११ फगण २०११ बिक्रमी स्वामी संत दर्शना अनन्द दे नवित्त बटाला ज़िला गुरदासपुर
दर घर साचे मेल भगत भगवानया। शब्द चढ़ाए साचा तेल, गुरमुख साचे सुघड़ स्याणया। अचरज करे लोकमात खेल, ना जाणे जीव निधानया। धर्म राए दी कटे जेल्ह, रसना गाए हरि भगवानया। सदा वसे रंग नवेल, चल्ले चलाए आपणे भाणया। हरि साचा सज्जण सुहेल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवानया। वड बली बलवान नर निरंकारया। शब्द रखाए तिखी धार विच संसारया। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, चारों कुन्ट वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका डंका सोहँ शब्द वजा रिहा। सोहँ शब्द अपार, विच संसारया। खोल्हे हरि द्वार, हरि निरंकारया। चार वरनां इक्क प्यार, करे खेल अपर अपारया। साचा देवे शब्द अधार, सोहँ वरते विच संसारया। आत्म खण्डा रिहा मार, पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल न्यारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सतिजुग साची धार बन्न्हा रिहा। जन भगतां पुच्छे वाती, देवे नाम सच सुगाती, अमृत प्याए बूंद स्वांती, काया करे ठंडी ठार है। आत्म अन्दर मारे झाती, मिटे रैण अन्धेरी राती, चिट्टे घोड़े हरि अस्वार है। कलिजुग तेरी बणाए अन्त मिट्टी ख़ाकी, गुरमुखां चुकाए लहणा देणा बाकी, लक्ख चुरासी करे पार है। ना कोई दीसे राज राजान शाह सुल्तान आकी, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दर दुआरा इक्क अकाल है। भरया रहे भण्डारा, सदा रहे दयाल है। देंदा आए वारो वारा, जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल है। सतिजुग त्रेता पार उतारा, द्वापर खेल न्यार है। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, प्रभ अबिनाशी खेले खेल, ना कोई जाणे जीव गंवार है। जन भगतां कराए आत्म मेल, शब्द सरूपी चाढ़्हे तेल, साचा दीपक आप जगाए बण साचा सज्जण सुहेल है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, घर सच मिलाए मेल है। घर साचा हरि
निरंकारया। पिण्ड काचा जीव गंवारया। गुरमुख विरले हिरदे वाचा, दरस दिखाए हरि अमोघा, मिल्या मेल धुर संजोगा, कटे रोग विच्चों हउमे रोगा, आप चुगाए शब्द चोग, सोहँ शब्द आत्म चोगा, मिले मेल कन्त भतारया। साचा भोग गुरमुख विरले भोगा, लक्ख चुरासी भुल्ली रुली, ना देवे कोई सहारया। हरि भाग लगाए गुरमुख काया कुली, अन्तिम कलिजुग लोकमाती फली फुल्ली, अट्ठे पहर खिड़्ही रहे गुलज़ार है। बन्द कवाड़ी अन्तिम खुल्ही, अमृत धार एका डुल्ली, काया करे ठंडी ठार है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, किरपा करे अपर अपार है। चरन प्यार हरि भगवन्तया। दिवस रैण पावे सार, मिल्या मेल साचे कन्तया। साजण साचा मीत मुरार, आपे गुप्त आपे ज़ाहिर आप आपणे रंग रगन्तया। एका जोत हरि निरँकार, दूजी रक्खे शब्द धार पवण स्वासी नाल अपार, साचा मेल साधन संतया। शब्द घोड़े हो अस्वार, हथ्थ फड़े नाम कटार, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। मेट मिटाए ठग चोर यार, रक्खे लाज साध संतया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग काला वेस कर, दर दरवेश हरि बेमुखां माया पाए बेअन्तया। कलिजुग माया हरि जी पाई। वेला अन्त ना जाणे हरि जी राई। चारों कुन्ट भुल्ली रुली लक्ख चुरासी सर्ब लोकाई। अमृत आत्म सभ दी डुल्ल्ही, आदि पुरख आदि शक्त जोत निरँजण भुली, दरस ना पायण तीजे नैण। गुरमुख विरले चरन प्रीती घोल घुल्ली, मिल्या मेल हरि साचे साक सज्जण सैणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे संत जनां, तन शृंगार कराने शब्द बिबाणे तन साची लेखी। साचा शब्द तन शृंगारया। किरपा करे हरि गिरधारया। आत्म जोती जोत धरे, मिटे अन्ध अंध्यारया। दिवस रैण संत सुहेला अट्ठे पहर पुकार सुणे, देवे शब्द नाद धुन धुन्कारया। कवण जाणे तेरे गुणे, लक्ख चुरासी छाणे पुणे, गुरमुख विरले विच्चों लभ्भे वेखे वेखणहार रत्नी रत्न जवाहरया। बेमुख पाए भरम भुलेखे, अट्ठे पहर हरि वेखे लेखे, जोती खेल अपारया। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़े, गुरमुख विरला लोकमात कलिजुग तेरी अन्तिम वारे नैण वेखे, जगे जोत इक्क बनवारया। जोती जामा धारे भेखे, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान देवे शब्द इक्क अधारया। एका शब्द इक्क सहारा। जन भगतां देवे कर प्यारा। सोहँ वज्जे तन नगारा। चारों कुन्ट हाहाकारा। राजा राणा होए ख्वारा। मन्नणा पए सिर ते भाणा, आपे जाणे चतुर सुजाना। लक्ख चुरासी अन्त मिटाए पीणा खाणा एका तीर चलाना। रसना खिच्चे हरि कमाना। पहला मारे विच मदीने मक्के, करे खेल श्री भगवाना। लक्ख चुरासी धर्म राए दे दर दुआरे हक्के, कलिजुग काया फल अन्तिम पक्के, शब्द हलूणा इक्क लगाणा। लाड़ी मौत दूर दुराडी हरि दुआरे
लोकमात खिड़ खिड़ हस्से, प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणाना। जोती जामा श्री भगवाना, आपे गोपी आपे कान्हा, ना कोई जाणे जीव निधाना। महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, एका चाढ़्हे शब्द राणा। शब्द घोड़े हरि अस्वारा, धुर दरगाहों आया दौड़ा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, चौथा चुक्के अन्तिम पौड़ा। भन्ने जीव कलिजुग कौड़ा। ना करे कोई हुदारा, गुरमुखां प्रभ साचा बौहड़ा। शब्द लगाए एका पौड़ा। आप कराए पार किनारा, सच दुआरा ना कोई जाणे लम्मा चौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, भगत जनां हरि किरपा कर, आप मिलाए दया कमाए, एका दूआ एका जोड़ा। एका एक इकल्ला, हरि निरंकारया। साचा हरि महल्ला, जगे जोत अपर अपारया। ना कोई जल ना कोई थला, साची खेल अपर अपारया। ना कोई घड़ी ना पला, अट्ठे पहर ना कोई दिवस ना कोई रैण, एका रंग समा रिहा। सृष्ट सबाई कलि वेखे साचे नैण, भरम भुलेखे आप भुला रिहा। आप वहाए डूंघे वहिण, रसन किसे ना सके कहण, माया जाल हरि अकाल हो दयाल, कलिजुग जीवां अन्तिम अन्त पा रिहा। फल ना दिसे किसे डाल, मस्तक जोती ना जगे दीपक थाल, अन्ध अन्धेर करा रिहा। जन भगतां करे प्रितपाल, शब्द देवे नाम दुशाल, दूई दवेती माया मोह जगत जंजाला, आपे आप हरि कटा रिहा। काया मन्दिर साचा अन्दर इक्क वखाणे धर्मसाल, डूंघी कन्दर तोड़े जन्दर जोती नूर कर कमाल, रंगे रंग इक्क अपारया। लाल अनमुल्लड़े हरि संत प्यारे पुरख अबिनाशी लए भाल, अन्तिम अन्त सुरत संभाल, देवे शब्द नाम वस्त अपारया। लोकमात ना होए कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग समा रिहा। आपणा रंग आपे जाणे। चल्ले चलाए आपणे भाणे। शब्द घोड़े कस तंग, बेमुख भन्नाए काची वंग, ना जाणे कोई सुघड़ स्याणया। धरत मात प्रभ दरमंगी मंग, कर पुकारी प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, लाल मैहन्दी चाढ़्हे रंग, करे खेल विच संसारया। कलिजुग औध गई लँघ, लक्ख चुरासी होणी भंग, चल्ले शब्द तीर हरि निरंकारया। गुरमुखां बणया साचा संग, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सद आपणे रंग समा रिहा। हरि का शब्द अमोल भगत वणजारया। गुरमुख विरले उतरे पूरे तोल, हरि साचा तोल तुला रिहा। अन्दरे अन्दर रिहा बोल, इक्क मृदंग वजा रिहा। आत्म पर्दे रिहा खोल्ह, अज्ञान अन्धेर गंवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचा मेल मिला रिहा। काया मन्दिर कोट गढ़्ह अपारया। वज्जे शब्द चोट, खुल्हे बन्द कवाड़या। गुर पूरा कढ्ढे विच्चों खोट, अमृत देवे साची धारया। कलिजुग जीव आल्हणिउँ डिग्गे बोट, ना कोई फेर उठा रिहा। मायाधारी जगत ख्वारी जगत तृष्ना ना भरी काया पोट, धीरज धीर ना कोए रखा रिहा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क रक्खे भण्डार अतोट, गुरमुखां आप वरता रिहा। मंगदे रहण दर दरबार कोटन कोट, आत्म झोली
सर्ब भरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकल्ला सच महल्ला उच्च अटला आपणा आप सुहा रिहा। उच्च महल्ला हरि निरंकारया। वसे इक्क इकल्ला, ना कोई जाणे गंवारया। हरि जी फड़ाए आपणा पल्ला, लोकमात आवे जावे वारो वारया। पार उतारे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थला, लोआं पुरीआं आप लिखा रिहा। इक्क शब्द फड़ाए जुगा जुगन्त सोहणा सच्चा भल्ला, पंजां चोरां मार मिटा रिहा। फल लगाए काया डाला, दर घर साचे आप खवा रिहा। गुरमुख साचा लोकमात ना होए कंगाला, नाम धन प्रभ साचा आप दवा रिहा। आपे तोड़े जगत जंजाला, अट्ठे पहर होए रखवाला, शब्द साचा कन्न सुणा रिहा। अमृत सुहाए साचा ताला, गुरमुख साचा मारे छाला, दुरमति मैल हरि गंवा रिहा। बेमुखां दर घर साचे लग्गे हड्डां पाला। जगत निबेड़ा काया नगर खेड़ा, ना कोई वसा रिहा। पंच पंचायण अट्ठे पहर जूठा झूठा झेड़ा, माया राणी लाए उखेड़ा, माया ममता मोह वधा रिहा। गुरमुखां बन्न्हे बेड़ा, लक्ख चुरासी भेड़ भेड़ा, आत्म दर सच दुआरा आप वखाए खुल्हा वहड़ा, हरि आपणा रंग वखा रिहा। अन्तिम करे हक्को हक्क नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, गुरमुख साचे साध संत, शब्द धार कर प्यार विच संसार, जोती नूर कर उजाला हरि कृपाला, साचा दीप जगा रिहा। साचा दीप इक्क जगांयदा। गुरमुख साचे संत जनां, साचे मार्ग पांयदा। पंजां चोरां लाए डन्नां, साचे धाम बहांयदा। भाण्डा भरम हरि भन्ना। आप चढ़ाए शब्द सच चन्ना, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। ना कोई लगाए घर साचे संना, हरि भण्डारा इक्क भरांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुखां प्रभ कर प्यार। दर दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग झूठा भेख मिटांयदा। कलिजुग झूठा मेट मिटाए। औलीआ पीर शेख़ गुर कोई रहण ना पाए। गुरमुखां साचा लेख लिखाए। धुरदरगाही साचा माही बेपरवाही आप लिखाए साचा लेख, बाहों पकड़ आप उठाए। आप सुणाए धुर संदेश, राज राजाना दिस ना आए। जोती जोत सरूप हरि, शब्द बिबाण इक्क उडाए। प्रभ इक्क उडाए शब्द बिबाण, चार कुन्ट दहि दिश एका एक उडाणया। लक्ख चुरासी आई हान, सोहँ वज्जे साचा बान, तख्तों लाहे राजे राणया। अन्तिम करे हरि पछाण, बेमुख जीवां छुट्टे पीण खाण, गुरमुख विरले मात पछाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणे भाणया। हरिजन जन्म अमोल, प्रभ रसना गाया। हरिजन जन्म अमोल अन्तिम तुल्या पूरे तोल, शब्द कंडा हथ्थ रखाया लक्ख चुरासी सुत्ती पई अनभोल, शब्द बान ना किसे लगाया। धरत मात रही डोल, कलिजुग जीवां घोल मचाया। भाग लगा ना काया चोल, रंगण नाम ना रंग चढ़ाया। घर साचे ना वज्जया ढोल, सच मृदंग ना किसे वजाया। आत्म दर सच ख़ज़ाना लैणा फोल, भुक्ख नंग दए मिटाया। दर घर कोए ना लग्गे मोल, लाल अनमुल्लड़ा
काया मन्दिर अन्दर हरि टिकाया। आत्म जन्दर आपे रिहा खोल्ह, गुरमुख साचे हरि हिरदे वाचे रसन रसायणी, आत्म घर साचे नैणी, दर दुआरे पुरख अपारे जोत निरँकारे दर्शन साचा पाया। साची धुन वज्जे धुन्कारे, मिले मेल कन्त भतारे, बणे बणत विच संसारे, साचा संग हरि निभाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका मंगी साची मंग, शब्द दात वड करामात पुरख बिधाता आत्म झोली दए भराया। मंगी दात नाम वस्त अपारया। काया मिटाए अन्धेरी रात, आत्म जोती कर उज्जयारया। अमृत बूंद प्याए स्वांत, बैठा दिसे इक्क इकांत शब्द सुहाए सीस ताज, पवण हुलारा इक्क रखा रिहा। आपे अन्दर आपे बाहर गुप्त जाहिरा जोत अकारा। जोती जोत सरूप हरि, साची धारा आपणी आप वहा रिहा। साची धार हरि चलांयदा। आत्म खोल्हे बन्द कवाड़, अग्ग ना लग्गे तत्ती हाढ़, पंजां चोरां आप चबाए आपणी दाढ़, साचा धाम वखांयदा। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, दर घर साचे लए वाड़, जोत जगाए बहत्तर नाड़, भरम भुल्लेखा दूर करांयदा। आपे परखे चंगे माढ़, धुरदरगही गुरमुख साचे संत जनां साचे लाड़े, साची नारी कन्त प्यारी हरि निरँकारा आपे आप प्रनांयदा। अन्दरे अन्दर सच विहारा, साची सेजा कन्त भतारा, आलस निन्दरा जगत जंजाला, आपे आप मिटांयदा। फल लगाए काया डाला, दस्से सचा राह सुखाला, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी देवे फाँसी, ना कोई किसे छुडा रिहा। एका दर सच्चा दरबारा। जोत नूर हरि अकारा। सर्बकला आपे भरपूर, मंगण जाए ना किसे दुआरा। शब्द रक्खे साची तूरा, जन भगतां सदा सुणारा। वड दाता जोधा सूर जोती नूर, जोती जोत सरूप हरि, करे खेल निराला। हरि का खेल अपार अन्तिम अन्तया। कलिजुग जूठा झूठा वणज वपार, भुल्ले गुणे हरि गुणवन्तया। ना कोई पुरख ना कोई नार, शब्द किया तन शृंगार, झूठी काया अन्त भजन्तया। हरि चरन प्रीती सच प्यार। आपे परखे साचा लेखा साची नीती पुरख अगम्मड़ा नर निरँकार। गुरमुख विरले मानस देही लोकमात अन्तिम कलिजुग जीती, वेले अन्त ना आई हार। हरि काया करे सीतल सीती, जोती जोत सरूप हरि, एका बख्श शब्द अधार। साची शब्द धार धुनी धुनकानया। गुरमुखां देवे कर प्यार, आत्म सुन खुल्हानया। अट्ठे पहर वाजां रिहा मार, हरि सोए आप जगानया। बेमुख सुत्ते कलिजुग माया पसर पसार, भुल्लया नर हरि श्री भगवानया। मायाधारी जगत विकारी, अन्तिम वेले आई हारी, चारों कुंट होए ख्वारी, शब्द डण्डा नर निरँकारी, आप आपणा रिहा हुलारी, ना होवे कोई सहारया। साचा खोल्हे दर दरबारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। राउ रंक रंक राजाना शाह सुल्तानां वड मेहरवाना खिच ल्याए चरन द्वारी। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, सोहँ शब्द सच निशाना। इक्क कराए वणज वपारी। करे खेल गुण निधानी वड बलवाना, हरि सच्चा शाह शाह सिक्दारी। राम
रमईआ कृष्ना कान्हा, जोती खेल श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, चार वरनां दस्से इक्क टिकाणा। चार वरनां इक्क द्वारया। मेट मिटाए अठारां बरन, मेल मिलाए ग़रीब निवाज्जया। चारों कुन्ट एका सरन, करे खेल हरि साजन साज्जया। जन भगत खुल्हाए हरन फरन, शब्द सरूपी मारे अवाज्जया। आप चुकाए मरन डरन, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया। प्रभ आया करनी करन, चार कुन्ट पाए भाज्जया। बेमुख जीव भरनी भरन, राज राजानां सीस ना दिसे ताज्जया। गुरमुख साचे प्रभ का भाणा सिर ते जरन, पुरख अबिनाशी प्रगट होए जोत जगाए देस माज्झया। गौड़ ब्राह्मण धुरदरगाही जामन, नेड़ ना आए कामनी कामन, मेट मिटाए अन्धेरी शामन, आप रचाए आपणा काज्जया। सम्बल देस खेल महाना, करे खेल श्री भगवाना, शब्द कसे तीर कमाना वाली दो जहानया। एका झुल्ले जगत निशाना, जोती जोत सरूप हरि, सोहँ शब्द मात धराए, सतिजुग तेरी झोली पाए, देवे माण विच जहान चतुर सुजान हरि वड बली बलवानया। वड बली बलवान नूर नुरंतरा। शब्द रक्खे तीर कमान, चार कुन्ट घर घर लगाए बसंतरा। गुरमुखां चढ़ाए शब्द बिबाण, तिन्नां लोकां इक्क उडान, पार कराए गगन गगनंतरा। साचा नाम पीण खाण, जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी आपे जाणे आदि अन्त अन्तिम अन्तरा। अन्तर अन्तर आपे जाणे, घर घर लग्गी बसंतर। वड वड भुल्ले सुघड़ स्याणे, साचा जाप ना जपंतर। पुरख अबिनाशी ना कोए पछाणे, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे वेखे दर दर राजे राणे। राजे राणे दर दर ख्वार। प्रभ अबिनाशी पाए सार। लेख लिखाए अपर अपार। शब्द रक्खे तिखी धार। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, चारों कुन्ट आई हार। धुरदरगाही साचा मेला, आपे गुर आपे चेला, आपे कन्त आपे नारी सच भतार। अचरज खेल हरि जी खेला, धर्म राए दी कटी जेल्हा, जो जन आए चरन द्वार। आत्म साची जोत जगाए बिन बाती बिन तेला, गुरमुख साचा बणे भिखार। आप सुहाए अन्तिम वेला, प्रगट जोत दरस दिखाए रूप अगम्मड़ा अगम्म अपार। लेखे लाए काया चम्मड़ा, कोई ना लाए हरि जी दमड़ा, एका मंगे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां साचा बख्शे शब्द अधार। साचा शब्द जीव अधारया। प्रभ अबिनाशी साचा देवे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। हरिजन साचा प्रभ दर लेवे, लक्ख चुरासी गेड़ कटा; रिहा। आत्म घर साचे लेवे, माया पड़दा परे्हे हटा रिहा। दरस दिखाए देवी देवे, जोती जोत जगा रिहा। कौस्तक मनीआ साचे दर आप लगाए एका थेवे। अज्ञान अन्धेरा दूर करा रिहा। पुरख अबिनाशी अलख अभेवे, लहणा देणा लोकमात मार झात, जन भगतां आप चुका रिहा। लहणा देणा जाए चुक्क, आए हरि सरनाईआ। कलिजुग वेला आया ढुक्क, ना होए कोई सहाईआ। शब्द तीर ना जाए रुक,
चलाए बेपरवाहीआ। बेमुखां मुख पाए थुक्क, मानस देही भरम भुलेखे आपणा आप गंवाईआ। गुरमुखां भार रिहा चुक्क, छोटे बाले अग्गे लाईआ। ना हरया ना जाए सुक्क, एका रंग रंगाईआ। एका शब्द साची तुक, सोहँ अक्खर जगत वक्खर प्रभ अबिनाशी आपणी आप पढ़ाईआ। लेख लिखाया रोड़ी सखर, प्रभ जोती नूरा सति सरूरा, हाज़र हज़ूरा अमाम महिदी। उम्मत नबी रसूल दी, एका गाह गहिंदी। साचे दर इकल्ली हो हो बहिंदी। इक्क दूजे दे नाल खहन्दी। प्रभ का भाणा ना सिर ते कबूलदी, प्रभ साचा बणत बणाए वेखे खेल दिशा लहन्दी। शब्द मार घर घर पैंदी। लाड़ी मौत हथ्थीं मारे, लाए दोहीं हथ्थीं मैहन्दी। बेमुखां दे अग्गे हो हो बहिंदी। लक्ख चुरासी वरना इक्क भतार, धर्म राए सच सपुतरी रसना बोल बोल कहिन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, करे खेल दिशा लहन्दी। सच महल्ला हरि हरि निरंकारया। इक्क इकल्ला सृष्ट सबाई आप उपा रिहा। दूजे रक्खे शब्द भल्ला, तीजे पवण घोड़े अस्वारया। चौथे घर घर पाए तरथला, साधां संतां वेख वखाणे वारो वारया। पंचम् घर सति सतिवादी शब्द सरूपी मल्ला, साचा खेल अपारया। छेवें दर साचा हरि खोल्हे, बोले तोले हरि निरंकारया। सतवें महल्ल उच्च अटल बैठा चढ़ लोआं पुरीआं हथ्थ फड़, ना कोई किला ना कोई गढ़्ह, ना कोई दीसे चार द्वारया। अठां तत्तां लक्ख चुरासी रिहा घड़, भेखाधारी भेख वटा रिहा। नौ दुआरे लाए लड़, बेमुख अन्त प्रना रिहा। गुरमुख वसे साचे घर, दसवां दर आप खुल्हा रिहा। ना जन्मे ना जाए मर, जोती नूरा डगमगा रिहा। अन्तिम अन्त साचे संत बाहों लए फड़, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। ना कोई सीस ना धड़, ना कोई सके हरि जी फड़, गुरमुख साचे संत जनां दासन दास आप अख्वा रिहा। आपे भन्ने आपे लए घड़, आपे अन्दर जाए वड़, आपणे आप बाहर वखा रिहा। ना मरे ना जाए सड़, अग्नी जोती इक्क रखा रिहा। रक्खे वसेरा बहत्तर नाड़, पंजां चोरां कढ्ढे फड़, शब्द घोड़ा आप दुड़ा रिहा। गुरमुख साचा साचे पौड़े जाए चढ़, कलिजुग माया ना जाए हड़्ह, प्रभ आपणा लड़ फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, सच सिँघासण ला रिहा। सच सिँघासण हरि अस्थूलया। कलिजुग माया भरम भुलाया, भागां मन्दा कलिजुग अन्तिम भूलया। जगत विकारी झूठा धन्दा, ना कोई मेल मिलावे कन्त कन्तूलया। ना कोई शब्द सुणाए एका छन्दा, ना चाढ़्हे काया रंग चलूलया। बेमुखां काया दुखी बन्द बन्दा, प्रभ अबिनाशी एका भूलया। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्दा, कलिजुग अन्तिम लाए फुलवाड़ी वेख वखाए सतारां हाढ़ी, गुरमुख साचा कँवल फुल्ल संत प्यारा विच मात दे फूलया। शब्द डण्डे रिहा ताड़ी, शब्द घोड़े कर अस्वारी, जंगल जूह विच पहाड़ी, बेमुखां टोहे नाड़ी नाड़ी, प्रभ साचा डन्न लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां साचे मार्ग ला रिहा। साचा मार्ग हरि निरँकारा है। गुरमुख विरला जाणे, जिस देवे कर प्यारा है। दर घर साचे रंग एका माणे, मिले मेल पुरख भतारा है। मिल्या मेल कन्त भतार, आत्म सोई जागया। साचा शब्द इक्क भण्डार, सुणाए साचा रागया। जन भगत देवे वारो वार, आत्म धोए अगले पिछले दागया। पुरख पुरखोतम साची धार विच संसार, साचा राह इक्क वखाए चार वरनां इक्क सरना एका लागया। आप आपणी दया कमाए, संत सुहेले लए मिलाए, होए वड वडभागया। साची रंगण नाम चढ़ाए, शब्द कंगण तन पहनाए, हरि मिल्या कन्त सुहागीआ। परमानंद एका सुख आप उपजाए, जोती चमके साचा चन्दन, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए, खोल्हे आत्म ताकीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पकड़ उठाए शाह इराकीआ। आप उठाए शाह सुल्तानां, मारे शब्द तीर निशाना, चारों कुन्ट होए वहीर, कलिजुग जीवां लथ्थे चीर, हथ्थ ना आउणा किसे नीर, वेले अन्त ना कोए सहाया। जूठी झूठी मिटे लकीर, बेमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, दूई द्वैती आत्म वढे, शब्द वेलणे रिहा पीड़। पंजां चोरां फड़ ना छड्डे, आपे वेखे शाह हकीर। करे खेल अड्डो अड्डे, सोहँ मारे इक्क जंजीर। जन भगतां लडाए साचे लड्डे, चाढ़े डण्डे अन्त अख़ीर। भरम भुलेखे सारे कढ्ढे, बज़र कपाटी जाए चीर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अमृत आत्म सच दुआरे इक्क प्याए आत्म सीर। आत्म सीर हरि बनवारया। किसे हथ्थ ना आए नीर पीर फ़कीर, दर दर फिरन भिखारया। माया राणी लाहे चीर, भुल्लया नर निरंकारया। कलिजुग तेरा वक्त अख़ीर, प्रभ करे खेल बेमुहानया। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपारे, छड्डणे पैणे हाणी हाणीआ। हरि का खेल अगम्म रूप अपार है। आपे जाणे आपणी धार, लक्ख चुरासी पई भरम है। वरते वरतावे विच संसार, जीवां जन्तां वेख वखाणे आपे जाणा पूर्ब कर्म है। गुरमुख साचा शब्द सुणाए काने, आत्म जगे जोत महाने, लेखे लाए काया चीर है। मिले मेल श्री भगवाने, चरन धूढ़ सच्चा इशनाने, मूर्ख मूढ़्ह चतुर सुजान बणाने, देवे नाम गुण निधान है। आप चढ़ाए इक्क बिबाणे, पुरीआं लोआं पार कराने, सच महल्ले आप वसाने, जोती मेल नर निरँकार है। ना कोई पवण ना मसाणे, अवण गवण कोई ना जाणे पतित पावण, जोती जोत सरूप हरि, एका जोत श्री भगवाने। एका जोत श्री भगवानया। जन भगतां देवे शब्द आत्म ब्रह्म ग्यानया। सिध्धा जाए इक्क निशान, रसना मारे तीर कमानया। आप चुकाए जम की कान, हरि बलवान वाली दो जहानया। मेट मिटाए जीव शैतान, तोड़े किला हँकार वड अभिमानया। जन भगतां देवे शब्द आत्म ब्रह्म गयानया। वेख वखाणे सर्ब संसार बेईमान, लक्ख चुरासी पुण छाण, गुरमुखां देवे चरन ध्यान, आत्म सति सरूर एका नूर, भरम
भुलेखा दूर करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, दर साची नईआ, चार वरन कराए भैणां भईआ, एका थान बहानया। चार वरन भैणां भईआ। पुरख अबिनाशी साचा साक सज्जण सैण सईआ। घट घट वासी मात पित्त करे हित्त नित नवित्त, आप आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अबिनाशी राखो चित्त, सदा सुहेला एका मित, आदि अन्त जुगा जुगन्त ना विछड़ गईआ। ना कोई वेखे वार थित्त, मानस देही जाणा जित्त, अमृत काया लैणी सित्त, साची धार हरि निरँकार, काया गागर विच रखईआ। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, इक्क वखाए सच घर, जोत निरँजण डगमगईआ। जोत निरँजण डगमगाए। दूसर कोए दिस ना आए। सच सिँघासण हरि जी सोए, ना जन्मे ना कदे मोए। एका जोत सद बलोए। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, बेमुख जीव ना जाणे कोए। बेमुख जीव अञ्याण जगत दीवानया। पुरख अबिनाशी कर पछाण, जोत सरूपी पहरे बाणया। जिस ने दीआ पीण खाण, कलिजुग भुल्लया गुण निधानया। प्रगट होए पंज शैतान, काया ममता लोभ लुभानया। काया खेती होई वैरान, साचा हल ना कोए जवाणया। साचा बीज ना पाया शब्द गुण निधान, अमृत फल कवण खलानया। अमृत आत्म काया सिंच ना किसे नुहाया, आत्म साचे ताल ना मिल्या मेल भगवानया। गुरमुख साचे संत दुलारे, पुरख अबिनाशी खड़्हा आपणे दर, आत्म दर दहिलीज अन्दर बाहर एका धाम वसानया। आत्म दर सच दुआरा। एका दिसे हरि निरँकारा। गुरमुख नुहाए साचे सर, अमृत देवे इक्क भण्डारा। साचा झिरना रिहा झिरा, आवे जावे वारो वारा। किरना किरना रिहा वर, बूंदा बूंदी अपर अपारा। इक्क खुल्हाया साचा सर, जोती जोत सरूप हरि, जो जन मंगे काया रंगे, शब्द वज्जे इक्क मृदंगे, मंगे नाम हरि भिखारा। मंगे हरि नाम भगत भगवानया। सुक्का हरया करे चाम, साचा करे वणज वपारया। मेल मिलावा साचे राम, आत्म जोती कर उज्जयारया। एका वेखे नेत्र पेखे, पुरख अबिनाशी सच वसेखे, मिटे रैण अन्ध अंध्यारया। आप मिटाए बिधना लिखी रेखे, जोत सरूपी धारे भेखे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। नर नरायण हरि निरंकारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़या। आत्म खुल्ल्हे कवाड़, जोत प्रकाशया। पर्हे हटाए दूतां धाड़, पुरख अबिनाशी शब्द वज्जे काड़ काड़, तत्तां करे दासन दास्सया। गुरमुख बणाए साचे लाड, शब्द चलाए स्वास सवास्सया। दूई द्वैती पड़दा देवे पाड़, मानस जन्म करे रहिरास्सया। कलिजुग माया देवे साड़, अन्तिम अन्त करे विनास्सया। दर घर साचे आपे परखे चंगे माढ़, बेमुख घर घर करन हासीआ। शब्द घोड़े लए चाढ़्ह, दर घर साचे देवे वाड़, जन भगतां करे बन्द ख़ुलासीआ। हरिजन तत्ती वा ना लग्गे हाढ़, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत प्यारे सदा सदा बलि बलि जासीआ।
बलि बलि बली बलवानया। आप कराए वल छल, जोत धरे श्री भगवानया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल उचे मन्दिर किल्हे कोट पखानया गुरमुखां आत्म तोड़े जन्दर, शब्द मारे इक्क दवानया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, किसे हथ्थ ना आए हरि भगवानया। जगे जोत अन्दरे अन्दर, नाम ख़ुमारी अट्ठे पहर दिवस रैण करे मस्तानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, एका शब्द ब्रह्म गयानया। ब्रह्म ज्ञान ब्रह्म ध्यानया। शब्द निशानी विच जहानया। आवण जावण भेव चुकानी, दूई द्वैती भेव मिटानया। सीने वज्जे एका कानी, आर पार पार आर एका वार करानया। माया राणी कलिजुग अन्तिम करे सोलां तन शृंगार, आप भुलाए राजे राणया। बेमुख जीव होए दुहागण नार, ना मिले कन्त ना बणी सच सवाणीआ। गुरमुख साचे विरले पुरख अबिनाशी चरन लागण, एका गावण साची बाणीआ। आप उपजाए शब्द रागन, इक्क वजाए साचा नादन, ढोल मृदंग ना कोई रखा रिहा। माया डस्से ना डसणी नागन, आत्म रसन आप बुझा रिहा। सच सरोवर आत्म सदा इशनान कराए आप बणाए हँस कागण, प्रभ साचा साचा कर्म कमा रिहा। गुरमुखां होए वड वडभागण, जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत साचा मेला कलि होया वक्त सुहेला आपे आप करा रिहा। गुर संगत मन वधाईआ। हरि जस हरि हरि रसना गाईआ। पुरख अबिनाशी हिरदे वसे, संत सुहेले राह साचा दस्स, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। हरि दुआरे बहिणा नस्स, असथिर चुबारे साधा संतां दस्स, संत सुहेले राह साचा दस्स, करना वास मिटाउणी हरस, नेत्र नैण तृखा रिहा बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सति संतोख अन्तिम मोख, गुर संगत आप दवाईआ। गुर संगत आई चल द्वार। धर्म राए ना करे ख्वार। शब्द खण्डा मारे मार। आपे पाए साची वंडा, ना कोई वेखे पुरख नार। गुरमुख साचा सदा सुहागी ना आत्म होए रंडा, मिलिअ मेल कन्त भतार। आत्म तोड़े जगत घुमंडा, मंगे नाम सच वस्त बण भिखार। पंजां चोरां देवे दंडा, रसना गाए गुण निरँकार। आप वखाए काया मन्दिर उच्चा डण्डा, बैठा दिसे आप अपार। गुरमुखां कराई साची वंडा, मानस जन्म ना आए हार। वेखे खेल विच वरभण्डा, चारों कुन्ट पैणी डण्डा, बेमुख जीवां आई हार। गुरमुख साचे संत जनां एका मिल्या नाम धना, आदि अन्त ना आई हार। धन्न कमाई संत जन, जग साचा राह वखाया ए। धन्न कमाई संत जन, कलिजुग सोया जीव आप उठाया ए। धन्न कमाई संत जन, गुर संगत आत्म बीज लोकमात आपणी हथ्थीं पाया ए। मिल्या मेल हरि समरथ कथना प्रभ दी जाए ना कथी, लक्ख चुरासी जाए मथी, अचरज खेल रचाया ए। गुरमुखां आत्म विस विसायण लथ्थी, आप चढ़ाए शब्द रथीं, बेड़ा पार कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, बेमुखां दर आए डर, झूठे धन्दे लाया ए। झूठा झेड़ा अन्त ख्वारी। ना
कोई बन्न्हे बेड़ा, ना दीसे पार किनारी। धरत मात तेरा खुल्हा होए वेहड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी चण्ड प्रचण्डे चलाए वारो वारी। शब्द लगाए इक्क उखेड़ा, ढहिंदी जाए महल्ल अटल उच्च अटारी। गुरमुख विरला अग्गे हो हो बहिंदा, जिस जपया नाम राम मुरारी। संत साचा कलिजुग जीवां उठ उठ कहन्दा, कलिजुग अन्तिम वेला जूए बाज़ी मूल ना हारी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे सदा तेरे अन्दर, आत्म रहन्दा, देवे दरस अगम्म अपारी। दरस अगम्म अपार, रूप अपारड़ा। गुरमुखां देवे कर प्यार, हरिजन मीत मुरारड़ा। शब्द बख्शे साची धार, कलिजुग दस्से पार किनारड़ा। मानस देही पैज संवार, रंगे रंग इक्क अपारड़ा। इक्क वखाए हरि द्वार, चार वरन सच्ची सरकारड़ा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक सुहाए बंक द्वारड़ा। बंक दुआरा इक्क सुहाउणा। चरन ब्यासों पार टिकाउणा। शब्द स्वासी इक्क चलाउणा। पुरख अबिनाशी खेल रचाउणा। घट घट वासी मेट मिटाए मदिरा मासी, मस्तूआणा धाम सुहाउणा। शब्द दात हरि झोली पाउणा। आत्म तोड़े सर्ब हँकार, गुर संगत साची नाल रलाउणा। राणे संगरूर लाहे उदासी, प्रगट होए दरस दिखाउणा। आए द्वार बण भिखार, शब्द दात हरि झोली पाउणा। साचा करे, आप विहार मस्तूआणा धाम तजाउणा। करे खेल सच्ची सरकार, जमन किनारे डेरा लाउणा। साधां संतां सुणे पुकार, आत्म ध्यानी ब्रह्म ज्ञानी। शब्द निशानी मारे तीर अपर अपार, जगे जोत एका शक्त आदि भवानी। वाली हिन्द करे ख़बरदार, प्रगट होए वाली दो जहानी। दिल्ली तख्त शाह सुल्तानी। नेत्र नैण वेख विचार, एका शब्द चलाए सोहँ सच्ची बाणी। नौ खण्ड पृथ्मी सतां दीपां सच्ची राणी, प्रभ अबिनाशी बन्न्हे आपे धार। जोती जोत सरूप हरि, अग्गे करे बन्द कवाड़, भेव खुल्हाए सतारां हाढ़, पड़दा उहला ना कोई रखाईआ। ना कोई पड़दा ना कोई उहला। शब्द सरूपी इक्क सुणाए साचा ढोला। सृष्ट सबाई आया तोला। सच दुआरा हरि निरँकारा मातलोक कलि अन्तिम खोल्हा। इक्क सुणाए हक्क जैकारा, करे खेल कलीआं सोलां। दूजे दर ना बणे कोई भिखारा, देवे वस्त हरि नाम अमोला। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल चवीआं अवतारा। बीस चार चार बीस, वेख वखाए राग छतीस। मुला काज़ी शेख़ मुसायक, प्रभ अबिनाशी साचा नायक, पढ़े पढ़ाए इक्क हदीस। पंडत पांधे वड ज्ञानी, आत्म वेखे शब्द निशानी, तोड़े माण जगत अभिमानी, झूठी चकी रहे पीस। हरि हरि जोती इक्क निशानी, गुरमुख विरले मात पछाणी, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि शक्त भवानी। हरिसंगत दर घर परवानया। पुरख अबिनाशी एका दर होणा मंगत, देवे नाम गुण निधानया। काया चोली चाढ़्हे रंगत, गुणवन्त हरि गुण निधानया। मानस देही ना होए भंगत, काया
कोट कढ्ढे खोट, एका चोट लग्गे निशानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, मिल्या मेल नर हरि हरि नर श्री भगवानया। भिन्नी रैनड़ीए कलि मिले वधाई। भिन्नी रैनड़ीए हरिजन साचे संत सुहेले, दर घर साचे होए मेले, रसना गुण रहे गाई। भिन्नी रैनड़ीए मिल्या मेल साचे माही, धुरदरगाही आपणा रंग साचा संग रखाई। भिन्नी रैनड़ीए जोती जोत सरूप हरि, साची जोत मात धर, करे खेल रघुराई। भिन्नी रैनड़ीए शब्द ढंडोरड़ा। भिन्नी रैनड़ीए कलिजुग माया झूठी छाया, कलिजुग जीवां मात भुलाया, अन्तिम वेला रहि गया दिन थोरड़ा। गुरमुख साचा भिन्नणी रैण सुहञ्जणी साचे मार्ग लाया, आप बन्न्हाया बेरड़ा। भिन्नी रैनड़ीए रघु रघुवंसा साचा बंसा पुरख पुरखोतम एका गाया, करे अन्त निबेड़ा। भिन्नी रैनड़ीए रंग चलूला। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, लक्ख चुरासी दूल्हो दूल्हा। भिन्नी रैनड़ीए हरिजन साचे मेल मिलाया, मिल्या मेल कन्त कन्तूला। भरम भुलेखा दूर कराया, भिन्नी रैनड़ीए जन भगतां देवे शब्द झूला। इक्क हुलारा नाम रखाया, भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचा संत दुलारा, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा, दर घर साचे फलया फूला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, करे अन्त प्यारा। भिन्नी रैनड़ीए हरि साचा नैणा। भिन्नी रैनड़ीए दर घर साचे एका नाउँ सोहँ शब्द सुहागी गहणा। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो बेपरवाहो, चरन प्रीती साचा नेंह दर घर साचे लाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख अन्तिम पकड़े बाहों। भिन्नी रैनड़ीए वणज अपारया। भिन्नी रैण हरि मिल्या साक सज्जण सैण अन्तिम वारया। भिन्नी रैण बेमुखां माया पाए बेअन्त, आत्म करे बन्द कवाड़या। गुरमुख उठाए साचे संत, बज़र कपाटी पड़दा पाड़या। लोकमात बणाए साची बणत, माया ममता जोती अग्न देवे साड़या। भिन्नड़ी रैण महिमा जगत अगणत, गुरमुख आत्म दर द्वार आप सुहाए धुरदरगाही साचा लाड़या। भिन्नड़ी रैण संत दुलारे वेख विचारे थांउँ थाँईं, जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। जन भगतां देवे दर सरनाई, शब्द घोड़े हरि जी चाड़्हिआ। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाई, प्रभ अबिनाशी दया कमाई, गुर संगत साची संग रलाई, दर घर साचे वड़या। भिन्नड़ी रैण गुर गुर संगत साचा संग रलाई। भिन्नड़ी रैण गुर संगत प्यारा। भिन्नड़ी रैण प्रभ दर होई नाम मंगत, चढ़े रंग अपर अपारा। भिन्नड़ी रैण जन भगतां मिटाए भुक्ख नंगत, बेमुख सोए पैर पसारा। भिन्नड़ी रैण गुरमुख वेखे साचे नैण, नाता बणया भाई भैण, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम खेले खेल विच संसारा। भिन्नड़ी रैण सोई जागी। मिल्या मेल दरस वेखे साचे नैण, शब्द सुणे साचा रागी। पुरख अबिनाशी साक सज्जण सैण, चरन कँवल कँवल चरन प्रभ साचे लागी। भिन्नड़ी रैण आप चुकाए लहिण देण, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां मेल मिलाया, इक्क दूजे
दा लड़ फड़ाया, मिले वड्याई वड वडभागी। भिन्नड़ी रैण गुरमुख साचे संत दुलारे। भिन्नी रैनड़ीए आदि अन्त जुगा जुगन्त, गुरमुख विरला जाणे संत, वेखे रंग अपारे। भिन्नी रैनड़ीए बेमुखां माया पाए बेअन्त, निन्दरा आलस दए हुलारा ए। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुखा मेल मिलावा साचे कन्त, एका सेजा सुत्ते नारी पुरख भतारा ए। भिन्नी रैनड़ीए कलिजुग जीव भुलाए जन्त, झूठी माया अन्त विगुत्ते, भरया इक्क हँकारा है। भिन्नी रैनड़ीए आप सुहाई गुरमुख साचे संत जनां दी साची रुत्ते, होई बसंत खिड़ी गुलज़ारा है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम भण्डारा है। धन्न कमाई संत जन, रसना हरि हरि गाया। धन्न कमाई संत जन, एका वारे पुरख अबिनाशी पाया। धन्न कमाई भगत जन, आत्म दर बन्द खुल्हाया। धन्न कमाई भगत जन, साचे घर एका एक डेरा लाया। धन्न कमाई संत जन, आत्म तीर्थ नुहाए साचे सर, दूई द्वैती दुरमति मैल गंवाया। धन्न कमाई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, दोहां धिरां एका घर साचा मेल मिलाया। धन्न कमाई संत जन, हरि चरन ध्यान। धन्न कमाई भगत जन, आत्म जोती जोत मिलान। धन्न कमाई संत जन, वरन गोती भेव चुकान। धन्न कमाई भगत जन, साचा शब्द माणक मोती चोग खाण। धन्न कमाई संत जन, मिल्या मेल धुर संजोगी, लक्ख चुरासी फंद कटाना। धन्न कमाई भगत जनां, करे दरस हरि अमोघी, माया ममता मोह चुकाना। धन्न कमाई संत जन, आत्म रस रिहा भोगी, आत्म सेजा साचा कन्त इक्क वसाना। धन्न कमाई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, दोहां धिरां एका घर, शब्द सरूपी मेल मिलाना। धन्न कमाई संत जन, शब्द अधारया। धन्न कमाई भगत जन, रसना गाए हरि गुण गुणवन्ता गुण निधानया। धन्न कमाई संत जन, माया राणी छाण पुण, एका नाता पुरख बिधाता, रक्खे चरन ध्यानया। धन्न कमाई भगत जन, एका वेखे पिता माता, पुरख अबिनाशी चतुर सुजानया। धन्न कमाई संत जन, दुरमति मैल तन तों नासी, आत्म जोत सच्ची प्रकाशी, वेखे खेल महानया। धन्न कमाई भगत जन, मानस जन्म करे रहिरासी, अन्तिम वेले बन्द ख़लासी, नेड़ ना आए पंज शैतानया। धन्न कमाई संत जन, जगत वड्याई भगत दोहां मिल्या नाम धन्न, रसना गाया स्वास स्वासी। धन्न कमाई संत जन, सदा अडोल्लया। धन्न कमाई भगत जन, हरि अन्दरे अन्दर बोल्लया। धन्न कमाई संत जन, पूरा तोल तोल्लया। धन्न कमाई संत जनां, आत्म सेजा बैठा इकांत, आत्म पड़दा खोल्ल्हया। धन्न कमाई भगत जन, अमृत पीवे बूंद स्वांत, अन्तिम मेट मिटाए अन्धेरी रात, साची रंगण नाम चढ़ाए, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, दोहां साची बणत बणाए, तन पहनाए शब्द सच्चा चोल्लया। शब्द चोला तन शृंगार है। प्रभ अबिनाशी खेल अपार है। घनकपुर वासी जोत प्रकाशी, मेट मिटाए मदिरा मासी, फड़े शब्द खण्डा दो धार है।
बेमुख दर ते करन हासी, गुरमुख गायण स्वास स्वासी, पवण जोती शब्द हुलार है। ना कोई वरन ना कोई गोती, गुरमुख चुणे माणक मोती, इक्क बणाए सच्चा हार है। दुरमति मैल काया धोती, लक्ख चुरासी रही रोती, हरिजन उठाए आत्म सोती, प्रभ देवे इक्क हुलार है। किसे हथ्थ ना आवे कोटन कोटी, उचे पर्बत चढ़के चोटी, लक्ख कटायण बोटी बोटी, अग्न भबूती ख़ाक रमायण तेड़ ना दिसे किसे लंगोटी, ना मिल्या नर निरँकारा है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, सद वसे दर दुआरा है। हरि संत सुहेला मीत नर निरँजणा। जुगा जुग चलाए रीत, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, चरन धूढ़ रखाए साचा मजना। गुरमुख विरला गाए एका सुहागी गीत, मेल मिलावा हरि साचे साक सैण सजणा। दिवस रैण राखो चीत, दरस दिखाए तीजे नैणां। काया करे पतित पुनीत, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, प्रभ का भाणा सिर ते सहिणा। गुरमुख साचे संत शब्द दुलारया। जगत बणाई बण गई बणत, मिल्या मेल जोत निरंकारया। अचरज रीत आदि अन्त पूरन भगवन्त, साचे संत आप उपजा रिहा। बेमुखां माया पाए बेअन्त, पकड़ पछाड़े जूठे झूठे माया लूठे देवे दंत, शब्द खण्डा इक्क उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां मेल मिलाए साचे कन्त, एका मार्ग ला रिहा। एका राह हरि वखाए। धर्म राए ना दए फाह, लक्ख चुरासी फंद कटाए। दरगहि साची देवे थां, एथे ओथे होए सहाए। आपे पिता आपे मां, सदा रखाए ठंडी छाँए। कलिजुग अन्तिम अन्त घर घर उडाए कां। जोती जोत सरूप हरि, बेमुख रुलाए दर दर किसे ना दिसे कोई थां। सर्बकला समरथ, नर निरंकारया। जुग जुग शब्द चलाए रथ, लोकमात खेल अपारया। जन भगतां देवे नाम वथ, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटा रिहा। पंजां चोरां पाए नत्थ, डोर आपणे हथ्थ रखा रिहा। लक्ख चुरासी होणी सत्थ, कलिजुग वेला अन्तिम आ रिहा। सीआं रखाए साढे तिन्न हथ्थ, आत्म दर जायण लथ्थ, दीपक जोती हरि जगा रिहा। जोती जामा श्री भगवाना, जिउँ रामा घर दसरथ, आपणा भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं बणत बणा रिहा। लोआं पुरीआं बणत बणाए। आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि साचा साची धार बन्न्हाए। किसे दिस ना आए देव दंत, करोड़ तेतीस सुरपति राजा इन्द रसन रसायणी रहे गाए, भेव कोई ना पा रिहा। जोती जामा दीन दयाला शब्द ल्याए साची माला, फल लगाए काया डाला, गुरमुख साचे आप जगा रिहा। अन्तिम कलि ना खाए काला, आप नुहाए अमृत सर साचे ताला, दूई द्वैती मैल गंवा रिहा। हरिजन साचा मारे छालां, पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क अनमुल्लड़ा लभ्भे लाला, जगत जवाहरी मुल कोए ना पा रिहा। गुरमुख काया सच भण्डारी आपे वेखे परखे हरि जी तोला, तोलणहारी शब्द कंडा साचा डण्डा, सेर धड़ी ना कोई रखा रिहा। गुरमुख
विरले पाई वंडा, वेखे खेल जोती मेल शब्द धार हरि चला रिहा। बेमुख जीवां दिस ना आई आत्म भरया इक्क घमंडा, लक्ख चुरासी होई रंडा, साचा कन्त सुहाग ना कोई हंढा रिहा। चारों कुन्ट पावण वंडां, पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत निरँजण दीन दयाला हरि कृपाला जोत ज्वाला, करे खेल हरि रघुराईआ। हरि का खेल अगम्म किसे ना जाणया। कोई भेव ना जाणे हड्ड मास नाड़ी चम्म, पुरख अबिनाशी किसे ना जाणया। लेखा लिखे गिणे ना कोई आप आपणे दम, मानस जन्म बेमुहाणया। गुरमुख विरला चरन बैरागी जगत त्यागी रोए आत्म रैण छम्म छम्म, अमृत धार इक्क वहा रिहा। प्रभ अबिनाशी वड वडभागी, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख बहाए साचे घर, शब्द सुणाए साचा रागी। सच्चा राग शब्द सुणांयदा। गुरमुख सोया जाए जाग, प्रभ आत्म तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जूठा झूठा धोए दाग, कान्हा कृष्ना दया कमांयदा। शब्द बन्न्हाए तन साचा ताग, अन्तिम कलि ना कोई तुड़ांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, चारों कुन्ट फिरांयदा। माया डस्सणी ना डस्से नाग, शब्द तीर इक्क रखांयदा। हरिजन संत बणाए हँस सच्चे काग, रसना चोग शब्द माणक मोती आप चुगांयदा , मेल मिलावा कन्त सुहाग, साची सेजा आप बहांयदा। गुरमुख विरले वड वडभाग, जोती जोत सरूप हरि, दरस अमोघा धुर संजोगा आपणा आप मिलांयदा। मेल मिलाए हरि बनवारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। जगी जोत इक्क निरँकारी। वरन गोत मेट मिटाए राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदारी। जन भगतां दुरमति मैल रिहा धोत, सोहँ देवे आत्म नाम ख़ुमारी। लक्ख चुरासी रही रोत, दर दर घर घर जूठे झूठे फिरन वपारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां आप वखाए दया कमाए सच्चा दर दरबारी। एका दर दरबार पुरख निरँजणा। साचा करे वणज वपार, चरन धूढ़ इक्क रखाए मजना। मानस जन्म ना आए हार, मेल मिलावा साचे सज्जणा। तोड़े जगत जंजाल आत्म देवे शब्द कर प्यार, जो घड़या सो अन्तिम भञ्जणा। सोलां कराए तन शृंगार, गुरमुख साचा साची नार, मिले मेल हरि कन्त भतार, वेले अन्तिम पड़दा कज्जणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत साचा जाम प्याए, सच घर पी पी कलिजुग रज्जणा। अमृत साचा जाम हरि पिलांयदा। ना कोई लए दाम, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। काया सुक्का हरया करे चाम, पूरन इच्छया आप करांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी शाम, दीपक जोती आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जना आपे कलि मिलांयदा। जोती जामा श्री भगवान। ना कोई जाणे जीव निधान। गुरमुख विरला संत कलिजुग चतुर सुजान। बेमुखां माया पाए बेअन्त आत्म हँकारा जगत विकारा, काया मन्दिर अन्ध अन्धयारा, करे खेल
आदि अन्त जुगा जुगन्त, धुरदरगाही साचा माही, कलिजुग जूठा झूठा अन्तिम अन्त होए भस्मंत, ना कोई दीसे अन्त निशान। बेमुखां हथ्थ फड़ाए ठूठा, दर दर घर घर मंगण भुले रुले जीव शैतान। गुरमुख विरला लोकमात मार झात आप मनाए कलिजुग रुठा, धरे ध्यान श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साचा देवे नाम वर, एका एक जन भगत टेक, कलिजुग माया ना लाए सेक, सोहँ शब्द सच्चा दान। देवे दान हरि वड दानया। आत्म तुट्टे झूठा माण, मिले मेल जोत भगवानया। आपे देवे पीण खाण, चरन धूढ़ सच्चा इशनानया। इक्क रखाए आपणी आण, साचा शब्द चलाए सच्ची बाणीआ। मेट मिटाए अञ्जील कुरान, कलिजुग अन्तिम हानया। वेख वखाणे वेद पुरान, खाणी बाणी हरि पछाणया। रसना छुट्टे तीर कमान, फल दिसे ना किसे डाहनया। पकड़ उठाए राज राजान लिखे लेखा वाली दो जहानया। एका शाह वडा शहान हरि भगवान दूसर किसे दिसे ना कोई निशानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, तोड़े माण जगत अभिमानया। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े, करे खेल गुण निधानया। गुरमुख साचे चरन प्रीती साची जोड़े, आत्म देवे एका ब्रह्म हरि एका ब्रह्म ज्ञानया। आपे वेखे मिट्ठे कौड़े, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआं। दर घर साचे इक्क लगाए साचे पौड़े, संत सुहेले आप चढ़ानया। गुरमुखां हरि साचा बौहड़े, लक्ख चुरासी होणी अन्त वैरानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल ब्राह्मण गौड़े, वेद व्यास लेख लिखानया। वेद व्यासा बण लिखारी। पुरान अठारां रिहा चतारी, चार लक्ख सतारां हज़ारी, सलोक लिखाए वारो वारी। नारद मुन ज्ञान रखाए, ब्रह्मा सुत दया कमाए, इक्क निभाए सच्ची यारी। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। लिख्या लेख वेद व्यासा। कलिजुग अन्तिम वेख तमाशा। दर दर घर घर जीवा जन्तां आत्म होई सर्ब उदासा। जूठे झूठे माया धारी, एका फड़या हथ्थ विच कासा। गऊ ग़रीब ना कोई पावे सारी, राजे राणे करन हासा। प्रगट होए वड बलकारी, लक्ख चुरासी आपे तोले तोलणहारा, वेख वखाणे तोला मासा। कलिजुग जीवां मानस जन्म जूए बाजी हारी, मुख लगाया मदिरा मासा। ना मिल्या मेल हरि निरँकारी, मानस जन्म होया रासा। चारों कुन्ट होए ख्वारी, दर दर घर घर फिरन भिखारी, कलिजुग अन्तिम होणा नासा। गुरमुख साचे संत जन सोहण चरन द्वारी, लाड़ी मौत चारों कुन्ट दोवे हथ्थीं फेरी जाए बहारी, जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे जगत तमाशा। लाड़ी मौत हो त्यार। मंगे वर प्रभ चरन द्वार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। कलिजुग अन्तिम आई हार। गुरमुख विरला संत आत्म रहे सदा उदासी, एका मंगे दरस करतार। रसना गाए स्वास स्वासी, एका शब्द एका धार। किसे हथ्थ ना आए पंडत पढ़ पढ़ थक्के काशी, निरगुण रूप नर नरायण निराहार।
जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां होया रहे दासी, फिरदा रहे दर द्वार। हरिभगतां होए दास हरि हरि दानया। वेख वखाए पृथ्मी अकाश, वाली दो जहानया। आदि अन्त ना जाए विनास, जोती खेल गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, सदा वसे आस पास, जन भगतां मेल श्री भगवानया। कलिजुग भेख अपार हरि सुल्तानया। जोती जामा जगत अपार, करे खेल मात महानया। लक्ख चुरासी गुण अवगुण रिहा विचार, दिवस रैण वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे जन भगत पछाणे सुघड़ स्याणे आत्म कर कर ध्यानया। आत्म करे ध्यान, सर्ब विचारदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, मारे तीर ब्रह्म ज्ञान दा। एका बख्शे चरन ध्यान, अमृत देवे सच्चा सीर, मिले मेल हरि निगहबान दा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक लक्ख चुरासी रक्खे टेक, जन भगतां करां बुध बिबेक, गुरमुख विरला वेखे खेल गुण निधान दा। गुरमुख वेखे खेल, हरि खिला रिहा। साचे नेत्र लए पेख, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़, मुसायक गौंस कुतब बाज़ी हारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल अपर अपारया। अपर अपार खेल रचांयदा। लोकमात सच विहार, भेव किसे हथ्थ ना आंयदा। ना कोई दीसे शाह दारा, एका तीर शब्द चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी कारा, पीर फ़कीर कोए भेव ना पांयदा। आपणी कार आप करांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, शब्द घोड़े हो अस्वार, लोकमात फेरा पांयदा। लोआं पुरीआं पैरां हेठ लिताड़, चौदां लोकां शब्द सरूपी रिहा पाड़, आपणा रंग रंगांयदा। लक्ख चुरासी रिहा साड़, मगर लगाए अगम्मी धाड़, लुकया रहण ना देवे कोई झाड़, साचा लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम आपणी बणत बणांयदा। अस्सू तिन्न दिवस जाए चढ़। शाह सुल्तानां प्रभ लए फड़। शब्द सरूपी अन्दर वड़। आपे तोड़े जूठा झूठा किला गढ़्ह। चरन प्रीती एका जोड़े, ना कोई सीस ना कोई धड़। कलिजुग दिन रहि गए थोड़े, एका अक्खर लैणा पढ़। जन भगतां प्रभ साचा बौहड़े, आत्म दर दुआरे अग्गे खड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वाली हिन्द आप फड़ाए आपणा लड़। आपणा लड़ आप फड़ाउणा। एका अक्खर शब्द पढ़ाउणा। दसवें घर वखाए वखर, अज्ञान अन्धेर मिटाउणा। जोती जोत सरूप हरि, बज़र कपाटी अग्गे पत्थर, शब्द तीर नाल हटाउणा। शब्द तीर लाए धार। बज़र कपाटी जाए पाड़। साची हाटी आपे खोल्हे इक्क वखाए सच द्वार। अट्ठ सट्ठ तीर्थ आत्म दर एका ताट, आप नुहाए नर निरँकार। मातलोक चढ़ाए औखी घाटी, सुरत शब्द मेल मिलाए विच बहाए दस्म दुआर। झूठी चोली जाए पाटी, जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपार। गुरमुख विरला संत प्रेम प्राणीआ। कलिजुग माया पाई बेअन्त, भुले जीव
निधानीआ। हरिजन साचा साचा संत, एका जाणे ब्रह्म निशानीआ। मिले मेल साचा कन्त तुटे माण आत्म अभिमानीआ। माया रुले वड वड दंत, काया कोठी दिसे खालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां जोत जगाए मस्तक गगन साची थालीआ। गुरमुख विरला संत नाम वणजारड़ा, करे सच विचार है। लक्ख चुरासी अन्तिम कलि दर दर घर घर करदी फिरे हुदार, ना कोई वेखे परखे मीत मुरार है। आत्म रण होई उजाड़, झूठे घर होया वासा, ना कोई दीवा ना उज्जयार है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे शब्द हुलार है। गुरमुख साचा संत रंग चलूलया। कलिजुग जीव जन्त माया राणी झूठे धन्दे प्रभ अबिनाशी भूलया। मदिरा मासी पापी गन्दे, ना मिले मेल कन्त कन्तूलया। गुरमुखां उपजाए परमानंदे, हरि दाता दूल्हो दूल्हया। इक्क सुणाए शब्द छन्दे, धुरदरगाही साचा झूलया। जन भगत उठाए आपणे कंधे, गुरमुख विरला विच मात दे फलया फूलया। बेमुख जीव आत्म अन्धे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, आप बणाए सूली सूलया। गुरमुख साचा संत ब्रह्म ज्ञानीआं। प्रभ अबिनाशी एका देवे धुरदरगाही साचा शब्द मात निशानीआं। आत्म अन्दर साचे मन्दिर हरि हरि सेवे, उजाड़ पहाड़ ना कोई वखानीआ। दरस दिखाए अलख अभेवे, ना कोई जाणे खाणी बाणीआ। जोत निरँजण वड देवी देवे, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा साची सेव लगानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेल मिलाए आदि शक्त आदि भवानीआ। आदि शक्त आदि भवानी। जुगा जुगन्त आप बणाए, शब्द रखाए सच निशानी। साध संत लए उठाए, देवे दान हरि वड विद्वानी। जोती जोत सरूप हरि, जगत दूजा रहे नाही, शब्द सरूपी ब्रह्म ज्ञानी। शब्द सरूपी इक्क ज्ञाना है। हरि वडा शाह भूपी, रक्खे सच टिकाणा है। एका एक सति सरूपी, आदि अन्त इक्क निशाना है। ना कोई रेख ना कोई रूपी, एका जोत डगमगाना है। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, कलिजुग भेख बेमुहाना है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां मेल मिलाए, किरपा कर श्री भगवाना है। हरिभगत सुहेला मीत कन्त भतारड़ा। गुरमुख विरला मानस देही जाए जीत, रसना गाए पुरख अपारड़ा। काया होए ठंडी सीत, दु:ख ना लग्गे नेड़ ना आए पंचम् धारड़ा। काया मन्दिर सच मसीत, मिले मेल मीत मुरारड़ा। अट्ठे पहर परखे नीत, आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारड़ा। कलिजुग औध रही बीत, हरि वेखे खेल अन्तिम अन्त वारड़ा। आप चलाए साची रीत, चार वरन बहाए इक्क द्वारड़ा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल अपर अपारड़ा। अपर अपारा खेल वरन अवरनया। साचा मेल चार वरनां आप कराए धरनी धरनया। सतारां हाढ़ी चढ़ना तेल, जन भगतां खुल्हाए हरना फरनया। धर्म राए दी कटे जेल्ह, आप चुकाए
मरना डरनया। दरस दिखाए हरि अख्वाए साचा सज्जण सुहेल, गुरमुख साचे माण दवाए तरनी तरनया। आप कराए आपणा मेल, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वड दाता करनी करनया। वड दाता गहर गम्भीर करनी कारया। गुरमुखां रक्खे शात सरीर, अमृत बख्शे साची धारया। हउमे कढ्ढ विच्चों पीड़, साचा दस्से इक्क प्यारया। कलिजुग अन्तिम आई भीड़, ना होए कोई सहारया। अन्तिम कलिजुग तुट्टी हड्डी रीड़, जूठा झूठा डिग्गा मूंह दे भारया। ना कोई जाणे हस्त कीड़, मायाधारी बैठा रूठा, भुल्ले रंग श्री गिरधारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग पैरां हेठ लताड़या। कलिजुग डिग्गा मूंह दे भार। प्रभ अबिनाशी मारे मार। सतिजुग साचे हो त्यार। आपणा चुक्क लै आपे भार। शब्द कर तन शृंगार। लोकमात आया हिस्से, गुरमुखां करना ख़बरदार। बेमुखां हरि जी मूल ना दिसे, चारों कुन्ट होया अंध्याार। जूठी झूठी चक्की पीसे, आत्म होई दो दो फाड़। एका छत्र झूले जोत निरँजण हरि जगदीशे, लेख लिखाए सतारां हाढ़। ना कोई करे हरि जी रीसे, मगर लगाए मौत लाड़। मेट मिटाए मूसे ईसे, धरत मात बणाए इक्क अखाड़। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी देवे झाड़। कलिजुग काला दए दुहाई। प्रभ अबिनाशी पाई फाही। बेमुख जीव ना कोई सहाई। चारों कुंट वाहो दाही। आप आपणे पै राहीं। कोई ना पकड़े अन्तिम बाहीं। शब्द सरूपी हरि साचा पकड़े, पकड़ उठाए थांउँ थाँईं। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात हरि जोत धर, बेमुख जीवां दीसे नाहीं। कलिजुग पापी रिहा रो। पुरख अबिनाशी मुखड़ा धो। बेमुख जीवां रिहा कोह। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म घर ना जाए छोह। हरि दर साचा लाए डन्ना, दर दुआरे अग्गे हो। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार लोकमात हरि जोत धर, साचा हल रिहा जो। साचा हल आप बणाउणा। कलिजुग सतिजुग दोवें बैल, शब्द पंजाली गल रखाउणा। जोती जोत सरूप हरि कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा हाली जगत पाली आप अख्वाउणा। साचा हाली हल चलाए। सतिजुग कलिजुग बैल जुड़ाए। नाम रखाए तिक्खा फाला, सोहँ हरि जी नाम रखाए। पहली रहिल लए मल, दिशा लहन्दी होए तरथल, नीला बाणा तन छुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल रचाए। साचा धाम धुर दरबारया। पूर कराए आपणा काम, नर हरि सच्ची सरकारया। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, साचा दीपक कर उज्जयारया। झूठी माया काया चाम, भुल्ले जीव अन्त गंवारया। वस होए कामनी काम, आत्म भरया लब लोभ हंकारया। कोई ना पकड़े दामनी दाम, ना दिसे पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सोहँ शब्द सच भण्डारा बण वरतारा जन भगत दुआरा आपे आप वरता रिहा। सोहँ शब्द
अपार, वस्त अमोल्लया। देवणहार दातार कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। ना कोई वेखे पुरख नार, एका रंग बिरध बाल नौजवान, रंगण चाढ़्हे अपर अपारया। आत्म जोती धर महान, वरन गोती मेट मिटान, शब्द रखाए इक्क निशान, हरि आपे आप झुला रिहा। आप उठाए आत्म सोती, गुरमुख बणाए साचे मोती, कर शृंगारा सोहणा हारा हरि दातारा एका गल पवा रिहा। शब्द बन्न्हे सीस दस्तारा। कल्गी तोड़ा नाम अपारा। पुरख अबिनाशी जोड़ जोड़ा, ना होए विछोड़ा दूजी वारा। इक्क रखाया शब्द घोड़ा, गुरमुख चढ़ाए वारो वारा। चौथे घर इक्को पौड़ा, खिच्च बहाए दस्म दुआरा। सुखमन नाड़ी ना दस्से राह सौड़ा, आपे दस्से पार किनारा। धुरदरगाही आया दौड़ा, गुरमुखां करे मात प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल अन्तिम वारा। करे खेल अपार शब्द ज्ञानया। चार वरनां इक्क प्यार, एका धार गुण निधानया। ऊँच नीच हरि भेख निवार, रंक राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहानया। इक्क सुहाए बंक द्वार, रंगत साची नाम रंगानया। जोती नूरा कर अकार, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, शब्द धुन कन्न सुणानया। वेला चुक्के चार यार, चारों कुन्ट पैणी मार, पंचां बणे हरि सरदार, हथ्थीं बन्ने साचे गानया। शब्द फड़े हथ्थ कटार, तिखी रक्खे साची धार। गुरमुखां बेड़ा करे पार, बेमुख होण मात ख्वार, वजे साची कानीआ। हरिजन मेला साचे मीत मुरार, वसे इक्क इकेला हरि साचे धाम न्यार, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जना, आत्म जोती देवे सच निशानीआ। आत्म जोती सच निशानीआ। दुरमति मैल जाए धोती, साचा वज्जे शब्द तीर कानीआ। आपे कढ्ढे वासना खोटी, पकड़ बहाए पंच दरबानया। अन्त चढ़ाए साचे चोटी, वड शाहो शाह शहानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां, आप चुकाए जम की कानया। आप चुकाए जम की कान। दया कमाए हरि भगवान। शब्द रखाए इक्क बबाण। गुरमुख चढ़ाए घर साचे आए, झुलदा जाए धर्म निशान। जोती जोत सरूप हरि, सच घर बहाए, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए, इक्क वखाए अचल्ल मकान। दर घर साचे हरि बहाया। जीओ जीव काचन काचे, अन्तिम संग ना किसे निभाया। एका नार हरि साचो साचे, अन्तिम बेड़ा बन्न वखाया। मन मन्दिर अन्दर जूठा झूठा नाचे, गुरमुख विरले बन्न वखाया। जोत प्रकाशे साचो साचे, रसना गोबिन्द हरि जस गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप बुझाए कलिजुग माया झूठी आंचे, अमृत मेघ दए बरसाया। अमृत मेघ हरि वसांयदा। काया करे ठंडी ठार गुण विचार, भरम भुलेखा दूर करांयदा। साचा अंजन पुरख अपार रिहा डार, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। दीपक जोती कर उज्जयार, आपे खोल्हे बन्द कवाड़, सच दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुणाए साचा कान, चरन धूढ़ इक्क
इशनान साचा मजन हरि हरि सज्जण एका एक करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग साचा संग आपे आप निभांयदा। संतन संग सति पुरख बण आई। एका मंगण साची मंग, ना कोई जाणे जीव लुकाई। अमृत धार आत्म साची गंग, दूसर तीर्थ को नाही। दो जहान कटे भुक्ख नंग, संत सुहेला साचा माही, सिँघ महिताब चढ़ाया काया रंग, जगी जोत पिण्ड भंगाली, कलिजुग अन्तिम मेटे शाही। सिँघ महिताब आत्म ज्ञानी चतुर्भुज। हरि कर ध्यान, सच द्वार गया सुझ। एका रक्ख हरि चरन ध्यान, कलिजुग वेला अन्तिम ल्या बुझ। प्रगट होए वाली दो जहान, गऊ ग़रीब निमाणे आप उठाए उत्ते आपणी भुज। करे खेल जगत महान, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, एका शब्द चलाए बाण। सिँघ महिताब हरि बुलाई। मिल्या मेल सच्चे जनाब, आत्म जोत होई रुशनाई। चरन रखाया नाम रकाब, साचे घोड़े रिहा चढ़ाई। मिल्या मेल दो दोआब, कँवल फूटा साची नाभ, दूई द्वैती भेव चुकाई। संत मनी सिँघ लाई जाग, देस मालवे वज्जी वधाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां शब्द सुनेहड़े घर साचे लै आई। सिँघ महिताब हरि दया कमाई। शब्द धार इक्क रखाई। अट्ठे पहर रिहा सुणाई। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ साचा लेख आपे वेख, इक्क दूजे दे संग मिलाई। संत मनी सिँघ संग रलाया। एक शब्द कन्न सुणाया। धर्म राए ना लाए डन्न, साचा बेड़ा बन्न वखाया। जोत जगाई साचे तन, साचे अन्दर आप सुहाया। भरम भुलेखा देवे भन्न, प्रगट होवे हरि रघुराया। पकड़ उठाए आत्म अन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेव खुल्हाया। संत मनी सिँघ सुणया राग। आत्म सोई गई जाग। मिल्या मेल कन्त सुहाग। कलिजुग धोए काला दाग। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, इक्क चलाए सच्चा राग। संत मनी सिँघ शब्द जणाई। पुरी घनक होए रुशनाई। माझे देस उन्नी सौ पंजाह बिक्रमी वजी वधाई। प्रभ अबिनाशी देह उपजाई। काया मन्दिर साचे अन्दर आप आपणी वस्त टिकाई। काया मन्दिर बणया घर। इक्क खुल्हाए साचा दर। शब्द सरूपी अन्दर वड़या, जोत सरूपी भेख कर। राजे राणे किसे ना फड़या, चारों कुन्ट गए हर। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ दित्ता वर, होका देणा घर घर, पंचम् जेठ वक्त सुहाया। शेर सिँघ कलि जामा पाया। पुरी घनक जोत जगाया। अमृत साचा नाल ल्याया। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, साचे घोड़े तंग कसाया। कृष्न रमईआ गया जाग, वेला वक्त आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, शेर सिँघ नां रखाया। मात पूत पिता पुत्त साचे घर वज्जी वधाई। एका जम्मया उच्चा सुच्चा सुत, कलिजुग करन आया कुड़माई। आप सुहाए साची रुत्त, गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे फड़ फड़ उठाए थांउँ थाँईं। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, किसे ना दिसे कोई सहाई। जोती जोत
सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सिँघ शेर नाउँ रखाई। दो साल अवस्था वेख विचारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। सर अमृत आए गुर अर्जन तेरे सच दुआरे। चरन छुहाउणा साचे सर, आपणा भेव आप छुपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे रंग अपर अपारे। आत्म तृष्ना प्यास हरि रघुराईआ। प्रभ मिलण दी साची आस, साचे नैण रहे रंग लाईआ। माया ममता होई नास, रसन स्वास एका गाईआ। आत्म रस एका मिल्या सच्चा रस, निझर धार हरि वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पूरन करे साची आस, हउमे दुखड़ा होए नास, दर घर साचे चरन छुहाईआ। साचा दर दर परवान। मिले वड्याई जगत वर, मिल्या मेल श्री भगवान। भरम भुलेखा चुक्के डर, भाग लगाए काया मन्दिर सच मकान। साची जोत देवे धर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। ना जन्मे ना जाए मर, साची तरनी जाए तर, सृष्ट प्यारा लोकमात झुलाए सच निशान। द्वार बंका आप सुहाया। शब्द सरूपी लाए तनका, मन का मणका आप फिराया। देवे वड्याई वासी पुरी घनका, शब्द डंका रिहा वजाया। धारे जोत वार अनका, गुरमुख साचे रिहा तराया। जोती जोत सरूप हरि, सच दुआरे मेल मिलाया। हरि संत प्यारा दोहां धिरा आत्म घर वज्जदी रहे वधाई। एका नाद एका धुन, साचा राग रिहा सुणाई। गुरमुख विरला लए लाध, विच ब्रह्माद बन दर खोजण बाहर ना जाई। मिल्या मेल हरि माधव माध, दर घर साचे दर्शन पाई। भेव खुल्हाए बोध अगाध, जोती जोत सरूप हरि, लहणा देणा रिहा चुकाई। साँवल सुन्दर नैण मुंधानया। सोहणे कुण्डल दरस दिखाए कँवल नैणां बेमुहानया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम भेख धर, दर घर साचे माण दवाए, जन भगतां बाल अञ्याणया। बाल अञ्याणा भगत दुलारा, दर साचे आण पुकारया। दर्शन देवे गिरवर गिरधारा, शाम मुरारा कृष्न मुरारया। आत्म खोल्हे बन्द कवाड़ा, दरस दिखाए साचे दर धुरदरगाही साचा लाड़ा, साचा वणज कराए इक्क वपारया। जोती जोत सरूप हरि, साची किरपा कर देवे वर, सद रहे पिच्छे अगाड़या। साँवल सुन्दर कृष्न मुरार। किसे हथ्थ ना आए डूंघी कन्दर, उच्चे टिल्ले जीव गंवार। गुरमुख साचा दर साचे आत्म पाए, खोल्हे बन्द कवाड़। शब्द सरूपी आपे बोले, दरस दिखाए अगम्म अपार। जोत निरँजण कर अकार सदा सुहेला डगमगाए, साचा जाम प्याए अमृत धार। मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। साचा शब्द तन कराए इक्क शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे देवे वर, आत्म अन्दर तोड़े जन्दर, करे खेल अपार। आत्म गृह सच टिकाणा, पुरख अबिनाशी आपे आप बणाया। इट्ट गारा ना कोई लगाया। बेमुख जीवां दिस ना आया। झूठी काया डूंघी कन्दर, माया पड़दा वाहवा पाया। गुरमुखां मेल मिलाए अन्दरे अन्दर, बेमुखां दिस ना आया। चार कुन्ट दर दर भौंदे बन्दर। नर नरेश किसे हथ्थ ना आया।
भेखाधारी वड मृगेश, आपे रक्खे खुल्हड़े केस, वेस अवल्लड़ा धारे भेख, साचे दर भाग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे नाम वर, आत्म तृष्ना ब्रह्मा विष्ना दर दरवेशा एका रंगण रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, शब्द डोरी नाल बंधाया। शब्द डोरी देणा बन्न। भरम भुलेखा निकले जन। अन्दरे अन्दर करे लेखा, साचे मन्दिर बैठा तन। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे भगत वर, साचा राग सुणाए कन्न। सुणाए सच्चा राग नाद अनादया। आत्म देवे इक्क स्वाद, हरि हरि साचा रसन अराध्या। धुरदरगाही साची दाद, देवे शब्द वड ब्रहमादया। मिले मेल माधव माध, भेव खुल्हाए बोध अगाध, वस्त अमोलक नाम हीरा गुरमुख विरले मात लाध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल्ल के आए साचे दर, गुरमुख साचे रसन अराध्या। आया दर द्वार हरि निरंकारया। पंजां चोरां करे ख्वार, हरि शब्द मारे डाहढी मारया। साची देवे वस्त नाम अपार, साची बाणी तीजे नैणी, अट्ठे पहर रहे ख़ुमारया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, फड़ फड़ बाहों जाए तार, मंगया दरस अपार शब्द दलालया। देवणहार दातार गुर गोपालया। कलिजुग बेड़ा कर जाए पार, शब्द पहनाए तन दुशालया। मानस देही ना आए हार, लक्ख चुरासी गेड़ निवार, आप बहाए साचे घर धुरदरगाही सच्ची धर्मसालया। जोती जोत सरूप हरि, आत्म जोती कर अकार, तन मन्दिर अन्दर जूठा झूठा लाहे कलि बुखार, इक्क बंधाए चरन नातया। चरनी नाता देवे बन्न, किरपा अपर अपारया। हरया होए कलिजुग सुक्का तन, अमृत सिंचे कर प्यारया। धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ दरस दिखाए दर घर आए अन्तिम अन्त द्वारया। सच बबाणा शब्द लिखाए गुरमुख साचे लए चढ़ाए, आपणे कंध आप उठाए, किसे दिस ना आए चार किनारया। साचे दर जा बहाए, धर्म राए रिहा शरमाए, लाड़ी मौत सीस निवाए, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी चरन बहाए, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, गुरमुख साचे संत जनां साचा धाम आप सुहानया। साचे धाम साचा डेरा। आप चुकाए मेरा तेरा। चारों कुन्ट शब्द घेरा। जमका दूत ना आवे नेड़ा। सच सपूत प्रभ अबिनाशी आप चढ़ाए साचे बेड़ा। एका ताणा पेटा सूत, एका देवे हरि जी गेड़ा। आवण जावण देवे कट। दूई द्वैती मेटे फट्ट। शब्द लपेटे साचे पट्ट। दुरमति मैल रिहा कट। साचा वणज वपार कराए पुरख अबिनाशी आप खुल्हाए, आत्म दर साचा हट्ट। सच्चा सदा नाम रखाए, गुरमुख विरला लै लै घर साचा जाए, बेमुख जानण खेल बाज़ीगर नट। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचे सर सरोवर इशनान कराए, आत्म सर सरोवर ना कोई दीसे तट्ट। ना कोई तीर्थ, ना कोई तट्ट किनारा। अमृत ताल भरया घट घट, गुरमुख विरला पावे सारा। कलिजुग जीव दिवस रैण रहे
रट, काया मट लग्गी रहे दूई द्वैती अग्नी भारा। गुरमुख विरला रसना रस रिहा आत्म घर चट्ट,, आप लाहे तन बुखारा। साचा लाहा लए खट्ट, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां सच कराए वणज वपारा। धन्न धन्न धन्न गुरदेव धन्न। धन्न धन्न हरिजन आत्म गया मन, भाण्डा भरम ल्या भन्न, एका लग्गा साची सेव। हउमे कढ्ढया झूठा जन, कलिजुग चढ़या साचा चन्न, जगी जोत काया तन, धर्म राए ना देवे डन्न। सच वस्त प्रभ झोली पाए, ठग चोर यार ना कोई लाए संन्ह। जोती जोत सरूप हरि, सच दुआरे किरपा कर, सोहँ शब्द साचा राग सुणाए कन्न। गुर संगत माण वड्डयाईआ। प्रभ दर आई मंगत, आत्म भिच्छया प्रभ साचे पाईआ। एका चाढ़्हे शब्द ख़ुमारी नाम रंगत, फूलन बरखा आपे लाईआ। जगत कटे भुक्ख नंगत, सुख सहिजे सहिज समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, भगत वणजारे शब्द प्यारे पूरन इच्छया आप कराईआ। फूलन बरखा गुर पूरा लाए। गुरमुख साचे संत सुहेले गुर संगत साचा मेल मिलाए। धुरदरगाही साचे मेले, भरम भुलेखा दूर कराए। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेले, जोत सरूपी भेख वटाए। आपे गुर आपे चेले, एका दूजा भउ चुकाए। हरिजन साचे सज्जण सुहेले, पुरख अबिनाशी धुरदरगाही दर दुआरे लए बहाए। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत किरपा कर, फूलन बरखा साची लाए। बिरध बाल जवान दर आए पुकारया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, गुर चरन प्रीती इक्क ध्यान, मंगण वस्त अपारया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, देवे दान गुण निधान, घर साचे शब्द भण्डारया। आप मिटाए जम की कान, शब्द चढ़ाए सच बिबाण, अन्तिम बेड़ा पार करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां दर घर साचे दया कमाए, एका रंगण नाम रंगाए, आपणी दया कमा रिहा। गगन लोआं अकाश पताल अकाशया। साची जोत रिहा जगा, आदि अन्त ना कदे विनास्सया। जन भगत रखाए साची लग्न, शब्द चलाए स्वास स्वास्सया। दीपक जोती दर घर साचे उच्च महल्ल अन्दर जगण, अन्धेर अज्ञान विनास्सया। गुर पूरा मुख लगाए सोहँ शब्द कलिजुग वेले अन्तिम सगन, मात गर्भ कटाए उलटा बिरख ना आए दस दस मास्सया। झूठे वहिण चारों कुन्ट वहिण भेखाधारी फिरन नग्न, कलिजुग माया साड़े अग्न, आत्म होई ना रास ना होए बन्द ख़लास्सया। जूठे झूठे पापी दगण, गुरमुख विरले संत जन दर घर साचे सच महल काया रंगण नाम नाल रंगे कोई ललारीआ। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वसंदड़ा सच घर, साची जोत कर अकारया। सच महल हरि पतिवन्त। उच्च अटल वड प्रबल आपणा आप रचाए, गुण गुणा हरि गुणवन्त। शब्द दुआरा आप रखाए। पवण जोती विच टिकाए। दीपक जोती साचा डगमगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे घर समाए। साचे घर करे बिसराम। जोती नूरा सति सरूरा सर्बकला भरपूरा, आप संवारे आपणे काम। गुरूआं पीरां एका
देवे लोकमात शब्द तूरा, भाग लगाए काया चाम। काया रंगण रंग चढ़ाए इक्क मजीठी गूहड़ा, मेट मिटाए अन्धेरी शाम। गुरमुख विरला मस्तक लाए धूढ़ा, चरन कँवल कँवल चरन मिले सच्चा नाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर कराए आपणा काम। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, भरम भुलेखे रुल्लया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, प्रभ देवे शब्द दात नाम इक्क अनमुलया। उठ उठ जीव जाग, प्रभ दर दुआरा एका खुल्हया। उठ उठ जीव जाग, जूठ झूठ प्या पाणी काया झूठे चुल्हया। उठ उठ जीव कलिजुग जाग, भाग लग्गे तेरी कुलया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, पावण आया साचा मुल्लया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, चारों कुन्ट रैण अन्धेरया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, पुरख अबिनाशी पाया फेरया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, दर घर साचे आपे ढाहे भरमां ढेरया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, पुरख अबिनाशी दया कमाए आप बुझाए कलिजुग माया तृष्ना अग्ग चुक्के मेर तेरया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, मिले मेल कन्त सुहाग, हरि साचा शाह संवारया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, प्रभ आप बणाए हँस काग, जूठे झूठे धोए दाग, इक्क सुणाए शब्द राग, साची धार आप रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, धरे भेख नर निरंकारया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, वक्त दुहेला। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, अन्तिम जाणा पए अकेला। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, गुरमुख साचे संत जनां, इक्क मात लगाया साचा मेला। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, प्रभ अबिनाशी साची वस्त झोली पाए, खाली हथ्थ सदा रखाए, ना कोई रक्खे पैसा धेला। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, काया धोणा झूठा दाग, प्रभ अबिनाशी चरनी लाग, आप चढ़ाए कलिजुग अन्तिम वेले शब्द सरूपी साचा तेला। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात जोत हरि धर, जन भगतां देवे नाम वर, आपे होए सज्जण सुहेला। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, मन बैरागया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, जगत त्यागया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, झूठी माया जगत छाया मन मन्दिर अन्दर लागया। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, प्रभ भाग लगाए काया डूंघी कन्दर, साचा शब्द सुणाए इक्क वैरागया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल जन भगत मेल दर होए वड वडभागया। उठ जीव जाग, हरि जगांयदा। धोणा आपणा झूठा दाग, साची बणत बणांयदा। आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत मेघ बरसांयदा। आपणे हथ्थ पकड़े वाग, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग जूठे झूठे दर दुआरे सच घर बाहरे आप दुरकांयदा। उठ जीव जाग, हरि भण्डारया दर घर साचे लग्गा भाग, साचा शब्द आप वरता रिहा। तन पहनाए साचा ताग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ा रिहा। जोती
जोत सरूप हरि, इक्क वजाए सदा धुन सच्चा नाद, बोध अगाधी भेव खुल्हा रिहा। बोध अगाधा भेव खुल्हाउणा। पुरख अबिनाशी जिस जन अराधा, प्रगट होए दरस दिखाउणा। लाल अमोलक गुरमुख विरले अन्तिम लाधा, सच घसवटी एका लाउणा। पंच पंचायण हरि जी शब्द डोर एका बांधा, भरम भुलेखे ना किसे डुलाउणा। आपे ढाहे झूठी कंधा, एका दूजा भेव चुकाउणा। गुरमुख साचा जुगा जुगन्त ना थक्का मांदा, कलिजुग जीवां आप जगाउणा। लोकमात चढ़ाए कलि अन्तिम साचा चांदा, सच प्रकाश आप कराउणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सुरपति राजा इन्द, पुरी इन्द्र विच्चों बाहर कराउणा। सुरपति राजा इन्द, कलि पुकारया। प्रगट होया वड मृगिन्द, करे ख़बरदारया। प्रगट होया विच हिन्द, शब्द खण्डा रिहा हुलारया। एका धार वहाए सागर सिंध, बेमुख जीवां आप रुढ़ा रिहा। दर दर घर घर बैठे करन निन्द, निहकलंक केहड़ी कूटे करे जोत अकारया। गुरमुख विरला प्रभ साचे दी साची बिन्द, आत्म शब्द इक्क जैकारा, तुट्टे माण हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, पुरी इन्द पावे सारया। पुरी इन्द कर विचार। प्रभ अबिनाशी बन्न्हे धार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। करोड़ तेतीसा जन्म दवाए, सतिजुग साचे दूजी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, पुरीआं लोआं पावे सार। सुरपति राजा इन्द सच दरबारया। वड दाता गुणी गहिंद, अन्तिम लाहे तख्त ताज साज बाज काज एका दिसे पासा हारया। वीह सौ बिक्रमी पैणी भाज, करे खेल हरि निरंकारया। शब्द बणाया इक्क जहाज, सच मलाह आप अख्वा रिहा। किसे सिर ना दीसे ताज, राउ रंक राजान शाह सुल्तान वाली दो जहानां साचा लेख लिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद समा रिहा। तन मन अन्दर धूंआं धार। त्रैगुण माया वेख विचार। सति संतोखी बन्न्हे धार। राजस तामस खेल्ह अपार। सति सुलखणी कुक्ख अपार। पुरख अबिनाशी लाज मात रखणी, इक्क बेनन्ती चरन द्वार। जगत जंजाला ना काया भक्खणी, जूठा झूठा जाए विकार। साचे दर ना रहे सक्खणी, दोए जोड़ करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आत्म भरे सर्ब भण्डार।