२ माघ २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
मिल्या कन्त सुहाग, हरि भगवानया। हथ्थ रक्खे आपणे वाग, वाली दो जहानया। धोए मात काले दाग, किरपा कर बेमुहानया। आत्म जोती जाए जाग, वज्जे तीर शब्द निशानया। आत्म तृष्ना बुझे आग, अमृत सांतक साचा आप वरतानया। गुरमुखां बणाए हँस काग, हरि साचा बेमुहानया। चरन कँवल जाए लाग, देवे नाम निशानया। पंच पंचाइनी जाए भाग, सति सरूपी सति वखानया। इक्क उपजाणा साचा राग सोहँ शब्द नाद धुनकान, धुन धुनंता हरि भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत उठाए कर कर वड मेहरबानीआ। मातलोक हरि दया कमाए। गुरमुख साचे संत उपजाए। आप आपणी सेवा लाए। सच वस्त हरि झोली पाए। आप आपणा संग निभाए। लोआं पुरीआं आप फिराए। इन्द्र ब्रह्मा शिव लोक, अन्तिम कलि पार कराए। इक्क सुणाए शब्द सलोक, गीत सुहागी सोहँ साचा नाद वजाए। कलिजुग तेरी अन्तिम रीत, मेट मिटाए गुरदुआरे मन्दिर मसीत, एका रंग सर्ब सरबंग सच खुल्हाए। चरन कँवल हरि दस्से प्रीत, दूसर ना कोई सीस झुकाए। एका हरि हरि साचा मीत, अग्गे पिच्छे होए सहाए। अट्ठे पहर परखे नीत, दिवस रैण लेख लिखाए। गुरसिख विरला रक्खे चीत, हरि घर साचे बूझ बुझाए। काया रक्खे ठंडी सीत, अमृत धारा झिरे अपारा, जोती जोत सरूप हरि, सदा सहाई साचा मीत। हरि निरँकारा सच दुआरा, सच घर बाहरा, सर्ब सुहेला साचा मेला आपे वसे लोआं पुरीआं बाहरा। हरिजन भगत सुहेले राह साचा दस्से, चरन कँवल नैण मुंधाण, एका दरस पुरख अगम्मड़ा रूप अपारा। दो जहानां वाली हरि बनवाली दोवीं हथ्थीं रहे ख़ाली, गुरमुखां देवे नाम निशानी कलिजुग अन्तिम खेल अपारा। साचा शब्द चलाए बाणी। धुरदरगाही एका नाद वजाई, चार वरनां एका सरना, आप रखाए आदि शक्त आदि भवानी। जोती जामा हरि भगवाना। निहकलंका साचा डंका, उच्चा दर सुहाए बंका, करे खेल आप महानी। उच्चा दर सच्चा दरबार। सच्चा घर हरि निरँकार। सच्चा दर जगत अधार। सच्चा सर अमृत धार। सच्चा नर लक्ख चुरासी आप उपाए, सति सरूपी एका नार। जोती जामा श्री भगवाना, सच दुआरे जोत अकारे, बैठा दिसे सद निराहार। नर निराहार जोत अधारा। आपे जाणे आपणी सारा। पुरख अगम्मा, ना कोई हाडी ना कोई चम्मा, ना कोई लए स्वासी दमा, अट्ठे पहर एका धारा। ना कदे मरा ना कदे जम्मा, एका जोत अकाल अकाली, सच सिँघासण साचे धामा, आपे आप धर जोती जामा श्री भगवान, सच दुआरे अट्ठे पहर रहे खड़्हा। सच दुआरे हरि बलवान। अट्ठे पहर जोत निशान। सच सिँघासण हरि बिराजे, ना किसे दिसे जगत निशान। आप पहनाए आपणा ताजे, राजन राज शाह सुल्तान। आप आपणा साजन साजे, करे कराए एका
काजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे विच समान। आप आपणे विच समाना। मात पित ना कोई रखाना। ना कोई जाणे भैण भाई साक सज्जण सैण, ना कोई नाता पुरख बिधाता, गुर पीर ना कोई बणाना। उत्तम ज़ाता हरि रघुराता, सति सिँघासण आप सुहाता। जोती जामा श्री भगवाना, एका रंग रंग रंगीला। ना कोई जाणे सूहा पीला। लाल चिट्टा ना कोई जाणे अग्नी नीला। जोती जामा श्री भगवाना, अट्ठे पहर छैल छबीला। नर हरि जोती एका धारी। सच सिँघासण पुरख अपारी। कोई ना दिसे नर नारी। एका झुल्ले छत्र सीसे, आपे करे आपणी कारी। दर दरबान ना कोई रखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे दर सुहाए, साचा घर पुरख अपारी। कोई ना वेखे जाए दर, आप आपणे विच समा रिहा। सच सिँघासण सत्तवें घर, देव लोकी बणत बणा रिहा। ना कोई शब्द ना सलोकी, ना कोई राग ना कोई तान, ना कोई नाद ना कोई धुन, ना कोई रबाब वजा रिहा। ना कोई मुन ना कोई सुन्न, ना कोई जाणे हरि हरि गुण, आपणे भाणे आप समा रिहा। ना कोई सके छाण पुण ना कोई सके हरि जी चुण, आप आपणी आपे गणत गिणा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, सच सिँघासण सतवें आसण, पुरख अबिनाशी आपणा आप सुहा रिहा। सतवें घर ग़रीब निवाजा। आप आपणा साजण साजा। वडा शाहो भूप राजन राजा। ना कोई रंग ना कोई रूप, एका जोती सति सरूप, महिंमा अनूप, आप आपणी रक्खे लाजा, होए ना कदे अन्ध कूप, जोती जोत सरूप हरि, आप संवारे आपणे काजा। जोती जामा श्री भगवाना, सच सिँघासण घट घट वासण आपे आप बिराजा।
३ माघ २०११ बिक्रमी हैड रागी पृथीपाल सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
आत्म गृह तन मन शृंगार। पुरख अबिनाशी साचा रहे, आप आपणा महल्ल उसार। सच सिँघासण बैठा रहे, जोती नूरा शब्दी धार। अमृत धार साची वहे, कँवल नाभी खिड़ी गुलज़ार। हरिजन भाणा एका सहे, आत्म हरि दरस अपार। रसन रसायण गोबिन्द गोबिन्द कहे, साचे दर मिले पुरख हरि कन्त भतार। लहणा देणा धुरदरगाही सच सिँघासण आत्म बैठा आपे दए, पूर्ब कर्म रिहा विचार। जोती जोत सरूप हरि, गृह मन्दिर सच सिँघासण दिवस रैण सुत्ता पैर पसार। गृह मन्दिर काया तन। प्रभ अन्दरे अन्दर, साचा बख्शे नाम धन। कुफर हँकारी तोड़े जन्दर, पंजां चोरां जाए डन्न। कोटन भाना तेज प्रकाश अन्धेरी काया कन्दर, साची जोत जगे तन। जोती जोत सरूप हरि, गृह मन्दिर अन्दर आपणा चाढ़्हे चन्न। गृह मन्दिर काया तन सुहागा। जोती जामा हरि भगवाना, शब्द उपजाए दया कमाए, एका नाद वड वड सुभागा, धुरदरगाही साची दाद, दर घर देवे माधव माध, हरि सुहेला इक्क इकेला, दूई द्वैती धोवे दागा। पारब्रह्म पीतम्बर स्वामी,
सदा सदा जगतेश्वर अलक्ख निरँजण, गुरमुख साचे कन्त मिलाए नार सुभागा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, आप बुझाए आत्म तृष्णा जगती जुगती आगा। गृह काया शब्द अधारी। पुरख अबिनाशी किरपा धारी। घट घट वासी जोत निरँकारी। पवण शब्द शब्द पवण, पवण स्वासी नाद धुनी, इक्क पुकार हरि जी सुणी, लोकमात कर विचारी। पंचम् रोले काया मन्दिर छाणे पुणे, वड दाता हरि वड वड गुणी। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे संत दुलारे, कर प्यार इक्क पुकार दर घर साचे सुणी। गृह मन्दिर ढोल मृदंगया। शब्द सुहागी गीत एका एक रंगया। नादी जोती शब्द तरानी, ब्रह्म ज्ञानी हरि हरि संगया। एका शब्द धुरदरगाही सच्ची बाणी, दूजे घर ना मिले मंगया। आदि अन्ता इक्क निशानी, साचा शब्द जगत बिबाणा, गुरमुख उडे वांग पतन्गया। जगत जगदीश्र आप बणाए साची राणी, साचा रंग नाम चढ़ाए, गुरमुखां काया नव नव रंगया। सर्ब घटां घट जाणी जाण, आत्म मन्दिर साचे अन्दर सच वसेरा अन्ध अन्धेरा, इक्क वजाए शब्द ताल वड मृदंगया। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंकी बली बलवाना, दर दुआरा नर निरँकारा पुरख सुजाना वाली दो जहाना, एका एक मात मंगया। गृह अन्दर मंग अपारया। प्रभ अबिनाशी तोड़े जन्दर, वज्जा दर द्वारया। जोती नूर करे उज्जयारा साचे अन्दर, शब्दी मिले साची धारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म गृह घर साचे बहे, करे खेल अपर अपारया। गृह मन्दिर ताल वजन्तया। शब्द अधार इक्क करतार, आपे आप खुजन्तया। आपे सुणे हरि पुकार, आपे आप बुलन्तया। आपे खुल्ह मुन मुनार, आपे चोग चुगन्तया। आपे करे कर उज्जयार, आपे सुंन रखन्तया। आपे बख्शे अमृत धार, आपे कँवल बन्द करन्तया। आपे दए शब्द धुन्कार, आपे डूंघे भवर सुटन्तया। आपे आत्म जोती कर उज्जयार, अज्ञान अन्धेर मिटन्तया। नाम शब्द कराए तन शृंगार, गुरमुख साचा सोभावन्ती नार, घर साचे धाम वसंतया। मिले मेल कन्त भतार, आत्म सेजा सच सुहागण, साचे धाम रहन्तया। चरन सरन जन साचे लागण, आपे धोए माया दागण, मिले मेल पूरन भगवन्तया। जोती जामा श्री भगवाना, आत्म अन्दर साचे गृह गुरमुख विरला खोज खुजन्तया। आत्म गृह शब्द टिकाणा। जोती नूर बिबाणा। नादी पवण साची तूर, अवणी गवणी बूझ बुझाना। नूर उजाला एक नूर, दिस ना आए पवण मसाणा। सति सरूपी हाज़र हज़ूर, आत्म दर सच टिकाणा। सर्बकला आपे भरपूर, हरि हरि वाली दो जहानां। पंचम् करे चूरो चूर, शब्द मारे तीर निशाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आत्म अन्दर साचे गृह आपे वसे गुण निधाना। आत्म गृह गुण निधान। चरन धूढ़ एका बख्शे सच इशनान। बेमुख मुग्ध मूढ़, आप बणाए चतुर सुजान। पंचां नाता कूड़ो कूड़, एका शब्द ब्रह्म ज्ञान। जोती जामा श्री भगवाना, साचे मन्दिर आत्म गृह गुरमुखां करे आप पछाण।
आत्म गृह शब्द बिबाणा। गुरमुख साचा विरला बहे, जिस जन देवे श्री भगवाना। पार किनारे एका रहे, नौंवें दर बन्द कराना। दसवें घर अमृत मेंह, ठंडी धार आप बरसाना। पुरख अबिनाशी लग्गा नेंह, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाना। लक्ख चुरासी दिसे खेह, इक्क अटल महल्ल जगत जगदीशा हरि हरि श्री भगवाना। वसे निहचल धाम अखल्ल, शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा।
३ माघ २०११ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी ज़िला अमृतसर
हरि शब्द अटल गुरमुख विरले जाणया। हरि शब्द अमोघ, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। हरि शब्द अमोघ, गुरमुख साचे दर घर साचे एका एक वखाणया। हरि दरस अमोघ, जोती देवे नाम, जोती जोत सरूप हरि, आपे आपणे चल्ले भाणया। हरि दरस अमोघ, गुर दर द्वारया। हउमे कटे माया रोग, देवे नाम अटल अपारया। मिलाए मेल धुर संजोग, साचा दीपक जोत जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, गुरमुख साचे बणत बणा रिहा। हरि दरस अमोघ, जगत वणजारड़ा। हरि दरस अमोघ, हरि वसे धाम न्यारड़ा। हरि दरस अमोघ, गुरमुखां पूर कराए काम, मिले मीत मुरारड़ा। हरि दरस अमोघ, कोई ना मंगे दाम, चरन प्रीती साची नीती एका राह अपारड़ा। हरि दरस अमोघ, मानस देही जाए जीती, मिल्या कन्त सुहागढ़ा। हरि दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण नाम रंगाए लाल गुलालड़ा। काया रंगण रंग गुलाल। गुरमुख दर एका मंगण, आत्म जोती साचा लाल। आपे कटे भुक्ख नंगण, साची देवे वस्त संभाल। आप सुहाए आपणे अंगण, दो जहानी करे प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी चल्ले चाल। हरि दरस अमोघ, जगत दीवानया। आत्म रस सच्चा जोग, सुख सहिजे सहिज समानया। मिले मेल लिख्या धुर संजोग, नर हरि श्री भगवानया। आत्म कटे हउमे रोग, शब्द मारे तीर निशानया। नेड़ ना आए पंचम् तत्तां काम क्रोध, प्रभ आत्म देवे सोध, साचा शब्द ब्रह्म ज्ञानया। हरि हरि शब्द वड जोधन जोध, वड सूरा सूरबीर बलवानया। धुर फ़रमाणा श्री भगवाना एका शब्द अगाध बोध, लोकमात सच्चा निशानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आपे जाणया। आपे जाणे आप हरि निरंकारया। एका शब्द जपाए साचा जाप, लोकमाती मार झाती कलिजुग अन्तिम वारया। गुरमुखां मारे तीनो ताप, शब्द कटार हथ्थ उठा रिहा। चार कुन्ट चार वरन रिहा कांप, ना देवे कोई सहारया। कलिजुग काला वध्या पाप, घर घर दर दर हाहाकारया। ना कोई माई ना कोई बाप, भैण भाईआं नाता तुट्टा भाई भाई हंकारया। ना
कोई दिसे साक सज्जण सैण, चार कुन्ट चार चुफेरे एका धूंआं धुंदूकारया। हरि नर साचा रसन कहि ना सके कहण, काया तन मन हंकारया। गुरमुख विरले लाहा साचा लैण, सोहण हरि साचे बंक द्वारया। दर्शन पायण तीजे नैण, हरि खोल्हे बन्द किवाड़या। बेमुख डोबे वहन्दे वहिण, कलिजुग माया तत्ती हाड़या। कलिजुग अन्धेरी रैण, जोती जोत सरूप हरि, साचा शब्द एका चन्द लोकमात कलि चाड़्हया। साचा चन्द भए प्रकाश। गुरमुखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, मेल मिलाए पुरख अबिनाश। हरि हरि साजन रसना गाए बत्ती दन्द, करे कराए बन्द ख़ुलास। कलिजुग जीव आत्म अन्ध, अट्ठे पहर रहण उदास। शब्द सुहागी गीत सोहँ सच्चा छन्द, रसना गायण स्वास स्वास। आप उपजाए परमानंद, हउमे रोग जाए विनास। माया पड़दा ढाहे कंध, काया मण्डल इक्क वखासे साची रास। मदिरा मास जन तजाए गन्द, सदा सुहेला दरस दिखाए, सद वसे आस पास। जोती जोत रूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता शाहो शबाश। वड दाता शाह सुल्तान पुरख सुजानया। वड दाता बेपरवाह हरि भगवान, चल्ले चलाए आपणे भाणया। धुरदरगाही सच मलाह, गुण निधान ना कोई जाणे जीव नदानया। सदा सुहेला पकड़े बांह, हरि मेहरवान गुरमुख विरले मात पछाणया। आदि अन्ती ठंडी छाँ, चतुर सुजान गुरमुख साचे रंग साचा माणया। दरगहि साची साचा थां, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, आप बहाए सच अस्थानया। साचा धाम हरि अस्थूल। कन्त वसेरा एक गुरमुख ना जाणा भूल। जीव जन्त साध संत एका एक रखाए टेक, शब्द तीर शब्द त्रसूल। आपे मारे चारे वारे पंचम् करे बुध बबेक, नर हरि साचा कन्त कन्तूल। जोती जोत सरूप हरि, अलक्ख अलक्खणा सति सुहेला एका एक। जगत निधान गुणवन्त, मिले मेल कन्त भतार। चतुर सुजाना हरि भगवन्त, पूर्ब कर्म रिहा विचार। वड धन माला हरि पतिवन्त, आत्म भरे सर्ब भण्डार। सखा सखाई सति सतिवन्त, आप आपणी किरपा धार। साचा मेला एका कन्त, गुरमुख सुहागण साची नार। जगत वड्याई जीव जन्त, आत्म दु:ख निवार। किसे हथ्थ ना आए भेखाधारी संत, दहि दिश फिरन होयण ख्वार। हरि आप बणाए साची बणत, गुरमुख निमाणे पैज संवार। सगल मिटाए आत्म चिन्त, साचा देवे नाम अधार। जगत सुहेला महिंमा अगणत, रसना कोई ना सके उचार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख दुआरा इक्क सुहाए, चरन छुहाए बंक द्वार। गुरमुख आत्म हरि दर पुकारे। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मिले मेल कन्त भतारे। एका नाम साचा दर, अमृत भण्डारा साचा सर, आत्म खुल्हे बन्द कवाड़े। लक्ख चुरासी चुक्के डर, पंचम् नेड़ ना आए धाड़े। दर घर साचे जायण वड़, पुरख अबिनाशी फड़्हया लड़, शब्द घोड़े साचे चाढ़्हे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साचे मन्दिर शब्द सरूपी गया वड़्ह। शब्द सरूपी
सच तराना। राग नाद ना किसे वखाना। रसना साद ना किसे पछाना। धुरदरगाही साची दात, सच वस्त सच घर टिकाणा। गुरमुख विरला लए लाध, लोकमात मिले मेल भगवाना। शब्द तूरत साचा नाद, अकाल मूर्त एका रंग वखाना। सति सरूपी साची सूरत, आत्म जोती नूर नुराना। बेमुखां सद वसे दूरत, गुरमुखां हरि विच समाणा। लक्ख चुरासी रही झूरत, दिस ना आए गुण निधाना। गुरमुखां आसा मनसा पूरत, दरस दिखाए दया कमाए प्रभ अबिनाशी वड मेहरबाना। नूर नुरानी साची सूरत, वलीआ छलीआ खेल महाना। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़त, इक्क अटल सच महल्ल श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे, चरन प्रीती इक्क बंधाना। निभे चरन प्रीत भगत भगवानया। साची परखे नीत विच जहानया। मानस देही सदा अतीत, एका शब्द सुहागी गीत, हरि साचा रसन वखानया। लक्ख चुरासी जाणा जीत, काया मन्दिर ढहे मसीत, अन्तिम छड्डणा विच जहानया। एका हरि हरि राखो चीत, अट्ठे पहर नाम वस्त सच दस्त, रक्खे रंग मस्तानया। काया चोला झूठा बस्त, अन्तिम छड्डणा विच जहानया। कोई ना चल्ले संग अस्त, कलिजुग भुल्ले जीव निदानया। गुरमुख साचा सदा मस्त, अट्ठे पहर दिवस रैण गुर चरन ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गऊ ग़रीब निमाणे दर घर साचे देवे आपे माणया।