२५ पोह २०११ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कलिजुग साची धार विच संसार है। प्रभ अबिनाशी पावे सार, लक्ख चुरासी वेख विचार है। वेख वखाणे जीव जन्त साध संत पूरन भगवन्त, जोती जामा भेख अपार है। कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त, भुल्ले जीव गंवार है। करे खेल प्रभ अन्तिम अन्त, शब्द घोड़े हो अस्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा करे सच विहार है। सच विहार हरि दातारया। कलिजुग कर्म रिहा विचार, वेला अन्तिम आ रिहा। सतिजुग साचे बन्न्हे धार, शब्द सहारा इक्क करा रिहा। पुरीआं लोआं कर विचार है। साचा ढोआ इक्क वखा रिहा। ब्रह्मा वेद वखाणे मुख चार, लेखा आप चुका रिहा। आप चलाए आपणे भाणे, जुग छतीसा आपणा खेल खिला रिहा। वेख वखाणे राजे राणे, बीस इकीसा नेत्र नीर सर्ब वहा रिहा। मेट मिटाए मूसा ईसा, संग मुहम्मद रुला रिहा। इक्क चलाए शब्द हदीसा, खाणी बाणी भेव चुका रिहा। माण गंवाए राग छतीसा, नारद मुन हरि समझा रिहा। मात सुरसती झुकाए सीसा, हँकारी बीन आप भन्ना रिहा। प्रगट करे जोत जगदीशा, निहकलंकी भेख वटा रिहा। एका छत्र झुलाए साचे सीसा, वाली हिन्द आप समझा रिहा। लक्ख चुरासी झूठा पीसण पीसा, गुरसिक्खां राह साचा इक्क वखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द बाणा साचा राणा, जन भगतां तन पहना रिहा। कलिजुग काली रैण, ना कोई दीसे साक सज्जण भाई भैण, आत्म जीव प्रभ हंकारया। बेमुख डुब्बे वहन्दे वहिण, ना देवे कोई सहारा, गुरमुख विरला प्रभ अबिनाशी पेखे तीजे नैण, सति सरूपी दरस दिखा रिहा। आप चुकाए लहिण देण, आत्म झोली आप भरा रिहा। रसना किसे ना सके कहण, निहकलंक साचा डंक वजा रिहा। आप उठाए राउ रंक, शब्द सुनेहड़ा इक्क घला रिहा। इक्क सुहाए द्वार बंक, वाली हिन्द हुक्म सुणा रिहा। गुरमुख उधारे जिउँ राजा जनक, कौस्तक मनीआं मस्तक तिलक लगा रिहा। प्रभ अबिनाशी वड धन धनीआ, नाम झोली हरि भरा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, संत सुहेला साचा मेला, वड वडभागी एका रागी राग सुणा रिहा। शब्द रागी राग अनाद। गुरमुखां देवे साची दाद। आत्म जोती नूर कराए, शब्द चलाए विच ब्रह्माद। एका साची तूर रखाए, प्रभ अबिनाशी माधव माध। अमृत साचा जाम
प्याए, भेव खुल्हाए बोध अगाध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना, इक्क वजाए साचा नाद। वजाए नाद अन्ध घोर है। प्रभ अबिनाशी घनकपुर वासी, सर्बकला भरपूर है। मेट मिटाए मदिरा मासी, कलिजुग डोबे तेरा सच्चा पूर है। गुरमुखां करे बन्द ख़लासी, वड दाता हरि हरि सूर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त साध संत, सदा सदा सद हाज़र हज़ूर है। शब्द हथौड़ा रिहा वज्ज। हँकारी काया कौड़ा रीठा रिहा भज्ज। प्रभ अबिनाशी साचा डीठा, जगत तजाई झूठी लज। एका नाम मिले आत्म मीठा, अमृत आत्म सर सरोवर पीणा रज्ज। साचा रंग चढ़े मजीठा, काया पर्दे रिहा कज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, चार कुन्ट चार चुफेर, अट्ठे पहर सन्झ सवेरे लभ्भे भज्ज भज्ज। गुरमुख सोया पैर पसार, ना जाणे प्रभ दी सार है। पुरख अबिनाशी घट घट वासी पूर्ब कर्म रिहा विचार है। साची जोत मात प्रकाशी, कलिजुग अन्ध अन्धेरा अंध्यार है। बेमुख जीव करन हासी, मदिरा मासी करन ख्वार है। वेद पुरान वाचण पंडत कांशी, ग्रन्थी पन्थी बेमुहार है। गुरमुखां आत्म प्रभ लाहे उदासी, आप कटाए जम की फाँसी, शब्द मारे तेज कटार है। सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासी, मानस जन्म ना आए हार है। मानस जन्म होए रहिरासी, गुरमुख साचे संत जनां प्रभ कर जाए बेड़ा पार है। प्रगट होए घनकपुर वासी, वड बली बलवान है। गुरमुखां पूर कराए आत्म रासी, इक्क रखाया चरन ध्यान है। जन भगतां होया दासन दासी, गुणवन्ता गुण निधान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे हरि दुआरे देवे सच्चा माण है। दर घर साचे देवे माण है। गुरमुख साचे आत्म मारे शब्द बाण है। कलिजुग जीआं भाण्डा काचा, मिटे अन्त निशान है। गुरमुख मिल्या प्रभ साचो साचा, देवे नाम शब्द बिबाण है। बेमुख आए दर ते नाचा, आत्म होई सुंञ मसाण है। गुरमुख विरले हिरदे वाचा, प्रभ अबिनाशी साचो साचा, जोत सरूपी बहत्तर नाड़ी राचा, आत्म जोती जगे महान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, चार वरनां एका सरना, रंक राजानां शाह सुल्तानां बेईमानां अन्तिम मिटे निशान है। आत्म रोवे दए दुहाई है। आई हरि सच्ची शरनाई है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मिले नाम वड्याई है। आत्म साचा नूर धर, एका दस्से सच रुशनाई है। दर घर आए मिले साचा वर, भाण्डा भरम रिहा भन्नाई है। आप नुहाए साचे सर, चरन धूढ़ी मस्तक रिहा छुहाई है। शब्द संजोगी मेल कर, चिता सोगी सर्ब गंवाई है। कलिजुग माया जगत विजोग, कलि शब्द झोली तन भराई है। रस रसना साचा भोग, हरि जगत विस वख कराई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, लाड़ी जोती इक्क प्रनाई है। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड वरभण्ड शब्द धुन्कार
है। वेख वखाणे उत्भज सेत्ज जेरज अंडज, सर्ब घट घटा पसार है। गुरमुख साचे लोकमात नंगी होए ना कंड, प्रभ होवे पहरेदार है। शब्द दात प्रभ रिहा वंड, आदिन अन्ती एका कार है। आप उठाए शब्द चण्ड प्रचण्ड, तिक्खी रक्खी हरि जी धार है। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंड, विच मारे शब्द कटार है। कलिजुग औध गई कल हंढ, अन्तिम खाली दिसे घर बाहर है। आई हार अन्त वरभण्ड, लक्ख चुरासी बेमुहार है। कोई ना पाए आत्म ठंड, चारों कुन्ट ठग चोर यार है। बेमुख जीवां आत्म होई रंड, साध संत दुहागण नार है। गुरमुखां बन्न्हे प्रभ अबिनाशी सोहँ नाम साची गंढ्ढ, एका करे कराए सच्चा वणज वपार है। धर्म राए ना देवे दंड, शब्द बिबाण इक्क हुलार है। तिन्न लोआं करे खण्ड खण्ड, प्रभ अबिनाशी खेल अपार है। ब्रह्मलोक प्रभ पाई वंड, अन्तिम आई कलिजुग हार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख अपार है। साचा हरि दर द्वार। हउमे कढ्ढे काया पीड़, एका बख्शे चरन प्यार। लोकमात बन्न्हे बीड़, मानस देही पैज संवार। कलिजुग अन्तिम कटे भीड़, अट्ठे पहर होए रख्वार। रोग सोग जगत विजोग दए पीड़, मारे इक्क शब्द कटार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे आत्म अन्दर साचे मन्दिर, नूरी जोत शब्द अधार। नूरी जोत आत्म प्रकाश। दुरमति मैल धोत, शब्द जपाए स्वास स्वास। ना कोई जाणे वरन गोत, सच मण्डल दी साची रास, माण रखाए दुध्ध पोत, साचा फल जिउँ चन्नण प्रभास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर मुख लगाए, पूर कराए दर आयां आस। साचा प्रभ धारे भेसा। ना कोई जाणे पीर फ़कीर औलीआ शेख़ा। गुरसिख एका ताणा एका पेटा। लक्ख चुरासी रही वेखी वेख, कवण खेवट कवण खेटा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी धारे भेख, आप बणाए साचा बेटा। मस्तक लेख लिखाए साची रेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरा भगत भण्डारा, आपे मां प्यो बेटा। गुरमुख साचे साचा हरि, प्रभ साचा मेल मिलाए, हरि अमृत साचा सीर। दोहां धिरां एका घर तेल चढ़ाए, शब्द बन्न्हे हथ्थ कलीर। दर घर साचे इक्क वखाए, गुर संगत साची भैण भाई साचे वीर। फड़ फड़ राहे कलिजुग पाए, ना कोई जाणे संत फ़कीर। गुरमुख साचे संत उठाए, प्रभ कटण आया भीड़। अमृत साचा मुख चुआए, कलिजुग वेला अन्त अख़ीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धार वहाए, अमृत साचा नीर। अमृत नीर हरि द्वार। गुरमुख हरि कर प्यार। दोहां मेल एका धार। गुरसिक्खां काया करे ठंडी ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी पाए सार। दोवें हथ्थ रक्खे प्रभ ख़ाली। दो जहानां बणे वाली। कलिजुग जीवां बणया पाली। ना कोई मंगे विच दलाली। सोहँ शब्द माली। कलिजुग रैण घटा काली। गुरमुखां प्रभ दया कमाए, आत्म दीपक जगे, आत्म जोती
सच दिवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दिवस रैण करे रखवाली। निरँकार निरँकार निरँकार जोत प्रकाश है। निरँकार निरँकार निरँकार लोकमात पताल अकाश है। निरँकार निरँकार निरँकार लक्ख चुरासी रखे वास है। निरँकार निरँकार निरँकार लोआं पुरीआं वेख वखाणे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास है। निरँकार निरँकार निरँकार, प्रकाश प्रकाश प्रकाश, आदि अन्त आदि अन्त आदि अन्त ना जाए विनास है। प्रकाश प्रकाश प्रकाश बेअन्त बेअन्त बेअन्त, आपे जाणे आपणी रास है। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत ना वरन ना गोत, सदा सदा अबिनाश है। जोत जोत जोत, जगत रही मौल है। जोत जोत जोत, लोकमात तोले पूरे तोल है। जोत जोत जोत, गुरमुख साचे सद मारे झात, सद वसे तेरी काया कोल है। जोत जोत जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पहली जोत हरि जगाई, सतिजुग साचे बणत बणाई, जोती नूर दूण सवाई, भगत भगवन्ते मेल मिलाई, साचे कन्ते इक्क वड्याई, जोती जोत सरूप हरि, साचे घर आप सहाई है। साचा घर इक्क टिकाणा। ना कोई जाणे जन्त निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आपे बैठे सच बिबाणा। सच बबाणा हरि द्वार। रूप रंग ना रेख भेख, शब्द सहार अपार। ना कोई सके वेख लेख, पवण अस्वारा शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे एका जोती करे अकार। मातलोक लए अवतारा। जुगा जुगन्तर वारो वारा। सनक सनंदन सनातन संत कुमारा। बराह रूप यगय पुरश खेल अपारा। हाव गरीव चौथी वारा। नरायण नर साची धारा। कपल मुन रूप न्यारा। दत्ता त्रै रिखव देव भगत सुधारा। पृथु वेख प्रभ सहारा। मत्स बन्न्हे साची धारा। कच्छप रूप विच जल धारा। मोहणी रूप बल दुआरा। बावन भेख भेख भिखारा। हँसा चोग चुगे अपारा। नर सिँघ जामा भगत अधारा। हरि जी गज सहारा। नर नरायण ध्रू उधारा। परस राम कष्त्री मारा। राम रमईआ रावण सँघारा। वेद व्यासा आई वारा। कृष्न घनईआ नैण मुँधारा कंस सँघारा। बुद्ध चलाई साची नईआ, सतिजुग तेरी विच संसारा। ईसा मूसा खेल रचाया, कलिजुग सूसा तन छुहाया, प्रभ अबिनाशी रचन रचाया, संग मुहम्मद चार यारा। नानक दात लै के आया, सतिनाम मन्त्र अपारा। दसवें गुर भेख वटाया, पुरख अबिनाशी शब्द अपारा। एका ओट हरि रखाया, कलिजुग सारे गए हारा। शब्द चोट डंक लगाया, चारों कुन्ट होए धुंदूकारा। कोटां विच्चों इक्क जगाया, गुरमुख साचा संत प्यारा। जोती जामा हरि जी पाया, कलिजुग वेखे मात वणजारा। चवीआं जामा निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए विच संसारा। निहकलंक कल्गी अवतारा। शब्द तोड़ा सीस अपारा। साचा घोड़ा पवण अस्वारा। चिट्टा जोड़ा नर निरँकारा। कलिजुग जीव मिट्ठा कौड़ा, परखण आया वड संसारा। तिन्नां लोआं इक्का पौड़ा, आपे जाणे पार किनारा। ना कोई जाणे
लम्बा चौड़ा, शब्द डण्डा इक्क सहारा। कलिजुग वक्त रहि गया थोड़ा, निहकलंक लए अवतारा। धुर दरगाहों आया दौड़ा, गुरमुखां करे सच प्यारा। वेले अन्तिम हरि जी बौहड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां पाए साची सारा। साची सार हरि जी पाए। लोकमात शब्द जणाए। चार कुन्टां वेखे मार झात, गुरमुखां साची बणत बणाए, कलिजुग रैण अन्धेरी रात, बेमुखां कोई दीसे नाहे। जन भगतां मिले कमलापात, चरन नात इक्क बंधाए। शब्द देवे साची दात, पुरख बिधाता अन्तिम वेले पुच्छे वात, होए आप सहाई, ना कोई जाणे जात पात, राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम निशान, चार कुन्ट चलाए। साचा नाम निधान, हरि द्वार है। पुरख अबिनाशी होए मेहरबान, जन भगतां खोल्हे बन्द कवाड़ है। एका मारे तिक्खा बाण, हरि मेट मिटाए पंजां धाड़ है। लक्ख चुरसी पुण छाण, गुरसिख साचे लभ्भे लाड़ है। आप रखाए आपणी आण, शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ह है। अन्तिम देवे इक्क बिबाण है। धुरदरगाही साचा माही, दर घर साचे रिहा वाड़ है। आप कटाए जम की फाही, जोत जगाए बहत्तर नाड़ है। गुर संगत नाता भैणां भाई, प्रभ आप बंधाए सतारां हाढ़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, लक्ख चुरासी चबाए आपणी दाढ़ है। लक्ख चुरासी चबाए आपणी दाढ़। लेख लिखाए सतारां हाढ़। राजे राणयां सीने पाड़। शब्द लगाए मगर धाड़। ना कोई छुडाए, कलिजुग दिन आए माढ़। चारों कुन्टां रहे बिल्लाए, शब्द खण्डा चले काड़ काड़। बेमुख जीव, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साड़। धर्म राए द्वार खुल्हांयदा। प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणांयदा। घनकपुर वासी साची बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी देवे फाँसी, मातलोक ना कोई छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत बणांयदा। साची बणत हरि मात बणाई। गुरमुख साचे सेवा लाई। जगत जगदीशे तेरी वारी आई। मिटणा भेव बीस इकीसे, बेमुखां सिर पैणी छाही। झुल्ले छत्र इक्क जगदीशे, चार कुन्ट सभनी थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा आपे तारे, फड़ फड़ दोवें बाहीं। जगत जगदीशा कर त्यार। प्रभ अबिनाशी करे विचार। धरत मात रो रो पुकारे धाहां मारे, जूठे झूठे कलिजुग जीव माया राणी शृंगार। वड वड भुल्ले राजे राणे, गऊ ग़रीब निमाणे ना कोई पावे सार। झूठे होए तहिसीलां ठाणयां, दर दर भिखारी लक्ख चुरासी बेमुहाणया, ना मिले कोई सच्ची सरकार। गुरमुख विरले मात पछाणया, निहकलंक ल्या अवतार। हरिजन चलाए आपणे भाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत अपार। हरि साचा खेल रचाया। गुरमुख साचा लेखे लाया। उन्नी कत्तक ख़ुशी मनाया। वजी वधाई सुणी लोकाई, जै जै जैकार कराया। पुरीआं लोआं करे रुशनाई,
प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया। सत्त नौ छड्डे भैणां भाई, जगत जंजाला मोह तजाया। एका मिल्या सच गुसाईं, साची गोद जिस उठाया। गुरमुखां उठाए फड़ के बाहीं, अमृत साचा दुध्ध प्याया। सदा रक्खे ठंडी छाईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगाध बोध बोध अगाध साचा हुक्म सुणाया। साचा हुक्म हरि द्वार। शिव शंकर बैठा कर विचार। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, निहकलंक लए अवतार। कलिजुग अन्तिम माण गंवाया, अन्तिम वेला आई हार। गुरमुख साचे माण दवाया, शिव पुरी जोत अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चढ़ाए शब्द बिबाण। शब्द बिबाणे आप चढ़ाया। साचे राणे हुक्म सुणाया। एका अमृत साचा पीणा खाणा, आवण जावण गेड़ चुकाया। लक्ख चुरासी वेखे नैणा, साचे धाम आप सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे दाना बीना, आपणे भाणे सद समाया। हरि भाणा बली बलवान है। ना कोई जाणे राजा राणा विच जहान है। गुरमुख विरले मात पछाणा, जिस बख्शे चरन ध्यान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट चार वरन झुलाए सच्चा इक्क निशान है। छब्बी पोह दिवस जाए चढ़। गुरमुखां प्रभ करे मोह, आप फड़ाए आपणा लड़। आत्म बीज रिहा बो, सोहँ अक्खर लैणा पढ़। जीव जन्त ना जाणे को, हरि वसे काया कोट गढ़्ह। लक्ख चुरासी रही रो, किसे ना दिसे सीस धड़्ह। गुरमुखां अमृत आत्म रिहा चो, लोकमात बाहों फड़ फड़। मिले वधाई गुर संगत छब्बी पोह, शब्द घोड़े जाणा चढ़। गुर संगत मन वज्जे वधाई। छब्बी पोह प्रभ रुत्त सुहाई। जगत जगदीशा साचा सुत, गुर संगत सेवा साची लाई। पारब्रह्म साचा अचुत्त, अमृत फल साचा मेवा रिहा खवाई। लोकमात वड देवी देवा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द साचा मेघ रिहा बरसाई। धरत मात लाया साचा थेवा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरबारा विच संसारा एका एक खुल्हाई। सच दरबार मात खुल्हाया। नर निरँकार बणत बणाया। शब्द जैकारा इक्क कराया। जगत जगदीशे तेरी साची ख़ाक, लहू मिज्झ गारा नाल रलाया। गुरमुखां खोल्हे आत्म ताक, तेरी जोती दए जगाया। राजे राणयां लिखे लेख भविख्त वाक्, पंचम् पोह नींह रखाया। प्रगट होया पाकी पाक, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। लक्ख चुरासी होणी ख़ाक, झूठी शार प्रभ दए उडाया। कोई ना बणे सज्जण साक, झूठा जगत मोह वधाया। प्रभ मगर लगाए लाड़ी मौत, बीर बेताले हाकन डाकन रहे तकाया। धर्म राए लोकमात मार झाक, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। अठाई कुण्डां खोल्हे ताक, इक्को धक्का दए लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मदीना मक्का बूरा कक्का अन्तिम अन्त आपे दए मिटाया। छब्बी पोह कर त्यार। पुरख अबिनाशी पावे सार। सोलां कलीआं कर तन शृंगार। वड जोधा हरि बल बलीआ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत रीती सदा अतीती, करे कराए आपणी
वार। साची रीत जगत चलाउणी। गुरसिक्खां प्रीत चरन बंधाउणी। मन्दिर मसीत काया साची मात बणाउणी। सच दुआरा इक्क जगदीश, नौ दुआरे ताक रखाउणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच समग्री विच रखाउणी। सच समग्री देवे रक्ख। लक्ख चुरासी करे वख। चारों कुन्ट लाउँदे भक्ख। गुरमुख साचे लए रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा श्री भगवाना, करे खेल अलक्खणा अलक्ख। साचा दर दर दरबार। लोकमात सच्ची सरकार। राउ उमराउ करे ख़बरदार। चारों कुन्ट वेख वखाणे जीव जन्त साध संत मूर्ख मुग्ध जीव गंवार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा पैज संवार।
२६ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल दरबार दे संपूरन होण ते काका जगदीश सिँघ दी याद विच विहार होया
हरि का रूप अगम्म, खेल अपारया। हरि का रूप अगम्म, जोत निरंकारया। हरि का रूप अगम्म, भेव न्यारया। हरि का रूप अगम्म, देवी देव ना पाए सारया। हरि का रूप अगम्म, ब्रह्मा ब्रह्मपुरी जोत जगा रिहा। हरि का रूप अगम्म, शिव शंकर जटा जूट धार साची सेवा ला रिहा। हरि का रूप अगम्म, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा अमृत फल इक्क खवा रिहा। हरि का रूप अगम्म, ना कोई हड्ड मास नाड़ी चम्म, एका जोती शब्द अधारया। हरि का रूप अगम्म, पवण उनन्जा दर खलोती, तिन्नां लोआं दर खुल्हा रिहा। हरि का रूप अगम्म, मंगदे रहण कोटन कोटी, दिस किसे ना आ रिहा। हरि का रूप अगम्म, ना कोई खाए पीए रोटी, इक्क अधार रखा रिहा। हरि का रूप अगम्म, हरि का शब्द रखाए सोटी, लोआं पुरीआं धार बन्न्हा रिहा। हरि का रूप अगम्म, लक्ख चुरासी वेखे परखे आत्म नीती खोटी, शब्द जोती मेल मिला रिहा। हरि का रूप अगम्म, कदे ना आवे कोए तोटी, गुरमुख साचे आत्म झोली हरि भरा रिहा। साची जोत जगाए काया मण्डल चोटी, धूंआं धार सर्ब मिटा रिहा। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, लोकमात मार झात, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। हरि का रूप अगम्म, बेपरवाह है। हरि का रूप अगम्म, ना जाणे कोई सच्चा थां है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई पिता ना कोई मां है। हरि का रूप अगम्म, पवण स्वासी ठंडी छाँ है। हरि का रूप अगम्म, लक्ख चुरासी करे दासी, ना करे कोई नांह है। हरि का रूप अगम्म, तिन्नां लोआं फाँसी, ब्रह्मे आई अन्तिम उदासी, शिव शंकर मिटे लोकमात घर घर उडाए कां है। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्दा जोत जगिन्दा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साची जोत करे अकार है। हरि का रूप अगम्म, निर अकार
है। हरि का रूप अगम्म, पवण सरूपी शब्द अस्वार है। हरि का रूप अगम्म, चौदां हट्टां तीर्थ तट्टां करे वणज वपार है। हरि का रूप अगम्म, आत्म जोती जगे लट लटां, ना होए अन्ध अंध्यार है। एका खेल बाजीगर नटां, साचा शब्द सच्ची धुन्कार है। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साचे सर सरोवर भरया इक्क भण्डार है। हरि का रूप अगम्म, शब्द भण्डारया। हरि का रूप अगम्म, तिन्नां लोआं पावे सार है। अवर ना जाणे जीव कोया, गुर पीर लभ्भ लभ्भ थक्के हार है। कवण सिँघासण हरि जी सोया , ना कोई जाणे राजा राणा। पुरख अबिनाशी ना जन्मे ना कदे मोया। आपे चले आपणा भाणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल अन्तिम अन्त बेमुहानया। हरि का रूप अगम्म, बेमुहाण है। हरि का रूप अगम्म, गुणवन्त गुण निधान है। हरि का रूप अगम्म, राज राजाना शाह सुल्ताना एका रक्खे विच जहान है। हरि का रूप अगम्म, साध संत ना सके कोई पछाण है। हरि का रूप अगम्म, शब्द रक्खे सच्चा बाण है। हरि का रूप अगम्म, अट्ठे पहर नौजवान है। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, साचा छत्र एका सीस झुलान है। हरि का रूप अगम्म, अलखणा अलक्ख है। हरि का रूप अगम्म, जोती जामा धारे भेख है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़ है। हरि का रूप अगम्म, किसे हथ्थ ना आए लोकमात साची रेख है। हरि का रूप अगम्म, खण्ड मण्डल वरभण्ड रिहा वेख है। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका दात एका एक है। हरि का रूप अगम्म, शब्द उडार है। हरि का रूप अगम्म, पवण अस्वार है। हरि का रूप अगम्म, जीआं जन्तां सर्ब भतार है। हरि का रूप अगम्म, साधां संतां बन्न्हे धार है। हरि का रूप अगम्म, साची बणत बणांयदा। सच सिँघासण हरि निरँकार। कलिजुग किया इक्क त्यार। चौथे जुग बध्धी धार। गुरमुख साचे सेवा लाए चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात कर अकार। सच सिँघासण पावा चार। झूठा दाअवा जीव गंवार। प्रभ रक्खे सदा ठंडी छावां, हरिजन साचे चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण जोती आसण अपर अपार। सच सिँघासण पाई वंड। कलिजुग अन्तिम आई कंड। कोई ना खोल्हे झूठी गंढ्ढ। आत्म होई सर्ब रंड। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, विच संसारी पहली वारी, भारत खण्ड कराई साची वंड। निहकलंकी जोत धर, शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे, उत्भज सेत्ज जेरज अंड। सच सिँघासण हरि बणाया। पंझी प्रकृतीआं नाल उणाया। चवीआं जुगां दा मेल मिलाया। निरगुण सरगुण दोवेंं रूप, आपणा आप नाम रखाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा ताणा तणया जाल। लक्ख चुरासी करे बेहाल। मिट जाणे मदिरा मासी, कलिजुग चले अवल्लड़ी चाल। गुरमुख बचाए शब्द स्वासी, चरन प्रीती
निभे नाल। मात जोत हरि प्रकाशी, गुरसिख ना होए कदे कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रिहा सुरत संभाल। सच सिँघासण सेज विछाई जा। घनकपुर वासी शाहो शाबाशी, आपणी खेल कराई जा। गुरमुखां मानस जन्म करे रहिरासी, साची बणत बणाई जा। पंडत पांधे रोंदे कांशी, ग्रन्थी पन्थी जगत भुलाई जा। मुल्लां शेख़ां रहे उदासी, हज़ारा दरूद ना किसे पढ़ाई जा। कुरान अञ्जीलां आई फ़ासी, ईसा मूसा आप जगाई जा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सच सिँघासण आप उणाई जा। सच सिँघासण हरि बणांयदा। कलिजुग सोया गूढ़ी नींद, शब्द डण्डा आप उठांयदा। सच सिँघासण हरि सुल्ताना। जोत सरूपी हरि भगवाना। चिट्टे अस्व पा पलाणा। सोलां कलीआं तन छुहाना। वडा शाहो शाह सरदार, बन्न्हण आए राजा राणा। लक्ख चुरासी कर्म विचार, गुरमुखां देवे लोकमात माणा। धरत मात सुणी पुकार, प्रगट होए निहकलंक वड बली बलवाना। माया राणी झूठा कलि विहार, लक्ख चुरासी भुला हरि गुणवन्त गुण निधाना। आत्म होई सर्ब हँकार, साध संत ना किसे पछाणा। चार कुन्ट दिसे धूआं धार, दीपक जोती ना कोई जगाना। गुरमुख साचे कर त्यार, साची सेवा आप लगाना। सिँघ मनजीत लाल वार, चाढ़े्ह साचे शब्द बबाणा। इन्द्रपुरी होए इन्द्र बाहर, गुरमुख साचा विच बहाणा। तन किया शब्द शृंगार, इक्को मारी नाम उडाना। तिन्नां लोकां होया बाहर, मिल्या मेल पुरख सुजाना। प्रभ अबिनाशी करे प्यार, छोटा बाला वेख निधाना। पुरी इन्द्र खोल्हे बन्द किवाड़, नर हरि साचा बन्न्हे गाना। रक्खी खेल सतारां हाढ़, झुलदा रहे नाम निशाना। शब्द घोड़े गुरमुख साचे चाढ़्ह, दर घर साचे देवे वाड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे गुरसिख दुलारे, लोकमात उपजाए साचे लाड़। साचा लाड़ा चढ़या घोड़ी। तिन्नां लोकां प्रभ अबिनाशी इक्को लाई शब्द पौड़ी। धरत मात कर पुकार धाहां मार, प्रभ अबिनाशी दर आई दौड़ी। प्रभ अबिनाशी पाई सार, लक्ख चुरासी अन्तिम वेल होई कौड़ी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अन्तिम वेले किरपा कर, दर घर साचे आए बौहड़ी। दर घर साचा कर पछाण। करे खेल विच जहान। धरत मात देवे वर, गुरमुख उठाए नौजवान। शब्द भण्डारा रिहा भर, दर घर साचे देवे माण। आप चुकाया जम का डर, इक्क बिठाया शब्द बिबाण। साची तरनी गया तर, गुरमुख साचा चतुर सुजान। ना जन्मे ना जाए मर, पुरख अबिनाशी चरन ध्यान। सच सरोवर आत्म भण्डारा रिहा भर, चरन धूढ़ सच्चा इशनान। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचा दर घर साचे होया परवान। गुरमुख साचा दर परवान। जगत जगदीशा विच जहान। छत्र झुलाए प्रभ साचा सीसा, चरन बिठाए कर ध्यान। करे खेल हरि जगदीशा, ना कोई जाणे जीव जहान। जोती जोत
सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीशे तेरी वंड। गुरमुखां आत्म रक्खीं ठंड। पल्ले साचा नाम बन्न्हाए, दर घर साचे माण दवाया, शब्द सुनेहड़ा दर घर साचे जाईं वंड। राजे राणे सर्ब उठाईं, तख्त ताज सर्ब मिटाईं, कलिजुग औध गई हंढ। साचा हुक्म धुर फ़रमाण आप सुणाईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म सुहागण नार ना होए रंड। साचा मेला हरि करतार। सज्जण सुहेला विच संसार। आपे वसे सद अकेला, लक्ख चुरासी साचा यार। गुरमुखां होए सज्जण सुहेला, आदि अन्ता अन्तिम वार। अचरज खेल मात खेला, धरत मात सुण पुकार। आप सुहाया कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, निहकलंक जामा धार। आपे गुर आपे चेला, शब्द जोती इक्क मिलार। गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करे सच विहार। सच विहारा आप करांयदा। पुरख अबिनाशी साची धारा विच संसारा, ना कोई भेव जणांयदा। ना कोई जाणे नारी नारा, साध संत जीव जन्त, गुर पीर किसे दिस ना आंयदा। आपणा रंग आपे जाणे हरि करतारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, आपणी बणत बणांयदा। मातलोक खोल्हे सच दुआरा, चार वरनां एका सरन ल्यांअदा। एका भरे नाम भण्डारा, देंदा जाए वारो वारा, तोट कदे ना आंयदा। गुरमुखां देवे अमृत धारा, काया करे ठंडी ठारा, एका साचा जाम पिलांयदा। आत्म जोती कर उज्जयारा, लक्ख चुरासी वसे बाहरा, सच्चा धाम इक्क अटल, आपणा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, साची बणत हरि आप बणांयदा। साची बणत हरि बनवारी। आदि अन्त विच संसारी। गुरमुखां मेल साचे कन्त, आत्म जोती करे उज्जयारी। बेमुखां माया पाए बेअन्त, बेमुख जीव मदिरा मासी, घर घर फिरे दुहागण नारी। गुरमुखां देवे आत्म पवण स्वासी, साचा छत्र सीस झुलारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, साची खेल विच संसारी। करे खेल आप करतार है। कलिजुग तेरी अन्तिम कौड़ी वेल, ना कोई देवे अमृत सीस साची धार है। लक्ख चुरासी जाए धर्म राए दी झूठी जेल्ह, अन्तिम बन्न्हे झूठा भार है। गुरमुखां मिले हरि साचा सज्जण सुहेल, कराए मेल खिच ल्याए चरन द्वार है। आप चढ़ाए शब्द सरूपी साचा तेल, गुरमुख साचा कन्त सुहागी, मिलाए मेल सच्ची नार है। लोकमात होए वड वडभागण, गुरमुख सोए मात जागण, इक्क बन्न्हाए सच्चा तागन, पुरख अबिनाशी चरन लागण, आप पकड़े साची वागण, दुरमति धोए दागण, चाढ़्हे रंग इक्क अपार है। गुरमुख बणाए हँस कागण, माया डस्से ना झूठी नागण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर कलिजुग अन्तिम जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, ना कोई जाणे जीव गंवार है।
जोती भेख हरि निरँकारा। गुरमुख साचे वेख, देवे माण विच संसारा। लक्ख चुरासी नेत्र नैणां लैणा पेख, नौ खण्डां ब्रह्मण्डां दिसे इक्क दुआरा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, चारों कुन्ट किसे ना दिसे पार किनारा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, गुरमुखां किया सच प्यारा। सोलां मग्घर थित्त वार वेख, सिँघ मनजीत किया त्यारा। आपे बणे मात पित, भाई भैण हरि भतारा। दरस दिखाए नित नवित्त, अट्ठे पहर अगम्म अपारा। अमृत काया साची सिंच, झिरना झिराए ठंडी धारा। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, लक्ख चुरासी उतरे पारा। एका मिल्या हरि साचा मित, साचा देवे शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप सुहाए, तेरा इक्क दर दुआरा। सच दुआरा आप सुहाए। इक्क घर बाहर मात वखाए। जगत जगदीशा कर त्यार, दोहां वीरां हरि मेल मिलाए। शब्द कराए तन शिगार, नाम चीरा सिर बंधाए। जगत खेल अपर अपार, जोती जामा हरि जी पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी नौ दर दरबारा इक्क वखाए। जगत जगदीशे तेरा नांउँ। नौ दुआरे साचा थांउँ। पुरख अबिनाशी डेरा लाए अगम्म अथाहो। चारों कुन्ट घेरा पाए, मेरा तेरा आप मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर उडाए कांउँ। सच दुआरा आप सुहाउणा। नौ दरां भेव खुल्हाउणा। दसवें अन्दर वास रखाउणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच मण्डल साची रास लोकमात खेल खिलाउणा। मातलोक करे कार, साची बणत बणाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, आपणी दया कमाईआ। बजर कपाटी देवे पाड़, शब्द तीर हथ्थ रखाईआ। कलिजुग माया देवे साड़, अग्नी जोत इक्क जगाईआ। गुरमुख बणाए साचे लाड़, देवे मात हरि वड्याईआ। लक्ख चुरासी चबाए आपणी दाढ़, जोत जगाए भेख वटाईआ। करे खेल सतारां हाढ़, लक्ख चुरासी बध्धन कटे, साची बणत बणाईआ। गुरमुखां तन पहनाए सोहँ शब्द साचा पटे, किसे हट्टे हथ्थ ना आईआ। ना कोई दिसे तीर्थ तट्टे, एका वसे घट घटे, सोहँ साचा राह वखाईआ। काया जोत जगाए लट लट्टे, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दूई द्वैती मेटे फटे, चार वरनां दे समझाईआ। गुरमुख विरला दर आए नठ्ठे, आए हरि सरनाईआ। दुरमति मैल प्रभ अबिनाशी कटे, सच सरोवर इक्क इशनान कराईआ। रसना रस एका चट्टे चरन धूढ़ मस्तक धुरदरगाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुखां कटण आया जम की फाहीआ। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाला। साचा देवे नाम धन सच्चा धन माला। सोहँ शब्द तन पहनाए, गुरमुख तेरी आत्म साची माला। एका राग कन्न सुणाए, फुल्ल लगाए साचा डाला। भरम भुलेखा सर्ब कढ्ढे, दर्शन दिखाए गुर गोपाला। झूठी काया भन्न वखाए, किसे ना निभे अन्तिम नाला। गुरमुख साचे लोकमात चन्न चढ़ाए, आपे बणे हरि
रखवाला। गुर संगत रसना हरि हरि सदा गाए, सिँघ मनजीता सदा अतीता, साचे धाम बहाया। काया करे ठंडी सीता। जगत चलाए साची रीता। निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जाम प्याए, एका शब्द सुणाए सोहँ सच्चा अठारां ध्याए गीता। वरन बरन मेट मिटाए, गुरमुख साचे नौ निध प्रभ दर आए, एका रस आत्म पीता। आत्म साची जोत जगाए, पुरख अबिनाशी एका राखो हिरदे चीता। आदि अन्त साध संत होए सहाए, अट्ठे पहर परखे नीता। मात पित भाई भैणां साक सज्जण सैणा ना कोई छुडाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, अचरज खेल हरि वरताना। अचरज खेल हरि वरतारया। गुरमुखां मिलाए साचा मेल, आप बहाए अटल उच्च महल्ल शब्द अटारीआ। पार कराए जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, एका एक देवे शब्द हुलारया। काया नात तुट्टे बहत्तर नाड़, आत्म जोती मेल पुरख अपारया। नेड़े ना आए पंचम् पंचां धाड़, शब्द मारे हरि काड़ काड़, गुरमुख साचे संत जनां बणे आप सहारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे आपणा सच विहारया। सच विहार हरि करतार है। कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। लक्ख चुरासी होणी मात ख्वार है। धर्म राए हथ्थ फड़े फाँसी, पुरख अबिनाशी खोल्हे इक्क द्वार हैं। लाड़ी मौत करे सोहणा तन शिगार है। मेट मिटाए मदिरा मासी, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। करे जोत प्रकाश घनकपुर वासी, निहकलंक चवीआं अवतार है। गुर गोबिन्दा गुणी गहिंदा, दो जहानां सद बख्शिंदा, आपे जाणे आपणी कार है। लक्ख चुरासी करे निन्दा, आत्म वज्जा हँकारी जिंदा, गुरमुख विरले आप बणाए साची बिन्दा, देवे दरस अगम्म अपार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे आपणी सार है। जाणे सार सुरत संभालदा। लोकमात आवे वारो वार, गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों पार उतारदा। एका धाम थिर रहावे, नर हरि सच्ची सरकार दा। लक्ख चुरासी झूठे दाअवे, यमराज अन्तिम फड़ फड़ बाहों धर्म राए जेले वाड़दा। गुरमुखां देवे प्रभ अबिनाशी ठंडी छाएं, रसना हरि हरि जो जन उचारदा। ना कोई पिता ना कोई माए, झूठा नाता पीण खाण दा। घर घर उडदे दिसण कांओ, गुरमुख हँस प्रभ साचा मात पछाणदा। आप बणाए साची बणत, मारे तीर एका शब्द ब्रह्म ज्ञान दा। गुरमुख सुहाए विच सहँस, धरे भेख श्री भगवान दा। जोती जोत सरूप हरि, साचा राणा बेमुहाणा, अन्तिम कलि पछाणदा। अन्तिम कलि कर विचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। लोकमात ल्या अवतार। गुर गोबिन्द साचा बणया भविख्त लेख लिखार। गुर नानक दित्ती साची सिक्खत, मक्के मदीने पाए सार। ना कोई जाणे मुन रिखत, ज्ञानी ध्यानी पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरानां पैंदी मार। ना कोई जाणे बूरे कक्के, ईसा मूसा गए हार। दूर दुराडा
हरि जी तक्के, तिन्नां लोआं पाए सार। पहलां खेल करे प्रभ मदीने मक्के, औलीए पीर शेख़ गौंस कुतब कढ्ढे बाहर। उम्मत नबी रसूल दी चारों कुन्ट पैण धक्के, सच्चा लग्गा शब्द नाहर। सदी चौधवीं फल साचा पक्के, वेखो खेल परवरदिगार दी। धर्मराज दे अग्गे हक्के, लाड़ी मौत सच दुलारी, बेमुखां ताईं वंगार दी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आत्म वेख वखाणे सर्ब संसार दी। पहली कूट कर विचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। ऐली अल्ला हो त्यार। शब्द आए अपर अपार। लहिंदा जाए तन बुख़ार। चारों कुन्ट आई हार। मूंह दे भार डिग्गे चारों यार। झूठे तुट्टे काया तग्गे, ना कोई देवे मात सहार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा बणे शब्द लिखार। अल्ला राणी दए दुहाई। पुरख अबिनाशी पाई फाही। कोई ना मिले साचा माही। दर घर साचा चारों कुन्ट दिसे नाही। जोती जोत सरूप हरि, आपे भन्ने काया भाण्डा काचा, दूसर कोई नाही। अल्ला राणी होई हैरान। प्रभ अबिनाशी रसना खिच्चे तीर कमान। पहला वज्जे मदीने मक्के, आप मिटाए वडे वडे बेईमान शैतान। नाता तुटे भाई भैण सके, जीव जन्त साध संत सर्ब कुरलाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण बैठ शब्द चलाए साचा बाण। शब्द बाण जाए चल। पार कराए जल थल। जंगल जूह डूंघी डल। उचे टाहणे लाहे फल। लक्ख चुरासी जाए दल। शब्द सरूपी वाहे हल। वडा शाहो शाह भूपी, निहचल बैठ धाम अटल। ना कोई दिसे रंग रूपी, लक्ख चुरासी आप भुलाई कर कर वल छल। एका जोत सति सरूपी, प्रगट होए घड़ी घड़ी पल पल। माया राणी अन्ध कूपी, बेमुखां लाहे कलिजुग खल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाए, करे खेल अज्ज कि कल्ल। शब्द मालन फूल लिआईआ। प्रभ साचे भेंट चढ़ाईआ। बणे सच्ची इक्क दलालण, जीउड़ा लेखे ल्या लगाईआ। एका जोत हरि अकालण, सर्ब थाँईं होए सहाईआ। दिवस रैण करे प्रितपालन, ना देवे कोई सजाईआ। बेमुख चारों कुन्ट चले भालण, निहकलंक माझे देस जोत जगाईआ। साचा वज्जे शब्द तालन, राजे राणयां रिहा समझाईआ। काया माटी ना निभे किसे नालन, आत्म जोती हथ्थ हरि रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचे फूल साची सेवा लाईआ। साचे फूल फुल्ल उमंग। खुल्हे कँवल जल तरंग। उप्पर धवल प्रभ अबिनाशी साचा संग। बहत्तर नाड़ी रिहा मवल, शब्द घोड़े कसया तंग। सृष्ट सबाई होई बवल, गुरमुखां आत्म चाढ़्हे रंग। जिउँ रामा कृष्ना सँवल, ना कोई जाणे जीव बेरंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा सच दुआरा। भगत भण्डारा गुरसिख वणजारा, साची मंग लए मंग। फल फुलवाड़ी साचे पत्त। पुरख अबिनाशी वेखे नाड़ नाड़ी, जूठी झूठी उब्बल रत्त। गुरमुखां फिरे सद पिच्छे अगाड़ी, आत्म बीजे साचे
वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धार, गुरमुखां देवे साचा वर, सर्बकला समरथ। गुरसिख आत्म दर कुरलाईआ। झल्ली जाए ना मात जुदाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, धुरदरगाही साचे माहीआ। साचा दे नाम वर, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाईआ। चरन धूढ़ नहाईए साचे सर, मूर्ख मूढ़्ह चतुर सुघड़ बण जाईआ। आत्म भण्डारा साचा भर, दूजा दर मंगण मात ना जाईआ। सच दुआरा मिले वर, धर्म राए फंद कटाईआ। साची सरन जाईए पड़, बण साचा जगत मलाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दुआरे होए निमाणी आत्म राणी रो रो दए दुहाईआ। आत्म रोवे धाहां मारदी। पुरख अबिनाशी कन्त भतार, साचा आपणा आप पुकारदी। साचे दर सुण पुकार, लोकमात गई हार, झूठी खेल ठग चोर यार दी। चारों कुन्ट पैंदी मार, कलिजुग जीव भुले गंवार, झूठी माया जगत साड़दी। एका बख्श चरन प्यार, मैं आई चल्ल सच द्वार, मिल्या हरि पुरख अपार, आत्म जोती सच बालदी। आत्म जोत जगे दीवा। गुर चरन दुआरे रहणा नीवां। साचा वेहड़ा हरि वखाए, साढे तिन्न हथ्थ रखाए सीआं। प्रभ बिन पार लँघाए केहड़ा, बेमुख भुल्ले माया रुले, ना करे कोई ठंडा सीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म साचा जाम प्याए, गुरमुख साचे दर घर आए, एका रस साचा पीआ। आत्म रस शब्द सरूर है। प्रभ अबिनाशी होए वस, बेमुख जानण दूर है। आत्म जोत करे प्रकाश कोट रवि ससि, गुरमुखां हाज़र हज़ूर है। पंच पंचायण जाए नस्स, शब्द उपजाए साची तूर है। लाड़ी मौत ना खाए डैण, प्रभ अबिनाशी आपणी गोद उठाए हस्स है। आपे बणे मात पित साक सज्जण भाई भैण, गुरमुख हिरदे रिहा वस है। गुर संगत तुठा साचा सैण, मिटे अन्धेरी कलिजुग काली रैण है। गुरमुखां अन्त विछोड़े पैण, प्रभ आप चुकाए लहिण देण है। हरिजन साचा भाणा सहिण, हरि हरि रसना सदा कहण है। बेमुख वहे डूंघे वहिण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना सके कोई कहण है। ना जाणे कोई जीव गंवारा। अन्तिम पासा आया हारा। कलिजुग काली वहन्दी धारा। फल ना दिसे किसे डाला। शब्द डण्डा लग्गा भारा। प्रभ अबिनाशी बणया हाली, धरत मात रहण ना देवे कोई जाड़ा। कलिजुग चली चाल निराली, लक्ख चुरासी इक्क बणाए सच अखाड़ा। किसे घर ना दिसे छन्ना थाली, मगर लगाए मौत लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दिन दिहाड़े बेमुख जीवां रिहा पाड़ी। हरि दरबार अपर अपारया। हरि दरबार मानस देही जगत स्नेही, पूरे लेख लिखा रिहा। हरि दरबार साचा वेख, साचा घर सुहा रिहा। सच दरबार लोकमात ना दिसे कोई रेख, साची बणत बणा रिहा। सच दरबार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नींह रखा रिहा। सच दरबार सच टिकाणा। सच दरबार गुरमुखां मिले नाम बिबाणा। सच दरबार सुक्का
हरया करे चाम, जो जन करे चरन ध्याना। सच दरबार कोई ना लग्गे दाम, देवे दरस हरि भगवाना। सच दरबार पूर कराए गुरसिक्खां काम, दर घर साचे रक्खे माणा। सच दरबार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात इक्क सुहाणा। सच दरबार हरि भगवन्त है। सच दरबार गुरमुख विचारे संत है। सच दरबार विच मँझधार, आप बणाया हरि हरि साचे कन्त है। सच दरबार पाए सार नर नार, आदि अन्त साची कार है। सच दरबार पूर्ब कर्म रिहा विचार, दर घर साचे बन्न्हे धार, मेल मिलाया साचे कन्त है। सच दरबार शब्द उडार विच संसार, रसना गाउणा सोहँ सच सति है। सच दरबार भरम निवार चरन द्वार, काया चोली नाम रंगत है। सच दरबार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात आप सुहाए, गुरमुख साचा बणया रहे भिखार है। साचा धाम ऊँच अटल्ला। गुर दरबार इक्क इकल्ला। वसे हरि सच्ची सरकार, माया पाई आप भुलाई कर कर वला छला। गुरमुखां कटे जम की फाही, कलिजुग वेले अन्तिम होए सहाई जल थला। फड़ फड़ तारे दोवें बाहीं, वञ्झ मुहाणा ना कोई रखाई, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत रिहा बणाई। सच दरबार नौ द्वार। गुरमुख विरला पावे सार। बेमुख चारों कुन्ट फिरदे, दहि दिश रहे झक्ख मार। गुरमुखां वसे हरि साचा हिरदे, आत्म जोती कर अकार। आप रखाए आपणे पर्दे, निहकलंकी जामा धार। कारज करे मात सिद्धे, जन भगतां खोल्हे बन्द कवाड़। दासी करे नौ निधे, अठारां सिद्धे होए भिखार। गुरमुखां हरि आत्म विध्धे, शब्द बिबाणा साची बिद्धे, तन पहनाया कंगणहार। इक्क वखाए राह सिध्धे, लक्ख चुरासी बेड़ा पार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धार। सच दरबार हरि रघुराई। वेखे विगसे कर विचार, ना कोई सके भेव छुपाई। धुरदरगाही सच्ची सरकार, लोकमात मिल्या जगत मलाहीआ। गुरमुखां बन्न्हे साची धार, धर्म राए रिहा समझाईआ। सोलां करे तन शृंगार, शब्द चोली तन छुहाईआ। खिच्च ल्याए चरन द्वार, वारो वार सोए पूत रिहा जगाईआ। आत्म खिड़ी रहे गुलज़ार, सदा रहे बसंत बहार, फूलन बरखा हरि जी लाईआ। जोती जामा कर प्यार, आपे तारे नर नार, बिरध बाल जवाना रिहा समझाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा रिहा जगत समझाईआ। सच दरबार नौ दरवाजे। वसे विच ग़रीब निवाजे। आप आपणा साजण साजे। जोत जगाए देस माझे। हरि संत सुहेला गुरसिख मेला, अन्त रखाए मात लाजे। आपे गुर आपे चेला, ना कोई होए वक्त दुहेला, शब्द सरूपी मारे अवाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, चारों कुन्ट कराए भाजे। सच दरबार हरि बणाए। किरपा धारे जोत जगाए। सच सिँघासण इक्क सुहाए। गुरमुख साचे दासी दासन, आपे आप हो जाए। शब्द
चलाए स्वास स्वासन, मानस देही रास कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ अठारां अठारां नौ लेखा अन्त मुकाए। सच दरबारा नौ दुआरे। खोल्हे भेत आप निरँकारे। हिस्से करे वारो वारे। किसे ना दिसे परवरदिगारे। झूठी चक्की कलिजुग जीव पिसे, अन्तिम होए दो फाड़े। गुरमुखां प्रभ आया हिस्से, वंड कराए सतारां हाढ़े। मिटणा भेव बीस इकीसे, बेमुखां दिन आए माढ़े। माण गंवाए ईसा मूसे, शब्द लगाए मगर धाड़े। इक्क चलाए शब्द हदीसे, कुरान अञ्जीलां लहन्दी दिशा साड़े। शब्द तीर चले प्रभ अबिनाशी तेरे सच महल्ले, नौजवान शब्द वज्जे काड़ काड़े। गुरमुख साचा छत्र छाया हेठ पले, बणाए सच दुआरे, आप बणाए साचे लाड़े। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, छब्बी पोह साधां संतां, आत्म जोती लाए आग बहत्तर नाड़े। सच दरबार शब्द लगाणा। प्रगट होया शाह सुल्ताना। जोत सरूपी वाली दो जहानां। वड वड शाहो भूपी, रूप रेख ना कोई वखाणा। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, कोई ना जाणे सच निशाना। सच सिँघासण हरि बिराजे, जोत सरूपी देस माझे, गुरमुखां हथ्थीं बन्न्हे गाना। आप आपणा साजन साजा। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाजा। आत्म जोती कर प्रकाश, हिरदे रक्खे वास, नूरी जामा कोटन भाना, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मन्दिर जगी जोत अन्दरे अन्दर, ना कोई जाणे गोरख मच्छन्दर, अञ्जील कुरानी खाणी बाणी, वेद पुरानी ना किसे पछाणा। खाणी बाणी गई हार। अन्तिम कलि ना सुणे कोई पुकार। प्रभ का भाणा ना जाए टल, चल्ले अपर अपार। निहकलंकी वल छल, जोती जामा भेख न्यार। वसे जल थल बेमुख जीव भुले रुले, माया जगत गंवार। जन भगतां सच दुआरा खुल्हे, नौ दरवाजे सच दरबार। कोए ना लाए हरि जी मुल्ले, देवे शब्द नाम अपार। गुरमुख विरला पूरे तोल तुले, प्रभ सोहँ डण्डे देवे शब्द इक्क हुलार। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडे, सत्तां दीपां करे विचार। आप चलाए चण्ड प्रचण्डे, शब्द रक्खे तिखी धार। चार कुन्टां नार रंडे, तुट्टे नाता कन्त भतार। गुरमुख चढ़ाए साचे डण्डे, लोकमात मार झात, प्रभ अबिनाशी किरपा धार ना कोई पूजे करीर जंडे। खाणी बाणी कुरान अञ्जीली गई हार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। चोली काली हरि तन छुहाए, सूही पीली लाल काली नीली करे भेस जगत अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचे दर देवे वर, गुरमुखां वखाए इक्क सच्चा घर बाहर। इक्क घर बाहरा हरि निरँकारा। जोती जगे अगम्म अपारा। गुरमुख साचे माणक मोती, आप बहाए चरन दुआरा। दुरमति मैल प्रभ साचे धोती, शब्द रंग इक्क अपारा। आप उठाए काया सोती, शब्द खण्डा मार दो धारा। नूर नुरानी एका जोती, मिटे अन्ध अन्धयारा। लक्ख चुरासी रही रोती, हथ्थ ना आवे हरि गिरधारा। गुरमुख साचे संत
जनां प्रभ अबिनाशी मेल मिलाया, लोकमात दया कमाया, आप आपणी सरन बहाया, सिँघ सिँघासण डेरा लाया, दसवें घर सच दुआरा। दसवां घर हरि निरंकारया। ना जन्मे ना जाए मर, उच्च अटल्ल वसे सच मुनारया। गुरमुख साचा जाए बलि बलि, देवे दरस मिटाए हरस, जिस जन अगम्म अपारया। लोकमात कर आया तरस, धरत मात सुण पुकारया। अमृत मेघ प्रभ रिहा बरस, गुरमुखां काया करे ठंडी ठारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, नौंवें दर बाहर रखा लया। नौवें दर वसे बाहर। कदे गुप्त कदे ज़ाहर। सति सरूपी एका कार। बिन रंग रूपी जोत अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलि जामा पाया, शब्द सिँघासण डेरा लाया, लक्ख चुरासी रिहा कर्म विचार। पहला दर हरि खुल्हाए। लोकमात दे हिस्से आए। पंजे चोर आयण नस्से, साचे राह फिरन हलकाए। प्रभ अबिनाशी मूल ना दिसे, ना कोई कटाए जम की फाहे। जोती जोत सरूप हरि, घर मन्दिर साचे अन्दर, पंजां एका धाम सुहाए। दूजा दर वेख विचार। मति बुध खड़ी रहे मंगे दर हरि करतार। शब्द डण्डी हथ्थ विच फड़ी रहे, मन चंचल रिहा हउमे मार। ना कोई सेर ना कोई धड़ी रहे, एका शब्द अटल अपार। काया मन्दिर अन्दर खड़ी रहे, जोती मिले नर हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। तीजे दर मनाई बुध। मंगण आई नव निध। लोकमात कर कारज सिद्ध। चरन भिखारी हरि द्वारी एका दर साची रिद्ध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात कर कर कारज आपणे सिद्ध। चौथा दर हरि विचारया। धरे जोत इक्क निरंकारया। साधां संतां करे ख़बरदारया। प्रगट होए आदिन अन्ता, आओ चल सच महल्ल निहकलंक कलि जामा धारया। करे खेल घड़ी घड़ी पल पल, बेमुखां माया पर्दे पा रिहा। एक धाम उपजाए जगत अटल्ल, चौथे घर डेरा ला रिहा। करे खेल अज्ज कल्ल, सोए पुत्त आप जगा रिहा। लक्ख चुरासी वेखे लग्गे जूठे झूठे फल, सोहँ शब्द डण्डे नाल झड़ा रिहा। ना कोई करे वल छल, जोती जामा हरि प्रबल, साचा लेखा लिख्त भविख्त आप लिखा रिहा। दीपक जोती जाए बल, एक मारे नाम उछल, बेमुख जीव ना सकण झल्ल, रूप रंग जगत अपारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चौथे दर सच दुआरे, साधां संतां माण दवा रिहा। पंचम् दर हरि सुहाया। शब्द सरूपी कुण्डा लाहया। ना कोई वेखे छैल छबीला, एका प्रभ जी साचा हीला, करे खेल हरि रघुराया। जोती नूर लाए तीला, लक्ख चुरासी विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, चल के आए साचे घर, पंचम् बोले शब्द जणाया। पंचम् बोले शब्द सुभागा। इक्क सुणाए साचा रागा। गुर पीर औलीआ साध संत शेख़ पीर दस्तगीर शाह हकीर, आप उठाए सोया जागा। अमृत
रक्खे साचा नीर, गुरमुखां मुख चुआए मिटाए तृष्ना आगा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् बैठ देवे वर, चरन दुआरे साचा सर, साधां संतां हरि धोवे दागा। पंचम् घर हरि बनवारी पवण रक्खे कर प्यारी। स्वासी देवे जीआं अधारी। निरगुण रूप अपर अपारी। सरगुण उतरे पार प्रभ किरपा धारी। दित्ता पवण उधार, चले स्वास वारो वारी। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच महल्ले, इक्क इक्कले शब्द अटारी। छेवें घर हरि भगवाना। साचा देवे शब्द ज्ञाना। गुरमुखां मारे आत्म तीर, वड बली बलवाना। बज़र कपाटी देवे चीर, आत्म जोती जगे महाना। किसे हथ्थ ना आए पीर फकीर, औलीए गौंस रहे मस्ताना। छेवें घर शब्द सरूपी ना कोई दिसे रंग लकीर, एका वजे शब्द तराना। ना कोई सारंग ना कोई सुर, शब्द चले लिख्या धुर, अनहद शब्द सच्ची धुनकाना। गुर चरन प्रीती आए जुड़, आप चढ़ाए शब्द घोड़, सच वखाणे इक्क टिकाणा। धुर दरगाहों आया दौड़, चिट्टे अस्व चुक्के पौड़, आपे भन्ने मिट्ठे कौड़, उम्मत नबी रसूल दी हथ्थ बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एक मारे शब्द निशाना। छेवें घर शब्द तीर। लक्ख चुरासी रिहा चीर। प्रभ अबिनाशी आप चलाए वड जोधा सूरबीर। लोकमात ना कोई उठाए, माया भुल्ले पीर फ़कीर। गुरमुखां साचे संत जनां, आत्म बन्न्हण साचे बन्न्हे, विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छेवें घर शब्द धारी, गुरूआं पीरां रिहा पैज संवारी, बन्न्हे जगत बीड़। सतवें घर हरि निरँकार है। चारों कुन्ट खुल्हे दर द्वार है। चिट्टा अस्व खड़ा रहे अट्ठे पहर त्यार है। ऐराप्त हाथी सगला साथी हरि रघुनाथी, हरि दुआरे करे तन शृंगार है। लछमी चरन झस्से, खिड़ खिड़ हस्से, लक्ख चुरासी राह साचा दस्से, प्रभ अबिनाशी साचा चरन प्यार है। पारजात मिटाए अन्धेरी राते, शब्द सुगात साचा फल खवाए, दया कमाए आदि अन्त ना जाए विनास है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा हरि भगवाना, सतवें घर प्रकाश है। ना जन्मे ना जाए मर, न होए कदे उदास्सया। मातलोक ना जाए डर, ना फसे किसे फास्सया। एका जोत नूर उजाला, लक्ख चुरासी करे दास्सया। साचा रंग गुर गोपाला, धरत मात जोत प्रगटाए पुरख अबिनाशया। गुरमुखां देवे साचा वर, सतवें घर बैठा वड़, कोए ना अग्गे जाए अड़, छेवें शब्द रिहा लड़, पंजवें कुण्डा आपे मारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, साचे मन्दिर देवे वर, सतवें घर आए वड़, सिँघ सिँघासण साचा आप सुहा रिहा। साचे दर हरि जी आया। सत्तवें घर भाग लगाया। गुरमुखां आत्म जाग जगाया। एका साचा राग सुणाया। आप आपणे हथ्थ पकड़ी वाग, चारों कुन्ट लए फिराया। हरिजन मेला कन्त सुहाग, ना मरे ना किसे जाया। जोत निराली ना कोई दिसे अन्दर बाहर दाग, उज्जल कर ना किसे धवाया। गुरमुख बणाए हँस काग, सच दुआरे लाए भाग, छब्बी
पोह दिवस सुहाया। पुरख अबिनाशी गया जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साच कर्म गुरमुखां वेख मानस देही झूठा चरम, आपणी हथ्थीं आप धवाया। दुरमति मैल धवाए, अन्दर वड़ हरि सुहाए, काया महल्ल मुनारे परे हटाए, पंचां धाड़ हरि। एका आपणी रक्ख सरनाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, दर घर साचे देवे वाड़ हरि। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दसवें घर दिसे हरि, ना जन्मे ना जाए मर, गुरमुखां पार उतार हरि। अठवें दर उठ उठ वेखे। लक्ख चुरासी तेरे भरम भुलेखे। मेट मिटाए लोकमात रेखे। आपे परखे साची सिक्खी, सोहँ धार रक्खे तिक्खी, पहली वार लिखे लेखे, ना कोई जाणे मुनी रिखी। दर दर भौंदे नाम ना पाए मस्तक लेख, वड पुरख अबिनाशी घट घट वासी एका एक लिखी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् वर देवे साची सिक्खी। नावां दर नौजवान है। गुरमुख विरला जित्ते, वड बली बलवान है। मोह तुटे हस्से, नावें दर वड वड शैतान है। लग्गे भाग काया कुले, आत्म जोती पुरख अबिनाशी, एका जाण मात पिते, सो जन पुरख सुजान है। धारे भेख नित नवित्ता, जाण प्रभ दी आण है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां किरपा रिहा कर, नावें दर कर पछाण है। नावां दर वेख विचारो। मानस जन्म ना मात हारो। लक्ख चुरासी झूठा गेड़ा, चुक्के मेरो तेरो। हरि नर साचा बन्न्हे बीड़ा, आत्म ढाहो भरमां डेरा। आप वसाए काया नगर, देवे शब्द साचा गेड़ा। आपे गुर आपे चेरा, अन्तिम करे हक्क नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर आपणीआं मेहरां। नावें दर सृष्ट हलकाई है। लक्ख चुरासी रही मर, ना सके कोई छुडाई है। गुरमुख साचा जाए तर, हरि साची सरन रखाई है। चरन दुआरे जाए पढ़, भरम भुलेखा दूर कराई है। आत्म दर प्रभ साचा खड़, आदि अन्त होए सहाई है। अट्ठे पहर दिवस रैण, पंजां तत्तां नाल रिहा लड़, साची बणत रिहा बणाई है। अन्दर बैठा हरि जी वेखे, हथ्थकड़ी इक्क रखाई है। डूंघी कन्दर काया मन्दिर कोई ना दीसे साची धाड़ मगर लगाई है। वेख वखाणे बहत्तर हाडी हाडी नाड़ नाड़, साची बणत जिस बणाई है। कलिजुग जीवां भाग माढ़, हउमे तृष्ना जगत वधाई है। गुरमुख साचे साचे पौड़े जाणा चढ़, दर घर साचे जाणा वड़, नौ दुआरे हरि गिरधारे गुरमुखां बन्द कराईआ। भेव खुल्हाए सतारां हाढ़े, गुरमुख बणाए साचे लाड़े, सोहणी सेजा हरि विछाईआ। काया चोली झूठी पाड़े, आत्म जोती मेल मिलाईआ। करे खेल दिन दिहाड़े, पर्दा उहला ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्म दुआरा सच घर बाहरा, सिँघ सिँघासण साचे मन्दिर, एका एक विछाईआ। साची सेजा हरि ध्यान, गुरमुखां रिहा बणत बणाईआ। दर घर साचे आपे जाए, सोए सिख रिहा उठाईआ। एका देवे साचा वर, आत्म जोत रिहा जगाईआ। दरस दिखाए नर हरि, भेख
अवल्लड़ा इक्क इकल्ला, वेखे गुरमुखां थांउँ थाँईंआ। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, सद रक्खे ठंडी छाए, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मन्दिर गुरद्वार, हरि निरँकार, चार वरनां इक्क प्यार साची मति रिहा समझाईआ। हरि दरबार सच विचारा। चार वरनां इक्क प्यारा। सतिजुग तेरी साची धारा। ऊँच नीच हरि भेव निवारा। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, आयण चल दुआरा। मेट मिटाए बेईमान वड शैतान, जगत जहान कराए पार किनारा। अट्ठे पहर इक्क उडान, वेख वखाणे सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि दए वर, गुरमुखां खोल्हे दस्म दुआरा। सच दुआरा खोल्हे भूप एका एक सति सरूप। होए प्रकाश काया मन्दिर अन्ध कूप। आदि अन्त ना जाए विनास ना कोई रंग ना कोई रूप। एका एक पुरख अबिनाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा पार किनारा अन्तिम वारा, एका वार करांयदा। जोती जगे अगम्म अपारा, नूरी नूर इक्क रखांयदा। पवण घोड़े हरि अस्वारा, चारों कुन्ट आप दुड़ांयदा। गुरमुखां करे हरि प्यारा, चार वरनां इक्क प्यारा, सच दुआरा चार वरनां इक्क रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि भुल्ले जगत निधान है। राजे राणे विच जहान है। शाह सुल्तान होए हैरान है। जोती जगे इक्क भगवाने, आप उठाए वड बली बलवान है। जन भगतां देवे आत्म दाने, शब्द मारे तीर निशान है। हथ्थी बन्न्हे शब्द गाने, हथ्थ फड़ाए तीर कमान है। झुलदे रहण मात निशाने, जगत जगदीशे कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। नौवां खण्डां खेल महाने, विच ब्रह्मण्डां जोत भगवाने, गुणवन्ती गुण निधान है। साचा रंग शब्द बसंती, आप चढ़ाए इक्क इकन्ती, भारत खण्ड पाई वंड, किरपा कर हरी हरि दान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा खेल मात रचाया, धरत मात बख्शे दात, कलिजुग रैण अन्धेरी रात, सच दुआरा भगत घर बाहरा, प्रभ अबिनाशी चरन छुहाया, सच तख्त सुल्तान शब्द निशान है। प्रगट होए वाली दो जहान, वड शाहो शाह शहान है। लोआं पुरीआं मार ध्यान, नौवां खण्डां हरि वेख वखाण है। पुरख अबिनाशी एका साचा वर, लक्ख चुरासी विखाए बली बलवान है। निहकलंक लए अवतार, साचे तख्त बिराजे देस माझे, फड़े शब्द तीर निशान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता बेपछाण है। हरि भगवन्ता हरि भगवन्त, हरि भगवन्त ना कोई पछाणदा। कलिजुग भुल्ले जीव जन्त, आत्म वज्जा तीर अन्ध अज्ञान दा। अट्ठे पहर रहे पीड़, भुल्लया राह पुरख सुजान दा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, धारे भेख श्री भगवान दा। सच सिँघासण डेरा लाए। शब्द स्वासण इक्क चलाए। मात पताल अकाश अकाशण, साची जोत हरि जगाए। गुरमुखां रक्खे निज घर आत्म वासण, बंधन धर्म राए हरि आप कराए। जोती जामा दासी दासन,
शब्द बंधन बंध बंधाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण आसण लाए। सच सिँघासण हरि अस्थूल। ना कोई पावा ना कोई चूल। ना कोई चुकाए मात मूल। शब्द सिँघासण हरि जी बैठा, चारे कुन्टां रिहा झूल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा मेल मिलाए, हरि कन्त साचा कन्त कन्तूहल। कन्त कन्तूहल हरि बनवारया। लक्ख चुरासी गई भूल, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। काया टाहणी किसे ना दिसे नाम साचा फूल, ना देवे अमृत कोई सच्ची बाणीआं। एका धाम हरि अस्थूल, लेखा मंगे ना धर्म राए सच्चा बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जगाए, आप आपणी सरन लगाए, जुगां जुगां दे विछड़े मेल मिलाए साचे हाणीआं। सतिजुग त्रेता आप विचार। आपे पिता आपे माता, आपे मां पिओ बेटा, आपे होए सुलक्खणी नार। आपे खेवट आपे खेटा, गुरमुखां बेड़ा पार कराए, कलिजुग डुब्बणा विच मँझधार। दरस दिखाए तीजे नैण, गुरमुख रसना सके ना कहण, घर घर रोवे नारी नार, लाड़ी मौत खाए डैण, नाता तुट्टे भाई भैण, गुरमुखां बणे साचा सज्जण सैण, आप चुकाए लहिण देण, देवे वस्त नाम अपारया। गुर संगत रल मिल सारे बहिण, लोकमात मार झात पुरख बिधात, साची दसे धारया। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, अमृत देवे बूंद स्वांत, खोल्हे बज़र कपाट आपे पाड़या। तन वखाए साचा हाट, जगे जोत इक्क लिलाट, जोती नूरा हाज़र हज़ूरा, साचा संग वखा रिहा। सर्ब गुणां आपे भरपूरा, शब्द मोहणी अनहद तूरा, साचा राग आप उपजा रिहा। गुरमुखां आत्म बख्शे सति सरूरा, साचा झूला आप झुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा मेल मिला रिहा। मेल मिलाए हरि भगवाना। शब्दी बन्न्हे हथ्थीं गाना। सोहँ चले तीर निशाना। आप उडाए विच बिबाणा। रसना खिच्चे इक्क कमाना। कान्हा कृष्ना ब्रह्मा विष्ना शिव शंकर लाए बैठ ध्याना। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा हरि जगदीशा एका मंगे नाम निधाना। प्रभ भेव खुल्हाए बीस इकीस एका छत्र झुलाए सीसा, प्रगट होया लोकमात वाली दो जहानां। दो जहानां वाली जोत निरालीआ। चली चाल निराली, खेल अकालीआ। लक्ख चुरासी तेरा हाली, गुरमुख करन आया रखवाली, साची बणत बणा रिहा। ना कोई मंगे विच दलाली, एका शब्द हक्क जलाली, शब्द सुनेहड़ा हरि सुणा रिहा। साचा फल साची डाली, काया मण्डल साची थाली, दीपक जोती विच टिका रिहा। आपे वेखे गगन पताली, मात पताल अकाश वास हरि रखा रिहा। आदि अन्त ना जाए विनास, गुरमुखां दासन दास, आप अख्वा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण सच्चा समा रिहा। सच सिँघासण डेरा लाया। गुरमुखां घेरा साचा पाया। आप चुकाए मेरा तेरा हेरा फेरा, चन्द नौ चन्दी सच चढ़ाया। आपे
कटे फंद फंदी, धर्म राए ना फंद कटाया। इक्क उपजाए परमानंदी, प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंदी, आत्म साचा जाम प्याया। कलिजुग जीवां आत्म गन्दी, जूठे झूठे माया लूठे लग्गे झूठे धन्दी, माया मोह हँकार वधाया। बेमुख जीवां आत्म होई अन्धी, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। अट्ठे पहर रसना गन्दी, मदिरा मास मुख लगाया। हरि ना ध्याया बत्ती दन्दी, मानस देही जिस जन्म दवाया। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी जाए रंदी, सोहँ रंदा हथ्थ रखाया। आप मिटाए मायाधारी दूई द्वैती कंधी, शब्द धक्का एका लाया। बेमुख जीव आपे पाए धर्म राए दी फंदी, ना सके कोई छुडाया। निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, आप आपणी सरन रखाया। आए साची सरन, सरन सरनाईआ। चुकाए मरन डरन, साचा मेल मिलाईआ। खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण लोचण तिन्ने इक्क कराईआ। बेमुख डूंघे डुब्बे वहिण, ना फड़े कोई बाहींआ। गुरमुख साचे साचा लाहा, हरि दर लैणा, तख्त बिराजे देस माझे, साची जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी साजण साजे, वेख वखाणे राजे राणे, लिख लिख लेख हरि घलाईआ। चारों कुन्ट पैणी भाजे, रूसा चीना दए दुहाईआ। उठे शाह फरंगी, अन्तिम होए कंड नंगी, अग्गा पिच्छा दिस ना आईआ। प्रभ खण्डा रिहा हुलार, सिँघ सिँघासण कर त्यार, छब्बी पोह दिवस विचार, राउ उमराउ शाह सुल्तान दए हिलाईआ। धरत मात रही पुकार, निहकलंक किरपा धार, कलिजुग जीवां हो हो नीवां, काली शाही लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्तिम आवे सीआं, मनजीत सिँघ तेरी बणत बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा संत, चरन दुआरे लए बहाईआ। संत जगाए दया कमाए, उठ उठ आए दर साचे भागे। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, वज्जी वधाई देस माझे। कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त करन आया कुड़माई, लाड़ी मौत नाल वजाए वाजे। धर्म राए दए दुहाई, प्रभ अबिनाशी मेरा दर खुल्हाईं, अठाई कुण्डां पर्दे काजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाई, पुरीआं लोआं धार बंधाई, आप आपणा साजण साजे। सच दुआरे बणत बणाईआ। सच गिरधारे खेल रचाईआ। विच संसारे मिले वड्याईआ। निहकलंकी जोत जगाईआ। शब्द डंकी रिहा वजाईआ। राउ रंकां रिहा उठाईआ। वाली हिन्द शब्द जणाईआ। प्रगट होया वड मृगिन्द, माझे देस जोत सवाईआ। लक्ख चुरासी करे निन्द, बेमुखां सार ना पाईआ। गुरमुख साचे साची बिन्द, प्रभ आपणी आप उपजाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे आत्म सागर सिंध, साचा नीर रिहा वहाईआ। वाली हिन्द वड बलकार। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, अन्तिम वेला हो त्यार। साचा शब्द नाल ल्याया, सोहँ रक्खी तिक्खी धार। सतिजुग साचे पल्ला फड़ाया, मगरे आए वारो वार। कलिजुग पापी दए दुहाया, पुरख अबिनाशी किरपा धार। ना कोई पिता ना कोई माया, अन्तिम वेले ना होए कोई सहार।
हँकार विकारी झूठी छाया, अन्तिम होवे शार। निहकलंक जामा पाया, खिच्ची शब्द हथ्थ कटार। द्वार बंक इक्क सुहाया, जगत जगदीशे हरि निरँकार। जोती तनक इक्क लगाया, गुरमुखां आत्म दए हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या धुर, साचा जोड़ गया जुड़, आपणा काज आप रचाया। माझे देस काज रचांयदा। जोत सरूपी धर धर भेस, राजा राणा आप जगांयदा। लिख लिख साचे लेख, वाली हिन्द दे मति आप समझांयदा। अन्तिम कलि नेत्र लैणा पेख, साचा भाणा हरि वरतांयदा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, दस्तगीर ना कोए छुडांयदा। कलिजुग तेरी जूठी झूठी लग्गी मेख, प्रभ अबिनाशी आपणी हथ्थीं आप मिटांयदा। सतिजुग दूर दुराडा रिहा वेख, कवण सवेला वक्त सुहेला, प्रभ अबिनाशी साचा हुक्म सुणांयदा। गुरमुखां होवे मात मेला, बेमुखां अन्त खपांयदा। धर्म राए दी कटे जेल्हा, सोहँ जो जन रसना गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, साचा राणा साचा भाणा, आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि भाणा हरि सरकार है। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा जीव जन्त सर्ब गंवार है। माया भुला राजा राणा, आत्म वध्या इक्क हँकार है। मायाधारी बेमुहाणा, भुल्लया हरि करतार है। दर दर घर घर फिरे गऊ ग़रीब निमाणा, ना सुणे कोई पुकार है। झूठा चल्ले खेल जहानां, माया राणी वणज वपार है। भेखा धारी झूठा बाणा, दर दर घर घर फिरदे ठग चोर यार है। एका हरि सुघड़ स्याणा, शब्द दस्से साची धार है। धुरदरगाही इक्क बिबाणा। गुरमुख ना जाए मढ़ी मसाणा, आप बहाए चरन द्वार है। हरिजन मन्ने साचा भाणा, दरगहि साची देवे माणा, लक्ख चुरासी उतरे पार है। आत्म जोती मेल मिलाना, पवणी शब्दी इक्क टिकाणा, आवण जाण गेड़ निवार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाए नौ दर दरवाजे, आप आपणा साजन साजे, गुरमुखां रक्खे लाजे देस माझे, दसवें घर आसण लाए। दसवां घर सच टिकाणा। एका जोती हरि भगवाना। दुरमति मैल जाए धोती, होए प्रकाश कोटन भाणा। काया नाड़ी रहे ना सोती, वजे तीर बेमुहाणा। उच्च महल्ल अटल्ल अस्थूल, जोती नूर सति सरूर, गुरमुखां मिले मात निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच दरबारा विच मात उसारा, गुरमुखां चुकाए अगला पिछला मूल। दर मन्दिर हरि सुहाया, जोत जगाईआ। दर मन्दिर हरि सुहाया, वरन गोत इक्क रखाईआ। दर मन्दिर हरि सुहाया, गुरमुखां देवे मात वड्डयाईआ। हरि मन्दिर आप सुहाया, हरिजन साचा मेला पारब्रह्म सच सरनाईआ। हरि मन्दिर आप सुहाया, काया फल लगाए अमृत साचा केला, निझर धार अमृत सीर रिहा मुख चुआईआ। हरि मन्दिर आप सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ, छब्बी पोह खेल न्यारी। काया तजी झूठी देह, तुटा नाता मात संसारी। बेमुखां सिर पाए खेह, अलख अगोचर अगम्म अपारी। गुरमुखां अमृत आत्म
बरखे मींह, काया करे ठंडी ठारी। बेमुखां जगत नाता झूठा मोह, अन्तिम पासा आया हारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत करे उज्यारी। हरि मन्दिर हरि सुहाए, साचा शब्द जणाईआ। हरि मन्दिर आप सुहाए, हरिजन साची बणत बणाईआ। हरि मन्दिर आप सुहाए, पत पतवन्ता साचा कन्ता पूरन भगवन्ता, रंग मजीठी रिहा चढ़ाईआ। रूपा अनूपा हरि संता, लेखा लेख भविख्त आपणा आप लिखाईआ। बेमुखां माया पाए बेअन्ता, अन्ध अन्धेर जगत रखाईआ। गुरमुखां दे वड्याई विच जीव जन्ता, पूरन बूझ बुझाईआ। वेद पुरानां हथ्थ ना आए पंडता, पांधे पढ़दे कांसी आत्म सर्ब रही कुरलाईआ। ग्रन्थी पन्थी आत्म हँगता, हउमे रोग रहे वधाईआ। गुरमुखां मिले मेल साची संगता, हरि रक्खे आप सरनाईआ। गुरमुख साचा दर घर साचे एका बणे मंगत, देवे वस्त हरि रघुराईआ। महिंमा जगत अगणत, ना सके कोई गिणाईआ। एका जोती आदिन अन्त, भेखाधारी वड संसारी, लोकमात आपणी रचन रचाईआ। गुरमुख उठाए वारो वारी, आप बणाए सच दुलारी, मात पित अखवाईआ। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी, आत्म होई सर्ब हँकारी, ना होवे कोई सहाईआ। दर दर घर घर चली विकारी, कलिजुग अन्तिम होई ख्वारी, धरत मात रही कुरलाईआ। लाड़ी मौत अजे कुँवारी, लक्ख चुरासी विच्चों ना किसे प्रनाईआ। धर्म राए दर दए बहारी, साचा कुण्डा आपे लाहीआ। आपे मेटे चार यारी, संग मुहम्मद सुत्ता पैर पसारी, ईसा मूसा आई हारी, निहकलंक जगी जोत करे खेल हरि निरँकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा मेल मिलाईआ। संगत आई चल्ल द्वार, चरन निमस्कारया। पुरख अबिनाशी पाए सार, देवे नाम अधारया। सोहँ शब्द अपर अपार, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। प्रभ कराए काया तन शृंगार, गुरमुख मंगण आए चल द्वार, गुरमुख साचे तन पाए फूलनहार, गल आपणे विच लटका रिहा। सच कराए वणज वपार, नाम सिहरा इक्क विका रिहा। मानस देही पैज संवार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे सद समा रिहा। मंगण आए मंग, वस्त अनमोल है। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे रंग, गुर संगत तोले पूरा तोल है। मानस देही ना होए भंग, प्रभ पर्दे रिहा खोल्ह है। सद सहाई अंग संग, वसे काया चोल है। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, गुरमुखां पूरी करे मंग, लक्ख चुरासी हिरदे रिहा फोल है। शब्द वजाए इक्क मृदंग, राजे राणे होए नंग, मिले माण ना उप्पर धवल है। माया डोरी चढ़ी पतंग, अन्तिम वेले डूंघी गंग, ना सके कोई खल्हार है। गुरमुखां कटे भुक्ख नंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छब्बी पोह दिवस विचारे। चरन प्यार हरि गिरधारया। दूजा दर वेख विचार, वसे साचा नर निरंकारया। तीजे नेत्र सद तिक्खी धार, वज्जे आत्म नाम कटारया। चौथे दर साचा हरि, जन भगतां रिहा पैज संवार, पंजवें ना
जाए एका धाम सुहा रिहा। छेवां छे घर आपे वसे, हरि शब्द भण्डार इक्क वखा रिहा। सतवें जोती नूर अपार, नूरो नूर उपजा रिहा। अठवें अट्ठे काया तत, मानस देही मात उपजा रिहा। बेमुखां खोल्हे दस नवें, दसवां साचे घोड़े आप चढ़ा रिहा। दोवें हथ्थीं वाग लए फड़, धुरदरगाही साचा माही एका राह वखा रिहा। ना कोई अग्गे सके अड़, धर्म राए दर खुल्हा रिहा। गुरमुख साचा गुर चरन लए फड़, साचे पौड़े आप चढ़ा रिहा। दर घर साचे जाए वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, साची जोत डगमगा रिहा। ना कोई वरन ना कोई गोती, एका आपणा आप सुहा रिहा। चन्द सूरज अवतार तारे, आपणे चरनां हेठ लटका रिहा। उत्ते सुत्ता पैर पसार, सत्तवें घर माल अयारे, चारों दिशा ना कोई वखा रिहा। बैठा रिहा सदा विचकारे, जोती जामा भेव न्यारे, लोकमात आवे जावे वारो वारया। कलिजुग तेरी पावे सार, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण साची सेजा, आपणी हथ्थीं आप विछा रिहा। हथ्थ उठाए सोहँ तिक्खा नेजा, वड ज़रवाणे पकड़ हिला रिहा। गुरमुख हंढाए आत्म प्रभ अबिनाशी तेरी सेजा, कलि साचा कर्म कमा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत चाढ़्हे रंगत, पूरी इच्छया पाई भिच्छया, आत्म झोली आप भरा रिहा। आत्म झोली भरे भण्डार, बेमुख जीव मारे बोली, गुरमुख साचा रिहा सहार। प्रभ अबिनाशी पूरे तोल रिहा तोली, शब्द खण्डा हथ्थ अपार। लोकमात दी साची डोली, सोहँ शब्द अपर अपार। आप बणाए दर घर साचे दी साची गोली, इक्क कराए चरन प्यार। मंगण आए अग्गे डाहे झोली, मिले वस्त इक्क प्यार। प्रभ अबिनाशी आत्म पर्दे रिहा खोली, आपे जाणे गुण अवगुण नर हरि सच्ची सरकार। गुरमुखां काया भोली भाली, साचा करे तन शृंगार। रंग रंगे काया चोली, उत्तर ना जाए दूजी वार। बज़र कपाटी रिहा खोल्ही, आप आपणी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत आई मंगत, भिच्छया पाए नाम अपार। निहचल धाम अटल अस्थूल है। निहचल धाम अटल, एका दिसे कन्त कन्तूहल है। निहचल धाम अटल, साचा घोड़ा शब्द सिँघासण रिहा झूल है। निहचल धाम अटल, नाम रंगण तन पाए चूड़ा, नाम शृंगारा सच्चा फूल है। निहचल धाम अटल, एका रंग चढ़ाए गूढ़ा, ना उतरे मात मूल है। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त अन्त आदि है। निहचल धाम अटल, इकल्ला सिरजणहारया। निहचल धाम अटल, शब्द पसारया। निहचल धाम अटल, मेल मिला रिहा। निहचल धाम अटल, त्रैलोकी बाहर रखा रिहा। निहचल धाम अटल, शब्द पसारया। साचा धाम अटल, साचा नाउँ शब्द सलोकी आदि अन्त वारो वार मात घला रिहा। निहचल धाम अटल जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम आप सुहा रिहा। निहचल धाम अटल, हरि सुहञ्जणा। निहचल धाम अटल, जोत निरँजणा। निहचल धाम
अटल, दर्द दु:ख भय भंजना। निहचल धाम अटल, मीत मुरार साचे सज्जणा। निहचल धाम अटल, पुरख अबिनाशी लोकमात साचा पर्दा कज्जणा। निहचल धाम अटल, एका जोत सच्ची प्रकाशी, शब्द ताल दूजा वजणा। निहचल धाम अटल, हरि दिसे शाहो शाबाशी, हरि एका एक सच महल्लना। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, सच द्वार गुरमुख विरले मात मल्लणा। निहचल धाम अटल, दूरन दूरया। निहचल धाम अटल, शब्द सरूरया। निहचल धाम अटल, एका नाद अनाहद तूरया। निहचल धाम अटल, प्रभ अबिनाशी माधव माध, सर्ब गुण भरपूरया। निहचल धाम अटल, गुरमुख विरला लए लाध, दरस दिखाए हाजर हजूरया। निहचल धाम अटल, जन भगतां देवे साची दाद, आसा मनसा हरि जी पूरया। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सति सरूरया। निहचल धाम अटल, गहर गंभीरया। निहचल धाम अटल, एका रक्खे अमृत साचा नीरया। निहचल धाम अटल, नाम अधारा हरिभगत प्यारा, देवे साचा सीरया। निहचल धाम अटल, राह दिसे अग्गे भीड़या। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे आपणी बीड़या। निहचल धाम अटल, जोत निशान है। निहचल धाम अटल, शब्द बिबाण है। निहचल धाम अचल अटल, किला कोट ना कोई मकान है। निहचल धाम अटल, तेज कोटन कोट भान है। निहचल धाम अटल, अमृत सरोवर इक्क इशनान है। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, एका एक वसे भगवान है। निहचल धाम अटल, इक्क भगवानया। निहचल धाम अटल, लोकमात ना किसे पछाणया। निहचल धाम अटल, ना होए अन्धेरी रात, जोती जगे बेमुहानया। निहचल धाम अटल, शब्द रक्खे सच सुगात, गुरमुखां झोली आप भरानया। निहचल धाम अटल, त्रैलोकी परखे जात पात, एका रंग हरि रंगानया। निहचल धाम अटल, अट्ठे पहर दिवस रात, बारां तीस वक्त सुहानया। निहचल धाम अटल, एका जोती शब्द सीस, पवण चवर हरि झुलानया। निहचल धाम अटल, जोती जामा हरि जगदीश, ना दिसे जीव जन्त मात निधानया। निहचल धाम अटल, ना जाणे राग छतीस, साचा राह ना किसे वखानया। निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, सद वसे बेपछाणया। निहचल धाम अटल, निर्मल उजागरा। निहचल धाम अटल, शब्द शब्द शब्द रक्खे सिंध सागरा। निहचल धाम अटल, वेख वखाणे लक्ख चुरासी काया गागरा। निहचल धाम अटल, एका एक आप वखाए शब्द जणाए, तट्ट ब्यास दयाल बाग आगरा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग भेख दए मिटाए, खिच्चे जोत जोत रती रत्नागरा। निहचल धाम अटल, सर्ब सहारया। निहचल धाम अटल, जीआं जन्तां साधां संतां होए आप सहारया। निहचल धाम अटल, पुरख अबिनाशी साचा कन्ता, आप बणाए साची बणता, नूरो नूर आप उपा रिहा। जोती जोत सरूप
हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर द्वार वखाए, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़ समझा रिहा। निहचल धाम अटल, सचखण्ड हरि प्रभ वास है। निहचल धाम अटल, लोकमात पाई वंड, भाग लग्गा विच प्रभास है। रंक राजानां देवे दंड, कलिजुग सुत्ते दे के कंड, काया लग्गी अन्धेरी आग है। फड़े शब्द सच्ची प्रचण्ड, लक्ख चुरासी भन्ने कच्चे अंड, किसे दर ना दिसे चराग है। जोती जोत सरूप हरि। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म धोए कलिजुग झूठा दाग है। निहचल धाम अटल, विच संसारया। गुरमुखां अमृत काया देवे सिंच, करे ठंडी ठारया। नाम अनूठा पुरख अबिनाशी साचा तूठा, कराए वणज सच्चा वणजारया। द्वापर त्रेता सतिजुग विछड़े रिहा रूठा, मिलाए मेल हरि कन्त भतारया। बेमुखां हथ्थ फड़ाए झूठा जूठा ठूठा, मंगण दर दर भिखारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे बंक दुआरे आप सुहा रिहा। सतवें घर हरि निरँकारा। करे खेल जोती मेल, अपर अपारा। सच सुहाए आपणा वेल, तिन्नां लोआं बन्न्हे धारा। एका एक इक्क इकेल, ना कोई दूजी नारा। एका आप आपणा सज्जण सुहेल, ना कोई जाणे जीव गंवारा। नूरी जोती साचा खेल, शब्द मोती हरि भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, रूप रंग ते वसे बाहरा। सत्तवें घर हरि निरँकार। जोत जगाए अपर अपार। शब्दी उठे पवणी धार। अवणी गवणी पाए सार। पुरीआं लोआं पार कराए भवणी, खण्डां ब्रह्मण्डां रिहा सर्ब विचार। जोती जोत सरूप हरि, घर साचे जोती कर अकार। साचे घर जोत उजीआरा। ना कोई अन्दर ना कोई मन्दिर, ना कोई दिसे धुंदूकारा। ना कोई काया ना कोई बंध, माया जाल ना दिसे फंद, एक रूप अपारा। ना कोई शतीर ना कोई कंध, शब्द अटल उच्च मुनारा। ना कोई सागर ना कोई गंग, अमृत बख्शे साची धारा। ना कोई रूप ना कोई रंग, आप आपणा रक्खे संग, दूजे दर ना लए मंग, साचे घर हरि पसारा। जोती जोत सरूप हरि, सत्तम दुआरे जोत अकारे, शब्द घोड़ा मंगे मंग इक्क अपार, पुरख अबिनाश किरपा धार। चिट्टे अस्व आसण सोलां कलीआं कर शृंगारा। संत मनी सिँघ सेवा लाई, पंचम् जेठ दिवस विचार। आपणी हथ्थीं तंग कसाईं, पहला पौड़ा इक्क उठाईं, लोकमात दा राह वखाईं, आप आपणी किरपा धार। चिट्टा बाणा तन छुहाईं, गुरमुख साचे सेवा लाई, साचा करीं जगत विहार। आप आपणी बणत बणाईं, वेखीं थांउँ थाँईं पुरीआं लोआं बन्न्ही धार। गुरमुखां देवे ठंडीआं छाईं, लोकमात मार झात, सच सच्चे दरबार। जोती जोत सरूप हरि, सत्तवें घर उठ खलोता, चिट्टा बाणा तन छुहाया, होया ख़बरदार। सत्तवें घर कर त्यारी। प्रभ अबिनाशी करे लोकमात पहली वारी। चिट्टे घोड़े कर सवारी। मारे शब्द इक्क उडारी। चरन झस्से लच्छमी प्यारी। पुरख अबिनाशी साचा हस्से, चरन द्वारी कढ्ढे बाहरी। गुरमुखां दा राह तक्के, कलिजुग तेरी अन्तिम
वारी। चारों कुन्ट पैण धक्के, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे झाड़े बेमुखां फल काया पक्के। साचा चरन कढ्ढे बाहर। चिट्टा अस्व रिहा पुकार। प्रभ अबिनाशी हो अस्वार। शिवलोक इन्दलोक ब्रह्मलोक गुरमुख साचे रहे पुकार। इक्क सुणाए शब्द सलोक, धुरदरगाही वस्त अपार। ना कोई सके एहनूं रोक, शब्द खण्डा तीर कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आए सच सच्चे दरबार। साचा दर आप सुहाया। जोत सरूपी भेख वटाया। छेवें खड़्हा राह वखाया। साचा शब्द नाल रलाया। तिन्नां पुरीआं माण दवाया। आप आपणा रंग चढ़ाया। साचा संग इक्क निभाया। आत्म साची गंग, हरि चरन छुहाया। गुरमुखां चाढ़्हे काया रंग, कटे भुक्ख नंग, साचा जामा निहकलंक नरायण नर, आप आपणा आपे उपाया। छेवें घर दर दरवाजे। शब्द सरूपी साजन साजे। लक्ख चुरासी मारे अवाजे, आपे बैठा हो अस्वार चिट्टे अस्व घोड़े ताजे। साचा करे इक्क शृंगार, जोती जामा भेख न्यार, चिट्टा बाणा साजन साजे। पवण वेखे ठंडी ठार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, लक्ख चुरासी स्वास अधार, ना कोई जाणे राजन राजे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा साजन साजे। सत्तवां घर हरि सुहाया। साचा शब्द नाल रलाया। खण्ड ब्रह्मण्ड एका धार एका दर एका चोट रिहा लगाया। आदिन अन्ता जुगा जुगन्त हस्से कोटन कोट, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेख धर, वरन गोती ना कोए रखाया। छेवें घर ख़ुशी मनाईआ। वज्जी धुन शब्द धुनकाईआ। आपे रिहा हरि जी सुण, साचा ताल रखाईआ। ना कोई जाणे गुण अवगुण, एका धार चलाईआ। जन भगतां पुकार रिहा सुण, सितार ना कोई रखाईआ। अट्ठे पहर छाण पुण, प्रभ साचे आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग रहे सदा रघुराईआ। छेवें घर बणया संग। खुल्हया दर शब्द मंग। मिले वर गुरमुखां काया ना होए भंग। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, सदा सुहेला अंग संग। शब्द जोत इक्क धार, छेवें घर सच प्यार। उठे नर हरि करतार। आए साचे सर, चरन छुहाए अमृत साची धार। जोती जोत सरूप हरि, साचा रंग आपे जाणे आपे माणे आप आपणी कर विचार। शब्द चढ़ाए साचे डोले, पंजम दर हरिजी बोले, लोकमात दा कुण्डा खोल्हे, लोआं पुरीआं बन्न्हे धार। आप वसे पड़दे ओहले, गुर पीर ना आए सार। हरि आपे दसे आपणे चोले, नाल रलाए पवण अधार। लक्ख चुरासी आत्म बोले, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। करे खेल पूरे तोल तोले, पंजवें दर साजन साज। करे खेल ग़रीब निवाज। तिन्ना लोकां मारे आवाज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा साजन साज। पंचम् घर हरि सुहाए। साधां संतां दया कमाए। शब्द धार इक्क रहाए। पवण सवार आप कराए। काया ठंडी ठार कराए। आप आपणा भेव खुल्हाए। अमृत साचा सीर प्याए। साचा चरन आप
उठाए। दर दवारिउँ बाहर कढाए। जोती जोत सरूप हरि, महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बणत बणाए। चरन उठाए बारो बार। वेखे वेख वखाए इक्क सच्चा दरबार। सच सिँघासण आप बणाया, शब्द कराया सच शिगार। जोती जामा हरि भगवान, करे खेल अपर अपार। आपे दाना आपे बीना, ना कोई जाणे जीव गंवार। जोती जोत सरूप हरि, पंजवें घर देवे वर, सिँघ सिँघासण बैठ नर हरि सच्ची सरकार। सच सिँघासण डेरा लाया। चौथा दर फेर तकाया। साधां संतां मिले वर, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी बणत बणाया। पंचम् दर श्री भगवान। नूरी जोती खेल महान। अट्ठे पहर कदे ना सोता, जोधा सूरा वड बलवान। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे साचा माण। गुर प्रसादि हरि वरतांयदा। साची खेल आदि जुगादि, आप बणाए आपे ढाहिंदा। जन भगतां देवे साची दाद, साची झोली आप भरांयदा। शब्द उपजाए साचा नाद, दिवस रैण सद वजांयदा। सोहँ शब्द रखणा याद, अन्तिम वेले मात छुडांयदा। झूठी माया जगत विवाद, एका नाता चरन जुड़ांयदा। पुरख अबिनाशी साचा माधव माध, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। गुरमुख आत्म साची लैणी साध, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। दिवस रैण रसना लैणा अराध, साचा हुक्म हरि सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची भिच्छया झोली पांयदा। गुर प्रशादि हरि भण्डार। लोकमात हरि वरताए, आप आपणी किरपा धार। गुरमुखां बेड़ा पार कराए, आए चल सच सच्चे दरबार। पंजां झेड़ा आप चुकाए, वज्जे नाद अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, शब्द भण्डारे भर भण्डार। ब्रह्मे सुणी हरि पुकार। अमृत आया ठंडी धार। खुल्हे कँवल होए उज्जयार। चारे वेद लेख लिखार। चहुं जुगां दी बन्न्हे धार। प्रभ अबिनाशी किरपा करी, बणया दर हरि भिखार। अमृत झिरना साचा झिरी, आपे डोबे माया मझार। इक्क वखाए साची गली, दसवां घर हरि निरँकार। पिंगला ईड़ा दोए दुआरे खुल्ही, सुन्न सुखमन नाड़ी बद्धी धार। आपे रक्खे पर्दा उहला, सद वसे काया चोले, ना कोई जाणे जगत गंवार। जोती जामा हरि भगवाना, एका रक्खे शब्द बाणा, साचा करे तन शृंगार। निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं बन्न्हे धार। ब्रह्मे काया सीत कराई। आप आपणा मीत बणाई। कलिजुग अन्तिम दए मिटाई। साची रीत हरि रघुराई। हरिजन साचा राखे चीत, धुरदरगाही मिली वड्याई। सिँघ पाल सदा अतीत, रक्खे हरि सरनाई। मानस देही गई जीत, आत्म दर वज्जी वधाई। एका गाया शब्द सुहागी गीत, मिल्या मेल हरि रघुराई। प्रभ अबिनाशी लग्गी चरन प्रीत, मानस देही लेखे लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वर देवे किरपा कर, पूत सपूता भाग लगाई। देवे वर हरि सच्ची सरकारा। अमृत भण्डारे रिहा भर, ना जन्मे ना जाए मर, अदि पुरख अपरम्पर स्वामी, एका
खोल्हे सच दुआरा। भगत जनां सदा निहकामी, बणे बणाए जगत भिखारा। कलिजुग होई रैण अन्धेरी शामी, चार कुन्ट धुंदूकारा। बेमुख जीव कुष्टी कामी, आत्म भरे सर्ब विकारा। गुरमुखां देवे सच्ची बाणी, हरि भगवानी जोत निशानी, अन्तिम अन्त नर निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण आप रखाए, लोकमात विच दवाए, आप दिसाए दर घर सच्चा दरबारा। दित्ता माण हरि रघुराईआ। गुरमुख करी सच पछाण, ना होए कदे जुदाईआ। चढ़या साचे शब्द बाण इक्क उडान हरि रखाईआ। नाता तुट्टा पीण खाण, अमृत जाम हरि पिलाईआ। आपे देवे साचा माण, ब्रह्मपुरी लेखे लाईआ। अट्ठे पहर कर ध्यान, प्रभ अबिनाशी साचा राह तकाईआ। प्रगट होए बली बलवान विच जहान, निहकलंक साची वस्त नाम दात झोली पाईआ। अन्तिम वेले पुच्छे वात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सज्जण सुहेल आप अखवाईआ। गया लँघ इक्क द्वार। अग्गे हरि करे पुकार। फल लगाए काया डाल। लोकमात मार झात, फुल्ल फुलवाड़ी पिच्छे छड्डी, पूर्ब करनी आप विचार। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे साचा वर, दोए जोड़ करे निमस्कार। मंगे वर सिँघ पाल। प्रभ अबिनाशी होए दयाल। साची जोत विच टिकाए, तेरे साचे सुत लाल। आप आपणी सेवा लाए, जोती जामा हरि अख्वाए, चढ़े रंग इक्क गुलाल। चिट्टे अस्व आसण लाए, लोआं पुरीआं छड्ड के आए, पंचम् जेठी मारे छाल। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी किरपा कर, एका दित्ता सचा वर, फल लगाए साचे डाल। लग्गे फल विच संसारया। प्रभ इक्क चलाया शब्द हल, सोहँ बीजे बीज अपर अपारया। वसे निहचल धाम अटल, ना पावे कोई सारया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल, घट घट वासी घट घट वास रखा रिहा। निहकलंक नरायण नर, साचा कर्म आप कमा रिहा। आपणा कर्म आप कराया। धरत मात तेरा साचा धर्म, अन्तिम वेले आण बचाया। साची दित्ती इक्क दात, छोटे लाल तेरी गोद बहाया। साची बणी गुर संगत इक्क बरात, गुरमुख लाड़े व्याहवण आया। सिँघ मनजीत मारे झात, साधां संतां लए जगाया। जगत जगदीशा बैठ इकांत, राजे राणे दए उठाया। पुरख अबिनाशी एका बख्शे चरन नात, सच निशाना नाम रखाया। मिले वड्याई लोकमात, साचा मन्दिर हरि जी अन्दर सिँघ सिँघासण डेरा लाया। जोत जगे अन्दरे अन्दर, बेमुख जीव फिरे हलकाया। किसे ना दिसे डूंघी कन्दर, जोगी जटा जूट धार, मल मल ख़ाक तन रुलाया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, उचे टिल्ले गोरख मच्छन्दर, नाथां जतीआं भेव ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच दरबारे गुरमुख वणजारे, नौवां दरां बाहर रखाया। नौवें दर करे बन्द। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्द। इक्क उपजाए परमानंद। ख़ुशी कराए बन्द बन्द। गुरमुख गायण बत्ती दन्द। मदिरा मासी पापी अन्ध। अट्ठे पहर मुख लगायण, माया धारी झूठा
गन्द। गुरमुख साचे सच दुआरा एका पावन, प्रभ इक्क सुणाए सोहँ शब्द सच्चा छन्द। साचा घर इक्क वखाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आप मिटाए भरमा कंध। आत्म साची जोत जगाए, शब्द धुन इक्क उपजाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बख्शंद। सदा बख्शंद बख्शणहार है। बेमुख करन निन्द, दुष्ट दुराचार है। प्रगट होए वड दाता गुणी गहिंद, दर दुआरे वसे बाहर है। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, दसवें घर पायण कन्त भतार है। आप मिटाए सगली चिन्द, देवे दरस अगम्म अपार है। जोती जोत सरूप हरि, जगत जगदीशे बणाया इक्क सच्चा दरबार है। सच दरबारे हरि निरँकार। जोत अकारे विच संसार। बेमुख वहाए वहन्दी धारे, शब्द धक्का रिहा मार। गुरमुख उपजाए सच दुलारे, हथ्थीं सिहरा बन्न्हे शब्द सीस दस्तार। एका साचा राग सुणाए कन्ने, सोहँ शब्द अपर अपार। गुरमुख साचे आत्म मन्ने, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए अन्तिम वार। सच दरबारे भाण्डा भरम भउ भन्ने, मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। लक्ख चुरासी आपे डन्ने, जोत सरूपी जामा धार। आपे घड़े आपे भन्ने, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुखां हरि बेड़ा बन्न्हे, एका दिसे पार किनार। लक्ख चुरासी पाए फाँसी, धर्म राए मेट मिटाए मदिरा मासी, मानस देही आई हार। धर्म राए घर चढ़या चाअ, प्रभ अबिनाशी इक्क वखाई लोकमाती सच्चा थां। अट्ठे पहर मारा झाती, कलिजुग वेख अन्धेरी राती, ना कोई पिता ना कोई मां। पूत सपूता नाता तुटा, ना कोई भैण ना भ्रा। एका शब्द तीर छुट्टा, चारों कुन्टां दए हिला। हरि नाम लगाए साची चोटा, गुरमुख साचे लए जगा। आप कढ्ढे आत्म खोटा, अमृत साचा जाम पिला , दर घर साचे कदे ना आवे तोटा, लक्ख चुरासी साची झोली रिहा भरा। मंगदे रहण कोटन कोटा, दर दुआरा इक्क निरँकारा, सच सिँघासण बैठा डेरा ला। इक्क फड़ाया शब्द सोटा, ना पतला ना लभ्मा मोटा, राजे राणयां रिहा जगा। सच सिँघासण हरि बिराज्जया। दर दुआरे देस माज्झया। जोती जाम भेख न्यारे, गुरमुखां रक्खण आया लाज्जया। आपे छड्डे उच्च महल्ल मुनारे, छोटे बाले तेरा साजन साज्जया। गुरसिख ना होयण कदे कंगाले, प्रभ मिल्या राजन राज्जया। देवे नाम सच्चा धन माले, काया पर्दा काज्जया। चिट्टे शब्द दुशाले साचे आपे पाए वारो वार, कलि धुरदरगाहों आया भाज्जया। गुरमुख साचे कर त्यार, सोलां करे तन शृंगार, देवे नाम सच्चा दाज्जया। मातलोक अन्त विहार वेख विचार, लक्ख चुरासी गई हार, गुरमुख विरले उतरे पार, प्रभ अबिनाशी साचे नेत्र सोहँ कज्जल पाज्जया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर दिवस रैण शब्द सरूपी मारे अवाज्जया। गुरमुखां मिली वड्याई जगत जुदाईआ। नाता तुटा भाई भैण, मिल्या इक्क सच्चा रघुराईआ। झूठे दिसण साक सज्जण सैण, एका हरि सच्चा रथवाहीआ। धुरदरगाही आपे आया लैण, सोहँ रथ एका नाल लिआईआ। सिँघ
मनजीता उत्ते लए रक्ख, वाह वाह सोहणी बणत बणाईआ। सोलां मग्घर कीना वख, पूरी इन्द्र धाम सुहाईआ। सुरपति राजे इन्द टेके मथ्था, निहकलंक सिर साचा छत्र झुलाईआ। सगल वसूरे गए लथ्थ, प्रभ सरन मिली सरनाईआ। लक्ख चुरासी गया मथ्था, फड़ के बाहों तोड़ जंजाला, छोटे बाले गुरमुखां वारो वार बहाईआ। प्रभ की महिंमा अकथ्थना अकथ्थ, बेमुख भेव ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत आप बणाईआ। छोटे बाले मार उडारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। खिच्च लै जाए चरन द्वारी। इक्क दवाए शब्द अस्वारी अन्तिम वेले पैज संवारी। साचे घर मिली सरदारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। साढे तिन्न हथ्थ हरि समरथ, चिट्टी कुली नींह उसारी। विच धरे नाम वथ, सतिजुग जोत जगे अपारी। सगल वसूरे जायण लथ्थ। जो जन आयण चरन द्वार करे निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां बन्ने आपे धारी। साची बन्न्हे धार रीत चलाईआ। छोटे बाले कर त्यार, प्रभ काया चोली आप छुडाईआ। सत्तां दीपां पाए वंड, नौवां खण्डां रक्खे ठंड, साधां संतां रिहा जगाईआ। सिँघ जगदीशे तेरी वंड, प्रभ अबिनाशी एका पकड़े चण्ड प्रचण्ड, राजे राणयां रिहा हिलाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, तेरी भस्म बेमुखां मस्तक टिक्का लाईआ। गुरमुखां करी साची वंड, प्रभ साचा हिस्से आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे पंचम् पोह नींह रखाईआ। अमृत साचा मींह बरसाई। जोती जामा भेव ना राई। गुरमुख साचे माणक मोती, साचे हार रिहा पुराई। आपे जगे साची जोती, सच महल्ल इक्क अटल, करे जगत रुशनाईआ। बेमुख भुलाए कर कर वल छल, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दूज दूजा एक भेव चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम कलि कल कलवन्ती नार। भुल्ले फिरन जीव जन्त संत साध, माया पाई अपर अपार। पुरख अबिनाशी महिंमा अगणत, कोई ना जाणे जीव गंवार। एका जोती जामा न्यार। आदि अन्त विच संसार। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए सच अवतार। सच अवतार सच विहारा। करे मात कलि अन्तिम वारा। सिँघ जगदीश जगत दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह नींह रखाई, साची भस्म विच टिकाई, लहू मिज्झ बणाया साचा गारा। पंचम् हाडी पंच परवान। बणया गाडी हरि भगवान। शब्द लडाए साची लाडी, वेख वखाणे दो जहान। बेमुख दर तों जाए काढी, गुरमुखां करे कलि पछाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती नूरा हरि भगवान। जोती जामा धरे हरि, अठां तत्तां अठां वारां महल्ल उसार। चार दुआरा एका घर नांवे खुल्हे रक्खे दर, दसवां करे बन्द कवाड़। बेमुख जीवां आवे डर, गुरमुख साचे गए तर, तीर्थ नुहाए साचे सर, अमृत भण्डारे रिहा भर, सच दुआरे मिले वर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक चार वरनां साची टेक, राउ रंक रंक राजान, इक्क दिसाए जगत वखाए साचा घर। राज राजाना भेख अपार। वडे शाहो शाह सुल्तानां, खोल्हे भेव हरि निरँकार। औलीए पीर शेख़ शेखां शाह दिवाना, आपे खोल्हे बन्द कवाड़। शब्दी मारे तीर निशाना, बज़र कपाटी देवे पाड़। आप विखाणे आपणे भाणा, बेमुख जीव झूठी धाड़। गुरमुख करे आप पछाना, जोत जगाए बहत्तर नाड़। शब्द बन्न्हे हथ्थी गाना, लेखा लिखे सतारां हाढ़। दरगहि साची मिले माणा, जगत जोत ना देवे साड़। साचा देवे इक्क बबाणा, सोहँ शब्द नाम रखाणा, घर साचे विच देवे वाड़। आवण जावण भेव खुल्हाना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े देणा चाढ़्ह। शब्द घोड़ा हरि दुड़ांयदा। पहला चुक्के सज्जा पौड़ा, लोकमात इक्क टिकांयदा। पिच्छे सतिजुग आए दौड़ा, निहकलंक पलू फड़ांयदा। कलिजुग फल होया कौड़ा, शब्द डण्डे हरि भन्नांयदा। धुरदरगाही साचा पौड़ा, एका एक लगांयदा। ना कोई लभ्मा ना कोई चौड़ा, ना बाडी कोई बणांयदा। साचा फड़्हया नाम हथौड़ा, साचे बन्न्हण आपे पांयदा। ना कोई जाणे ब्रह्मण गौड़ा, वेद पुरानां दो जहानां भेव राई ना आंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दे मति आप समझांयदा। सच दरबार जगत न्यार। नौ दर विच संसार। साचे घर पुरख अपार। शब्द खण्डा तीर कटार। चौथा डण्डा कलिजुग धार। अन्तिम कन्ढ्ढा विच संसार। विच वरभण्डां हाहाकार। चौथे घर साची वंड, गुरमुख साचे संत दुलार। आत्म पाए हरि जी ठंड, अमृत बरखे किरपा धार। शब्द बन्न्हे पल्ले गंढ्ढ, जोती जामा भेख न्यार। बाल जवानी गई हंढ, अन्तिम आई कलिजुग हार। सिर उठाई पापां पंड, लोकमात लग्गा भार। चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्ड, प्रभ अबिनाशी गल पए फूलन सोहणे हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस जोत जगाई, गुरमुख साचे सिँघ जगदीशे, तेरे साचे दर दरबार। साचा दर दरबार हरि सजांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, फूलन सेजा इक्क बणांयदा। आपे तोड़े पत्त डाली, गुरमुखां करे हरि रखवाली, कलिजुग कंडा चुभ ना जांयदा। चल्ले चाल जगत निराली, दोवें हथ्थां दिसे ख़ाली, तीर कमान ना कोई उठांयदा। दो जहानां आपे वाली धरत मात तेरी करे रखवाली, गऊ ग़रीब निमाणा गले लगांयदा। शाह सुल्तानां करे खाली, ना कोई दिसे माल माली, आपणा भाणा हरि वरतांयदा। किसे फल ना दिसे कलिजुग डाली, काया जूठी झूठी माया ममता मोह वधांयदा। गुरमुख साचे तेरी आत्म जोत जगे ज्वाली, खिच्च पहाड़ां विच जगांयदा। एका जोत हरि अकाली, तीर्थ तट्टां माण गवांयदा। गंगा गोदावरी होई ख़ाली, हीरा घाट हरि सुहांयदा। पुरख अबिनाशी बणया पाली, सतिजुग तेरी साची बणत बणांयदा। कलिजुग दिसे रैण काली, चारों कुन्ट माया पर्दा पांयदा। गुरमुखां दिसे एका शब्द
हक्क हलाली नूर जलाली, अल्ला हू शब्द म्यानों लए धूह, आपणी खेल रचांयदा। इक्क चढ़ाए नदी नूह, भरया पूर कलि आप डुबांयदा। आत्म जोती खिच्चे रूह, ना कोई किसे उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचे मन्दिर सच सिँघासण, एका आसण लांयदा। एका आसण सखी सुल्ताना। वेख वखाणे सर्ब बिधनाना। लक्ख चुरासी बन्न्हण आया हरि जी गाना। मेट मिटाए मदिरा मासी, एका झुल्ले धर्म निशाना। आप मिटाए आप उठाए पंडत कांशी, सिध्धा मारे तीर निशाना। आप चढ़ाए बेमुख जीव धर्म राए दी फाँसी, गुरमुखां देवे नाम बिबाणा। दर दुआरे जीव हँकारे करन हासी, अन्त मिटे नाम निशाना। गुरमुखां आत्म करे रहरासी, लक्ख चुरासी फंद कटाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवाना। वड बली बलवान शब्द कटार है। अट्ठे पहर नौजवान, रहे ख़बरदार है। वेख पछाड़े बेईमान जीव शैतान, नर हरि सच्ची सरकार है। साचा जामा श्री भगवान, जोती भेखा अलखणा अलेखा, गुरमुख विरले नेत्र पेखा, कलिजुग भुल्ले जीव गंवार है। मेट मिटाए मदिरा मासी, कुरान अञ्जील औलीए पीर शेखां, आई हार है। अट्ठे पहर लिखे लेखा, चित्रगुप्त लेख लिखार है। लक्ख चुरासी पई भरम भुलेखा, एका भुल्लया हरि करतार है। लोकमात झूठी मेखा, जाणा वारो वार है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों बेड़ा पार करा रिहा। आई हरि सरनाई, जगत निमानणी। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, गुण निधानणी। साचा लेखा रिहा लिखाई, आप पछाणे आपा आपणी। झूठा नाता होई कुड़माई, पुत्तर धीआं पुरख सुजानणी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे शब्द तीर कानणी। पुत्तां धीआं नाता जग। लग्गा दु:ख काया अग्ग। आत्म मिले ना साचा सुख, मानस देही होई कग्ग। जोती जोत सरूप हरि, साचा लेखा रहे लिखाए, पवण मसाणी मेट मिटाए, पकड़ पछाड़े शाह रग। पवण मसाणी जम जमदूत। शब्द डण्डा एका वज्जे, एका छड्डे काया कलबूत। पुरख अबिनाशी पर्दा कज्जे, एका ताना पेटा सूत। होए सहाई सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे शब्द रखाए सच्चा दूत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, मेट मिटाए प्रेत भूत। भूत प्रेतां नाता तुट्टा। एका शब्द तीर छुट्टा। नेत्र नीर फुहार गुर चरन फुट्टा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द हुलारा नाम झूटा। शब्द हुलारा नाम डोली। पापां पर्दे रिहा खोल्ही। एका दस्से साचा जापा, सोहँ जपणा हौली हौली। कलिजुग तेरा पाप कांपा, जूठी झूठी छड्डी मात चोली। आप पछाणे आपणा आपा, हरि चरन सुहाए साची गोली। लोकमात कराए वड प्रतापा, जोती जोत सरूप हरि, पूरे तोल रिहा तोली। रूसा शाह सर्ब सरबग्गी। पुरख अबिनाशी दस्सण आया
एका राह, करे कटार शब्द नंगी। धुरदरगाही सच मलाह, चार कुन्ट आए तंगी। कोई ना दीसे जगत थां, बेमुख जीवां धर्म राए दर जाए टंगी। घर घर उडाए झूठे कां, भन्नी जाए कच्ची वंगी। ना कोई छुडाए पुत्तर मां, वज्जे ताल शब्द मृदंगी। चार कुन्टां वेख वखाणे, आपे जाणे पुरख अबिनाशी पकड़ उठाए शाह फरंगी। निहकलंक कलि जामा पाया, वाली हिन्द हुक्म सुणाया, साचा लेखा मात लिखाया, धरत मात अन्तिम वार एका धार लहू मंगी। धरत मात रक्खी आस। कवण बुझावे मेरी प्यास। बेमुख जीव बन्न्हण झूठे दाअवे, गुरमुख होए मात निरास। राजे राणे प्रभ शब्द सिँघासण बन्न्हण आया पावे, जोत जगाए मात पताल अकाश। हरिजन साचा तीर्थ नुहावे, लेखा चुक्के मात गर्भ दस मास। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरे रक्खे वास। रूसा शाह कर ध्यान, वाली हिन्द जोत जगाई। भारत खण्ड मिली वधाई। इक्क चलाए साची डण्डी, चारों कुन्टां रिहा सुणाई। लक्ख चुरासी नार रंडी, कन्त सुहागी ना कोई हंढाई। शब्द भण्डारा वंडण आया। जोत सरूपी भेख वटाया। पुरख अबिनाशी साचा माही, लाड़ी मौत नाल ल्याया। धर्म राए दा दर खुल्हाया। चौथा गेड़ा आप दवाया। कलिजुग जीवां पापां भरया बेड़ा, पुरख अबिनाशी अन्तिम आण रुढ़्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, माझे देस सच सिँघासण डेरा लाया। वाली हिन्द हो ख़बरदार। प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणाए लेख लिखाए चार यार। अन्तिम वेला नेड़े आया, शब्द डंक इक्क वजाया, लहन्दी दिशा दिसे हार। जोत सरूपी भेख वटाया, सदी चौधवीं वेख वखाया, निहकलंकी नर अवतार। अमाम मैहन्दी ना रखाया, काला चोला गलों लाहया, नीला बाणा तन छुहाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे आपणी कार। हरि साची कार कराईआ। अल्ला राणी बेमुहाणी, प्रभ दर दए दुहाईआ। चल्लया तीर शब्द निशानी, उडया चिल्ले शब्द बबाणी, मक्के मदीने रिहा जगाईआ। आप चुकाए कलिजुग जीआं अन्तिम कान्हाी, दूजा कोई कहार ना लाईआ। दर घर साचे किसे ना मिले मम्गया पाणी, उम्मत नबी रसूल हक्क जलाल, जले जलाली आपणा आप गई भुलाईआ। ना होए कोई रखवाल, चारों कुन्ट होए बेहाल, प्रभ अबिनाशी मारी छाल, सच सिँघासण साची सेजा विछाईआ। आपे झाड़े उचे डाल, पति किसे रहण ना पाईआ। रोटी मिले ना किसे थाल, भज्जे जाण वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी चल्ले अवल्लड़ी चाल, ना कोई सके सुरत संभाल, पीर फकीर औलीआ गौंस ना बणे विच दलाल, सारे पए औझड़ राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक लक्ख चुरासी तेरा सच्चा मलाहीआ। आई हार वक्त मुलाणयां। प्रभ अबिनाशी शब्द खण्डा रिहा हुलार, तुट्टे माण राजे राणयां। प्रगट होया विच संसार, वाली दो जहानयां। लेख लिखाए
अपर अपार, दीन मुहम्मदी उठे सुत्ता लै के चार यार। एका हल प्रभ साचे जुता, पहली कूटे फेरा रिहा मार। पकड़ उठाए जूठा झूठा मायाधारी कुत्ता, शब्द डण्डा रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतार। वाली हिन्द जगत विचोले। साचा लेख कोई ना फोले। पुरख अबिनाशी सच्चा बोले। शब्द खण्डा हथ्थ विच फड़या, सृष्ट सबाई चारों कुन्ट बणया तोला आपे तोले। वाली दो जहानां सच सुल्तानां, विच जहानां हरि भगवाना, उम्मत नबी रसूल दी हरि बन्न्हे गाना, वेखे खेल जगत शैताना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऐली अल्ला शाह प्यारा, एका देवे शब्द चौदां तबकां पार उतारदा। आए दर सच्ची कुरान। प्रभ अबिनाशी किरपा कर साचे हरि, आत्म होई वैरान। एका दे दे साचा वर, बेमुख मारां जीव शैतान। चारों कुन्ट आए डर, मन्दिर मस्जिद होए वैरान। कोई ना दिसदा वसे घर, एका करां सुंञ मसाण। गुरमुखां लड़ लवां फड़, करां मात पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शीं जिआ दान। लोकमात पहला फेरा। सनक सनंदन सनातन संत कुमारा, आप बणाया आपणा चेरा। बराह यज्ञे पुरष हाव गरीव लए अवतारा। निरँजण नर जोत धर, करे खेल पंचम् वारा। दतात्रै भेव न्यारा। कपल मुनी सच्ची धारा। रिखव देव खेल न्यारा। पृथु पाए सागर सारा। मतस करे रंग अपारा। कच्छप रूप हरि जी धारा। मोहणी रूप रूप अपारा। वैद धनन्तर बाहर नकार। नर सिँघ होए दुष्ट सँघारा। साची खेल हरि करतारा। आवे जावे वारो वारा। हँस हँसा खेल न्यारा। नरायण ध्रू पार उतारा। हरी गज दीआ सहारा। बावन भेव वेद विहारा। अठारां जामे शब्द दमामे, सतिजुग करे सच विहारा। त्रेते तेरी आई वारी, उन्नवीं जोत हरि जगाई परस राम नाउँ रखाई। शत्रु करे मात सँघार, इक्की वार जै कराई। साची जोत जगे रघुनाथ, राम अवतारी जोत जगाई। दुष्ट हँकारी आप मिटाई। रामा रावण खेल रचाई। जोती भेख ना कोई सके वेख, जुगो जुग रिहा छुपाई। आया द्वापर कर विचार। वेद व्यासा बद्धी धार। शब्द चलाया, अठारां पुरानां बणे लिखार। अन्तिम गया मात हार। पुरख अबिनाशी खेल अपार। कृष्ना कान्हा हो त्यार। वड दाता सूरा सरबंसी, मेट मिटाए हँकारी कंसी, दुष्ट सँघारे वारो वार। भगत बणाए साचे अंसी, बिदर सुदामा द्रोपद लाई पार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी धार। द्वापर अन्त अन्त कराया। कलिजुग झूठा मात धराया। आप आपणा भेख वटाया। साचा लेखा आप लिखाया। गौतम बुद्ध इक्क उपजाया। साचा हुक्म इक्क सुणाया। चारों कुन्टां दए दुहाया। चीन जपाना आप जगाया। प्रभ अबिनाशी एका शब्द नार दित्ती, बंधन आया हथ्थीं धर्मी गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप झुलाए आपणा इक्क निशाना। ईसा मूसा हो त्यार , प्रभ अबिनाशी दित्ता वर, लोकमात जामा धार। काला सूसा तन छुहाया। एका राह जगत वखाया।
मदिरा मास भर प्याला, अग्गे हरि जी आपे डाहया। ना कोई जाणे दीन दयाला, बेमुख जीवां मनों भुलाया। सृष्ट सबाई आप रखवाला, राजे राणयां अन्तिम कलि आया करन मूंह काला, सिँघ जगदीश तेरे मस्तक लाहे छाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह लिख लिख लेख, साचे रिहा घलाईआ। भारत खण्ड तेरी वेख रेख, प्रभ साची बणत बणाईआ। धरत मात रक्खण आया पैज, सत्तां दीपां वंड कराईआ। जोत सरूपी धारे भेख, नौवां खण्डां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी बणत बणाईआ। कलिजुग तेरी धार, संग रलाया। इक्क मुहम्मद संग चार यार। लोकमात हरि जन्म दवाया, लहन्दी दिशा भाग लगाया। करे खेल अपर अपार। साचा हिस्सा आण वंडाया, मंगी मंग बण भिखार। प्रभ अबिनाशी लड़ छुडाया, काला टिक्का मस्तक लाया, एका इक्क राह वखाया, ना कोई जाणे जीव गंवार। झूठा सिक्का मात चलाया, अन्तिम वेला नेड़े आया, सदी चौधवीं आई हार, जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी धार। गुर नानक जोत जगाईआ। प्रभ साचे दित्ती नाम दात, मिली मात वड्डयाईआ। चारे कुन्टां वंडे शब्द उडारी इक्क लगाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे डण्डे, नाम सति पौड़ी लाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार निहकलंक दे आए वंडे, आपे जाणे हरि रघुराईआ। गुरमुखां सीने रक्खे ठंडे, अमृत जाम प्याईआ। सच भण्डारा हरि जी वंडे, आत्म झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी वड्डयाईआ। गुर नानक डंक वजांयदा। राउ रंक आख सुणांयदा। जोती जामा हरि जी पांयदा। आदि अन्त आप निभांयदा। माया पाए जगत बेअन्त, भरम भुलेखे जीव रुढ़ांयदा। आप उठाए गुरमुख सोए संत, साचा मीत हरि आपणी गोद उठांयदा। मेल मिलावा साचे कन्त, जगत विछोड़ा आप छुडांयदा। एका देवे शब्द घोड़ा, चारे कुन्टां हरि फिरांयदा। धुरदरगाही आए मात दौड़ा, सच सिँघासण डेरा लांयदा। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, नानक गुर एह लेख लिखांयदा। कलिजुग तेरा वक्त रहि गया थोड़ा, प्रभ साचा लेख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सच रहांयदा। गुर नानक सची बध्धी धार। गुर अंगद किया नाल त्यार। साची दित्ती शब्द उडार। अमरदासा होया पार। रामदासा जोत अधार। सच सरोवर अमृत भरया, इक्क सुहाया साचा ताल। पंचम् गुर लिख्या धुर, शब्द मिली साची सुर, आप वजाए आपणे ताल। गुरदास प्रीती गई जुड़, भेख लेख हरि कमाल। कलिजुग जीवां लेखा छाही गई थुड़, ना तुट्टे जगत जंजाल। धरे जोत विच हरि गोबिन्द, जोती जामा इक्क बलवान। मीरी पीरी जगत अखीरी होए वहीरी, लिखे लेख हुक्म महान। एका हरि दस्तगीरी, मेट मिटाए पीर फ़कीरी, ना कोई दिसे नौजवान। गुरमुखां देवे आत्म धारी, आपे कढ्ढे हउमे पीड़ी, इक्क झुलाए धर्म निशान। हरि हरि राए हरि कन्न सुणाए धुर फ़रमाण, साची आण, कलिजुग जीव
भुल्ल ना जाए। अष्टम् गुर, चरन प्रीती गई जुड़, बाल अवस्था लेखे लाए। गुर तेग बहादर मिलया आदर, करता कादर साची सेवा आपे लाए। हिन्द बणाई चिट्टी चादर, सीस कटाए सीस गंज आप लगाए मुहाणा वञ्झ, साचा धर्म पार कराए। प्रभ अबिनाशी डेरा लाए दिन पंज, वाली हिन्द दरस दिखाए। बेमुखां माया धारीआं जगत ख्वारीआं। आत्म कराए रंज, मारे शब्द कटारीआ। ना कोई स्वेर ना कोई सन्झ, जोती नूर इक्क अकारया। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वारया। तेग बहादर दया कमाई। आप आपणी जोत मिलाई। गुर गोबिन्दे आप जगाई। सागर सिंधे नीर वहाई। आप बणाए आपणी बिन्दे, दुष्ट दमन तेरा जामन इक्क रघुराई। नेड़ ना आए कामनी कामन, मेट मिटाए अन्धेरी शामन, गुरमुख साचे लए उपजाई। पंजां यारां कर प्यारा, आपे फड़े सच्चा दामन, अमृत साचा जाम पिलाई। रक्खे पति गऊ ब्रह्मण, शब्द कटारा इक्क उठाई। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म रिहा सुणाई। साचा हुक्म हरि निरँकारा। देवे मात वारो वारा। गुरू पीर देण पहरा। हरि जी सुत्ता पैर पसारा। आपे वेखे आप दुआरा। तिन्नां लोआं बध्धी धारा। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक आप चलाए आपणी कारा। विच समेरू चौदां लोक चौदां हट्ट, खुल्हा रक्खे बन्द कवाड़ा। इक्क रखाए वस्त साची नाम पट, गुरमुखां तन पहनाए सतारा हाढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात मार झात, तेरा वेखण आया अन्त अखाड़ा गुर गोबिन्द हरि दया कमाई। साची दित्ती मात वड्याई। काया राणी साची मिट्टी, आत्म जोती इक्क टिकाई। कलिजुग तेरी अन्तिम वार बीस इकीसा साची मिती, गुर गोबिन्दे आप लिखाई। गुर संगत गुर रल मिल पावण हरि सरनाई। ना कोई ताम ना कोई चाम, ना कोई मुनी रिखी। गुरमुख साचे संत जनां, साचा नाम जपाए दया कमाए, रक्खे धार सोहँ शब्द तेरी तिक्खी। सोहँ शब्द तिक्खी धारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। गुर गोबिन्दा बणया साचा लेख लिखारया। निहकलंक कलि कल्कि होए अवतारया। किसे सुरत ना देवे घड़ी पल की, शब्द डण्डा इक्क उभारया। संभाले सुरत हरि दयाले जल थल की, लोआं पुरीआं आप समा रिहा। जोती जामा खेल वल छल की, राजे राणयां आप भुला रिहा। गुरमुखां भार करे हलकी, छोटे बाले अग्गे ला रिहा। आप बणाए लोकमात साची पलकी, नौ दुआरे हरि खुल्हा रिहा। गुरमुखां देवे आत्म साची झलकी, दसवें घर सिँघ सिँघासण साचे डेरा ला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे राजे राणे सर्ब चला रिहा। हरि घट आपे जाणदा, घट घटां घट रक्खे वसे पास। हर घट आपे जाणदा। शब्दी जोत शब्द स्वास। हरि घट आपे जाणदा, जगत अजोती पुरख अबिनाश। सर्ब घर आपे जाणदा, वड गुणी गुण सच मण्डल दी साची रास। सभ घट आपे जाणदा, सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख साचे संत,
एका सच्चा फुल्ल पुरख अबिनाशी सच अकाश दा। महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती देवे नूर साचे प्रकाश दा। शब्द भण्डार अटल हरि निरंकारया। देवे आप अभुल्ल, गुरमुखां हरि आप वरता रिहा। भाग लगाए साची कुल, मानस देही अपर अपारया। ना कोई लाए हरि जी मुल्ल, चरन प्रीती इक्क सखा रिहा। काया डाले लग्गा साचा फुल्ल, लोकमात हरि महिका रिहा। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल, सच भण्डारा आप भरा रिहा। कलिजुग अन्तिम फल गया हुल, शब्द हलूणा इक्क लगा रिहा। सच दुआरा गया खुल्ह, निहकलंकी डंक वजा रिहा। पूरे तोल गुरमुख साचे जाणा तुल, प्रभ साची बणत बणा रिहा। लक्ख चुरासी गई भुल्ल कलिजुग काला रूप वटा रिहा। माया राणी गई हुल्ल, झूठा वेस तन छुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा भाणा आप वरता रिहा। साचा भाणा नाम करतारया। जोती बाणा विच संसारया। शब्दी भाणा मात चला रिहा। पकड़ ल्याए राजा राणा, साचा लेख लिख्त भविख्त आप लिखा रिहा। जगत हँकारी तोड़े माणा, शब्द बाण इक्क चला रिहा। आप चलाए आपणा भाणा, चारे वरनां एका राह वखा रिहा। प्रगट होया धरनी धरना, गुरमुखां खोल्हे हरना फरना, आत्म जोती इक्क जगा रिहा। आप चुकाए लक्ख चुरासी मरना डरना, बन्द ख़लासी घनकपुर वासी आपे आप करा रिहा। मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द खण्डा हथ्थ उठा रिहा। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, राज सुल्तानां विच जहान बेईमान तख्त ताज सर्ब मिटा रिहा। चारे कुन्टां पैण वंडां कोई ना देवे किसे अवाज़, अग्गा पिच्छा ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात हरि जोत धर, आपणे भाणे खेल रचा रिहा। सच तख्त सुल्तान हरि बिराज्जया। जोती नूरा इक्क महान, आप आपणा साजन साज्जया। शब्द तूर वड महान, अट्ठे पहर दिवस रैण मारे अवाज्जया। सति संतोख पीण खाण, आप रखाए अन्तिम लाज्जया। वेख वखाए दया कमाए, रूस चीना आप मिटाए शहाना शाह ताज्जया। शाह फरंगी पिट्ठ करे नंगी, चारों कुन्ट दिसे तंगी, कोई ना रक्खे मात लाज्जया। खेले रंग वड दाता सूरा सरबंग, सच वस्त किसे हथ्थ ना आए, चारों कुन्ट दिसे तंगी। गुरमुखां चाढ़्हे साचा रंग, अमृत धार वहाए गंग, सदी चौधवीं जाए लँघी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, इक्क वजाए शब्द मृदंगी। शब्द मृदंग ढोल नगारया। गुरमुखां आत्म चाढ़्हे रंग, बेमुखां हाहाकार कर रिहा। धुर दरगाहों मंग साची मंगी, कलिजुग साचे विच सच दरबारया। लक्ख चुरासी करनी नंगी, कोई ना देवे किसे संग, आत्म भरया इक्क हंकारया। कलिजुग औध गई लँघ, लक्ख चुरासी पुरख अबिनाशी धर्म राए दर देवे टंग, शब्द खण्डा इक्क उठा रिहा। बेमुख भन्ने काची वंग, धरत मात प्रभ चाढ़्हे रंग, सूहा
वेस हरि करा रिहा। जामा धारे माझे देस, पकड़ उठाए नर नरेश, साचा वेस आप वखा रिहा। खुल्हे करे हरि जी केस, गुरमुखां माण रखाए दया कमाए, एका जोती हरि दस्मेश। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे करे आपणा वेस। हरि का देस अगम्म, जगत अपारया। लक्ख चुरासी भुल्ली भरम, ना पावे कोई सारया। माया राणी झूठा चर्म, ना जाणे कोई राजे राणया। गुरमुखां उज्जल होए कर्म, प्रभ साचा मात पछाणया। दूई द्वैती मिटे वर्म, एका रंग दर घर साचे माणया। साचा शब्द साचा धर्म, देवे हरि नर भगवानया। मेट मिटाए अठारां बरन, एका सरन राउ रंक रजानया। पुरख अबिनाशी आप चले चलाए आपणे भाणयां। महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात प्रभ जोत धर, करे खेल बेमुहानयां। हरि का शब्द अटल, जगत धुन्कार है। हरि का शब्द अटल, वसे सच महल्ल दस्से पार किनार है। हरि का शब्द अटल, ना कोई देही ना कोई खल्ल, एका रंग अपर अपार है। हरि का शब्द अटल, ना कोई फुल्ल ना कोई फल, चारों कुन्ट पसर पसारया। हरि का शब्द अटल, वसे जल थल, तिन्नां लोआं पावे सारया। हरि का शब्द अटल, बेमुख भुलाए कर कर वल छल, गुरमुखां देवे साची धारया। हरि का शब्द अटल, गुरमुख साचे संत जनां, वसे काया सच महल्ल मुनारया। हरि का शब्द अटल, जगत अमोल्लया। हरि का शब्द अटल, किसे ना तोल्लया। हरि का शब्द अटल, गुरमुखां पर्दा साचा खोल्ल्हया। हरि का शब्द अटल, काया मन्दिर साचे बोल्लया। हरि का शब्द अटल, रंग रंगाए काया चोल्लया। हरि का शब्द अटल, गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना हरि हरि बोल्लया। हरि का शब्द अटल, जगत वणजारया। हरि का शब्द अटल, भगत भण्डारया। हरि का शब्द अटल, देवणहार हरि निरंकारया। हरि का शब्द अटल, अनहद धुन सच्ची धुन्कारया। हरि का शब्द अटल, तोड़े मुन सुन आत्म जोती मेल मिला रिहा। हरि का शब्द अटल, ना कोई वरन ना कोई गोती, एका रंग समा रिहा। हरि का शब्द अटल, गुरमुखां उठाए काया सोती, इक्क हलूणा ला रिहा। हरि का शब्द अटल, लक्ख चुरासी रही रोती, दिस किसे ना आ रिहा। हरि का शब्द अटल, गुरमुख उपजाए दया कमाए लोकमात साचे मोती, प्रभ साचा हार गुंदा रिहा। हरि का शब्द अटल, दुरमति मैल जाए धोती, जो जन रसना हरि गुण गा रिहा। हरि का शब्द अटल, ना कोई मंगे दान अहूती, अमृत साचा जाम पया रिहा। हरि का शब्द अटल, एका नाम जगत भबूती, गुरमुख विरला मस्तक ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरा इक्क खुल्हा रिहा। हरि का शब्द अटल, धाम अस्थूलया। हरि का शब्द अटल, मिलाए मेल कन्त कन्तूलया। हरि का शब्द अटल, अट्ठे पहर दिवस रैण तिन्नां लोआं रक्खे एका झूलया। हरि का शब्द
अटल, चुकाए लहिण देण, जो जन गाए रसना भूलया। हरि का शब्द अटल, आप बणे साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण, अगला पिछला चुकाए मूलया। हरि का शब्द अटल, रसना सके ना किसे कहण, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जीवां अन्तिम भूलया। आप वहाए वहन्दे वहिण, लाड़ी मौत खाए डैण, घर घर उडदी दिसे धूलया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, सच दुआरे लोकमात फलया फूलया। हरि का शब्द अटल, जगत सनिआस है। हरि का शब्द अटल, सर्ब घट वास है। हरि का शब्द अटल, होए सहाई गर्भ दस मास है। हरि का शब्द अटल, पवण चलाए रसन स्वास है। हरि का शब्द अटल, इक्क वखाए सच मण्डल दी साची रास है। हरि का शब्द अटल, गुरमुख साचे संत जनां, निज घर आत्म रक्खे वास है। हरि का शब्द अटल, खोल्हे बन्द कवाड़, सदा होया रहे दास है। हरि शब्द अटल, पंजां चोरां चबाए दाढ़, साची जोत करे प्रकाश है। हरि का शब्द अटल, जोत जगाए बहत्तर नाड़, वेख वखाणे पृथ्मी अकाश है। हरि का शब्द अटल, आदि अन्त ना जाए विनास है। हरि का शब्द अटल, वसे धाम इक्क इकल्ल, जन भगतां करे बन्द ख़लास है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत धर, आप आपणा करे साचा वास है। हरि का शब्द अटल, भगत ज्ञानया। हरि का शब्द अटल, माण गंवाए वेद चार अठारां पुरान पुरानया। हरि का शब्द अटल, रसना गाए कृष्न भगवानया। हरि का शब्द अटल, गीता गाए जगत सुणाए, देवे ब्रह्म ज्ञानया। हरि का शब्द अटल, वेद ब्यासा रिहा सुणाए, साची रसना हरि वखानया। हरि का शब्द अटल, ऊँचो ऊँच इक्क प्रबल, गौतम बुद्धा आत्म सुध्धा, मिल्या माण जगत जहानया। हरि का शब्द अटल, आपे वेखे पाणी दुध्धा, अठां तत्तां वख रखानयां। हरि का शब्द अटल, गुरमुख विरले आत्म गुद्धा, तन साचा सुध्धा मिले माण जगत निशानया। हरि का शब्द अटल, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, इक्क उडाए शब्द बिबाणया। हरि का रूप अगम्म, शब्द बिबाण है। हरि का शब्द अगम्म, पुरीआं लोआं इक्क उडान है। हरि का रूप अगम्म, चारे कुन्ट दहि दिशा एका करे ध्यान है। हरि का शब्द अगम्म, साची धुन सच्ची धुनकान है। हरि का रूप अगम्म, जोती जगे बेमुहान है। हरि का शब्द अगम्म, ना दिसे कोई निशान है। हरि का रूप अगम्म, ना सके कोई पछाण है। हरि का शब्द अगम्म, जगत निमाणया देवे माण है। हरि का रूप अगम्म, राजे राणया बेमुहाणया अन्तिम आई हान है। हरि का शब्द अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात आप उठाए शाह सुल्तान है। हरि का शब्द अगम्म, सच दुकान है। हरि का रूप अगम्म, पवण मसाण है। हरि का शब्द अगम्म, ना वसे किसे मकान है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई
पत्त ना कोई पत्ती, ना कोई दिसे डाहण है। हरि का रूप अगम्म, दिस ना आए तीर्थ तट्टी, अठसठ रहे ख़ाक छाण है। हरि का रूप अगम्म, किसे हथ्थ ना आए रत्ती, वेद पुरानां आए हान है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई जाणे जोगी जती, आत्म धीरज होई हैरान है। हरि का शब्द अगम्म, गुरमुखां दे समझावे मती, साचा धर्म विच जहान है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई नार ना कोई पती, ना कोई दीवा ना कोई बत्ती, आत्म सभ दी होई तत्ती, कलिजुग मारे बली बलवान है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, प्रगट होए विष्नूं भगवान है। हरि का शब्द अटल, धीर धरांयदा। हरि का शब्द अटल, अमृत आत्म साचा सीर पिलांयदा। हरि का शब्द अटल, एका तीर्थ साचा सीरथ आत्म इक्क वखांयदा। हरि का शब्द अटल, ना कोई जाणे शाह सुल्तान पीर फ़कीर, वेद पुरानां हथ्थ ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा हरि प्रगटांयदा। जोती जामा हरि बलवानया। रमईआ रामा खेल महानया। घनईआ शामा किसे ना जाणया। वज्जे एका शब्द दमामा , आप उठाए राजे राणया। आप कराए आपणा कामा, ना सके कोई पछाणया। कलिजुग होई अन्धेरी रैण शामा, लक्ख चुरासी बेमुहानया। लाड़ी मौत तेरा इक्को तामा, आप कराए हरि भगवानया। काया झूठी झूठा चामा, आप भुन्नाए जिउँ भठयाले दाणया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विरले मात पछाणया। जोती जामा भेख अवल्लड़ा। लक्ख चुरासी लिखे लेख, बैठा रहे इक्क इकलड़ा। नर नरायण रिहा वेख, धरत मात तेरा सच महल्लड़ा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, गुरमुखां फड़ाए साचा पलड़ा। आप मिटाए हरिजन लिक्खी रेख, राजे राणयां हथ्थ ना आए दमड़ा। जोती जामा माझा देस, पुरख अबिनाशी साचा वेस, चल्ले चाल इक्क अवल्लड़ा। पकड़ उठाए नर नरेश, आत्म दर जाए इक्क इकल्लड़ा। पकड़ उठाए शिव शंकर गणेश, अन्तिम वेले लाहे खल्लड़ा। ब्रह्मा विष्न दर महेष, एका लाए शब्द हलड़ा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणी चाल चले अवल्लड़ा। ब्रह्मा विष्न महेष हरि द्वारया। प्रभ धारे जोती वेस, लोकमाती खेल अपारया। आपे जाणे आपणा वेस, साचा भेव आप छुपा रिहा। बेमुख जीव लभ्भदे फिरन गुर दस्मेश, नीले घोड़े जोड़ जुड़ा रिहा। जामा धारे माझे देस, जोती जामा हरि धरा रिहा। शब्द बहिणा जाए देस प्रदेस, वाली हिन्द हरि जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूसा चीना आप समझा रिहा। वाली हिन्द हरि समझांयदा। सदा सदा बख्शिंद, जोती जामा हरि जी पांयदा। बेमुख जीव करन निन्द, नर हरि साचा दिस ना आंयदा। राजे राणयां लाहे आत्म चिन्द, लेखा लेख आप मुकांयदा। उठ उठ सोया वाली हिन्द, प्रभ साचा आप जगांयदा। प्रगट होया वड्डा शाह मृगिन्द, दे मती हरि समझांयदा।
धरी जोत प्रभ साचे हिन्द, सत्तां दीपां वंड वंडांयदा। शब्द धार सागर सिंध, नौवां खण्डां आप रुढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची वंड आप वंडांयदा। वाली हिन्द सच सुल्तान, जगत हंकारया। प्रभ उठे नौजवान, शब्द खण्डा फड़े दो धारया। मेट मिटाए बेईमान जीव शैतान, चारों कुन्ट वारो वारया। नौ खण्ड पृथ्मी करे आप वैरान, ना देवे कोई सहारया। गुरमुख विरला लेवे सोहँ सच्चा नाम दान, खाणी बाणी कलिजुग राणी, प्रभ साचा वक्त चुकानया। साचा बख्शे चरन धूढ़ इशनान, अठसठ तीर्थ अन्तिम मेट मिटाणया। वेद पुराना आई हानी, ना सके कर पछाण, पंडत कांशी आप भुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा लेखा लिख्त लिखा रिहा। हरि साचा लेख लिख्त लिखांयदा। सोया राणा आप जगांयदा। मन्नणा पए हरि का भाणा, धुर फ़रमाना आप पुचांयदा। जोती हरि जी पहने बाणा, शाह सुल्तानां मेट मिटांयदा। कलिजुग आया लाहुण मकाणा, लक्ख चुरासी साचे खारे आप चढ़ांयदा। गुरमुखां हथ्थीं बन्न्हे गाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, सोहणा करे तन शृंगारा, शब्द तेल इक्क चढ़ांयदा। धरत मात पाणी वारे, डेरा लाए जमन किनारे, वाली हिन्द उठ जवान, प्रभ अबिनाशी जामा पांयदा। धुरदरगाही देवे सच सहारे, दो जहानां आपे वाली, चारे कुन्टां करे ख़ाली, उच्च मुनारे आपे ढाहिंदा। मन्दिर मसीतां गुरदुआरे चारों कुन्ट हाहाकारे, शब्द तीर इक्क चलांयदा। राजे राणे होण भिखारे, कोई ना देवे मात सहारे, प्रभ दर दर भिक्ख मंगांयदा। जोती जामा मात धारे, लिखे लेख अपर अपारे, वाली हिन्द जगत विचोला, सोहँ गाउणा साचा ढोला, रूसा चीना हुक्म सुणांयदा। साचा लिखे हुक्म अपार। शब्द तिक्खी रक्खे धार। कलिजुग वेला अन्तिम आया, करे आर पार। इक्क इकल्ला जामा पाया, सोलां कलीआं कर शृंगार। चिट्टा अस्व संग रलाया, करे खेल्ह हरि करतार। पहला पौड़ आप उठाया, धरत मात दब्बी भार। गौड़ ब्रह्मण दिस ना आया, जोती जामा हरि जी पाया, मात पित ना किसे जाया, एक रंग हरि करतार। आपे बणे दाई दाया, वेख वखाणे सर्ब थाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख कलि अन्तिम वेख आपणा आप लिखाया। साचा लिखे लेख प्रभ देवे मती। कलिजुग भरम भुलेखा दूजा देस, एका वगे वा तत्ती। कलिजुग सुत्ते नर नरेश, किसे ना मिल्या कमलापती। प्रगट होए माझे देस, चारे कुन्टां एका लाए जोत बत्ती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, गुरमुख साचे संत जनां दे समझावे मती। साचा नाता हरि बन्न्हांयदा। पुरख बिधाता दया कमांयदा। कलिजुग तेरी अन्धेरी राता, दीपक जोती इक्क जगांयदा। आपे पिता आपे माता, सोहँ सीर हरि प्यांयदा। आपे भैण आप भ्राता, साक सज्जण आप अखवांयदा। ना कोई जाणे जातां पातां चार वरनां एका सरना, सच द्वार खुल्हांयदा। आप चुकाए मरना
डरना, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जो जन आए साची सरना, मानस देही लेखे लांयदा। धर्म राए ना पाणी भरना, लाड़ी मौत हरि दुरकांयदा। देवे वर सोहँ शब्द दानी दाना, सच बिबाणे आप चढ़ांयदा। गुरमुख विरले साची तरनी मात तरना, अन्तिम जोती मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचे लेखे लांयदा। साचे लेखे जाणा लग्ग। कलिजुग अग्न ना जाणा दग। कलिजुग वेला अन्तिम आया, प्रभ पकड़ पछाड़े शाह रग। गुरमुखां साचा मेल मिलाया, हरि रखाए लज धर्म दी साची पग्ग। आप आपणी अंस बणाया, साचा बंस मात सजाया, किरपा कर वड सूरे सरबग्ग। सोहँ साचा नाम जपाया, सतिजुग साचा राह वखाया, चरन प्रीती जाए लग्ग। फड़ फड़ बाहों पार कराया, वञ्झ मुहाणा ना कोई रखाया, तन बन्न्हाए शब्द तग। आप आपणा दरस दिखाया, गुरमुख आत्म हरस दए मिटाया, अमृत मेघ साचा बरखे, आत्म तृखा दूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, साचा बेड़ा मात बणाया। साचा बेड़ा जगत नईआ। गुरमुखां बणाए भैणां भईआ। सच मलाह आप अखवईआ। आप चलाए साचा राह, धर्म राए ना मात डुबईआ। इक्क वखाए सच्चा थां, जोती नूर दूण सवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग बेड़ा पार करईआ। कलिजुग काला वेस कलि दुहाई है। प्रभ अबिनाशी धारे भेस, माझे देस वज्जी वधाई है। आप उठाए वड नरेश, लिख लिख लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, काली चोली तन छुहाईआ। कलिजुग तेरी काली चोली। आप उठाए हरि जी डोली। लक्ख चुरासी धर्म राए दी बणाए गोली। आत्म पर्दे दूर दुराडा रिहा फोली। माया राणी झूठे लड़दे, प्रभ पूरे तोल रिहा तोली। गुरमुख विरले साचे पौड़े मात चढ़दे, प्रभ आपे तोरे हौली हौली। बेमुख जीव चारों कुन्ट इक्क दूजे नाल लड़दे, आत्म जोती हरि जी खोहली। करे निबेड़े सिर धड़ दे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाई सच्ची डोली। साची डोली हरि शृंगारदा। बेमुखां नूं वाजां मारदा। कलिजुग वेला अन्तिम हँकार दा। मुक्कया वक्त संग मुहम्मद चार यार दा। ईसा मूसा प्रभ चरन निमस्कार दा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, एका दिसे पासा हार दा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, वाली हिन्द सच संत जगाया, देवे नाम प्याला काया उधार दा। फड़ के बाहों राहे पाया, वखाए खेल परवरदिगार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों तारदा। काला वेस तन कलन्दरा। शब्द डोरी हरि जी रक्खे, लक्ख चुरासी फड़े बन्दरा। आपे मेटे मेट मिटाए, औलीए पीर शेख़, वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां डूंघी कन्दरा। ईसा मूसा लग्गी मेखे, लक्ख चुरासी भरम भुलेखे, प्रभ जाणे आत्म अन्दर अन्दरा। अन्तिम अन्त मिटावण आया लेखे नौवां खण्डां
हरि जी वेखे, संतां दीपां तोड़े जन्दरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया मेट मिटाए गुरदुआरे दिस ना आए मसीत मन्दिरा। मसीत मन्दिर प्रभ देणे ढाह। लक्ख चुरासी फड़े बन्दर, अन्तिम वेले पाए फाह। गुरमुख साचे वाड़े अन्दर, बाहरों कुण्डा दए ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काला सूसा ईसा मूसा तेरा भेस वटा। ईसा मूसा दए दुहाई है। प्रभ पाया काला सूसा, रैण अन्धेरी मात आई है। संग मिलाए चीना रूसा, वज्जे शब्द सच्ची शहिनाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साची बणत बणाई है। सच मन्दिर हरि उसारया। जोत जगाई अन्दरे अन्दर, नौवें दर बन्द करवा रिहा। होए प्रकाश डूंघी कन्दर, साची जोत हरि धरा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी बणत बणा रिहा। साचे मन्दिर तेरी धार। पुरख अबिनाशी पाए सार। नावें खेल्हे दर द्वार। पहले डेरा इक्क रखाए, पंचम् पोह नींह रखाए, शब्द डोरी हरि जी पाए, मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। दूजे दर हरि दया कमाई। लोकमात देवे वड्याई। गुरमुखां मस्तक लाहे काली झूठी छाही। गुरमुखां लेख लिखावण आया, पार कराए फड़ के बाहीं। औलीए पीर शेख़ मिटावण आया, चौदां तबकां रिहा हिलाई। जोती जोत सरूप हरि, सच्चे दर डेरा लाई। साचा मन्दिर हरि द्वार। पुरख अबिनाशी जोत अकार तीजे घर पावे सार। रिद्धां सिद्धां कर ख्वार। गुरमुखां आत्म एका विधा, मारे तीर शब्द कटार। सच दुआरा राह सिध्धा, आप वखाए हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जामा धार। चौथा घर हरि दुआरा। प्रभ अबिनाशी साची धारा। एका पवण दूजा शब्द तीजी जोती कर अकारा। चौथा बणाए वरन गोती, तिन्नां मेल इक्क प्यार। चौथे दर मार ध्यान। कलिजुग वेखे ब्रह्म ज्ञान। खाणी बाणी वेख पछाणे, नाल रलाए अञ्जील कुरान। वेद पुरानां ना मिले पाणी, गंगा गोदावरी आई हान। शब्द चलाए सच्ची बाणी, अठसठ तीर्थ रहे ख़ाक छाण। गुरमुखां देवे नाम निधानी, हरि भगवान आप चढ़ाए शब्द बिबाण। बेमुखां मारे तीर कानी, मिटदी जाए जगत निशानी, मेट मिटाए शाह ईरान। माया राणी भरया पाणी, ना कोई दिसे हाणीआं हाणी, करे खेल गुण निधानी, सोहँ शब्द सच मधाणी, गुरमुख विरोले साचे लाल। सृष्ट सबाई दए दुहाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल रहण ना देवे किसे डाल। चौथे घर सति संतोखया। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ देवे साची मोखया। एका मिले नाम धनां, कलिजुग काया मिटे दोखया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे वसे साचे घर, गुरमुख साचे संत, दर घर साचे देख्या। चौथे घर खेल रचा के। लक्ख चुरासी बणत बणा के। पवण स्वास विच टिका के। शब्द धरवास इक्क दवा के। साची जोत करे प्रकाश, आप आपणी विच टिका के। जोती जोत सरूप हरि, चौथा दर साचा
घर, लोकमाती मिले वर, अन्तिम वेले बन्द कर, पंचम् जाए घनकपुर वासी। पंचम् घर हरि निरँकारा। आपे खोल्हे बन्द कुआड़ा। शब्द जिंदा लाया भारा। ना कोई जाणे सुरपति राजा इन्दा, करोड़ तेतीसा रहे पुकारा। शिव शंकर हरि बख्शिंदा, ना पाए प्रभ दी सारा। ब्रह्मा उतप्त कराए लोकमात उज्जयारा। कँवल नाभी अमृत धारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे राह साचा दस्से कदे गुप्त कदे ज़ाहरा। पंचम् घर हरि सुहाया। उनन्जा पवण सेवा लाया। साचा छत्र सीस झुलाया। सच सिँघासण डेरा लाया। गुरूआं पीरां दिस ना आया। एका आपणे रंग समाया। रूप रंग ना कोई रखाया। जोती भेख दूण सवाया। आपणा आप प्रभ रिहा वेख, दीपक साची जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे विच समाया। पंचम् घर कर त्यारी। छेवें बोले हरि निरँकारी। शब्द सुणाए साचे ढोले, उपजे धुन सच्ची धुन्कारी। लक्ख चुरासी बणाए गोले, हुक्म सुणाए वारो वारी। अन्दर बाहर आपे बोले, पीर पैगम्बर औलीए शेख़ मुसायक इक्क रखाए दर दरबारी। पूरे तोल हरि जी तोले, अट्ठे पहर कदे ना डोले, वसे काया पड़दे ओहले, करे खेल अपर अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचे अन्दर जगत मन्दिर निर्मल जोत करे अकारी। साचे शब्द सच टिकाणा। छेवें घर इक्क बिबाणा। चारों कुन्टां हरि उडाना। दहि दिशा हरि भेव खुल्हाना। वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे ज़िमी अस्माना। मात पताल अकाश घट घटा, दरस श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द चलाए इक्क तराना। शब्द तराना हरि दातार। ना कोई सुरंगा ना कोई तार। दूजा वर ना कोई मंगा, ना कोई बणाया तीजा यार। चौथे घर साचा रंगा, गुरमुखां चाढ़्हे अपर अपार। पंजवें घर साचा संगा, मिल्या मेल कन्त भतार। छेवें घर शब्द मृदंगा, आप वजाए नर निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सच सिँघासण कर अकार। छेवें घर शब्द जणाईआ। गुरमुखां मिले वर, प्रभ साची दया कमाईआ। आप चुकाए जम का डर, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, एका जोत हरि रघुराईआ। साचा खोल्हे मात दर, नौ दुआरे बणत बणाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क घर, सच सिँघासण आसण डेरा लाईआ। बेमुखां जीवां आवे डर, निहकलंक दए सजाईआ। पकड़ उठाए राउ रंक, साचा रिहा डंक वजाईआ। इक्क सुहाए द्वार बंक, सिँघ जगदीशे तेरी बणत बणाईआ। साचा छत्र झुलाए सीसे, राजे राणे हरि सरनाईआ। भेव मिटाए बीस इकीसे, लोकमाती सच्ची वड्डयाईआ। इक्क चलाए शब्द हदीसे, सोहँ अंक हरि रघुराईआ। कलिजुग जीव माया चक्की झूठी पीसे, घर घर देण दुहाईआ। मेट मिटाए मूसे ईसे, अञ्जील कुरान अन्त खपाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साच घर रिहा जोत जगाईआ। छेवां दर हरि तजाए। सतवें घर आसण लाए। जोती नूर डगमगाए।
चारे कुन्टां करे रुशनाए। एका सति सरूप, हरि अनूप वड शाहो भूप, सच सिँघासण आप सुहाए। ना कोई रंग ना कोई रूप, होए ना कदे अन्ध कूप, जोती नूर डगमगाए। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, अटल महल्ल अचल्ल सच सिँघासण डेरा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात जोत धर, आप आपणा भेख वटाए। अट्ठवें घर अट्ठे हरि तत्त है। गुरमुखां रिहा समझाए, सोहँ शब्द देवे मति है। एका बख्शे सच सरनाए, मानस देही लेखे लाए, ना उब्बले काया रत्त है। साचे घर आप वसाए, अन्तिम जोती मेल मिलाए, साचे घर आप बहाए, ना कोई वेखे उत्ते छत्त है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा मात धर, गुरमुखां रक्खण आया पति है। नावें घर जीव गंवार। आत्म भरया इक्क हँकार। माया राणी वड विभचार। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार। मन मति दुष्ट दुराचार। आत्म तोड़े धीरज जति, कलिजुग भुल्ले नर नार। गुरमुख विरले देवे मति, साचा शब्द अपर अपार। आप चलाए काया रथ, कलिजुग भुल्ले जीव गंवार। मानस देही एका तत्त, लक्ख चुरासी बध्धी धार। पंजां चोरां पाए नत्थ, शब्द फड़े हथ्थ मुहार। अट्ठे पहर रिहा मथ, दो जहानां दए हुलार। गुरमुख साचे आप तराए, दया कमाए रक्खे दे कर हथ्थ, कलिजुग बेड़ा कर जाए पार। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन आए सच दरबार। पुरख अबिनाशी देवे साची वथ, सोहँ वस्त अपर अपार। त्रैलोकी नाथी सगला साथी, आत्म तन कराए इक्क शृंगार। साचा लेखा लेख लिखाई माथी, शब्द तीर तिक्खी धार। एका अकथ्थ अकथ्थना अकाथी, आपे जाणे आपणी सार। वेख वखाणे ऐराप्त हाथी, प्रभ अबिनाशी कर शृंगार। लक्ख चुरासी खिच्च ल्याए, धर्म राए दे दर दरबार। मेट मिटाए मदिरा मासी, धर्म राए दी सुण पुकार। प्रगट होए घनकपुर वासी, कलिजुग होए अन्ध अंध्यार। गुरमुख साचे लए जगा, पवण स्वासी शब्द चला, एका साचा राह वखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करे रहिरासी, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। हरि हरि सच्चा द्वार हरि निरंकारया। हरि हरि सच्चा घर बाहर, एका आप सुहा रिहा। हरि हरि सदा सिक्दार, साचे लेख आप लिखा रिहा। हरि हरि सच्चा कन्त भतार, सृष्ट सबाई नाता इक्क रखा रिहा। हरि हरि सच्चा वणज वपार, तिन्नां लोआं आप करा रिहा। हरि हरि सच्चा शब्द अधार, गुरमुखां मति दवा रिहा। हरि हरि सच्चा शब्द पसार, जोती नूर इक्क करा रिहा। हरि हरि सच महल्ल उसार, पुरीआं लोआं आप टिका रिहा। हरि हरि आप उपजाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जल थल साची बणत बणा रिहा। हरि हरि वसे एका साचे घर, दिस किसे ना आ रिहा। हरि हरि हरि निरंकारया। जोती जामा भेख न्यारया। सच महल्ल इक्क उसारया। सदा अटल जुगो जुग बणत बणा रिहा। मात जोत धर, आए वारो वारया। लेखा आपणे हथ्थ रखा रिहा। माया राणी
साचा ताणा, पुरीआं लोआं आप बंधा रिहा। माया राणी तणया जाल। चौदां लोक विच बंधाए मात पताल। अकाश गगन पताल लक्ख चुरासी विच लगाए, सूरज चन्द दीपक जोती साचे थाल। साचा मण्डप आप सुहाए, सदा नवेला अवल्लड़ी चाल। मातलोक हरि बणत बणाए, धरत उपजाई, प्रभ अबिनाशी आप रखाए आपणे नाल। सच दाता हरि झोली पाई, साची ख़ाक दस्त कमाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच विचोला, तिन्नां लोआं बणया आप दलाल। धरत भरया इक्क प्याला है। प्रगट होया दीन दयाला है। अग्नी खिच्चे जोत ज्वाला है। गुरमुखां काया सिंचे, अमृत देवे साची मध, अट्ठे पहर रहे मतवाला है। छब्बी पोह घर साचे ल्या सद्द, बणया आप रखवाला है। आत्म वजदा रहे नद, ना लग्गे हड्डी पाला है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां आत्म जोती धरे नूर निराला है। अमृत साची धार मस्त मस्तानया। प्रभ देवे कर प्यार, काया करे ठंडी ठार, मिटाए तृष्ना आग, कलिजुग भेख दूर कर, काया शब्द बन्न्हे साचा तग, ना कोई मात तुड़ानया। चरन प्रीती जाए लग, दर घर साचे साचा माण रखानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत जाम प्याए। अमृत धार अपार, जगत वणजारया। काया करे ठंडी ठार, कामी क्रोधी कुष्टी दुष्ट दुराचारया। इक्क निभाए सच्ची यारी, अट्ठे पहर देवे पहरया। पंजां चोरां दए बहारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धारया। अमृत सच्चा जाम, काया नूर है। दूजा कोई ना लग्गे दाम, पूरन करे काम, गुरमुख आत्म सदा भरपूरया। पूरन इच्छया पूरन काम, प्रभ आप कराए सर्ब गुणां भरपूर है। कोई ना लाए दर घर सच्चे दाम, वड दाता हरि सूरबीरया। सुक्का कराए हरया चाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जोती नूरया। साचा अमृत पीण दर। आत्म दर मिले वर। साचे घर भरे भण्डार, नारी नारा जायण तर। शब्द शृंगारा देवे हरि, अमृत धारा ठंडी कर। काया छिड़के पंजां चोरां रिड़के, शब्द मधाणी हथ्थ फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपे वेखे माया कढ्ढे भरम भुलेखे, सच सिँघासण बैठा चढ़। सच सिँघासण अमृत धार। निझर रस अपर अपार। गुरमुखां लैणां हस्स हस्स, आए हरि द्वार प्रभ साचा राह रिहा दस्स, चार वरनां इक्क प्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए वणज वपार। साचा राह इक्क वखाया। चार वरनी सिख उपजाया। एका धर्म साचा धरनी, धरत मात हरि दए जगाया। पुरख अबिनाशी साचा वरनां साची वरनी, लक्ख चुरासी दए मिटाया। उचां नीचां एका सरनी, जात पात हरि लेख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख निहकलंक नरायण नर, आपणा आपे पाया। बूंद रक्ती हरि जणांयदा। साची शक्ती इक्क समझांयदा। मुक्ती जुगती आपणे हथ्थ रखांयदा। सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, जो जन रसना गांयदा। सतिजुग साची धार भगत वड्डयाईआ। सतिजुग साची धार, खेल रघुराईआ। सतिजुग साची धार, शब्द बिबाण इक्क रखाईआ। सतिजुग साची धार, धुरदरगाही साचा फ़ुरमाणा, लोकमत रिहा सुणाईआ। सतिजुग साची धारा, आप उठाए राजा राणा शाह सुल्तानां , शब्द धार इक्क रखाईआ। सतिजुग साचे तेरी धार, प्रगट होए गुण निधाना हरि भगवाना, जोती दीपक इक्क जगाईआ। सतिजुग साची धार, विच संसार, प्रभ अबिनाशी देवे माणा, सोहँ शब्द नाल रखाईआ। सतिजुग साची धार, वेख वखाणे सुघड़ स्याणे, गुरमुख साचे संत रिहा जगाईआ। सतिजुग साची धार, पहली वार, कलिजुग पापी कर ख़बरदार, गुरमुखां आत्म झोली रिहा भराईआ। सतिजुग साची धार, लक्ख चुरासी करनी मात ख्वार, धरत मात दा बण दुलार, साची गोदी आप बिठाईआ। सतिजुग साची धार, गुरमुखां पूर्ब कर्म रिहा विचार, आपे फड़े तेरी बाहींआ। सतिजुग साची धार, वेख वखाणे बिरध बाल नौजवान, एका धार वहाईआ। सतिजुग तेरी साची धार, ना कोई जाणे चार यार, संग मुहम्मद नाता तुट्टा, नठ्ठे जाण वाहो दाहीआ। सतिजुग तेरी साची धार, कुरान अंज़ीलां नाता तुट्टा विच संसार, कोई ना देवे अन्त प्यार, चारों कुन्ट रिहा कुरलाईआ। सतिजुग तेरी साची धार, सोहँ खण्डा कर त्यार, प्रभ अबिनाशी साची जोत जगाईआ। साचे घर हो त्यार, चिट्टे अस्व सोलां कलीआं पा पलाणा हरि भगवाना गुरमुखां बणे पहरेदार, बन्न्हण आए राजा राणा, प्रभ अबिनाशी शाह सुल्ताना, एका रक्खे तीर निशाना, रसन कमान इक्क उठाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, करे खेल जगत महाना, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी बीना दाना, गुरमुखां देवे नाम निशाना, अट्ठे पहर रहे समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत विछोड़ा शब्द घोड़ा, एका एक रखाईआ। शब्द घोड़ा हरि करतारया। चिट्टा जोड़ा सतिजुग तेरी धार बन्न्हा रिहा। धुरदरगाही साचा माही लोकमात वागां मोड़ रिहा। कलिजुग तेरा चौथा डण्डा, आप मुकाए अन्तिम कंडा, एका धक्का ला रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडा, आप मिटाए जगत पखण्डा, शब्द खण्डा हथ्थ उठा रिहा। आप चलाए चण्ड प्रचण्डा, बेमुखां देवे हरि जी दंडा, करे खेल विच वरभण्डा, अठसठ तीर्थ हरि हिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, छोटे बाले जगत कंगाले, प्रभ अबिनाशी आपे पाले, साचे धाम सुहा रिहा। छोटे बाले कर प्यार। प्रभ अबिनाशी विच संसार , घनकपुर वासी किया खेल अपर अपार। मेट मिटाए मदिरा मासी, चार वरन चलाए एका धार। साची जोत मात प्रकाशी, चौदां लोक इक्क विचार। वड समेरू शब्द घेरा, चारों कुन्ट लाए फेरा, करे ख़बरदार। ना कोई दीसे सन्झ सवेरा, माया राणी भरमां डेरा, आपे रिहा निवार। गुरमुख चुकाए मेरा तेरा, दरस दिखाए पहली वेरा, किरपा कर हरि
गिरधार। नर अवतारी चवीआं फेरा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। वेद व्यासा लेख लिखासा, नानक गया मात पुकार। गुर गोबिन्दा दए दिलासा, गुरमुखां रहणा ख़बरदार। कलिजुग वेला अन्तिम आए, प्रभ अबिनाशी संत जगाए, शब्द पहनाए फूलन हार। साचा मेल कन्त मिलाए, आदि अन्त एह बणत बणाए, जीव जन्त ना जाणे राए, सोलां करे तन शृंगार। गुरमुख विरले साचे तीर्थ नाव्हण नहाए। पतित पावन धारे भेख जिउँ बल बावन, गुरमुखां डेरा आप सुहाए। एका जोत रमईआ रामन, दुष्ट हँकारी आप खपाए। अंमित बरखे साचा सावण, गुरमुखां आत्म अग्नी तृखा मिटाए। अन्तिम वेले पकड़े दामन, संत मनी सिँघ साचा लेख लिखा, निहकलंकी जोत जगाए। राजे राणया देवे सिक्खा, अनन्दपुरी हरि डेरा लाए। अन्तिम मिले ना किसे भिक्खा, बेमुख होए कलिजुग जीव मायाधारी जगत गंवार वाहो दाही रहे हलकाए। प्रभ अबिनाशी एका फड़या तीर तिक्खा, सोहँ साचा नाम रखाए। हथ्थ ना आए मुनी रिखा, पीर दस्तगीर रहे कुरलाए। गुरमुखां लाहे आत्म विखा, बेमुखां आत्म नीर वहाए। गुरमुखां देवे साची भिक्खा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमाए। साचा नाम धुर फ़रमानयां। साचा नाम हरि भगवानयां। साचा नाम आदि अन्त विच जहानया। साचा नाम मिटाए अन्धेरी शाम, जोत जगाए कोटन भानया। साचा नाम आत्म पूर कराए काम, साचा देवे ब्रह्म ज्ञानया। साचा नाम कोई ना मंगे एथे दाम, मिले मेल पुरख सुजानयां। साचा नाम काया सुक्का हरया करे चाम, अमृत साचा जाम प्याए, किरपा कर वड मेहरबानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आप आपणी बणत बणा रिहा। हरि का नाम अटल, जगत विस्थारया। वसे निहचल धाम अटल, अखल्ल ना किसे विचारया। प्रभ आप रहाए दया कमाए, विच टिकाए जल थल, साचे भाणे आप समा रिहा। नौ दस ग्यारां बीस तीस चार, लेखा आप लिखा रिहा। लक्ख चुरासी मिटे, एका छत्र झूले सीसा, हरि जगदीशा जोत जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। उठ उठ जाग, हरिभगत वणजारया। उठ उठ जाग, प्रभ खोल्हे सच द्वारया। उठ उठ जाग, आत्म छड्ड झूठा हंकारया। उठ उठ जाग, नाता तुटे मोह माया विच संसारया। उठ उठ जाग, प्रभ चरनी जाणा छोह, खुल्हे भेव अपर अपारया। उठ उठ जाग, अवर ना दीसे को, एका जोत जगा रिहा। उठ उठ जाग, आत्म नीर साचा रो, जगत नीर क्यों वहा रिहा। उठ उठ जाग, धो आपणा पिछला दाग, जुग त्रेता फेर सुहा रिहा। उठ उठ जाग, प्रभ लाए काया भाग, दीपक जोती विच टिका रिहा। उठ उठ जाग, प्रभ हँस बणाए काग, सोहँ मोती चोग चुगा रिहा। उठ उठ जाग, प्रभ पकड़े तेरी वाग, साचा राह इक्क वखा रिहा। उठ उठ जाग, प्रभ मिल्या कन्त सुहाग, साची बणत
मात बणा रिहा। उठ उठ जाग, सुण साचा राग तुटे मुन खुल्हे सुन्न, प्रभ साचा शब्द सुणा रिहा। उठ उठ जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत विछोड़ा आपणा आप गंवा रिहा। उठ उठ जाग, वक्त सुहेलड़ा। उठ उठ जाग, पूरन होए भाग प्रभ मिल्या इक्क इकेलड़ा। धुरदरगाही साचा माही नौजवाना बली बलवानां वड अभेदड़ा। शब्द रक्खे नाम मस्ताना, आत्म बन्न्हे हरि जी गाना, साचा बख्शे चरन ध्याना, आपे बणे सज्जण सुहेलड़ा। सोहँ शब्द पीणा खाणा, सदा जीणा नाउँ रखाना, तन पट काया चोली आपणी हथ्थीं आप सवाणा, प्रभ आप कराया आपणा महल्लड़ा। साचा शब्द रसना गाणा। छत्ती रागां माण गंवाणा। बत्ती दन्दी हरि जी ध्याणा। रसना होए ना गन्दी, मदिरा मास मुख ना लाउणा। आत्म चढ़े चन्द नौंचन्दी, मस्सया अन्धेर आप मिटाउणा। ख़ुशी कराए बन्द बन्दी, जगत विकार झूठी धन्दी, आप मिटाए भरमी कंधी, नावें दर बन्द कराना। प्रभ अबिनाशी सद बख्शंदी, सोहँ शब्द पाए फंदी, लक्ख चुरासी होई अन्धी, गुरमुख साचे साचे धाम, दसवें घर दस्से इक्क टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि संत सुहेला इक्क इकेला, मिल्या मेल श्री भगवाना। उठ उठ उठ जाग, शब्द वणजारया। उठ उठ उठ जाग, प्रभ साचा बख्शे चरन प्यारया। उठ उठ उठ जाग, हरि देवे चरन धूढ़, जीव जन्त मूढ़्ह, चतुर सुघड़ स्याणया। उठ उठ उठ जाग, लक्ख चुरासी कूड़ो कूड़, साचा नूर इक्क भगवानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हरि दर दुलारे, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानया। सच ब्रह्म हरि ध्यान है। साचा कर्म धर्म निशान है। मानस देही साचा जरम, लक्ख चुरासी फंद कटान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे मेल, दर दुआरे दयावान है। नेत्र नीर सच वरोल्लया। प्रभ साचे पड़दा फोल्लया। साचा सीर चरन दुआरे डोल्लया। कटे हउमे पीड़, शब्द जैकारा एका बोल्लया। आपे बन्न्हे मात बीड़, प्रभ पूरा तोल तोल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर साचे घर, गुरमुख साचे आप खोल्ल्हया। खोल्हे दर मिटे अन्धयारा। साची जोत करे उज्जयारा। देवे नाम वस्त अपारा। सोहँ शब्द सच्ची सरकारा। पवण जोती इक्क हुलारा। तिन्ना मेल सच घर बाहरा। दसवें घर हरि जी सुत्ता, साची सेजा आपणी दोए पैर पसार। आप सुहाए गुरमुख तेरी काया साची रुत्ता, अमृत फल लगाए कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी ख़ाली दिसे बुत्ता, जोती जगे ना हरि करतारा। मदिरा मासी पापी कुत्ता, चारों कुन्ट फिरे हलकारा हरिभगत दर दुआरे जाए सुत्ता, प्रभ अट्ठे पहर देवे पहरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच्चा नाम वर, मेट मिटाए पंचां कायरां। पंजां पाए हथ्थकड़ी शब्द डोर है। साचा देवे नाम धन, ना लग्गे कोई चोर है। गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न, धर्म राए ना देवे डन्न, आप आपणा नाल रिहा तोर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, पंजां धाड़ परे हटाए, आत्म दर ना पाए कोई शोर है। छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे संत जनां, देवे मात वड्डयाईआ। एका देवे नाम धना, आत्म भुक्ख रहे ना राईआ। कोई ना लग्गे मात संन्हा, ठग चोर ना कोई चुराईआ। प्रभ अभिनाशी बेड़ा सच बन्न्हा, भार आपणे सीस उठाईआ। इक्क सुणाया राग कन्ना, राग छतीस लेख मुकाईआ। गुरमुख चढ़ाया साचा चन्ना, सिँघ जगदीश साची सेवा लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा मन्दिर आप सुहाईआ। छब्बी पोह दिवस सुहा के। गुरमुख साचे संत जगा के। सोहँ साचा जाप जपा के। दर घर साचे आए मंगण, साचे सर सरोवर तीर्थ नाहवण जायण नुहा के। आप रखाए आपणे अंगण, दूजा दर कोई ना मंगण, साचा मेला पार गगन। प्रभ शब्द पहनाए हथ्थ कंगण, देवे माण विच संसार, दीपक जोती साचे जगण। अट्ठे पहर रहे मग्न। सोहँ शब्द मुख लगाए सगन। हरिजन साचे चरनी लग्गण। मिल्या एका हर भतारा, बेमुख जीव झूठे वहिण वगण। कलिजुग माया लग्गी अग्न। काया मन्दिर झूठा द्वार गुरमुखां बन्न्हे साचे तगन। लक्ख चुरासी होई नग्न। शब्द लगाए मगर धाड़, गुरमुखां लगाए साची लग्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए सतारां हाढ़। साचा दरबार कर त्यार। छब्बी पोह कर विचार। गुरमुखां देवे नाम अपार। आत्म सुख दस्म दुआर। उलटा रुक्ख गर्भ अंध्यार। उज्जल करे मात कुक्ख, लक्ख चुरासी पार किनार। जोती धूंआं साचा धुक्खे अन्दर बाहर। गुरमुखां करे सुफल कुक्खे, मिल्या मेल सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां लोकमात पावण आया सार।