२१ पोह २०११ बिक्रमी रणजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सच्च मण्डल शब्द रहिरास। विच वरभण्ड पुरख अबिनाश। वेख वखाणे हरि नव खण्ड, जोत सरूपी कर प्रकाश। शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड, चार कुन्ट कराए दासी दास। लक्ख चुरासी पाए वंड, वेख वखाणे पृथ्मी अकाश। कलिजुग औध अन्त गई हंढ, बेमुहाणां होए नास। बेमुख जीवां आत्म होई रंड, भुल्लया हरि सर्ब गुणतास। जन भगतां हरि पाए ठंड, देवे दरस हरि शाहो शाबाश। बेमुखां सिर चुकी पापां पंड, सच नाउँ ना दिसे किसे पास। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां पूर कराए आस। गुरमुखां पुनी आस चरन वणजारया। देवे शब्द नाम धुनी, खोल्हे बन्द कवाड़या। सच पुकार धुरदरगाह प्रभ साचे सुणी, देवे अमृत साची धारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वेखे, करे खेल हरि करतारया। सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुखां लभ्भा लाल इक्क दुलारया। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, निरगुण सरगुण खेल अपारया। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपारया। करे खेल अपर अपारा। दीपां लोआं पावे सारा। अवर ना जाणे जीव जन्त गंवारा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। बेमुखां जड़्ह उखाड़े पहली हाढ़ा। गुरमुखां आत्म बीज साचा बोए। धरत मात तेरा फुल्ल फुलवाड़ा। हरि जोत जगत प्रकाश। वरन गोत एका रास। हरि
जोत हरिभगत जगत वास। हरि जोत शब्द चलाए स्वास स्वास। हरि जोत गुरमुख वड्याए, दया कमाए मात पताल अकाश। हरि जोत सद डगमगाए, आदि अन्त ना जाए विनास। हरि जोत प्रभ लोकमात धराए, वेख वखाणे दहि दिश दस मास। हरि वेख वखाणे चार कुन्ट राजे राणे, शब्द तीर इक्क चलाए। आप कराए बेमुहाने, नेत्र नीर रहे वहाए। पुरख अबिनाशी ना मात पछाणे, बालक माता सीर छुडाए। करे कराए खेल आपणे भाणे, सृष्ट सबाई चीर वखाए। बेमुख जीव भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे, गुरमुखां आत्म हउमे पीड़ कढाए। एका देवे आत्म सच्चा नाम ब्रह्म ज्ञाने, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवाने। वड बली बलवान जगत उधारया। अट्ठे पहर नौजवान, साचा रंग सच्चे करतारया। लक्ख चुरासी पकड़ पछाड़े बेईमान, खिच ल्याए चरन द्वारया। प्रगट होए वाली दो जहान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। मेट मिटाए अंज़ील कुरान, होए ख्वारी संग चार यारया। आप वखाणे सर्ब किछ जाणे वेद पुरानया। खाणी बाणी जुग चौथे राणी, अन्तिम वेले होए बेमुहाणया। माया राणी होई प्रधानी, भुलाए जीव जन्त निधानया। प्रभ अबिनाशी शब्द चलाए एका तीर, लक्ख चुरासी नाम वखाणया। चारों कुन्ट कराए वहीर, राजे छड्ड छड्ड भज्जण राणीआं। इक्क दूजे दे विछड़न वीर, छुट्टे संग राजे राणयां। मारे शब्द जंज़ीर, मंगे लेखा हरि शाह साचा बाणीआ। वेख वखाणे हस्त कीड़, ऊँच नीच सर्ब कुछ जाणया। धरत मात तेरी बन्न्हे बीड़, प्रगट होए निहकलंक बली बलवानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी साची बणत बणाए, साचा शब्द चलाए कर कर वड मेहरबानया। मात पित ना कोई भैण भ्राता। सर्ब जीआं का एका दाता। अमृत धार कर प्यार, लक्ख चुरासी बूंद स्वांता। मानस देही कीता अकार विच संसार, जीआ दान देवे सच सुगाता। आत्म जोती हरि भगवान, सदा अडोल रहे इकांता। बिरध बाल अञ्याणयां करे पछाण, ना वेखे जात पाता। मानस देही देवे माण, आपे पिता आपे माता। जोती जोत सरूप हरि, धुरदरगाही जगत मलाही, नूर जोती शब्दी नाता। हरि चरन नात सच्ची सरनाईआ। मिले शब्द सच्ची दात, जगत वड्डयाईआ। आत्म मिटे अन्धेरी रात, दीपक जोती इक्क जगाईआ। गुरमुख साचे आत्म वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी घट घट वास, आत्म सेजा आसण लाईआ। अन्तिम वेले करे बन्द खलास, मानस देही भगत स्नेही, साचे लेख लिखाईआ। धर्म राए दी कटे फाँसी, रसना तजाए मदिरा मासी, शब्द धार इक्क रखाईआ। पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशी, जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण आत्म नाम चढ़ाईआ। आत्म रंगे रंग चलूल। सृष्ट सुहेला साचा मेला, प्रभ अबिनाशी ना जाए भूल। कलिजुग अन्तिम दिसे वेला, मेल मिलावा हरि साचा कन्त कन्तूहल। एका शब्द एका धार। एका गुर एका चेल,
काया मन्दिर महल्ल अटल, जोती नूर हरि उज्जयार। ना कोई करे वल छल, वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल, जोती नूर हरि उज्जयार। ना कोई साचे संतां पाए सार। लोकमात बणाए साची बणता, मिले वड्याई जीव जन्ता, मंगे मंग दर भिखार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, देवे साचा नाम वर, आत्म भरया रहे नाम भण्डार। नाम भण्डारा देवे वंड। गुरमुखां आत्म रक्खे ठंड। आदि अन्त ना देवे कंड। आत्म होए ना कदे रंड। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाणे सर्ब किछ जाणे, उत्भज सेत्ज जेरज़ अंड। जुग जुग धारे भेख भगत भगवानया। जोती नूरा हरि महानया। जुग जुग धारे भेख, साचा रंग इक्क रंगानया। चिट्टे अस्व कसे तंग, वड बली बलवानया। जुग जुग धारे भेख, शब्द वजाए इक्क मृदंग, हथ्थीं बन्न्हे नाम गानया। जुग जुग धारे भेख, त्रै लोआं आए लँघ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबानया। जुग जुग धारे भेख, आप निभाए आपणा संग, गुरमुख चतुर सुघड़ स्याणया। जुग जुग धारे भेख, बेमुख भन्ने काची वंग, मेट मिटाए जीव शैतानया। जुग जुग धारे भेख, दूर दुराडा एका सच्चा संग, कलिजुग भुल्ल ना जीव निधानया। जुग जुग धारे भेख, मानस जन्म ना होए भंग, देवे नाम सच्ची निशानीआं। जुग जुग धारे भेख, शब्द चढ़ाए साची कंग, रोड़्ह रुढ़ाए वेद पुरानया। जुग जुग धारे भेख, जन भगतां कटे भुक्ख नंग, आत्म देवे अमृत साचा जाम होए ब्रह्म ज्ञानया। जुग जुग धारे भेख, हरि संत दुलारे लए वेख, ना कोई लाए दाम, देवे दात नाम निशानीआ। कलिजुग धारे भेख, सोहँ शब्द देवे वड करामात जोती जगे नूर महानया। जुग जुग धारे भेख, मेल मिलावा हरि बहु भांत, मस्तक धूढ़ी जिस जन चरन छुहानया। जुग जुग धारे भेख, मेट मिटाए कलि अन्धेरी रात, दीपक जोती इक्क जगानया। जुग जुग धारे भेख, सद वसे इक्क इकांत, गुरमुखां दस्से सच निशानीआं। जुग जुग धारे भेख, ना कोई पिता ना कोई मात, भैण भाई ना कोई रखानयां। जुग जुग धारे भेख, लोकमात मार झात, जोती जोत सरूप हरि, शब्द तीर चलाए एका कानीआ। जुग जुग धारे भेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वार सोहँ चलाए साची बाणीआं। जुग जुग धारे भेख, वक्त सुहांयदा। हरिजन नेत्र लैणा पेख, वक्त सुहांयदा। आत्म शब्द लाई साची मेख, ना कोई बाहर कढांयदा। वेख वखाणे औलीए पीर शेख़, अग्गे हो ना कोई छुडांयदा। कलिजुग जूठा झूठा दिसे भेख, नर नारी हरि समझांयदा। आपे लिखे साचे लेख, जन भगतां बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों वेख, चरन प्रीती नाता जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दे विछड़े कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। मिल्या मेल हरि बनवारा। जुग जुग धारे भेख, वेख वखाणे सर्ब संसारा।
पूर्ब जन्म रिहा वेख, मस्तक लिखी साची धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़ा। खोल्हे बन्द कवाड़ बज़र कपाटीआ। शब्द घोड़े प्रभ साचे देवे चाढ़्ह, पूर कराए पिछला घाटयां। दर घर साचे देवे वाड़, बख्शे दात आत्म जोती इक्क महानया। जगे जोत बहत्तर नाड़, दूई द्वैती पड़दा पाया, कलिजुग माया प्रभ देवे साड़, गुरमुख साचे रसना रस, चरन सरन गुर चट्ट,। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, लोकमात खुल्हाए एका साचा हट्ट। एका हट भगत वणजारा। शब्द पहनाए साचा पट्ट, करे तन शृंगारा। जोती जगे काया मट, मिटे अन्ध अन्धयारा। ना कोई जाणे रागी नादी भट, शब्द सुरंगा इक्क सितारा। गुरमुख विरले साचा लाहा लैण खट्ट, मिले मेल कन्त भतारा। आपे मेटे काया दूई द्वैती फट, अमृत बख्शे ठंडी धारा। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, एका बख्शे गुरचरन प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, बन्न्हे सच्ची दस्तारा। जुग जुग धारे भेख कर्म कमांयदा। सतिजुग लाए साची मेख, धरत सति हरि उपजांयदा। नर नरायणा नेत्र नैणां वेख, पारब्रह्म अचुत आपणे भाणे सद समांयदा। लक्ख चुरासी मिटाए रेख, बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, अग्गे हो ना कोई छुडांयदा। कलिजुग जूठा झूठा दिसे भेख, नर नारी हरि समझांयदा। आपे लिखे साचे लेख, जन भगतां बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों वेख, चरन प्रीती नाता जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दे विछड़े, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। मिल्या मेल हरि बनवारा। जुग जुग धारे भेख, वेख वखाणे सर्ब संसारा। पूर्ब जन्म कर्म प्रभ रिहा वेख, मस्तक लिखी साची धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, खोल्हे बन्द कवाड़ा। खोल्हे बन्द कवाड़ बज़र कपाटयां। शब्द घोड़े प्रभ देवे चाढ़्ह, पूर कराए पिछला घाटयां। दर घर साचे देवे वाड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया पड़दा पाटयां। आत्म तृष्ना लग्गी भुक्ख , अमृत मेघ ना कोई बरसांयदा। कलिजुग सुक्का काया रुक्ख, बिन गुर पूरे ना कोई हरा करांयदा। गुरमुखां कराए उज्जल मुख, शब्द राग सच धुनी नाद हरि सुणांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे सच्चा वर, साचे दर द्वार आप बहांयदा। शब्द गहणा तन शृंगार। गुर संगत लैणा चरन प्यार। भाणा सहिणा ख़ुशी अपार। दर्शन कर कर साचे नैणा, आत्म तृखा लैणी निवार। साचा शब्द रसना कहणा, सोहँ सतिजुग साची धार। सच दुआरा एका रहणा, कलिजुग भुल्ले जीव गंवार। लक्ख चुरासी खाए लाड़ी मौत डैणा, ना कोई करे मात उधार। नाता तुट्टा भाई भैणां, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। साचा शब्द तन पाए चोला, नाम ढोला हरि चरन सरन गुरमुख बणाए प्रभ
साचा गोला। चुकाए मरन डरन, धुरदरगाही सच विचोला। खुल्हाए हरन फरन, लोकमात बण साचा तोला। करोड़ तेतीसा वड देवी देवा पाणी भरन, सुरपति राजे इन्द व्याहे तेरा बोला। प्रगट होया तरनी तरन, शब्द रखाए एका डोला। आपे जाणे करनी करन, सच दुआरा कुण्डा खोल्हा। गुरमुख साचे आए सरन, एका शब्द सुणाए सोहँ साचा बोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई रखाए पड़दा उहला। शब्द डोरी रसना गीत। आत्म लाहे उदासी, मिले साचा मीत। देवे दरस घनकपुर वासी, काया करे ठंडी सीत। मानस जन्म करे रहिरासी, कलिजुग अचरज़ चलाए रीत। बेमुख जीव करन हासी, लभ्भदे फिरन मन्दिर गुरदुआरे मसीत। सच मण्डल दी साची रासी, लक्ख चुरासी परखे नीर। हथ्थ ना आए पंडत काशी, गुरमुख विरले मानस जन्म गए जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कटाए जम की फाँसी, एका बख्शे चरन प्रीत। चरन प्रीती पुरख सुजाना। साची रीती विच जहाना। काया अतीती प्रभ चरन ध्याना। कलिजुग औध गई कलि बीती, ना कोई मिले मात टिकाणा। सतिजुग चल्ले साची रीती, आप चलाए वाली दो जहानां। मेट मिटाए मन्दिर मसीती, इक्क चलाए शब्द बाणा। अमृत धार गुरमुख साचे आत्म पीती, मिटे अन्धेर अन्ध अंध्याना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म घर सोहँ शब्द साचा गाणा। साचा गाना बन्न्हे मन। भरम भुलेखा कढ्ढे जन। धर्म राए ना मंगे लेखा, रसना कहे धन्न धन्न। मस्तक लिखी साची रेखा, गुरमुखां बेड़ा रिहा बन्न। शब्द सरूपी धारे भेखा, सोहँ नाम सुणाए कन्न। कलिजुग जीव रहे वेखी वेखा, आत्म होई अन्न्ह। आप मुकाए अगला पिछला लेखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा रिहा बन्न। कलिजुग खेल अपार बणत बणांयदा। कलिजुग साची धार जगत धरांयदा। वेख वखाए कर विचार, नर ना कोई बुझांयदा। राजे राणे कर ख्वार, शब्द मारे डाहढी मार, भरम भुलेखा दूर करांयदा। काया तन करे शृंगार, सोहँ शब्द हरि अपार, साचा बाणा हरि पहनांयदा। मेट मिटाए चार यार, संग मुहम्मद होए ख्वार, ईसा मूसा ढाहे ढेर करांयदा। फड़ हथ्थ शब्द कटार, तिक्खी रक्खी हरि जी धार, लक्ख चुरासी मदिरा मासी, पार करांयदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त आपणी आप करांयदा। लिख्त लेखा लिखणहार। जोती जामा खेल अपार। माणक मोती गुरमुख साचे, साचे धाम आप बणाए सोहणा हार। करे प्रकाश कोटन भाना, लोकमात कर उज्जयार। शब्द बन्न्हे हथ्थीं गाना, छब्बी पोह दिवस विचार। मारे तीर राजा राणा, झूठा दिसे घर बाहर। वाली हिन्द बेमुहाणा, प्रभ शब्द करे ख़बरदार। गुरमुख साचा आप उठाना, बण के रहे पहरेदार। शब्द घोड़ा इक्क रखाना, चारे कुन्टां वेखे वारो वार। नाम तोड़ा इक्क लगाना, सच सच्ची
दस्तार। कल्गी जोड़ा इक्क बणाना, गुरमुख तेरी आत्म प्यार। प्रभ अबिनाशी सीस टिकाना, कलिजुग करना अन्त विहार। आपे छड्डे पीणा खाणा, जगत जीणा साची धार। लक्ख चुरासी तणया ताणा, ना कोई जाणे जन्त गंवार। आपे वरते आपणा भाणा, निहकलंक कलि लए अवतार। हरिजन साचा सुघड़ स्याणा, दर घर साचे लए वाड़। प्रभ अबिनाशी पड़दा पाणा, लक्ख चुरासी नाता तुट्टे सतारां हाढ़। दर घर साचा गुरमुख विरले माणा। लक्ख चुरासी धर्म राए दी देवे फाँसी, सृष्ट सबाई दाढ़ां हेठ चबाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना, आत्म मंगल साची रास विच प्रभास दस्से इक्क टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग आप निभाए चढ़ाए शब्द बिबाणा। शब्द बिबाणा भगत भगवान। इक्क टिकाणा जोत महान। ना कोई जाणे राजा राणा, झूठे झुल्लण जगत निशान। गुरमुख मन्ने साचा भाणा, आत्म जोती मेल मिलान। आप चुकाए जम की काना, लक्ख चुरासी फंद कटान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा रमईआ रामा कृष्ना शामा हरि भगवान। करन कारन जोग हरि समरथ है। सच रस प्रभ चरन लैणा भोग, मौत राणी प्रभ पाए नत्थ है। तोड़े नाता जगत विजोग, सिर रक्खे दे कर हथ्थ है। मेल मिलावा शब्द संजोग, देवे दात साची वथ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात चलाए काया सच्चा रथ है। साचा रथ हरि समरथ चलांयदा। पुरख अबिनाशी अकथ्थना अकथ्थ, साची वथ झोली पांयदा। लेखे लाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, मानस जामा रमईआ रामा, आपणे हथ्थ रखांयदा। हरया करे सुक्का चामा, ना कोई मंगे हरि जी दामा, आपणी दया कमांयदा। गुर चरन सेवा साचे धामा, मानस देही बख्शे जामा, सोया पूत फेर जगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डोरी आपणी हथ्थीं आप बन्न्हांयदा। शब्द डोरी प्रभ देवे बन्न। ख़ाक ना रुले काया तन। प्रभ साचे तेरी छत्र छाया हेठ पले, बेड़ा दित्ता बन्न। लोकमात फले फुले, धर्म राए ना देवे डन्न। जगे जोती साची कुले, रसना कहण धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत आप बलोए, करे रुशनाए साचे तन। तिन्न सौ सठ हाडी बहत्तर नाड़। विच ना जाए प्रभास उजाड़। अग्नी आंच ना देवे साड़। लाड़ी मौत ना लभ्भे साचा लाड़। आप चढ़ाए शब्द साची पौड़ी, चरन बंधाए साचा नात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दित्ता वर, साचा पूत पिता मात। कलिजुग ना मिले कोई मीत मुरार। रुढ़दा बेड़ा लाए पार। जगत सागर दूर किनार। काया गागर तुट्टा हँकार। निर्मल कर्म होए उजागर, आया गुर चरन द्वार। साचा बणया हरि दर सुदागर, एका नाम वणज वपार। चाढ़्हे नाम रंग रती रत्नागर, सिरों लथ्थे पापां भार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर साचे दर, आप कराए बेड़ा पार। कलिजुग माया
गई छड्ड। दुखी होया हड्ड हड्ड। झूठा लडाया लाड लड्ड। आत्म हँकारी मार कटारी गई वढ्ढ। आए दर गुर चरन द्वारी, भरम भुलेखा देवे कढ्ढ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे साचा नाम वर, कलिजुग कढ्ढे अन्धेरी डूंघी खड्ड। नाम वर साचा पाई जा। पुरख अबिनाशी रिदे वसाई जा। सोहँ शब्द साचा गाई जा। माया राणी चिट्टी चादर उत्ते पाई जा। अट्ठे पहर भरे पाणी, साचा हुक्म सुणाई जा। कलिजुग अन्तिम अन्त जग दिसे झूठी ताणी, आपणी बणत बणाई जा। अन्तिम वेले इक्क आए हिस्से, अद्धविचकारे घड़ा पाणी सिर पैरां ताईं पवाई जा। अन्तिम छड्डणे पैणे हाणीआं हाणी, साचा लेखा आप लिखाई जा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच्चा नाम वर, माया राणी लड़, आपणे नाल बंधाई जा। सति पुरख अपरम्पर अपार, अमर हरि धारा। सोहे सीस सच्चा पीतम्बर, शब्द रक्खे सच्चा दस्तारा वड वडा पीर पैगम्बर, नर हरि सच्चा अवतारा। लोकमात वड अडम्बर, लक्ख चुरासी पसर पसारा। सृष्ट सबाई आप भरतम्बर, विष्नूं बंसी पुरख अपारा। कलिजुग तेरा मात रचाया सवम्बर, शब्द स्नेही जोत अधारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करे आप विहारा। कलिजुग रच्चया काज जगत कुड़माईआ। गुरमुखां रक्खे लाज, बणत बणाईआ। साचा साजण रिहा साज, पंचम् पोह नींह रखाईआ। शब्द सरूपी मारे अवाज़, गुरमुख साचे सेवा लाईआ। देवे नाम साचा दाज, प्रभ अबिनाशी धुरदरगाहीआ। हरि चरन प्रीती साचा राज, झूठी तोड़े माया फाहीआ। प्रगट जोत हरि देस माझ, जोगी जुगत इक्क बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीश तेरी साची सेवा लाईआ। साची सेवा लाए विच संसार है। पंचम् पोह लग्गे मेवा, हरिभगत द्वार है। कौस्तक मनी साचा थेवा, प्रभ लाए मस्तक धार है। करे खेल अलख अभेवा, ना कोई जाणे जन्त गंवार है। लक्ख चुरासी गाए रसना जिह्वा, सतिजुग साचे तेरी धार है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणत बणाई सच्चे दरबार है। सच दरबार हरि निरंकारया। एका एक टेक, गुरमुख गुर चरन द्वारया। दूजे करे बुध बिबेक, माया सेक तन गंवा रिहा। तीजे आत्म लाए मेख, लोयण लोचण आप खुल्हा रिहा। चौथे दर घर साचे लैणा वेख, शब्द राग हरि सुणा रिहा। पंजवें आप लिखाए साचे लेख, गुरमुख साचे मेल मिला रिहा। छेवें छे घर रिहा वेख, दूसर दिस ना आ रिहा। सतवें सति सरूपी धारे भेख, जोती जामा हरि अपारया। अठवें उठ उठ लैणा वेख, माझे देस भाग लगा रिहा। नावें नौ दर झूठा भेख, कलिजुग जीवां आप डुला रिहा। दसवें घर इक्क वसेख, जोती नूर हरि डगमगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला भरपूरा, आपणा रंग आप वरता रिहा। जुग जुग धारे भेख, हरि निरंकारया। जुग जुग धारे भेख, शब्द अपारया। जुग जुग धारे भेख, लक्ख
चुरासी विच पसारया। जुग जुग धारे भेख, सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारया। जुग जुग धारे भेख, ब्रह्मा ज्ञान दवाए वेद विदाता रसन उचारया। जुग जुग धारे भेख, शिव शंकर साची जोत जगा रिहा, बाशक तशका गल लटका रिहा। जुग जुग धारे भेख, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा संग बहा रिहा। जुग जुग धारे भेख, भगत ध्रू बणाए साची बिन्द, साचा दर आप सुहा रिहा। जुग जुग धारे भेख, वड जोधा दाता हरि मृगिन्द, शब्द ताज सिर टिका रिहा। जुग जुग धारे भेख, नर हरि हरि नर वड मृगिन्द, निन्दक दुष्ट दंत आप खपा रिहा। जुग जुग धारे भेख, हरि बख्शिंद, गुरमुख साचे मेले आप करा रिहा। जुग जुग धारे भेख, बेमुख घले धर्म राए दी जेल्हे, लाड़ी मौत नाल प्रना रिहा। जुग जुग धारे भेख, फल लगाए साची वेले, पुरीआं लोआं आप लँघा रिहा। जुग जुग धारे भेख, अचरज खेल मात प्रभ खेले, कलिजुग वेला अन्त सुहा रिहा। जुग जुग धारे भेख, हरि संत बणाए सच सुहेले, सच वड्याई आप दवा रिहा। जुग जुग धारे भेख, गुरमुखां चाढ़्हे नाम तेले, शब्द वटना आप लगा रिहा। जुग जुग धारे भेख, करे खेल अन्तिम वेले, नेत्र सुरमा इक्क सुहा रिहा। जुग जुग धारे भेख, गुरमुखां साचे मेले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम गाना जगत निशाना, हथ्थ बन्न्हा रिहा। शब्द गाना बन्न्हे डोर। दर घर साचे गुरमुख साचे देवे तोर। ना कोई पुन्न ना कोई पापे, पुरख अबिनाशी एका जापे, चुक्के मोर तोर। लोकमात वड प्रतापे, मिटे अन्धेर घोरी घोर। सोहँ जपया साचा जापे, दूर कराए पंजे चोर। दु:ख रोग ना कोई व्यापे, चढ़या रहे शब्द घोड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द कलिजुग तेरे अन्तिम वेले सच्ची मोहर। लाए मोहर गुरमुख साचे सिँघ पाल, कलिजुग होए अन्धेरा घोर। प्रगट होए दीन दयाल, लक्ख चुरासी लुट्टे, धर्म राए बण बण चोर। कलिजुग जीवां भाग निखुट्टे, एका दिसे मढ़ी गोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलारे चरन प्यारे, फड़ फड़ बाहों रिहा तोर। सिँघ पाल मिले सिक्दारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। चवी चेत दिवस विचारी। शब्द घोड़े कर अस्वारी। मारी इक्क सच्ची उडारी। बैठा जाए हरि चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर हरि दित्ता वर, ब्रह्मलोक हरि पैज संवारी। ब्रह्मलोक गुरसिख बहाया। आप कराया उज्जल मुख, साचा सुख इक्क वखाया। आप मिटाए तृष्ना भुक्ख, अमृत सीर मुख चवाया। जोती जोत सरूप हरि, सज्जण सुहेला साचा मेला, इक्क इकेला आपणा आप कराया। साचे धाम गुरसिख सुहाए। कलिजुग साची रीत चलाए। हरिजन हरि हरि साचा मीत, साची बणत रिहा बणाए। गुरमुख विरले जन्म जाणा जीत, प्रभ चरन साची सेव कमाए। काया जूठी झूठी नीत, कलिजुग जीव होए हलकाए। गुरमुखां परखे आपे नीत, सिँघ सवरन सेवा
लाए। प्रभ अबिनाशी साचा मीत, दर दरबान आप बहाए। काया होई ठंडी सीत, जोत सरूपी दर्शन पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत रिहा बणाए।