१ फगण २०११ बिक्रमी हरिभगत द्वार पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सुल्तान सुल्तान सुल्तान परम पुरख जोत, भगवान हरि निरंकारया। सुल्तान सुल्तान सुल्तान बिन वरन गोत, पुरख अगम्म अगम्म अपारया। सुल्तान सुल्तान सुल्तान निर्मल जोत, सच धर्म इक्क संसारया। सुल्तान सुल्तान सुल्तान दुरमति मैल रिहा धोत, शब्द रंगण इक्क करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डंक इक्क वजा रिहा। सुल्तान सुल्तान सुल्तान वड बलवानया। करे खेल भगत सुहेल, वाली दो जहानया। वसे रंग नवेल, आपे जाणे खाणी बाणीआ। ना कोई गुर ना कोई चेल, ना कोई जाणे वेद पुरानीआ। अचरज पारब्रह्म प्रभ खेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलाए वड सुघड़ स्याणया। सुल्तान सुल्तान सुल्तान हरि भगवन्तया। सुल्तान सुल्तान सुल्तान हरि साजण साचा मीत मुरार, आदि अन्त साचा कन्तया। साचा देवे शब्द भण्डार हरि वरतार, माण रखाए जुगा जुगन्तया। जोत जगाई सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, नर हरि श्री भगवन्तया। लक्ख चुरासी कर्म विचार, भगतन होए दास शब्द स्वास, मानस जन्म ना आए हार, आप कटाए जम की फास, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क पहनाए तन शब्द हार। सुल्तान सुल्तान सुल्तान सखी सुल्तानया। मेहरवान मेहरवान मेहरवान पति आत्म रक्खी, मेहरवान देवे माण विच जहानया। कलिजुग अग्नी चार कुन्ट भखी, साध संत होए वैरानया। नेत्र नैण वेखण अक्खीं, साचा हरि ना किसे पछाणया। सड़दे जाण माया झूठे कक्खीं, भुल्ले पुरख सुजाणया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग गुरमुख विरले मात पछाणया। ना कोई जाणे संत फ़कीर। शब्द चल्ले साचा तीर। वेख वखाणे जल थल्ले डूंघी डल्ले, ना कोई देवे किसे धीर। चारों कुन्ट पैण हल्ले, बेमुख रुलण कलम कले, किसे हथ्थ ना आए नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए तेरा अन्त, अन्त अन्त अख़ीर। छब्बी पोह हरि बणत बणाई। साचे मन्दिर अन्दरे अन्दर, साची गणत आप गिणाई। लक्ख चुरासी काया डूंघी कन्दर, प्रभ पूरन बूझ बुझाई। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, छब्बी पोह जगत जंजाला तुट्टा मोह, झूठी काया मात तजाई। छब्बी पोह दिवस उज्जयार। करे कराए हरि निरँकार। साची जोत मात धरे, शब्द रक्खे तिक्खी धार। ना जन्मे ना कदे मरे, आवे जावे वारो वार। एका वसे सच घरे, उच्च महल्ल इक्क मुनार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाया अपर अपार। छब्बी पोह लेख लिखाया। गुर पीर कोई रहण ना पाया। आत्म तोड़े जगत धीर, शब्द डण्डा मगर लगाया। नंगीं पैंरीं फिरन फ़कीर, पुरख अबिनाशी हथ्थ ना आया। शब्द निराला चल्ले तीर, वक्त अख़ीर नेड़े आया। जन भगतां कटे आपे भीड़, निहकलंकी जामा पाया। ना कोई हस्त ना कोई कीट, एका रंगण रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा संग निभाया। जगत गुरूआं मारे मार। हथ्थ फड़ शब्द कटार। आत्म कढ्ढे बल हँकार। जोती नूर ना किसे घर छड्डे, खिच्च ल्याए चरन द्वार। ख़ाली दिसण काया हड्डे, अड्डो अड्डे, झूठी रहे फूं फुंकार। जन भगतां लडाए साचे लड्डे, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। भरम भुलेखा सारा कढ्ढे, सतारां हाढ़ी कर विहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शेख़ पीर ना कोई छड्डे, चारों कुन्ट करे ख्वार। चारों कुन्ट होए ख्वारी। गुरूआं पीरां आए हारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। फेरे हरि शब्द बहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी कारी। एका हरि इक्क इकेला। दूजा ना कोई वसे महल्ला। गुरूआं पीरां पए तरथल्ला। गगन पताली थम्म हिला। फल ना दिसे किसे डाली, वेख वखाणे वल छला। कलिजुग रैण अन्धेरी काली, जोत निरँकारी अचल अचल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक सोहँ शब्द इक्क धार, चारों कुन्ट एका वार कराए साचा हल्ला। गुर पीर औलीए जाण भज्ज। माया मन्दिर झूठे तज। कोए ना पर्दे लए कज्ज। गुरमुख साचा रसना सेवे, काया काअबा आप कराए साचा हज्ज। साची वस्त प्रभ दर लेवे, साचा ताल जाए वज्ज। गुण गोबिन्दा रसना सेवे अन्तिम वेले रक्खे लज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख अभेवे जो घड़या सो जाए भज्ज। एका सोहे हरि द्वार। गुर पीर सभ होणे छार। ना कोई दीसे मीत मुरार। पुरख अबिनाशी साची रीते, लक्ख चुरासी इक्क भतार। ना कोई गुरदुआरा मन्दिर मसीते, उच्च महल्ल ना कोई अटार। कलिजुग औध गई बीते, ना कोई होए अन्त सहार। गुरमुख गुर साजण सदा जग जीते, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। कलिजुग माया आई हार, कोई ना मिल्या सच्चा मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क कराए सच्चा वणज वपार। एका वणज जगत वपारा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी रसना गाओ अमरा पद पाओ, आत्म भरया रहे भण्डारा। निजानंद सुख सहिज समाओ, वर दर घर साचा पाओ, फेर ना आए हारा। गहर गम्भीर सद रसना गाओ, आत्म शांत सरीर कराओ, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे जगत सहारा। मानस जन्म अपार, उत्तम जातया। मानस जन्म अपार, मिले मेल हरि पुरख बिधातया। मानस जन्म अपार, साचा सज्जण सुहेल, मेट मिटाए अन्धेरी रातया। मानस जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे बूंद सवांतया। मानस जन्म अपार, अमृत धारया। मानस जन्म अपार, गुरमुखां देवे कर प्यारया। मानस जन्म अपार, काया अन्दर साची जोत धरे निरंकारया। मानस जन्म अपार, तोड़े वज्जा जन्दर, देवे दरस अगम्म अपारया। मानस जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यारया। मानस जन्म अपार, जगत अमोल्लया। मानस जन्म अपार, गुरमुख साचा प्रभ साचे पूरा तोल तोल्लया। मानस जन्म अपार, पर्दे रिहा खोल्ह, एका शब्द सुणाए सच्चा ढोल्लया। मानस जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सद वसे कोल, अन्दरे अन्दर बोल्लया। मानस जन्म अपार, भगत वड्याईआ। मानस जन्म अपार, मिल्या मेल सहिज सुखदाईआ। मानस जन्म अपार, हरि साचा सज्जण सुहेल, चरन प्रीती तोड़ निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन गुर दोए जोड़, सदा सुहेला होए मात सहाईआ। हरिजन जन्म अपार, वणज करंदड़ा। हरिजन जन्म अपार, मिले मेल भगत भगवान सदा बख्शिंदड़ा। हरिजन जन्म अपार, एका देवे नाम सहार, सच दुआरे नर निरँकारे आपणा आप खुल्हदड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दए दिलासा शब्द अरदासा, सच घर आत्म रक्खे वासा, तृष्ना भुक्ख मिटंदड़ा। कलिजुग काला वेस नौ द्वार है। पुरख अबिनाशी आपे वेखे कर कर वेस, शब्द नर नार है। शब्द सुनेहड़ा जाए देस प्रदेस, करे कराए आप ख़बरदार है। पकड़ उठाए नर नरायणा नर नरेश, मारे इक्क हुलार है। साल ग्यारवां बाल अवस्था, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई भुल्ले श्री दस्मेश है। कलिजुग काला वेस नौ द्वारया। पुरख अबिनाशी दर दरवेस, मंगण गया वड वड दर द्वारया। खुल्हे रक्खे केस, कलिजुग अन्ध अंध्यारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती करे खेल अपर अपारया। नौ दरवाजे दर दरबार। कलिजुग तेरा रच्चया काजे, माझे देस खेल न्यार। लक्ख चुरासी तेरा आप बणाए सच्चा दाजे, आप चुकाए सिर पापां भार। जन भगतां साजन आपे साजे, देवे शब्द नाम ख़ुमार। अन्तिम वेले रक्खे लाजे, राजे राणे दर दुरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ दुआरे आपे खोल्हे, शब्द सरूपी घर साचे बोले, रचन रचाए सतारां हाढ़। नौ दरवाजे साची नईआ। बेमुखां अन्तिम आप चढ़ईआ। गुरमुखां चुकाए झूठा झेड़ा, दस्म दुआर इक्क वखईआ। अन्तिम करे हक्क निबेड़ा, सज्जण सुहेला हरि साचा सईआ। आप वसाए काया नगर खेड़ा, अन्ध अंध्यान तन मिटईआ। शब्द सरूपी देवे गेड़ा, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा खेल रचईआ। नौ दरवाजे जगत अन्ध। दिस ना आए ग़रीब निवाजा, झूठा दिसे माया धन्द, लक्ख चुरासी साजण साजा, आत्म जोती साचा नूरा, इक्क वखाए काया साचा चन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ दुआरे जगत अकारे इक्क रखाई माया कंध। नौ दुआरे कलिजुग निशानी। शब्द मारे तीर कानी। कलिजुग वेला अन्त प्रभ पकड़ उठाए साध संत, भरम भुलेखे वड विद्वानी। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, देवे दरस हरि जोत भगवानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ द्वार बणाई बणत, कलिजुग तेरी अन्तिम निशानी।