२१ माघ २०११ बिक्रमी संत लाभ सिँघ नाल बचन होए पिण्ड सैदपुर ज़िला अमृतसर
गुर प्रसादि किरपा धारी। संत सुहेले लाध, देवे वस्त इक्क अपारी। किरपा कर माधव माध, देवे दरस अगम्म अपारी। जोती जोत सरूप हरि, वड दाता शब्द भण्डारी। इक्क वजाए आत्म नाद, अनाद अनादा धुन धुन्कारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका शब्द तन अधारी। गुर प्रसादि गुर चरन प्यारा। प्रभ अबिनाशी साची धारा। लोकमात कलि वणज कराए, एका नाम अपर अपारा। सवेर सन्झ ना कोई रखाए, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत निशाना हरि भगवाना शब्द महाणा वञ्झ ल्याया। शब्द वञ्झ नाम मुहाणा। प्रभ अबिनाशी लोकमात मार झात आप लगाणा। आपे रहे इक्क इकांत, जल थल वल छल कर कर बलि बलि आप आपणा खेल रचाणा। जोती जोत सरूप हरि, गुर प्रसादी आदि जुगादी अनाद अनादी शब्द ब्रह्मादी गुरमुख आत्म भरपूरया, सति सरोवर एका नूर हाज़र हज़ूर आप आपणा दरस दिखाणा। मन तृप्त काया तृप्तास। आपे कटे जगत बिप्पत, दु:ख ना लग्गे काया नाड़ी हड्ड मास। पुरख अबिनाशी साची सिफ्त, सदा सुहेला वसे आस पास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मानस जन्म कराए रास। सोहँ बंक द्वार, दर द्वारया। किरपा कर हरि निरँकार, चढ़ के आए साचे ताज्जया। आपे शब्दी बोले खोल्हे बन्द कवाड़, साचा साजन जिस जन साज्जया। वा लग्गे अग्गे तत्ती हाढ़, ना वज्जे साचा वाज्जया। दर घर साचे लैणा वाड़, जगे जोत बहत्तर नाड़, भरम भुलेखा जाए भागया। माया जोती देणी
साड़, शब्द मारे काड़ काड़, पर्हे होए झूठी धाड़, रक्खे लाज लाजन लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर आए एका एक भागया। साचा दर द्वार बन्द द्वारया। दसवें नूर अपार ग़रीब निवाज्जया। जोती भेख अपार, शब्दी नादया। एका एक अपार, हरि निरँकार, गुरमुख विरले मात लाध्या। सोलां करे शृंगार, गुरमुख साचा साची नार, मिले मेल कन्त भतार, देवे नाम सच्चा दाज्जया। साचा करे वणज वपार, मानस देही अपर अपार, वेले अन्त ना जाए हारया। दर घर साचे मेले इक्क अकेले, आप संवारे लोकमात जन भगतां जोती काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे उच्च महल्ल जगत मुनारे आया भाज्जया। उच्च महल्ल इक्क अटला। पुरख अबिनाशी वेख विचारे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थला। गुरमुख साचे संत दुलारे, आप वसाए घर अपारे, जोती जोत सरूप हरि, सदा वसेरा इक्क घर निहचला धाम अचल्ला। आए दर द्वार संत सुजानया। खोल्ह बन्द कवाड़, विष्नूं भगवानया। नेड़ ना आए पंचां धाड़, शब्द फिरे पिच्छे अगाड़, साचा समां सुहानया। जोती नूर इक्क अकाला हरि कृपाला दीन दयाला जगे जोत बहत्तर नाड़। कलिजुग लाहे दाग कालया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, दस्सण आया इक्क राह सुखालया। सच्चा राह एका दस्से, गुरमुखां दे हिरदे वसे। बेमुखां तों डर डर नस्से। शब्द तीर एका कसे। कलिजुग अन्धेरी रैण जिउँ चन्द मस्से। गुरमुख साचा संत सुहेला आए चल बंक द्वारी खिड़ खिड़ हस्से। साचे बंक द्वार आप सुहानया। नावें दर ना दिसे हरि, पूर्ब कर्म आप पछानया। आप चुकाए अगला पिछला डर, एका जोत श्री भगवानया। ना जन्मे ना जाए मर, आदि पुरख दी सच निशानीआ। साची करनी रिहा कर, लोकमात मार झात हरि वड बली बलवानया। जन भगतां देवे शब्द सुगात, आत्म मिटे अन्धेरी रात, वज्जे तीर एका कानीआ। आत्म वेख मार झात, बैठा दिसे इक्क इकांत, सति सरूप सति सतिवादी बोध अगाधी, अन्तिम हरि गुण निधानया। आत्म घर गुण निधान। वसे हरि सर्ब घट जाण। गुरमुखां खोल्हे बन्द दर नौ निध निध निधान। इक्क वखाए सच घर, जगे जोत हरि बलवान। आप आपणी किरपा कर, चल के आया साचे घर, झुल्लदा दिसे इक्क निशान, एका झूले मात निशान। सोहँ लेख लेख लिखान। एका दूजा भेव मिटान। गुरमुख साचा ना कदे सोया, पुरख अबिनाशी आप जगान। अमृत मेघ साचा चोया मिले हरि जगत निधान। धुरदरगाही साचा ढोआ, एका शब्द वड बिबाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए सच घर, नौ निध अठारां सिध्ध, चारों कुन्टां होई हैरान। सतिगुर पूरा जागे जगत जगांयदा। गुरमुख विरला चरनी लागे, सच वस्त हरि झोली पांयदा। लोकमात होए वड वडभागे, मानस जन्म सफल करांयदा। इक्क सुणाए
साचा रागे, शब्द धुन इक्क उपजांयदा। आप बणाए हँस कागे, सोहँ साची चोग चुगांयदा। अगले पिछले धोवे दागे, मिल्या मेल कन्त सुहागे, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। बेमुख दर तों जायण भागे, आत्म बुझे ना तृष्ना आगे, माया ममता जाल विछांयदा। गुरमुखां पकड़े आपे वागे, खेल रचाए इक्की माघे संत सुहेला दर घर साचे आपे आवे आप कराए आपणा लेखा, डोर आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे गुर आपे चेला, बेमुखां होए वक्त दुहेला, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, साची बणत बणांयदा। धर्म राए दी कटे जेल्हा, गुरमुखां रक्खे एका संग साचे धाम बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरूआं पीरां शब्द धार बन्न्हांयदा। शब्द धार हरि निरँकार। लोकमात देवे वारो वार। गुरमुख साचे आत्म वेख मार झात, अमृत देवे बूंद स्वांत, काया रक्खे ठंडी ठार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आप बन्न्हाए चरन नात, आपे पिता आपे माता सतिगुर पूरा नीर विरोले साची जोती नूर टिकांयदा। मिले वड्याई लोकमात, गुरमुख बणाए सच बरात, एका जोती हरि टिकांयदा। सच महल्ल इक्क अटल इकांत, ना कोई दिवस ना कोई रात, अट्ठे पहर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे, शब्द तूरे एका नाद वजांयदा। एका नाद धुन अनहद तूरे। तुटे मुन सुन हाज़र हज़ूरे। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, बेमुखां दिसण दूरे। लक्ख चुरासी विच्चों चुण, आपे करे छाण पुण, आपे लाहे जगत वसूरे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात उपजाए साचे सूरे। हरि शब्द अपार चारों कुन्ट ढंडोरया। गुरमुख विरला पाए सार, पुरख अबिनाशी चारों कुन्ट फिरे दौड़या। एका करे चार वरन चार कुन्ट बन्न्हे धार, वेख वखाणे सर्ब संसारया, आपे वेखे मिट्ठे कौड़या। शब्द रक्खे तिक्खी धार, बज़र कपाटी जाए पाड़, नेड़ ना आए मौत लाड़, गुरमुख चढ़या साचे घोड़या। पंजां चोरां देवे झाड़, जोत जगे बहत्तर नाड़, दर घर साचे देवे वाड़, धुरदरगाही बेपरवाही लोकमात आवे दौड़या। लोकमात बणाए इक्क अखाड़, नौ खण्ड पृथ्मी देवे साड़, लेख लिखाए सतारां हाढ़, ना कोई जाणे ब्राह्मण गौड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, आप चढ़ाए साचे पौड़या। एका पौड़ा मात लगाउणा। गुरमुख साचा पार लँघाउणा। शब्द धार इक्क चलाउणा। अठारां बरन इक्क कराउणा। सुघड़ स्याणा चतुर सुजाना, हरि भगवान आप अख्वाउणा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका बख्शे चरन ध्याना, बेमुखां मिटे नाम निशाना, रसना तीर इक्क चलाउणा। जगत छुडाए खाणा पीणा, दर बहाए दाना बीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, एका रंगण रंग रंगा रिहा। चाढ़्हे रंगण रंग नाम भगत ललारीआ। एका दर लैणा मंग, ना होए मात ख्वारीआ।
पुरख अबिनाशी सदा सुहेला अंग संग, अट्ठे पहर पहरेदारया। आपे कटे भुक्ख नंग, शब्द घोड़े कसे तंग, बेमुख भन्ने कच्ची वंग, होए आप अस्वारया। धरत मात लहू रंगे रंग, लक्ख चुरासी होए भंग, एका मारे शब्द डंग, तिक्खी धार अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, एका बन्न्हे धार विच संसारया। साची बन्न्हे धार जगत सुणांयदा। पूर्ब कर्म रिहा विचार, गुरमुख साचे संत सुहेले आप उठांयदा। भुले फिरन जीव गंवार, साचा राह ना कोई वखांयदा। एका देवे शब्द अधार, आत्म जोती कर अकार। धुनी नाद मारे अवाज़, गुरमुख सोए आप उठांयदा। गुरमुख साचे लए लाध, प्रगट होए माधव माध, जोती जामा हरि बलवाना, वाली दो जहानां लोकमात पांयदा। शब्द पकड़े तीर कमाना, मेट मिटाए राज राजाना, ना कोई चतुर सुजाना, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञाना, भेद ना पायण वेद पुराना, अञ्जील कुरान दिस ना आंयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, हरि वडा शाह सुल्ताना, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरमुख साचे संत, फड़ फड़ बाहों आप उठांयदा। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्त, ना कोई जाणे साध संत, साचा कन्त दिस ना आंयदा। लक्ख चुरासी भुल्ली माया रुली, जीव जन्त भरम भुलेखे हरि भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साची बणत बणांयदा। आत्म भाग मेल मिलावा साचे कन्तया। माया डस्सणी ना डस्से नाग, गुरमुख ना बणे हँस काग, मानस देही ना लग्गे दागया। पुरख अबिनाशी गया जाग, गुरसिक्खां बुझाए तृष्ना आग, दर दुआरे आत्म घर साचे सर आवे भागया। मेल मिलावा कन्त सुहाग, शब्द मिले काया ताग, इक्क वजाए साचा नाद, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सोहँ शब्द वड अनरागया। सतिगुर पूरा जाणीए, होए चतुर सुजाना। सतिगुर पूरा जाणीए, एका देवे ब्रह्म ज्ञाना। सतिगुर पूरा जाणीए, एका देवे नाम निधाना। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क रखाए सच निशाना। सतिगुर पूरा जाणीए, फंदन फंद कटाना। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे संग समाना। सतिगुर पूरा जाणीए, सति संतोखया। सतिगुर पूरा जाणीए, एका देवे अन्तिम मोखया। सतिगुर पूरा जाणीए, लोकमात ना देवे धोखया। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, गर्भवास ना होए उलटा रुखिआ। सतिगुर पूरा जाणीए, दीन दयाला। सतिगुर पूरा जाणीए, अट्ठे पहर होए रखवाला। सतिगुर पूरा जाणीए, कलिजुग जामा हरि ने पाया, लाहे हड्डी पाला। सतिगुर पूरा जाणीए, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढे ना पल्ला तेरा छड्डे, ना कढ्ढे कोई दवाला। जोती जोत सरूप हरि, साचा साक सैण सज्जणा। हरि जोती नूर अवल्लड़ा। सद वसे इक्क इकल्लड़ा। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म दर दुआरे सदा खल्लड़ा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क दुआरा साचा मलड़ा। एका जोती
सदा जगाईआ। आदि अन्त खेल रघुराईआ। इक्क जोती सदा टिकाईआ। संत लाभ सिँघ जिस तेरी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आप कराईआ। एका जोती सर्ब उजाला है। जिस देवे गुर गोपाला है। अट्ठे पहर सदा रखवाला है। जोती जोत सरूप हरि, सच घर दी सैर, ना वड़े कोई ऐर गैर ना रक्खे कोई दलाला है। ना कोई दलाल ना कोई विचोला, इक्क पहनाए प्रभ अबिनाशी गुरमुख तेरे तन चोला, फल लगाए काया डाला है। जोती जोत सरूप हरि, चरन प्रीती इक्क निभाए आपणे नाला है। आत्म दर इक्क दुआरा है। जिथ्थे वसे इक्क निरँकारा है। कदे गुप्त कदे ज़ाहरा है। साध संत पूरन भगवन्त आप बन्न्हाए साची धारा है। जोती जोत सरूप हरि आपणे रंग वसे करतारा है। जोती नूर सच टिकाणया। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। कलिजुग भुल्ले जीव निधानया। माया रुले पाणी प्या काया चुल्ल्हे, बुझी जोत भगवानया। पूरे तोल गुरमुख विरले तुले, दर घर साचे मिले माणया। जोती जोत सरूप हरि सद मिले सति टिकाणया। सति पुरख सति टिकाणा है। एका जोत डगमगाणा है। ना कोई राग ना कोई धुन गाना है। एका छत्र झुलाए सीसा, आपणे घर करे वसेरा है। गुरमुखां दिसे नेरन नेरा, बेमुखां दूरन दूरा है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तारे कर कर आपणी मेहरा है। आत्म जोती जिस जगाईआ। काया सोती मात उठाईआ। दुरमति मैल जगत गंवाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रही फैल, किसे हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणी रचन रचाईआ। संत जनां हरि मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी घर बहाया। एका देवे नाम धना, आत्म झोली दए भराया। शब्द सुणाए सच कन्ना, सोहँ राग इक्क अलाया। आप मिटाए जीव जनां, भाण्डा भरम दए भन्नाया। जोत जगाए सच तना, आत्म अन्धेर दए मिटाया। धर्म राए ना दए डन्ना, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण नाम चढ़ाया। रंगण नाम हरि चढ़ांयदा। काया माटी झूठा चाम, ना कोई दाम लगांयदा। पूर कराए आत्म काम, इक्क प्याए अमृत जाम, आत्म तृष्ना भुक्ख गवांयदा। मेट मिटाए कलिजुग रैण अन्धेरी शाम, नेड़ ना आए कामनी काम, गुरमुख साचे संत जनां, साचे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक्क अटल साचे धाम बहांयदा। साचा दिसे हरि निरँकारा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा। बेमुखां आत्म रहे उदासी, आत्म विकार जगत हँकारा। धर्म राए गल पाए फाँसी, वेले अन्त ना होए छुटकारा। मेट मिटाए मदिरा मासी, प्रगट होए घनकपुर वासी, जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण रंगे नाम, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार खेल हरि बनवारया। शब्द चढ़ाए साचा तेल, नाल व्याहे जोती लाड़या। मिल्या मेल साचे सज्जण सुहेल, सद फिरे पिच्छे अगाड़या। साचा
धाम इक्क नवेल, जोती जोत सरूप हरि, मिल्या मेल भतार, आत्म किया शृंगार, तुट्टा माण ताणया। साची सेजा सुत्ते पैर पसार, आत्म उत्ते खिड़्ही गुलज़ार फल फुल लग्गे काया डालया। ना कोई जाणे जीव गंवार, गुरमुख विरला पावे सार, शब्द आवे तिखी धार, दर द्वार दीपक जोती जगे महानया। सुरती खिच्ची जाए दस्म दुआर, आपे खोल्हे बन्द कवाड़, पंजां चबाए आपणी दाढ़, जोती जोत सरूप हरि, आपणे घर देवे वर, करे खेल वड महानया। आत्म दर हरि खुल्हांयदा। साचे सर इशनान करांयदा। ना कोई जाणे नारी नार, एका पुरख हरि भतार, लक्ख चुरासी आप प्रनांयदा। गुरमुख जाणे शब्द स्वासी, वेख वखाणे पृथ्मी अकाशी, लोआं पुरीआं धार बनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणे रंग समांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। लक्ख चुरासी गई हारया। चारों कुन्ट रैण अंध्यारया। ना कोई भाई भैण साक सज्जण सैण, माया राणी खाए डैण, घर घर पौंदी जाए वैण, देंदी जाए बहारीआ। ना कोई चुकाए लहिण देण, बेमुख झूठे वहण वहिण, ना मिल्या शब्द भण्डारया। गुरमुख साचे संत जन प्रभ का भाणा सिर ते सहिण, गुर संगत सारे मिल मिल बहिण, रंग चढ़ाए हरि करतारया। रसना किसे ना सके कहण, दरस दिखाए तीजे नैण, जोत जगाए डगमगाए नर निरंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल अपर अपारया। कलिजुग तेरा कर्म विचारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। धरत मात करे पुकारे। साधां संतां तुट्टा नाता, भरम भुलेखे जात पात ऊँचां नीचां गऊ ग़रीबां कोई ना पावे सारे। ना कोई पिता ना कोई मात, ख़ाली दिसण सर्ब भण्डारे। एका मिले पुरख बिधात, साची देवे शब्द सुगात, आप आपणी किरपा धारे। कलिजुग नार कुलक्खणी वड कमज़ात, ना मिल्या कन्त सुहाग, चारों कुन्ट अन्ध अंध्यारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग समारे। आपणा रंग आपे जाणे। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, किसे हथ्थ ना आए सुघड़ स्याणे। साची जोत मात प्रकाशी, गुणवन्त हरि गुण निधाने। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आप आपणे रंग समाणे। वेखे रंग रंग रंगानया। शब्द घोड़े कस्सया तंग, लोआं पुरीआं रिहा लँघ, साची रक्खे इक्क उडानया। ना कोई ढोल ना मृदंग, ना कोई दूजा वसे संग, सुर ताल ना कोई रखानया। वड दाता हरि सूरा सरबंग, गुरमुखां कटे भुक्ख नंग, आत्म तृष्ना दूर करानया। लक्ख चुरासी होणी भंग, शब्द चलाए तीर तुफंग, एका धार वहाए गंग, लहू मिज्झ मात महानया। गुरमुखां मंगी साची मंग, प्रभ अबिनाशी होया संग, आत्म दर द्वार सच घर बाहर आपे जाए लँघ, आपे खोल्हे बन्द किवाड़या। पंजां तत्तां देवे मतां, एका बंधाए चरन नत्त, साचा देवे शब्द सहारया। शब्द सहारा कलिजुग तेरा प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आप आपणा दरस दिखाए,
जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां एका सरना रखा रिहा। चार वरना एका सरना, कलिजुग अन्तिम वारया। गुरमुखां मिल्या हरि धरनी धरना तरनी तरना , आप खुल्हाए हरना फरना, जगत चुकाए मरना डरना, देवे दरस अगम्म अपारया। प्रभ का भाणा सिर ते जरना, साचा फ़रमाण धुर दरबारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमत हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, राजे राणे बाहों फड़, शब्द जकड़ आप उठा रिहा। वज्जे शब्द जंजीर जगत अमोल्लया। कोई ना कटे भीड़, ना किसे जन्दरा खोल्ल्हया। ना कोई जाणे हस्त कीड़, हरि अन्दरे अन्दर बोल्लया। गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, देवे शब्द नाम अनमोल्लया। लक्ख चुरासी शब्द वेलणे देवे पीड़, कलिजुग अन्तिम पड़दा फोल्लया। एका बन्न्हे साची बीड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द अनमोल्लया। सोहँ शब्द चलाए साचा तीर। सत्तां दीपां वंड वंडाए, लोआं पुरीआं हुक्म सुणाए, सुरपति राजा इन्द पकड़ उठाए, वड दाता गुणी गहीर। जोती जोत सरूप हरि, एका धार विच संसार चलाए कलिजुग तेरा अख़ीर। ना कोई जाणे गहर गवर। गुरमुख विरले मानस जन्म जाए सवर। लक्ख चुरासी इक्क बिठाई धरत मात तेरी गोद कबर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, एका सच्चा राह दिसाने, जगत जंजाला फाह कटाने, जगत मलाह आप अख्वाने, देवे नाम सच्चा धन माल, कोई ना जाणे अवर। सज्जण सुहेला मीत हरि रघुराईआ। अट्ठे पहर वसे चीत, साचे मन्दिर रिहा सुहाईआ। भगत सुहेला परखे नीत, पड़दा उहला ना कोई रखाईआ। जोत निरालम इक्क अतीत, घर साचे डगमगाईआ। हरि संतां दस्से साची चरन प्रीत, हरि मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर इक्क रखाईआ। जोत निरँजण दर्द दु:ख भंजन, साचा सज्जण हथ्थ किसे ना आईआ। हरि संत प्यारा पुरख अपारा हरि गिरधारा, जोती खेल अपर अपारा आप कराए साचे मेल, शब्द कराए इक्क वणजरा। जोती जोत सरूप हरि, अनाद अनादा बोध अगाधा, गुरमुख विरले रसन अराधा, एका दस्से साची धारा पुरख अपारया। किसे हथ्थ ना आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जोती जोत सरूप हरि, आत्म नुहाए साचे सर, दुरमति मैल रिहा उतारया। दुरमति मैल देवे कट। दूई द्वैतीे मेटे फट्ट। आपे खेवट आपे खेटे, ना कोई खेल बाज़ीगर नट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन संतां मैल देवे कट। मिल्या मेल कन्त सुहागा। छुट्टा ताण छत्ती रागा। आत्म सोई आप जगाए वड वडभागा। नाम जपाए एका एक एक अनुरागा। जोती जोत सरूप हरि, धोवे काया दागा। हरि नाउँ जगत अनरागया। वसे साचे थांउँ, अगम्म अथाह बेपरवाह ना सोया ना जागया। जन भगतां करे ठंडी छाउँ, आपे पिता आपे माओ, काया धोए लग्गे दागया। सच सरोवर हँस बणाए काउँ, चरन प्रीती जो जन साची लागया। जोती जोत
सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जुगा जुगन्त आवे जावे भागया। आदि अन्ती एका कार। जुगा जुगन्ती पाए सार। भगत भगवन्ती खेल अपार। साधन संती शब्द धार। लोकमात बणाए बणती, आए चल द्वार। मेल मिलावा साचे कन्ती, गुरमुख नारी सच भतार। पुरख अबिनाशी सोलां शृंगार आप शृंगारी, काया नाम शब्द कंगण तन पहनाया। एका रंगण नाम चढ़ाया, दूजा दर ना मंगण जाए, देवणहार सर्ब संसारया। अंगण संगण आप रहाए, जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारया। काया किला कोट गढ़्ह अपारया। दुक्खां धाड़ रही चढ़, ढहिंदा जाए वारो वारया। कोई ना सके अग्गे अड़्ह, ना कोई सके नाड़ी फड़, वेला चुक्कया हथ्थ ना आ रिहा। ना कोई रखाए काया धड़, होए सहाई ना कोई बचा रिहा। ना कोई जाए अन्दर वड़्ह, रोगां सोगां लए फड़, चिन्ता रोग मिटा रिहा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, अट्ठे पहर रिहा लड़, भेव आप छुपा रिहा। गुरमुख साचा गुर पूरे दा पकड़े लड़, जगत जंजाला हरि दयाला आपे तोड़ तुड़ा रिहा। मानस देही ना जाए हड़्ह, बुझे अग्ग बहत्तर नाड़, अमृत जाम इक्क प्या रिहा। दर दुआरे आत्म खड़्ह, रोगां सोगां देवे झाड़, काया मन्दिर साफ कराए सोहणा वसेरा सुच्चा घर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ देवे नाम वर, रसन गुण गंवा रिहा। काया मिटे रोग सोग, चिन्त विजोग दूर करावणा। प्रभ दरस दिखाए अमोघ, मिलाए मेल लिख्या धुर संजोग, एका दूजा भउ चुकावणा। आप चुगाए शब्द चोग, माणक मोती गुरमुख साचा आत्म जोती आप जगावणा। आप बणाए माणक मोती, दुरमति मैल जाए धोती, सति सरोवर आत्म इशनान इक्क करावणा। साचा देवे ब्रह्म ज्ञान, पुरख अबिनाशी चरन ध्यान, नेत्र नैण लोचन तीजे मन तन भीजे, काया सिंचे ठंडी ठार करावणा। एका शब्द नाम बीजे, गुरमुखां आत्म इक्क पतीजे, पुरख अबिनाशी आप कराए मात रीझे, शब्द हार तन शृंगार एका तन पहनावणा। मानस देही ना आए हार, लक्ख चुरासी करे पार, शब्द घोड़े कर अस्वार, साचे धाम आप बहावणा। दरस दिखाए हरि निरँकार, हरस मिटाए कर प्यार, अमृत मेघ बरस वखाए काया ठंडी ठार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच्चा नाम वर, काया मन्दिर अन्दर रोग सोग दए निवार। देवे शब्द अधार, नाम भरपूरया। बख्शे चरन प्यार, आसा मनसा पूरया। मानस देही ना आए दूजी वार, एका जामा जोती नूरया। लक्ख चुरासी गई हार, कलिजुग भरया अन्तिम पूरया। गुरमुख विरला पावे सार, प्रभ अबिनाशी साची धार, जोती जामा खेल्ह अपार, सर्बकला भरपूरया। रक्खे शब्द इक्क अपार, मारी जाए वारो वार, गुरमुख सुहेले आप उठाए, खिच्च ल्याए चरन द्वारया। बेमुखां दिसे दूरन दूरया। जोती नूरा कर अकार, खोल्हे आत्म बन्द कवाड़, अग्गे दिसे साचा लाड़, आत्म सेजा सुत्ता वड दाता वड वड सूरया। आपे
धीआं आपे पुत्ता, आपे आपणे नाम विगुत्ता, पुरख अबिनाशी सच अचुत्ता, आप सुहाए काया रुत्ता, फल फुल्ल लगाए सच्चे डालया। एका हल्ल सच्चा जुत्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, साचा नाम बीज अमृत धरा लया। अमृत आत्म बीज हरि कढाईआ। तन मन अमृत सीज, एका धार अमृत फुहार काया मन्दिर साचे अन्दर आपे आप रखाईआ। ना हरि जाणे डूंघी कन्दर, आपे तोड़े वजा जन्दर, सच दुआरा आप खुल्हाईआ। जगे जोत अन्दरे अन्दर, गुरमुख साचे संत जनां साचा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। स्वच्छ सरूप अनाद अनाद। आवे जावे आदि जुगादि। वेख वखाणे सर्ब ब्रह्माद। पुरीआं लोआं रिहा साध। ब्रह्मा अट्ठे पहर गाए चारे मुख रिहा उठाए, सुणे सुणाए इक्क अवाज। शिव शंकर करे विचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। जटा जूटी खेल अपार। एका पाए हरि जी सार। देवे दरस अगम्म अपार। पुरीआं लोआं बन्न्हे धार। जोती जामा श्री भगवाना आदि अन्ता एका बन्न्हे धार। करोड़ तेतीसा गाए बतीसा, सुरपति राजा इन्द मेट मिटाए, खेल रचाए बीस इकीसा। जोती जामा श्री भगवाना, आप आपणे रंग समाना। आपे जाणे आपणी कार। एका एक इक्क अकाला। साचे घर खेल निराला। अन्तिम खाए सभ नूं काला। संत जनां हरि हिरदे वसे, शब्द तीर एका कसे, दस्से राह सुखाला। पंजे चोर जायण नस्से, निझर धार एका वसे, किरपा करे हरि गोपाला। आत्म प्रकाश कोटन भान रव रवि सस्से, मिटे अन्धेरी रैण मस्से, नेड़ ना आए कोई शैताना। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना, पिठ दे कदे ना नस्से। गुर संगत आई दर नाम भिखारी है। देणा दरस अगम्म, जोत निरँकारी है। अमृत झिरना झिरे छम छम, एका दिसे सीतल धारी है। मानस देही किसे ना आउणी कम्म, अन्तिम जाणी साड़ी है। आत्म जोती रमईआ रम, पूरन ब्रह्म विचारी है। कोई ना मंगे दर घर साचे दम, ना करे कोई हुदारी है। आप मिटाए जगत कम्म, दर्शन देणा किरपा कर, अपर अपारी है। जोती जोत सरूप हरि, साचा बैठण साचे घर, एका एक गुजारी है। एका दरस भगत भगवान। आत्म जोती शक्त महान। बूंद रक्ती चुक्के कान। साची जुगती विच जहान। अन्तिम मिले साची मुक्ती, रहणा नाम निशान। दसवें घर जाए चढ़, अग्गे हरि जी सुरती लए फड़, ना खिच्चे कोई कमान। एका जोत साची जगी, मिले मेल श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, सच महल्ल अटल बैठा हथ्थ ना आए वड बली बलवान। वड बली बलवाना, नर निरंकारया। आपणे भेव समाणा, खेल अपारया। जोती जोत महाना, ना किसे विचारया। गुरमुख विरला बन्न्हे हथ्थीं सच्चा गाना, इक्क ध्यान लगा रिहा। कलिजुग तुट्टे माण ताणा, अट्ठे पहर सन्झ सवेर एका एक समा
रिहा। संगत नहीं ऐर गैर, गुरमुख साचे संत शाइर आत्म ब्रह्म ज्ञाना, दरस दिखाए दया कमाए दर घर आए श्री भगवाना, साची भिच्छया पा रिहा। आत्म इच्छया हो सहाए, फंदन फंद लक्ख चुरासी गेड़ मात कटाओ, जोती जोत सरूप हरि, सााचे मार्ग पा रिहा। काया मन्दिर खुल्हा वेहड़ा, शब्द बगीचा इक्क लगाओ। गुर संगत नाम वणजारी है। काया मन्दिर इक्क क्यारी है। गुर पूरा बीज बीजे वारो वारी है। अमृत धार एका बख्शे साचा बण जाए सज, लग्गे फल इक्क अपारी है। नेत्र खोल्हे तेजन तेज, गुर संगत कराओ साची रीझ, ना होए बन्द कवाड़ी है। सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे सर्बकला भरपूरे, घर साचे देणा वाड़ी है। दस दस इक्क ग्यारां। घर लग्गीआं रहण सच बहारां। गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराणे साचे मेले, कन्त सुहागी मिलण नारां। शब्द गुर सुरती मेल मिलाना। अन्तिम वेले धर्म राए दी तुट्टी जेल्हे, खिच्च लयाउणा चरन दुआरा। पल्ले नाही कुछ पैसे धेले, आत्म जोती इक्क इकेले, वसे सच महल्ल मुनारे, जोती जोत सरूप हरि, इक्क ग्यारां कर विचार, आपणा खेल आपे खेले। गुरमति गुर की धार, जगत वड्डयाईआ। आत्म देवे धीरज जत, काम कामनी वस कराईआ। बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत्त, आत्म विकार गंवाईआ। देवे शब्द नाम गुरमति, गुरमुख तुट्टे मात ना जत धीर धराईआ। आप चढ़ाए साचे रथ, सतिगुर पूरा जगत समरथ, ना दामन कोई छुडाईआ। शब्द चलाए जगत अकथ्थ, लक्ख चुरासी जाए मथ, राजे राणयां पाए नत्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां देवे नाम वथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, एका चरन ध्यान रखाईआ। कलिजुग सीआं साढे तिन्न हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, रंक राजाना वंड कराईआ। वंडे वंड आप बलकार। शब्द खण्डे तिक्खी धार। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, ना कोई जाणे जीव गंवार। करे खेल हरि वरभण्डे, जोत सरूपी जामा धार। चार कुन्ट चमकाए चण्ड प्रचण्डे बेमुखां नंगी होई कंडे, अन्तिम वेला आई हार। मेट मिटाए भेख पखण्डे, हथ्थ उठाए सोहँ खण्डे, चारों कुन्ट रिहा हुलार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल अपर अपार। पुरख अबिनाशी वंड वंडाउँणी। आपणी बणत आप बणाउँणी। लक्ख चुरासी अन्त विनाशी, ना कोई समझाए हाढ़ी साउणी। एका जोत मात प्रकाशी, ना कोई जाणे अवण गवणी। दर दर घर घर करन हासी, अमृत मेघ ना बरसे संवण संवणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणी रचन रचाउणी। कलिजुग अन्तिम हरि विचारे। पुरख अबिनाशी जामा धारे। पुरी घनक खेल अपारे। शब्द वजाए एका डंक, आप उठाए राउ रंक, जन भगतां सोहणा बंक दुआरे। शब्द दमामा लाए तनक, जन भगतां जोती देवे कनक, अट्ठे पहर नाम हुलारे। आप फिराए मन का मणक, सोहँ शब्द अपर अपारे। जोती जामा श्री
भगवाना, कलिजुग अन्तिम वक्त पछाना, आपे बीना आपे दाना, आपे प्रभ चतुर सुजना, करे खेल हरि निरँकारे। हरि का खेल अगम्म, जगत वड संसारया। इक्क झुलाए शब्द निशान, मेट मिटाए बेईमान, चार कुन्ट कराए हाहाकारया। ना कोई दीसे शाह सुल्तान, प्रगट होए वाली दो जहान, फड़े शब्द खण्डा दो धारया। एका जोधा बली बलवान, ना कोई रक्खे तीर कमान, शब्द तीर इक्क चला रिहा। लाड़ी मौत आए खाण, पुरख अबिनाशी करे ध्यान, धर्म राए दी खुल्हे दुकान, चारों कुन्ट पए वहीर ना कोई मढ़ी ना मसाण, बेमुखां लाहुण आया मकाण, शब्द निशान हरि झुला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, आप आपणे रंग समा रिहा। इक्क दाता जगत भिखारीआ। पुरख बिधाता वड संसारीआ। जन भगतां देवे सच सुगाता, आत्म नाम शब्द धन अपर अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त बणया रहे मात वरतारया। गुरमुखां मंगी इक्क मंग। तन मन काया रंगे रंग। झूठी माया ना डस्से डंग। पुरख अबिनाशी तेरी सच्ची छाया, अट्ठे पहर एका संग। जन भगतां हरि जी गोद उठाया, बेमुख भन्ने काची वंग। शब्द बोध अगाध झोली पाया। हउमे विच्चों रोग गंवाया। चिन्ता सोग जगत मिटाया। आत्म पड़दा उहला लाहया। आप आपणा भेव खुल्हाया। दर घर साचे मेल मिलाया। जगत विछोड़ा इक्क कटाया। चरन प्रीती जोड़ जोड़ा लिख्या धुर संजोगा, आत्म रस भोग कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल भगतां देवे नाम वर, दरस अमोघा इक्क वखाया। गुरमुख मंगे दरस अमोघ, कटे काया हउमे रोग, झूठी माया चिन्ता सोग, कलिजुग जीवां भेद ना पाया। परमानंद इक्क गंवाया। नाम रंगण ना काया चोली, भरम भुलेखे जन्म गंवाया। अन्तिम वेले पिठ होई नंगी, तुट्टा नाता वड दाता सूरा सरबंगी, एथे ओथे ना कोई सहाया। गुरमुखां दात एका मंगी, वजे शब्द नाम मृदंगी, मानस जन्म ना होए भंगी, अन्तिम वेले कटे तंगी, एका वस्त हरि झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आदिन अन्ता साचा संगी, आप आपणा संग बणाया। हरि वडा वड भण्डार है। देवे नाम इक्क अधार है। अमृत प्याए साचा जाम, अट्ठे पहर हुलार है। आप कराए पूरन काम, इक्क कराए वणज वपार है। जोती जोत रमईआ राम, पल्ले कोई ना रक्खे दाम, जगत जंजाला वसे बाहर है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, शब्द भण्डारे रिहा भर, तोड़े जगत हँकार है। आत्म भण्डार जीआ दान। देवे गुर कर ध्यान। मिले मेल शब्द सुरत साची सुर, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। चरन प्रीती जाए जुड़, आत्म मिटे अन्ध अंध्यान। छुट्टे रसना रस फीका कौड़, नेड़ ना आए पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, आप आपणी किरपा कर, लोकमात खोल्हे इक्क सच्ची दुकान। सच दुकान हरि खुल्हाईआ। किला मकान ना कोई रखाईआ। एका
वस्त नाम निधान विच टिकाईआ। गुरमुखां देवे कर ध्यान, अन्दरे अन्दर सर्ब रखाईआ। भरमे भुल्ले जीव निधान, सच वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। गुरमुखां देवे हरि मेहरवान, आत्म जोती रिहा जगाईआ। धुरदरगाही सच फ़ुरमान, जपे जपाए विच जहान, गुर गुरूआं बणत बणाईआ। इक्क अडोल अतोल अमोल हो हो नीवां, सद भाणे रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे सोहँ सच्चा नाम धना, कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त देवण आया लोकमात शब्द वधाईआ।