३ माघ २०११ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
हरि जोत अबिनाश, जगत उपजांयदा। हरि जोत अबिनाश, भगत भुगत बणांयदा। हरि जोत अबिनाश, आत्म शक्त लक्ख चुरासी आप टिकांयदा। हरि जोत अबिनाश, बूंद रक्त काया माया आप बणांयदा। हरि जोत अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग आपणी आप जगांयदा। हरि जोत अबिनाश, सति सरूरया। हरि जोत अबिनाश, सर्बकला भरपूरया। हरि जोत अबिनाश, नूर नुरानी साचा नूर कलिजुग दीसे दूरया। हरि शब्द अबिनाश, वेख वखाणे जन्त जीव शैतानी, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां आत्म रंग चढ़ाए गूढ़्हया। हरि जोत अबिनाश, जगत प्रकाश है। हरि जोत अबिनाश, घट घट रक्खे वास है। हरि जोत अबिनाश, काया आत्म साचा तीर्थ, जोत ज्वाला इक्क ललाट है। हरि जोत अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, इक्क निभाए सच्चा साथ है। हरि जोत अबिनाश, संग साथीआ। हरि जोत अबिनाश, वेख वखाणे त्रैलोकी नाथीआ। हरि जोत अबिनाश, काया मन्दिर डगमगाए झूठी देही माटी ख़ाकीआ। हरि जोत अबिनाश, आप आपणी मात जगाए, जन भगतां लिखे लेख मस्तक साचे माथिआ। हरि जोत अबिनाश, नर निरंकारया।
हरि जोत अबिनाश, सगल पसारया। हरि जोत अबिनाश, खेल अपारया। हरि जोत अबिनाश, साचे धाम सच सिँघासण आपे आप डगमगा रिहा। हरि जोत अबिनाश, सच मण्डल दी साची रास, एका नूरा चार कुन्ट दहि दिशा वखा रिहा है। हरि जोत अबिनाश, सर्ब घटा घट वास्सया। हरि जोत अबिनाश, जन भगतां आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, भाग लगाए काया चोली, दीपक जोती डगमगा रिहा। हरि जोत अबिनाश, लक्ख चुरासी दासन दास, वस्त अनमोल पूरा तोल तोल, आप आपणे विच टिका रिहा। हरि जोत अबिनाश, जन भगतां आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग समा रिहा। हरि जोत अबिनाश, रंग रंग रंगानया। हरि जोत अबिनाश, हरि धाम हरि राम आपे आप समानया। हरि जोत अबिनाश, आप कराए आपणा काम, दिस ना आए राजे राणया। हरि जोत अबिनाश, लक्ख चुरासी काया चाम, डगमगाए एका रंग समानया। हरि जोत अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा रंग आपे जाणया। हरि जोत अबिनाश, धाम अस्थूलया। हरि जोत अबिनाश, सच सिँघासण डेरा लाए, ना पावा ना चूलया। हरि जोत अबिनाश, सन्झ सवेर ना कोई रखाए, अन्ध अन्धेर दिस ना आए, एका रंग रंग नवेलया। हरि जोत अबिनाश, आप आपणा आप उपाए, ना कोई गुर ना कोई चेलया। हरि जोत अबिनाश, अचरज खेल खेलया। जगत सुहेल अट्ठे पहर डगमगाए, ना कोई बाती ना कोई तेलया। हरि जोत अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल पारब्रह्म आप आपणा खेलया। हरि जोत अबिनाश, सच द्वारया। हरि जोत अबिनाश, परम पुरख एका कलि एका धारया। हरि जोत अबिनाशी, लक्ख चुरासी वल छल जुगा जुगन्तर खेल बणा रिहा। हरि जोत अबिनाश, वेख वखाणे जल थल, शब्द मन्त्र इक्क चला रिहा। हरि जोत अबिनाश, सत्तवें घर सति इक्क अहिमद सच मुहम्मद साचा आसण ला रिहा। साचे घर हरि बलवाना। जोत सरूपी पवण मसाणा। गुणवन्ता हरि गुण निधाना। जीव जन्त ना करे पछाना, साध संत किसे हथ्थ ना आए, दर घर साचा बूझ बुझाना। सर्बकला समरथ आप अख्वाए, लोआं पुरीआं बाहर टिकाना। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आप आपणा सच निशाना। हरि जोत अबिनाश, जोध बल सूरया। हरि जोत अबिनाश, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विकारा वारया। हरि जोत अबिनाश, तुट्टे नाता जगत मोह, आत्म राम सद भरपूरया। हरि जोत अबिनाश, कोई ना सके मात छोह, लक्ख चुरासी कूड़ कुड़यारया। हरि जोत अबिनाश, साध संत कलि कलवाती रहे रो, किसे हथ्थ ना आए साचा नूरया। हरि जोत अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, इक्क रखाए दया कमाए, संग सुहेला शब्द सुहेला साची तूरया। हरि जोत जोत अबिनाशी। करे खेल हरि सर्ब घटा घट वासी। छेवें दर वेखे हरि खोल्हे बन्द कवाड़, नूर नुरानी जोत प्रकाशी। सच दुआरे जाणा वड़्ह, प्रभ अबिनाशी
अग्गे खड़्ह, आप फड़ाए आपणा लड़, शब्द बणाए साची दासी। जोती जामा श्री भगवाना, सच मण्डल दी साची रासी। छेवें घर हरि विचारे। जोती खेल अपर अपारे। शब्द तराना इक्क अलाए, देवे नाद नाद धुन्कारे। साचा शब्द इक्क चलाए, जुगा जुगन्तर बणत बणाए, आप आपणी जाणे कारे। जोती जामा श्री भगवाना, छेवें दर हरि निरँकारे। वेख विचारे साचा शब्द सच तराना। किसे ना दिसे मात निशाना, आप आपणी बन्न्हे धारे। साचे घर शब्द निशाना एका राग एका साज, दूजा ना कोई ताल रखाना। अनहद धुनी साची अवाज़, धुन धनवन्ता आप अख्वाना। मातलोक प्रभ देवे साची दात, साचा शब्द जगत महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म दर सच सुहाणा। उपजे शब्द वैराग, आग तन नासीआ। गुरमुख सोया जाए जाग, वड वडभाग किरपा करे शाहो शाबाशीआ। काया अन्दर आत्म अन्ध धो झूठे दाग, मानस जन्म करे रहिरासीआ। हरि संत सुहेला आप बणाए हँस काग, किरपा कर साचा हरि देवे वर घट घट वासीआ। जोती जोत सरूप हरि, सच शब्द हरि मात धर, सुण सुणावे आवे जावे पुरख अबिनाशीआ। साचा शब्द जगत जणाईआ। गुरमुख साचे संत जना प्रभ अबिनाशी रिहा उठाईआ। एका देवे सच्चा नाम धना, साची वस्त इक्क अमोल अतोल धुरदरगाही साचा माही विच मात टिकाईआ। साचा सुणाए राग कन्नां, गुरमुखां कढ्ढे आत्म जनां, दरस अमोघा धुर संजोगा एका आपणा आप विखाईआ। भाण्डा भरम हरि जी भन्ना, शब्द तीर लाया तना, आत्म खिच्चे साचा सीर, बज़र कपाटी चीर वखाईआ। जोती जामा श्री भगवाना, शब्दी वेखे इक्क तराना, जुगा जुगन्तर आप बणाए साची बणतर, भगत सुहेला साचा मेला शब्द सुरती मेल मिलाईआ। शब्द सुरती मेल मिलावा, खेल अपर अपारया। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, नर हरि दिस ना आए जीव जन्त गंवारया। गुरमुखां देवे ठंडीआं छावां, आप उठावे फड़ फड़ बाहों, साची जोती मेल मिला रिहा। दर घर साचे साचे थावां, गुरमुख साचे संत जनां, जोती जामा श्री भगवाना, एका रंगण नाम चढ़ा रिहा। साची रंगण हरि द्वार। गुरमुख गुरसिख मूल ना संगण, मिले मेल कन्त भतार। काया डोली शब्द चोली, हौली हौली करदी विच्चों बोली, सच कराए तन शृंगार। आत्म पर्दे रिहा फोली, गुरमुख साचे चरन प्रीती घोल घोली, आपे वेखे अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर। पूरे तोल रिहा तोली, जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी कर्म विचार, जोती जामा श्री भगवाना, धुरदरगाही साचा राणा, आप जाणे आपणी कार। साची जाणे कार शब्द मृदंगया। कलिजुग तेरा अन्त विहार, गुरमुखां मेल मिलाए साचा सन्गया। मानस देही अपर अपार, मिल्या नर हरि हरि नर सूरा सरबन्गया। लक्ख चुरासी गई हार, सच वस्त किसे हथ्थ ना आए, साचा नाम दर दर मंगया। भेखाधारी भेख भिखार, भगवें वेस पैरीं नंगया। चारों
कुन्ट फिरे देस प्रदेस, मायाधारी आत्म अंध्या। शब्द लिखाया गुर दस्मेश, कलिजुग तेरा झूठा वेस, झूठा दिसे धन्दया। प्रगट होए नर नरेश, जोती जामा माझे देस, पूरन नर हरि भगवानया। बेमुख पछाड़े पकड़ केस, राजे राणे दर दरवेश, साचा लेखा लेख लिखा रिहा। जोती जामा शब्दी भेखा, नाम तराना इक्क रखा रिहा। सोहँ शब्द सच्चा धन माला, ना होए कदे कंगाला, आदि जुगादी सद ब्रह्मादी, साचे धाम सुहा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, सच्चा वज्जे एका नादी, चार वरनां एका सरना, हरि साचा खोज खुजा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंकी पहरे बाणा, शब्द रक्खे इक्क तराना, लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, गुरमुखां देवे नाम निधाना, समरथ पुरख पूरन भगवन्तया। पूरन भगवन्त सच वधाईआ। जुगा जुगन्त आवण जावण खेल रचाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, भेव किसे ना पाईआ। माया राणी जगत भुलाया, भुल्ले जीव गंवार, घर घर पई दुहाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरार, चोरी यारी ठग्गी घर घर वास रखाईआ। ना कोई दिसे कन्त भतार, ना कोई जाणे साची नार, मात पित भैणां भाई तुट्टा नाता जगत मोह, आत्म हँकार चलाईआ। पुरख अबिनाशी प्रगट हो गुरमुखां आत्म मैल धो, अमृत साचा जाम प्याईआ। पूर कराए आपणे काम, इक्क जपाए साचा नाम, वरनां बरनां भेव चुकाईआ। कोई ना लाए हरि जी दाम, सुक्का करे हरया चाम, सच ख़ज़ीना प्रबीना, धुरदरगाही वस्त अमोल, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात रिहा टिकाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यार, सद रक्खे तिक्खी धार, पंज चोरां मारे मार, काम कामनी नेड़ ना आईआ। साचा मेल कन्त भतार, आत्म जोती कर उज्जयार, शब्द मोनी साची धार, साचा रंग एका रिहा रंगाईआ। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे संत जनां, लोकमात मार झात, आपे बैठ इक्क इकांत, साची बणत रिहा बणाईआ। बणत बणाए हरि बनवारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। चारों कुन्ट होए ख्वारी। लक्ख चुरासी उतरी पारी। गुरमुख विरला सच सुहेला, हरि चरन सरन करे इक्क प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे एका बख्शे शब्द उडारी। शब्द उडार अपारया। आत्म खुल्हे दर बन्द कवाड़या। पंजां हट्टे धाड़, दर द्वारया। शब्द चल्ले काड़ काड़, साची धुनी नाद धुन्कारया। जोत सरूपी आत्म दर जाए खड़्ह, गुरमुख साचे सुणे पुकारया। ना कोई सीस ना कोई धड़, नूर नुराना जोत अकारया। गुरमुख आत्म साचे अन्दर आपे जाए वड़, दिस किसे ना आ रिहा। सच सिँघासण आत्म सेजा गुरमुख जाए चढ़ साचा कन्त रंगीला माधव साचे आसण डेरा ला रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, जन भगतां देवे नाम निधाना, पूरन आसा धुर भरवासा, एका शब्द मात पताल अकाशा, काया कन्दर आप उपजा रिहा। काया कन्दर अन्धेरी रात। मानस देही साचा मन्दिर, बैठा रहे इक्क इकांत। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, ना कोई देवे
अमृत बूंद स्वांत। ना कोई तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, दर दर घर घर कलिजुग जीव भवांत। गुरमुखां दे वसे अन्दरे अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त पुच्छे वात, हरि शब्द अतोल विच संसारया। कोई ना सके रसना बोल, आपे जाणे गुण विचारया। आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, जिस जन आपे किरपा करे अपारया। शब्द वजाए एका नाद एका धार अनाद अनादी सच्चा ढोल, साचा राग छतीसा एका एक सुणा रिहा। हरिजन गाए संग बतीसा, इक्क झुलाए छत्र सीसा, साची दरगहि साचा माण दवा रिहा। खेल खिलाए बीस इकीसा, मेट मिटाए मूसा ईसा, कुरान अञ्जीलां कर कर हीला, अग्नी जोती लाए तीला, भेख ना कोई वेखे चिट्टा पीला, काला लाल हरि आपणी खेल रचा रिहा। वेद पुरानां वेख वखाणी, कलिजुग अन्तिम आई हानी, शब्दी उडे इक्क बबाणी। चार कुन्टां दहि दिशा खण्डां वरभण्डां लोआं पुरीआं विच नवखण्डां, सत्तां दीपां वंड वंडाणी। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, शब्द सरूपी एका डण्डा, लक्ख चुरासी पाए वण्डां, कोई ना जाणे जीव निधानी। गुरमुखां आत्म करे ठंडा, बेमुख दुहागण नार आत्म होई रंडा, ना होवे कोई स्यानी। जोती जोत सरूप हरि, सच शब्द अतुंल अडुल्ल, इक्क अमुल्ल नाम निशानी। नाम निशानी विच संसार। जुगा जुगन्तर साची धार। एका अंकर एकाकार। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश शिव शंकर खड़े रहण द्वार। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द साचा छत्र सीस झुलीसा, अट्ठे पहर मंगे बण भिखारा। एका शब्द एका धुनी विच ब्रह्माद, गुरूआं पीरां साधां संतां आदिन अन्ता दए उधारा। जोती जामा श्री भगवाना, एका शब्द जगत निशानी, आप उपजाए विच संसारा। हरि शब्द आप उपजांयदा। मात धरे सच्ची बाणी, जगत जाप आप जपांयदा। गुर गुर गुरूआं एका आण, शब्द दान हरि झोली पांयदा। अट्ठे पहर शब्द बिबाण, इक्क उडान लगांयदा। दिवस रैणी चरन ध्यान, नेत्र नैणी दरस दिखांयदा। आदि पुरख आदि भवानी, साचा शब्द रखाए साची बाणी, आप आपणा आप टिकांयदा। चार वरनां एका खाणी, प्रभ अबिनाशी साचा जाणी, जोती जामा श्री भगवाना, सतिजुग साचा कन्त सुहागा, एका राग सोहँ जाप आपे आप जपांयदा। शब्द अटल अडोल, निरगुण हारदा। अन्दरे अन्दर रिहा बोल, सच्चा खेल सिरजण हारदा। बज़र कपाटी पाई साची हाटी रिहा बोल, गुरमुखां वाज मारदा। किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताटी, एका वसे काया घाटी, सदा अडोल अडोलदा। गुरमुखां दिसे नेड़े वाटी, साचे घर वसे हरि आत्म ताकी खोल्हदा। भरम भुलेखा चुक्के डर, अमृत प्याए साचे सर, सच सरोवर एका ताल मारे छाल चढ़े रंग चलूल दा। जोती जामा श्री भगवाना, एका शब्द जगत अमोला। जुगा जुगन्तर हरि जी बोला, गुर गुर गुरूआं काया चोले साचे वसे, ना कोई रक्खे पड़दा उहला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, सोहँ शब्द साचा ढोला। सोहँ
शब्द वंडे दात। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात। पुरख अबिनाशी दूर दुराडा आत्म वेखे, नौ खण्ड पृथ्मी मारे झात। गुरमुख साचा नेत्र पेखे, आत्म जोती पवण अधारी हरि गुण रूपा इक्क इकांत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां पुच्छे वात। गुरमुखां पुच्छे वात, शब्द मिलांयदा। एका बख्शे चरन नात, साचा जोड़ जुड़ांयदा। आत्म मिटे अन्धेरी रात, दीपक जोती इक्क जगांयदा। आपे पिता आपे मात, साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण अखवांयदा। एका देवे शब्द सुगात, धुरदरगाही जगत मलाही, गुरमुख साचे समझांयदा। आप कटाए जम की फाही, लक्ख चुरासी पार करांयदा। कलिजुग धोवे लग्गी छाही, उज्जल मति बुध बबेकी एका टेकी सरन चरन गुर रखांयदा। बहत्तर नाड़ी रत्ती रत्त, देवे मति धीरज यति कमलापत, सति सतिवादा ब्रह्म अनादा एका एक वजांयदा। शब्द चढ़ाए साचे रथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, पंच पंचायती जाए मथ, प्रेम जोती पाए नत्थ, शब्द अस्वार करांयदा। धुरदरगाही साची वथ हरि समरथ, सोहँ अक्खर आत्म झोली टिकांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, जिउँ रामा घर दसरथ, कृष्न कान्हा भेखा धारी गुण विचारी, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण भेखी भेख वटांयदा। गुरमुखां चुकाए लहणा देणा, साचा भाणा सिर ते सहिणा, शब्द पहनाए सिर ते गहणा, सच शृंगार करांयदा। नाम पाए कज्जल नैणां, लेखे लाए चाम गुर चरन बहिणा, मिटे अन्धेरी शाम दरस पेखे साचे नैणां, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। चार वरन कराए भाई भैणां, बेमुखां खाए लाड़ी मौत डैणां, दर दर घर घर हरि हरि हाहाकार करांयदा। गुरमुख पूरे रसना कहणा, बेमुख जीव झूठे वहिण वहिणा, कलिजुग वेला अन्तिम अन्त आपणा कर्म कमांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंकी पहरे बाणा, माझे देस कर कर वेस, आपणा भेख वटांयदा। शब्द तुरंग हरि हरि रंगा। चार कुन्टी एका जंगा। आप उठाए राजा राणा भाणा मंगा। बेमुहाणा हरि भगवाना, इक्क कराए साचा संगा। चिट्टे अस्व तंग कसाणा। शाहो अस्वार आप अख्वाणा। शब्द घोड़ा चार कुन्ट दौड़ा, दिस किसे ना आणा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मिट्ठा कौड़ा, पहला मारे मात पौड़ा, लहन्दी दिशा आख वखाणा। जोती जामा श्री भगवाना, शब्द रक्खे इक्क उडाना। नूरी जोती खेल महाना। ना कोई जाणे जीव नादाना। पवण शब्दी इक्क उडाना। जोती वरनी तीर निशाना। धरनी धरना एका सच्ची खेल करनी, कलिजुग अन्तिम मिटे निशाना। गुरमुख विरला आए सरनी, आप चुकाए मरनी डरनी, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। लोचण नेत्र खुल्हे हरनी फरनी, साचा दरस अमोगा अरोगा, धुर संजोगा श्री भगवाना। शब्द चुगाए साची चोगा। गुरमुख साचा माणक मोती, हँस कागा होया दागा, हरि हरि पुरख सुजाना। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुखां पकड़े आपे वागा, अट्ठे पहर नौजवाना। नर हरि हरि नर दया कमांयदा। प्रभ अबिनाशी दीन दयाला, साची बणत बणांयदा।
साचा शब्द मात दुशाला, गुरमुखां तन पहनांयदा। आप लपेटे साचे लाला, दिस किसे ना आंयदा। फल लगाए साचे डाला, अमृत रस भरांयदा। जोती दीपक जोत उजाला, आत्म विस मिटांयदा। काया मन्दिर सच धर्मसाला, सदि पुरख निरँजण आसण लांयदा। जगत अवल्लड़ी चले चाला, भेख भगवन्ता आप अखवांयदा। कलिजुग अन्तिम मुखड़ा काला, साध संत ना कोई दाग धवांयदा। माया लगा जगत जंजाला, झूठा बंधन ईधन अन्धन ना कोई बुझांयदा। लक्ख चुरासी होए कंगाला, सच वस्त ना कोई झोली पांयदा। ज्ञानी ध्यानी होए बेहाला, गुर गुरबाणी कोए भेव ना पांयदा। वेद पुरानी अञ्जील कुरानी आई हानी, एका अल्ला नूर अलाही जोत अकाला नेत्र नरायण कोई दिस ना आंयदा। ग्रन्थी पन्थी आत्म छड्डया इक्क महल्ला, जगत नाता रसन विवाद चारों कुन्ट वजांयदा। मुल्लां शेख़ मुलाना पीर, शब्द दाद ना कोई झोली पांयदा। राजा राणा बेमुहाणा शाह सुल्ताना दस्तगीर अन्त अख़ीर, कलिजुग ना कोई छुडांयदा। सति सतिवादी मिटया निशाना, चारों कुन्ट होई वैराना, कलिजुग काला आपणा भेख वटांयदा। लक्ख चुरासी बद्धा गाना, अन्तिम करे इक्क इशनाना, धरत धवला जोती मवला सर्ब खेल रचांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, नैण कँवला लोकमाती जामा पांयदा। लोकमाती लए अवतार। धरत मात तेरी सुण पुकार। गुरमुख साचे संत दुलारे, आप बहाए सच दरबार। आत्म देवे नाम भण्डारे, एका रक्खे तिक्खी धार। कलिजुग भुल्ले जीव गंवारे, हउमे रोग रसन विकार। गुर गुर गुर गोबिन्दा, आप उतारे सगली चिन्दा, एका बख्शे चरन प्यार। दुष्ट दुराचार हाहाकार करन निन्दा, आत्म वड़या काया लड़या इक्क हँकार। हरिजन सुहेला साची बिन्दा, दर घर साचे सोभावन्ती नार। आप मिटाए सगली चिन्दा, देवे दरस अगम्म अपार। प्रगट होए वाली दो जहाना वड मृगिन्दा, पवणी जोती शब्द अधार। शब्द धार वड सागर सिंधा, ना सके कोई खुल्हार। पकड़ उठाए सुरपति राजा इन्दा, करोड़ तेतीसा आई हार। शिव शंकर हरि बख्शिंदा, अन्तिम जोती मेल मिलार। ब्रह्मा वेद वखाणे रसना हरि हरि गुण गोबिन्दा, अन्तिम वेले पाए सार। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंकी पहरे बाणा, गुरमुख बन्न्हाए दर दुआरे एका धार। ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाया। आप आपणी जोत समाया। सच दुआरा सच सिँघासण, पंचम् घर वेख हरि सति सरूपी रिहा समाया। पवण अधारी लक्ख चुरासी पावे सारी। स्वास स्वासा पृथ्मी मात पताल अकाशा, एका देवे आप सहारी। गुरमुखां देवे चरन भरवासा, तिन्नां लोकां वसे बाहरी। लक्ख चुरासी वेखण आया तमाशा, घर घर फिरे दुहागण नारी। राजे राणयां हथ्थ फड़ाए जूठा झूठा कासा, आप फिराए दर दर भिखारी। एका जोत पुरख अबिनाशी, आवण जावण पतित पावन जगत भुलेखा खेल न्यारी। गुरमुखां अमृत मेघ बरसे सावण, काया करे ठंडी ठारी। आप पकड़ाए आपणा दामन, धुरदरगाही पैंज संवारी।
एथे ओथे होए जामन, नर नरायण हरि निरँकारी। नेड़ ना आए कामनी कामन, साची देवे शब्द कटारी। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, जोधा सूरा वड बलकारी। खेल रचाया कृष्ना शामन, द्वापर तेरी खेल न्यारी। कलिजुग जगी जोत निहकलंक नरायण नर अवतारी। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप मिलाए दया कमाए खिच्च ल्याए चरन द्वारी। चरन दुआरा इक्क विचार। सच घर बाहरा विच संसार। एका नर नर निरँकारा, ना कोई दूजी दिसे धार। तीजे घर ना होए ख्वारा, गुरमुख साचा करे पुकार। चौथे मिले आप हरि, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़। पंजवें तीर्थ नुहाए सर, नेड़ ना आए पंचम् धाड़। छेवें घर जाए वड़, शब्द धार हरि पुकार आपे सुणी, वेखे खेल अपर अपार। सतवें सति सरूप सदा अनन्दा परमानंदा, जोत विजोगी सच संजोगी एका रंग अपर अपार। अट्ठ तत्त देवे मति, लोकमात दी साची रत्त, पुरख अबिनाशी किरपा धार। नांवे दर आवे डर, किसे ना मिले साचा हरि, लक्ख चुरासी गई हार। दसवें घर मिले वर, गुरमुखां देवे किरपा कर, आप बहाए सच द्वार। ना जन्मे ना जाए मर, इक्क नुहा अमृत तीर्थ साचे सर, कलि कलेश दर दरवेश सदा हमेश, आपे आप मिटा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचे धाम आपणे आप बहा रिहा।
५ माघ २०११ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड बरनाला ज़िला अमृतसर
हरिजन शब्द अधार, दर परवानया। हरिजन शब्द अधार, भगत भगवानया। हरिजन शब्द अधार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा आप पछानया। हरिजन शब्द अधार, जगत पित जगतेश्वर एका रंग रंगानया। हरि शब्द हरिभगत अधार, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाद इक्क तरानया। हरिजन शब्द भगत उधारया। आदि अन्ती जुगा जुगन्ती, लोकमाती साची धारया। आप बणाए साची बणत, गुरमुख साचे साचे संतां देवे नाम हरि गिरधारया। मिले वड्याई विच जीव जन्तां धुन धुना साचा राग एका बाणी आप उपजा रिहा। हरिजन साचा सुघड़ स्याणा, आत्म वस्सया पद निरबाणी, जम की कानी आप चुका रिहा। अमृत आत्म सच सुहावा ताल एका देवे धीरज पाणी, सति संतोखा अन्तिम मोखा अमृत धार ठंडी ठार, काया गागर डूंघे सागर आपे आप उपजा रिहा। हरिजन मीता रसना चीता, मानस देही जामा जीता, पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे पत्तित पुनीता, दर घर आऐ बंक द्वार, हरि करतार, आपे आप सुहा लया। नर हरि साचा राखो चीता, आपे परखे आत्म नीता, साचा राग इक्क सुणाए, माण रखाए अठारां ध्याए गीता, जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला शब्द सुहेला आप बणा रिहा। हरि शब्द अपार जगत अडोल्लया। गुरमुख विरला करे प्यार, रसना हरि हरि
बोल्लया। एका बख्शे चरन प्यार, पूरे तोल हरि साचे तोल्लया। अमृत आत्म ठंडी धार, सति सरूपी आपे चो रिहा। शब्द पवण इक्क उडार, अवणी गवणी पसर पसार, त्रैभवण बूझ बुझा रिहा। शब्द लगाए साचा डंक। आप उठाए राउ रंक। गुरमुख साचे भगत उधारे, जिउँ राजा जनक। प्रभ अबिनाशी वेख विचारे, गुरमुख साचे पावे सारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, इक्क लगाए आत्म जोती साची तनक। साची जोत कर अकारे। वरन गोत वसे बाहरे। इक्क महल्ल अटल अचल अथल, जोती जामा श्री भगवाना, प्रगट होए वाली दो जहानां, गुरमुख साचे वेख वखाणे, दया कमाए वासी पुरी घनक, देवे दरस दर द्वार हरि अमोघया। गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन बख्शे चरन प्यार, लिख्या लेख धुर संजोगया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी गई हार, चारों कुन्ट हाहाकार, ना कोई करे बन्द खुलासीआ। कलिजुग माया जगत विकार, आत्म अन्धी बेमुहार, झूठा बाणा तन शृंगार, नर हरि ना कोई पछानया। पुरख अबिनाशी जामा धार, इक्क उठाए शब्द कटार, वेख वखाणे वारो वार, शाह शहाना राज राजानया। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, गुरमुख साचे सच दुआरे। आत्म अन्दर साचे मन्दिर साचा डेरा लानया। साचा मन्दिर गुरमुख भाग। आत्म जोती नूर नुरानी इक्क चराग। ना कोई वरन ना कोई गोती, दूर द्वैती धोवे दाग। आप उठाए आत्म सोती, जगत बुझाए तृष्ना आग। जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, गुरमुख साचे संत दुलारे, इक्क सुणाए साचा राग। रंग रंगीला शब्द तराना। आप चलाए दया कमाए, जोती जोत श्री भगवाना। अन्दरे अन्दर दरस दिखाए, डगमगाए जोत महाना। बेमुख जीवां दिस ना आए अट्ठ सट्ठ तीर्थ दर भौंदे, हथ्थ ना आए कोई निशाना। गुरमुख साचे दर घर साचे पुरख अबिनाशी कन्त सुहागा आत्म सेजा साची पाउँदे, साचा नाम इक्क वखाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम गुण निधाना। साचा नाम निधान, जगत वणजारया। हरि चरन कँवल ध्यान, एका देवे शब्द बिबाणया। धुरदरगाही सच उडान, पवणी शब्दी जोती मेल मिला रिहा। पुरख अबिनाशी चतुर सुजान, गुरमुख साचे पार उतारे, मूर्ख मुग्ध अञ्याणया। जोती जामा श्री भगवाना, हरिजन साचे विच मात पछानया। निरगुण रूप अपार, किसे ना जाणया। निरगुण रूप अपार, खेल महानया। निरगुण रूप अपार, किसे हथ्थ ना आवे राजे राणया। निरगुण रूप अपार, खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरानया। निरगुण रूप अपार, ना कोई मन्ने कन्ने जीव निधाने, वसे साचे घर सच टिकाणया। निरगुण रूप अपार, किसे दिस ना आए दर, सच महल्ल ना किसे वखानया। निरगुण रूप अपार, आपे करे वल छल, अछल अछल्ल इक्क अख्वा रिहा। निरगुण रूप अपार, आपे वसे जल थल, थल जल आप समा रिहा। निरगुण रूप अपार, जोती जोत सरूप हरि, आपे
जाणे आपणी धार। निरगुण रूप अपार, जगत अमोल्लया। निरगुण रूप अपार, किसे ना तोल्लया। निरगुण रूप अपार, साचे दर द्वार दर दुआरा किसे ना खोल्ल्हया। निरगुण रूप अपार, आणा जाणा आपणे घर साचे सर, शब्द भण्डारा आपे एका खोल्ल्हया। निरगुण रूप अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग आपे मौलया। निरगुण रूप अपार अन्धानया। निरगुण रूप अपार, ना किसे वखानया। निरगुण रूप अपार, एका एक एक भगवानया। निरगुण रूप अपार, आपे वसे आपे जाणे सच टिकाणया। निरगुण रूप अपार, लक्ख चुरासी बणत बणाए, साची वस्त इक्क टिकाए, पवणी शब्दी जोती नूर महानया। निरगुण रूप अपार, वरन गोती ना कोई जणाए, मात पित ना गोद उठानया। निरगुण रूप अपार, जोती जोत सरूप हरि, एका आपणा रंग आपे आप पछानया। निरगुण रूप अपार, अवल्लड़ी धारया। निरगुण रूप अपार, इक्क अगम्मड़ी साची जोत अकारया। निरगुण रूप अपार, दिसे ना किसे काया खलड़ी, साचे मन्दिर आप सुहा रिहा। निरगुण रूप अपार, सद अतोल कदे ना तुलड़ी, सृष्ट सबाई आप तुला रिहा। निरगुण रूप अडोल, लक्ख चुरासी आप डुला रिहा। निरगुण रूप अपार, हरि हरि वडा शाहो भूप, जोती नूरा सति सरूप, सच सिँघासण एका एक डगमगा रिहा। सच सिँघासण हरि टिकाणा। ना कोई जाणे जीव जन्त नदाना। पवण शब्द ना किसे पछाना। जोती जामा श्री भगवाना, ना कोई वेखे चढ़ बिबाणा। सच टिकाणा हरि भगवान। जोती जामा नाम निशान। लक्ख चुरासी खेल रचाना, आप आपणा जाणे काम। जोती जामा भेख वटाणा, आप रखाए आपणा नाम। सृष्ट सबाई लेख लिखाना, पुरीआं लोआं सुहाए धाम। सति सतिवादी मेख लगवाणा। अमृत प्याए साचा जाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हे रक्खे सदा दर, पूर कराए गुरमुखां काम। निरगुण नाम निधान, शब्द खज़ानया। गुरमुखां देवे कर ध्यान, पुरख अबिनाशी चतुर सुजानया। साचा शब्द भगत बिबाण, चार कुन्ट दहि दिश उडानया। आत्म झुल्ले धर्म निशान, जगत विकारा दूर करानया। एका बख्शे चरन ध्यान, नर नरायण श्री भगवानया। अट्ठे पहर पीण खाणा, नाम निधान हरि साचा रसन वखानया। पंचम् तत्ती साचा युद्ध, निर्मल बिबेकी आत्म बुध, प्रभ साचा धीर धिरानया। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े मार छाल बहिणा कुद्द, पुरख अबिनाशी साचा दर वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे, साचा देवे नाम वरे वड ख़ज़ानया। निरगुण शब्द अपार, भगत अधारया। देवणहार दातार सर्ब संसारया। कोटन कोट खड़्हे द्वार, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, एका एक जगत टेका वड भण्डारया। जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द सति संतोखी, आत्म वस्त गुरमुखां आप वरता रिहा। शब्द भण्डार हरि द्वार। गुरमुखां मंगे कर प्यार। उतरे भुक्ख कलिजुग माया तृष्ना होए ख्वार। हउमे
विच्चों जाए दुःख, एका रस रसन रसायण साचा शब्द हरि करतार। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, आत्म भरे हरि भण्डार। लोकमाती उज्जल मुख, हरि संत सुहेला साचा मेला, एका दिसे दर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द अधार। निरगुण शब्द अपार, सर्ब पसारया। गुरमुख विरला पाए सार, मंगे हरि अपारया। कलिजुग अन्तिम लँघे पार, एका एक आत्म रस हिरदे वस, साचो सच ध्या रिहा। शब्द तीर प्रभ मारे कस, पंज दूत दर जायण नस्स, साचा घर खुल्हा रिहा। अमृत आत्म हरि रस, सच राह प्रभ जाए दस्स, शब्द धार कर प्यार, एका एक वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां देवे नाम शब्द अपारे, लोकमाती सच वणजारे, आत्म झोली आप भरा रिहा। आत्म जोती भरे भण्डार। आत्म पर्दा रिहा खोल्ह, शब्द कटारा एका मार। हौली हौली रिहा बोल, अनहद धुन सच्ची धुन्कार। भाग लगाए काया चोली, मानस देही भगत सेजा जोती नूर कर अकार। लग्गे भाग काया डोली, पुरख अबिनाशी जोत मौली, साचा शब्द धुरदरगाही साची बाणी, एका देवे सच हुलार। जोती जामा श्री भगवाना, एका रंग साचा संग, दर दुआरे साची मंग, मंगण आया जन प्यार। साची मंग हरि दरबार। आत्म देवे एका रंग, उत्तर ना जाए दूजी वार। आप निभाए आपणा संग, मानस देही पैज संवार। अमृत नीर वहाए गंग, काया सागर डूंघी धार। आपे कटे जगत भुलेखा भुक्ख नंग, साचा शब्द इक्क अधार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले तन कराए शब्द शृंगार। गुरमुख साचा मंगण आया, सच दरबारया। रंगण नाम इक्क चढ़ाया, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़या। दर घर साचे आप बहाया, तत्ती वा ना लग्गे हाड़या। आत्म जिंदा आपे लाहया, गुरमुख साचा आप बणाया, धुरदरगाही लाड़या। आप आपणे कंध उठाया, जगत धन्दा मोह चुकाया, आत्म अन्धा गुर ज्ञान अन्धेर मिटाया। इक्क सुणाया शब्द छन्दा, ख़ुशी कराए बन्द बन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आपणी जोत जगा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणे रंग समाना, इक्क सुणाए शब्द तराना, राग छतीसा बीस इकीसा, साचे घर सुणा रिहा। आत्म दर वजी वधाई, पुरख अबिनाशी वस्सया घर आत्म जोत जगाईआ। अमृत आत्म लैणा साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ। आप चुकाए जम का डर, भव सागर पार कराईआ। एका पाणा साचा वर, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, हरि चरन सरन रखाईआ। आपे वसे आपणे घर, दूसर कोए दिस ना आईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़, शब्द तीर इक्क चलाईआ। आप मिटाए पंजां धाड़, आत्म नीर ठंडा सीर आत्म दर वहाईआ। गुरमुख साचा साचे पौड़े जाए चाढ़्ह, दर दुआरा नज़री आईआ। प्रभ अबिनाशी अग्गे खड़्ह, दोवें भुजा रिहा उठाईआ। आप फड़ाए आपणा लड़, गुरमुख वखाए दसवां घर, साची जोत डगमगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, शब्द दात वड करामात आत्म झोली आप भराईआ। आत्म झोली तन भरांयदा। शब्द चोली गुरमुख साचे साचे तन पहनांयदा। बज़र कपाटी रिहा खोल्ही, हौली हौली जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द भण्डार हरि वरतारा जन भगता भिच्छया पांयदा। साची भिच्छया हरि द्वार। पूरन इच्छया आप कराए, गुरमुख मंगे कर प्यार। आत्म दिशा इक्क वखाए, जोत जगाए अपर अपार। साची सिख्या दे मति समझाए, शब्द गुण गुण शब्द निरगुण रूप अपार। धुरदरगाही लिख्या लेखा कवण मिटाए, सरगुण देवे साची धार। जोती जोत सरूप हरि, धुरदरगाही आदि अन्ता जुगा जुगन्ता आप आपणी जाणे धार। आपे जाणे धार आप समालया। पूर्ब कर्म रिहा विचार, गुरमुखां करे प्रितपालया। मानस जन्म रिहा संवार, फल लगाए काया डालया। जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती एका एक बालया। हरि शब्द अपार, ब्रह्मण्ड सहारया। हरि शब्द अपार, वरभण्ड जैकारया। हरि शब्द अपार, आप चलाए नव खण्ड, एका एक सच्ची धारया। हरि शब्द अपार, पुरीआं लोआं रिहा वंड, आपे आप बणत बणा रिहा। हरि शब्द अपार, इक्क रखाए चण्ड प्रचण्ड, साचा खेल रचा रिहा। हरि शब्द अपार, लक्ख चुरासी देवे दंड, हरि आपणे हथ्थ रखा रिहा। हरि शब्द अपार, गुरमुखां रिहा वंड, गुणवन्ता गुण विचारया। हरि शब्द अपार, बेमुखां वढ्ढे कंड, तिक्खी रक्खे धारया। हरि शब्द अपार, गुरमुखां पाए ठंड, अमृत देवे ठंडा ठारया। हरि शब्द अपार, बेमुखां आत्म होई रंड, भुल्ले जीव गंवारया। हरि शब्द अपार, गुरमुखां पाए ठंड, गुरमुख विरला आत्म बन्न्हे साची गंढ्ढ, धुरदरगाही वस्त अपारया। हरि शब्द हरि आपे दे वंड, लक्ख चुरासी सुणा रिहा। हरि शब्द अपार, वड ख़ज़ानया। हरि शब्द अपार, मिलाए मेल हरि बीने दानया। हरि शब्द अपार, एका घर रहाए उपजाए लक्ख चुरासी कन्न सुणानया। हरि शब्द अपार, तिक्खी रक्खे हरि जी धार, काया मन्दिर साचे अन्दर, आप वखाए सच टिकाणया। गुरमुख विरला पाए सार, मंगे वर हरि द्वार, देवे नाम गुण निधानया। सोलां करे तन शृंगार, प्रभ अबिनाशी मीत मुरार, आत्म सेजा आप विछानया। मिले मेल कन्त भतार, साचा संत हरि उज्जयार, अन्ध अन्धेरा आत्म अन्ध मिटानया। अट्ठे पहर ख़बरदार, एका मिल्या सच सुहेला पुरख अबिनाशी साचा यार, वसे इक्क इकेलया। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुखां आत्म बन्न्हे गाना, बेमुखां दिसे वक्त दुहेलया। शब्द गाना हरि बनांयदा। आत्म करे इक्क ध्याना, डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा शब्द मन तराना, नाद अनाहद इक्क वजांयदा। नाल रलाए जोती कोटन भाना, इक्क अकार करांयदा। पवण रखाए सच बिबाणा, शब्द अस्वार करांयदा। आप उडाए इक्क उडाना, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आपणे भाणे आप रहांयदा। गुरमुखां देवे नाम निशाना, वाली दो जहानां,
धुरदरगाही साचा माही, शब्दी मेला आपणा आप मिलांयदा। आपे गुर आप चेला, अचरज खेल मात खेला, दर द्वार नर निरँकार, एका एक खुल्हांयदा। सच द्वार आप खुल्हांयदा। एका रक्खे नाम भण्डारा, जगत वणजारा आप करांयदा। देंदा आया वारो वारा, लोकमात बणत बणांयदा। आदि अन्त ना करे विचारा , ना कोई जाणे जीव गंवारा, केहड़ी धार सच्चा राम आपणी आप बणांयदा। बेमुखां लाहे तन अफारा, हउमे कढ्ढे रोग विकारा। शब्द कटारा इक्क चलांयदा। गुरमुखां देवे चरन प्यारा, साचा मेला नर निरंकरा, एका रंग साचा संग, दरस अमोघ अन्तिम मेल मिलांयदा। आपे कटे भुक्ख नंग, गुरमुख साचे संत दुलारे, जोती जोत सरूप हरि, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। हरि शब्द अपार, खण्डा दो धारया। पकड़े हथ्थ करतार, जुगो जुग वारो वारया। लक्ख चुरासी पाए सार, करे खेल अपारया। पुरीआं लोआं बन्न्हे धार, उच्च महल्ल अटल मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे वेख वखा रिहा। जीव जन्त साध संत हरि भगवन्त, आपे वेखे बहत्तर नाड़ां, साची जोती आप जगा रिहा। बेमुख जीव जूठी झूठी धाड़ा, किसे ना दिसे पिच्छा अगाड़या। कलिजुग तत्ती वा अग्न हाढ़ा, माया राणी लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़ा, कोई ना किसे छुडा रिहा। सति सरूपी होए उजाड़ा, धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, काम क्रोधी आत्म हँकारी जगत विकारी इक्क बणा रिहा। शब्द उठाए साची धाड़ा, धुरदरगाही साचा लाड़ा, कलिजुग वेला अन्तिम अन्त साची बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द खण्डा कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, लक्ख चुरासी एका डण्डा, आप चढ़ा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। प्रभ अबिनाशी पाए सार। साचा खण्डा हथ्थ उठाए, दोवें रक्खे तिखी धार। बेमुखां वढ्ढी जाए कंडां, गुरमुख देवे नाम अधार। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडां, सत्तां दीपां कर विचार। शब्द चलाए चण्ड प्रचण्डां, राजे राणे करे ख्वार। घर घर दिसण नारां रंडां, ना कोई करे तन शृंगार। बेमुख जीआं आत्म होई रंडा, आत्म भरया इक्क हँकार। आपे करे खण्ड खण्डा, मारे शब्द तिक्खी कटार। कलिजुग अन्तिम देवे दंडा, आप आपणा गया हार। गुरमुखां रक्खे सीना ठंडा, आत्म जोती शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जाणे धार। हरि शब्द बली बलवाना। पुरख अबिनाशी हथ्थ उठाए, लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना। राउ रंक डंक वजाए, खिच्च ल्याए विच बिबाणा। रसना तीर खिच्च कमान, वाली दो जहान शब्द तनक इक्क लगाए, ना कोई जाणे राजा राणा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वरते आपणा भाणा। आपे भाणा हरि वरतांयदा। राजा राणा तख्तों लाहिंदा। गऊ ग़रीब निमाणा गोद उठांयदा। शब्द चल्ले बेमुहाणा, रसना तीर खिच्च कमाना, वाली दो जहानां आप चलांयदा। ना कोई सके मात पछाण, लक्ख चुरासी आई हान, आत्म गया ब्रह्म ज्ञान, ना कोई टिकांयदा। गुरमुखां
देवे धर्म निशान, एका झुल्ले विच जहान, नौ खण्ड पृथ्मी एका आण, शब्द धारी इक्क बनांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरी कल पछाण, शब्द उठाए तीर कमान, वारो वारी आप चलांयदा। फड़े तीर कमान शब्द कटारया। उठे नौजवान, नर हरि बली बलकारया। वेख वखाणे बेईमान, आपे मार मुकानया। लक्ख चुरासी एका पाए आण। साचा शब्द दिसाए साची बाणीआ। आप गंवाए माण ताण, वेख वखाए मुगल पठाणया। एका जाणे जाणी जाण, चार कुन्ट दहि दिश शब्द उडारी इक्क लगानया। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी गई हार, प्रभ साचा खेल खिलानया। साचा खेल खिलाए तीर चलांयदा। धर्म राए दर द्वार साची जेल्ह खुल्हाए, लाड़ी मौत मगर लगाए, इक्क बहारी हथ्थ फड़ाए, चारों कुन्ट फेर फिरांयदा। आपे करे साची कारी, वेखी जाए वारो वारी, ना कोई छड्डे नर नारी, बिरध बाल जवाना, गुण निधाना एका राह चलांयदा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, आपे करे अन्त पछाणा, साचे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चार कुन्टां एका धक्का लांयदा। चार कुन्ट होए ख्वारी। किसे ना दीसे दर दरबारी। राजे राणयां आई भारी। उठ उठ वेखण शाह अस्वारी। कन्त भतारा तुट्टा नाता, किसे ना दिसे भैण भ्राता, किसे ना दिसे पिता माता, वाहो दाही चार यारी। उम्मत नभी रसूल दी, नूर अलाही इक्क इकल्ला इक्क महल्ला अन्तिम आई भारी। शब्द सरूपी हरि जी फड़या तिक्खा भल्ला, सोहँ नाम अपर अपारी। आपे सुट्टे डूंघी डला, मेट मिटाए दर द्वारी। रसना तीर चढ़ाया चिल्ला, आपे खिच्चे बन बनवारी। आप हिलाए उच्चा टिल्ला, पर्बत जंगल जूह उजाड़ी। कोई ना दिसे काया किला, आपे ढाहे ढाह उसारी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, करे खेल जगत न्यारी। खेल जगत न्यारी हरि भगवानया। रसना चल्ले तीर शब्द निशानया। पीर दस्तगीर होए हकीर, औलीए पीर शेख़ मेट मिटानया। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, नर नरायण आत्म अन्तर सभ नूं रिहा वेख, अन्त मिटाए जगत निशानयां। कलिजुग वेखे काला भेख, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, मुल्लां मुलाणा शाह सुल्तानां आपे आप भुलानयां। मौली मैहन्दी बन्न्हे गाना। उम्मत नबी रसूल दी इक्क दूजे दे नाल प्रगट होए अमाम मैहन्दी, आप आपणी वंड कराए। बेमुखां अन्तिम कंड वढ्ढ चण्ड प्रचण्ड एका धार धरत मात तेरे उत्ते आप वहाए। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा खेल रचाना, भेव कोई ना पाए। हरि साचा खेल रचांयदा। कलिजुग आई अन्तिम वारी, लक्ख चरासी धर्म राए दी देवे फाँसी, एका तेल चढ़ांयदा। मेट मिटाए मदिरा मासी, ना कोई दीसे पंडत कांशी, वेद पुरानां गुर ज्ञाना अञ्जील कुरानां शाह सुल्तानां अट्ठे पहर नौजवाना आपणी धार बन्न्हांयदा। गुर गोबिन्द लेख लिखाना। वड मृगिन्दा जोत जगाना। सागर सिंधा तीर चलाना।
गुरमुख उपजाए साची बिन्दा, आप आपणी गोद उठाना। प्रगट होए हरि जी हिन्दा, लिख्या लेख पूर कराना। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा भेख मिटाना, लक्ख चुरासी आप खपाया। कलिजुग मिटे भेख भगत उडारया। ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़, अन्तिम अन्त हरि भगवन्त आपणी खेल रचा रिहा। चार यारी मिटी रेख, संग मुहम्मद नाता तुट्टा, ना कोई मेल मिला रिहा। दर दर घर घर पावे फुट्टा, रसना तीर एका छुट्टा, ना कोई जोड़ जुड़ा रिहा। नेत्र नीर ना दिसे घुट्टा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची बणत बणा रिहा। साची बणत बणाए खेल रचांयदा। महिंमा अगणत गणी ना जाए, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुख साचे संत उठाए दया कमाए, शब्द तराना इक्क सुणांयदा। बेमुखां माया पाए बेअन्त, ना कोई पार लँघांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा अन्त निशाना, पहली कूटे शब्द झूटे, तीर निशाना इक्क करांयदा। पहली कूट छुटे तीर, मेट मिटाए औलीए पीर शाह हकीर दस्तगीर किसे हथ्थ ना आए लथ्थे चीर, आत्मा रही पीड़ ना पीड़ कोए हटाए, शब्द वेलणे रिहा पीड़, हड्डी रीड़ हस्त कीड़ एका धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणी किरपा कर, आपणा कर्म कमांयदा। सोहँ बंक द्वार गुरमुख द्वारया। किरपा कर करतार जोत अकारया। मानस देही जन्म सुधार विच संसारा, लक्ख चुरासी पार उतारया। आप कटाए जम की फांसी, शब्द चलाए स्वासो स्वासी, आत्म रासी सच मण्डल काया आप बणा रिहा। आत्म दर दुआरे हरि निरँकारे, खेल अपारे जोत अकारे, दरस अमोघा धुर संजोगा, आप वखा रिहा। कलिजुग माया कटे रोगा, आदि अन्त ना होए विजोगा, धुर संजोगा आप वखानया। सच सहारा इक्क निरँकारा, आपणा आप रखा रिहा। सच्चा घर सच्चा सर विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे विच समा रिहा। साचा दर सच्चा दरबार। मानस देही आत्म दर, पुरख अबिनाशी चरन प्यार। ना जन्मे ना जाए मर, आत्म जोती मेल मिलार। भरम भुलेखा दूर निवार। आपे दस्से साची धार। आत्म जोती नूर कर, शब्द देवे साची धुन धुन्कार। सर्बकला भरपूर हरि आपे भरे दर भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, देवणहारा सर्ब संसार। गुर भण्डार गुर दुआरा, गुरमुखां विच संसारया। मंगी वस्त इक्क अपारा, काया वस्त शब्द शृंगारा, प्रभ साचा तन पहना रिहा। सोहँ साचा सीस दस्तारा, नाम निरँजण तेज कटारा, चरन प्यारा झोली पा रिहा। भाग लगाए काया महल्ल मुनारा, इक्क अटल विच संसारा, शब्द अपारा इक्क चला रिहा। गुरमुखां आए चल दुआरा, जोती भेख अपर अपारा, अन्दर गुप्त बाहर ज़ाहिरा, आपे लेख लिखा रिहा। सच वस्त हरि सच भण्डारा, पुरख अबिनाशी किरपा धारा, आपणा भोग लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे
देवे वर, गुर संगत आत्म रस रसक निझर आप चुआ रिहा। निझर रस अमृत धार। गुरमुखां देवे कर प्यार। सच भण्डारा हरि वरतार। खुल्हा रहे दर दुआरा, आदि अन्त एकँकार। हरिजन मंगे बण भिखारा, देवणहार सर्ब संसार। वेखे खेल वारो वारा, जुग जुगन्ती बन्न्हे धार। गुरमुखां आत्म रुत्त बसंती, कँवल नाभी खिड़े गुलज़ार। जोत प्रकाशे कोटन भाना, प्रगट होए काया मन्दिर सच मुनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पूरन करे भण्डार। हरि शब्द अपार, कल घनघोरया। हरि शब्द अपार, जगत ढंडोरया। हरि शब्द अपार, कलिजुग दिसाए अन्तिम अन्त वेला, वक्त रहि गया थोड़या। हरि शब्द अपार, रहण ना देवे कोई मात जोड़ी जोड़या। हरि शब्द अपार, चिट्टे अस्व हो अस्वार घोड़या। हरि शब्द अपार, आपे वेखे परखे भन्ने कलिजुग जीव रीठे कौड़या। हरि शब्द अपार, जुगा जुगन्तर साची धार, प्रभ आप रखाए हथ्थ हथौड़या। हरि शब्द अपार, गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, अन्तिम वेला सच सुहेला, आपे आप बहुड़या। हरि शब्द अपार, जगत संजोगया। हरि शब्द अपार, गुरमुखां साचा मेल आत्म रस एका एक भोगया। हरि शब्द अपार, पुरख अबिनाशी होए वस, एका जोग साचा जोगया। हरि शब्द अपार, चार वरनां साचा राह एका रिहा दस्स, हउमे कटे रोग काया रोगया। हरि शब्द अपार, कलिजुग मिटाए अन्ध अंध्यार मस, साचा सच करे अकारया। हरि शब्द अपार, कूड़ कुड़यारा जाए नस्स, मारे तीर इक्क अपारया। हरि शब्द अपार, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे सच्चा वर, किरपा कर जगत करतारया। हरि शब्द अपार, भगत जगत अडोल्लया। हरि शब्द अपार, किसे ना तोल्लया। हरि शब्द अपार, आत्म अन्दर साचे मन्दिर, घट घट शब्द बोल्लया। हरि शब्द अपार, खोल्ही ताड़ी आत्म वाड़ी, इक्क सुणाए सच्चा ढोल्लया। हरि शब्द अपार, दर घर साचे जाए वाड़ी, ना कोई रक्खे पड़दा ओहल्या। हरि शब्द अपार, गुरमुखां देवे इक्क अधार, नेड़ ना आए मौत लाड़ी, दर दुआरा सच्चा खोल्ल्हया। हरि शब्द अपार, सच घोड़ प्रभ देवे चाढ़्ह, गुरमुख साचा चरन प्रीती घोल घोल्लया। हरि शब्द अपार, जोत जगाए बहत्तर नाड़, आप कराए दर घर साचे गोल्लया। हरि शब्द अपार, गुरमुख साचे आत्म दर आप दिसाए, भाग लगाए काया चोल्लया। काया चोले लग्गा भाग। पुरख अबिनाशी आपे बोले, आत्म तृष्णा बुझे आग। इक्क सुणाया साचा ढोले। माण गंवाए छत्ती राग। आपे वसे पड़दे ओहले, दीपक जोती जगे चिराग। गुरमुखां हरि जी पड़दे खोल्हे, पूरे तोल अन्तिम तोले, अन्दरे अन्दर पकड़े वाग। आत्म साचा नीर विरोले, पुरख अबिनाशी कदे ना डोले, हरिजन प्रीती जाए लाग। बज़र कपाटी पड़दे खोल्हे, साची हाटी इक्क वणजारा, नर नरायण हरि करतारा, देवे वस्त इक्क अपारा, साचा वणज करे वणजारड़ा, आदि अन्त जुगां जुगन्त पूरन भगवन्त कदे
ना डोले। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा पहरे बाणा, खेल रचाए कला सोले। हरि शब्द अपार, शब्द तूरया। हरि शब्द अपार, गुरमुख साचे संत जनां आसा मनसा पूरया। हरि शब्द अपार, किसे हथ्थ ना आए, गुरमुख विरला आत्म नैण साचे वेखे हरि हज़ूरया। जोती जामा श्री भगवाना, एका रंग सच्चा संग, गुरमुखां हाज़र हजूरया। हरि शब्द तीर कटारया। आप आपणे हथ्थ उठाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। सृष्ट सबाई मथ वखाए, बेमुखां हरि नत्थ पवाए करे खेल न्यारया। कलिजुग झूठे हो त्यार। अन्तिम आई कलिजुग हार। माया झूठे जीव गंवार। मूधे होए ठूठे, राजे राणे होए भिखार। जोती जामा श्री भगवाना, करे खेल अपर अपार। कलिजुग सोया मात जाग। वेला तेरा अन्तिम आया, पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़े वाग। संगी साथी कोई दिस ना आया, चारों कुन्ट दहि दिशा आत्म तृष्ना लग्गी आग। वेले अन्त ना कोई छुडाया, साध संत गए मुख छुपाया, माया राणी लाए दाग। धर्म राए गल फंदी पाया, आत्म परमानंद गंवाया, जूठा झूठा चन्द चढ़ाया, लक्ख चुरासी हँस बणाया काग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणा खेल रचाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी पाए सार। लाड़ी मौत कर त्यार। सोलां करे तन शृंगार। धर्म राए दी इक्क दुलार। घर घर साचे साचा वर मंगण आई, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लक्ख चुरासी एका मंगां कन्त भतार। हथ्थीं मैहन्दी लहू लगाणा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वारो वार। आप करावां घर घर जंगा, शब्द वजावां तेरा मृदंगा, चार कुन्ट करावां ख़बरदार। राजे राणे दर दर मंगां, लोकमात मूल ना संगां, देई जावां इक्क प्यार। लक्ख चुरासी अन्तिम भंगा, प्रगटे जोत सूरा सरबंगा, एका शब्द हरि हथ्थ उठाए, तिखी तीर कटार, जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, आपे जाणे आपणी कार। लाड़ी मौत आई दुआरे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। दोहां जीआं दा इक्क प्यारे। साची सिख्या दर ते देवे, धर्म राए दी धी प्यारे। धुर दा लिख्या झोली पाए, मारीं जीव जन्त गंवारे। साची बोली इक्क व्याहीं, कलिजुग नेड़े अन्तिम वारे। लक्ख चुरासी धर्म राए दी गोली आप बणाई, अठाई कुण्डां आपे भरे बूहे मारे। पूरे तोल रिहा तोली, कलिजुग तेरी अन्तिम होली आपे आप खिलारे। जोती जामा श्री भगवाना, गुरमुख साचे संत उठाए, आप आपणी सरन लगाए, धुरदरगाही सच दुलारे। लाड़ी मौत ख़ुशी मनाउँदी। प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर ध्याउँदी। दिवस रैण तूंही तूं गांदी रसना किसे ना सके कहण, ना कोई वेखे केहड़ी कूटे पहलों आउँदी। प्रभ आप वखाए गुरमुखां तीजे नैण, कूड़ कुड़यारे पहली कूटे साचे झूटे आप झूलाउँदी। मेट मिटाए ठग चोर यारे, नाता तुट्टा संग मुहम्मद किया भेख चार यारे, उम्मत नबी रसूल दी, हौली हौली रसन ध्याउँदी। हरि का भाणा ना कबूलदी, जोती
जामा श्री भगवाना, निहकलंकी पहरे बाणा, एका खेल करे कराए, शब्द सच्चे त्रसूल दी। लाड़ी मौत तन शृंगारया। बेमुखां नूं वाजां मारे। धर्म राए दी धी कँवारी, लैण आई लोकमात साचे लाड़े। पड़दा आपणा कज्जण आई, पी पी लहू रज्जण आई आपे वेखे चंगे माढ़े। गुरमुख वेखे सज्जण भाई, थांउँ थाँईं लए जगाई, बेमुखां दिन आए माढ़े। जोती जामा श्री भगवाना, शब्दी खिच्चे तीर कमाना, रसन कमान इक्क उठाई, लक्ख चुरासी वेखां सच्चे थां। लाड़ी मौत चढ़या चाअ। पहला वेखां राजा राणा सच्चा शहनशाह। कलिजुग माया बेमुहानी, ना कोई अन्दर बाहर दिसे थां। गऊ ग़रीबां गले लगाना, गुरमुख साचे संत उठाना, आप आपणी उंगली ला। जोती जामा श्री भगवाना, साचा हुक्म इक्क सुणाना, धुरदरगाही सच मलाह। हरि साचा काज रचांयदा। शब्द सरूपी साचा नूर, चार कुन्ट उडांयदा। राजे राणयां लथ्थे ताज, सच सिँघासण साची सेजा, ना कोई आसण लांयदा। दर दरबान ना मारे कोई अवाज़, चोबदार ना कोए सुणांयदा। झूठे दिसण साज बाज, अन्तिम लाज ना कोई रखांयदा। चारों कुन्ट पैणी भाज, कल आज ना कोई जणांयदा। कोई ना देवे किसे दाद, अन्तिम वेला ना कोई छुडांयदा। खेल कराए आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर बणत बणांयदा। प्रभ अबिनाशी माधव माध, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला आपे आप सुहांयदा। इक्क बजाए शब्द नाद, राज राजानां शाह सुल्तानां बाहों पकड़ उठांयदा। कलिजुग माया झूठा काज, अन्तिम अन्त ना कोई दसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां साचा मेल मिलांयदा। ना कोई राज राज राजाना। ना कोई दीसे शाह सुल्ताना। एका शब्द हरि जगदीशे, चार कुन्टी तीर कमाना। लक्ख चुरासी पीसण पीसे, पहली कूट इक्क निशाना। छत्र झूले ना किसे सीसे, तख्त ताज ना कोई वखाना। मिटे भेव बीस इक्कीसे, लिख्या लेख ना कोई मिटाना। मेट मिटाए मूसे ईसे, बूरे कक्के मिटे निशाना। चारों कुन्टां पैण धक्के, वेखे खेल मदीने मक्के, संग रलाए रूसा चीना। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा खेल रचाया, जुगती जुगत करदा आया, वख कराए मुहम्मदी दीना। कलिजुग तेरी अन्तिम बाण। लक्ख चुरासी आई हान। झूठा तणया माया ताण। कोई ना सके मात पछाण। इक्क हँकार आत्म वसे, काया कोट भरी दुकान। सच्चा दर ना कोई दिसे, मायाधारी बेईमान। गऊ ग़रीब निमाणे पैरां हेठ झसे, ना कोई दीसे राज राजान। लाड़ी मौत खिड़ खिड़ हस्से, प्रगट होए निहकलंक बली बलवान। इक्क दुआरा साचा दिसे, मातलोक दी कर पछाण। लक्ख चुरासी जाए नस्से, फड़ फड़ मारे बेईमान। तीर निशाना शब्द कसे, प्रगट होए वाली दो जहान। धर्म राए दी फाही फसे, ना कोई सके अन्त छुडान। गुरमुखां हरि हिरदे वसे, शब्द देवे सच बिबाण। जम जंदार जायण नस्से, दर द्वार खलोता इक्क श्री भगवान। जोती जामा श्री भगवाना,
लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लाहुण आया मकाण। कलिजुग अन्तिम वेख वखाणे, शाह सुल्तान राजे राणे, मायाधारी बेमुहाने, एका भुल्लया हरि गिरधारी नर निरँकारी। कलिजुग जीव मात अञ्याणे, जूठी झूठी जगत सिक्दारी, अन्तिम वेले बंणन भिखारी। प्रभ अबिनाशी खेल महाने, आपे जाणे आपणी कारी। वेख वखाणे वारो वारी। भुल्ले रुल्ले सुघड़ स्याणे, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी। पंडत पांधे शेख़ मुलाणे अन्धे काणे, ना कोई दिसे ब्रह्म ज्ञानी। ना कोई देवे चरन ध्याने, प्रभ अबिनाशी ना पछाणे, ना कोई दिसे सच निशानी। कलिजुग अन्तिम आई हानी। शब्द वजे तीर कानी। किसे हथ्थ ना आए राजे राणी। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणी खेल रचाना, कलिजुग मिटे अन्धेरी रैण सुघड़ स्याणी। कलिजुग मिटे अन्धेरी रैण, जगत अन्धेरया। ना कोई भाई ना कोई भैण, नाता तुट्टा तेरा मेरया। ना कोई सज्जण सैण, माया जाल सभ नूं घेरया। अट्ठे पहर खाए डैण, भरमां ढाहया ढेरया। लक्ख चुरासी वहन्दी जाए डूंघे वहिण, कलिजुग अन्तिम आया वेलया। पुरख अबिनाशी ना कोई वेखे तीजे नैण, सच घर वसेरा रखा रिहा। रसना किसे ना सके कहण, नाद धुन शब्द राग जगत त्याग एका एक सुणा रिहा। आप चुकाए लहिण देण, गुरमुख साचे गुर संगत मेल मिला रिहा। चार वरनां एका नाता पुरख बिधाता इक्क बंधा रिहा। धुरदरगाही देवे सच सुगाता, आपे पिता आपे माता, साची दात झोली पा रिहा। आप मिटाए अन्धेरी राता, चरन बंधाए साचा नाता, कलिजुग कलंकी नार वड कमज़ाता, शब्द ज्ञान दे समझा रिहा। ना कोई वेखे जातां पातां, ऊँचां नीचां राउ रंकां शाह सुल्तानां वाली दो जहानां आपे आप अख्वा रिहा। वाली दो जहान, सच्ची सिक्दारया। शब्द रखाए इक्क बिबाण, धर्म उडान इक्क लगा रिहा। पुरीआं लोआं कर पछाण, लोकमात ध्यान रखा रिहा। पहली मारे साची झात, ब्रह्मा ब्रह्मलोक आप उठा रिहा। गुरमुख साचे देवे साची दात, साचे धाम सुहा रिहा। आपे वसे इक्क इकांत, साची बणत बणा रिहा। शिव शंकर अंकर द्वार बंकर, जोती जामा सुहा रिहा। आपे वसे इक्क इकांत, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोती मेल कर, आप आपणे विच समा रिहा। साची खेल हरि निरँकारा। साची पुरीआं बन्न्हे धारा। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा राह विच करे निमस्कारा। सिर तों अन्तिम अन्तकाल कलि लथ्था भारा। जोती जामा श्री भगवाना, अन्तिम अन्त पछाणे वेख वखाणे सच दुआरा। सच द्वार आप विचारया। प्रभ अबिनाशी सर्ब वेखे, भेव कोई ना पाए सारया। लोकमात लक्ख चुरासी कर्म कुकर्मी ना मेख मारे शब्द उडारया। कलिजुग तेरी बन्न्हण आया रेख, जोती जामा भेख वटा रिहा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, साची खेल रचा रिहा। गुरमुख साचे नेत्र नैण लोचन लैणा पेख, साचा रंग हरि करतारया। लक्ख चुरासी वेखां वेख, पुरी घनक हरि जामा धारया। आप भुलाए भरम
भुलेख, माया पड़दा पा रिहा। मेट मिटाए बिधना लिखी रेख, शब्द तीर इक्क चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका साचा डंका, एका शब्द वजा रिहा। साचा शब्द डंक वजाए। आत्म शंक दूर कराए। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणा नाम रखाए। एका रंग इक्क ओंकारा। ना कोई दिसे दूजी धारा। सतिजुग तेरा भेख न्यारा। सोहँ शब्द अपर अपारा। आप चलाए नर निरँकारा। जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, साची देवे वस्त अपारा। आप उठाए साचे संत, मेल मिलाए कन्त नार सुहागण नारा। माया भुल्ले जीव जन्त, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, ना कोई देवे सच दुआरा। जगत विछोड़ा साचे कन्त, दिस ना आए पार किनारा। एका जोती आदिन अन्त, भेख अभेख रूप न्यारा। नर हरि हरि नर पूरन भगवन्त, कलिजुग खेल अपर अपारा। महिंमा जगत अगणत, ना कोई लिखे लेख लिखारा। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणे रंग समाना, करे कराए आपणी कारा। करे कराए कार कर्म कमांयदा। सतिजुग बन्न्हे साची धार, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। मंगण आउणा चल द्वार, आत्म झोली हरि भरांयदा। लोकमात होणा ख़बरदार, अन्तिम वेले ना कोई छुडांयदा। धर्म राए घर पैणी मार, दर दरबान ना कोई मुख उठांयदा। इक्क सहाई श्री भगवान, एथे ओथे दो जहान सच प्रीत कमांयदा। अन्तिम झुल्ले इक्क निशान, चार वरनां इक्क ज्ञान, प्रगट होए निहकलंक बली बलवान, शब्द खण्डा धर्म झण्डा, आपणा आप झुलांयदा। आप आपणी पाए वंडा, सत्तां दीपां करे खण्डा, नौ खण्ड पृथ्मी भाणे विच रखांयदा। जोती जामा श्री भगवाना, लिख्या लेख गुण निधाना, ना कोई मेटे मेट मिटाना, राज राजाना श्री भगवाना आपे आप समझांयदा। हरि सरन सरनाई भरम भउ भागया। मिले नाम जगत वड्याई, गुरमुख सोया जागया। आत्म घर वजे वधाई, पूरन होए वड वडभागया। दिवस रैण ख़ुशी मनाई, हँस बणे बणाए कागया। साची सिख्या गुर मति पाई, आत्म धोया दागया। सर सरोवर तीर्थ नुहाई, जोती जोत सरूप हरि, साचा मिल्या मेल सुहागया। गुरमुख गुरमुख गुण गुण गुण विचारी। शब्द पुकारी रिहा सुण, पवण जोती हरि निरँकारी। लक्ख चुरासी छाण पुण, मेल मिलाए वड संसारी। कवण जाणे जन तेरे गुण, किरपा करे हरि गिरधारी। आत्म धुनी शब्दी धुन, रागन राग राम मुरारी। संत सुहेला साचा चुण, आत्म देवे शब्द उडारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए बंक द्वारी। बंक दुआरा माझ मझार। शब्द ताज वड संसार। दो जहानां रक्खे लाज, जोती जोत कर अकार। आप संवारे आपणा काज, भेखी भेखा रूप अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाया बंक द्वार। बंक द्वार हरि भगवानया। हरिजन साची पाए सार, देवे नाम निशानया। आपे तोड़े जगत जंजाला, कलिजुग फंदन फंद कटानया। फल
लगाए साचा डाला, अमृत रस इक्क वखानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उधारे किरपा धारे गुणवन्ती गुण निधानया। गुण निधाना हरि मेहरवाना। गुरमुख साचा चतुर सुजाना। चरन प्रीती इक्क ध्याना। शब्द सरूपी मिले माणा। आप आपणी करे पछाणा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका बख्शे सोहँ शब्द आत्म ब्रह्म ज्ञाना। आत्म ब्रह्म ज्ञान जगत सुखदाया। मिल्या मेल हरि भगवान, पुरख अबिनाशी घर में पाया। साची बिधा आप बंधान, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलारे, ख़ुशी बन्द बन्द कराया। हरि पूज्जया इक्क भगवानया। आत्म शब्द कारज दूजा, तीजा नेत्र वेख नैण मुंधानया। चौथे भेव खोल्हे गुज्झा, राग इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मात देवे वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। हरि शब्द तेज कटार। हरि शब्द लोकमात विचार। हरि शब्द साची कल साची धार। हरि शब्द जोती जोत सरूप हरि, करे कराए आपणी कार। हरि शब्द जुगत गुरदेव। हरि शब्द दया कमाए, प्रभ अबिनाशी लेखे लाए रसना गाए जेव। मानस देही जन्म दवाए, पुरख अबिनाशी वड देवी देव। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कराए एका एक जगत नेहकेव। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा। शब्द महल्ला सच दुआरा। साचा भला विच संसारा। जलां थलां पावे सारा। डूंघी डला बन्न्हे धारा। आप वसे निहचल धाम अटला, किसे ना दिसे कोई किनारा। जगत भुलाए कर कर वल छला, जोती जामा खेल अपारा। अन्तिम कलि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे एका आपणा रंग महल्ला, पूर्ब कर्म हरि पछाना, लिख्या लेख पूरन कराना। जोती जामा धार भेख, शब्द उडार इक्क लगाए, मस्तक लिखे साची रेख, लक्ख चुरसी पावे सारा। विच संसार भेख वटाए, जोती जोत सरूप हरि, भरम भुलेखे जगत भुलाए। भुल्ले जन्त जीव गंवार। साध संत ना पायण सार। माया पाए हरि बेअन्त, होवण सर्ब ख्वार। नाता तुटे साचे कन्त, दर दर घर घर फिरन भिखार। हरिजन बणाए प्रभ साची बणत, एका मंगे दरस निरँकार। महिंमा जगत अगणत, पुरख अबिनाशी घट घट वासी पाए सार। पूरन पतवन्त, मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द फड़ हथ्थ कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल जन भगतां मेल, सतारां हाढ़ी दिवस विचार। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल। ना कोई करना वल छल। एका धाम एका राम, वसे निहचल धाम अटल। पूर कराए आपणा काम, सच दुआरा लैणा मन्न। काया माटी झूठा चाम, झूठी देही झूठी खल्ल। एका पीणा सोहँ सच्चा जाम, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल।