१३ फगण २०११ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड फैज़पुर ज़िला गुरदासपुर
सुरत शब्द जन मेल, भगत चुकानया। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख साचे कर्म साचा कमानया। सुरत शब्द जन मेल, चिन्त सोग हरख लोकमात आत्म घाट मिटानया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, जात पात पुरख
बिधात हउमे रोग गंवानया। सुरत शब्द जन मेल, मेट मिटाए जात पात साचा मार्ग इक्क वखाया। सुरत शब्द जन मेल, नाता तुट्टे मात पित, पुरख अबिनाशी एका नात बंधाया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकांत आपणा आप कराया। सुरत शब्द जन मेल, रंग अपारया। सुरत शब्द जन मेल, अमृत आत्म साचे सर डूंघी गंग लाए साची तारीआ। सुरत शब्द जन मेल, त्रिकुटी जाए लँघ, गुर पूरा देवे संग, माया ममता कटे भुक्ख नंग, राह दस्से इक्क अपारया। मानस जन्म ना होए भंग, होए सहाई अंग संग, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, शब्द घोड़े कसे तंग, आपे आप उप्पर बिठा रिहा। सुरत शब्द जन मेल, भरम भउ कटया। सुरत शब्द जन मेल, दूई द्वैती मेटे फट्टया। सुरत शब्द जन मेल, तन पहनाए सोहणा पट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जगे काया हट्टया। सुरत शब्द जन मेल, साचे तीर्थ इक्क इशनान कराए, ना कोई दीसे तीर्थ तट्टया। सुरत शब्द जन मेल, एका खोल्हे साचा हट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आपणा आप कराए, गुरमुख विरले आत्म रस रसन रसायणी चट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जगत विछोड़या। सुरत शब्द जन मेल, चरन प्रीती नाता एका जोड़या। सुरत शब्द जन मेल, बैठा दिसे इक्क इकांत, दर दुआरे साचे घर आपे आए बहुड़या। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, बाहों फड़ आप लगाणा आपणे लड़, आप चढ़ाना एका साचे पौड़या। सुरत शब्द जन मेल, देह तजाईआ। सुरत शब्द जन मेल, काया माटी झूठी खेह, दिस ना आईआ। सुरत शब्द जन मेल, इक्क लगाए घर साचे नेह, साचे धाम रहाईआ। सुरत शब्द जन मेल, पुरख अबिनाशी एका बरसे अमृत मेंह, ठंडी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां साचे दर दुआरे सदा बहाईआ। सुरत शब्द जन मेल, आत्म रतीआ। सुरत शब्द जन मेल, माया अग्न ना लग्गे ततीआ। सुरत शब्द जन मेल, एका रंग साचा माणे, आत्म मिले धीरज सतीआ। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची जोत देवे वर, ना कोई तोले तोल तुलाए तोल मासा रतीआ। सुरत शब्द जन मेल, दरस अमोल है। सुरत शब्द जन मेल, पुरख अबिनाशी सदा वसे कोल है। सुरत शब्द जन मेल, साचा शब्द वजाए अन्दरे अन्दर ढोल है। सुरत शब्द जन मेल, बज़र कपाटी रिहा खोल्ह है। सुरत शब्द जन मेल, आप वखाए नेड़े वाटी रोल घचोल है। सुरत शब्द जन मेल, हरिजन ना आए आन बाटी, जोती जोत सरूप हरि, दिवस रैण अट्ठे पहर करदा रहे चोहल है। सुरत शब्द जन मेल, वड चतुराईआ। सुरत शब्द जन मेल, साची नईआ आप चढ़ाईआ। सुरत शब्द जन मेल, एका सईआ आत्म दरस दिखाईआ। सुरत शब्द जन
मेल, भैणां भईआ दूसर कोए दिस ना आईआ। सुरत शब्द जन मेल, धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ, ना लेखा कोई रखाईआ। सुरत शब्द जन मेल, स्वच्छ सरूपी अन्तरजामी निहकामी आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां शब्द सच्चा सोहला इक्क सुणाईआ। सुरत शब्द जन मेल, सच महल्लया। सुरत शब्द जन मेल, प्रभ एका दीसे इक्क इकल्लया। सुरत शब्द जन मेल, प्रभ पूरा आप कराए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वड वड थलया। सुरत शब्द जन मेल, ना दिसे काया अन्धेरी डूंघी डल्लया। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख साचे आप कराए, बेमुख भुलाए कर कर वल छल्लया। सुरत शब्द जन मेल, आत्म जोती नूर कराए, जगे जोत घड़ी घड़ी पल पल्लया। सुरत शब्द जन मेल, आत्म साचा सर सरोवर वखाए, सच दुआरा गुरमुख विरले लोकमात विच मल्लया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खोल्हे आत्म दर, दहिलीज रहे खल्हया। सुरत शब्द जन मेल, दर परवानया। सुरत शब्द जन मेल, मेल मिलाए भगत भगवानया। सुरत शब्द जन मेल, एका दिसे सति निशानया। सुरत शब्द जन मेल, मिले नाम अन्त अनन्ता, गुण गुणवन्ता गरमुख साचे पुरख सुजानया। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुख विरले चढ़या तेल साचे संता, आत्म जोती जगे होए प्रकाश कोटन भानया। सुरत शब्द जन मेल, अज्ञान अन्धेरा जाए विनाश, पुरख अबिनाशी होए दास, शब्द चलाए स्वास स्वास, इक्क वखाए मात पताल अकाश, त्रै लोआं धार बन्न्हानया। सुरत शब्द जन मेल, सच मण्डल दी साची रास, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आत्म तन साचे रंगानया। सुरत शब्द जन मेल, हरि हजूरया। सुरत शब्द जन मेल, हरि साचा आसा मनसा पूरया। सुरत शब्द जन मेल, साची धुन अनाहद नाद आप उपजावे साची तूरया। सुरत शब्द जन मेल, एका देवे साचा वर, आत्म जोती जगे जिउँ कोहतूरया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, सद वसे नेरन नेर ना जाणो दूरया। सुरत शब्द जन मेल, रूप अगम्म है। सुरत शब्द जन मेल, प्रभ आप मिटाए झूठा भरम है। सुरत शब्द जन मेल, मानस देही लेखे लाए, लोकमात मिल्या जरम है। सुरत शब्द जन मेल, गुरमुखां गुर पूरा दया कमाए, बणत बणाए सच कर्म है। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जगाए काया माटी झूठे चरम है। हरि सुहाए थान, जोत जगांयदा। हरि सुहाए थान, गुरमुख साचे चतुर सुजान, आत्म वेखे कर ध्यान, गुण निधान साची बणत बणांयदा। सुरत शब्द जन मेल, वड प्रधान। सुरत शब्द जन मेल, शब्द झुलाए इक्क निशान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म धुन एका झोली पांयदा। सुरत शब्द जन मेल, जगी जोत इक्क भगवान, लक्ख चुरासी जूठी झूठी झूठे ताणे रही ताण। जोती जोत सरूप हरि,
एका रंग चलूल, गुरमुख काया आपणा आप चढ़ांयदा। हरि सुहाए थान, पुरख अबिनाशीआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरान, किसे हथ्थ ना आए पंडत कांशीआ। खाणी बाणी करन विख्यान, प्रभ होए ना दासन दासीआ। आत्म ध्यानी करन ध्यान, मानस जन्म होए रहिरासीआ। हरि सुहाए थान, जगत वड्डयाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, आपणी बणत रिहा बणाईआ। दर घर साचे मिल्या माण, दरगहि साची पुरख अबिनाशी साचा संग निभाईआ। एका नाउँ सच्चा पीणा खाण, लोकमात देवे वाली दो जहान, तृष्ना भुक्ख रिहा गंवाईआ। आप चुकाए जम की कान, गुरमुख साचे संत जनां, बेमुखां दर दुरकाईआ। लक्ख चुरासी होई हैरान, माया राणी तणया ताण, बेमुख जीव अन्त फस जाण, गुरमुख साचे संत जनां आपणा पल्लू रिहा फड़ाईआ। फल ना दिसे किसे डाहण, माया ममता कलिजुग जीवां आई खाण, भुल्लया नाम इक्क भगवान, प्रभ देवे अन्त सजाईआ। शब्द मारे इक्क बाण, सोहँ रक्खे साची आण, चार वरनां इक्क ज्ञान, ऊँच नीच जात पात राउ रंक राजान एका धाम सुहाईआ। संतोश संतोश संतोश सुहाए द्वार बंक, प्रभ इक्क रखाए लोकमात अंक, शब्द डंक रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां देवे मात वड वडी वड्डयाईआ। हरि सच्चा इक्क दरबारया। जीउ पिण्ड एह दिसे काचा, प्रभ अबिनाशी कलि उसारया। मन मनुआ विच नाचे नाचा, मति बुध बल खेल अपारया। जोत निरंतर आत्म रचा, सच्चा खेल करतारया। पंच पंचाइनी अग्नी मच्चा, विच वसाए काम क्रोध लोभ मोह हंकारया। शब्द सरूपी इक्क बणाया हरि जी सच्चा, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश, अन्दरे अन्दर काया महल्ल उसारया। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत साची आई दर, शब्द सरूपी देवे वर, चिन्ता रोग जगत सोग, आत्म रस साचा भोग दरस अमोघ नाम जोग धुर संजोग, कटे हउमे रोग, साची बणत बणा रिहा। आए दर आत्म ध्यान। पुरख अबिनाशी करे पछाण। जीआं जन्तां दु:ख महान। काया मन्दिर अन्ध अज्ञान। गुरमुख विरला चतुर सुजान। चरन कँवल कँवल चरन हरि इक्क ध्यान। उप्पर धरत रिहा मवल, दरस दिखाए कृष्ना सँवल, किरपा करे आप भगवान। गुरमुख विरले, जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, साचा देवे शब्द निशान। आत्म दुखीआ दु:ख दुख्यार। प्रभ अबिनाशी आप कराए सुफल कुक्खीआ, नर नारी आत्म अग्न, जगत विछोड़ा लग्गे भार। उज्जल कराए लोकमात मुखीआ, दर घर साचे आए जिस जन दर्शन किया हरि निरँकार। अट्ठे पहर दिवस रैण काया जीआ होए सुखीआ, सोहँ शब्द रसना गाए करे जै जै जैकार। आप मिटाए तृष्ना भुक्खीआ, मात गर्भ ना होए उलटा रुक्खीआ, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत आए साचे दर, आत्म भण्डारे रिहा भर, कोई ना दीसे नंगा भुक्खीआ।
आत्म भरे भण्डार, मनसा पूरया। गुर संगत करे विचार हाज़र हज़ूरया। फड़ बाहों जाए तार, आप चढ़ाए साचे पूरया। ना जाणे बिरध बाल जवान नारी नार, एका रंग रंगाए, ऊँच नीच जातां पातां भेव चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे नाम वर, काया दुखड़े दूर कर, साचा राग जगत त्याग लग्गा भाग, मिले मेल कन्त सुहाग, साचा लेख लिखा रिहा। गुर संगत आई दर द्वार। मंगे मंग बण भिखार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, आत्म दुखड़े दए निवार। आप चुकाए जूठा झूठा डर, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर, होए ना किसे सहार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बन्न्हाए एका धार। गुर संगत ख़ुशी मनाउँदी जाणा। पुरख अबिनाशी रसना नाल ध्याउँदी जाणा। आवण जावण जम्मण मरन चुक्के डर, साची तरनी जाणा तर, गुर पूरे चरन नेह लाउँदी जाणा। करया कर्म धरनी धर, जन भगतां देवे साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जैकारा रसना नाल लगाउँदी जाणा। गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन हरि हथ्थ समरथ रखाया। गुर पूरा भरम भुलेखा दए निवार, बज़र कपाटी देवे पाड़, साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, परे हटाए पंजां धाड़, आत्म ज्ञान चरन ध्यान इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, साची दया कमाया। गुरमति गुर की धार चतुर सुजान। बेमुख जीव घर आत्म अन्ध अंध्यार। झूठा करन वणज वपार, हरि साची सार ना पाण। झूठा धन्दा झूठी कार। साचा शब्द इक्क अधार, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। ना कोई घर ना कोई द्वार, जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम इक्क सुहांयदा। गुरमति गुर ते जाण, परम पद पाया। आत्म मिल्या शब्द निशान, निहकलंकी नाद सच्चा वजाया। कलिजुग भुल्ले जीव निधान, गृह मन्दिर डेरा किसे ना लाया। प्रभ अबिनाशी लक्ख चुरासी पुण छाण, गुरमुख साचा संत सुहेला, आप कराए आपणा मेला, आत्म जोती दीप जगाए इक्क महान। साचा गुर साचा चेला, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, शब्द बन्न्हे तन साचा गाना। आत्म तन बन्न्हे गाना। पुरख अबिनाशी कर ध्याना। गुरमुख विरला चतुर सुजाना। धुरदरगाही जगत मलाही हरि रघुराई, बेपरवाही एका रंगण नाम रंगाना। हरि जी साचे संत दुलारे, पताल अकाश शब्द चलाए तीर कमाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, चल्ले चलाए आपणा भाणा। कलिजुग जीव माया रुल्ले, झूठे तोल सारे तुले, लग्गी अग्ग काया कुले, पुरख अबिनाशी एका भुल्ले अमृत आत्म अन्तिम डुल्ले, नर हरि हरि नर ना कोई पछाणे। गुरमुख साचे संत जनां भण्डारे सच सदा खुल्हे, कोई ना लाए हरि जी मुल्ले, साचा देवे नाम दाने। मायाधारी माया रुले, जोती जोत सरूप हरि, किसे दिस ना आए राजे राणे। राजे राणे बंक द्वार है। वेले अन्तिम होए ख्वार है। शब्द सरूपी प्रभ मारे मार, निहकलंकी जामा
धारे। राउ रंकी आप बहाए सच घर इक्क चुबारे। शब्द सरूपी लाए तनक, खिच्ची आए चरन दुआरे। धार जोत भेख भेख वार अनक, बेमुख ना जाणे जीव गंवारे। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारे। नौ खण्ड पृथ्मी पाए सार, साची बणत बणांयदा। आपे जाणे आपणी कार, दूसर संग ना कोई रहांयदा। नूरी जोत कर अकार, पुरीआं लोआं आप समांयदा। दूजी फड़ शब्द कटार, चिट्टे अस्व हो अस्वार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात हरि जोत धार आपणे हथ्थ रखांयदा। वेख वखाणे बेमुख जीव गंवार, राउ उमराउ आई हार, वड शाहो बेपरवाहो सुट्टी जाए मूंह दे भार, करे खेल महानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भुन्ने जीव जिउँ भठयाले दाणयां। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंड, अचरज खेल रचाईआ। सत्तां दीपां करे रंड, हरि की जोत दिस ना आईआ। बेमुख जीव आत्म भरया इक्क घमंड, हउँ हउँ करे जन्म गंवाईआ। गुरमुखां आत्म रक्खे ठंड, अमृत साचा जाम पिआईआ। पल्ले बन्न्हे नाम पंड, सोहँ वस्त इक्क अनमोल, धुरदरगाही आपे आप लै आईआ। हरिजन आत्म ना होए रंड, कन्त सुहागी आत्म दर सच सिँघासण अट्ठे पहर सवाईआ। बेमुख जीवां देवे दंड, चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्ड, बेमुख देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भेव आपे रिहा खुल्हाईआ। प्रभ का भेव किसे ना पाईआ। ना कोई जाणे देवी देव करोड़ तेतीसा किसे दिस ना आईआ। शिव शंकर लग्गे सच्ची सेव, जटा जूट धार, काला नाग गल लटकाईआ। ब्रह्मा सुणे सच्चा राग शब्द बोध अगाध, चारे वेदां रिहा गाईआ। पुरख अबिनाशी साची दाद, करे खेल विच ब्रह्माद, शब्द वज्जे एका नाद, विष्नूं कर अकार, जुगो जुग बन्न्हे धार, आवे जावे ना मरे रघुराईआ। साचे धाम बहिण न्यार, पुरख अबिनाशी खेल न्यार, जोत सरूपी इक्क अकार, अट्ठे पहर दिवस रैण डगमगाईआ। ना कोई जाणे हरि द्वार। पुरख अगम्मड़ा अगम्म अपार। पल्ले ना रक्खे कोई दमड़ा, लक्ख चुरासी दए उसार। अप तेज वाए पृथ्मी अकाश काया माटी बणाए चम्मड़ा, पवण स्वासी शब्द उडारी जोती दए अधार। कलिजुग जीव की करे गंवारी, चारों कुन्ट पैंदी मारी, पंजां फड़ी हथ्थ सरदारी। मति बुध गई मारी। मन पंखेरू वसे बाहरी। दहि दिशा दी इक्क उडारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत गुर पीर औलीए कोई ना पावे सारी। साचा घर हरि परवानया। ना कोई दर द्वार, उत्ते छत्त ना कोई रखानया। एका दिसे हरि निरँकार, रूप रंग ना रेख, भेख ना जाणे हरि की धार, जुगा जुगन्त लोकमात भुल्ले वड वड विद्वानया। एका इक्क इक्क अकार, दूजी रक्खे शब्द धार, तीजे पवण स्वास नाल प्यार, लक्ख चुरासी विच रखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे दर, लोकमात हरि
किरपा कर, आवे जावे जावे आवे एका रचन रचानयाा। आवे जावे लोकमात। जुगा जुगन्तर मार झात। जन भगतां अन्तिम पुच्छे वात। मेट मिटाए कलिजुग जीवां अन्धेरी रात। गुरमुख साचे संत जनां आप आपणा दरस दिखाए, आत्म तृष्ना हरस मिटाए, अमृत बूंद प्याए स्वांत। अमृत मेघ बरस वखाए, जूठे झूठे परख वखाए, हरिजन साचे संत सुहेले, आप कराए घर साचे मेले चरन प्रीत बंधाए साचा नात। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे गुर आपे चेले, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर गुरदुआरे मसीत आपणा आप ना कोई फोले। गुरमति गुर ते जाण, कर्म कमाया। दुरमति होई हैरान, गुर पूरे शब्द डण्डा हथ्थ फड़ाया। मनमति मुग्ध अञ्याण, बेमुख जीवां अन्दर डेरा लाया। गुरमति बड़ी बलवान, पंजां चोरां दए दुरकाया। दुरमति होई वड शैतान, इक्क हँकारा नाल रलाया। मन मति मिल्या एका दान, कलिजुग पल्लू हरि फड़ाया। गुरमति गुर पूरे दित्ती खाण, अन्तिम अतुट्ट भण्डार रखाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, शब्द हथौड़ा इक्क रखाया। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड शब्द खुजन्तया। लोआं पुरीआं अकाश पताल मात सद रहन्तया। आदि अन्त जुगा जुगन्त धरत मात मंगदी आई दात, देवणहार पूरन भगवन्तया। साध संत मेल कन्त अन्तिम अन्त जुगा जुगन्तया। अन्तिम धारे भेस, जोत सरूपी करे वेस, वेखे खेल गगन, अट्ठे पहर मग्न, ना होए नग्न, गुरमुखां मुख लगाए सोहँ शब्द साचा सगन, जीव जन्तया। साचा दर दरबार लगाउणा। ऊँच नीच राउ रंक राज रजाना एका धाम बहाउणा। प्रगट होए वड शाह शाहाना, वाली दो जहानां, शब्द तीर इक्क कमान रसना हरि उठाउणा। कलिजुग जीव वड बली बलवान, शब्द रखाए इक्क बिबाण, चारों कुन्ट उडाए, शाह सुल्तान कोई रहण ना पाउणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आप आपणा खेल रचाउणा। साची बणत हरि बणाए। अञ्जील कुरान रहण ना पाए। राग छतीसा रसन ना गाए। वेखे खेल हरि उन्नीसा, सभ दा खाली होए खीसा, सोहँ चले जगत हदीसा, कवण करे प्रभ तेरी रीसा, जुगा जुगन्तर भेख वटाए। जोती जोत सरूप हरि, सच्चा जाप इक्क जपाए। तीर तुफंग ना कोई नगारा। शब्द डंक विच संसारा। धरत मात रंगे रंग गुलाला इक्क अपारा। गुरमुख मंगे साची मंग, आत्म दिसे नर निरँकारा। लक्ख चुरासी भन्ने जिउँ काची वंग, घर घर दिसे इक्क अन्ग्यारा। शब्द वजे इक्क मृदंग, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां सोहँ जै जै जैकारा। गऊ ग़रीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, राजे राणयां करे ख्वारा। आप निभाए आपणा संग, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। एका देवे नाम धन्ना, सच्चा राग सुणाए कन्ना, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक करे सर्ब पसारा। एका एक पसार जोत अकालीआ। शब्द रक्खे
तिक्खी धार, गुरमुख विरला मंगे दर सवालीआ। ना कोई वेखे नारी नार, एका रंगण चाढ़्हे नाम गुलालीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां करे अन्त रखवालीआ।
१३ फगण २०११ बिक्रमी संत रणधीर सिँघ लुध्याणा नूं शब्द भेज्जया गया
सिँघ रणधीर मन रक्ख धीर। प्रभ अबिनाशी घर साचे आए, दूर दुराडा पैंडा चीर। पंज चोर ना झूठा नाचे, आपे वेखे आत्म अन्दर, एका चोटी सिखर अख़ीर। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे साचा घर, ना भुक्ख प्यास ना मंगे रोटी, एका अमृत मिले सच्चा सीर। भुक्ख प्यास ना तृष्ना अग्ग। सच सरोवर हरिजन नहाना बणे हँस कग। साची धार इक्क वहाए, दूसर कोई दिस ना आए, सुणे सुणाए साचा राग। दीपक जोती डगमगाए। शाह रग कोई दिस ना आए, जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, नूर नुरंतर जोत बसंतर गगन गगनंतर काया मन्दिर सच दुआरे डगमगाए। आउणा दर करो परवान। चारों कुन्टां मार ध्यान। निज नेत्र वेख काया खेतर, आत्म जोती कर ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखे नाम सच दुकान। सच नाम कवण टिकाणा। कवण राम जिस नाम उपजाणा। कवण राम जिस जोत जगाणा। कवण जोत जिस भरम गंवाणा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि जोत धर, आपे वेखे वेख वखाणे जन संत जिस चढ़ बैठा केहड़े शब्द बिबाणा। कवण बिबाणे गया चढ़। कवण रथवाही ल्या फड़। दो जहानां हथ्थ रक्खे वागां, दर दुआरे अग्गे खड़्ह। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे वेखे आत्म महल उच्च अटारी साचे पौड़े अन्दरे अन्दर वड़्ह। सुरत शब्द प्रभ देवे बन्न। कलिजुग माया झूठी छाया, पोह ना सके गुरमुख तन। साचा नाम इक्क सिखाया, सोहँ अक्खर जगत वखर शब्द पढ़ाया, भाण्डा भरम हरि देवे भन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां चोरां देवे डन्न। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, भरम ना भुल्लणा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, झूठी माया विच ना रुलणा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, पूरे तोल कलिजुग तुलणा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, शब्द चढ़ाए साचे रथ, सच दुआरा गुरमुख साचे तेरी आत्म दर खुल्हणा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, शब्द देवे साची वथ, माया ममता करे सत्थ, जोती जोत सरूप हरि शब्द पंघूड़े आप झुलाए, धुरदरगाही साचा झूलना। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, बणत बणांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, गुरमुख साचे संत जनां गुर संगत मेल मिलांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, एका दर रहणा मंगत, गुरमुख साचा दर दर भिखारी ना अखवांयदा। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, मानस देही ना होए भंगत, प्रभ साची जोत मिलांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ शब्द साचा पल्लू एका लड़ फड़ांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, वड गुणवन्तया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जीआं जन्त वेख वखाए पूरन भगवन्तया। सुरत शब्द आत्म साची मेख लगाए, काया चाढ़्हे रंग बसंतया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां मेल मिलाए हरिजन हरि हरि साचे कन्तया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, शब्द स्वास्सया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, कलिजुग अन्तिम एका दस्से सोहँ शब्द लोकमात सच्चा अभ्यास्सया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, गुरमुख तेरी काया मचे जूठ झूठ ना तन नच्चे, काया मन्दिर साचे ढाले जिउँ सोना पास्सया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जोत जगाए अन्दरे अन्दर होए उज्जयारा साचा मन्दिर, दीपक जोती करे प्रकाशया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, आपे तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, वेख वखाए डूंघी कन्दर, पंजां चोरां परे हटाए, वेखे आप तमाशया। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे सच वर, सच शब्द लै जाणा घर, ना वक्त गंवाणा कलिजुग वेला अन्त विच हास्सया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, दया कमांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, साची नईआ आप चढ़ांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, भैणां भईआ गुर संगत इक्क बणांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, आपे पिता आपे माता, आपणी गोद उठांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां लहणा देणा घर साचे बहिणा, दरस करना तीजे नैणां, साची रीती लोकमात चलांयदा। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुरदेव। बिरथा ना जाए लोकमात गुर पूरे कीनी सेव। आत्म तीर्थ आप नुहाए, दया करे वड देवी देव। रसना गुण हरि साचा गाए, होए सुलक्खनी साची जेहव। अमृत फल इक्क खवाए, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे संत जनां, सोहँ शब्द साचा मेव। गुर संगत विदा कराए। नौ निधां घर उपजाए। शब्द तीर आत्म विधा, अमृत धार इक्क वहाए। प्रभ मिलण दी साची बिधा, गुरमुख विरला संत जणाए। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले कर कलि मेले, एका दूजा भउ चुकाए। गुर संगत हरि विदा कराई। नाम रंगत तन चढ़ाई। भुक्ख नंगत दूर कराई। साचे घर रहणा मंगत, आदि अन्त प्रभ होए सहाई। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे साचा वर, ख़ुशी ख़ुशी जाणा आपणे घर, पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द उडारी इक्क लगाई।