पुस्तकालयभाग ४

८ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल माता बिशन कौर दे गृह

प्रभ अबिनाशी रचन रचाई जावे। गुरूआं पीरां साधां संतां कलिजुग जीवां, बाहों पकड़ उठाई जावे। कलिजुग जीवां हो हो नीवां, दे मति आप समझाई जावे। साढे तिन्न हथ्थ अन्तिम आवे सीआं, मात पित भाई भैण ना नाल कोई जावे। गुरमुखां बणत बणाए लोकमात रखाए नीआं, सच महल्ल इक्क चुणाई जावे। जन भगत दुलारे आप बणाए पुत्तर धीआं, अमृत फल अन्तिम कलि खवाई जावे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी बणत बणाई जावे। हरि साची बणत बणांयदा। महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। साध संत सोए मोए मात उठांयदा। शब्द सरूपी मुखड़ा धोवे, अमृत जल इक्क रखांयदा। एका बूंद स्वांती चोए, कँवल नाभ खुल्हांयदा। जोत प्रकाश साची होए, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, राजे राणे शाह सुल्ताने शब्द भाणे आपे हरि रखांयदा। शब्द भाणा हरि रखाया। काला बाणा तन छुहाया। पंचम् पोह मात वड्याआ। तख्त ताज ना रहणे को, निहकलंक कलि जामा पाया। सच सिँघासण गुर पूरे अग्गे लैणा हो, राज राजानां सरनी लए लगाया। एका जोत जगाए

त्रै लोअ, सोहँ साचा डंक वजाया। गुरूआं पीरां साधां संतां आत्म शक्ती लए खोह, छब्बी पोह बणत बणाया। गुरमुखां आत्म सोहँ शब्द रिहा बो, हाली पाली हरि रखवाली साचा हल जवाया। एका जोत नर अकाली। , कलिजुग मिटाए घटा काली, गुरमुख साचे मारन छाली, वाली हिन्द वड मृगिन्द निहकलंक नरायण नर, लोकमात जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे मात वड्याई, गुरमुख साचा संत प्यारा, दूजी वारा भगत सुदामा संग रलाई। इक्क दर दरबार रखाउणा। सतिगुर पूरे साची कार, जगत विहारा इक्क कराउणा। सृष्ट सबाई इक्क भतार, लक्ख चुरासी पैणी मार, घर घर दर दर नर नार, कन्त सुहागी गुरमुख साचे विच मात हंढाउणा। विरले गुरमुख किस्मत जागी, प्रभ अबिनाशी मिल्या भागी, धोण आया पिछले दाग़ी, इक्क सुणाया साचा रागी, आत्म रंगण इक्क चढ़ाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां इक्क दुआरा विच संसारा, पहली वारा जोत अधारा, दोवें हथ्थ खाली रखाउणा। हथ्थ खाली भगत दलाल है। दो जहानां साचा वाली, चले मात अवल्लड़ी चाल है। गुरमुख आत्म भोली भाली, धरत मात तेरा अनमुल्लड़ा लाल है। प्रभ शब्द बणाए साची डोली, अन्तिम लए आप उठाल है। दर घर साचे इक्क बणाए साची गोली, तन सुहाए शब्द चोली, आत्म पड़दे रिहा खोल्ही, नूर इक्क जलाल है। चरन प्रीती साची घोली, मिली वस्त नाम अनमोली, पूरे तोल हरि रिहा तोली, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। जन भगतां आत्म पड़दे रिहा खोल्ही, लक्ख चुरासी अन्तिम वेले इक्क खिडाए शब्द होली, फड़ी हथ्थ सच्ची कटार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक हरिभगत टेक, सच्चा सच सच्ची सरकार है। मात सिँघासण हरि बणाया। शब्द आसण इक्क लगाया। सृष्ट सबाई जोत प्रकाशण, गुरमुखां निज घर वास आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टम् पोह लेखा रिहा लिखाया। अष्टम् पोह खेल अपार। भेखाधारी विच संसार । सृष्ट सबाई वेख विचारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वार । लक्ख चुरासी चारों कुन्ट हारी, जीव जन्त होए गंवार। धरत मात होई ख्वारी, प्रभ दर आई धाह मार। वध्धदी जाए चार यारी, कामी क्रोधी मुग्ध नर नार। कलिजुग होई रैण अंध्यारी, कोई ना पावे तेरी सार। राजे राणे सुत्ते पैर पसारी, मायाधारी बेमुहार। गऊ ग़रीब निमाणयां दु:ख लग्गा भारी, अट्ठे पहर रोण धाहां मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, सुण सच्ची इक्क पुकार। करी पुकार सुण दर तेरे। प्रभ बख्शीं अवगुण मेरे। कलिजुग करीं अन्त नबेड़े। घर घर वधदे गए झेड़े। धरत मात करे पुकार, रोवे धाहां मार सुण दातार, झूठे दिसण नगर खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम बन्न्हे बेड़े। धरत मात दए दुहाईआ। रक्खे खुल्हड़े केस, वेस दरवेस सुण

साचे मेरे माहीआ। भुल्ले कलिजुग नर नरेश, सार किसे ना पाईआ। कलिजुग झूठा वध्या भेख, साची जोत ना कोई जगाईआ। कवण मिटाए बिधना लिखी रेख, धरत मात अन्त कुरलाईआ। जूठे झूठे औलीए पीर शेख़, सच कुरान ना किसे फड़ाईआ। चारों कुन्ट घर घर बैठी रही वेख, मेरी पति ना किसे रखाईआ। इक्क दर दुआरा हरि दातारा तेरा ल्या वेख, मंगण आई बण शुदाईआ। कलिजुग जूठी झूठी रेख, आपणे हथ्थीं दए मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर एक मिले साचा वर, दर दर दए दुहाईआ। रो रो मात पुकारदी। प्रभ अबिनाशी वाजां मारदी। दिवस रैण संत चितारदी। वेखे खेल सच्ची सरकार दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नदी नूह एका मिले ख़ुदी ख़ुदाई सच्चे परवरदिगार दी। परवरदिगार परवरदिगार, चार यारां संग कर प्यार। मुहम्मद बद्धा सिर भार। कलिजुग अन्तिम हो त्यार। धरत मात अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, लोकमात आया जामा धार। करे खेल अपर अपार। फड़े शब्द खण्डा हथ्थ कटार। मारी जाए वार वार। रहण ना देवे कोई हँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा खेल आपे करे, लोकमात जोत धरे, रूप रंग ना किसे विचार। प्रभ साची बणत बणाईआ। महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। जीव जन्त साध संत रिहा भुलाईआ। गुर पूरा गुरूआं पीरां रिहा उठाईआ। शब्द चलाए साचा तीरा, एका रसन कमान उठाईआ। संत मनी सिँघ सिर बन्न्ही चीरा, जोती हीरा मस्तक इक्क टिकाईआ। एका देवे शब्द धीरा, दूई द्वैती भेव चुकाईआ। कलिजुग होए अन्त अखीरा, प्रभ साचा लेख रिहा लिखाईआ। गुरमुखां प्याए अमृत साचा सीरा, आत्म तृष्ना दए बुझाईआ। कोई ना कटे किसे दी भीड़ा, प्रभ साचा डन्न लगाईआ। आप उठाए सच्चा बीड़ा, कलिजुग अन्तिम बेड़ा डुबाईआ। लक्ख चुरासी भेड़ भेड़ा, ना किसे कोई छुडाईआ। ना कोई वसे नगर खेड़ा, तुट्टे नाता भैण भाईआ। आपे देवे इक्को गेड़ा, धरत मात सोहणी सेजा इक्क विछाईआ। गुरमुखां बन्न्हे हरि जी बेड़ा, खुल्हड़े केस दर दरवेश, काला भेस माझे देस कराईआ। किसे ना चले कोई पेश, शब्द डण्डा इक्क रखाईआ। समरथ पुरख को सदा आदेस, गुरमुख साचे विच प्रवेश, जोती खेल रचाईआ। एका धारे आपणा भेस, जुगा जुगन्त अवल्लड़ा वेस, ना किसे बूझे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अष्टम् पोह आप तुड़ाए जगत जंज़ाला झूठा मोह, गुरमुखां चरन प्रीती इक्क बंधाईआ। साची चाल हरि निरँकारे। काला वेस कलिजुग कलि धारे। दर पकड़ ल्याए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, वेद पुरानां पावे सारे। आपे वेखे चौदां लोक तिन्न देस, चौथे घर संत प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साची बणत आपणी आप

बणा रिहा। साची बणत बणाई जावे। शब्द डंक वजाई जावे। जोती नूर जगाई जावे। इक्क तूर रखाई जावे। सर्बकला भरपूर, आपणी कार कमाई जावे। राजे राणयां अष्टम् पोह उठाई जावे। शब्द म्यानों खण्डा धूह, अग्गे दिसे नदी नूह, पीर फ़कीर भुल्ले, डाहढी मार कराई जावे। वाली हिन्द दया कमाए, दे मति आप समझाई जावे। प्रधान मन्त्री दिसे डूंघा खूह, मगरों धक्का दे डराई जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, राणा संगरूर हरि हज़ूर, बाहों पकड़ हरि उठाई जावे। वाली हिन्द कर ध्यान। आए खड़ा हरि भगवान। रूप रंग ना कोई वखान। जोत सरूपी जोत महान। ना कोई लभ्भे किसे निशान। मन्दिर अन्दर ना विच बीआबान। बिरध बाल ना विच जहान। अट्ठ सट्ठ ना तीर्थ करदा फिरे कोई इशनान। मक्का मदीना रूसा चीना, चारों कुन्ट कर ध्यान। एका वेख गुरमुख साचे दा साचा सीना, जिथ्थे बैठा श्री भगवान। पुरख अबिनाशी दाना बीना, चार वरन जिस एका कीना, राउ रंक रंक राजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा लक्ख चुरासी विच्चों वख कीना, एका दीआ सोहँ सच्चा नाम निधान। प्रधान मंत्री पड़दा खोल्ह। प्रभ अबिनाशी केहड़ी कूटे रिहा बोल। गुरमुखां देवे साचे झूटे, आप मनाए जुगां जुगां दे रूठे, शब्द वजाए साचा ढोल। अन्त कराए एका मुट्ठे, लिखे लेख आप अनमोल। प्रभ अबिनाशी साचा तुठ्ठे, सद वसे भगतां कोल। रहण ना देवे लुकया कोई किसे गुट्ठे, प्रभ अबिनाशी अमृत आत्म देवे तोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, इक्क रखाया पार किनारा, चार वरनां शब्द साचा ढोल। सच्चा शब्द ढोल वजाई जांदा। गुरमुखां आत्म पड़दे खोल्ह, हिरदे विच वसाई जांदा। अन्तिम कलि पूरे तोल तोल, साचे लेखे लाई जांदा। बेमुख जीव रोल रोल, साचे दर हरि दुरकाई जांदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आपणी बणत साचे संत, आपे आप बणाई जांदा। प्रभ साचा भेख वटांयदा। जम राया हुक्म सुणांयदा। देस माझा काज रचांयदा। राजे राणयां कोई ना रक्खे लाजा, धर्म राए फाँसी गल लटकांयदा। जमदूतां नूं मारे अवाजां, दोवें हथ्थ बन्न्हांयदा। किसे ना मिले घोड़ा ताजा, खाली हथ्थीं नंगी पैंरी सर्ब रखांयदा। जगत वजाया झूठा वाजा, राग नाद ना कोई संग जांयदा। किसे मिले ना पिओ दादा, भैण भाई ना कोई छुडांयदा। प्रभ अबिनाशी साचे बांधा, मौत लाड़ी अग्गे लांयदा। कलिजुग जीव थक्का मांदा, ना पैर अग्गे उठांयदा। चार भ्रावां सद लिआंदा, तोला इक्क बणांयदा। अन्तिम कलि मुख करे काला, धर्म राए घर बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भय भयानक अचन अचानक, राजे राणे शाह सुल्तान, बाहों पकड़ हिलांयदा। कलिजुग तेरा अन्त स्यापा। झूठा जग वध्या पापा। एका भुल्लया साचा जापा। जूठा झूठा चढ़या तापा। ना कोई दिसे माई बापा। अन्तिम पाए कलिजुग

हिस्से, पुरख अबिनाशी थापन थापा। बेमुख जीवां मूल ना दिसे, ना कोई पछाणे आपणा आपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी भेख वटाया, कलिजुग तेरा करे अन्त स्यापा। कलिजुग तेरे पाए वैण। राजे राणे वेखण नैण। अन्त सहाई ना भाई भैण। लाड़ी मौत खाए डैण। गुरमुखां सुहाए भिन्नड़ी रैण। गुर संगत नाता भाई भैण। साचा खेल हरि रचाया, ना रसना सके कोई कहण। हरि दर साचा मेल मिलाया, आपे बणे साक सज्जण सैण। राजे राणयां लए जगाए, आप चुकाए लहिण देण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे साचे घर, एका देवे आत्म वर, दर दुआरे अंगे खड़्ह। पंजां चोरां नाल रिहा लड़। इक्क फड़ाए दया कमाए नाम डोरी शब्द लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्दर मन्दिर किल्हे गढ़्ह, शब्द सरूपी जाए चढ़, जोत सरूपी खेल कर, ना कोई सके अग्गों फड़। पंचम् पोह लग्न खुल्हाया। प्रभ साचा सगन आप मनाया। गुरमुखां काया रंगण रंगाया। जोती दीपक इक्क जगाया। साचा घर इक्क रखाया। जगत दुआरा आप खुल्हाया। किरपा धार हरि रघुराया। सच दरबार नींह धराया। अमृत बरखे ठंडी धारा, साचा मींह बरसाया। जगत जगदीश कर प्यारा, धरत मात साचा बीज बिजाया। लहू मिझ बणाया साचा गारा, धरत मात तेरी ख़ाक नाल रलाया। हड्डी हड्डी रक्खे चार द्वार, सतिजुग साची धार बंधाया। पंचम् रक्खे विच अन्धकार, पंज तत्त तन जलाया। मिली जोत नर निरँकार, जोती मेला इक्क मिलाया। देवे माण विच संसार प्रभ साचा धाम सुहाया। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, जन भगतां दए जगाया। चारों कुन्ट पहरेदार, दर दरबान ना कोई रखाया। नेड़ ना आवण देवे कोई किया पड़दा, नौ दुआरे खोल्ह वखाया। आपे करे आपणी मेहरा, दस्म दुआर साचा हरि किरपा कर, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, देवे दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क दुआरा विच संसारा, पहली वारा लोकमात मार झात एका एक खुल्हाया। सच दुआरा आप खुल्हाए। भगत भिखारा मंगण आए। नाम प्यारा लै के जाए। जीव जन्त अधारा, दर घर साचे बहि के जाए। साधां संतां कर विचारा, सोहँ शब्द मात साचा रसना कहि के जाए। लोकमात ना करे कोई उधारा, जो बणया सो ढहि के जाए। एका रहे अटल्ल मुनारा, प्रभ का भाणा सहि के जाए। मानस जन्म ना आए हारा, रसना हरि हरि कहि के जाए। लक्ख चुरासी गेड़ निवारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची सच भण्डारा लै के जाए। सच दरबार सच्चा घर बाहरा। विच संसार हरि उज्जयारा। पंचम् पोह दिवस विचारा। कलिजुग नाता तुट्टे मोह, सतिजुग तेरा सति प्यारा। लक्ख चुरासी रही रो, ना मिले हरि कन्त भतारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

आपे बणे अन्त लिखारा। बणया आप लेख लिखारी। लिखे लेख हरि गिरधारी। नेत्र नैण लोचण लैणा वेख, वरते खेल जो संसारी। जोत सरूपी धारे भेख, प्रभ अबिनाशी नैण मुँधारी। कलिजुग मिटदी अन्तिम रेख, झूठी मिटणी चार यारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राज राजाना शाह सुल्ताना, विच जहानां करे ख़बरदारी। राज राजान सर्ब जगाए। हरि सुल्तान हुक्म सुणाए। लिख्या लेख मात महान, ना कोई मेटे मेट मिटाए। एका झुल्लया शब्द निशान, प्रभ अबिनाशी आप झुलाए। सत्तां रंगां रंग रंगान, सत्तां दीपां वंड वंडाए। नौंवां खण्डां करे ध्यान, सोहँ डण्डे नाल बंधाए। जोती जोत सरूप हरि, प्रभ अबिनाशी पुरख सुजान साची बणत आप बणाए। लिख्या लेख जगत अपार। राजे राणे हो त्यार। प्रभ अबिनाशी मात आया, चिट्टे अस्व हो अस्वार। निहकलंक कलि फेरा पाया, शब्द सरूपी वडा शाहो भूपी करे ख़बरदार। सति सरूपी किसे दिस ना आया, सति सरूपी जोत अकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह लेख लिखाए करे ख़बरदार। लेख लिखाया जाणा जाग। कलिजुग वेला अन्तिम आया, दर दर घर घर लग्गे आग। कोए ना होए किसे सहाया, ना कोई धोवे झूठे दाग़। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी डंक वजाया, सोहँ बन्न्हे तन साचा ताग। साचा ताग शब्द तन्द। प्रभ अबिनाशी आप बंधाए, खुशी कराए बन्द बन्द। जोती नूरा इक्क टिकाए, मेट मिटाए अन्धेर अन्ध। राजे राणे वेख वखाए, ना कोई जाणे सवेर सन्झ। गुरमुख साचे सरन लगाए, लए उठाए दया कमाए, आप मिटाए अगला पन्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग चढ़ाए साचा चन्द। साचा चन्द शब्द अस्मान। परमानंद दो जहान। मिटे अन्धेर कलिजुग अन्ध, होए रुशनाई जोत महान। लक्ख चुरासी कटे फंद, साचा बख्शे चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए, गुरमुख साचे संत जन, चरन धूढ़ देवे सच्चा इशनान। सच इशनान प्रभ चरन द्वार। मिले माण विच संसार। शब्द बिबाण इक्क उडार। पवण मसाण हरि जोत अधार। जोती जोत सरूप हरि, वेस अनेक जन भगत टेक, लोकमात वारो वार। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। भिन्नड़ी रैण पैज संवारे। राउ उमराउ खोल्हे नैण, भेखाधारी करे भेख दर दुआरे। काला वेस काली डैण, आए डर महल्ल अटल चुबारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारे। साची सार आप संभाले। मगरों लाहे सूसे काले। कलिजुग जीवां कढ्ढे दवाले। आत्म होए मुखड़े काले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप पहनाए शब्द सरूपी तन चिट्टे दोषाले। शब्द दोषाला लैणा ओड़्ह। गुरमुख विरला विच्चों इक्क करोड़। चरन प्रीती आप रखाई, अन्तिम

वेले लए जोड़। आत्म दर वज्जे वधाई, प्रभ अबिनाशी जाए बौहड़। जोती नूर करे रुशनाई, मस्तक मिले साची धूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आदि अन्त सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़ , काला सूसा हरि उतारे, ईसा मूसा होए ख्वारे। झूठा पीसण मात पीहण, कलिजुग चक्की चले अपारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा बाणा साचा राणा करे तन शृंगारे। चिट्टा बाणा तन छुहाए। गुरमुखां तन मन रंगाए। भाण्डा भरम प्रभ भन्न वखाए। कलिजुग जूठा झूठा जन कढाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा राग गुरमुखां धोए काया दाग़, आपणी हथ्थीं रिहा धवाए। चिट्टा बाणा तन शृंगार। सोलां कलीआं सोहणा हार। रल मिल सखीआं मंगल गाया, मिल्या हरि कन्त भतार। साचा वक्त आप सुहाया, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। प्रभ अबिनाशी साचा पाया, मानस जन्म सुफ़ल कराया, साचा किया वणज वपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम, काया करे ठंडी ठार।

९ पोह २०११ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि शब्द नगारा वजे, चार चुफेर है। लक्ख चुरासी वांग अग्न दजे, प्रभ अबिनाशी आप भुलाई कर कर हेर फेर है। दर द्वार एका सज्जे, कलिजुग तेरी अन्तिम वेर है। किसे लाउण ना देवे अज्जे पज्जे, राजे राणयां रिहा घेर है। गुरमुखां आत्म डोर साची बज्झे, प्रभ करे साची मेहर है। जो घड़या सो अन्तिम भज्जे, प्रभ रिहा जोड़ उखेड़ है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ दरे विच संसारे, दसवें रिहा वसेर है। नौ द्वार जगत वणजारा। पुरख अबिनाशी ना पायण सारा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, प्रभ अबिनाशी जामा धारा। शब्द डंक इक्क वजाया, चार कुन्टां करे ख़बरदारा। सोया कोई रहण ना पाया, करे खेल अपर अपारा । माया पड़दा साचा लाहया, गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा। लक्ख चुरासी जगत जंज़ाला फाह कटाया, किरपा कर हरि गिरधारा। एका सच्चा राह वखाया, मंगण ना जाए कोई दुआरा। कलिजुग साचा धाम सुहाया, निहकलंकी दया कमाया, जोत सरूपी लै अवतारा। एका एक शब्द चलाया। राउ रंक दए हिलाया। द्वार बंक आप सुहाया। जगत जगदीशे हरि दरबारे दीपक जोती इक्क जगाया। गुरमुख साचा माणक मोती, लोकमात हरि दए उपजाया। दुरमति मैल काया धोती, निझर रस प्रभ अबिनाशी होया वस, अन्तिम जोती मेल मिलाया। सच दुआरे गया वस, जोत प्रकाशी कोट रवि ससि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे दर्शन पाया। दर्शन पाया हरि गिरधार। मिल्या मेल सच्ची सरकार। सच सिँघासण डेरा लाया, वेखे विगसे करे विचार। गुरमुखां साचा मेल

मिलाया, जोती मेला इक्क अकेला सज्जण सुहेला, नूर नुरानी हरि दातार। जोती जोत सरूप हरि, नौ दुआरे विच संसारे, आप बणाए सच सच्चे दरबार। सच दरबारे नौ दरवाज़े। करे खेल ग़रीब निवाज़े। प्रगट जोत देस माझे। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त आप रचाया साचा काजे। गुरमुख विरले साचे संत, प्रभ आप रखाए अन्तिम लाजे। कलिजुग भुल्ले जीव जन्त, अन्तिम वेले खोल्हे्ह पाजे। गुर संत मिलावा साचे कन्त, वसे महल्ला पड़दे काजे। जगत वड्याई आदि अन्त, भगत जनां हरि साजन साजे। पंचम् पोह मिले वधाई, लेख लिखाया वड राजन राजे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ा दिवस रैण अट्ठे पहर चढ़या रहे सच्चे ताजे। चिट्टे अस्व हरि अस्वारा। नौवां दरां वसे बाहरा। कलिजुग जन्तां झूठे संतां पावे सारा। आप बणाए साची बणता, नौ दुआरे सच दरबारा। जोती खिच्चे आदिन अन्ता, गुरूआं पीरां आई हारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ दरवाजे साजन साजे देस माझे, चारों कुन्ट आए हारा। नौ दरवाजे नर नरायण वेखे। रसना किसे ना सके कहण, लक्ख चुरासी धारे भेखे। जन भगतां खोल्हे तीजे नैण, आप लिखाए साचे लेखे। कलिजुग जीव झूठे वहिण वहिण, ना कोई मिटाए बिधना रेखे। हरिभगत चुकाए लहिण देण, किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच दरबारा आप बणाया, पंचम् पोह नींह रखाया, राजे राणयां दए जगाया, सिँघ जगदीश लाया लेखे। साचे लेखे गया लग्ग, प्रभ अबिनाशी दया कमाई। साची ख़ाक दर दर पाक, राजे राणयां दए खुल्हाई बन्द कवाड़ आत्म ताक, ना कोई वेखे मार झात, नौ दुआरा विच संसारा, कलिजुग माया डाहढी पाई। राज राजान मस्तक धूढ़ी लायण ख़ाक, आत्म जोती प्रभ दए जगाई। काया मन्दिर अन्दर खोल्हे ताक, जोती नूर करे उज्जयार, शब्द खुल्हाए दया कमाए, लेख लिखाए भविख्त वाक्, प्रगट होए हरि रघुराई। राजे राणे अन्त मिलाए ख़ाकी ख़ाक, किसे ना होए कोई सहाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ दुआरे सच दरबारे, लोकमात रिहा उपजाई। नौ दुआरे दर खुल्हांयदा। बेमुखां हरि भुलाया। कलिजुग लग्गी माया आत्म तृष्ना , साचा सुख ना कोई उपजांयदा। ना कोई सहाई ब्रह्मा विष्न गणपति महेष गणेश, ना कोई किसे छुडांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम ना कोई जाणे रामा कृष्ना, शब्द पल्लू ना कोई हथ्थ फड़ांयदा। सच दुआरा किसे ना दिसना, कलिजुग अन्ध अन्धेर मिटांयदा। आत्म लाहे ना कोई विस्सना, कलिजुग माया पड़दा पांयदा। जन भगतां हरि हरि साचा दिसना, जिस जन साची दया कमांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ द्वार विच संसार, लक्ख चुरासी कर्म विचार, अन्तिम कलि आप खुल्हांयदा। नौ दुआरे वेखे ख़ाकी। नौ दर काया घर,

कोई ना चुकाए अन्तिम बाकी। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए, कलिजुग खुल्हाए अन्तिम अन्त, गुरमुखां आत्म ताकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूर निरँजण हरि निरँकार, ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी। नौ दर काया घर जगत महल्ल अटारीआ। आपे दीआ हरि जी वर, रंग नवेल इक्क करतारया। सच सरोवर एका सर, काया मण्डल साचे धाम सुहा रिहा। अमृत भरया हरि भण्डार, ना कोई किसे प्या रिहा। साचे मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर आवे डर, पंजां चोरां पहरे ला रिहा। मारे इक्क हँकारी जिन्दर, जूठी झूठी चाबी ला रिहा। चारों कुन्ट बेमुख जीव फिरदे बन्दर, मदिरा मास मुख छुहा रिहा। गुरमुख विरले साचे संत जोत जगाए अन्दरे अन्दर, चरन प्रीती इक्क वखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ दुआरे विच संसारे, बेमुख जीवां दे मति आप समझा रिहा। नौ दुआरे दिशा तिन्न। वेख विचारे भिन्न भिन्न। लेख लिखाए गिण गिण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच संसार साचा मन्दिर आप उसारया गिण गिण। साचे वार कर उसारे। चार चार कर त्यारे। साचे जाणे चार दुआरे। चारे कुन्टां खेल अपारे। मेख लगाए प्रभ अबिनाशी, लोकमात ना कोई उखाड़े। करे खेल घनकपुर वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी छत्त गगन दी पाड़े। नौ दरवाजे नौ निध। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साचा धाम शब्द तोला, जोती अग्नी रिहा रिध्ध। नौ उजाला हरि कृपाला, दीन दयाला गुरमुख साचे संत जनां, आपे करे कारज सिद्ध। ना कोई मंगे विच दलाला, अट्ठे पहर रहे रखवाला, बेमुखां मुख करे काला, ना कोई वखाणे साची बिध्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती खिच्च ज्वाला, चरन ल्याए नौ नाथ चुरासी सिध्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तीर चलाए, नौ दुआरे पीड़ कढाए, राजे राणयां आत्म जाए विध्ध। नौ दुआरे वज्जे तीर। वेख वखानण शाह हकीर। पुरख अबिनाशी साचा भालण, तन शृंगार लथ्थे चीर। हड्ड नाड़ी झूठा दिसे बालण सड़ना मरना अन्त अख़ीर। नूरी जोत अकालण, रंक सुल्ताना विच फकीर। धुरदरगाही साचा पालन, ना कोई जाणे वज़ीर अमीर। चली चाल जगत निरालण, कलिजुग अन्त अन्त अख़ीर। ना कोई रक्खे विच दलालण, रसना खिच्चे शब्द तीर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राज राजाना शाह सुल्ताना, दर दुआरे अन्त कराए वहीर। सरगुण रूप अपार, नौ द्वार है। निरगुण रूप अपार, दसवें प्यार है। सरगुण रूप अपार सर्ब संसार है। निरगुण रूप अपार जोत निरँकार है। सरगुण रूप अपार, पंजां तत्तां मात उडार है। निरगण रूप अपार, एका जोती पुरख बिधाते, ना कोई पावे सार है। निरगुण सरगुण खेल अपार, निहकलंकी अन्तिम वार है। भरम भुलाए जगत अपार, किसे ना आए सार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ दुआरे दर द्वार, लक्ख चुरासी कर पछाण, लोकमात रिहा

वखाण है। नौ दुआरे लक्ख चुरासी कलिजुग माया झूठे रस। अन्तिम पै जाए जम की फाँसी, धर्म राए दे पाए वस। पुरख अबिनाशी, मदिरा मासी शब्द तीर रिहा कस। प्रगट होए घनकपुर वासी, राजे राणयां राह साचा रिहा दस्स। पंडत पकड़ उठाए काशी, जोत जगाए कोट रवि ससि। जन भगतां आत्म लाहे उदासी, अमृत प्याए आत्म रस। शब्द जपाए स्वास स्वासी, जोती जोत सरूप हरि, नौ दरवाजे खोल्ह दर, करे प्रकाश घट घट वास, लोकमात पताल अकाश। नौ दुआरे लोकमात, काया महल्ल सच चुबारे। अट्ठे पहर अन्धेरी रात, भुल्ले जीव जन्त गंवारे। ना कोई पाए वस्त सुगात, झूठी खेल विच संसारे। माया रही मार झात, गुरमुख साचे संत प्यारे। पुरख अबिनाशी एका बख्शे साची दात, आप कराए चरन वणजारे। अमृत देवे बूंद स्वांत, इक्क वखाए सच घर बाहरे। दसवें घर हरि इकांत, जगे जोत अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम वेले पुच्छे वात। सच सिँघासण हरि निरँकार। छब्बी पोह कर त्यार। आप रखाए दर सच्चे दरबार। गुरमुखां साची बणत बणाए, लोकमात कर विचार। कलिजुग सोए संत उठाए साधां कराए ख़बरदार। आप आपणे कंठ लगाए, जुगां जुगां दे विछड़े वीर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाए, छब्बी पोह काया तज, जोत सरूपी कर अकार। सच सिँघासण हरि सुल्तान। शब्द स्वासण वड मेहरबान। पुरख अबिनाशण नौजवान। जोत प्रकाशण नौ खण्ड पृथ्मी, दीपक जोती इक्क महान। जन भगतां आत्म निज घर रक्खे वासन, देवे नाम सच्चा पीण खाण। मानस जन्म करे रहिरासन, सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाण। प्रगट होए घनकपुर वासन, वड दाता जोधा सूरा बलवान। लक्ख चुरासी देवे फासन, मेट मिटाए जीव शैतान। करे खेल पुरख अबिनाशण, ना कोई जाणे जीव जहान। जन भगतां होए दास दासन, जोती शब्द हरि भगवान। जूठे झूठे अन्तिम नासन, शब्द मारे एका बाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तख्त सुल्तान बिराजे, वड राजा शाह सुजान। वड शहाना हरि मेहरबान। जोती बाणा शब्दी गाना, रसना रक्खे तीर कमान। खिची आए राजा राणा, ना कोई रहे सुघड़ स्याण। सोहँ शब्द रखाए साची आन। निहकलंक पहरे बाणा, ना कोई रक्खे वञ्झ मुहाणा, पुरीआं लोआं संसार सागर इक्क उडान। एका छत्र सीस झुलाणा, सत्तर बहत्तर भेव चुकाणा, जगे जोत कोटन भान। इक्क इकत्तर आप अख्वाणा, सोहँ मन्त्र जाप जपाणा, गुरमुख बिठाए विच बिबाणा, साचा झुले इक्क निशान। दर घर साचे साचा माणा, नाम रस पीणा खाणा, साचा मेल श्री भगवान। लक्ख चुरासी तणया ताणा, राजा राणा जिस फसाणा, साध संत सर्ब पछतान। निहकलंकी पहरे बाणा, शब्द सरूपी डंक वजाणा, राउ रंक इक्क कराना, एका आप वड प्रताप, पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख साचे संत जनां, चरन दुआरे पैज संवारे, दरगहि साची रखावे लोकमात माण। लोकमात हरि मलाह। पार कराए फड़ फड़ बांह। ना कोई जपाए औखा नां। इक्क दरस दए दिखा। कर तरस मिटाए हरस, बेड़ा बन्न्हे देवे ला। अमृत मेघ देवे बरस, शब्दी जोती ठंडी छाँ। जोती जोत सरूप हरि, सदा सुहेला साचा मेला इक्क इकेला, आपे पिता आपे मां। मात पित हरि माई बाप। जोत सरूपी वड प्रताप। सोहँ जपाए साचा जाप। कलिजुग चढ़या हँकारी ताप। सृष्ट सबाई साची थापणा रिहा थाप। चारों कुन्ट होए ख्वारी, ना कोई जाणे आपणा आप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म फेरे शब्द तिक्खी आरी, आप उतारे कोटन पाप। कोटन पाप देवे लाह। धुरदरगाही सच मलाह। लक्ख चुरासी फाह कटा। गुरमुख कर शब्द स्वासी, अन्तिम वेले लए बचा। बेमुख जीव मदिरा मासी, दर दुआरे दए दुरका। जोत निरँजण पुरख अबिनाशी, साची जोत मात प्रगटा। प्रगट होए घनकपुर वासी, राउ उमराउ प्रभ लए जगा। वारी आए पंडत कांशी, शब्द सुनेहड़ा दए घला। वेद पुरानां करे दासी, सोहँ साचा शब्द जणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत रिहा बणा। कलिजुग तेरी काली शाही, आत्म तृष्ना रही आग। जूठी झूठी माया फाही, साधा संतां आत्म लाए दाग़। साचा दर दुआरा कोई दीसे नाही, जूठे झूठे दिसण काग। हरि वेख वखाणे थांउँ थाँईं, ना कोई सुहेला साचा राग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वेर, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म शब्द लाए जाग। गुरमुख साचा इक्क दुलारा। प्रभ अबिनाशी पाए सारा। वेख वखाणे सर्ब कुछ जाणे, आदिन अन्ता नर निरँकारा। साचा दर इक्क सुहाए, करे खेल जग अपारा। सोए जगाए राजे राणे, शब्द चलाए तिक्खा आरा। इक्क रखाए आपणे भाणे, ना कोई भुल्ले जीव गंवारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां इक्क वखाणे सच्चा दरबारा। सच दरबारा धुरदरगाही। लक्ख चुरासी जिस अन्तिम कलि कटणी फाही। मेट मिटाए मदिरा मासी, दर दुआरा कोई दीसे नाही। खिच्च ल्याए प्रभ पंडत काशी, जोती अग्न रिहा जलाई। प्रगट होए घनकपुर वासी, दूसर कोई दीसे नाही। मानस जन्म होए रहिरासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन साची सेव कमाई। साची सेवा आप लगाए। अमृत फल वड देवी देवा, एका नाम रस खवाए। कौस्तक मनी मस्तक थेवा, शब्द रंगण तन चढ़ाए। प्रभ अबिनाशी गायण जिह्वा, दर घर साचे माण रखाए। मिल्या प्रभ अलख अभेवा, चरन सरन जन साचे लाए। बिरथा जाए ना मात सेवा, दर दरबारे जो मात कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आत्म झोली देवे भर, शब्द भण्डार रिहा वरताए। शब्द भण्डार

हरि वरतार। करे खेल न्यारी पहली वारी, लक्ख चुरासी होए दुखयारी, धरती दबी पापां भार। दर घर साचे करे पुकारी, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। वेख वखाणे नैण मुँधारी, प्रगट होए विच संसार। जोती खेल अपर अपारी, शब्द खण्डा तिक्खी धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म इक्क कमाया, धरत मात तेरा धर्म रखाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जगत धर्म साचा नाता। लिखे कर्म पुरख बिधाता। सतिजुग साचे तेरा साचा जन्म, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। कलिजुग जीव भुल्ले भरम, ना कोई जाणे पिता माता। दूई द्वैती आत्म वरम, ना कोई वेखे इक्क इकांता। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, प्रगट होए कमलापाता। भगत भगवान कमलापत। चरन बंधाए चरन प्रीत एका नत। गुरमुख साचे सेवा लाए, शब्द देवे साची मत। पन्दरां पोह दिवस सुहाए, सच दरबारे पाई छत्त। जगत जगदीश प्रभ लेखे लाए, धरत मात मुख चवाई रत्त। भरम भुलेखे हरि कढाए, राजे राणयां पाई नत्थ। लोकमात सोए जगाए, सृष्ट सबाई रिहा मथ्था। प्रभ अबिनाशी गए भुलाए, अन्तिम सीआं आए साढे तिन्न हथ्थ। सिँघ मनजीत हरि जगत वड्याए, कलिजुग चलाया अन्तिम रथ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां भाईआं मेल मिलाया, शब्द दित्ती साची वथ।