२८ पोह २०११ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर
चार वरन सरकार हरि निरंकारया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, दहि दिशा पावे सारया। शब्द डोला कर त्यार, लोकमात आवे जावे वारो वारया। साचा चोला तन शृंगार, जोती जामा हरि उपा रिहा। गुरमुख सुण रिहा पुकार, साचा भाणा हरि सुहा रिहा। साची बन्न्हे मात धार, लहणा देणा आप चुका रिहा। कलिजुग चली अवल्लड़ी चाल, शब्द तीर लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी बणत बणा रिहा। साची बणत बणाए जगत समझांयदा। जोती जामा हरि जी पाए, दिस ना आंयदा। पूर कराए आपणा काम, नौ खण्ड पृथ्मी, लोकमात साचा हुक्म सुणांयदा। मिटाए रैण अन्धेरी रात, जोती नूर इक्क करांयदा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वात, शब्दी मेला आप मिलांयदा। आपे गुर आपे चेला, पारब्रह्म सच खेल खेला, कलिजुग जीवां वक्त दुहेला, दे मति ना कोई समझांयदा। कलिजुग जीव जगत
गंवार, चारों कुन्ट पैणी मार, शब्द डण्डा हरि हथ्थ उठाए। पूर्ब करे हरि विचार, कलिजुग धक्का एका लाए। मातलोक विच्चों होए बाहर, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप बणत बणाए। कलिजुग उठ कर त्यारी। अन्तिम आई तेरी वारी। लक्ख चुरासी गई हारी। मदिरा मासी करन ख्वारी। घर घर दर दर फिरे दुहागण नारी। गुरमुख साचा सच सुहेला साचा मेला निरगुण रूप इक्क अपारी। जोती जामा हरि भगवाना, साचा खेल नौजवाना, ना कोई जाणे जंत गंवारी। शब्द तीर रसन कमाना, खिच्चे हरि बली बलवाना, लोआं पुरीआं जाए पाड़ी। सिध्धा रक्खे इक्क निशाना, बेमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, लाड़ी मौत साची घोड़ी जाए चाढ़्ही। आप चुकाए पीणा खाणा, ना कोई दिसे जीव शैताना, इक्क रखाए शब्द आणा, अग्ग लगाए बहत्तर नाड़ी। गुरमुखां देवे नाम शब्द बिबाणा, चारों कुन्टां इक्क उडाना, जोती मेल आप मिलाना, साचे दर हरि बहांयदा। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे शब्द आप तराना, आपे रंग रंगीला माधव, रंग आपणे हरि समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा इक्क धरांयदा। जोती जामा मात बलकारया। मेट मिटाए वरन गोती, एका धार हरि बन्न्हा रिहा। गुरमुखां उठाए आत्म सोती, शब्द हलूणा इक्क दवा रिहा। आप बणाए माणक साचे मोती, साची जोती विच टिका, दुरमति मैल जाए धोती, जन आए सरन निमस्कारया। लक्ख चुरासीघर घर रोती, ना मिले कन्त भतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, देवे नाम अपर अपारया। साचा नाम अपार, वस्त धुरदरगाहीआ। प्रभ अबिनाशी लै के आया कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साची रुत्त सुहाईआ। शब्दी चोला तन शृंगार, सोलां कलीआं हरि दातार, आपणी बणत आप बणाईआ। ना कोई जाणे जीव गंवार, साध संत होए ख्वार, प्रभ अबिनाशी भेव ना पाईआ। एका जोती आदि अन्त हरि भगवन्त, गुरमुखां मेल मिलाईआ। आप बणाए साची बणत, महिंमा जगत सदा अगणत, ना लेखा कोई लिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती भेख शब्द कटारया। ना कोई रूप ना कोई रेख, लोआं पुरीआं हरि पसारया। कलिजुग जीव चारों कुन्ट रहे वेख, प्रभ अबिनाशी केहड़ी कूटे जामा धारया। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, माया भुल्ले जीव हंकारया। गुरमुखां लिखाए प्रभ साचा लेख, देवे दरस अगम्म अगोचर, अनाद अनादी जोत उजाला, हरि कृपाला आपे आप करा रिहा। चुकाए भेव ब्रह्म ब्रह्मादी, शब्द नादी इक्क सुणा रिहा। शब्द चले बोध अगाधी, साध संत कोए भेव ना पा रिहा। गुरमुख साचे संत जनां, देवे शब्द साची दाद, आत्म झोली हरि भरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। देवे शब्द दात जगत वड्याआ। मिटाए अन्धरी
रात, आत्म जोती इक्क जगाईआ। सोहँ शब्द सच सुगात, सतिजुग तेरे हिस्से आईआ। प्रभ आप धराए लोकमात, गुरमुखां वंड कराईआ। चारे कुन्टां मारे झात, दहि दिशा पुरीआं लोआं मात पताल अकाश गगन पतालां सार ना पाईआ। कुरान अञ्जीलां वेद पुरानां, खाणी बाणी साची राणी बेमुहाणी, प्रभ साचा रसना गाईआ। आपे तणया ताणा जाली, दीपक जोत मस्तक थाली, शब्द फल काया डाली, बेमुख जीवां हथ्थ ना आईआ। कलिजुग चले चाल निराली, दोवां हथ्थां रक्खे ख़ाली, शब्द डोरी इक्क रखाईआ। धरत मात तेरा साचा माली, अट्ठे पहर करे रखवाली, शब्द रक्खे विच दलाली, गुरमुखां संग निभाईआ। सच्चा नाम हक्क हलाली, आत्म नूर जोत जलाली, मिटे रैण अन्धेरी काली, साची जोती आप जगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख दुरमति मैल आत्म धो, साचा बीज बो, सच सरोवर अमृत ताल ठंडा नीर चवाईआ। अमृत साचा ताल ठंडा नीरया। गुरमुख विरला मारे छाल, होए ठंडा कलि सरीरया। काया बूटा रिहा पाल, वेला अन्त अखीरया। कोई ना निभे किसे नाल, भुल्ले फिरदे पीर फ़कीरया। ना कोई तोड़े जगत जंजाल, शाह सुल्तान हकीरया। राजे राणे होए कंगाल, आत्म तुट्टी धीरया। प्रभ आपे रिहा आपणी सुरत संभाल, फड़ फड़ बन्ने शब्द जंजीरया। जगत अवल्लड़ी चले चाल, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां कटे मात भीड़या। गुरमुखां कटे भीड़ सदा सहाई है। प्रभ बन्न्हण आया बीड़, देवे मात वड्याई है। हउमे विच्चों कढ्ढे पीड़, देवे सदा सच्ची धुनकाई है। ना कोई हस्त ना कोई कीड़ एका रंग हरि रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साची बणत रिहा बणाईआ। साची बणत बणाए दया कमांयदा। महिंमा अगणत गणी ना जाए, आप आपणा भेव छुपांयदा। संत मनी सिँघ लेख लिखाए, अन्तिम कलिजुग पूर करांयदा। राउ राजान शाह सुल्तान, विच जहान फड़ फड़ आप उठांयदा। सुत्ता कोई रहि ना जाए, शब्द बिबाण इक्क उडाण, कर ध्यान चारों कुन्ट वेख वखांयदा। इक्क झुलाए धर्म निशान, मेट मिटाए बेईमान, ठग्गां चोरां यारां शब्द डण्डा सीस लगांयदा। ना कोई पढ़े अंज़ील कुरान, वेद पुरानां आई हान, कलिजुग लाहे अन्त मकान, जोती जामा हरि रखांयदा। सोहँ शब्द सच्ची आण, देवे दात हरि भगवान, दरगहि साची साचा माण, जो जन मात रसना गांयदा। लक्ख चुरासी फंद कटान, अट्ठे पहर हरि मेहरबान, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे सद समांयदा। हरि भाणा बलवान कोए ना जाणदा। वड शाह सुल्तान, वाली दो जहान दा। रंग आपणा आपे माणदा। करे खेल जगत महान, किसे हथ्थ ना आए राग छतीस रसना गाण। वेद पुरान पढ़ पढ़ थक्के, पंडत कांशी गीता ज्ञान। मुल्लां काजी वड वड पाजी, शब्द निमाज़ां वेख वखानण अञ्जील कुरान। प्रभ चिट्टे अस्व चढ़या ताजी, ना देखे कोई निशान।
घर घर डोले शाह गाज़ी, उठे जोधा सूरा वड बली बलवान। गुरमुखां रक्खे हरि लाजी, आपे मारे शब्द अवाजी, देवे नाम गुण निधान। अन्तिम वेले पर्दे काजी, काया साजण जिस ने साजी, आत्म जोती शब्द बिबाण। पवण स्वासी हरि भगवाना। एका बख्शे जीआ दाना। ना कोई जाणे जीव निधाना। जोती जामा कृष्ना कान्हा। विष्नूं बंसी साचा अंसी, हरि हरि श्री भगवाना। नर हरि निरंकारया। नर हरि जोत अधारया। नर हरि शब्द अधारया। नर हरि ना किसे विचारया। नर हरि आप आपणी जाणे खेल, साचा रंग आप वरता रिहा। लक्ख चुरासी चाढ़्हे तेल, लाड़ी मौत नाल प्रना रिहा। धर्म राए ना देवे फ़ासी, अठाई कुण्डां नर्क भरा रिहा। मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द खण्डा हथ्थ उठा रिहा। प्रगट होए घनकपुर वासी, साची जोत मात प्रकाशी, मात पताल अकाश, एका रंग रंगा रिहा। जन भगत होया आत्म दासी शब्द स्वास मानस देही लेखे ला रिहा। सच मण्डल दी साची रास, सदा वसे आस पास, सदा सहाई हरि रघुराई आप अख्वा रिहा। पवण उनन्जा देवे स्वास, साल बवंजा शाहो शाबाश, अट्ठे पहर बहे उदास, काया मण्डप देह तजाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख धर, मात साची बणत बणाईआ। करन करावण जोग हरि निरंकारया। रसना रस झूठा भोग, कलिजुग जीव गंवारया। एका दरस हरि अमोघ, लक्ख चुरासी करे पारया। हउमे काटे काया रोग, अमृत देवे साची धारया। गुरमुखां लिख्या धुर संजोग, मिले मेल कन्त भतारया। लोकमात ना होए विजोग, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद समा रिहा। हरि भाणा अचल, ना कोई जणांयदा। निहचल धाम अटल, हरि साचा दरस दिखांयदा। वेख वखाणे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंघी कन्दर उचे मन्दिर गोरख मच्छन्दर, उचे टिल्ले आप हिलांयदा। गुरमुखां जोत जगाए अन्दरे अन्दर, लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, काया अन्धेरी साचा मन्दिर, प्रभ अबिनाशी दिस ना आंयदा। गुरमुखां तोड़े साचा जन्दर, करे प्रकाश काया कन्दर, दीपक जोती इक्क जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले, कलिजुग मेले, आपे आप करांयदा। मिल्या मेल हरि बनवारी। पारब्रह्म कलि खेले खेल। जोती जामा खेल न्यारी। गुरमुखां कटे धर्म राए दी झूठी जेल्ह, शब्द देवे सच उडारी। धरत मात तेरी साची वेल, गुरमुख साचे संत दुलारे, फुल्ल फुलवाड़ी साची वाड़ी, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, लोकमात उपांयदा। मानस जन्म करे रहिरासी, हरि हरि जन संत सुहेला, साची बणत बणांयदा। सदा वसे इक्क इकेला, दिस किसे ना आंयदा। आपे गुर आपे चेला, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आपणा आप सुहांयदा। आपे गुर आपे करतार। लिख्या धुर सच्ची सरकार। चरन प्रीती गई जुड़, दो जहानां शब्द एका धार। लक्ख चुरासी रही सोती, सरगुण निरगुण
रूप अपार। गुरमुख विरले माणक मोती, लोकमात हरि आप उठाए, सोहँ धागे लए परोए, गल आपणे प्रभ पाए हार। धरत मात कलि ख़ुशी मनाए। प्रभ अबिनाशी जामा पाए। कलिजुग जीवां दए मिटाए। सतिजुग सच्ची बणत बणाए। साध संत गोद उठाए। देव दंत कोई दिस ना आए। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जोती जामा मात पाए। जोती जामा शब्द अधारया। राम रमईआ कृष्ना कान्हा, रंग नवेल रखा रिहा। बावन बाणा हरि भगवाना, चतुर सुजानां वाली दो जहानां साची बणत बणा रिहा। शब्द उडाए सच बिबाणा, चारों कुन्ट इक्क उडाना, लोआं पुरीआं चरनां हेठ झसा रिहा। ब्रह्मे अन्तिम माण गंवाणा। शिव शंकर दर बणे निमाणा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द, मंगे दान दोए जोड़ किरपा कर भगवाना। कलिजुग वेला अन्तिम आया, दिन रहि गया थोड़ा। बेमुख लभ्भण प्रगट होया ब्रह्मण गौड़ा। ब्रह्म रूप ना कोए रखाए, एका धर्मा एका जर्मा, मात कुक्ख ना किसे उठाया। लक्ख चुरासी पई भर्मा, जोती नूरा दिस ना आया। कलिजुग तेरा वेख कुकर्मा, प्रभ अबिनाशी खेल रचाया। माण दवाए चार वरना, सतिजुग साची बणत बणाया। आप आपणी करनी करना, विच विचोला ना कोई रखाया। प्रभ अबिनाशी धरनी धरना, सति संजोगी खेल रचाया। गुरमुख विरला सरनी पड़ना, जोती जोत मेल मिलाया। दया कमाए हरि रघुराए, गुरमुखां खोल्हे आत्म हरना फरना, तीजे लोयण डगमगाए। हरिजन साचे गुरमुख तरना, इक्क बहाए साचे थांएँ, जोती जोत सरूप हरि लोकमात हरि जोत धर, आप आपणी बणत बणाया। जोती जामा धार, पुरख अपारया। कलिजुग तेरी पावे सार, गुर गोबिन्द बणया सच लिखारया। जोती नूरा सति सरोवर खेल अपार, आवे जावे वारो वारया। सर्बकला आपे भरपूरा, मंगण जाए ना किसे द्वारया। शब्द रखाए साची तूरा, पुरीआं लोआं नाद वजा रिहा। बेमुखां दिसे दूरन दूरा, गुरमुखां आसण आत्म डेरा ला रिह। पुरख अबिनाशी हाजर हजूरा, अट्ठे पहर दरस दिखा रिहा। एका जोती साचा नूर, पवण स्वासी नाल चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमत हरि जोत धर, आपणी बणत बणा रिहा। जोती जामा हरि भगवान। ना कोई जाणे जीव निधान। ज्ञानी ध्यानी पढ़ पढ़ थक्के, किसे ना हथ्थ आए वेद पुरान। मुल्ला शेख़ बैठे मक्के अट्ठे पहर खोल्हण संग मुहम्मदी सच कुरान। भेद ना पाया बूरे कक्के, अन्त अञ्जील आई हान। नाता तुट्टा भैणां भाई सके, ना कोई किसे पछाण। कलिजुग फल अन्तिम पक्के, जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी आण। जोती जामा खेल निरालया। दूजे रक्खे शब्द दमामा, चार कुन्टां एका तालया। तीजे हथ्थ ना आए किसे धर्मसाला, आपणा आप आपे विच रखा लया। चौथे दर ना मिले जोत ज्वाला, भरम भुलेखे इक्क भुला रिहा। पंजवें घर ना नीर निराला, साचे सर ना कोई नहा रिहा। छेवें घर ना शब्द ना तराना, राग रंग ना कोई सुणा
रिहा। सत्तवें घर कोए ना वेखे, हरि प्रभ आपणा आप छुपा रिहा। अठां तत्तां मानस देही कर, विच जोती नूर लगा रिहा। नावें खोल्हे हरि जी दर, बेमुखां विच फसा रिहा। दसवें रक्खे बन्द कवाड़, सच सिँघासण आप टिका रिहा। अग्गे बैठी पंजां धाड़, मनमुखां मार भजा रिहा। गुरमुखां शब्द डोरी लए फड़, प्रभ साची बिध बणा रिहा। अट्ठे पहर रिहा लड़, नौ निध अठारां सिद्ध, चरनां हेठ झसा रिहा। प्रभ मिलण दी साची बिध, साचा नाम इक्क लोकमात टिका रिहा। आपे कारज करे सिद्ध, गुरमुख सोए आप जगा रिहा। आपे मारे तीर, बज़र कपाटी जाए चीर, अमृत वहे साचा नीर, ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, प्रभ साचा दया कमांयदा। आप चढ़ाए औखी घाटी, आत्म जोती देवे इक्क ललाटी, होए प्रकाश काया माटी, कोटन भाना हरि मेहरबाना, एका जोत जगांयदा। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, गुरमुखां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना, नाम निधाना हरि भगवाना, एका जाम पिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भाणा साचा राणा, आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि शब्द भण्डार जगत वरतांयदा। देंदा आए वारो वार, तोट कदे ना आंयदा। आपे जाणे आपणी सार, लोकमात हरि बन्न्हांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, चौदां हटां आप खुल्हांयदा। तीर्थ तट्टां वसे घट घटा, जोती जगे लट लटा, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग जीव जुूठे झूठे काया मटा, काम क्रोध हँकार विच रखांयदा। बेमुखां लाए झूठे धन्दे, आपे वेखे खेल बाजीगर नाटी, जोती जामा खेल रचांयदा। सोहँ शब्द ल्याया साचा पटा, गुरमुखां तन पहनांयदा। विरले गुरमुख लाहा प्रभ दर खट्टा, बेमुखां दर दुरकांयदा। दूई द्वैती हउमे रोग, नित नवित्त काया खेत, पुरख अबिनाशी दर्शन पांयदा। अट्ठे पहर चेतन्न चित, चेतन्न रूप आप रखांयदा। ना कोई देव करोड़ तेतीस, बीस इकीसा कोई भेव ना पांयदा। गा गा थक्के राग छतीसा, नौ दर कलि उपजांयदा। वेद व्यासा सच लिखासा, पुरान अठारां कर विचारा, लोकमाती मात टिकांयदा। कृष्न मुरारा बन्न्हे धारा, गीता ज्ञान अर्जन बाण, एका हरि लगांयदा। लोकमात झुल्ले हरि निशान, अठारां ध्याए कृष्ना बेमुख भुल्ले जीव निधान। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भाणा, नर हरि श्री भगवान। हरि हथ्थ वड्याई, सर्ब पसारया। ना चले जीव चतराई, प्रभ करनहार करतारया। ना कोई किसे दानाई, दे मति आप समझा रिहा। अन्तिम पैणी गल विच फाही, धर्म राए सर्ब फसा रिहा। लाड़ी मौत आए चांईं चांईं, लोकमात भजा रिहा। बेमुखां वेखे थांउँ थाँईं, ना कोई किसे छुडा रिहा। गुरमुखां देवे ठंडीआं छाईं, शब्द ताज सिर पहना रिहा। बैठा हरि साचे दर दूसर को नाही, आदि अन्त साध संत, हरि भगवन्त साचा मेल मिला रिहा। मेल मिलाए साचे कन्त, कलिजुग जीव भुल्ले जन्त, जोती जोत सरूप हरि, आपणे लेखे आप लगा रिहा। हरि लेखा वड बलवानया। कलिजुग भुल्ले जीव
भुलेखा, हरि नर ना किसे पछानया। अन्तिम मंगे साचा लेखा, हुक्म सुणाए धुर फ़रमाणया। साची मस्तक लिखी रेखा, खोल्ह वखाए चतुर सुजानया। लोकमात उखाड़े लग्गी मेखा, वडे वडे राजे राणया। मेट मिटाए औलीए शेख़ा, गौंस कुतब कर्मा आई हारया। जोती जामा हरि दरवेशा, गुरमुख साचे विच प्रवेशा, कलिजुग तेरी अन्त निशानया। एका जोत श्री दस्मेशा, आवे जावे बेमुहाणया। जोती जामा जोत निरालीआ। एका जगी जोत अकालीआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, चारो वरन दर सवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, जन भगतां करे मात रखवालीआ। भगत जनां हरि दए सहारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। सतिजुग साचे सच दुआरा। शब्द देवे अपर अपारा। जोती नूरा इक्क उज्जयारा। शब्द तूरा अनाहद धारा। वड दाता जोधा सूरा, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त अन्त आदि लोआं पुरीआं पावे सारा। जुग जुग भेख अपार, लेख वड्डयाईआ। जुग जुग भेख अपार, अलख लिखाईआ। जुगो जुग भेख अपार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जुग जुग भेख अपार, जोत जगाए नित नवित्त, लक्ख चुरासी रिहा उपाईआ। जुग जुग धारे भेख, आपे पिता आपे माता, जगत पित आप अखवाईआ। जुग जुग भेख अपार, आपणी बणत आपे रिहा बणाईआ। ना कोई बूंद रक्ती रत, हड्ड मास नाड़ी पिता, अमृत जल ना कोई सिता, इक्क अधार रखाईआ। ना कोई दूजा किसे मिता, आदि अन्त ना किसे जित्ता, साचा धाम सुहाईआ। आप पाए ना आपणी विथा, भेव कोई ना पाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, कलिजुग तेरा काला वेस, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। कलिजुग काला वेस दर पुकारया। दर दर जीव होए दरवेश, ना कोई सुणे मात पुकारया। जोती जामा हरि जी भेख, लोकमात खेल अपारया। वेख वखाए औलीआ पीर शेख़, आप बणाए आपे ढाह रिहा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखा रिहा। लक्ख चुरासी नेत्र लैणा पेख, आपणा भाणा साचा राणा विच मात वरता रिहा। जोती जामा हरि भगवाना, एका रक्खे शब्द बिबाणा, सच उडाना आप लगा रिहा। शब्द बिबाणा नाम अपार। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म वज्जे सच्चा बाण, जोती नूर इक्क अपार। सोहँ शब्द सच्चा दान, जगत मुकाए माण ताण, आत्म करे सर्ब भरपूर। आप मिटाए जम की कान, अन्तिम वेले हरि पछाण, वड दाता वड वड सूरा, फ़ल लगाए साचे डाहण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आप आपणी करे पछाण। जगत पछाणे आप हरि, आपणा भेद छुपांयदा। राजे राणे वेख दर, सोए मोए अन्त उठांयदा। इक्क लगाए शब्द नाअरा, झूठा नाता जगत तुड़ांयदा। दस्म दुआरा खोल्हे घर, नावें बन्द करांयदा। साचे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोई वखांयदा। चारे कुन्टां शब्द सरूपी
रिहा लड़, अचरज खेल मात वरतांयदा। शब्द डोरी रंक रजाना फड़, आपणा भाणा आप मनांयदा। शब्द चले तीर कड़ कड़, किल्हे गढ़्ह आप हिलांयदा। सच महल्ले हरि जी चढ़, बेमुखां जड़्ह पुटांयदा। मुख ना लाए कोई नड़, मदिरा मासी अन्त मिटांयदा। कलिजुग पापी गया हड़, शब्द डण्डा हथ्थ उठांयदा। सतिजुग साचे फड़या लड़, लोकमात हरि साचा जन्म दवांयदा। धरत मात दी गोदी वड़, ख़ुशीआं आप मनांयदा। साचे पौड़े गया चढ़, ना अग्गे कोई अटकांयदा। प्रभ अबिनाशी फड़या लड़, लोकमात माण रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग जुगन्त आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग रोवे करे पुकार। प्रभ अबिनाशी मारे मार। शब्द खण्डा तिक्खी धार। दोवें रक्खे अपर अपार। गुरमुखां देवे नाम सिक्खी, देवे शब्द अपर अपार। बेमुखां मिले ना मात भिक्खी, भुल्ले फिरन जीव गंवार। किसे हथ्थ ना आए मुनी रिखी, पंडत पांधे गए हार। एका रेख धुरदरगाही साचे माही आपणी आप लिखी, ना बणया कोई होर लिखार। कलिजुग तेरी वेखण आया अन्तिम साची सिक्खी, प्रगट होए हरि भतार। बेमुखां आत्म चढ़ी विखी, अट्ठे पहर दिवस रैण भरया रहे हँकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी पावे सार। कलिजुग अन्तिम दए मिटाया। प्रभ अबिनाशी जामा पाया। राउ रंकां रिहा सुणाया। जोती तिनका इक्क लगाया। आत्म मनका आप फिराया। प्रगट होए वासी पुरी घनका, माझे देस भाग लगाया। कर कर वेस नर नरेश, साचा लेखा रिहा लिखाया। इक्को जोत श्री दस्मेश, जम्मे मरे ना मरे जाया। जोती जोत सरूप हरि, काया चोली झूठी डोली, मातलोक खेह कराया। काया चोली तुट्टे नाता। प्रगट होए पुरख बिधाता। कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। गुरमुखां देवे अमृत बूंद स्वांता। गुरमुख विरला प्रभ दर लेवे, पुरख अबिनाशी इक्क पछाता। रसना नर नरायण सेवे, भेव चुकाए जातां पाता। अलक्ख निरँजण अलक्ख अभेवे, वड वड देवी देवे, साचा शब्द लोकमात ल्याए इक्क सुगाता। रसना किसे ना गाए जिहवे, ना कोई पिता ना कोई माता। गुरमुख साचे संत जनां, कौस्तक मनी लावे थेवे, चरन बंधाए सच्चा नाता। अमृत फल खवाए साचे मेवे, सगल वसूरा आत्म लाथा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग अन्तिम आवे डर, प्रगट होए त्रैलोकी नाथा। त्रैलोकी नाथ जोत अकारया। सगला साथ आप निभा रिहा। कलिजुग तेरा तुट्ठा रथ, विच भरया इक्क हंकारया। प्रभ अबिनाशी रिहा मथ, दोहीं हथ्थीं रिहा हुलारया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, धक्का इक्को मारया। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, धर्म राए दे खिच्चे दर द्वारया। अन्तिम अन्त कलिजुग तेरी सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग जीव सुत्ते पैर पसारया। कोई ना सके किसे रक्ख, नाता तुटे मात पित भैणां भाई प्यारया। गुरमुख साचे संत जन प्रभ आपे कीने वख, साचा देवे शब्द अधारया।
सिर रक्खे दे कर हथ्थ, आदि अन्त हरि सहारया। प्रभ दी महिंमा अकथ्थनी अकथ्थ, गीता ज्ञान खाणी बाणी जगत राणी, गुण हरि गुण ना विचारया। जोती खेल जगत महानी, आदि शक्त आदि भवानी, एका जोत श्री भगवान निहकलंक सच निशानी, शब्द डंक चार कुन्ट आपणा आप वजा रिहा। आप उठाए राउ रंक, शब्द सुनेहड़ा हरि घला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्मी करे वंडी, सच्चा खण्डा हथ्थ उठा रिहा। मेट मिटाए भेख पखण्डी, कलिजुग जीवां आत्म होई रंडी, हरि भगवाना दिस ना आंयदा। कलिजुग चढ़या अन्तिम कन्ढ्ढी, पूरे तोल तुलांयदा। हरि सोहँ शब्द रक्खे डण्डी, इक्क हुलारा आप दवांयदा। सिर चुक्की पापां पंडी, ना भार कोई उठांयदा। प्रभ कच्चे भन्ने अंडी, चारों कुन्ट हुक्म सुणांयदा। देण आया हरि जी दंडी, लाड़ी मौत नाल प्रनांयदा। गुरमुखां देवे आत्म छाँ साची ठंडी, ना भार कोई उठांयदा। माया राणी जगत घुमंडी, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, धरत मात मार झात, हरि साची बणत बणांयदा। धरत मात दर कुरलाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साचा दे दे इक्को वर, कलिजुग जीव बेमुख होए, ना करे कोई सहाईआ। लोकमात जोत धर, गऊ ग़रीब निमाणयां ना होवे कोई सहाईआ। कलिजुग जीव जूठे झूठे तख्त ताज राजे राणयां लोकमात मिली वड्डयाईआ। ना चलण चलायण हरि के भाणयां, आत्म होई सर्ब दुःखदाईआ। मदिरा मासी रोग झूठा माणया, नाम वस्त हथ्थ ना आईआ। आत्म होई अन्धी काणया, ना दिसे हरि रघुराईआ। प्रभ अबिनाशी लक्ख चुरासी पुणया छाणया, गुरमुख विरला लाल, इक्क इकल्ला सच महल्ला काया मन्दिर रिहा टिकाईआ। आपे वेखे जल थला, घड़ी घड़ी पल पला, शब्द कराए एका हला, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम हार आई अल्ला, मिटणा नाम संग मुहम्मद चार यार, ना होए कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी पाए सार, सदी चौधवीं वक्त विचार, शब्द धाड़ मगर लगाईआ। ईसा मूसा हो त्यार, प्रभ अबिनाशी करे ख़बरदर, काला सूसा तन शृंगार कलिजुग तेरी अन्तिम वार काली छाही झूठा टिक्का मस्तक आप लगाईआ। ना कोई जाणे नर नार, जीव जन्त होए ख्वार, माया भरम भुल्ले, कलिजुग अन्तिम रुले, प्रभ साचा भेव खुल्हाईआ। निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, साची बणत रिहा बणाईआ। ईसा मूसा कर प्यार। प्रभ अबिनाशी बन्न्हे धार। चीना रूसा आई हार। फड़ फड़ मारे डाहढी मार उम्मत नबी रसूल दी, एका धक्का रिहा मार। हरि का भाणा ना कबूल दी, अन्तिम आई हार। वेख धार कन्त कन्तूहल दी, ना पावे कोई सार। माया राणी इक्क पंघूड़ा झूलदी, कलिजुग देवे आप हुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अपर अपार। रूसा चीना संग रलाया। आप आपणा अंग रखाया। एका दर मंगी साची मंग, दोहां
धिरां दा मेल मिलाया। शब्द घोड़े कसे तंग, चिट्टे जोड़े करे संग, सोलां कलीआं तन शृंगार कराया। प्रभ अबिनाशी वडा बलीआ, आपे बणे वलीआ छलीआ, दिस किसे ना आया। सच सिँघासण सोलां कलीआं, हरि पलाणा सोहणा पाया। आपे बणे राजा राणा, सुघड़ स्याणा शेख़ मुलाणा, पीर दस्तगीरां शाह हकीरां दिस ना आया। नौवां खण्डां पाए वंड मारे विच लकीरा, तिक्खा तीर शब्द रखाया। इक्क दूजे दे विछड़न वीरा, भैणां भाई हथ्थ ना आया। लाड़ी मौत हथ्थीं आई बन्न कलीरा, लक्ख चुरासी लए प्रनाया। गुरमुख विरला साचा हीरा, प्रभ अबिनाशी होए सहाया। आपे बन्न्हे शब्द चीरा, नाम तोड़ा आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आपणा जोड़ा आप जुड़ाया। जुड़े जोड़ हरि भगवानया। ना सके कोई मोड़, धुरदरगाही आप फ़रमानया। विच मात लै के आया शब्द घोड़, कलिजुग जीव भेव ना पाया। आपे भन्ने रीठे कौड़, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठाया। चारे कुन्टां एका पैंडा ना लभ्मा ना चौड़, बंनण आया राजे राणयां। मात पित ना जाणे कोई वरन गोत, ना कोई होर ब्रह्मण गौड़, जोत सरूपी हरि भगवानया। धुरदरगाहों आया दौड़, धर्म झूलाए इक्क निशानया। सचखण्ड दुआरा इक्को पौड़, दूजा डण्डा ना कोई रखानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, धरत मात ना दए वर, खिच्चे जोत इक्क जवाल्या। जोत ज्वाला खिच्चे लाट। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट। कलिजुग तेरी अन्तिम वाट। अञ्जील कुरानां आई घाट। वेद पुरान गए पाट। शब्द निशान ना विके हाट। गुरमुख विरला ब्रह्म ज्ञानी, सच पट्ट लपेटे काया माट। एका रक्खे चरन ध्यानी, आत्म जोती जगे ललाट। शब्द वजे तीर कानी, बज़र कपाटी जाए पाट। देवे दान हरि वड दानी, सोहँ शब्द रसना राट। कलिजुग तेरी अन्त निशानी, प्रभ दुरमति मैल रिहा काट। सतिजुग साची जगे जोत महानी, नेड़े आई वाट। प्रगट होए पुरख सुजानी, जोती जोत सरूप हरि, धरत मात दे साचा वर, धर्म राए दर खोल्हे हाट। धर्म राए ख़ुशी मनाईआ। प्रभ जोती जोत जगाईआ। अठाई कुण्डां रिहा खुल्हाईआ। छैल छबीला साचा मुंडा, नर हरि श्री रघुराईआ। रहण ना देवे लंगड़ा टुंडा, वारो वार दए घलाईआ। धर्म राए घर खोले्हे कुण्डा, ख़ाली जनक आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, प्रभ डण्डा रिहा वखाईआ। चारों कुन्ट चले चलाए चण्ड प्रचण्डा, धरत मात होए सहाईआ। आपे करे खण्ड खण्डा, सूरबीर रिहा उठाईआ। शब्द उठाए साचा डण्डा, चारों कुन्ट होए वाहो दाहीआ। ना कोई दिसे नार सुहागण लोकमात होई रंडा, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। शब्द धर्म दा फड़या झण्डा, सत्तां दीपां रिहा झुलाईआ। नौ खण्डां पाए ठंडां, गुरमुखां रिहा जगाईआ। रचन रचाई हरि वरभण्डां, ब्रह्मण्डा रिहा हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, पुरीआं लोआं रिहा उल्टाईआ। पुरी ब्रह्म हरि
करे विचार। अन्तिम कलिजुग आई हार। ब्रह्मा होया ख़बरदार। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, तेरा वक्त अन्त चुकाया, ना कोई होए होर सहार। चार वेदां भेव खुल्हाया। वेद क्तेबा बाहर रखाया। आप आपणी जाणे सार, जोती जोत सरूप हरि, वडा शाहो भूप, सच घर साचा हुक्म रिहा सुणाया। साचा भूप हरि सुल्तान। ब्रह्मे दित्ता नाम ज्ञान। चार मुख अट्ठ नेत्र, आपे वेखे काया खेत्र, उलटी नभी अमृत दबी, कवण सर हरि भरान। जोती जामा हरि भगवाना, लोकमात ना किसे पछाणा, लोआं पुरीआं इक्क उडान। कलिजुग तेरा अन्त निबेड़ा। विष्न ब्रह्मा पुरी चुक्के झेड़ा। इक्क दिसाए साचा खेड़ा। आपे देवे साचा गेड़ा। चौथे जुग तेरी अन्तिम वारी, साची पुरीआं होए निबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, बंनण आया साचा बेड़ा। ब्रह्मे धुर फ़रमान शब्द जणाईआ। अन्तिम छड्डणा पए मकान, निहकलंकी जोत जगाईआ। साची चलदी रहे दुकान, अन्तिम कलि बन्द कराईआ। गुरमुखां झुलाए सच निशान, लोकमात दए वड्डयाईआ। विच बिठाए आप बिबाण, ब्रह्मपुरी आप उठाईआ। गुर तेग बहादर तेरा नाम निधान, त्रैलोकी हरि जपाईआ। ब्रह्मे तुटा माण तान, साचा गुर लिख्या धुर, साचे धाम सुहाईआ। चरन प्रीती रही जुड़, प्रभ अमृत धार साचा मेघ रिहा बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ पाल हो दयाल, जगत दलाल मिली मात वड्डयाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं धाम सुहाईआ। शिव शंकर धुर फ़रमाणयां। मृदंग वज्जे ना कंकर कंकर, मन्नणा पए प्रभ का भाणयां। एका रंग एका संग, एका एक श्री भगवानया। मंगदे रहण द्वार बंक, मिल्या माण नील कंठ, कंठ नील गुण निधानया। अन्तिम छड्डणा पए मकान, प्रभ वेला आत्म आप पछानया। एका मिले पुष्प बिबाण, देवे हरि चतुर सुजानया। लोकमात मार ध्यान, गुरमुख उठे नौजवानया। प्रभ अबिनाशी साचा तुठे, आपणी गोद उठानया। ख़ाक रखाई एका मुट्ठे, जोती जोत महानया। जोती जोत सरूप हरि, जटा जूट विचार अन्तिम सहिणा दर घर साचे बहिणा, मन्नणा पए भाणया। शिव शंकर अग्गे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। कलिजुग अन्तिम आई हार। मिले जोती हरि निरँकार। अट्ठे पहर रहे सोती, पवण उनन्जा छत्र झुलार। माया मैल जाए धोती, मिले मेल कन्त भतार। जोती जामा साची जोती, नूर उजाला विच संसार। ना कोई वरन नां कोई गोती, मीत मुरारा ना कोई यार। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे सुणी सच्ची पुकार। जगत जगदीशे छत्र झुल्ले सीसे, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सुरपति राजा इन्द पवण उडारीआ। आपे बणया साची बिन्द, करोड़ तेतीसा दए सहारया। अमृत पीआ एका जाम उतरी चिन्द, मोहणी मेल दर अपारया। साची धार सागर सिध्ध, सद रक्खे ठंडी ठारया। अन्तिम कलि प्रगट होए हरि गोबिन्द, लोआं पुरीआं पाए सारया। गुरमुखां बणे हरि बख्शिंद, देवे माण ताण विच
जहान, वड भण्डारया। झुल्लदा रहे जगत निशान, नाम धर्म इक्क मकान, ना आवे पासा हारया। जोती जोत सरूप हरि, सुरपति राजे इन्द, मिल्या शाहो वड मृगिन्द, देवे हुक्म अपर अपारया। सुरपति राजे इन्द वड राजान। कलिजुग वेला अन्तिम आया, पुरी इन्द्र होणी पए वेरान। निहकलंक कलि जामा पाया, भोग अपच्छरां रहे गलतान। साचा शब्द डंक वजाया, चढ़ के आए विच मैदान। रसना तीर कमानी फड़ के आया, शब्द चलाए सच निशान। लक्ख चुरासी घाड़न घड़्ह के आया, अन्तिम भन्ने विच जहान। एका अक्खर सोहँ वक्खर, सतिजुग तेरा पढ़ के आया, नाल ल्याया धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपे करे अन्त पछाण। साचा अक्खर एका पढ़या। शब्द घोड़े हरि जी चढ़या। सतवें दर आपे खड़्हया। दर दहिलीजों बाहर खड़्हया। छेवें घर आए वड़या। शब्द खण्डा हथ्थ विच फड़्हया। आप आपणी हथ्थीं खड़्हिआ। पंजवें डण्डे आपे चढ़या। पवण मसाणी हथ्थीं फड़या। जोती शब्दी पवणी मेल एका करया। चौथे दर आए घर साचा हरि सुत्ता भगतां तेल चढ़ाईआ। लोकमात हरि दए वर, आप खलोए चौथे घर, दर दुआरे अग्गे खड़या। जोती जामा भेख अपार, ना कोई नारी ना कोई नर, ना कोई दीसे सीस धड़या। आप आपणी रिहा कर, ना जन्मे ना जाए मर, ना घाड़न कोई किसे घड़या। लक्ख चुरासी तेरा लाहे अन्तिम डर, धर्म राए दा वसे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणे अन्दर वड़या। हरि वस्त अपार, शब्द भण्डारया। गुरमुख मंगे दर द्वार, प्रभ देवे किरपा धारया। आप दिखाए साचे घर, जोत सरूपी अन्दर वड़, खोल्हे बन्द कवाड़या। माया तोले किला गढ़्ह, साचे डण्डे जाए चढ़, दस्म महल्ल अटल अटारया। गुरमुखां घाड़न रिहा घड़, आप आपणी हथ्थीं फड़ वसाए सच चुबारया। जोती जोत सरूप हरि, देवे सच्चा नाम वर, लोकमात ना आए हारया। मंगणा इक्क द्वार पुरख अपारया। देवे नाम अधार, जोत निरंकारया। करे शब्द तन शृंगार, मिले माण विच संसारया। मानस देही अपर अपार, लक्ख चुरासी कूड़ कुड़यारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां शब्द भण्डारे रिहा भर, देवे नाम इक्क इक्क इक्क अपारया। नाम भण्डार हरि भरपूर। शब्द नादी साची तूर। अट्ठे पहर सति सरूर। जोती खिच्चे साचा नूर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, सदा सदा सदा हाजर हजूर।