५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल सतिगुर प्रताप सिँघ नामधारी नूं शब्द भेज्जया गया
सिँघ प्रताप वड वड आप। चार कुन्ट वध्या पाप। घर घर दर दर झूठा जाप। ना कोई जाणे आपा आप। इक्क हँकारी जगत अकारी, जूठा झूठा चढ़या ताप। धरत मात प्रभ दर पुकारी, हरि हो सहाई माई बाप। निहकलंक खेल अपारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए आपे आप। शब्द सुनेहड़ा रिहा घाल। कलिजुग अन्तिम वेख वखाणे जंगल जूह जल थल। गुरमुख साचे संत स्याणे, फ़ल लगाए साचे डाल। कलिजुग जीव बेमुहाणे, जगत भुलाए कर कर वल छल। पकड़ उठाए राजे राणे, खेल रचाए अज्ज कि कल्ल। गुरमुख साचा रंग साचा माणे, सच द्वार लए मल। चले चलाए आपणे भाणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दूई द्वैती मेटे सल। गुर सति सतिगुर सति। लिख्या धुर धुर लेख, लिख्त प्रभ दे समझावे मति। जोत सरूपी धारे भेख, तीजे लोयण लैणा वेख, दसवें घर हड्ड मास नाड़ी ना कोई रत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, सोहँ साचा शब्द चलाए, जन भगतां अन्तिम रक्खे पत। निहकलंक जामा पाया। शब्द डंक इक्क वजाया। राउ रंक दए सुणाया। गुर पीर साध संत, जोती नूर हाज़र हज़ूर, सर्बकला भरपूर, सदा सुहेला इक्क अकेला, धुरदरगाही मेला दए मिलाया। आपे गुर आपे चेला, धर्म राए दी कटे जेल्हा, अचरज़ करे मात खेला, दिस किसे ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पुरी घनक डेरा लाया। सिँघ प्रताप गुर गुर आप। कवण सुवेला जगत सुहेला, कवण वखाणे साचा जाप। कवण धामा कवण रामा दर घर साचे साचा मेला, कवण वखाणे पुंन पाप। कवण गुर कवण चेला, कवण मारे तीनो ताप। कवण
हरि इक्क अकेला, जोती जोत सरूप हरि, कवण थापणा रिहा थाप। कवण थापे काया रास। कवण करे जोत प्रकाश। कवण देवे आत्म रसन स्वास। कवण चलाए शब्द मात पताल अकाश। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कवण दुआरा सच घर बाहरा, विच संसारा जोत अकारा, कवण वसे आस पास। आस पास किस वसेरा। लग्गा प्रभास विच डेरा। परम पुरख हरि साची आस, वेख वखाणे हरि नेरन नेरा। काया पिंजर हड्ड नाड़ी मास, अन्तिम ढह ढह होए ढेरा। मात गर्भ रिहा दस मास, आया गया चुरासी गेड़ा। रसना गाए स्वास स्वास, कवण चुकाए अन्तिम अन्त जम का झेड़ा। प्रभ मिलण दी साची आस, अन्तिम बन्न्हे लाए बेड़ा। मन बैरागी सदा उदास, वेख वखाणे काया नगर खेड़ा। सच मण्डल हरि साची रास, काया मन्दिर अन्दर खुल्हा वेहड़ा। गगन पताली जोत अकाली मात पताल अकाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आप लगाए इक्क उखेड़ा। लाए कलि उखेड़ा सर्बकला भरपूरया। धरत मात कराए खुल्हा वेहड़ा, गुरमुखां आसा मनसा पूरया। लक्ख चुरासी चुक्के झेड़ा, वेला नेड़ ना जाणो दूरया। काया मन्दिर ढहिणा खेड़ा, एका जोती साचा नूरया। अन्तिम वेले बन्न्हे बेड़ा, सर्बकला आपे भरपूरया। गुरूआं पीरां भेड़ भेड़ा, हरि दिसे हाज़र हज़ूरया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि बन्न्हे बेड़ा।
५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल राष्ट्रपती राजिन्दर प्रशाद नूं दिल्ली शब्द लिख के भेज्जया गया
राज जोग दिल्ली दरबार। फीका रस रसना भोग विच संसार। एका हरि दरस अमोघ, मानस देही जगत अपार। लिख्या लेख धुर संजोग मिले मेल कन्त भतार। दूई द्वैती कटे रोग, शब्द देवे इक्क अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, पूर्ब कर्म रिहा विचार। वाली हिन्द सखी सुल्तान। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, प्रगट होया वाली दो जहान। सोहँ साचा शब्द चलाया, चार वरनां इक्क ज्ञान। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका माण रखाया, एका बख्शे चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वाली हिन्द सर्ब बख्शिंद, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। वाली हिन्द जगत सरदार। साचा भगत प्रभ चरन द्वार। मिले मुक्त अन्तिम अन्त अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी साची जुगत, आप कराए किरपा धार। निहकलंक कलि जामा पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती खेल अपर अपार। वाली हिन्द धरत मात दुलारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। प्रगट होया माझे देस, करे वेस राम रमईआ कृष्न मुरारे। सति पुरख सदा आदेस, राज राजाना पावे सारे। कोटन कोट मंगण दर दरवेश, ब्रह्मा विष्न महेष शिव खड़्हे दुआरे। जोती जोत
सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात कलि जामा धारे। सच दुलारे सच सपूत, धरत मात ख़ुशी मनाउँदी ,। कलिजुग काला वडा अवधूत, काला सूसा ईसा मूसा तन शृंगार कराउँदी। साचा संग निभाए चीना रूसा, एका बणत बणाउँदी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा आपणी रिहा कर, धरत मात मार झात, वाली हिन्द तेरी बणत बणाउँदी। वाली हिन्द सच्ची सरकार। चार वरनां इक्क प्यार। गऊ ग़रीब निमाणया, देणा माण सच्चे घर बाहर। साचा रंग एका एक जन भगत साचा माणया, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, धारे भेख श्री भगवानया। निहकलंकी खेल अपार। लोकमात विच संसार। शब्द रक्खी साची दात, जन भगतां बणे आप वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द वड मृगिन्द, साचे दर सुणे पुकार। वाली हिन्द राज दुआरे। प्रभ अबिनाशी वेख वखाणे महल्ल अटल्ल उच्च चुबारे। आपे जाणे जल थल, लोआं पुरीआं पावे सारे। प्रभ का भाणा ना जाए टल, कलिजुग अन्तिम गया हारे। प्रभ अबिनाशी करे वल छल, माया पड़दे पाए भारे। गुरमुखां आत्म जोती जाए बल, आयण चल्ल सच दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जन भगतां पैज संवारे। जन भगतां पैज संवार, सदा प्रितपालदा। देवे शब्द हुलार, तोड़े काल जंज़ाल दा। आत्म जोती कर उज्जयार, देवे नाम ख़ज़ाना सच्चे धन माल दा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आदि अन्त जुगा जुगन्त, सदा सदा प्रितपालदा। पुरी घनक हरि जोत जगाई। पंचम् जेठ मिली वड्याई। धरत मात ख़ुशी मनाई। सदा रहे इक्क इकांत, दूसर किसे दीसे नाही। देही नाता तुट्टा मात, शब्द उडारी इक्क लगाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छब्बी पोह तन मन्दिर देणा खेह कराई। काया मन्दिर गया सड़। लग्गी अग्ग बहत्तर नड़। साचे पौड़े गया चढ़। सिँघ पूरन विच बैठा वड़। ना कोई सीस ना कोई धड़। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़। राज राजाना शाह सुल्ताना, शब्द सरूपी रिहा फड़। साचा देवे नाम निधाना, काया किल्हे अन्दर वड़। भारत खण्ड झुल्ले इक्क निशाना, सच धर्म दी लाए जड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वाली हिन्द सच्चे सुल्तान, सोहँ अक्खर जगत वक्खर लैणा पढ़। कर्म जोग मातनिंग। प्रभ मारे इक्क झातनिंग। कर्म विचारे पावे सारे, कलिजुग अन्धेरी रातनिंग। धरत मात सच दुलारे, वाली हिन्द सच्ची सरकारे, अन्तिम वेले पुच्छे कौण वातनिंग। साचे भगत जगत वड्याई। मात पित बूंद रगत प्रभ लेखे लाई। आत्म जोती शब्दी शब्द, लोकमात मिले वड्याई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि संत दुलारे, प्रभ चरन वणजारे देवे शब्द जणाई। शब्द जणाई जाणा जाण। मिलणा मेल अन्त भगवान। आत्म देवे इक्क
सच्चा सुच्चा ब्रह्म ज्ञान। चार वरनां एका सरना, ऊँचां नीचां कर ध्यान। ना कोई दीसे वरना बरनां, एका जोत श्री भगवान। अन्तिम वेले हरि संत दुलारे साचे तरना, हरि शब्द खटोला मिले बिबाण। आप कटाए जम्मणा मरना, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा देवे जीआ दान। साचा दान हरि भगवन्त है। मेल मिलाए साचे कन्त है। सोहँ शब्द लोकमात महान, आदि अन्त है। मिले मेल भगत भगवान, मेल मिलावा साचे कन्त है। चरन धूढ़ सच्चा इशनान, मिले वड्याई जीव जन्त है। अमृत फल आत्म रस साचा खाण, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जिस बणाई साची बणत है। बणत बणाई गई बण। पूर्ब कर्म कमाई धन्न। लोकमात मिली वड्याई, प्रभ अबिनाशी ल्या मन। शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाई, लक्ख चुरासी होणा खन। निहकलंक जोत जगाई, बेमुख जीवां देवे डन्न। जन भगतां आत्म वज्जे वधाई, भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न। दिल्ली तख्त होए रुशनाई, सच छत्र हरि सीस झुलाई, नौ खण्ड पृथ्मी होई अन्न्ह। साचा माण ताण विच जहान रखाई, वड दाता सूरा सरबंग। अट्ठे पहर दिवस रैण होए सहाई, चिट्टे अस्व कस तंग। वाली हिन्द चाढ़्हे नाम रंग, दर दुआरे आए चांईं चांईं। जोती जोत सरूप हरि, चार वरना खुल्हाए इक्क दर, निहकलंक नरायण नर, वाली हिन्द वड मृगिन्द, सागर सिंध, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, सदा सुहेला रक्खे ठंडी छाईं।
५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल प्रधान मन्त्री जवाहर लाल नेहरू नूं शब्द भेज्जया गया दिल्ली
प्रधान मन्त्री वड प्रधान। प्रभ अबिनाशी चरन ध्यान। जिस ने दीआ पीण खाण। लोकमात रखाई साची नीआ, उडे उडावे शब्द बिबाण। साढे तिन्न हथ्थ अन्तिम आवे सीआ, वडे वडे नौजवान , हरिजन निर्मल होए जीआ, पुरख अबिनाशी रसना गान। साचा जाम जिस जन पीआ, अमरापद जगत कलि पान। जोती जोत सरूप हरि, देवे माण वाली दो जहान। प्रधान मन्त्री आत्म ध्यान। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, वेख वखाणे चतुर सुजान। घनकपुर वासी शाहो शाबाशी, धरे जोत श्री भगवान। वेखे खेल मात पताल अकाशी, गुणवन्त हरि गुणी निधान। मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द जणाए लिख्या धुर फ़रमाण। मानस जन्म करे रहिरासी, हरिजन जन हरि कल रसना गान। जोती जोत सरूप हरि, वड दाता बल बली बलवान। वड बली बलवान हरि निरंकारया। अट्ठे पहर नौजवान, ना आवे पासा हारया। जन भगतां देवे माण ताण, रखाए आण विच संसारया। शब्द फड़े फड़ाए तीर कमान, चलाई जाए वारो वारया। गुरमुख साचे संत जनां दर घर साचे साची
दरगहि देवे माण, मिलाए मेल जोत निरंकारया। जोत निरँकार जगत निरालया। कलिजुग कर्म रिहा विचार, चारों कुन्ट घटा कालया। धरत मात करे पुकार, दर आए बण सवालया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, लोकमात साचे वालया। निहकलंक लए अवतार, गुरमुखां तोड़े जगत जंज़ाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त साध संत भगत भगवन्त मिलाए मेल नर हरि बन बनवाल्या। हरि बनवाली भगत सवाली साचा दर दुआरा, कोई ना जाए खाली। राग रंग राज ताज, धुरदरगाही साची डाली। शब्द सुनेहड़ा आत्म अवाज़, मारे हरि निरँकारे चले चाल निराली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्मी दीप सत देवे मति रक्खे पति, फल लगाए साची डाली। मति कच्छ कच्छ मति कशमीर। प्रभ अबिनाशी जगत निराला इक्क अकाला, सोहँ शब्द चलाए साचा तीर। जोती जामा दीन दयाला, धरत मात दुलारे, प्याए अमृत साचा सीर। करे खेल अन्तिम वारे, चारों कुन्ट होए वहीर। निहकलंक कलि जामा धारे, गुरमुख साचे संत सुहेले आपे मेले, जुगां जुगां दे विछड़े वीर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कटे हिन्द गोबिन्दा, भारत खण्डी बिरहों पीड़। भारत खण्ड होए प्रकाश। निहकलंक कलि जामा पाया, पुरी घनक कलि रक्खे वास। शब्द घोड़ा इक्क रखाया, वेख वखाणे पुरीआं लोआं मात पताल अकाश। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात मार झात, जन भगतां पूर कराए अन्तिम कलि साची आस। पूरन आस जाए कर। जन भगतां देवे साचा वर। गुरमुख विरला रसना सेवे, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां चोरां नाल शब्द सरूपी रिहा लड़। शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। चोरी चोरी गुरमुख साचे संत जनां आत्म बन्न वखाईआ। कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, सच सुच्च किसे हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दे मति लोकमात रिहा समझाईआ।
५ पोह २०११ बिक्रमी महाराज संगरूर नूं शब्द भेज्जया गया
भगत वछल गिरधार रूप अपार है। आदि अन्त एका एक सच्ची सरकार है। जुगा जुगन्त भगत अधार, देवे नाम अपार है। पूर्ब कर्म रिहा विचार, हरि साजन मीत मुरार है। लक्ख चुरासी आर पार, कलिजुग अन्तिम आई हार है। पंचम् पोह रक्खे नींह सच दरबार, चार वरनां इक्क अधार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात ल्या अवतार है। लोकमात हरि जोत जगाई। चार कुन्ट वज्जे वधाई। गुरमुख साचे संत जन, प्रभ अबिनाशी लए जगाई।
सोहँ देवे नाम धन, आत्म तृष्ना दए मिटाई। भाण्डा भरम हरि दए भन्न, संत मनी सिँघ लिख्त लिखाई। कलिजुग जीवां देवे डन्न, मस्तूआणे जोत जगाई। साची जोत जगाए तन, अन्दर मन्दिर करे रुशनाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राणे संगरूर हरि हज़ूर रिहा बणत बणाई। राणे संगरूर उठ कर ध्यान। जोत सरूपी हरि भगवान। शब्द सरूपी इक्क बिबाण। बिन रंग रूपी धर्म निशान। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, साध संत होए हैरान। प्रगट होया सति सरूपी, निहकलंक बली बलवान। दो जहानां वडा शाहो भूपी, राज राजानां देवे जीआ दान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
५ पोह २०११ बिक्रमी महाराजा पटिआला नूं शब्द लिख के भेज्जया गया
राजन राज, राज प्रमुक्ख। प्रभ अबिनाशी साजन साज, घर घर धूंएं रहे धुख। प्रगट होए देस माझ, जन भगतां कराए उज्जल मुख। कलिजुग संवारे आपे काज, सुफ़ल कराए धरत मात कुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात गर्भ ना होए उलटा रुख। राज प्रमुक्ख राज राजाने। आत्म तृष्ना श्री भगवाने। बिन हरि दर्शन ना साचा सुख, मिले माण ना विच जहाने। ना कोई मिटाए तृष्ना भुक्ख, देवे माल धन नाम निधाने। गुरमुख साचे संत जन सुक्खणा रहे सुक्ख, मिले मेल अन्त भगवाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठी जामा पाया, गुरमुख साचे संत जनां, शब्दी बन्न्हे हथ्थीं गाने। निहकलंक नरायण नर निरंकारया। शब्द वजाए साचा डंक, साची जोत करे उज्जयारया। हरिजन सुहेले साचे मेले जोत सरूपी लाए तनक, खिच्च ल्याए चरन द्वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठी निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, कलिजुग जीवां दिस ना आया, गुर गोबिन्द बणया एक लिखारया।
५ पोह २०११ बिक्रमी महाराज फरीदकोट नूं शब्द भेज्जया गया
राणे फरीदकोट, उठ उठ जाग। प्रभ अबिनाशी लाए शब्द चोट, अगले पिछले धोए दाग़। कलिजुग माया ममता कढ्ढे खोट, आपणे हथ्थ पकड़े वाग। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, मिल्या मेल हरि कन्त सुहाग। राज राजान झूठा ताज। कलिजुग मूधा होया ठूठा, चारों कुन्ट पैणी भाज। गुरमुखां मिले रस
अनूठा, प्रभ अबिनाशी रक्खे लाज। कलिजुग वेले अन्तिम अन्त, दर घर साचे क्यों बैठा रूठा, प्रगट होए हरि देस माझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, जन भगतां साजना रिहा साज।
५ पोह २०११ बिक्रमी महाराज कपूरथला नूं शब्द लिख के भेज्जया गया
जगत माण जीव निधानया। भगत भगवान, ना कलि पछाणया। दरगाह साची देवे माण, चुकाए आवण जाणया। सच झुलाए इक्क निशान, ना कोई जाणे राज राजाणया। जीवां जन्तां देवे पीण खाण, आत्म जोत नूर महानया। संत मनी सिँघ लाया बाण, चलाई चक्की जेल्ह दिवानया। अन्तिम वेले आई हान, सति सरूपी ना हरि पछानया। कवण चुकाए जम की कान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे शब्द तीर निशानया। शब्द तीर हरि चलाए। संत मनी सिँघ तेरी भीड़, अन्तिम कलि आप कटाए। सतिजुग साचे बन्न्हे बीड़, राजे राणे लए उठाए। आत्म हँकारी जगत विकारी, शब्द वेलणे रिहा पीड़, अन्तिम अन्त ना कोई सहाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपणी गोद आप उठाए।
५ पोह २०११ बिक्रमी बाबा मेहर सिँघ जी जलन्धर माडल टाऊन शब्द भेज्जया गया
जोती धूंआं धुखे अन्दर। काया डूंघी वेखे कन्दर। लेखे लाए तन साचा मन्दिर। प्रभ अबिनाशी किरपा कर वेखे दर, चौदां चेत्र शहर जलन्धर। चौदां चेत लैणा चित। प्रभ अबिनाशी वेखण आए, काया सुहणा सुच्चा खेत। नैण लोचण पेखण आए, मायाधारी जिन प्रेत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलिजुग अन्तिम कर कर भेख। शहर जलंधर गुर गुर लाल। जोत निराली अन्दरे अन्दर, डगमगाए बेमिसाल। चारों कुन्ट मदिरा मासी भौंदे बन्दर, कलिजुग अवल्लड़ी चले चाल। कोई ना तोड़े आत्म जन्दर, फल ना दिसे किसे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, लक्ख चुरासी विच्चों लए भाल। संत प्यारे हरिजन मीत। प्रभ अबिनाशी वेख वखाणे, एका जाणे सच प्रीत। गुरदुआरा मन्दिर ना किसे टिकाणा, वसे रसे ना किसे मसीत। जोती नूर शब्द बिबाणा, साचे कुन्टां रिहा जीत। गुरमुखां देवे नाम निधाना, सोहँ शब्द सुहागी गीत। जोत सरूपी पहरे बाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अट्ठे पहर परखे नीत। पंचम् पोह, परम पुरख प्रधान। साधां संतां आत्म शक्ती खोह, खाली
करे विच जहान। जगत नाता तुट्टे मोह, काया मण्डप होए वैरान। आत्म दर रहे रो, ना मिले मेल भगवान। शब्द बीज प्रभ रिहा बो, गुरमुखां फल लग्गे साचे डाहण। कलिजुग अन्तिम ना जाणे को, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरान। वेद पुरान सार ना जाणया। अंज़ील कुरान हरि रंग ना माणया। उठया शब्द जवान, विच जहान वड बलवानया। पुरख अबिनाशी रसना खिच्चे इक्क कमान, चल्ले तीर गुण निधानया। फड़ फड़ उठाए राज राजान शाह सुल्तान, इक्क रखाए आनया। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगी जोत इक्क महानया।
५ पोह २०११ बिक्रमी संत लाभ सिँघ सैदपुर नूं शब्द भेज्जया गया
लाभ सिँघ प्रभ लैणा लभ्भ। घर बैठयां ना लए दब्ब। प्रगट होया माझे देस, कर नाल वेस झब्ब। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे उलटी सिध्धी कँवल नभ। कवण बिध नभ उलटाए। कवण रिद्ध कवण सिद्ध, तीजे घर शृंगार लगाए। कवण करे कारज सिद्ध, चौथा दर चौथा पद घर सद आत्म दर दए खुल्हाए। किथ्थे वजे साचा नद, धुन अनहद किस धाम सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क समाध सुन लगाए। सुन समाधी लए लगा। साध संत लए बहा। पंज दिन ख़ुशी मना। पंजां चोरां डोरी पा। दर द्वार दए सुहा। खाणा पीणा दए छुडा। बेमुहाणा खेल रचा। वड जरवाणा भेख वटा। संत सुहेले अन्दर बहा। बाहरों कुण्डा देवे ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जगत पखण्डा दए मिटा।
५ पोह २०११ बिक्रमी स: गुरबख्श सिँघ एडीटर प्रीत लड़ी नूं शब्द भेज्जया गया
चार वरनां सच्चे यार। लोकमात रहणा ख़बरदार। कलिजुग मिल्या अन्तिम गहणा, जीआं जन्तां आत्म करे इक्क शृंगार। जगत तमाशा वेखे नैणां, आत्म भरया वड हँकार। प्रभ का भाणा सहिणा पैणा, ना कोई जाणे जीव गंवार। आप चुकाए लहणा देणा, मीत बणाए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतार। जगत रीत इक्क चलाई। मानस देही सच मसीत, मन्दिर गुरूदुआरा धाम सुहाई। सुरती बुध जोती अन्दर आदि अन्त इक्क टिकाई। जोती जोत सरूप हरि, काया काअबा जगत दोआबा, वाह वाह सोहणी बणत बणाई। बणाए बणत हरि बनवाली। कोई ना मंगे विच दलाली। लोकमात पुरख बिधात, आवे जावे दोहां हथ्थां खाली। जन भगतां देवे शब्द दात, चले चाल जगत निराली। कलिजुग
मिटाए अन्धेरी रात, गऊ ग़रीब निमाणयां प्रभ बणे पाली। इक्क बंधाए चरन नात, हरि दर चरन सुहेले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बूंद प्याए स्वांत। चार वरनां इक्क प्यारा। चार वरनां एका धारा। चार वरनां एका रंग एका संग, एका मंग प्रभ सच दुआरा। चार वरनां कटे भुक्ख नंग, आत्म भरे तन भण्डारा। चार वरनां होए सहाई अंग संग, परम परखोतम निहकलंक नरायण नर अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी आदि अन्त देवे मात दात इक्क भण्डारा। सच भण्डारा देवे वंड। गऊ ग़रीब निमाणयां, प्रभ आत्म पाए ठंड। वड शाह राज राजानया, अन्तिम नंगी होई कंड। वज्जे शब्द तीर साचा बाणया, जोत सरूपी देवे सच्चा दंड। हरिजन चले प्रभ के भाणया, आत्म सदा सुहागण ना होए रंड। कलिजुग जीव भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां, सत्त दीप नौ खण्ड चार कुन्टां पाए वंड। प्रभ का भाणा विरले गुरमुख जाणयां, जगत भरया तन घमंड। दर आया ना किसे पछाणया, मानस देही गई हंढ। जोती जोत सरूप हरि, जीआं जन्तां बेमुहाणयां जगत निमाणयां, सिर आपणे चुक्के दुक्खां पंड। पंचम् हाढ़ शब्द उडार। प्रीत नगर आया कर विचार। वेख वखाणे काया गागर, एका भरया जगत हँकार। गुरमुख विरले कर्म उजागर, परम पुरख दी पाए सार। एका बणना शब्द सुदागर, सोहँ शब्द वस्त अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमाती भगत उधार।