२९ पोह २०११ बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला गुरदासपुर
शब्द खण्डा धर्म महानया। नाम डण्डा विच जहानया। गुरमुखां पाया साचा वंडा, फड़ाए हथ्थ भगवानया। पंजां
चोरां देवे दंडा, हरि तिखी रक्खे धारया। बेमुखां वडे कंडा, मूंह दे भार सुटा रिहा। आपे करे खण्ड खण्डा , ना कोई किसे छुडानया। नाल रलाए कहर राणी मात सुहाणी। चण्ड प्रचण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द खण्डा नाम कटारया। प्रभ अबिनाशी फड़या हथ्थ, धुरदरगाही सच्ची सरकारया। लम्मा रखाए साढे तिन्न हथ्थ, मारे वारो वारया। कलिजुग तेरा झूठा रथ, धर्म राए दए हुलारया। यमराज पाए सथ, पाए पल्लू चार कुन्ट पाए घर घर घर हाहाकारया। किसे सिर ना दीसे ताज, झूठे छुट्टे राजन राज, प्रभ साचा पाए घेरया। हरिभगतां रक्खे लाज, बेमुखां खोल्हे पाज, करे खेल जगत न्यारया। साचा साजन रिहा साज, प्रभ अबिनाशी ग़रीब निवाज, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। आप संवारे आपणा काज, प्रगट जोत देस माझ, रंक डंक इक्क वज्जा रिहा। बेमुखां अन्तिम चारों कुन्ट पैणी भाज, ना कोई किसे छुडा रिहा। गुरमुखां मारे शब्द अवाज, अन्तिम होई रैण अन्धेरी कलिजुग आपे आप जगा रिहा। शब्द खण्डा पुरख अपार। सिध्धा डण्डा विच संसार। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, आपे वेखे हरि दातार। गुरमुख बेमुख पाए वंडा, साचा तोल तोलणहार। ना कोई दीसे पखण्डा, जगी जोत इक्क करतार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी करे विचार। आप आपणी कर विचार। किया खेल अपर अपार। गुरमुख साचे संत मिलाए, दया कमाए चरन बहाए, मिल्या मेल कन्त भतार। बेमुख जीव दर दुरकाए, दर घर साचे रहण ना पाए, चारों कुन्ट फिरन भिखार। साची भिच्छया कोई ना पाए, जोती जामा हरि भगवाना, शब्द बिबाणा जगत उडाणा, चार दुआरे वेख वखाए, चार दुआरे चारे यार। अट्ठे पहर सेवादार। प्रभ इक्क चलाए शब्द लहर। आप बहाए वहन्दी धार। धरत मात दर मंगे कहर, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। कोई ना दीसे नगर खेड़ा शहर, पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जोती अग्नी देवे साड़। गुरमुखां आत्म करे मेहर, जोत जगाए बहत्तर नाड़। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर हेर फेर, बेमुख जीव झूठी धाड़। गुरमुख साचे मात तराए, हउमे विच्चों रोग गंवाए, शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ह। चरन दुआरे घेर ल्याए, मेर तेर सर्ब चुकाए, आप आपणी दया कमाए, ना लाए देर घर साचे रिहा वाड़। आपे गुर आपे चेले सिँघ शेर शेर दलेर, कलिजुग चोली रिहा पाड़। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे साचा वर, लक्ख चुरासी वढ्ढे धड़, रचन रचाए सतारां हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सुहेले जगत मेले, धरत मात दुलारे, आप बणाए साचे लाड़। सतारां हाढ़ी फुल फुलवाड़ी। प्रभ शब्द बगीचा लाया, आपे करे नाम वाड़ी। रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी। साची बणत रिहा बणाया, सदा फिरे पिच्छे अगाड़ी। होए सहाई बहत्तर नाड़ी। पंजां चोरां दर दुरकाया, गुर चरन सरन नेड़ ना आए
मौत लाड़ी। सिँघ सिँघासण डेरा लाया, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, ख़ुशी मनाई सतारां हाढ़ी। धर्म राए दी कटे फाँसी, आपणा बेड़ा आपणे हथ्थ रखाए, आपणा बेड़ा रक्खे हथ्थ। प्रभ अबिनाशी सर्ब समरथ। आवण जावण जावण आवण पतित हरि भगवान, जगत झेड़ा दए चुकाया। किरपा करे गुण निधान, वड वडा मेहरवान, काया खेड़ा भाग लगाया। शब्द बिठाए सच बिबाण, लोकमात हरि गेड़ा लाया। आप उठाए गुरमुख साचे नौजवान, बेमुख सोया ना कोई जगाया। अट्ठे पहर कर ध्यान, चार कुन्ट दहि दिश, गुरमुखां साचा मेल मिलाया। साचा छत्र झुलाए सीस, आप आपणे हथ्थ रखाया। लक्ख चुरासी किसे ना आए दिस, साध संत किसे वेख ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत रिहा बणाया। प्रभ साचा बणत बणाई जांदा। गुरमुखां गणत गिणाई जांदा। दे मति समझाई जांदा। नौ अठारां भेव चुकाई जांदा। मात गर्भ रोग मिटाई जांदा। साचा शब्द रसन जपाई जांदा। मोती चोग हँस चुगाई जांदा। आत्म जोती आप जगाई जांदा। चार वरनां इक्क गोत बणाई जांदा। दुरमति मैल गई धोती, गुरमुखां बणत बणाई जांदा। जोती जोत सरूप हरि, धर्म राए तेरा लेखा ताम, सतारां हाढ़ी लंगर लवाई जांदा। बारां बारां कर लेखा पूरा, बारां मास लिव मात लाई जांदा। तेरां तेरां दर खोल्हे भेत, गुर नानक जो रसना गाई जांदा। गुरमुखां लिखाए लेख, शब्द रसना कलम चलाई जांदा। लक्ख चुरासी विच्चों वेख, चरन प्रीती जोड़ जुड़ाई जांदा। माया राणी जगत भेख, गुरमुखां गलों जंज़ाला लाही जांदा। जोती जोत सरूप हरि, बारां बारां सच धारा, माया राणी तेरा लंगर लवाई जांदा। हरि प्रकाश शब्द अनूपया। हरि प्रकाश जगत अन्ध कूपया। हरि प्रकाश सति सरूपया। हरि प्रकाश ना कोई रेख ना कोई रूपया। हरि का प्रकाश महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेट मिटाए गुरमुखां आत्म दूखया। हरि प्रकाश जगत अज्ञानया। गुरमुख विरले मात पछानया। हरि प्रकाश शब्द रहिरास पुरीआं लोआं अकाश पतालां गगनां एका ताल वजा रिहा। गुरमुखां देवे आत्म लग्न, साचा दर वखा रिहा। हरि प्रकाश आत्म जोती साचे जगण, गुरमुख ना होए मात नग्न, प्रभ साचा लेख लिखा रिहा। मुख लगाए साचा शब्द सगन, धुरदरगाही मेल मिला रिहा। हरि प्रकाश जगत रंगण, गुरमुख साचे दर घर साचा एका मंगण, हरि हउमे पीड़ गंवा रिहा। मानस देही ना होए भंगण, दूई द्वैती फट्ट गंवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि निहकलंक नरायण नर, साची जोती नूर उपा रिहा। हरि प्रकाश शब्द नगारया। चार कुन्ट दहि दिशा प्रभ अबिनाशी आप वजा रिहा। हरि प्रकाश घट घट भीतर अन्दर बाहर डूंघी कन्दर सागर थारया। अज्ञान अन्धेरा भगत सवेरा, कलिजुग सुंञ मिटा रिहा। हरि प्रकाश गुरमुखां हिरदे रक्खे वास, हरि हरि साचा दासन दास
आपे आप अख्वा रिहा। मेट मिटाए मदिरा मास, शब्द अमृत साचा सीर प्या रिहा। हरि प्रकाश मात पताल अकाश, कलिजुग रैण अन्धेरी आप मिटा रिहा। गुरमुख नाता पुरख बिधाता साचा जोड़ जुड़ा रिहा। हरि प्रकाश रसन किसे ना सके कहण, हरिजन वेखे तीजे नैण, बेमुखां नेत्र बन्द करा रिहा। गुर चरन दुआरे साचा नाता, मात पित भाई भैण पिता पूत एका डोर बंधा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे हरि समा रिहा। हरि प्रकाश शब्द घन घोरया। घट घट रक्खे वास, पकड़ उठाए ठग चोर यारया। हरि प्रकाश गुरमुखां सुणाए एका राग, चुक्के मोर तोरया। जोती जामा कन्त सुहाग, शब्द बहाए साचे डोल्लया। बणे कुहार चुक्के वाग, रसना कदे ना बोल्लया। आत्म धोए अमृत दाग, काया सागर नीर वरोल्लया। दीपक जोती जगे चिराग, मिटे अन्धेर पर्दा उहलया। आत्म तृष्ना बुझे आग, अमृत सीर साचा डोहलया। गुरमुख विरला जाए जाग, प्रभ पूरे तोल तोल्लया। हँस बणाए हरि जी काग, चुगाए चोग शब्द अमोल्लया। माया राणी डस्सणी नाग, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां वसे सदा काया चोल्लया। हरि शब्द गुर धार। गुर शब्द जगत पसार। हरि शब्द ब्रह्म विचार। गुर शब्द जगत अधार। हरि शब्द अन्ध अंधिआर। गुर शब्द अन्दर बाहर। हरि शब्द नूर उज्जयार। गुर शब्द मात पसार। हरि शब्द रंग अपार। गुरमुख गुर शब्द संग प्यार। हरि शब्द गुर शब्द गुरमुख विरले करन विचार। हरि शब्द गुर अधारया। गुर शब्द विच संसारया। हरि शब्द अगम्म वेख वेख ना किसे विचारया। गुर शब्द लोकमाती गगनी थम्म, रसना रस उपा रिहा। हरि शब्द ना जन्मे ना जाए मर, साची धुन धुनी धुन्कारया। गुर शब्द काया भन्ने घड़े, करे वेस वारो वारया। हरि शब्द गुर शब्द गुरमुख विरले मात विचारया। हरि शब्द गुर जणाईआ। गुर शब्द जगत वड्डयाईआ। हरि शब्द ना किसे लेख लिखाईआ। गुर शब्द लोकमाती हुक्म चलाईआ। हरि शब्द गुणवन्त गुण निधान हरि भगवान, आपे आप रिहा उपाईआ। गुर शब्द सरगुण साचा साचा रूप, कथ कथ जीव जन्त रिहा समझाईआ। हरि का शब्द गुर का शब्द गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। हरि का शब्द अडोल काया चोल्लया। गुर का शब्द अमोल रसनां बोल्लया। हरि का शब्द काया मन्दिर साचे अन्दर, गुर पूरे मात फरोल्लया। गुर का शब्द लोकमाती कलिजुग जीवां हो हो नीवां तोल तोल्लया। हरि का शब्द गुर पूरे हाजर हज़ूरे, आत्म सुणया सच ढोल्लया। गुर का शब्द अपार साची तूरे, लोकमात गुरमुखां आत्म पड़दा खोल्ल्हया। हरि शब्द गुर शब्द गुरमुख साचे संत प्यारे, हरिभगत नाम वणजारे, आत्म साची कोल्लया। हरि शब्द जगत गुर निआउँ है। गुर शब्द वसे थांउँ थांउँ है। हरि शब्द गुर पूरे रक्खी ठंडी छाउँ है। गुर शब्द लोकमात पिता माउँ है।
हरि शब्द ना कोई वेखे ना कोई जाणे, ना कोई दस्से नाउँ है। गुर शब्द लोकमात राग छतीसा, वंडे कर कर न्याउँ है। हरि शब्द गुर शब्द गुरमुख साचा संत प्यारा, हरिजन साचा भगत उज्जयारा, जाणे नेहचल थांउँ है। हरि शब्द गुर गुर दात। गुर गुर शब्द जगत करामात। हरि शब्द काया रैण अन्धेरी डूंघी कन्दर खोल्हे ताक। गुर शब्द गुर रसनी गाए, जगत जणाए भविख्त वाक्। हरि शब्द हरि घर वसेरा, ना कोई रक्खे दूजी आस। गुर शब्द लोकमात करे निबेड़ा, चल्ले स्वास स्वास। हरि शब्द गुर शब्द निरगुण सरगुण दोहां बणाए साची रास। हरि शब्द सुणे पुकार। हरि शब्द गुर अधार। घर घर वेखे नेत्र पेखे, इक्को सच्चा इक्क विचार। धुरदरगाही लिखी रेखे, आपे लिखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत धार। किरपा धारे हरि निरँकारा। देवे वरे साचा मीत मुरारा। गुरमुख साचा करनी करे, हउमे दुखड़ा लथ्थे भारा। आप आपणी करनी करे, आत्म मारे इक्क हँकारा। साची तरनी हरिजन तरे, देवे साचा शब्द शृंगारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त हरि झोली पाए, नारी कन्ता सच भतारा। नारी कन्ता सच भतार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, दूई दवैती शरअ शरायती आत्म खोटी कढ्ढे बाहर। एका देवे नाम हदायती, जोती नूरा अपर अपर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे सच्चा इक्क प्यार। इक्क प्यार दूजा जोड़। जगत विछोड़ा देवे तोड़। हउमे कढ्ढे विच्चों रोड़। शब्द चढ़ाए साचे घोड़। जोती जामा हरि भगवाना, देवे सच्चा नाम निशाना, अन्तिम वेले जाए बौहड़। करे प्यारा हरि करतारा, दूई दवैती करे दूर। शब्द फेरे तिक्खा आरा। काया मन्दिर साचे अन्दर, हउमे रोग कढ्ढे बाहरा। कर उज्जयारा अन्दरे अन्दर, गुप्ती गुप्ता करे ज़ाहिरा। हँकारी तोड़े आत्म जन्दर, साचा मेल कन्त भतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब कर्म कर विचारा। मानस देही बन्न्हे धार, मिले वड्याई विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क वखाए सच दुआरा। जगत पखण्डा वणज, लक्ख चुरासीआ। जगत पखण्डा वणज मदिरा मासीआ। जगत पखण्डा वणज कलिजुग जीव उदासीआ। जगत पखण्डा वणज, अन्तिम अन्त अन्त विनासीआ। कलिजुग पखण्डा वणज, जीव जन्त कराए दासीआ। कलिजुग पखण्डा वणज, जोती जोत सरूप हरि, एका एक शब्द स्वासीआ। जगत पखण्डा वणज, जगत भण्डार है। जगत पखण्डा वणज, साधां संतां वगी मार है। जगत पखण्डा वणज, गुरूआं पीरां माया राणी पाया वड जंजाल है। जगत पखण्डा वणज, दिसे मन्दिर मस्जिद गुरूद्वार है। जगत पखण्डा वणज, मुलां पंडत पांधे खाणी बाणी करन विचार है। जगत पखण्डा वणज, गुर पीर औलीए शेख़ मुसायक आप आपणा गए हार है। जगत पखण्डा वणज, चारों कुन्ट चार चुफेर होए अन्ध अंध्यार
है। जगत पखण्डा वणज, ना कोई जाणे सच्ची सरकार है। जगत पखण्डा वणज, कलिजुग तेरी सच्ची धार है। जगत पखण्डा वणज, पुठ्ठी सिध्धी सीस बन्न्ही दस्तार है। जगत पखण्डा वणज, भाणा पैणा सहिणा करे ख्वार है। कलिजुग पखण्डा वणज, गुरमुखां करे हित्ता, अन्त पैणी शब्द मार है। कलिजुग पखण्डा वणज, ना कोई दिसे सुघड़ स्याण बेमुहाणा सर्ब संसार है। कलिजुग पखण्डा वणज, ना कोई दीसे तहसील थाना, गऊ ग़रीबां पावे सार है। कलिजुग पखण्डा वणज, ना कोई मन्ने प्रभ का भाणा, आत्म भरया इक्क हँकार है। जगत पखण्डा वणज, मायाधारी वडे वडे शाहकार है। जगत पखण्डा वणज, ना कोई करे कराए सच हुक्म दी साची कार है। जगत पखण्डा वणज, धरत मात तेरी सुणे ना कोई पुकार है। जगत पखण्डा वणज, कलिजुग बीज साचा बीआ, फल लगाया चौथे जुग तेरे सच्चे डाल है। कलिजुग पखण्डा आप रखाई साची नीआं, कलिजुग बणाया आप सिक्दार है। कलिजुग पखण्डा साढे तिन्न हथ्थ रखाए सीआं, वंड कीती अपर अपार है। कलिजुग पखण्डा ना कोई बीवी ना कोई मीआं, ना कोई नारी कन्त भतार है। कलिजुग पखण्डा कलिजुग जीआं, मार रिहा डाढी मार है। कलिजुग पखण्डा अन्त चढ़ाए झूठा डण्डा, ना दीसे पार किनार है। कलिजुग पखण्डा जोती जोत सरूप हरि, आपे आप कराए आर पार है। कलिजुग पखण्डा मात प्रधानया। कलिजुग भेख पखण्डा आत्म होई जीव शैतानया। आत्म भेख पखण्डा, साधां संतां बन्न्हे हथ्थीं गानया। कलिजुग भेख पखण्डा, उलटी करे मति राजे राणया। कलिजुग भेख पखण्डा आप गंवाए साचा तत, भुलाए जीव निधानया। कलिजुग भेख पखण्डा किसे ना उब्बले बहत्तर नाड़ी साची रत्त, काया माटी ना किसे पछाणया। कलिजुग भेख पखण्डा कोई ना रक्खे किसे पत, जूठे झूठे शेख़ शिख़ाणया। कलिजुग भेख पखण्डा आत्म तुट्टा धीरज यति, वड वडे शाह दुरानया। कलिजुग भेख पखण्डा सच वस्त ना आए हथ्थ, ना कोई देवे ब्रह्म ज्ञानया। कलिजुग भेख पखण्डा बेमुखां पाए नत्थ, चार कुन्ट करे हलकानया। कलिजुग भेख पखण्डा सृष्ट सबाई रिहा मथ, रिड़के वांग मधानया। कलिजुग भेख पखण्डा लक्ख चुरासी लाहे सथ, आत्म राम ना किसे पछाणया। कलिजुग भेख पखण्डा बेमुखां मिली एका वथ, होए विछोड़ा श्री भगवानया। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई चढ़ाए शब्द रथ, डूंघे वहिण जगत रुढ़्हानया। कलिजुग भेख पखण्डा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आपे मेट मिटानया। कलिजुग भेख पखण्ड, जगत न्यारया। कलिजुग भेख पखण्ड, गुरमुख विरले मात विचारया। कलिजुग भेख पखण्ड, जीवां जन्तां करे ख्वारया। कलिजुग भेख पखण्ड, सच दुआरे दर दरवाजे हँकारी कुण्डा मारया। कलिजुग भेख पखण्ड, दर दर बन्दर नाचे, लक्ख चुरासी आपे आप नचा रिहा। कलिजुग भेख पखण्डा, धूंआं धुखे अन्दरे अन्दर, जोती दीप ना
कोई जगा रिहा। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई वखाए साचा मन्दिर, जात पात वंड वंडा रिहा। कलिजुग भेख पखण्डा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम मेट मिटा रिहा। कलिजुग भेख पखण्ड, जगत कुड़माईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, माया राणी तन शृंगार लगाईआ। कलिजुग भेख पखण्ड, लक्ख चुरासी इक्को वेखे सच्चा हाणी, सच सुहागण नार आप अखवाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, माया ममता कज्जल सुन्दर बांके नैण सुहाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, बेमुखां वखाए झूठा मन्दिर, फड़ अन्दर आप बहाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, इक्क वखाए डूंघी कन्दर, झूठी सेजा आसण लाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना होए मेल पुरख अबिनाशण, राह साचा हथ्थ ना आईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई गावे शब्द स्वासण, साचा नाद ना कोई वजाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, चारों कुन्ट मदिरा मासन, गुरमति दर रही शरमाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, चल्लया मात अकाशन, मन मति जीआं रही भुलाईआ। कलिजुग भेख पखण्डा, कलिजुग तेरा आया वण्डा, दुरमति नाल संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम देवे मेट मिटाईआ। कलिजुग भेख पखण्ड, जटा जूट धारया। कलिजुग भेख पखण्ड, मुनी नाद पार करा रिहा। कलिजुग भेख पखण्डा, शब्द रागी आप भुला पा रिहा। कलिजुग भेख पखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भेख पखण्डा, अन्त निशानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, वड वड विद्वानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई जाणे जगत ज्ञानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे वेद पुरानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई वखाणे साची बाणीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, भुल्ले पंडत पाधे बेमुहानया। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे शेख़ शेख़ानया। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे मुलां मुलानया। कलिजुग भेख पखण्डा, झूठे मणके गल तसबानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई विरोले दुध्ध मधाणीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, लक्ख चुरासी झूठी बणी सवाणीआ। कलिजुग भेख पखण्ड, ना कोई जाणे अञ्जील कुरानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, मोनी सोनी नैण मुधानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, काला सूसा दर दरवेश कोई ना जाणीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, लाल चोला जगत अमोला, चिट्टा रंग दा जाणीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई जाणे राजे राणीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे शाह सुल्तानया। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे शाह अरकानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, पर्दा पाए आप दुरानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, आप भुलाए वड अरबानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, माया लुटयां शाह ईरानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, पत लथ्थी शाह लिबनानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, वेख वखाणे रूस बूसानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे चीन चीनानीआ।
कलिजुग भेख पखण्डा, मिटदा जाए शाह जापानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, आप मिटाए आस्टरेलानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, मेट मिटाए शाह सुल्तानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे अमरीकानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, फिरे दुहाई फरीक अफरीकानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, उडदा जाए रंग शाह इंगलतासनीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, मेट मिटाए हरि सुलानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना जाणे शाह फरांसीसानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, आप मिटाए वड बिलजमआनीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, उडे ख़ाक विच हालैडानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, लथ्थे ताज पोल पुलैंडानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, वजे ताक वड जरमानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई बचाए शाह फिनलानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, आप मिटाए नारवेआनीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, रुढ़दा जाए जगत सुडानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, मिटे नाम मात हंगरानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना कोई दीसे जगत तसमानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, चक्की पीसे चैक चकवानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, धक्का लग्गे शाह इटालानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, ना होए विचोला स्विटज़रलानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, मिटे निशान तुरक तुरकानीआ। कलिजुग भेख पखण्डा, सति सागर वड गागर, मारे इक्क उछाल शब्द भगवानीआ। कलिजुग भेख पखण्ड, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंघी कन्दर अन्दर मन्दिर, जल धार सच्चे ताल एका धार रुढ़्हानया। कलिजुग भेख पखण्ड, आपे करे कराए वेख वखाए, भारत खण्डानया। कलिजुग भेख पखण्डा, पाक पाकानया। कलिजुग भेख पखण्ड, प्रभ आपे मेटे प्रगट होए दे जहानया। कलिजुग भेख पखण्ड, आपे घड़े आपे लए भन्न, शब्द डण्डा हथ्थ रखानया। कलिजुग भेख पखण्ड, सत दीप नौ खण्ड पाए वंड, ना कोए छोड छुडानया। कलिजुग भेख पखण्ड, प्रभ देवण आया दंड हथ्थ चुक्के चण्ड प्रचण्ड, रसना तीर कमान उठानया। आपे करे खण्ड खण्ड, जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जाणे खेल महानया। कलिजुग भेख पखण्ड, हरि मिटावणा। शब्द सुहागी गीत, हरि जपावणा। आप चलाए आपणी रीत, वक्त सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, धर्म जैकार करावणा। कलिजुग भेख पखण्ड, गुरूआं पीरां आत्म होई हैरानीआ। कलिजुग भेख पखण्ड, कलिजुग जीआं आत्म रंड, प्रभ करे आप पछाणया। पल्ले किसे ना नाम गंढ्ढ, सिर चुक्की पंड, पाप पुरानीआ। कलिजुग भेख पखण्ड, प्रभ देवण आया दंड, जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखानया। आत्म पाए ठंड, लक्ख चुरासी गेड़ कटावणा। आपे वेख वखाणे विच ब्रह्मण्ड, पुरीआं लोआं धार बन्न्हावणा। आदि अन्त ना दए कंड, जन भगतां एह समझावणा। सोहँ पल्ले बन्न्हणी गंढ्ढ, अन्तिम जिस ने पार करावणा। जोती जोत सरूप हरि, आपे पकड़े आपणा दामना। एका जोती नूर कर, देवे दरस
गुण निधानणा। सर्बकला भरपूर, धुरदरगाही साचा जामणा। गुरमुखां आत्म करे सति सरूर, मेट मिटाए कामनी कामना। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, कलि अन्त अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलावणा। गुरमुखां चरन धूढ़ी कर, आपणी गोद उठावणा। गुरमुख चतुर मुग्ध मूढ़्ह कर, सतिजुग साचा जाप जपावणा। एका एक आत्म साची गूढ़ कर, नाम साचा उप्पर लावणा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग झूठा भेख पखण्डा, आपे आप मिटावणा। कलिजुग भेख पखण्डा, आपे आप मिटावण। कलिजुग भेख पखण्डा, दए दुहाईआ। लोकमात विच रंडा, जोती हरि जी आप प्रगटाईआ। ना दीसे पार कन्ढ्ढा, संसार सागर वहिण रुढ़्हाईआ। मगर फड़या हरि जी डंडा, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। वेखे खेल विच वरभण्डा, निहकलंक जोत जगाईआ। गुरमुखां कराए एका साची वंडा, नाम वस्त हरि झोली पाईआ। धर्म राए ना दए दंडा, अन्तिम अन्त आपणी गोद उठाईआ। सद सुहेला इक्क इकेला, ठंडी छाँ रखाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, मेट मिटाए जगत पखण्डा, कल आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग भेख पखण्ड, धांही मारदा। वेखे हथ्थ विच फड़्हया डण्डा सच्ची सरकार दा। कोई ना अग्गे मात अड़या, तोड़े गढ़्ह किला हँकार दा। आपे भन्ने जो जन घड़या, आप महल्ल उसारदा। अन्दर कोई रहे ना वड़या, करे कम्म हरि पहरेदार दा। सच अस्वारा साचे घोड़े चढ़या, करे खेल सच्चे परवरदिगार दा। लक्ख चुरासी नाल सिँघ सिँघासण बैठ लड़या, शब्द खण्डा इक्क हुलार दा। अड्डो अड्ड कराए सीस धड़या, साचा खेल नर अवतार दा। अग्गे जाए कदे ना लड़या, भाणे अन्दर सर्ब निवारदा। पुरख अबिनाशी किसे ना फड़या, राजे रणयां आप वंगारदा। सच किल्हे कोट प्रभ साचा चढ़या, खिच्चे तीर रसन कमान दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भेख पखण्डा मेटे, ना दिसे झूठ निशान दा। हरि मंगल हरिजन जानया। भिन्नड़ी रैण सुहागण, हरि रंग हरि हरि वखाणया। भिन्नड़ी रैण धोए दागण, हरि रंग देवे गुरमुख बाल अञ्याणया। भिन्नड़ी रैण बणाए लागन, हरि रंग वेखे हरिजन सुघड़ स्याणया। भिन्नड़ी रैण बणे सुहागण, हरि रंग गुरमुख साचे प्रभ सरनाई माणया। भिन्नड़ी रैण होई वड वडभागण, हरि रंग वेखे पुरख निधानया। गुरमुख साचे संत दुलारे, आप बहाए चरन द्वारया, भिन्नड़ी रैण उठ उठ जागण। भिन्नड़ी रैण कन्त प्यार। गुरमुख साचे सच दुलार। मिल्या मेल पुरख अपार। रसना गाए रोग गंवाया। आत्म रस निझर अमृत बूंद धार कँवल चवाया। प्रभ अबिनाशी होया वस, शब्द सरूपी आया नस्स, शब्द बाण हरि रिहा कस, गुरमुखां हरि बन्न्हे लाया। भिन्नड़ी रैण राह साचा दस्स, कलिजुग मिटे अन्धेर मस्स, सोहँ चन्द सच चढ़ाया। जोत प्रकाशे घर घर वासे, गुरमुखां मानस जन्म करे रहिरासे, ख़ुशी बन्द बन्द कराया। लेखे लाए गर्भ दस मासे, आत्म जोती कर प्रकाशे, गगन मण्डल दी बणत बणाया। आपे रक्खे
अन्दर वासे, पवण देवे इक्क स्वासे, शब्दी बोला बोल बुलासे, जोती नूर इक्क प्रकाशे, नावें दर दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, भिन्नड़ी रैण देवे वर, गुरमुख साचे गए तर, हरिजन आए साचे घर दसवें मेल पुरख अबिनाशे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला इक्क इकेला, हरिजन मेला, आपे वसे आस पास्सया। आस पास चार द्वार। हरि जी होवे पहरेदार। गुरमुखां करे ख़बरदार। कलिजुग वेला अन्तिम आए, लुटया जाए चोर यार। बेमुखां वक्त दुहेला होया, प्रगट होया कूड़ कुड़यारा यार। जन भगतां वक्त सुहेला होया, हरि मिल्या पुरख अपार। आपे रंग नवेला होया, जोत सरूपी गुप्त ज़ाहिर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाउँदीआं। दर घर साचे जोत जगाउँदीआं। गुरमुखां नाल रलाउँदीआं। भैणां भाईआं नाता जोड़ जुड़ाउँदीआं। सतिजुग तेरी बणत बणाउँदीआं। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, तेरी गणत गिणाउँदीआं। रसना गाउणा स्वास स्वासी, माया मोह तजाउँदीआं। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, गुर संगत नाउँ रखाउँदीआं। भिन्नड़ी रैण वज्जी वधाईआ। गुर संगत मात वड्डयाईआ। हरि घर साचे आई मंगत, प्रभ भिच्छया नाम इक्क पाईआ। नाम अमोला चाढ़्हे रंगत, शब्द ढोला इक्क सुणाईआ। पूरे तोल हरि जी तोला, गुरमुख साचे संत जनां, चिट्टा बाणा शब्द चोला, आपणे हथ्थीं तन पहनाईआ। बज़र कपाटी पर्दा खोल्हा, आप हटाए पर्दा उहला, दर घर साचा बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, भिन्नड़ी रैण नेत्र वेख साचे नैण, गुर संगत मेल मिलाईआ। बेमुख डुब्बे डूंघे वहिण, प्रभ गूढ़ी नींद सवाईआ। गुरमुख साचे साचा लाहा लैण, आए हरि सरनाईआ। दरस दिखाए साचे नैण, आत्म तृष्न मिटाईआ। गुर संगत नाता भाई भैण, जगत विछोड़ा इक्क कराईआ। दर घर साचे साचा बहिण, पंजां तत्तां दूर हटाईआ। हरि सहाई साचा साक सज्जण सैण, होए अन्त सहाईआ। आप चुकाए लहिण देण, लेखा लिखे शब्द रघुराईआ। गुरमुख साचे संत जनां नाल रलाई भिन्नड़ी रैण, भैणां भाईआं इक्क सलाह पकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, तेरे सच्चे दर द्वार साची रुत्त सुहाईआ। पूर्ब कर्म विचार, धार बन्न्हांयदा। जन्म कर्म हथ्थ करतार, जन्म मरन खेल रचांयदा। पूर्ब कर्म विचार, भगत उधार बणत बणांयदा। शब्द कराए वणज वपार, साचा लेखा जगत लिखांयदा। आत्म देवे नाम अधार, साचा शब्द झोली पांयदा। चरन छुहाया सच घर बाहर, साचा कर्म कमांयदा। उन्नी सौ तरयासी बिक्रमी दिवस विचार। जोती जोत सरूप हरि, लेखे लाए दया कमाए, शब्द सरूपी इक्क प्यार। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ जगत वड्डयाईआ। बेमुख भुल्ले झूठे भरम, घर साचा सार ना पाईआ। मानस देही उत्तम जन्म, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। करे कराए
आपणा कर्म, सद भाणे हरि समाईआ। हरि नाउँ साचा मात धर्म, जात पात कोई दीसे नाहीआ। एका रूप एका ब्रह्म, साची रेखा किसे दिस ना आईआ। घर घर वण्डां धारे भेख, हउमे माया जगत ढाहीआ। ना कोई जाणे पंडत मुलां शेख़ शेख़ाना, ग्रन्थी पन्थी सार ना पाईआ। प्रभ अबिनाशी साचा राणा, धुर फ़रमाणा एका शब्द चलाईआ। वेखे विगसे गऊ ग़रीब निमाणा, आपणी सरन लगाईआ। सरन ना लाए राजा राणा, हरिभगतां होए सहाईआ। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, पढ़ पढ़ विद्या भुल्ली लोकाईआ। गुरमुख विरले हरि पछाणा, जिस आत्म बूझ बुझाईआ। दर घर साचे मिले माणा, हरि साचा लेख लिखाईआ। कलिजुग झूठा तणया ताणा, हउमे रोग वड वड्डयाईआ। कोई ना दीसे शाह शहाना, बेमुहाणा दए दुहाईआ। हरि का नाम शब्द बबाणा, गुरमुखां रिहा उडाईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, प्रेम सितार इक्क वजाईआ। आत्म बख्शे ब्रह्म ज्ञाना, धुनी नाद नाद धुन आपणी रिहा सुणाईआ। शब्द सरूपी बन्न्हे गाना, लक्ख चुरासी विच्चों वख कराईआ। पुरख अबिनाशी बीना दाना, आत्म वस्त इक्क टिकाईआ। हरिजन हरि हरि रसन चीना, प्रभ साची जोत जगाईआ। अट्ठे पहर मन तन भीन्ना, आत्म वज्जदी रहे वधाईआ। हरि दर्शन पाया ठांडा सीना, धर्म राए फाही कटाईआ। नेत्र नैण तिसाए जिउँ जल मीना, प्रभ अमृत मेघ बरसाईआ। ना कोई जाणे मुहम्मदी दीना, ब्रह्म विद्या ना किसे सिक्खाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, हरिजन साचे संत सुहेले आपे रिहा मिलाईआ। सुहाए द्वार बंक चरन छुहांयदा। गुरमुख उधरे पार, प्रभ पूर्ब लेखा आप लिखांयदा। मानस देही जन्म संवार, लक्ख चुरासी पार करांयदा। ऊँचां नीचां भरम निवार, सूचो सूच दर द्वार सुहांयदा। प्रभ अबिनाशी जामा धार, चार वरनां एका सरना साचा रसन वखांयदा। आपे जाणे हरि जी सार, फड़ फड़ बाहों पार करांयदा। ना कोई जाणे नर नार, भरम भुलेखे जगत भुलांयदा। गुरमुखां करे तन शृंगार, शब्द चोला तन पहनांयदा। आत्म बख्शे चरन प्यार, साचा धर्म मात धरांयदा। देवे वर सच्ची सरकार, परवरदिगार आप अखवांयदा। नैण मुंधाना जोत अकार, हरि भगवाना शब्द चलांयदा। नाम बबाणा विच संसार, भगत निधाना आप चढ़ांयदा। साचा माण दर दरबार, जगत विकार रसन तजांयदा। मिले मेल पुरख अपार, दरगहि साची माण दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला संत सुहेला, जगत विछोड़ा शब्द घोड़ा गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा जोड़ जोड़ा, साचा नाता पुरख बिधाता उत्तम जाता एका चरन रखांयदा। करे सच निआउँ, सच्ची सरकारया। वेख वखाणे साचे थांउँ, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरया। गुरमुखां देवे ठंडी छाउँ, दर मिले माण जगत निमाणया। आपे पिता आपे माउँ, भाई भैणां हरि साचा साक सज्जण सैणा अख्वा रिहा। सच्चा नाम पीण खाण, चरन ध्यान इक्क
वखाणया। दर घर साचे देवे माण, नर हरि श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस अमोघ धुर संयोगा, साचा दर आप पछाणया। जल नीर अमृत अमृत धारया। कढ्ढे हउमे पीड़, दु:ख निवारया। अमृत साचा सीर, गुरमुखां आप चवा रिहा। किसे हथ्थ ना आए पीर फ़कीर, वेद पुरान गा गा थक्के, अमृत धार ना कोई चवा रिहा। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, वड संसारी साची बणत बणा रिहा। एका देवे नाम अधारा जगत वणजारा, भगत वणज साचा नाम करा रिहा। ना कोई करे मात अधारा, लहणा देणा शब्द गहणा, काया चोली साचे मन्दिर आत्म अन्दर आपणे आप पहना रिहा। होए प्रकाश कोटन भाना, गुरमुख साचे चतुर सुजाना, चरन धूढ़ कर इशनाना, आत्म जोती जोत जगा रिहा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साचा देवे नाम निशाना, भरया जाम रमईआ रामा, साचे मार्ग आपे पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ ठंडी सीतल धार, गुर संगत तेरा इक्क प्यार, लोकमात मार झात, इक्क इकांत आपणा आप निभा रिहा। अमृत साचा सीर, मुख चवांयदा। जन भगतां आत्म देवे धीर, पीड़ कढांयदा। गुरमुखां करे शांत सरीर, काया अग्नी आप बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द चीर सीस सजांयदा।
३० पोह २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
सचखण्ड सच्चा दरबारया। विच वरभण्ड खेल अपारया। जोती जामा हरि ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं सर्ब समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम आप बहा रिहा। साचे घर जोत निरँकार है। एका धार अपर अपार है। ना कोई सके विचार, ना वेखे रेखे भेख ना कोई नारी नार है। एका जोती बिन वरन गोती, पुरख अकाला दीन दयाला आपे जाणे आपणी सार है। आपे जाणे आपणी सार, जोत जगांयदा। वसे सच द्वार, आपणा महल्ल सदा अटल एका एक बणांयदा। वसे रस्से निहचल धाम अटल, किसे हथ्थ ना आंयदा। किसे हथ्थ ना आवे जल थल, उच्च पर्बत ना कोई वखांयदा। जोती जामा वल छल, कलिजुग तेरी दात साचे धाम ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा श्री भगवाना, साची बणत बणांयदा। सचखण्ड सच अकालया। जगी जोत बेमिसालया। ना कोई वरन ना कोई गोत, मात पित ना किसे पा लया। ना कोई दुध्ध ना कोई पोत, पुत्तर धी ना किसे अख्वा लया। एका एक निरँजण जोत साचे धाम आप समा लया। जोती जामा हरि भगवाना, निहकलंक पहरे बाणा कलिजुग अन्तिम वार लोकमात मार झात, साची बणत बणा रिहा। जोत निरँजण नूर अकाली, कलिजुग रैण घटा
काली, पुरख अबिनाशी वेख विचार दीपां लोआं पाए सार, विच वरभण्डां करे खेल न्यारे। जोती जामा श्री भगवाना, प्रगट होए विच संसारे। शब्द जणाए इक्क तराना, ना कोई धुन ना कोई सुन पड़दा उहला ना कोई रखावे। गुरमुख साचे संत जन प्रभ लोकमात चुण भेव खुल्हाए दया कमाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। निरगुण खेल जगत हंकारया। ना कोई गुर ना कोई चेल, भुल्ला सर्ब संसारया। ना कोई बाणी ना कोई शब्द सच्ची धुन्कारया। जोती जोत सरूप हरि निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साचा मेल मिला रिहा। शब्द तराना नाम मृदंग। ना कोई चढ़ाए कंचन काया साचा रंग। पंज तत्त लग्गी झूठी अंचन, जलदे रहण वांग पतंग। गुरमुखां काया आया सिंचण, हरि दर मंगी साची मंग। तन मन भिन्ना हरि हरि भिंचन, मानस देही ना होए भंग। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा चाढ़्हे रंग। शब्द धार ना कोई विचार, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानया। कवण दुआरा कवण घर बाहरा, जिथ्थे वज्जे तार महानया। कवण वजाए तार अपार रबानीआ। कवण चलाए साची धारा, कवण रखाए धुरदरगाही सच निशानीआ। कवण वखाए रारा रारा रारा, राम रहीम करीम ना किसे पछाणया। बेमुखां आत्म भरया हँकार, चारों कुन्ट होए वैरानया। कलिजुग तेरा धुंदूकारा, बेमुख मारे वड शैतानयां। गुरमुख विरले नाम अधार, प्रगट होए वाली दो जहानया। काया करे ठंडी ठार, अमृत साची बूंद प्या रिहा। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, एका दीपक जोत जगा लया। चरन प्रीती सच प्यार, चार वरनां रीत चलानयां। लोकमात इक्क सच दुआरा, संत मनी सिँघ बण लिखारा, कलम चलाई बेमुहाणया। राजा राणा होए ख्वार, ना कोई दिसे शाह सवार, पवण झुल्ले एका धार, प्रभ मारे शब्द तीर कमानया। कलिजुग पासा आया हारा, सृष्ट सबाई होए दो फाड़ा, गुरमुखां वेल वधाए सतारां हाढ़ा, लक्ख चुरासी फंद कटानया। जगे जोत बहत्तर नाड़ा, काया मन्दिर सच अखाड़ा, पंजां चोरां मार भगानया। धुरदरगाही साचा वाड़ा, पुरख अबिनाशी साचा लाड़ा, गुरमुख नारी जिस प्रनानया। कलिजुग पाया पड़दा भारा आप चबाए आपणी दाढ़ा, गुरमुखां देवे सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञानया। शब्द उठाए साची धाड़ा, वेख वखाणे जूह उजाड़ा, उचे पर्बत हरि हिलानया। शब्द चल्ले काड़ काड़ा, बेमुख जीवां मारे झाड़ां, सीस धड़ धड़ सीस ना कोई दिसानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणे भाणे, जीव जन्त ना सके कोई पछाणया। लोकमात बणत बणांयदा। मिटे अन्धेरी रात, गुरमुख साचे संत उपजांयदा। देवे साची शब्द दात, हरि सुगात इक्क लिआंयदा। सति पुरख निरँजण साचा नात, दु:ख भय भंजन मेल मिलांयदा। धूढ़ी चरन नेत्र अंजन, कज्जल धार शृंगार करांयदा। बणे सुहेला साचा सज्जण, जगत विछोड़ा आप कटांयदा। अमृत देवे इक्क प्याला गुरसिख पी पी रज्जण, आत्म तृष्न मिटांयदा।
काया भाण्डे अन्तिम भज्जण, ना कोई किसे छुडांयदा। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, शब्द जोती खेल खिलांयदा। बेमुख जीव कलिजुग तेरी अग्नी दगन, घर घर धूंआं धार रखांयदा। गुरमुखां ताल आत्म साचे वज्जण, प्रभ शब्द डंक वजांयदा। ना कोई हाजी ना कोई हज्जण, मदीना मक्का वेख वखांयदा। ना कोई ताजी ना कोई ताजन, शब्द घोड़ ना कोई चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणी बणत बणांयदा। निरगुण खेल अपार, ना सरगुण जाणया। जोती इक्क अकाल, जगत भगवानया। आवे जावे दीन दयाल, आपणे भाणे आप सद रहानया। साची नूरी जोत जलाल, शब्द दलाल इक्क रखानया। गुरमुखां झोली देवे डाल, दर मंगण बण सवालीआ। साची जोती दीपक थाल, काया जगे जोत बेमुहानया। चिट्टा अस्व शब्द घोड़ा मारे इक्को छाल, किरपा करे वाली दो जहानया। गुरमुख साचे रक्खण आया लाल, देवे शब्द सच्चा दुशालया। लक्ख चुरासी मात कंगाल, पंजां लुट्टया नाम धन मालया। सोहँ शब्द वस्त आत्म घर रखणी संभाल, हरि तोड़े जगत जंजालया। फल लगाए काया सच्चे डाल, गुरमुख साचे संत जनां, आपे करे रखवालया। अन्त काल ना खाए काल, हरि गोदी आप उठा लया। दो जहानी चले नाल, साचे धाम बहा लया। जगत अवल्लड़ी चल्ले चाल, जोती जामा श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जना एका देवे नाम धन, जगत भगत वड दानीआ। हरि शब्द काया गागरा। गुर शब्द जगत उजागरा। हरि शब्द रती रत्नागरा। गुर शब्द गुरमुख साचे संत जनां, आपे मेल मिलाए, चरन प्रीती इक्क वखाए, हरि सरन सच्ची जन लागरा। सरगुण निरगुण एका धार, शब्द तरंता साची धार, लोकमात बेमुहानया। हरि डोली इक्क बणांयदा। फूलनहारा आप सुहांयदा। करे मात शृंगारा, त्रै लोआं वेस करांयदा। पुरीआं लोआं इक्क अखाड़ा, आपे रचन रचांयदा। साची डोली बण कहारा, आपणे कंध उठांयदा। लक्ख चुरासी करे चोरी, प्रभ आपणा भेव छुपांयदा। हौली हौली जाए तोरी, सच दुआरा हरि निरँकारा, फड़ फड़ बाहर कढांयदा। उतरया आवे वारो वारा, छेवें घर सच विचोला, शब्द नाल रलांयदा। पंचम् हरि गावे ढोला, पवण स्वासी तार वजांयदा। चौथे घर लक्ख चुरासी, विच मात मार झात, वेखे काया चोला, अन्दर बाहर वेख वखांयदा। चौथे जुग तेरा साचा डोला, प्रभ अबिनाशी चौथे घर लिआंयदा। करे खेल घनकपुर वासी, लाल वेस हरि करांयदा। धर्म राए दी लाहे उदासी, दिवस रैण सीस निवांयदा। जनक राए गल कटी फाँसी, धर्म राए बख्शांयदा। कलिजुग वेखे मदिरा मासी, यम राजा ख़ुशी मनांयदा। लाड़ी मौत करे हासी, साची मैहन्दी हथ्थीं लाए, सोहणा रंग चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी देणी फाँसी, सच दुलारी धी कुँवारी, लाड़ी मौत आपे आप समझांयदा। चारे कुन्टां वेखे वारो वारी, ना कोई छड्डी पुत
मां प्यारी, साची सिख्या आप समझांयदा। ना कोई वेखी कन्त भतारा नारी, ना कोई वेखी भैण भ्रा प्यारी, कलिजुग नाता आप तुड़ांयदा। लोकमात ना करे उधारी, चारों कुन्ट पए ख्वारी, फड़ाए एका नाल बहारी, साचा हुक्म सुणांयदा। लाड़ी मौत अजे कुँवारी, धर्म राए अग्गे निमस्कारी, मैं वेखां पहलां चार यारी, कवण वर कवण दर कवण घर, साचा कन्त वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी साची डोली, आप तुराए होली हौली, चौथे घर आसण लाया, वाहवा सोहणी बणत बणांयदा। साचे घर हरि करे विचार। धरत मात तेरी सुणे पुकार। लोकमात तेरी झूठी धार। कलिजुग अन्तिम आई हार। बेमुख जीव मुग्ध गंवार। मदिरा मासी वड हँकार। शब्द स्वासी गुरमुख विरला, पुरख अबिनाशी करे विचार। प्रगट होए घनकपुर वासी, साची डोली करे त्यार। नाल रलाए ना कोई साथी, हथ्थ ना फड़े्ह तेज कटार। ना कोई वेखे शाह अस्वार। ना कोई अस्व घोड़ा ताजी हाथी, आपे चल्ले पवण अस्वार। प्रगट होए त्रैलोकी नाथी, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। आप चलाए साची गाथी, सतिजुग चलाए साची धार। जोती जामा श्री भगवाना साची डोली आप बिठावे, चारे कुन्टां बन्न्हे वारो वार। इक्क दरवाजा ग़रीब निवाजा लहन्दी दिशा वखांयदा, साची डोली तणया ताण। तणीआं बन्न्हे शब्द डण्डे नाल। आपे पाए साची वंडा, ना कोई सके सुरत संभाल। वेख वखाणे आत्म देवे गंढ्ढा, सोहँ शब्द सच्चा धन्न माल। अन्तिम वेले पाए ठंडां, कलिजुग तेरा अन्तिम वेख, प्रभ अबिनाशी सच सुहेला, आप कराए अन्तिम वेला, चरन प्रीती निभे नाल। जोती जामा श्री भगवाना चोली रंगे लाड़ी मौत सिर वाहे कंघी, आप बिठाए दया कमाए, आपणे कंधे लए उठाए, लोकमात दा राह वखाए, आपे चल्ले नाल नाल। हरि साची डोली आप उठाईआ। पहली पौड़ी दरस दिखाईआ। ब्रह्मे पाई वंड, ब्रह्म लोक वधाईआ। की करे खेल्ह रघुराई, ना जाणे कोई राईआ। चारे वेदां रिहा लिखाईआ। हरि की खेल समझ ना आईआ। ना होए कोई सहाई, कलिजुग वेला अन्तिम आया, ना सके कोई छुडाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, सच दुआरे बैठा आईआ। जोती जामा श्री भगवाना, साची डोली आपणे कंध उठाईआ। प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणाया। ब्रह्मे अग्गों सीस निवाया। हरि प्रभ साचा शब्द वाचा, साचा राह वखाया। पुरीआं लोआं भाण्डा काचा, आपे भन्ने घड़े आपे लए उपजाया। भाणा मन्नण साचो साचा, प्रभ साचा होए सहाया। जोती जामा श्री भगवाना। हथ्थीं बंनण आया गाना। कलिजुग अन्तिम दर घर साचे जाणा गुण निधाना। अन्तिम मेला जोत मिलाना। ब्रह्मा साची करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। एका बख्श चरन प्यार। चारे मुख गए हार। अट्ठे नेत्र वारो वार, रोंदे धांह मार। उलटी नभी कँवल अमृत डुल्ल्हा, आत्म होई दुखिआर। इक्क दुआरा हरि जी खोल्हा, करे साची कार। लोकमात ना लाए मुल्ला, गुरमुखां
देवे शब्द अपार। गुरमुख विरला पूरे तोल तुल्ला, प्रभ साचा तोलणहार। चरन प्रीती घोल घुला, दर घर प्रभ वेख, लेख लिखाए दया कमाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। शब्द बणाए साचा दूला, गुरमुख साचा कर अस्वार। आप बणाए साचा घोड़ा, दर घर साचे देवे वाड़। शब्द पहनाए साचा चोला, तिलक लगाए अपर अपार। आत्म पर्दा साचा खोल्हा, आत्म जोती दस्म दुआर। अन्दरे अन्दर हरि जी बोला, पुरीआं लोआं एका धार। चुक्क ल्याया साचा डोला, इन्द्रपुरी हरि करे पार। आप मिटाए पड़दा उहला, शिव शंकर करे निमस्कार। शब्द सुणाए साचा ढोला, ब्रह्मा वेखे दर दरबार। गुरमुख उत्ते जाए कोला, प्रभ अबिनाशी पहरेदार। जोती जामा श्री भगवाना, साचा लेख आप लिखाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। साचा सिख गया दुआरे। प्रभ अबिनाशी दित्ती भिक्ख, साचा किया वणज वपारे। साची सिख्या लैणी सिख, रसना गाया हरि निरँकारे। आत्म लाही दूई द्वैती विख, चढ़या रंग अपर अपारे। मस्तक लाई साची मेख, कौस्तक मनीआ नूर उज्जयारे। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचा साचे घर आप वसाए ब्रह्मा तेरे उच्च महल्ल मुनारे। उच्च महल्ल मुनारा सच टिकाणया। अन्तिम मन्नणा पए भाणा, साचा राणा हुक्म सुणा रिहा। अन्तिम छड्डणा पए माणा, जोती मेल मिला रिहा। ना कुछ पीणा ना कुछ खाणा, इक्क अधार रखा रिहा। गुरमुख साचे संत सुहेले साचा माण दवाणा, सच दुआरे आप बहा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी बणत बणा रिहा। साचे सिख मिली वड्डयाईआ। शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। आत्म जोती नूर सवाईआ। वरन गोती भेव चुकाईआ। एका ब्रह्म सरूपी ब्रह्मा बैठा लिव लाईआ। सद वजाए शब्द नाद, अमृत धार मुख चुआईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर होए सहाईआ। साची बख्शे अन्तिम दाद, गुरमुख साचे माण दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सिँघ पाल साचे धाम वसाईआ। साचे धाम गुरसिख वसाया। रमईआ राम, सच सिँघासण डेरा लाया। लाड़ी मौत लक्ख चुरासी मंगे ताम, अट्ठे पहर तृष्न वखाया। पूर कराए हरि जी काम, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी झूठी डोली आपणे कंध उठाया। प्रभ साचे बणत बणाईआ। शिवपुरी रिहा तजाईआ। इन्द्रपुरी डेरा लाईआ। साचा शब्द सलोक सुणाईआ। ना कोई सके रोक, रसना तीर इक्क चलाईआ। लक्ख चुरासी देणी झोक, पुरीआं लोआं माण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सुरपति राजे इन्द, दे मति रिहा समझाईआ। सुरपति राजे इन्द कर विचार। करे खेल हरि मृगिन्द, अन्तिम कलिजुग आई हार। करोड़ तेतीसा तेरी बिन्द, अट्ठे पहर इक्क प्यार। प्रगट होया हरि हरि हरि वड मरदिंग, करे खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे आपणी धार। साचा भाणा धुर फ़रमानया। हरि देवे साचा माणा,
ना कोई जाणे बाल अञ्याणया। सुरपष्त राजा इन्द होए पछताणा, सुघड़ स्याणा ना वक्त पछाणया। वेले अन्तिम ना किसे छुडाणा, प्रभ अबिनाशी चल्ले आपणे भाणया। अमृत आत्म रस छुट्टे पीणा खाणा, काम धेन ना सीर मुख चवाणया। जोती जामा हरि भगवाना, साचा हुक्म सुनेहड़ा आपणा आप सुणा लया। साचा हुक्म हरि सुणाया। इन्द इन्द्रासण दे तजाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात मार झात, वाहो दाही भज्जा आया। गुर संगत बणाई इक्क बरात, साचा लाड़ा आप सजाया। कलिजुग तेरी वेख अन्धेरी रात, शब्द चन्द्रमा सच चढ़ाया। धुरदरगाही सच सुगात, शब्द डोला नाल ल्याया। जन भगतां देवे साची दाद, अमृत साचा सीर पिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा काज मात रचाया। साचा काज श्री भगवाना, ना कोई जाणे राजन राणया। गुरमुखां वेखे वेख वखाए, हरि जी चल्ले आपणे भाणया। धुर दी बाण मस्तक लिखे साची रेखे, आपे जाणे सुघड़ स्याणया। लक्ख चुरासी नेत्र पेखे, मिले माण बाल निधानया। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़े, खिच्चे तीर रसन कमानया। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख विरले मात पछाणया। रच्चया काज हरि निरँकारे। आप आपणा साजे साज, गुरमुख साचे दर दुआरे। गुरमुखां सद्दा मार अवाज, शब्द भाजी साची फेरे। फूलणहार बणाया साचा दाज, आत्म जोती नाल प्रनाए, आप दिवाए चारों कुन्ट चार गेड़े चार चुफेरे। प्रेम मोती तन शृंगार कराए, साचा वेस नर नरेश, सोलां कलीआं आप कराए। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे लाल दुलारे, साची घोड़ी आप चढ़ाए। साची घोड़ी चढ़या लाल। गुरमुखां दस्से राह सुखाल। एका मारी शब्द छाल। प्रभ अबिनाशी चले नाल। फल लगाए साचे डाल। जगत अवल्लड़ी चल्ले चाल। सत्त महीने तिन्न दिन कीती मात प्रितपाल। कलिजुग वेख अन्धेरी रात अग्गे लाया इक्क छोटां बाला नौजवाना, गुरमुखां बणे सच दलाल। हथ्थीं बन्न्हे हरि जी गाना। शब्द फड़ाए तीर कमाना, करोड़ तेतीसा बीस इकीसा होए सर्ब वैरान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिठाए शब्द बिबाण। शब्द बिबाणे गया चढ़। प्रभ अबिनाशी फड़या लड़। दर घर साचे गया वड़। छोटा बाल निधाना, डण्डा डण्डा रिहा चढ़। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, आप कराई साची वंडा, गुरमुखां रक्खे सीने ठंडा, अमृत धार बहत्तर नाड़, साची खारी गया चढ़। मात पिता लोकमात लड़, सच दुआरे गया खड़्ह। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, अग्गों बांह लए फड़। आत्म लथ्थी जगत उदासी, ख़ुशी मनाए करे हासी, एका अक्खर ल्या पढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बन्न्हाए आपणे लड़। गुरमुख साचा सच द्वारया। प्रभ अबिनाशी देवे वर, किरपा कर निरंकारया। आप बहाए साचे दर, सच सिँघासण इक्क वखा रिहा। इन्द इन्द्रासण जाए तज, गुरमुख साचा जाए सज, मस्तक तिलक
आपणा आप लगा रिहा। अमृत पीणा हरि दर रज सदा जीणा गुरमुख पर्दे कज्ज, हरि साचा हुक्म सुणा रिहा। काया भाण्डा लक्ख चुरासी जाणा भज्ज, लाड़ी मौत लाउण ना देवे अज्ज पज्ज, प्रभ साची डोली आपणे हथ्थ उठा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे संत दुलारे, बाल अञ्याणे साचे धाम सुहा रिहा। छोटे लाले ख़ुशी मनाई। वेख वखाणे साचे थाँईं। ना कुछ खाणा ना कुछ पीणा, एक नाम साची धार प्रभ अबिनाशी ठंडी छाईं। जोती जामा श्री भगवाना, आप बहाए करे सच निआए, फड़ फड़ दोवें बाहीं। करे सच निआउँ, जगत कल रीतिआ। गुरमुखां माण दवाए साचे थांउँ, एका राह वखाए चरन प्रीतिआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे आप सदा सुरजीतिआ। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साच दया कमाए, ख़ुशी मनाए सिँघ मनजीतिआ। मिली वड्याई सच दरबारया। आत्म वज्जी वधाई, छड्डया लोकमात संसारया। गुरमुखां गाउणा चांईं चांईं, कलिजुग तेरी धार बंधा रिहा। साढे तिन्न हथ्थ नींह रखाई, सोहणा सुच्चा सच महल्ल उसारया। चार कुन्ट दहि दिश वेख वखाणया। उच्च मन्दिर दसवां घर बन्द रखा रिहा। सुखमन नाड़ी टेडी धार, निरगुण सरगुण दोवें बन्द बणा रिहा। कलिजुग तेरी सच निशानी, आप बणाए अन्तिम वार साचा लेख लिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी काली डोली, उत्तों लाहे लाल चोली, आपणे कंध उठा रिहा। काली चोली उत्ते ताण। करे खेल हरि जाणी जाण। बाशक तशका कर पछाण। नील कंठ रंग साचा माण। जोती जामा हरि भगवाना, नाल रखाए शब्द बाण। आया दर सच दुआरे। शिवपुरी हरि पावे सारे। शिव शंकर पाए सार, ना कोई करे विचार। पुरख अबिनाशी खेल अपार। जोती मेल मिलावा वारो वार। साचा हुक्म धुर फ़रमान, शब्द ढोला इक्क सुणाए खोल्हे बन्द कवाड़। अन्तिम जोती मेल मिलाए, खेल रचाए माण रखाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वार सतारां हाढ़्ह। जोती जामा श्री भगवाना, साचे घोड़े शब्द चढ़या, शब्द तीर हथ्थ विच फड़्हिआ, धुरदरगाही सचा लाड़। शिव शंकर दर द्वार पुकारदा। किंगरे किंगरे वज्जे मृदंग, चारों कुन्ट रंग कुफर हँकार दा। लक्ख चुरासी होई नंग, कोई ना दिसे साचा संग, नाता तुट्टे सांझे यार दा। धरत मात मंगे मंग, हथ्थीं मैहन्दी कवण रंग, साचा खेल हरि जी मेल, अन्तिम कलि परवरदिगार दा। लाड़ी मौत चाढ़्हे तेल, यमराज वटणा लाए करे खेल रंग नवेल दा। हथ्थ कलीरे तन शृंगार कराए, लक्ख चुरासी ना लँघाए, बुहा खोल्हे धर्म राए दी जेल्ह दा। शिव शंकर अंकर कंकर बोले मृदंगा, चारों कुन्ट तीर तुफंगा, कलिजुग तेरा साचा जंगा, मिटे निशाना बेईमान दा। सुणी पुकार हरि दातार। शिव शंकर देवे इक्क प्यार। निहकलंक कलि जामा पाया, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, वेख वखाणे वारो वार। कलिजुग कन्ढ्ढा अन्तिम आया, छड्डणा पए दर द्वार।
हरि जी साची वंड वंडाया, लोकमात कर विचार। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणी जाणे धार। साची वंड हरि वंडांयदा। कलिजुग जीवां देवे दंड, साची बणत बणांयदा। गुरमुखां शब्द दात देवे वंड, साची रीत मात चलांयदा। आप उठाए आपणे कंध, गुरमुखां पापां भारी पंड, हौला भार रखांयदा। आदि अन्त ना देवे कंड, साध संत आप तरांयदा। जोती जामा हरि भगवाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सच निशाना इक्क झुलांयदा। शिव शंकर ख़ुशी मनाई। प्रभ साचे दया कमाई। मिले मेल हरि रघुराई। कंड विख उत्तर सभ जाई। जोती जामा श्री भगवाना, लोकमात रिहा बणत बणाई। लोकमात हरि बणत बणाई। महिंमा अगणत गणी ना जाई। गुरमुख साचे संत, हरि लोकमात रिहा उपजाई। ना कोई जाणे जीव जन्त, प्रभ साचे लेख रिहा लिखाई। आदि अपरम्पर आदिन अन्ता जुगा जुगन्त, आपणी रचन रिहा रचाई। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे संत दुलारे साची सेवा लाई। साची सेवा हरि जी लाए। धरत मात दी तृख मिटाए। लहू मिज्झ दा घाण वगाए। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा भेव छुपाए। आप आपणी बणत बणाई। धरत मात मन वज्जी वधाई, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, आत्म तृखा मात बुझाई। छोटा बाला कर त्यारी। उडया मार शब्द उडारी। वेंहदा जाए थांउँ थाँईं, आपे जाए आपणी वारी। साचे घर सच्चे दरबारी। मिले हरि साचे घर, ना जन्मे ना जाए मर, सदा सुहेला ठंडी छाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर द्वार आपे दए बहाई। सच दुआरे गुरमुख सुधारया। करे खेल अपार विच संसारया। चार वरनां मीत मुरारे, जगत चले अवल्लड़ी धारया। जगत निशाना सच दरबारे, सचखण्डी बणत बणा रिहा। पंचम् पोह नींह उसारे, सिँघ जगदीशे तेरीआं हड्डीआं गुरसिख पैरां हेठ दबा रिहा। हड्ड मास तेरी नाड़ी साड़े, साची बणत बणा रिहा। राजे राणयां खिच दुआरे, मस्तक टिक्का शाही ला रिहा। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारे, सच सुनेहड़ा तेरा लेख आपे आप घला रिहा। लक्ख चुरासी नेत्र लैणा पेख, सतिजुग तेरी साची धार, पुरख अबिनाशी कर्म विचार, आपे आप जणावे ना कोई जाणे जीव गंवार, खुल्हे रक्खे नौ कवाड़, दसवां बन्द करवा रिहा। दसवें घर हरि निरँकार, आपे जाणे आपणी सार, पर्दा उहला इक्क रखा रिहा। गुरमुखां देवे शब्द हुलार, पवण उनन्जा छत्र झुला रिहा। आत्म जोती काया मण्डल करे हरि उज्जयारया। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा अन्तिम खेल आपणे हथ्थ रखा रिहा। जगत जगदीशे बणत बणाई। पंचम् पोह लिख्त लिखाई। आप रखाए साची नींह, गुरमुखां बणत रिहा बणाई। अट्ठ वार अट्ठ तत्त काया मन्दिर तेरे अन्दरे अन्दर रिहा दबाई। नौवें दर उत्ते धर, सताई वार घेर लयाई। कँवल नाभ होए बेताब, अमृत झिरना एका झिरे, आत्म किरना किरना किरे, साचा मेघ रिहा बरसाई। जोती जामा श्री भगवाना। सच
महल्ल सदा अटल एका एक रखाई। उच्च महल्ल घनकपुर वासीआ। लोकमात इक्क बणाए हरि शाहो शाबाशीआ। लोकमात फलया फुला, प्रभ मिल्या पुरख अबिनाशीआ। गुरमुख विरला पूरे तोल तुला, ना होए मात उदासीआ। भाग लगाए साचे कुला, जोती जामा श्री भगवाना, आदि अन्त ना जाए विनासीआ। सच दरबारा कर त्यार। गुरमुखां करे मात अधार। साची सिख्या विच संसार। शब्द देवे नाम भिखा, आत्म तृष्ना भुक्ख निवार। साचा लेखा हरि जी लिखा, आत्म खोल्हे बन्द कुआड़। लोकमात लगाए साची मेखा, ना सके कोई उखाड़। लक्ख चुरासी करे लेखा, पुरख अबिनाशी सतारां हाढ़। जोती जामा हरि जी भेखा, गुरमुखां जोत जगाए नाड़ नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलार लोकमात बणाए साचे लाड़। पारब्रह्म सच धार पुरख सुजानया। पारब्रह्म सच धार, करे खेल जुगो जुग महानया। पारब्रह्म कल धार, पुरीआं लोआं बन्न वखानया। पारब्रह्म कल धार, साचा धाम हरि भगवानया। पारब्रह्म कल धार, आपे जाणे आपणी सार, चले चाल निरालीआ। पारब्रह्म कल धार, लक्ख चुरासी चुक्के आप कराए आर पार, दोवें हथ्थ रक्खे नालया। पारब्रह्म कल धार, साची डोली कर त्यार, शिव शंकर तेरे दर द्वार साचा करे अन्त विहार। जोती जामा मेल कर, होए मात त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपार। काली डोली काली कालया। प्रभ बणाए झूठी गोली, साची बोली जगत विहालया। पाए वस्त काली चोली, जामा अबलीस लिखाईआ। बेमुखां आत्म पर्दे रिहा खोल्ही, शब्द हदीस इक्क रखा रिहा। पूरे तोल रिहा तोली, नर नरेश चार कुन्ट आपे आप जगा रिहा। जोती जामा हरि भगवाना विच जहानां, साचा डंक मात वज्जा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, धर्म राए तेरी साची डोली, धरत मात टिका रिहा। धरत मात कलि चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी बणत बणाई, लाड़ी मौत नाल रलाई, इक्क वखाया सच्चा थां। चारों कुन्ट रिहा फिराई, वेख वखाणे सभनीं थाँईं, राजा राणा कोई छड्डे ना। घर घर झूठे काग उडाई, मां पुत्त विछोड़ा डाहढा पाई, राह इक्क दूजे नूं दस्से ना। एका आपणा डंक वजाई, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान विच जहान ख़ाक रुलाई, कोई किसे छुडाए ना। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां रंड कराई, चण्ड प्रचण्ड आपणे हथ्थ उठाई, झूठे भरम भुलाईं ना। जोती जामा हरि भगवाना, लक्ख चुरासी बन्न्हण आया गाना, कच्चा तन्द कोई तुड़ाए ना। लाड़ी मौत करे पुकार। वर घर साचा हरि दातार, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, मैं करावां आपणी कार। वेख वखाणे नारी नर, कलिजुग जीव गंवार। गुरमुखां देण जावां वर, दोए जोड़ करां निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमाती सच सच्चे सरदार।