१ माघ २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
हरि सरन जग माण, नौ निध पाईआ। हरि सरन जग माण, जुगां जुगन्त कारज सिद्ध, आदि अन्त संग निभाईआ। हरि साचा मात साची बिध, आत्म तृख विकार गंवाईआ। हरि सरन जोती जोत सरूप हरि, एका एक रखाईआ। हरि सरन जग लाल, शब्द ख़ज़ानया। हरि शब्द ना भूल, जीव दीवानया। हरि शब्द कलि फूल, नाम निधानया। हरि शब्द मेल कन्त कन्तूल, मेल मिलानया। हरि सरन जोती जामा श्री भगवाना, आपणी आप रखा रिहा। हरि सरन सर्ब सुखदाया। हरि सरन मिटे तृष्ना भुक्ख, हउमै रोग गंवाया। हरि सरन आप निवारे काया दुःख, शब्द साची चोग चुगाया। हरि सरन आत्म परमानंदे, साचा सुख सहिज धुनकाईआ। हरि सरन जोती जोत सरूप हरि, एका आपणी आप रखाईआ। हरि सरन दो जहानया। हरि सरन भेव चुकाए अवण गवण, लक्ख चुरासी फंद कटानया। हरि सरन गुरमुख विरले आए मात तरन, हरि जोती जोत जगानया। हरि सरन हरि भाणा जन जरन, हरि साचा शब्द पछाणया। हरि सरन ना कोई गोत ना कोई वरन, एक सरन ब्रह्म विखानया। हरि सरन साचा धर्म, रसना हरि गुण गानया। हरि सरन गुरमुख विरले लाए लोकमात चुण, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआ। हरि सरन आप जणाए गुण अवगुण, बाणी वेद ना कोई पढ़ानया। हरि सरन करे कराए छाण पुण, दुरमति मैल सर्ब गंवानया। हरि सरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी इक्क रखानया। हरि सरन जगत भगत, त्रैलोकी नाथिआ। हरि सरन अन्त कराए मुक्त , एका लाए शब्द बाणया। हरि सरन धुरदरगाही साची जुगत, ना सके कोई वखानया। हरि सरन मेट मिटाए कलिजुग झूठी भुगत, ना लग्गे कोई दोखिआ। हरि सरन इक्क उपजाए आत्म सुखत, देवे शब्द नाम संतोखिआ। हरि सरन दो जहान निर्मल मुखत , जोती जोत सरूप हरि, इक्क पढ़ाए साची पोथीआ। हरि सरन शब्द रसनानया। हरि चरन ब्रह्म गयानया। हरि सरन गुर चरन, गुरमुख विरले मात पछानया। हरि सरन खुल्हे हरन फरन, देवे सच्ची इक्क निशानीआ। हरि सरन जोती जोत सरूप हरि, मस्तक धूढ़ी शब्द उडानया। हरि सरन मस्तक धूड़या। हरिशरन करे चतुर सुघड़ स्याण मनमुख मूढ़या। हरि सरन दरगाह साची देवे माण, लोकमात दिसावे कूड़ो कूड़या। हरि सरन पवणी शब्दी इक्क उडान, रंग चढ़ाए एका गूढ़या। हरि सरन नाम जोती शब्द निशान, आपे जाणे आप पछाणे, सृष्ट सबाई दिसे कूड़या। हरि शब्द नाम निशानीआ। हरि शब्द जगत बेमुहानया। हरि शब्द हरि सरन मिले दान, वड वड दानीआ। हरि शब्द हरि सरन जगत माण, सच निशान आपणा आप झूलानया। जोती जोत सरूप हरि, भाणा जिस पछाणया। हरि सिँघासण अडोल, हरि निरंकारया। हरि सिँघासण अडोल, ना किसे उसारया। हरि
सिँघासण अडोल, सच महल्ल अपर अपारया। हरि सिँघासण अडोल, ना दिसे कोई चार द्वारया। हरि सिँघासण अडोल, पावा चूल ना कोई रखा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, लभ्मा चौड़ा ना कोई वखा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, जोती जोत सरूप हरि, आपे आप बणा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, ना किसे जणाईआ। हरि सिँघासण अडोल, ना बाडी कोई बणाईआ। हरि सिँघासण अडोल, ना ढाडी कोई गाईआ। हरि सिँघासण अडोल, छत्ती रागां भेव ना राईआ। हरि सिँघासण अडोल, नारद दिस ना आईआ। हरि सिँघासण अडोल, ब्रह्मा वेता सार ना पाईआ। हरि सिँघासण अडोल, शिव शंकर दिस ना आईआ। हरि सिँघासण अडोल, सुरपति राजा इन्द ना वेखे नैण उठाईआ। हरि सिँघासण अडोल, रवि ससि कोट वेख ना पाईआ। हरि सिँघासण अडोल, मात पताल अकाश ना कोई बणत बणाईआ। हरि सिँघासण अडोल, सच मण्डल दी साची रासा, साची सेजा आप विछाईआ। हरि सिँघासण अडोल, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आपे जाणे आपे आप रघुराईआ। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई सुहा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई बस्त्र भूषण फूलनहार नाल लटका रिहा। हरि सिँघासण अडोल, अस्त्र शस्त्र ला ना हरि सुहा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, प्रभ आपणा आप उठा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, साचे थांउँ है। हरि सिँघासण अडोल, करे सच निआउँ है। हरि सिँघासण अडोल, पारजात ना वेखे ठंडी छाउँ है। हरि सिँघासण अडोल, जोती जोत सरूप हरि, एका एक लगाए आपणे नाउँ है। हरि सिँघासण अडोल, सच टिकाणया। हरि सिँघासण अडोल, एका एक सच बिबाणया। हरि सिँघासण अडोल, गुर पीरां हथ्थ ना आ रिहा। हरि सिँघासण अडोल, सुघड़ स्याणे जगत राणे ना वेख वखाणया। हरि सिँघासण आप उठाए आपणे भाणे, ना देवे कोई सहारया। हरि सिँघासण आप आपणा आपे जाणे, ना कोई किसे जणा रिहा। हरि सिँघासण हरि सच निशाने, हरि साचे धाम रखा रिहा। हरि सिँघासण जोत महाने, प्रभ आपणी आप जगा रिहा। सच सिँघासण धूप दीप ना कोई वखाणे, संध्या काल ना कोई निशानीआ। हरि सिँघासण अडोल, जोती जोत सरूप हरि, आपणा आप रखानया। हरि सिँघासण अडोल, धाम अनमोल्लया। हरि सिँघासण अडोल, बिराजे हरि कन्त कन्तूलया। हरि सिँघासण अडोल, हरि साचे साजन साज, हरि झुल्ले साचा झूलया। हरि सिँघासण अडोल, वड शाहो राजन राज, आप चुकाए आपणा मूलया। हरि सिँघासण अडोल, आप आपणी रक्खे लाज, आदि अन्त कदे ना भूलया। हरि सिँघासण अडोल, दूसर ना कोई मारे अवाज, दर दुआरे ना कोई बोल्लया। हरि सिँघासण अडोल, किसे ना बन्ने्ह हरि जी धागे, आप आपणा साचा तोल तोल्लया। हरि सिँघासण सदा अडोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा दर दुआरा आपे खोल्ल्हया। हरि सिँघासण सच द्वारया। हरि
सिँघासण अडोल, अन्त ना पारावारया। हरि सिँघासण हरि जी मवल, पूरे तोल तुला रिहा। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई जाणे जीव धवल, लेखा अगणत ना कोई गिणा रिहा। हरि सिँघासण ना उपजे किसे कँवल, ना नाभी कोई टिका रिहा। हरि सिँघासण जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोती नाल समा रिहा। हरि सिँघासण खेल अपारया। जोती नूर इक्क निरंकारया। चार कुन्ट दहि दिशा वेखे वेख विचारे पावे सारया। साचा घर साचा झण्डा झुल्ले ना दूसर किसे द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती लाटी लाट लिलाटा छत्र झुल्ले सीसे, आप आपणी बणत बणा रिहा। जोती जामा हरि जगदीशे, ना कोई भेव खुल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण हरि साचा डेरा ला रिहा। सच सिँघासण कर त्यार। प्रभ अबिनाशी करे विचार। कवण साजणा हरि जी साजे, कवण बन्न्हे माया धार। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत कर अकार। हरि साचे मता पकाया। घर सतवें पाड़े छतां, इक्क अमृत ताल सुहाया। ना कोई लहू मिज्झ ना नाड़ी रता, ना सागर सिंध वहाया। ना कोसा ना पाणी तत्ता, ना ठंडा ठार वखाया। ना रोटी ना कोई भत्ता, ना तीर्थ ना कोई तट्टा, ना काया ना कोई मट्टा, प्रभ साची खेल रचाया। ना धड़ी ना कोई वट्टा, ना मिट्ठा ना दीसे खट्टा, ना लपेटे किसे पट्टा, प्रभ आपणे आप रहाया। जोती जोत सरूप हरि, सत्तवें घर दर दुआरे, साचा भाग लगाया। सच दुआरे खुल्हे दर। आप आपणी किरपा कर। जोत सरूप चरन उठाए, चारों कुन्टां डगमगाए, दर दहिलीजों बाहर कर। साचा चरन हरि छुहाए। छेवें दर कुण्डा लाहे। ताल सुहावा इक्क सुहाए। अमृत भण्डारा नाम रखाए। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण आपणा आप सुहाए। हरि साचे चरन छुहाया। अमृत ताल इक्क भराया। सत्तवें दर दे थल्ले रखाया। छेंवें घर दा मूंह खुल्हाया। एका बूंद धार वहाया। खुल्ल्हया बन्द कवाड़ छेवें घर धाड़ धाड़, साचा शब्द बोल बुलाया। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण लाया। साची चल्ले अमृत धारा। छेवें खुल्हे बन्द कवाड़ा। शब्द चल्ले धाड़ धाड़ा। हरि जी आया दया कमाया, साचे घर पड़दा पाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आपे बोले आपे तोले, ना कोई दिसे नाड़ी नाड़ा। साचे घर शब्द जैकारा। राग नाद ना कोई वखाणे, ना कोई रक्खे डंक डफारा। एका नाद हरि ब्रह्माद, धुरदरगाही साची दाद, आपे बणे हरि सुनारा। करे खेल माधव माध, साची धुन पुरख अबिनाशी सुणी, साचा अमृत देवे सीर न्यारा। जोती जामा श्री भगवाना, सच सिँघासण आप बिराजे, आपे बन्न्हे आपणी धारा। साचा नीर शब्द विरोल्लया। अमृत मिल्या साचा सीर, घर साचे शब्द अगम्मा आपे बोल्लया। ना कोई रक्खे थल्ले थम्मा, गगन पतालां मूल ना डोल्लया। ना कोई दीसे नाड़ी चम्मा, ना कोई पड़दा उहलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत प्याला दित्ता भर, साचा
शब्द आपे बोल्लया। साचा शब्द दए दुहाई। प्रभ अबिनाशी सरन रखाई। आप आपणी गोद उठाईं। जोती साचा मेल मिलाईं। वरन गोती इक्क बणाईं। आत्म मेरी रहे ना सोती, अट्ठे पहर आप जगाईं। साचा दईं माणक मोती, जगत तृष्ना आपणे हार बणाईं। साचा बणी खेवट खेटा, पंजवें दुआरे बाहर कराईं। आपे बण मां प्यो बेटा, आपणी उंगली नाल रखाईं। जोती जोत सरूप हरि, शब्द विरोले साचा हरि, ना जन्मे ना जाए मर, आपे नेतन नेता। शब्द जोती मेल मिलाया। अमृत भरया साचे हरि ताल, पूर भण्डार रखाया। आदि अन्त ना होए कंगाल, साचा माण दवाया। आपे बणे हरि रखवाल, किसे दूसर हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर घर पंचम् डेरा लाया। पंचम् आया हरि निरँकार। पवण उठाई ख़बरदार। शब्द शब्दी हरि चरन करे निमस्कार। पवण पुकारी दर निमस्कारी, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मेरी आई साची वारी, सेवा बख्शी सच्ची सरकार। प्रभ अबिनाशी पाए सारी, पवण सुनेहड़ा छत्र झुलार। साची खेल करे न्यारी, पवण जोती मेल मिलार। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, आप बणाए आपणी कारी, शब्द बणाया साचा यार। जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे तिन्नां धार। शब्द पवण जोत इक्क अकारया। इक्क बणाई वरन गोत, साचा मता पका रिहा। दिवस रैण रैण दिवस ना रहणा सोत, अट्ठे पहर हरि जगा रिहा। हरि दाना बीना साची जोत, अमीर वजीर पवण शब्दी नाल रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे घर चरन छुहा रिहा। पंचम् घर पवण मसाणया। मिल्या मेल जोत भगवानया। देवे माण शब्द गयानया। झुल्ले इक्क निशाना तख्त सुहानया। ना कोई रक्खे दर दरबान, तीर कमान ना कोई रखानया। अट्ठे पहर नौजवान, ना कोई जाणे बिरध बाल अञ्याणया। ना कुछ पीण ना कुछ खाण, हरि रंग आपणा आपे माणया। ना कोई वेखे ब्रह्म ज्ञान, आत्म ब्रह्म जोती धर्म साचा कर्म साची कल वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर तिन्नां वसेरा पंचम् दर साचा धाम सुहा रिहा। पंचम् घर मिले वड्याई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। आत्म तत्त चेतन्न चित्ता, आपणी बणत रिहा बणाई। जोती जोत सरूप हरि, महिंमा अगणत गणी ना जाई। आप आपणा मति रखाया। पुरीआं लोआं बन्न वखाया। मात पताल अकाश, गगन ब्रह्मण्डां साचा खेल रचाया। घट घट हरि जी रक्खे वास, दिस किसे ना आया। ब्रह्मलोक शिवलोक इन्दलोक बन बन बनवारी आप अख्वाया। इक्क सुणाए शब्द सलोक, पवण सुनेहड़ा दए घलाया। आत्म जोती रक्खे रोक, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, चौथे घर देण वर लोकमात आया। चौथे घर बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी मात उपजांयदा। हड्ड मास नाड़ी पिंजर लहू मिझ घाण आप करांयदा। आपे करे आप पछाण, आपे बणत बणांयदा। साचा देवे जीआ दान, आत्म जोती विच
टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, साची बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी हरि उपाया। साची जोती विच टिकाईआ। पवण स्वासी नाल रलाईआ। शब्द जणाई हरि रघुराईआ। अट्ठे पहर रिहा सुणाईआ। आत्म दर वज्जदी रहे वधाईआ। कदे ना होवे सुंञा घर, हरि हरि मन्दिर डेरा लाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण रचना हरि रचाईआ। ना कोई लेखे लेख लिखाए प्रभ अबिनाशी तेरे कर्म, लक्ख चुरासी रिहा लेख लिखाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, संत जनां हरि बन्न्हे गाना, चौथे दर मेल मिलाईआ। चौथे घर हरि भगवान। सच धर्म दा इक्क निशान। लोकमाती नाम बबाण। आपे बैठा मारे झाती, जीव जन्त साध संत करे पछाण। जुगा जुगन्तर वेखे कलि काती, एका मारे शब्द बाण। आप उठाए सुत्तया रातीं, इक्क रखाए आपणी आण। जन भगतां बख्शे अमृत बूंद स्वांती, साचा नाम चरन ध्यान। गुरमुख साचे तेरी उत्तम जाति, हरि हरि साचा रसना गाण। ना कोई पिता ना कोई माती, मिले मेल पुरख बिधाती, आवण जावण फंद कटान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम दान। साचा नाम हरि खज़ाना। आपे देवे बीना दाना। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म झोली हरि भराना। एका देवे नाम धनां, अट्ठे पहर शब्द तराना। साचा राग सुणाए कन्नां, अनहद धुन अनाहद काना। गुरमुखां बेड़ा आपे बन्न्हा, मेल मिलाए साचे घर पद निरबाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा मात धर, गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना। लोकमात मात कल धारया। आवे जावे वारो वारया। सतिजुग त्रेता उधरे पार, द्वापर खेल बणा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम वधे वेल, प्रभ अबिनाशी पावे सारया। लक्ख चुरासी चढ़ना तेल, आप व्याहे लाड़ी मौत साची नारीआ। धर्म राए दी जाणा जेल्ह, ना होए कोई सहारया। अचरज पारब्रह्म कलि खेल, तेरी जाए वारो वारया। ना कोई वेखे गुर चेल, पीरां शेखां आई हारया। नर नरायण नेत्र लैणा पेख, करे खेल्ह जगत निरंकारया। आप मिटाए कलिजुग तेरा जूठा झूठा भेख, हथ्थ फड़े शब्द कटारया। गुरमुखां मेट मिटाए बिधना लिखी रेख, लेखा लिखे निरगुण हारया। साचे नेत्र लैणा पेख, दस्म दुआरे हरि खोल्हे बन्द कवाड़या। गुरमुखां देवे हरि जी दात, आत्म भण्डारे देवे भर, काया चोले पुरख अबिनाशी आपे बोले, रचन रचाए सतारां हाड़या। शब्द बिबाण ल्याए डोले, गुरमुख बणाए चरन गोले, सोहँ कन्ढ्ढा हथ्थ उठाए आपे पूरे तोल तोले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द घोड़े साचे चाढ़या। साचे घोड़े शब्द चढ़ांयदा। जगत विछोड़ा आप कटांयदा। चरन प्रीती हरि जी जोड़े, दरस अमोड़ हरि संजोग आपणा आप वखांयदा। गुरमुख साचा दर साचा लोड़े, अन्तिम वेले हरि जी बौहड़े, आपणी गोद उठांयदा। अन्तिम वेला वक्त दुहेला दिन रहि गए थोड़े, राजा राणा बेमुहाना शाह सुल्ताना दर दर घर घर पछोतांयदा। गुरमुख साचा सुघड़ स्याणा, पुरख
अबिनाशी मन्ने भाणा, घनकपुर वासी साचा राह वखांयदा। ना कोई आए मदिरा मासी, गुरमुखां देवे शब्द स्वासी, ठग चोर यार निन्दक जूठे झूठे मायाधारी हरि साचा दर दुरकांयदा। गुरमुखां देवे नाम ख़ुमारी, चरन प्रीती साची धारी, काया ठंडी ठार रखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, काली डोली हरि शृंगारी, हरि निरँकारा सच कहारा आपे आप अखवांयदा। साची डोली हरि बणाई। धर्म राए दी साची गोली, अन्दर ना किसे शब्द बोली, प्रभ साचे दया कमाई। पूरा तोल हरि जी तोली, कलिजुग अन्तिम वेला, ना पासा कोई बचाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर सदा रक्खी ठंडीं छाईं। ठंडी छाउँ गुर चरन द्वारया। आपे पिता आपे मां, अमृत देवे शब्द न्यारया। ना कोई रक्खे मज्झ गां, अमृत आत्म रस चवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां साची बणत बणा रिहा। हरि साची बणत बणांयदा। अमृत बख्शे साची दात, आत्म तृखा मात मिटांयदा। गुर चरन सीर अमृत बूंद स्वांत, हउमे रोग गवांयदा। आपे वेखे मार झात, अन्दर बैठा डगमगांयदा। नित नवेला सदा इकांत, जोती करे हरि जी मेला, अमृत मेघ बरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी वक्त सुहांयदा। पहली माघी वक्त सुहंदड़ा। गुरमुखां धोए दाग, कर्म करंदड़ा। हथ्थ आपणे पकड़े वाग, शब्द घोड़ा इक्क रखंदड़ा। हरिजन सोया जाए जाग, वर पाए माण लोड़ंदड़ा। सच दुआरे हँस बणाए काग, हरि अमृत मुख चवंदड़ा। माया डस्सणी ना डस्से नाग, हरि शीतल धार वहांयदा। आत्म तृष्ना बुझे आग, चार चण्डाली दूर करांयदा। गुरमुखां होए वड वडभाग, अमृत प्याला इक्क पिलांयदा। हरि मिल्या कन्त सुहाग, दीन दयाला मेल मिलांयदा। आप बुझाए तृष्ना आग, आत्म तृखा दूर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर गुर संगत मेला गुर चरन प्रीती साचा राह वखांयदा। गुर चरन प्रीती सच विहारया। मानस देही जाए जीती, मिले मेल भतारया। सदा सुहेला काया सुघड़ स्याण रक्खे अतीती, ना आवे पासा हारया। अमृत बूंद स्वांती पीती, हरि मिल्या वड भण्डारया। मानस देही सुफल कीती, गुर चरन सरन निमस्कारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आसा मनसा पूर करा रिहा। माघ वज्जी वधाई, मग्न गुर चेलया। ना होवे मात जुदाई, प्रभ साचा मेल मेलया। फड़ फड़ बाहों राहे पाई, बण साचा सज्जण सुहेलया। वेले अन्त होए सहाई, दर घर साचा वर घर धाम वसे रंग नवेलया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिल्या मेल नर हरि अलबेलया। धर्म राज हरि द्वार। अग्गे दिसे नर निरँकार। दोए जोड़ करे निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। नर नरेशा देवे वर, रसना मुख आप उचार। धरत मात सुफल कराए तेरी कुक्ख, गुरमुख साचे संत अपार। धर्म राए तेरा चुक्के दुःख, प्रभ अबिनाशी पाए सार। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर वसे साचे घर देवे वर सच्ची सरकार। सच सरकार हुक्म सुणाईआ। तेरा खुल्हे बन्द कवाड़, ख़ुशी मनाईआ। मगर लग्गे एका धाड़, राजा राणा दए दुहाईआ। गलों चोगा देवे पाड़, सिर ताज रहण ना पाईआ। घर तेरे विच देवे वाड़, ना सके कोई छुडाईआ। फड़ फड़ टंगे झाड़ झाड़, वखो वख रंग वखाईआ। सिर हथौड़ा वज्जे काड़ काड़, अग्नी तीला आप लगाईआ। घुट्ट घुट्ट बन्न्हे नाड़, लहू मिज्झ बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, दे मति रिहा समझाईआ। धर्म राए ख़ुशी मनाउँदा ए। प्रभ अबिनासी रसना गाउँदा ए। घनकपुर वासी जाम प्याउँदा ए। फड़ फड़ मारे लक्ख चुरासी, एका राह वखउँदा ए। धर्म राए दी करे दासी, लाड़ी मौत नाल रलाउँदा ए। मेट मिटाए मदिरा मासी, साचा शब्द लिखाउँदा ए। शब्द सुनेहड़ा देवे कांशी, प्राग अयुध्या आप समझाउँदा ए। साची जोत मात प्रकाशी, सतारां हाढ़ी बणत बणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा देवे वर, धर्म राए निउँ निउँ सीस निवाउँदा ए। धर्म राए गुण साचा गाए। प्रभ अबिनाशी पुकार सुण, मेरा घर इक्क वसाए। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुरमुख साचे वख कराए। सोहँ शब्द सुणाए साची धुन, सतिजुग साची रेख वखाए। गुरमुखां पुकार लए कन्न सुण, धरत मात दी गोद बिठाए। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे साची धार मात चलाए। सतिगुर साचा धर्म धराया। पहली माघी दिवस सुहाया। माण ताण विच जहान, श्री भगवान आपणी आण रखाया। इक्क झुलाए धर्म निशान, सत्तां दीपां नौजवान, नौवां खण्डां वंड कराया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा कर्म कमाया। हरि द्वार वड भण्डार शब्द अपारया। गुरमुखां करे ख़बरदार कर प्यार, देवे नर निरंकारया। मानस जन्म जाए संवार, आवे सरन सच्ची सरकारया। उलटी नाभी कँवल मौलया, झिरना झिरे अपर अपार, नूरी जोत कर उज्जयार, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। शब्द चलाए एका धार, आत्म हँकार विकार मिटा रिहा। वेखे रंग सच्चा करतार, गुरमुख साचे बूझ बुझा रिहा। शौह दरयाए बेड़ा पार, प्रभ आपणे कंध उठा रिहा। धुरदरगाही सच विहार, एका शब्द राग सुणा रिहा। ना कोई जाणे जन्त गंवार, गुरमुख सोया आप उठा रिहा। शब्द भण्डारा भरे भण्डार, काया मन्दिर साचे अन्दर, एका वस्त टिका रिहा। नूर उजाला गुर गोपाला, काया डूंघी कन्दर, साचा दीपक आप सुहा रिहा। आत्म तोड़े वज्जा जन्दर, सोहँ कुंजी नाम लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, दर आए माण दवा रिहा। साचा मिले माण, हरि सरन निरंकारया। अमृत देवे पीण खाण, मिली धारा ठंडी ठारया। आप चुकाए जम की कान, बन्द ख़ुलासी आप करा रिहा। इक्क रखाणे शब्द आण, सच्ची सिख्या आप सिक्खा रिहा। मदिरा मास जगत त्याग, हरि साचा मार्ग ला रिहा। अनहद उपजे साचा राग, धुन धुनी आपणे हथ्थ रखा
रिहा। सच सितारा आप वजन्ता, राग रागनी एक धार सुणा रिहा। गुरमुख साचे कन्न सुणंता, आप बणाए आपणी बणता, पवण अस्वारी शब्द उडारी, अन्दरे अन्दर करा रिहा। आपे गोबिन्द आपे गोविन्ता, आपे भोगी आपे भोग भुगंता, शब्द धुन नाद धुन्कारी, हरि साचा नाद वजा रिहा। माण दवाए साचे संता, चरन बहाए आदिन अन्ता, सोहँ शब्द जिह्वा रसना हरि चोग चुगा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुखां देवे नाम निशाना, वड वडभागी दिवस माघी, लोकमात सुहा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, विच संसारया। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई तोल तुला रिहा। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई बणत बणा रिहा। हरि सिँघासण अनमोल, जुगो जुग मात धरा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, सतिजुग साचे धरत मात टिका रिहा। हरि सिँघासण अतोल, अठारां भेखी वेखा वेखी लाल धार खेल रचा रिहा। हरि सिँघासण अडोल, ना कोई जाणे जगत डोला, ना कोई बणत बणा रिहा। हरि सिँघासण जगत अतोला, त्रेते आपणा आप उपा रिहा। हरि सिँघासण सदा अडोला, दोए दोए लेख लिखा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, ना कोई मात वखा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, जुगो जुग जुगन्ती मात बणा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, ना कोई मात वखा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, शब्द छत्र हथ्थ फड़ा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, ना कोई पहने अस्त्र शस्त्र, चक्र सुदर्शन उप्पर टिका रिहा। हरि सिँघासण अतोला, द्वापर वेख वखा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, साची जड़ती आप जड़ा रिहा। हरि सिँघासण अतोला, कलिजुग रक्खे पड़दा उहला, गुर पीरां भेव ना पा लया। हरि सिँघासण अतोला, पा सरगुण मात चोला, काया देही ना किसे बणा लया। हरि सिँघासण अडोला, धुरदरगाही सच स्नेही, आप आपणे हथ्थ रखा रिहा। आप तजाए काया देही, जोती जामा पा लया। जोत निरँजण निर विकार, निरगुण सरगुण दोवें लेख लोकमात लिखा रिहा। जोती जामा धरया भेख, हरि आपणी बणत बणा रिहा। हरि सिँघासण अतोल, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले बेमुखां पड़दे देवे खोल्ह, साची बणत बणा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, साची रचन रचा रिहा। हरि सिँघासण अतोल, चार कुन्ट चार चुफेर धरत मात वेख वखाईआ। हरि सिँघासण अतोल, पुरख अबिनाशी साचे भेख, साचे धाम वंड कराईआ। हरि सिँघासण अतोल, गुर गोबिन्दे लिख्या लेख, निहकलंक दए उपजाईआ। हरि सिँघासण अतोल, हरि साचा साची गणत गिणाईआ। हरि सिँघासण अतोल, गुरमुख साचे संत दुलारे धरत मात तेरी गोद उठाईआ। हरि सिँघासण अतोल, सिँघ मनजीत ना जाए डोल, प्रभ भाणे आप रखाईआ। हरि सिँघासण अतोल, जगत जगदीशे किहा बोल, तेरी वारी मात अन्तिम आईआ। हरि सिँघासण अतोल, प्रभ पाकी पाक नीहां हेठ चुणाईआ। हरि सिँघासण अडोल, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। हरि सिँघासण अडोल, अठां तत्तां बणत बणाईआ।
हरि सिँघासण अतोल, नावें दर खोल्ह वखाईआ। हरि सिँघासण अतोल, दसवां आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि सिँघासण अतोल, नावें उप्पर पड़दा पाईआ। हरि सिँघासण अतोल, बारां चार लेखा रिहा लिखाईआ। हरि सिँघासण अतोल, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, बैठ इकांत आपणी बणत बणाईआ। हरि सिँघासण अतोल, मात बणांयदा। हरि सिँघासण अतोल, चार चार चार चार, चार चुफेर रखांयदा। निरगुण सरगुण दोवेंं रूप, हीआं सेरू आप जणांयदा। साचा ताणा प्रेमी बाणा, नौ तन्दी आप उणांयदा। तिन्न तिन्न रक्खे एका धारा, इक्क दूजे उप्पर लँघांयदा। तिन्ने दिशा वारो वारा, नावें घर तिन्न तिन्न जोड़ जुड़ांयदा। लेखा लिखे हरि जी गिण गिण, साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण कर त्यार, लोकमात तेरे उप्पर चरन छुहांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणे रंग समांयदा। सच सिँघासण देवे रक्ख। कलिजुग तेरी अन्तिम साची वस्त करे वख। चार कुन्ट दहि दिशा किसे हथ्थ ना आए, ना कोई मुल चुकाए करोड़ लक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण धरत मात टिकाया , गुरमुखां साचा माण दवाया, आपे रक्खे दे कर हथ्थ। सच सिँघासण दस्म दुआरया। प्रभ अबिनाशी साचा आसण दिस किसे ना आ रिहा। करे खेल हरि शब्द स्वासन, मात पताल अकाशन बणत बणा रिहा। जोत निराली घनकपुर वासण, शब्द जलाली रंग चढ़ा रिहा। गुरमुखां लहणा देणा देवे हक्क हलाली, आत्म दर ना रहे खाली, हरि सच भण्डार भरा रिहा। जगत अवल्लड़ी चली चाली, कलिजुग जगी जोत अकाली, गुरमुखां बणया आपे पाली, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। कोई ना मंगे विच दलाली, फल लगाए साची डाली, अमृत मेवा रसना जिह्वा आपे आप खवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सति सिँघासण आप बिराजे, करे खेल देस माझे, भगत जनां हरि साजन साजे, साचा लेखा लेख लिखा रिहा। आप संवारे आपणे काजे, भगत सुहेला रक्खे लाजे, शब्द सरूपी मारे अवाजे, सोया गुरमुख मात उठा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, सच भण्डारा हरि दातारा, आपे आप वरता रिहा। सच सिँघासण हरि रखांयदा। जगत जगदीशे तेरी काया मन्दिर तख्त बणांयदा। नौ दुआरे वज्जे जन्दर, दसवें डेरा लांयदा। बाहर वेखण बेमुख बन्दर, गुरमुखां अन्दरे अन्दर नूर नुराना आप वखांयदा। काया कोठा साची कन्दर, अठारां बारां पन्दरां नौ साची बणत बणांयदा। सच सिँघासण रिहा मवल, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, दर तेरे आप सुहांयदा। काया मन्दिर बणत बणाईआ। विच बैठा हरि रघुराईआ। आत्म सेजा इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा डेरा हरि घर वसेरा, आपणा आप रखाईआ। काया मन्दिर सेज वछाईआ। हरि सुत्ता जगत रघुराईआ। बेमुख जीवां ख़ाली दिसे बुता, प्रभ साचा दिस ना आईआ। गुरमुखां सुहाए
साची रुत्ता, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण डेरा लाए, आत्म सेजा इक्क बणाए, ना चले किसे कोई चतुराईआ। काया मन्दिर खेल न्यारड़ा। लोकमात बणाया साचा अन्दर, विच वस्सया मीत मुरारड़ा। नौ दरवाजे साजन साजे, ना किया किसे प्यारड़ा। सच दुआरे हरि जी भाजे, सुत्ता पैर पसारड़ा। हरिजन रक्खे हरि जू लाजे, मिले मीत सचा यारड़ा। आप संवारे कलिजुग काजे, गुरमुखां बन्द कराए नौ द्वारड़ा। किसे हथ्थ ना आए राजन राजे, वणज कराए एका शब्द बण सच्चा वणजारड़ा। बेमुख जीव भाण्डे काचे, ना मिल्या कोई ठठयारड़ा। गुरमुखां हरि साजन साजे, करे खेल अपर अपारड़ा। शब्द सरूपी मारे अवाजे, खिच ल्याए चरन द्वारड़ा। कलिजुग अन्तिम रक्खे लाजे, ना कोई करे हुदारड़ा। चिट्टे अस्व चढ़े सदी बीस साल ग्यारड़ा। लेखा लिखे दसवें मासे, हरि बेड़ा पार उतारड़ा। प्रगट होए घनकपुर वासे, मिले वड्याई सतारां हारड़ा। साची जोत मात प्रकाशे, नर नरायण सच्चा लारड़ा। कलिजुग अन्धेरा अन्त विनासे, मारे बाण रसन कमान तीर अपारड़ा। गुरमुखां हरि होया दासे, जोती जोत सरूप हरि, बण साचा मीत मुरारड़ा। हरि साचा मीत मुरारया। लोकमात ना करे कोई हुदारीआ। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, लोकमात करे उज्जयारीआ। दूर दुराडा मारे झात, शब्द सची उडारीआ। गुरमुखां देवे अमृत बूंद स्वांत, खिच ल्याए चरन द्वारीआ। आप बंधाए चरन नात, हउमे ममता रोग निवारीआ। शब्द देवे साची दात, अट्ठे पहर रहे ख़ुमारीआ। धुरदरगाही सच सुगात, मंगण आए दर द्वारीआ। अन्तिम वेले पुच्छे वात, पुरख निरँजण हरिभगतां पावे सारीआ। जोती जामा श्री भगवाना, खेल अपर अपारीआ। हरि खेल अपार विच संसारया। कलिजुग तेरा अन्तिम वेल, ना किसे मात विचारया। गुरमुखां चाढ़्हे शब्द सरूपी आत्म तेल, नाम वटणा आप लगा रिहा। हरि कन्त सुहेला साचा मेल, पिर नारी मात जुड़ा रिहा। आपे कटे धर्म राए दी झूठी जेल्ह, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोती मेल मिला रिहा। गुर पूरा सेव कमाए, हरि साचा लेखे लांयदा। संत मनी सिँघ जन्म दवाए, साचा धुर ध्यान हरि रखांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ रखाए, दिस किसे ना आंयदा। आत्म जोती वथ टिकाए, शब्द नाल आप जुड़ांयदा। सोहँ साचे रथ चढ़ाए, साचा तत्त वखांयदा। फड़ फड़ बाहों आप उडाए, लोआं पुरीआं पार करांयदा। आप आपणा लड़ फड़ाए, जोती जामा हरि जी पांयदा। अन्दर वड़ कोई भुल्ल ना जाए, प्रभ आत्म भेव खुल्हांयदा। दर दुआरे साचे खड़्ह, एका राह वखांयदा। मुख ना पीवे कोई नड़, दर दुआरे हरि दुरकांयदा। शब्द सरूपी लए फड़, शब्द डण्डा हथ्थ उठांयदा। काया मन्दिर साचे वड़, पंच विकार पुरख अपारा डन्न लगांयदा। ना कोई जाणे जीव जन्त गंवारा, मदिरा मास करे अहारा, दर घर माण ना पांयदा। पहली माघी वक्त विचारा, सतिजुग तेरी साची धारा, प्रगट होए नरायण
नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, शब्द कराए तन शृंगारा, सोलां कलीआं बन्न्हण बन्न्हे, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आप आपणी वंड कराए। चल्ले शब्द विच वरभण्ड, ना कोई सौंवें दे कर कंड, राजे राणयां देवे दंड, मेट मिटाऐ जगत पखण्ड, सीस मूंडा मगर लगाए। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, नाम निशाना वञ्झ मुहाना, वाली दो जहानां लोकमात इक्क चलाए। साचा इक्क निशान बणाउणा। वाली हिन्द वेख वखाउणा। सत्तां दीपां रंग वटाउणा। नौ दुआरे नौ घर, नौ खण्ड पृथ्मी वंड कराउणा। फड़ फड़ मारे औलीए पीर शेख़ पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मुलां काजी, जोती जामा श्री भगवना, निहकलंक बली बलवाना, साचा तीर उठाउणा। साचा तीर आप उठांयदा। रसना खिच्च कमान, विच मात हरि चलांयदा। वेख वखाणे बेईमान शैतान, चारे कुन्टां फोल फुलांयदा। ना कोई जाणे जीव जहान, माया राणी पड़दा पांयदा। मिले ना किसे नाम दान, ब्रह्म ज्ञान ना कोई दवांयदा। कूड़ कुड़यारा जगत प्रधान, दिन दिहाड़ा खेल वरतांयदा। कलिजुग जीव कढ्ढे हाढ़ा, ना कोई किसे छुडांयदा। ज़िमी अस्मानी पड़दा पाड़ा। कलिजुग तेरा धुंदूकार, प्रगट होए नर निरँकारा। भेख अनूपा सति सरूपा, जोती जामा श्री भगवाना निहकलंकी पहरे बाणा, मल्लया देस कर कर वेस, गुरमुख साचे विच प्रवेश, पकड़ उठाए नर नरेश, वाली हिन्द आप जगाए, शब्द बाण इक्क लगाए, सोया कोई रहण ना पाए, गुरमुखां आत्म दाग धोया। साचा बीज इक्क बिजाए। नर हरि साचा अवर ना जाणे कोया, लक्ख चुरासी भरम भुलाया, धुरदरगाही ल्याए साची धूढ़ा, गुरमुखां झोली आपे पाए। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवना, आप आपणा रंगाए। साचा रंग रंगे करतारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लोकमात लक्ख चुरासी करे पुकारा। धरत मात तेरी बन्न्हे धारा। मिटे अन्धेरी रात, जोती दीप करे उज्जयारा। प्रगट होए इक्क इकांत, चारों कुन्ट करे ख़बरदारा। गुरमुखां देवे अमृत बूंद स्वांत, काया करे ठंडी ठारा। चरन प्रीती बनाए साचा नात, लक्ख चुरासी दित्ता वर, ना कोई जाणे जात पात, ऊँच नीच रंक राजान शाह सुल्तान, एका वर सच्चे दरबारा। बैठे तख्त श्री भगवान। प्रगट होए वाली दो जहान। चरन छुहाए दिल्ली आण। वाली हिन्द उठ मृगिन्द, सरनी डिग्गे पुरख अबिनाशी करे पछान। आपे बन्न्हे सच्चे तगे, आत्म जोती साची जगे, तत्ती वा ना मात लग्गे, दरस देवे गुण निधान। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणी करे पछाण। आप आपणी करे पछाणा। आपे बणे साचा राणा। शब्द चलाए तीर कमाना। चारों कुन्ट वहीर अख़ीर हथ्थ ना आए नीर, कलिजुग भुले जीव नदाना। ना कोई शाह दस्तगीर पीर फ़कीर होए वैराना। कोए ना किसे कटे भीड़, तख्त ताज साज बाज अन्तिम लथ्थे चीर। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, गुरमुखां अन्तिम कटे भीड़। गुरमुखां कटे
भीड़ बणत बणांयदा। रंक राजाना जाए पीड़, ना कोई किसे छुडांयदा। कलिजुग टुट्टी हड्डी रीड़, ना पापां भार उठांयदा। सतिजुग तेरी बन्न्हे बीड़, सच धर्म दी साची रासा, तेरी झोली पांयदा। कलिजुग वक्त अन्त अखीर, प्रभ साचा हुक्म सुणांयदा। सतिजुग साचे देवे धीर, प्रभ सोया आप उठांयदा। कलिजुग नेत्र आप बहाए नीर, संगी साथी लक्ख चुरासी कोई दिस ना आंयदा। सतिजुग लग्गे मस्तक तिलक, प्रभ शब्द बणाए सच्ची मालण, लोकमात आप टिकांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, आपे जाणे आप पछाणे, कलिजुग सतिजुग वारो वारी, आपे आप समझांयदा। कलिजुग देवे हरि जी मत। झूठा नाता पंज तत्त। अन्तिम वेले उबली रत्त। लक्ख चुरासी तुट्टा धीरज यति। कोई ना देवे साचा सीरज, ना कोई रक्खे अन्तिम पति। आपणा खाणा बीज्जया बीरज, जूठा झूठा झूठे वत्त। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, अन्तिम वेले पाए नत्थ। सतिजुग साचा कर त्यारा। एका देवे नाम अधारा। सोहँ शब्द अपर अपारा। लोकमात हरि आप चलाए, आप आपणी दया कमाए, दोवें रक्खे तिक्खीआं धारा। जोती जामा श्री भगवाना, दोहां धिरां हरि खेल रचाना, आप आपणी बणत बणाए। कलिजुग काला वेस, कूड़ कुड़यारड़ा। कोई ना दीसे दर दरवेश, ना कोई मीत मुरारड़ा। नर नारी खुल्हे दिसण केस, लुट्टया कन्त सुहागढ़ा। माया राणी घर घर वेस, गुरमुख विरला मात जागढ़ा। आप भुलाए नर नरेश, झूठी काया लग्गे दागढ़ा। ना कोई जाणे जोत वरन गोत दस दस्मेश, कलिजुग लग्गी तत्ती वा, चरन सरन ना कोई लागढ़ा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, अन्तिम खेला आप कराए, भारत खण्डी बणत बणाए वागढ़ा। सतिजुग साचे हो दलेर। आप चुकाए जगत माया झूठी राणी मेर तेर। सोहँ शब्द चलाए साची बाणी, गुरमुखां ल्याए घेर घेर। आत्म जोती इक्क पछाणी, हरि दिसे नेरन नेर। जोती जामा श्री भगवाना, आपे तारे संत दुलारे, बेड़ा लाए पार, कर कर आपणी मेहर। बेड़ा लाए पार, कंध उठांयदा। मानस जन्म रिहा संवार, भरम गवांयदा। लक्ख चुरासी उतरे पार, हरि साचा जो जन दर्शन पांयदा। मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द फाँसी गल लटकांयदा। प्रगट होए पुरख अबिनाशी, हरि सुहेले आप मिलांयदा। साची जोत मात प्रकाशी, निहकलंकी डंक वजांयदा। गुरमुख विरले शब्द स्वासी, पूर्ब कर्मां जन्म दवांयदा। आत्म लाहे हरि उदासी, आत्म धारा सीर प्यांयदा। चरन कँवल कर चरन दासी, आत्म दरस आप करांयदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, शाह सुल्तानां पकड़ उठांयदा। वेख वखाणे लक्ख चुरासी, कलिजुग अन्तिम गाना हथ्थ बन्न्हांयदा। कोई ना जाणे हरि नर साचा शाहो शाबाशी, शब्द तीर कमान इक्क उठांयदा। गुरमुख विरला बलि बलि जासी, जिस आपणा भेव खुल्हांयदा। बेमुख दर दर घर घर करन हासी, झूठ विकारा झूठ भिखारा ख़ाली हथ्थ वखांयदा।
गुरमुखां आत्म जगे जोत, घट घट रक्खे वास, शब्द भण्डारा आप भरांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, सतिजुग तेरी बणत बणांयदा। भिन्नड़ी रैण संत सुहेली, लाए रंग चरन द्वार। गुरमुखां दिसे इक्क इकेली, मंगे भिक्ख नाम दातार। गुर दर आई बण के चेली, दोए जोड़ करे निमस्कार। गुर संगत मिल्या साचा मेली, नर नरायणा कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सतिजुग तेरी बन्न साची धार। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाउँदी। गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों मात उठाउँदी। पुरख अबिनाशी जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, सच सिँघासण हरि जी बैठा, दोवें नेत्र खोल्ह वखाउँदी। रंग रंगीला माधव आया, साधन संता आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, तीजे लोयण भेव चुकाया। जुगा जुगन्ता साचा कन्ता, भगत बणाए साची बणता, माण ताण विच जहान गुण निधान रक्खदा आया। भिन्नड़ी रैण हथ्थ बन्न्हे गाना, गुरमुख वेखे चतुर सुजाना, प्रभ अबिनाशी आप पछाणा, चरन प्रीती तन्द बन्न्हाया। गुरमुख साचा करे ध्याना, मिले मेल हरि भगवाना, भिन्नी रैण मिले दाना, ख़ुशी बन्द बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सतिजुग तेरी साची बणत रिहा बणाया। भिन्नड़ी रैण चढ़या चाअ। केहड़ा वेखां मात थां। घर घर उडदे दिसण कां। ना कोई वेखे पिता मां। गुरमुख साचा संत दुलारा पकड़ उठावां रैण अन्धेरी काली, जिस ने गाया सोहँ नां। जावां मैं चल्ल द्वार, गुरमुखां करां ख़बरदार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द सरूपी डंक वजाया, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाम दान। अट्ठे पहर सन्झ सवेर रक्खे ठंडी छाँ। जोती जामा श्री भगवाना, सतिजुग साचे तेरी बणत बणाए दिसे किसे ना। भिन्नड़ी रैण हथ्थ रंगे लाल। गुरमुख साचे संत जनां बण जाए आप दलाल। चारों कुन्ट डगमगाए, उठ उठ वेखे किथे सुत्ता पैर पसारे, गुरमुख साचा अनमुल्लड़ा लाल। दिवस रैण अवाजां मारे, आत्म धुनी एका धारे, दूर दराडी चार चुफेरे वेखे अमृत फल केहड़े डाल। गुरमुखां लेख लिखाए साचे लेखे, बेमुख रहे भरम भुलेखे, शब्द सरूपी निहकलंका वज्जा डंका सच्चा ताल। कोई ना जाणे आपणी रेखे, भुल्ले औलीए पीर शेख़े, सोहँ शब्द सच दमामा, आप वजाए निहकामा, जग अवल्लड़ी चल्ले चाल। जोत सरूपी पहरे बाणा, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म साची जोत धर सुक्का हरया करे चामा। चरन प्रीती निभे नाल। आप आपणा वरते भाणा, ना कोई जाणे राज राजाना, कलिजुग जीव बेमुहाना, आत्म जोती किसे ना दिसे गगन मण्डल दी साची रास। ना कोई वेखे माणक मोती साची जोती मस्तक थाल। जोती जामा श्री भगवाना, भिन्नड़ी रैण देवे माण। नाल रलाए गुरमुख साचा बाल अञ्याणा, अट्ठे पहर दिवस रैण करे कराए आप प्रितपाल। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाउँदी। चांईं चांईं हरि जी ध्याउँदी। गुरमुख साचे संत जनां, सुहागी गीत अग्गे
हो हो रसना कहि कहि सुणाउँदी। जगत नाता तुटे मोह, लक्ख चुरासी कलिजुग जीव कोए ना कर बन्द ख़लासी, प्रभ अबिनाशी जामा पाया, सच्चा राह वखाउँदी। दुरमति मैल पापां धो, जोती जोत सरूप हरि, नेत्र नैण पेख हरि, गुरमुखां साचा संग रलाउँदी। भिन्नड़ी रैण जगत वणजारड़ी। दर्शन पेखे साचे नैण, मिल्या मेल मीत मुरारड़ी। नाता तुट्टे भाई भैण, चरन प्रीती साची बहिण नैण मुँधारड़ी। ना कोई दिसे साक सज्जण सैण, जूठे झूठे हो हो इक्ट्ठे बहिण, ना कोई देवे अन्त सहारड़ी। ना कोई चुकाए लहिण देण, अन्तिम खाए लाड़ी मौत डैण, पापां पंड होई भारड़ी। बेमुख वहन्दे वहिण वहण, आत्म दए ना कोई गंढ्ढ, झूठी दिसे चार यारड़ी। गुरमुखां प्रभ आत्म पाए ठंड, सच नाम रिहा वंड, बेमुख सुत्ते दे कर कंड, कलिजुग औध अन्त गई हंढ, जोती जोत सरूप हरि, चले चाल न्यारड़ी। गुरमुख जागे, भिन्नड़ी रैण जगाईआ। प्रभ अबिनाशी चरनी लागे, आत्म वज्जी वधाईआ। ख़ुशी मनाई पहली माघे, मिले मात वड्डयाईआ। आपे धोवे पिच्छले दागे, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। गुरमुख परोए सोहँ धागे, रसना सूई हरि चलाईआ। आप बणाए हँस कागे, चरन धूढ़ी मस्तक लागे, जो जन आए चरन छुहाईआ। इक्क उपजाए शब्द रागे, अनहद धुनी साची धुन रिहा उपजाईआ। कलिजुग माया भुल्ले जीव अनुरागे, सुरती शब्द ना मेल मिलाईआ। आत्म वधी तृष्ना आगे, ना कोई तृखा बुझाईआ। गुरमुखां मिल्या कन्त सुहागे, भिन्नड़ी रैण नाल रलाई साची भैण, दोहां बणत बणाईआ। आप चुकाए लहिण देण, गुर सरनाई जो जन लैण, जोती जोत सरूप हरि, होए अन्त सहाईआ। होए अन्त सहाई दो जहानया। आए चल सरनाई, गुण निधानया। लोकमात पैज रखाई, शब्द बन्न्हे आत्म गानया। आत्म वज्जदी रहे वधाई, हरि साचा शब्द चलानया। एका रंग एका राग प्रभ आपणा आप रिहा उपजानया। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचा सुघड़ स्याणा, भिन्नड़ी रैण भैण भ्रा बणानया। भिन्नड़ी रैण करे विचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। कँवल नैण नैण कँवल मूधा उलटी नभी, आपे दए इक्क हुलार। पापां भार काया दब्बी, आत्म मिले ना साची धार। इक्क इकल्लड़ी भैण प्यारड़ी रैण वणजारी लभ्भी, काया करे ठंडी ठार। पंजां चोरां शब्द दाढ़ हेठ चब्बी, दर घर साचे कढ्ढे बाहर। जोत सरूपी प्रगट हो देह तजाई पोह छब्बी, जोती जामा कर अकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे तेरी बन्न्हे साची धार। सतिजुग बन्न्हे धार, बणत बणांयदा। वेख वखाणे जीव गंवार, लक्ख चुरासी लेख लिखांयदा। शब्द फड़ाए हथ्थ कटार, तिक्खी धार रखांयदा। पंचम् पोह दिवस विचार, राजे राणे आप जगांयदा। हो के रहणा ख़बरदार, निहकलंकी डंक वजांयदा। मेट मिटाउणे चार यार, संग मुहम्मद संग छुडांयदा। ईसा मूसा कर ख्वार, वहन्दी धार जगत वहांयदा। काला सूसा तन शृंगार, कलिजुग काला वेस
रखांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कालख शाही झूठा टिक्का, उप्पर आपणी हथ्थीं लांयदा। भेव चुकाए बीस इकीस शब्द चलाए साचा सिक्का, वाली हिन्द हरि सुणांयदा। जोती जामा हरि भगवाना, लेखा लेख ना कोई मिटांयदा। लिखे लेख हरि बनवारया। सच्चा शाह सुल्तान विच जहान जोत निरंकारया। आपे जोधा वड बलवान, तिन्नां लोआं सच सरदारया। अट्ठे पहर नौजवान, ना सके कोई मारया। चढ़या रहे शब्द बिबाण, लाउँदा रहे सद उडारया। लोक परलोक ना आए हान, ना मारे कोई निशान दिस किसे ना आ रिहा। आपे जाणे जाणी जाण, कलिजुग तेरी कर पछाण, अन्तिम बणत बणा रिहा। जोत जामा श्री भगवान, रंक राजानां शाह सुल्तानां शब्द सुनेहड़ा सच मृदंग आपे आप सुणा रिहा। वज्जे शब्द मृदंग, काया चोट नगारया। कलिजुग तेरा काला रंग, हरि साचा वेख वखा रिहा। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, उत्ते चढ़या हरि भगवानया। सतवें आसण साचे दर पार लँघ, शब्द चढ़े तीर कमानया। छेवां अस्त्र साचा शस्त्र, तन पहन चिट्टा बस्त्र, पंचम् वेख वखाणे सुघड़ स्याणयां। पवण अस्वारी हरि निरँकारी, शब्द उडारी एका मारी, चौथे दर आया बाहरी, वेख वखाणे मार झात, पुरीआं लोआं खण्डां वरभण्डां पावे सारी। जोती जामा श्री भगवान, चौथे घर आया आप, आप आपणे रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम भाणा, आपणे हथ्थ रखाया। चौथे घर कर विचार। पहलों मारां केहड़ी मार। चारों दिशा हाहाकार। आपे वंडे पाए डण्डे, शब्द कटारी रिहा मार। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, राजे राणयां लहिण झण्डे, ना कोई दीसे छत्र झुलार। पुरख अबिनाशी आपे दंडे, शब्द खण्डा रिहा हुलार। गुरमुखां आत्म पाए ठंडे, अमृत प्याए ठंडी धार। चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्डे, ना कोई दीसे कन्त सुहागण, जगत नारी होए रंडे। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा अन्त पछाणा, गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साची बणत बणांयदा। हथ्थीं बन्न्हे गाना खेल अपारया। ना कोई जाणे जीव नदाना, भुल्लया सर्ब संसारया। पुरख अबिनाशी जोती बाणा, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरानां, ना कोई जाणे अञ्जील कुरानां, खाणी बाणी सार ना पा रिहा। अन्तिम छड्डणे पैणे हाणीआं हाणी, घर घर किसे ना मिले पाणी, राजे छड्डी जाण राणी, प्रभ आपणी खेल रचा रिहा। ना कोई दीसे सुघड़ स्याणी, ना कोई गाए जगत बाणी, किसे हथ्थ ना आए अन्न दाणी, चारों कुन्ट हाहाकारया। गुरमुख साचा आप उठाए, आप आपणी गोद बिठाए प्रभ अबिनाशी दया कमाए, सोहँ गाए साची बाणी, पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी रिड़कण आया। गुरमुखां अमृत साचा छिड़कण आया। सोहँ डण्डा नाल उठाया। सतिजुग साची सिरी बणाया। आप मधाणी जोती जामा हरि भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, कलिजुग तेरा अन्त पछाना, ना कोई जाणे राजा राणा, जीवां जन्तां साधां संतां बन्न्हण आया।
पुरख अबिनाशी घट घट वासी, मदिरा मासी दूर कराया। प्रगट जोत घनकपुरवासी, कन्त कन्तूला साचा झूला, शब्द बिबाणा इक्क रखाया। कोई ना लाए हरि जी मुल्ला, सच भण्डारा हरि जी एका खोल्हा। गुरमुखां मिले नाम वड अनमुल्ला। हरिजन साचा संत प्यारा, पूरे तोल कलिजुग तुल्ला। पुरख अबिनाशी वसे कोल, दस्म दुआरा एका खुल्हा। अट्ठे पहर करे चोहल, बणया रहे दर घर साचे सच्चा गोला। अन्दरे अन्दर रिहा बोल, शब्द सुणाए साचा ढोला। गुरमुखां पड़दे आत्म फोल, भाग लगाए काया चोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे नाम वणजारे, प्रभ देवे नाम अनमोला। नाम वस्त अनमोल, हरि वरतांयदा। शब्द कंडे रिहा तोल, वध्ध घट्ट ना कोई रखांयदा। साचा शब्द वजाए ढोल, भरम भुलेखा दूर करांयदा। गुरमुख आत्म रिहा मवल, मेर तेर हेर फेर सन्झ स्वेर वखांयदा। बज़र कपाटी पड़दा रिहा खोल्ह, शब्द हाटी तीर्थ ताटी, अमृत सरोवर काया मन्दिर साचे अन्दर एका ताल सुहावा, नेत्र लोचन साचे आप वखांयदा। गुरमुखां देवे ठंडी छावां, दर घर साचे लावे नावां, जोती जामा श्री भगवाना, धुरदरगाही साचा माही साचे धाम आप बहांयदा। साचा धाम अस्थूल, हरि अवल्लड़ा। गुरमुख ना जाए भूल, सदा वसे इक्क इकल्लड़ा। एका हरि साचा कन्त कन्तूल, एका रक्खे सच महल्लड़ा। सच सिँघासण आप बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, आसण लाए जल थल्लड़ा। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुखां देवे साचा माणा चरन ध्याना, जो दर आए भुल्लड़ा। भुल्ल भुलेखे आए दर। गुर संगत वेख मंगे वर। प्रभ अबिनाशी लिखे लेख, बिधना लेख दूर कर। साचे नेत्र नैण पेख, अमृत आत्म सच सरोवर साचा सर। जो जन रहे वेखी वेख, दर घर साचे आउणा डर। गुरमुखां लिखे मस्तक लेख, लक्ख चरुासी फंद कटाए ना जन्मे ना जाए मर। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त इक्क रखाए शब्द निशाना। कलिजुग लथ्थे चीर, दए दुहाईआ। ना कोई देवे धीर, ना होए कोई सहाईआ। ना कोई सहाई पीर फकीर दस्तगीर शाह हकीर, साचा संग ना कोई निभाईआ। तन लग्गी हउमे पीड़, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। कलिजुग पाप रिहा पीड़, लहू मिज्झ एका धार वहाईआ। कोए ना कटे किसे भीड़, काली रैण अन्ध अंध्यानी, राह साचा दिस ना आईआ। ना कोई सहाए हस्त कीड़, राज राजाना धीर गंवाईआ। कोई ना बन्न्हे मात बीड़, शाह शाहाना विच मैदाना तन झूठी ख़ाक उडाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला लाड़ी मौत बन्न्हे गाना, आप उठाए वड बली बलवाना, विच पवणा आप उडाईआ। मिटदा जाए नाम निशाना, ना कोई दीसे राज राजाना, चार वरनां ना होए कोई सहाईआ। प्रगट होए पुरख अबिनाशी बीना दाना, गुरमुखां देवे साचा माणा, अन्तिम अन्त होए सहाईआ। हरि हरि साचा जिस पछाणा, आप आपणी गोद उठाईआ। बंक दुआरा
सच दरबारे आप लगाईआ। आपे वसे अस्थिल महल्ल मुनारे, सच सिँघासण जोत जगाईआ। गुरमुखां देवे हरि जी पहरे, साची सेवा रिहा कमाईआ। चल्ल के आवे मात दुआरे, जोती जामा भेख वटाईआ। हथ्थ ना आए किसे मन्दिर मसीत गुरदुआरे, शिवदवाले ठाकर रहे मनाईआ। गुरमुखां मेल काया महल्ल शब्द अटल जोत प्रबल, नूर नुराना हरि निरँकारे। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त कलि कालख टिक्के मस्तक भारे। आप कराए जल थल, संत मनी सिँघ लेख लिखारे। राजे राणयां रिहा घल्ल, पुरीआं अनन्द धाम विचारे। प्रगट होया प्रभ जल थल, निहकलंकी जामा धारे। राज राजाना जाए दल, कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़ चक्की आप बणाए, सोहँ हथ्था विच गडाए, देवे गेड़ा इक्क अपारे। लक्ख चुरासी हथ्थ हुलारे। फड़ फड़ पाए वारो वारे। पहली कूट लहन्दी दिशा, उम्मत नबी रसूल दी धुरदरगाही मंगे भाड़े। एका हज्ज कुरान कुराना। ना काअबा हरि कबूल दी, मिटे नाम निशाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख वटांयदा। ना कोई जाणे चतुर सुजाना। संत मनी सिँघ साचा सच दुलार है। आत्म जोती शब्द धना धनी, वड वड भण्डार है। आत्म आई इक्क गल्ल मन्नी, वस्सया जगत न्यार है। आत्म चढ़या साचा चन्नी, होया सच उज्जयार है। हथ्थ विच फड़ी कापी कन्नी, सृष्ट सबाई आप लिखार है। प्रभ अबिनाशी इक्क पुकार साची मन्नी, दोए जोड़ खड़्हा द्वार है। लक्ख चुरासी मिले अन्तिम डन्नी, काया तज्या देह मुनार है। काचे भाण्डे कलिजुग जीव घर घर भन्नी, ना घड़े कोई ठठयार है। आप करे खंन खंनी, बेमुख होए बेमुहार है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बख्शे चरन प्यार है। गुर चरन प्यार, जगत कुड़माईआ। गुर चरन प्यार आत्म जोती जाए व्याहीआ। गुर चरन प्यार, सच सवरन उठ सोती, प्रेम प्यारी सेज विछाईआ। गुर चरन दुरमति मैल जाए धोती निर्मल जोती इक्क दिसाईआ। गुर चरन नाता छुट्टे वरन गोती, एका रंग रंगीला पुरख अबिनाशी सच सुहागण नार तन शृंगार, बैठी साचे घर आत्म कुण्डा लाहीआ। गुर चरन प्यार छैल छबीला। साचा मुंडा ना लंगढ़ा ना दिसे टुंडा, शब्द अस्वार साचा लाड़ा, दर दुआरे आईआ। अग्गों उठे पुरख अपारा, जोती खेल साची नारा, एका दिसे दस्म दुआरा, नौवें बन्द कराईआ। गुर चरन प्रीती जन अस्वारा। दर घर साचा एका वेखे, केहड़ा खुल्हे बन्द कवाड़ा। पुरख अबिनाशी नेत्र पेखे नेड़ ना आए पंचम् धाड़ा। जोती नारी कन्त प्यारी, दर घर साचे आत्म अन्दर जोड़ा। आत्म अन्दर सच प्यार। एका नारी कन्त भतार। नाम रंगीला शब्द शृंगार। अमृत जाम साचा पी ला, आत्म तृष्ना भुक्ख निवार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म सेजा रैण बसेरा, विच संसारा सुत्ता पैर पसार। सुत्ता पैर पसार कदे ना जागया। बेमुख जीव गंवार, चरन सरन ना लागया। ना खुल्हे बन्द कवाड़, ना धोए कोई दागया।
माया अग्नी तत्ती हाढ़ा साड़े काया चोली कच्चा धागया। गुरमुख साचा संत दुलारा। मिल्या मेल कन्त कन्त भतारा। एका करे चरन प्यारा। दर घर साचे देवे वाड़ा। अमृत बख्शे ठंडी धारा। सांतक सीतल बहत्तर नाड़ा। आत्म जोती कर उज्जयारा। मेट मिटाए पंचम् धाड़ा। दरस दिखाए अगम्म अपारा। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ा। गुरमुख साचा संत दुलारा। मिल्या मेल कन्त भतारा। शब्द घोड़े देवे चाढ़्हा। लक्ख चुरासी हाहाकारा। आप चबाए आपणी दाढ़ा। जोती जामा श्री भगवाना, शब्द चलाए तीर कमाना, बेमुखां सीने वजे काड़ काड़ा। शब्द तीर रसन कड़ाका। गुरमुखां खोल्हे आत्म ताका। दया कमाए आप वखाए, लेख लिखाए भविख्त वाका। गुरमुख सोया आप जगाए, चरन प्रीती राह वखाए, आत्म खोल्हे हरि जी ताका। जन्म जन्म दा गेड़ कटाए, जोती जोत सरूप हरि, आप चुकाए गुरमुखां पिछला बाका। पिछली बाकी जाए चुक्क, चरन हज़ूरया। लोकमात पैंडा जाए मुक, जन आए मन्ज़ूरया। हरया चाम ना जाए सुक्क, काया तपे वांग तन्दूरया। दाणा पाणी ना जाए मुक्क, हरि चरन तुट्टे गरूरया। चारों कुन्ट ना पए मुख विच थुक्क, आत्म नूरी सच सरूरया। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, शब्द मिले साची तूरया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धन्ना, आसा मनसा पूरया, आसा मनसा पूर, दया कमांयदा। शब्द रखाए साची तूर, सोहँ नाद वजांयदा। गुर संगत तेरा पहला पूर, सतारां हाढ़ी बेड़ा बन्न वखांयदा। राजे राणयां रिहा घूर, शब्द लेखा लेख लिखांयदा। फड़ फड़ कुट्ठे करे चूरो चूर, शब्द खण्डा इक्को उठांयदा। तोड़े हँकार माण गंवाए मूर्ख मुग्ध मूढ़, चरन दुआरा सच्ची सरकारा एका एक वखांयदा। शाह सुल्तानां विच जहानां एक बख्शे चरन धूढ़, आत्म जोती खिच्च वखांयदा। शब्द सरूपी पाए जूड़, ना कोई मात तुड़ांयदा। कलिजुग वेलणे पीड़े बूड़, अड्डो अड्ड हड्ड हड्ड करांयदा। अन्तिम वेले आई भीड़, ना कोई किसे छुडांयदा। गुरमुखां हरि जी बन्न्हे बीड़, आपणे कंध उठांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, सतिजुग तेरा साचा लेखा आपणी हथ्थीं आप लिखांयदा। सतिजुग लेखा चिट्टा दुध्ध। जन भगतां करे उज्जल बुध। चरन दुआरा हरि प्यारा कारज करे सुद्ध। मंगण आए बण भिखारा, नाम वड्याई संग रलाई नौ निध। साचे घर वज्जी वधाई, रल मिल सईआं मंगल गाई, प्रभ मिलण दी साची बिध। साचा शब्द रिहा सुणाई, गुरमुख साचा भुल्ल ना जाई, आत्म तीर रिहा विध। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साची जाग लगाए, आप आपणी दया कमाए, मुख लगाए चिट्टा सीर निर्मल दुध्ध।