१० माघ २०११ बिक्रमी सूरत सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्गे ज़िला अमृतसर
जोती राणा हरि भगवाना, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। कलिजुग अन्तिम वक्त पछाणा, साध संत बेमुहाना, गुर पीर कोई दिस ना आंयदा। रसन विकारी अन्धा काणा, जगत ख्वारी तुट्टा माणा, ना कोई धीर धरांयदा। मदिरा मास मुख रखाणा, काया दु:ख रोग वधाणा, ना कोई अन्त छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वरते भाणा, साचा शब्द जणांयदा। सतिगुर सूरत जाणा जाग। सतारां हाढ़ी लग्गणी आग। किसे ना धोणा काया दाग। मदिरा मासी घर घर रोणा, आत्म जोती बुझे चराग। पैर पसार ना मात सौणा, हँस ना बणना अन्त काग। पिछला लेखा पूर कराना, जोती जोत सरूप हरि, साचा खेल कन्त सुहाग। मदिरा मास रसन तजाउणा। दर घर साचे फेर आउणा। जोती जामा हरि भगवाना, साचे हरि सीस झुकाणा। काया माटी झूठा चामा, मानस देही कम्म ना आउणा। सतारां हाढ़ी वज्जे शब्द दमामा, मदिरा मासी रहण ना पाउणा। जगत विकारा देणा तज। गुर संगत विच बहिणा सज। पुरख अबिनाशी जगत पड़दे लए कज्ज। घनकपुर वासी एका सच्चा जाम प्याए, गुरमुख पीवे आत्म रज्ज। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रक्खे आपे लज। मदिरा रसन जगत विकारी। गुरमुख साचा ना करे चरन कोई निमस्कारी। काया माटी भाण्डा काचा, एका जोत एका शब्द साची वस्त नर निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी विच मात लगाए, करे खेल अपर अपारी।
११ माघ २०११ बिक्रमी कांशी राम दे गृह पिण्ड सनईआ ज़िला गुरदासपुर
आत्म भोग शब्द भगवानया। दरस अमोघ जीव निधानया। मिले मेल धुर संजोग, पुरख सुजानया। जगत माया कटे हउमे रोग, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानया। शब्द चुगाए साची चोग, मिटाए तृष्ना जगत महानया। कलिजुग चिन्ता कढ्ढे रोग, आत्म तीर्थ सच इशनानया। सोहँ शब्द सच्चा जोग, सतिजुग साची मात निशानीआ। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, देवणहार वड वड दानीआ। आत्म भोग शब्द शृंगारा। साचा जोग जीव गंवारा। ना होए विजोग पुरख अपारा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़ा। आत्म भोग नाम निधानया। देवे हरि किरपा कर, वड बली बलवानया। आत्म जोती नूर शब्द साची तूर, वज्जे धुन सच्ची धुनकानया। अन्ध अन्धेरा दूर कर, जोत उज्जयारा सति पुरख सति सरूर कर, देवे शब्द आत्म ज्ञान वड ब्रह्म ज्ञानया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, एका शब्द सच्ची
खाणी बाणीआ। आत्म भोग हरि निरँकार। वेख वखाणे विच संसार। राजे राणे दर भिखार। बेमुहाणे चार यार। सुघड़ स्याणे पंज प्यार। चरन ध्याने हरि भगवाने, गुरमुख साचे साची नार। चतुर्भुज भेव मुहाने, भेव खुल्हाए आत्म घर, मारे तीर इक्क निशाने, ना कोई जाणे जीव निधान। बज़र कपाटी खोल्ह वखाए, साची हाटी नाम विकाए काया मन्दिर अन्दर शब्द भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बणे मात वरतार। आत्म भोग धुरदरगाही। आपे मेटे कलिजुग छाही। फड़ फड़ पाए राही। धुरदरगाही साचा माही। इक्क इकाग्र काया गागर, सति पुरख निरँजण आप अधार, जोत निरँजण इक्क जगाई। आत्म सर सरोवर साचा कज्जल नैण नेत्र लोचण अंजन, करे खेल हरि रघुराई। काया भाण्डे झूठे भज्जण, गुरमुखां ताल आत्म साचे वज्जण, मिले मेल आत्म घर साचे दर, होए विछोड़ा नाही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, जगत जंजाला कटे जम की फाही। आत्म भोग काया बस्त्र निझर रस, साची चोग मानस देही जाए जीत। पुरख अबिनाशी होए वस, किसे ना मिले मन्दिर मसीत। शब्द सुनेहड़ा राह साचा जाए दस्स, इक्क सुणाए सुहागी गीत। आत्म तीर शब्द मारे कस, चरन कँवल कराए सच प्रीत। पंच पंचायण जाए नस्स, सुणे सुणाए सोहँ शब्द सुहागी गीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, काया करे पतित पुनीत। आत्म भोग निरगुण हारया। आत्म भोग सरगुण विरले मात विचारया। आत्म भोग निरगुण रूप जोत सरूप, जोती जामा भेख न्यारया। आत्म भोग हरि वडा शाहो शाह भूप, राज राजानां शाह सुल्तानां वड सिक्दारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, फड़ फड़ बाहों तारे कलिजुग वारो वारया। आत्म भोग भगत भगवानया। ना कोई जाणे जीव जन्त, साध संत दर साचा माणया। कलिजुग माया पाए बेअन्त, झुल्ले झुलाए इक्क निशानया। लक्ख चुरासी जीव जन्त, आत्म हँकारी विषे विकारी भुल्ले गुण गुण निधानया। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, मिले शब्द बिबाणा इक्क उडानया। एका शब्द साचा मंत, आदि अन्त देवे मात पुरख अबिनाशी घट घट जानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, लक्ख चुरासी झूठा गेड़ा, जम जेड़ा आप कटानया। आत्म भोग भगत उधारया। किरपा कर हरि निरंकारया। दर दुआरे आत्म खड़े, देवे दरस अगम्म अपारया। पंजां तत्तां नाल लड़े, शब्द फड़ खण्डा दो धारया। आप उखाड़े झूठी जड़े्ह, कलिजुग वेला अन्त ना होए किसे सहारया। आपे घड़े आपे भन्ने, जुगा जुगन्तर साची कारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, आत्म भरे वड भण्डारया। आत्म भोग पूरन भगवन्त। साचा मेल गुरमुख साचे संत। साचा दर
घर रंग नवेल, एका वसे इक्क इकन्त। लक्ख चुरासी धर्म राए दी जाए जेल्ह, कलिजुग माया पाए बेअन्त। ना कोई गुर ना कोई चेल, बेमुख जीव देव दंत। अचरज पारब्रह्म कलि खेल, गुरमुख साचे संत आप उठाए दया कमाए हरि कन्त, मिलाए अन्तिम वेल। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, आपे बणे सज्जण सुहेल। आत्म भोग शब्द धुन्कारया। गुरमुख साचा संत दुलारा, साचा राग जगत त्याग इक्क सुणा रिहा। पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़े वाग, वडभाग आत्म सोई गई जाग, शब्द हुलारा इक्क लगा रिहा। हँस बणाए काग, आत्म तृष्ना बुझे आग, मिल्या मेल कन्त सुहाग, एका उपजे मन वैराग, शब्द नाद सच्चा वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, ग्यारां माघ वक्त सुहा गया। आत्म भोग हरि हज़ूरया। आसा मनसा पूर, सर्बकला भरपूरया। पंजां चोरां करे चूरो चूर, दर दुआरे आत्म रक्खे दूरया। एका बख्शे नाम सति सरूर, जोती नूर नूरो नूरया। जगत माया झूठी छाही कूड़ो कूड़, आत्म तृष्ना जगत वसूरया। शब्द वेलणे प्रभ रिहा पीड़ साचे बूड़, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, ना कोई जाणे साची तूरया। आत्म भोग शब्द नाद प्रभ आप जणाए, दया कमाए बोध अगाध। आत्म भेव गुझ खुल्हाए, मेट मिटाए जगत विरोध। एका दूजा भउ चुकाए, साची सेवा आप लगाए, साची देवे शब्द दाद। काया डाल फल लगाए, जल थल होए सहाए, वल छल जगत भुलाए, गुरमुख विरला रसना रिहा अराध। अज कल खेल वरताए, निहचल धाम अटल समाए, गुरमुख साचा बलि बलि जाए, मिले मेल माधव माध। घड़ी घड़ी पल पल, छिन्न भंगर अन्दर जोत जगाए, गुरमुख साचे लए लाध। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, हरिभगत सुहेला एका मेला, धुरदरगाही इक्क इकल्ला। जन भगतां धाम न्यारड़ा। एका जोती एका गोती, एका नाम एका काम, एका हरि पसारड़ा। दुरमति मैल जाए धोती, काया उठे सोती, मिले जोत साची जोती, आप बणाए माणक मोती, मिले मीत मुरारड़ा। भुल्ले फिरन कोटन कोटी, चढ़दे फिरन उप्पर चोटी, किसे हथ्थ ना आए शब्द सोटी, ना कोई वसे पार किनारड़ा। लक्ख कटायण बोटी बोटी, किसे ना मिले आत्म जोती, ना कोई मिलाए संग सुहेला, इक्क इकेला जोती जोत सरूप हरि, साचा यार प्यारड़ा। कलि होया वक्त दुहेला। बेमुखां लाया मेला। गुरमुखां साचे संत जना, चरन प्रीती गई जुड़। चार कुन्ट चार द्वार धर्म राए ना मारे मार। मिल्या मेल कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा कर प्यार। जोत सरूपी हरि भगवान। ना कोई दीसे होर निशान। ना कोई किला कोट मकान। ना कोई दीसे कोल बिबाण। ना कोई शब्द ना हदीसे, ना हरि रक्खे कोई आण। आप आपणा पीसण पीसे, अट्ठे पहर आप चुकाए पीण खाण। एका शब्द छत्र सीसे, ना कोई दीसे दर दरबान। ना कोई करे मात रीसे, किसे हथ्थ
ना आए राज राजान। जूठी झूठी चक्की कलिजुग जीव पीसे, आत्म भुल्ले माया रुले पाणी प्या काया चुल्ले, ना कोई दीसे ब्रह्म ज्ञान। जोती जामा श्री भगवान, साचे धाम इक्क टिकान। आप आपणे रंग समाणा, ना कोई दीसे होर निशान। साचा घर सुहाया है। जोती नूर इक्क रखाया है। सर्बकला साचा भरपूर, सच सिँघासण डेरा लाया है। ना कोई पावा ना कोई चूल, ताणा पेटा अग्गा पिच्छा ना कोई रखाया है। आपे खेवट आपे खेटा, धुर दरबार पार किनारा, किसे दिस ना आया है। जोत सरूपी पुरख अपारा, आपे जाणे आपणी धारा, सच सिँघासण हरि बिराजे, लोआं पुरीआं साजन साजे, लोकमात आवे जावे वारो वार है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, सद रक्खे बन्द किवाड़ है। साचे घर हरि बलवान। जोती नूर श्री भगवान। दूरन दूर ना कोई जाणे चतुर सुजान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, ना कोई जाणे गुण निधान। सत्तवें घर सति सतिवादा। जोत सरूपी वड ब्रह्मादा। लक्ख चुरासी हिस्से पाए, भेव ना जाणे वड साधन साधा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, ना कोई जाणे सुन समाध्या। सुन्न समाध शब्द स्वास। कोए ना जाणे पुरख अबिनाश। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, मात पताल अकाश। जोत सरूपी खेल अपार, आदि अन्त ना जाए विनास। सतवें घर सति करतार, सति पुरख निरँजण एका कार, सच मण्डल दी साची रास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती नूर धर, आदि अन्त ना होए उदास। सत्तवें घर जोत जगांयदा। सच सिँघासण हरि जी बैठ, आपणा खेल रचांयदा। जोती नूर कर उज्जयार, साचा चरन हरि धरनी धरन, आपणा आप उठांयदा। आप आपणी करनी करन, छेवें घर टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द धार सच्ची धुन्कार, अनहद नाद एका संग रलांयदा। छेवां घर बोध अगाधा। शब्द वज्जे साचा नादा। संग रलाए माधव माधा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा साजन साजा। आप आपणा कर उज्जयार। शब्द रक्खे वस्त अपार। दोहां बणया इक्क प्यार। एका जोती ना कोई वरन ना कोई गोती, लोआं पुरीआं पसर पसार। हरि शब्द उठाई धुनी नाद, आप वजाए विच संसार। छेवां घर आप सुहाया, साचा शब्द कर त्यार। जोती जोत अपर अपार। पंचम् खोल्हे बन्द कवाड़। आपे बैठा दिसे अगाड़, पंच पंचायती नर नरायणी साचा खेल रचाया, जोती जोत सरूप हरि, आपे आए आपणे घर, पवण स्वासी आपणे संग रखाया। , निज घर कर विचार। पवण स्वासी इक्क हुलार। छत्र झुलाए हरि निरँकार। आप आपणी दया कमाए, शब्द रखाए साची धार। जोती मेला अन्त कराए, आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता, मेल मिलाए आप आपणी किरपा धार। शब्द जोत हरि मेल मिलाया। पवण स्वास नाल रलाया। पंचम् नर हरि सुहाए, लक्ख चुरासी बणत बणाए, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी विच मात उपजाए। पंचम् घर बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त, पुरीआं लोआं आप टिकांयदा। आपे वसे इक्क इकन्त, सार कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे खोल्हे चौथा दर, गुरमुख साचे संत जनां प्रगट होए दरस दिखांयदा। गुरमुख शब्द अधार शब्द कमाईआ। गुरमुख साचा करे वणज वपार, मानस जन्म लेखे लाईआ। लक्ख चुरासी उतरे पार, भाण्डा भरम तन भन्नाईआ। जूठे झूठे कलिजुग मीत मुरार, साचा संग ना कोई निभाईआ। साची रीत गुर चरन प्यार, मन्दिर मसीत किसे हथ्थ ना आईआ। शब्द रक्खे तिक्खी धार, बज़र कपाटी खोल्ह वखाईआ। अमृत काया ठंडी ठार, साचा झिरना रिहा झिराईआ। आत्म जोती कर उज्जयार, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाईआ। खाली भरे हरि भण्डार, शब्द भण्डार इक्क वरताईआ। आदिन अन्ता ना जाए हार, एका जोती नूर सवाईआ। जन भगतां देवे शब्द दात, बेमुख भुल्ले वाहो दाहीआ। जोती जाणे खेल्ह अपार। हरि निरँजण एका धार, साचा मजन गुर चरन प्यार, साची बणत बणाईआ। ना कोई जाणे नर नार। जीव जन्त होए गंवार, साध संत दर दर भिखार, साची वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। साचा डंक शब्द अपार, राउ रंक एका धार, ऊँच नीच जात पात ना करे विचार, एका रंग साचा संग आपणा आप निभाईआ। पूर्ब कर्म हरि विचार, लहणा देणा विच संसार, शब्द गहणा तन शृंगार, भाणा सहिणा हुक्म अपार, इक्क मृदंग वजाईआ। वेखे खेल संग मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा कर त्यार, काला सूसा तन शृंगार, चीना रूसा हो हुशिआर, जोती जोत सरूप हरि, आपे आपणी जाणे कार। जाणे जगत विहार शब्द जणाईआ। जन भगतां रिहा पैज संवार, आत्म वज्जी वधाईआ। कलिजुग माया लाहे बुखार, शब्द हार तन पहनाईआ। मेल मिलाए अन्तिम वार, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। साचा कन्त हरि भतार, आत्म सेजा डेरा लाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, नार सुहागण गुरमुख साची आप बणाईआ। शब्द डोला कर त्यार, उप्पर रिहा चढ़ाईआ। सोलां करे तन शृंगार, चिट्टे अस्व आसण लाईआ। अट्ठे पहर पहरेदार, चारों कुन्ट करे जणाईआ। आपे चुक्के बण कहार, साचे दर दुआरे अन्त बहाईआ। फड़ बाहों कढ्ढे बाहर, नाम रंगण मैहन्दी जिन्हां लाईआ। दर घर साचे संत प्यार, गुरमुख आत्म फूल सच्चा महिकाईआ। मिले मेल नर हरि करतार, जगत विछोड़ा अन्त तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्हाईआ। गृह मन्दिर तन सुहाया। जोत जगे अन्दरे अन्दर, तन मन भिन्ना आप कराया। होए प्रकाश अन्धेरी कन्दर, सांतक सीत आप वखाया। आत्म तोड़े हँकारी जन्दर, भरमां डेरा आपे ढाहया । जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख सचे संत जनां साचा मेल कराया। गृह मन्दिर तन सुहानया। प्रभ अबिनाशी वसे अन्दर, गुरमुख विरले मात पछानया। चारों कुन्ट दर दर घर
घर भौंदे बन्दर, ना कोई जाणे खेल नर हरि श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, एका दीपक जगत बलोए, सदा सदा डगमगानया। आत्म गृह शब्द नाद धुन वजन्ता। आत्म गृह गुरमुख साचा साचे धाम रहे, प्रभ अबिनाशी खोज खुजन्ता। चरन प्यार अमृत धार एका वहे, साचा जाम आप पलंता। हरि प्रभ भाणा साचा सहे, धुनी नाद नाद धुन शब्द राग इक्क सुणंता। एका लिव हरि हरि रसना कहे, मिले मेल हरि भगवन्ता। धाम अवल्लड़ा गुरसिख बहे, साचा नाता साचा कन्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा मेल कर, माण कराए जगत वड्याए गुरमुख साचे संता। मिले मेल भगत भगवानया। शब्द दान विच जहान वड महानया। चरन धूढ़ इशनान, पवण मसाण इक्क उडान शब्द बिबाण आप चढ़ानया। आप चुकाए जम की कान, लक्ख चुरासी फंद कटान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, शब्द सरूपी नाम निधान, सच्चा झुल्ले इक्क निशान, ना कोई जाणे राउ रंक रंक रजान, द्वार बंक इक्क सुहाए, गुरमुख आत्म दर दरबानया। शब्द साची तनक लगाए, आत्म जोती दीप जगाए, करे प्रकाश घट घट वास कोटन भानया। हरि मिलण दी साची आस, काया मण्डल डेरा प्रभास, चारों कुन्ट अन्ध अंध्यानया। रसना गाए स्वास स्वास, हरि हिरदे होए वास, शब्द देवे आत्म धरवास, सति सरूपी दरस दिखानया। वेख वखाए मात पताल अकाश, भगत जनां हरि होया दास, काया मन्दिर पावे रास, आपे गोपी आपे कान्हया। एका एक पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, आप आपणी किरपा कर, वाली दो जहानया। गुर संगत वड वड्याईआ। एका साची नाम रंगत, आत्म वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी साचे घर, रहणा मंगत, दूजे दर ना कोई जाईआ। चार वरनां भैण भाई साची संगत, भरम भुलेखा दूर कराईआ। हरिजन साचे हरि नेत्र पेखा दूई द्वैती मैल तन मन्दिर अन्दर गंवाईआ। किसे हथ्थ ना आए औलीआ पीर शेख़ा, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी वेद पुरानी किसे हथ्थ ना आईआ। धुरदरगाही शब्द निशान आत्म वज्जे तिक्खी कानी, बज़र कपाटी पार कराईआ। आत्म सरोवर अमृत पीणा सच्चा पाणी, जल धार ठंडी ठार काया गागर साचे सागर एका एक वखाईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, गुरमुख साचे नाम सुदागर, एका वणज वपारा जगत हरि रखाईआ। आत्म जोती नूर इकागर, रंग रंगीला इक्क रत्नागर, दूसर रंग ना कोई वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत सोहे साचा घर, रसना रस रसायण हरि हरि गुण गाईआ। गुर संगत संगत गुर वड वडभाग। एका लेख मस्तक धुर, लोकमात गए जाग। प्रभ दर्शन को लोचन सुर, पुरी इन्द ना बुझे तृष्ना आग। गुर संगत गुर चरन प्रीती जाए जुड़, कलिजुग धोए झूठे दाग। आप चढ़ाए शब्द घोड़, प्रभ अबिनाशी हथ्थ आपणे रक्खे वाग। आपे वेखे मिठे कौड़, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे
संत जनां, इक्क उपजाए साचा राग। शब्द राग उपजे तार, मिले मेल माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर माधव माध। सुन समाधी लग्गे अवाज। एका देवे साची दाद। गुर संगत वसे सच घर, शब्द गाए रिदे वसाए बोध अगाध। शब्द चोला तन शृंगारे। जगे जोत काया महल्ल मुनारे। लक्ख चुरासी रही रोत, किसे हथ्थ ना आए मीत मुरारे। गुरमुखां मैल रिहा धोत, आपे वसे इक्क किनारे। शब्द कवाड़ी खोल्हे सोत, शब्द जणाए साची धारे। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर साचे घर, आप आपणा काज संवारे। शब्द चोला तन रंगाया। काया माटी झूठा डोला, रंगण नाम इक्क चढ़ाया। गुरमुख साचा भोला भाला, शब्द विचोला इक्क रखाया, आत्म पड़दा हरि जी खोल्हा, अन्दरे अन्दर जोत जगाया। बेमुखां दिसे पड़दा उहला, सति सरूपी दिस ना आया। जगत कारन बणया गोला, हरि वड शाहो भूपी मन मति भुलाया। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, काया मन्दिर साचे अन्दर दीपक जोत ना किसे जगाया। घर घर भौंदे फिरदे बन्दर, माया राणी बणी कलन्दर, चारों कुन्ट रही नचाईआ। भेखाधारी वड संसारी जीव गंवारी, प्रभ अबिनाशी ना पाई सारी, मानस देही जन्म गंवाया। गुरमुख विरला लोकमात प्रभ चरन द्वारया। दोए जोड़ आत्म करे सच्ची निमस्कार, अमरापद दर घर साचे एका पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म धुनी नाद आपणा आप वजाया। काया चोला शब्द अपार, जगे जोत आत्म मवला, नूर निरँजण इक्क अकार, इक्क सुणाए शब्द सोहला, खाणी बाणी वसे बाहर। नाम निरँजण साचा ढोला, पुरीआं लोआं बन्न्हे धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जाणे धार, काया मन्दिर साजण साची रीत। जगे जोत डूंघी कन्दर, एका एक गुरदुआरा मन्दिर मसीत। गुर शब्द तोड़े आत्म हँकारी जन्दर, आपे परखे गुरमुख नीत। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरला रस रसना गाए, हिरदे रिहा चीत। हरि हरि गुण गावणा। घर घर साचा सुख पावणा। दर दर दर आत्म दर खुल्हावणा। वर वर वर घर एका साचा पावणा। नर नर नर एका पुरख ध्यावणा। कर कर कर साचा नाउँ कर्म कमावणा। डर डर डर लक्ख चुरासी डर चुकावणा। तर तर तर संत सुहेला मीत अख्वावणा। हरि का भाणा जर जर जर, कलिजुग वेला अन्त पछतावणा। चार वरन खुल्हाए एका दर, आत्म सच सर सरोवर इक्क इशनान करावणा। ना जन्मे ना जाए मर, जोती जामा मात धर, हरि आपणी बणत बणावणा। ना कोई जाणे नारी नर, वेख वखाणे घर घर हाहाकार वड विभचार जूठा झूठा रंग रंगावणा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, आत्म शब्द तिक्खी धार दूई द्वैती मैल गंवावणा। सोलां कलीआं कर शृंगार, चिट्टे अस्व हो अस्वार, पुरीआं लोआं आप पार करावणा। जोती नूर कर अकार, शब्द नाद इक्क उडार, साची पवण दर पुकार, एका संग निभावणा। लोकमात जामा धार, निहकलंकी खेल अपार, शब्द डंका
हरि सुणावणा। राउ रंक रंक राजान, शाह सुल्तान उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़, इक्क वखाए साचा घर, सन्ुन समाध तुड़ावणा। सुन्न समाध आप तुड़ांयदा। शब्द चलाए बोध अगाध भेव चुकांयदा। एका शब्द तूर कर, साची धुन उपजांयदा। सच सिँघासण रसना किसे ना आवे साध, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरान, दिस किसे ना आंयदा। आत्म मेल माधव माध, सति पुरख स्वामी सदा सुहेला इक्क इकेला आत्म सेजा सच सिँघासण डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़, परे हटाए पंचां धाड़, सति सरूपी हरि हरि वडा शाहो भूपी, प्रगट होए दरस दिखांयदा। आत्म जोती कर उज्जयार, गुर देवे शब्द कर प्यार, अट्ठे पहर साची धुन साचे घर सच द्वार। धुरदरगाही लोकमात आए पुकार सुण, जुगा जुगन्तर वारो वार। कलिजुग वेख वखाणे गुण अवगुण, बेमुख पकड़ पछाड़े, निहकलंकी जामा धार। जोती जोत सरूप हरि, इक्क उठाए हथ्थ शब्द कटार। शब्द कटारा हथ्थ उठांयदा। चवीआं अवतारा खेल रचांयदा। निहकलंकी जोत अकारा, दिस किसे ना आंयदा। गुर गोबिन्द बणया इक्क लिखारा, पुरी घनक जोत जगांयदा। शब्द रक्खे तिखी धारा, गुरमुख बेमुख दोवें पार करांयदा। सृष्ट सबाई आरा पारा, आपे करे सच विहारा, तख्त ताज राज बाज साज किसे दिस ना आंयदा। शब्दी खेल अपर अपारा, गुरमुख साचे संत जनां, इक्क द्वार रखांयदा। जोती नूरा कर उज्जयार, गुर संगत मेल मिलांयदा। कलिजुग कर्म हरि विचारा, अन्तिम अन्त साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महिंमा अगणत गुरमुख विरला संत भेव अभेदा पांयदा। गुरमुख विरले संत, हरि जणाईआ। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्त, हरिजन मेला साचे कन्त, वज्जे शब्द सच्ची शनवाईआ। लक्ख चुरासी भुल्ली जीव जन्त, मदिरा मासी देण दुहाईआ। कवण बणाए साची बणत, धर्म राए अन्तिम अन्त फाँसी गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अचरज खेल रचाईआ। संत सुहागण नार पत पतवन्ती मिल्या पुरख भतार, घर साचे सोभावन्तीआ। कलिजुग जीव मुग्ध गंवार, झूठा खोज खुजन्तया। ना कोई पावे प्रभ की सार, झगढ़त बोलत वक्त गवन्तया। आप अपणा जन्म सुधार, वड होए कुल कुलवन्तया। आत्म जोती सच महल्ल मुनार, घर आपणा ढूंड ढूंडन्तया। मिले मेल हरि निरँकार, आसा मनसा पूर करन्तया। हउमे दुखड़ा दए निवार, एका रंग रंगतिआ। साचा शब्द कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, देवे सच्चा दान हो मेहरबान, एका धाम हरि सुहन्तया। हरि शब्द अपार, जगत ढोडोरया। हरि शब्द अपार, एका एक सच्चा घोड़या। हरि शब्द अपार, गुरमुख विरले संत जन, लोकमात जुगा जुगन्त एका बहुड़या। हरि शब्द अपार, जन भगतां बणाए साची बणत, धुरदरगाही साचा मेला इक्क इकेला नर निरँकारे जोड़ जोड़या। हरि शब्द अपार, साचा सज्जण,
सुहेला, ना होए वक्त दुहेला, एका रंगण रंगे अपर अपारया। हरि शब्द अपार, खण्डा दो धार विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, फड़े हथ्थ आप करतारया। लक्ख चुरासी पावे सार, जोती जामा कर अकार, शब्द रक्खे तिक्खी धार, साची सिक्खी कर्म विचार, भगतां देवे दात भिक्खी, सोहँ शब्द अपर अपारया। धुरदरगही लेख लिखी, ना कोई मेटे मेटणहार, जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द मात धर, चार वरनां एका सरना, राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां इक्क बन्न्हाए साची धारया। हरि शब्द अडोल, कदे ना डोल्लया। पुरख अबिनाशी एका सच्चा बोल, ना कोई सके तोल, पूरा तोल किसे ना तोल्लया। आत्म दर वजाए ढोल, बज़र कपाटी पाटी सुन्न समाधी अन्दरे अन्दर बोल्लया। गुरमुखां मिले माधव माधी, गुरमुखां जोत अन्दर लाधी, दूजा दर ना कोई फोल्लया। एका नाउँ रसन अराधी, पंच पंचायण जिस ने साधी, साचा दर दुआरा आत्म घर एका खोल्ल्हया। शब्द वज्जे एका नादी, जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे, गुरमुखां राह साचा दस्से, काया मन्दिर साचे अन्दर झूले झूलया। काया मन्दिर हरि निरँकार है। अन्दरे अन्दर गेड़ा आपे मारे, सर्ब जीआं प्रभ पावे सारे, आपे आप सच्ची सरकार है। लक्ख चुरासी भौंदे बन्दर, जंगल जूह विच पहाड़ां उचे टिल्ले सुन समाधी ना पावे कोई सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, सदा रक्खे बन्द कवाड़ है। हरि शब्द अपार, जगत ढंडोरा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप सुणे सुणाए अन्ध घोरा। परखण आया साचे लाल, शब्द बणाया इक्क दलाल, जोती जामा लक्ख चुरासी खाए काल। गुरमुख साचे संत जनां, करे कराए आप रखवाल। मेट मिटाए मदिरा मासी, फल ना दिसे किसे डाल। गुरमुखां दिसे लक्ख चुरासी धर्म राए दी आए फाँसी, ना कोई सके सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जगत अवल्लड़ी चल्ले चाल। हरि शब्द अपार, जगत चलाईआ। हरि शब्द अपार, गुरूआं पीरां साधां संतां, आत्म वज्जी इक्क वधाईआ। हरि शब्द अपार, एका एक सच्चा तीरा, बज़र कपाटी चीर वखाईआ। हरि शब्द अपार, अमृत आत्म कढ्ढे बाहर, ठंडी धार इक्क वहाईआ। गुरमुखां आत्म कढ्ढे हउमे पीड़ा, एका धार बंधाईआ। हरि शब्द अपार, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अंक एका डंक, राउ रंक रखाईआ। हरि शब्द अपार, खेल निरालीआ। हरि शब्द अपार, जन भगतां कराए मेल वाली दो जहानयां। हरि शब्द अपार, गुरमुख साचे संत जन आत्म पाए सार, सुरत संभालीआ। हरि शब्द अपार, धर्म राए दी कटे जेल्ह, देवे नाम इक्क बिबाणया। हरि शब्द अपार, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मार झात, देवे इक्क सुगात सच्ची निशानीआं। हरि शब्द अपार, सदा अडोल्लया। हरि शब्द अपार, गुरमुख विरले मात बोल्लया। हरि शब्द अपार, गुर
प्रसादि साध संत, पूरा किसे ना तोल्लया। हरि शब्द अपार, लक्ख चुरासी भुल्ले जीव जन्त, आत्म पड़दा किसे ना खोल्ल्हया। हरि शब्द अपारा मेल मिलावा साचे कन्त, हरि शब्द अपार, गुरमुख विरला जाणे संत, आत्म कुण्डा जिस ने खोल्ल्हया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अन्दर आपे बोल्लया। हरि शब्द अपार, जगत धुनकाईआ। हरि शब्द अपार, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। हरि शब्द अपार, एका दूजा भउ चुकाईआ। हरि शब्द अपार, घर साचे वज्जे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर सुहाईआ। हरि शब्द अपार, सदा जैकारया। हरि शब्द अपार, एका घर साचे दर सदा सदा पसारया। हरि शब्द अपार, मिलाए विरले मेल कन्त भतारया। हरि शब्द अपार, काया सीतल ठंडी धार, करे ठंडा ठारया। हरि शब्द अपार, साचे मन्दिर जाए वड़्ह, एका जोती अगम्म अपारया। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़्ह, आप फड़ाए आपणे लड़, इक्क बहाए सच द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां चुकाए जम का डर, आदि अन्त एका एक आवे जावे वारो वारया। वारो वार आए संसार। सृष्ट सबाई बन्न्हे धार। गुरमुखां देवे नाम अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां एका सरना धरनी धरना कलिजुग तेरी अन्तिम वार। हरि शब्द अपार, वड वड्डयारआ। हरि शब्द अपार, खेल करतारया। हरि शब्द अपार, जन भगतां कराए मेल विच संसारया। हरि शब्द अपार, लोकमात रखावे उपजावे वारो वारया। हरि शब्द अपार, एका डंक राउ रंक अठारां वरनां एका सरना आपे आप रखा रिहा। हरि शब्द अपार, गुरमुखां लाए आत्म तनका, खिच्च ल्याए चरन द्वार। हरि शब्द अपार, संत सुहेले तारे जिउँ भगत जनका, आत्म पड़दे देवे पाड़। हरि शब्द अपार, पतित पापी जाए तार जिउँ तारी गनका, रसना गाए हरि निरँकार। हरि शब्द अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात जपाए आदि अन्त वारो वार। हरि शब्द अपार, हरि ख़ींनया। हरि शब्द अपार, वड वड दाना बीनिआ। हरि शब्द अपार, गुरमुख विरले रसना चीनया। हरि शब्द अपार, तन मन काया ठंडा करे सीनया। हरि शब्द अपार, अमृत सिंच काया कराए ठंडी ठार, हरि शब्द अपार, खोल्हे बन्द कवाड़, तत्ती वा ना लग्गे हाढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलारे, आपे परखे चंगे माढ़े, सच सच्च सच नगीनया। हरि शब्द अपार, वथ रघुराईआ। हरि शब्द अपार, सर्बकला समरथ, मातलोक सदा एका वस्त टिकाईआ। हरि शब्द अपार, गुरमुखां देवे वथ, सिर रक्खे दे कर हथ्थ, आत्म भेव गूझ खुल्हाईआ। हरि शब्द अपार, लक्ख चुरासी पाई नत्थ, चारों कुन्ट फिरन वाहो दाहीआ। हरि शब्द अपार, पंजां चोरां जाए मथ, इक्क चढ़ाए शब्द रथ, लोआं पुरीआं पार कराईआ। हरि शब्द अपार, जन भगतां देवे नाम वथ, शब्द गहणा लोकमात लैणा,
हरिजन सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी साचा सैणा, दरस दिखाए तीजे नैणा, संत सुहेले मिल मिल बहिणा, अचरज रीत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, दुरमति मैल तन रिहा धोत, हरिजन रहे सरनाईआ। हरि संत अपार, सति सरूप्या। हरि संत अपार, करे प्रकाश अन्ध अन्ध कूपया। हरि संत अपार, जगत बंधाए धार, फड़ उठाए वड वड शाहो भूपया। हरि संत अपार, मिल्या मेल कन्त भतार, वसे सच महल्ल उच्च मुनार, रंग माणे हरि भगवान, ना कोई जाणे रेख रूपया। हरि संत अपार, जीव जन्त वखाणे सच इक्क टिकाणया। हरि संत अपार, कुलवन्त सोभावन्त सुहागी नार, जोती जोत सरूप हरि, इक्क बिठाए दया कमाए, साचे शब्द बिबाणया। शब्द बिबाणा हरि करतार। जन संतां देवे कर प्यार। लोकमात उठाए वारो वार। सुख सहिज समाए, घर इक्क वखाए दर द्वार। नाम वस्त हरि झोली पाए, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे शब्द अधार। हरि संत हरि दुलारा। आदि अन्त नाम वणजारा। बैठ इकन्त वेख वखाणे घर सच टिकाणे, ना कोई दीसे चार दुआरा। आत्म रंग साचा माणे, ना कोई जाणे जगत काणे, मिल्या मेल पुरख अपारा। जीव जन्त वञ्झ मुहाणे, एका देवे नाम निधाने, गुणवन्त गुणी गुणकारा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आदि अन्त जुगा जुगन्त, एका मिले मीत मुरारा, मीत मुरारा हरि निरँकारा। अट्ठे पहर करे प्यारा। वेला वक्त ना रिहा विचारा। शब्द दस्से तिक्खी धारा। इक्क फड़ाए हथ्थ कटारा। मारी जाए वारो वारा। हउमे रोग रिहा निवारा। आत्म जोती कर उज्जयारा। मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा। जगे जोत अगम्म अपारा। मिले मेल पुरख भतारा। सोहँ तिक्खी धारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, शब्द भण्डार रिहा भर, मातलोक ना आए हारा। हरि मूर्त अकाल, नूर नुरन्तया। हरि मूर्त अकाल, जोत भगवन्तया। हरि मूर्त अकाल सच धाम रहन्तया। हरि मूर्त अकाल, इक्क अकार त्रै लोआं रखन्तया। हरि मूर्त अकाल, ना कोई जाणे जीव जन्त गंवार, भरम भुलाए साधन संतया। हरि मूर्त अकाल, गुरूआं पीरां मारे कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दूसर दर ना कोई वखन्तया। हरि मूर्त अकाल, इक्क हरि सच्ची सरकार, चार वरन एका सरन रखन्तया। हरि मूर्त अकाल, अट्ठे पहर ख़बरदार, हरि मूर्त अकाल, ना कोई पावे सार, हरि नरायण सहिज सुखवन्तया। हरि मूर्त अकाल, आप नुहाए एका साचे ताल, सति सरोवर इक्क इशनान करन्तया। हरि मूर्त अकाल, जन भगतां करे प्रितपाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जन भगत टेक आदिन अन्तया। हरि मूर्त अकाल, इक्क ओंकार है। हरि मूर्त अकाल, शब्द साची धार है। हरि मूर्त अकाल, पवण स्वासी घट घट वासी, जीआं जन्तां पाए सार है। हरि मूर्त अकाल, मानस जन्म करे रहिरासी, आप कटाए जम की फाँसी, गुरमुखां रिहा सुरत
संभाल है। हरि मूर्त अकाल, गुरमुख बणाए शब्द स्वासी, आत्म जोत करे प्रकाशी, आत्म दीपक कर उज्जयार है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वसे सद बाहर है। हरि मूर्त अकाल विच दरबारया। जगे जोत इक्क गुलाल, अन्त ना पारावारया। शब्द रक्खे इक्क दलाल, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। चार वरनां एका सरनां, राउ रंक राज राजाना शाह सुल्ताना, एका राह वखा रिहा। ना कोई जाणे जीव जहाना, गुरमुखां बन्न्हे आत्म गाना, शब्द डोरी नाल बंधा रिहा। एका झुल्ले जगत निशाना, साचा लेख हरि लिखाए, सत्त दीपां वंड करानां, नौवां खण्डां बणत बणा रिहा। जोती जोत कोटन भाना, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञाना, हथ्थ ना आए वेद पुराना, खाणी बाणी नर पछाणा, कलिजुग अन्तिम अन्त आपणा भाणा हरि सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धार विच संसार आप आपणी आप बणा रिहा।