पुस्तकालयभाग ५

पहली चेत २०१२ बिक्रमी दयाल पंडत फकीर चन्द फकीर नूं शब्द भेज्जया हुस्सयारपुर

फ़कीर फ़कीरी कवण मात। शब्द ज़ंजीरी कवण नात। नाम अमीरी कवण सुगात। रसना सीरी मेट मिटाए अन्ध अन्धेरी रात। बजर कपाटी किस घर साचे चीरी, कवण रूप कवण रंग कवण रेख लोकमात भेख कमलापात। कवण वखाणे वेला वक्त अखीरी, कवण जणाए जाणे भैण भ्राणे पित मात। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण दुआरे जोत निरँकारे, शब्द जैकारे पवण अस्वारे, बैठा रहे इक्क इकांत। जगत फ़कीर शब्द मलाह। कवण कटे हउमे पीड़, कवण जोती मेल दए मिला। कलिजुग अन्तिम लथ्थे चीर, कवण सुहेला इक्क इकेला शब्द पल्लू दए फड़ा। कवण गुर कवण चेला, कलिजुग अन्तिम आया वेला, बेड़ा बन्न्हे दए ला। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कवण कूटे पवण झूटे, शब्द पंघूड़ा दीपक जोती रिहा जगा। दीपक जोती कलि उज्यार। हरि आप उठाए आत्म सोती, हरिजन साचा वेख विचार। धुर दरगाही एका वरन एका गोती, एका मीत राखो चीत मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सुणाए सोहँ शब्द सुहागी गीत, चन्द फ़कीर उत्तर देणा पहली वार।

आत्म मध मधुर रस मीत मुरार संत। दर घर साचे सच दुआरे जोत निरँजण पुरख अबिनाशी मीत मुरार। अनहद वज्जे वजाए शब्द नद, सुणे सुणाए सच पुकार। तन शृंगार विच संसार। काम कामनी विच्चों मार। शब्द अधारा तन अस्वारा, जोती जोत सरूप हरि, एका एक करे साची जोत धरे, वरन गोत हरे मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। आत्म जोत हरि प्रकाश, वरन गोत मिटे अन्धेर सञ्झ सवेर। एका मण्डल एका रास, आप कराए हेर फेर। शब्द सरूपी जोत निरँजण ना लाए देर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तारे पैज संवारे, कर कर आपणी मेहर। नौ दुआरे करे बन्द। मेट मिटाए जगत अन्ध। एका धार गाए बत्ती दन्द। शब्द घोड़े हो अस्वार, दरस दिखाए हरस मिटाए परमानंद। सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाए, भगत भगवाना एका रंग रंगाना, लोकमात चढ़ाए साचे चन्द। धुर दरगाही जगत मलाही बेपरवाही, शब्द जैकारा इक्क लगाउँणा। हरि संत उठाए थांउँ थाँईं, ठंडी छाँईं आप रखाउँणा। आपे पकड़े अन्तिम बाहीं, सज्जण सुहेला मीत मुरारा इक्क ओंकारा आप अख्वाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चुरासी कलीआं तन शृंगार, सत्तां दीपां लेख लिखार, सोहणा चोला तन छुहाउँणा। चुरासी कलीआं चिट्टां बाणा। वलीआ छलीआ बण वखाए

बवन्जा अक्खरी बवन्जा राणा। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जलीआ थलीआ, कलिजुग जूठा झूठा चोला होया पुराना। निहचल धाम नौ खण्ड पृथ्वी चार कुन्ट दहि दिश इक्क वखाए सच सिँघासण हरि अटलीआ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी गुर संगत साचा माण दवाणा। सूरज चन्द चन्द सितार। शब्दी कंध अपर अपार। नाम बंध अध विचकार। जोती जोत सरूप हरि, गगन पतालां पावे सार। चन्द सूरज सूरज चन्द। आपे जाणे वेख वखाणे, पुरख अबिनाशी परमानंद। सर्ब घटां घट रिहा पछाणे, अट्ठे पहर खुल्हे रक्खे ना होए बन्द। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर इक्क कर, शब्द डोरी रिहा बंध, सूरज चन्द चांद चांदना। शब्द धार प्रभ साचे बांधा। इक्क अकार विच संसार, लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, शब्द उडार श्री भगवाना। ना कोई जाणे साची कार, हरि सरकार पवण हुलारा, कलिजुग कलि कर्म विचारा, जोती जामा भेख अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। चन्द सूरज सूरज चन्द बलोए। करे खेल हरि त्रै त्रै लोए। आपे जाणे जाण पछाणे, गिण गिण लेख जाणे ना कोए। लोकमाती सुघड़ स्याणे हरि आप भुलाए तुट्टे माण रहे ना कोए। गुरमुखां आत्म हरि हुक्म सुणाए, शब्द नाद धुन वजाए। एका झुल्ले धर्म निशाने, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरज चन्द आपे रिहा लटकाए। सूरज चन्द चन्द अन्तकाल। कलिजुग काला कुड़यारा, किसे ना धोया काला दाग़। दर घर साचे आए रोया, आप आपणी सुरत संभाल। कर्म बीज जो आपणा बोया, फल ना दिसे किसे डाल्ह। सोहँ शब्द हल साचा जोया, अकाल अकाला दीन दयाल। गुरमुख सोया रहे ना कोया, बांहों पकड़ लए उठाल। निझर धार अमृत रिहा चोया, आत्म ताल मारे उछाल। ना जन्मे ना कदे मोया, सदा सदा हरि रखवाल। दुरमति मैल रिहा धोया, निर्मल करे काया खाल। गुरमुख साचा कदे ना रोया, नेड़ ना आए जम जम काल। आत्म दर दुआरे नर नरायण हरि जी सदा सहाई होया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग चले अवल्लड़ी चाल। प्रभ बन्न्हे धीर। कलिजुग वेला अन्त अख़ीर। ना कोई चेला घर घर संत, ना कोई दिसे पीर फकीर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा धर, शब्द मारे सुरत ज़ंजीर। सूरज चन्द हरि द्वार। मंगण मंग रंग अपार। मिल्या मेल संग विच संसार। अन्तिम कलि पार जाए लँघ, दर द्वार सच्चे दरबार। शब्द घोड़े कस्सया तंग, जोत सरूपी हरि अस्वार। अन्तिम कटे भुक्ख नंग, मंगण मंग सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेल आप आपणी दस्से धार। सूरज सूर्या खेत्र। खुल्हे्ह करे हरि पछान चेत चेतन्न साचे चेत्र। रंग रंगीला रंग साचा माणे, नित नवित्त नाम लोचन साचे नेत्र। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणे

भाणे अगेत पछेतर। सूरज सूर्या साचा तेज। शब्द सुनेहड़ा प्रभ साचा रिहा भेज। आप आपणे काज संवारे, कलिजुग अन्तिम पार उतारे, अग्नी धरती नौ नौं नेज। पारब्रह्म प्रभ पाए सारे, एका सोहण अस्थिल चुबारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे एका जोती आप रखाए साचा तेज।

१४ चेत २०१२ बिक्रमी संत मेहर सिँघ दे डेरे माडल टाउन जलँधर

काया कोट कोट गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी आपे वेखे अन्दरे अन्दर उप्पर चढ़। सहिज सुभाए साचा मन्दिर, आपे जाणे घर साचे वड़। वज्जा वेखे एका जन्दर, दूजा कोई ना सके घड़। जोती जोत सरूप हरि, आपणी बिध आपे जाणे, साध संत ना कोई पछाणे, ना कोई सीस ना कोई धड़। ना कोई सीस ना कोई सीसा। जोत निरँजण हरि जगदीसा। दर्द दु:ख भय भंजन, आपे जाणे भेव बीस इक्कीसा। संत जनां हरि साचा साक सैण सज्जण, बेमुखां जूठा झूठा पीसण पीसा। आत्म सर सरोवर साचा मजन, जोती जोत सर एका खोल्हे सच दर, बणत बणाए विच इक्कीसा। सच दुआरा हरि करतार। लक्ख चुरासी पावे सार। साधां संतां पावे सार। बेमुखां माया पाए बेअन्ता, आत्म भरया इक्क हँकार। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्ता, साची सेजा सुत्ते पुरख अबिनाशी नर नरायणा दोए पैर पसार। हरि संत सुहेल दर घर साचे वेखे मेला, तीजे नैणा रंग अपार। चौदां चेत्र शब्द कहिणा, झूठे वहण सर्ब वहणा, शब्द ना पाए तन गहणा, प्रभ का भाणा सिर ते सहणा पैणा, लोकमाती पुरख बिधाती कर विचार। हरि संत सुहेले गुर संगत साची मिल के बहिणा, हउमे दूई द्वैती रोग निवार। काया माटी झूठी चाटी, अजे ना पाटी बजर कपाटी, साचे तीर्थ सर सरोवर धर्म निशाना ब्रह्म ज्ञाना जोत निधाना नेड़ ना दीसे पुरख अबिनाशी वाटी। पारब्रह्म ना जोत पछाणा। शब्द राग ना जाणे काना। धुनी नाद इक्क सुहाना। सुरती शब्दी मेल मिलाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग समाना। सच दर दरबार हरि निरंकारया। वेखे खेल अपार विच संसारया। गुरमुखां शब्द सरूपी चाढ़्हे तेल, बेमुखां वेखे बन्द कवाड़या। ना कोई कटे धर्म राए दी जेल्ह, अग्न लग्गे ना तत्ती हाढ़या। ना कोई सज्जण सुहेल, ना कोई फिरे पिछे अगाड़या। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे इक्क वर, बेमुखां मगर लगाए पंच पंचायणी झूठी धाड़या। पंच पंचायणी पंजे चोर। पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़ी डोर। काया रैण अन्धेरी, आत्म अन्ध घोर। गुर पूरे घर साचे बहिणा एका दूई द्वैती ना पावे शोर। दर्शन पेखे तीजे नैणा, अवर ना दीसे हरि बिन होर। जोती जोत सरूप हरि, एका एक चढ़या शब्द साचे घोड़। शब्द घोड़ा हरि दुड़ाया। तिन्नां लोआं पौड़ा

इक्क लगाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, साध संत चढ़ चढ़ थक्के, आदि अन्त किसे हथ्थ ना आया। ना कोई जाणे ब्राह्मण गौड़ा, जोत निरँजण निहकलंक नरायण नर हरि रघुराया। आपे वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, चौदां चेत्र शहर जलँधर दर घर साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जगत भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखाया। साचे संत संत गुरदेव। रसना गाए हरि हरि जेहव। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आत्म जोत सच्ची प्रकाशी, आपे जाणे अगली पिछली सेव। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख अलख अलख निरँजण अभेद अभेव। अभेव अछल अछेदा। ना कोई जाणे चारे वेदा। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग एका संग एका मंग एका तंग, लोआं पुरीआं रिहा लँघ, वड वड वड निवेदा। मेहर सिँघ ना मन आई मेहर। घर साचे ना बण बैठो दलेर। जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी रिहा घेर। वडा वड हरि शाहो भूपी, ना कोई रंग ना कोई रूपी, सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, आप चुकाए मेर तेर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगण हरिभगत रंगाए, जगत चुकाए सञ्झ सवेर। सञ्झ सवेर दिवस रैण इक्क रंग राता। पूरन पुरख भगत भगवन्ता। संत जनां हरि साचा कन्ता। धुर दरगाही जगत मलाही एका रंग रंगाता। आदि अन्त गऊ गरीब निमाणयां, शब्द देवे वंञ मुहाणया, लक्ख चुरासी फंद कटाता। इक्क बिठाए नाम बिबाणया, महल्ल अटल अचल्ल अखल्ल साचे धाम आप सुहाता। जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकल्ला सच महल्ला वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थला बैठा रहे इक्क इकांता। पुरख अबिनाशी भए दयाला। करे खेल इक्क अकाला। वेख वखाणे गुर चेल, अग्नी जोती हथ्थ फड़ ज्वाला। हरि संत संत हरि घर साचे मिले मेल गुर गोपाला। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग काया वेखे परखे नाम फल किस लगा डाल्हा। हरिसंगत सोहे हरि चरन द्वार। संत सुहेला वस्सया बाहर। गुर संगत कलि उधरी पार। हरि दर एका होई मंगत, मिली वस्त नाम अपार। काया चढ़े साची रंगत, हउमे रोग दए निवार। मानस देही ना होए भंगत, मिल्या मेल नर हरि निरँकार। हरि जगत भगत सहाई जिउँ नानक अंगद देवे शब्द इक्क सहार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। मन मूल शब्द त्रसूल। हथ्थ फड़ाए पुरख अबिनाशी कन्त कन्तूहल। दया कमाए हरि रघुराए, हरि जी जाए ना मात भूल। सच सिँघासण हरि बिराजे, शब्द पंघूड़ा रिहा झूल। रंगण रंग नाम रंगाए, साचा रंग इक्क चलूल। दूसर दर ना मंगण जाए, मिले मेल हरि दूल्हन दूल्ह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए अगला पिछला मूल। शब्द डोर हथ्थ करतार, करे प्रकाश अन्ध घोर। जोती नूर कर अकार, मेट मिटाए पंज चोर। शब्द कराए तन

शृंगार, एका धुन सच्ची घनघोर। दिवस रैण एका धार, आप चुकाए मोर तोर। तोर मोर मेट मिटाए अन्ध घोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीत आत्म नात। मिले मेल पुरख बिधात। काया ठंडी ठार कराए, अमृत प्याए बूंद स्वांत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपे पित आपे मात। मात पित पूत सपूत दए हित। नित नवित्त गुरमुख रक्खे उत्तम ज़ात, अमृत काया दए सित। फल लगाए साचे पात, मानस देही लैणी जित। मिले मेल पुरख कमलापात, ना कोई वार ना कोई थित्त। सञ्झ सवेर ना कोई दिवस ना कोई रात, पुरख अबिनाशी राखो चित। भैण भाई सखा सुहेला पुच्छे वात, प्रगट होए नित नवित्त। इक्क इकेला, जन भगतां देवे नाम सुगात। दरगाह साची साचा मेला, गुरमुख साचे सच बरात। शब्द सरूपी चाढ़्हे तेला, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम धन धन नाम पल्ले बन्न्हे दात। नाम धन पल्ले गंढ्ढ। पुरख अबिनाशी रिहा वंड। एका शब्द धार वहाए, अट्ठे पहर रिहा चलाए विच ब्रह्मण्ड। गुरमुख साचा रसना गाए गुण निधान गुण गुणवन्ता पूरन भगवन्ता देवे कदे ना कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क फड़ाए सच शब्द, हथ्थ नाम चण्ड प्रचण्ड। शब्द चण्ड हथ्थ फड़। साचे पौड़े जाणा चढ़। पुरख अबिनाशी आपे फड़े, साचे अन्दर आत्म वड़। काया डूंघी कन्दर मूल ना डरे, आपे तोड़े किल्हा हँकारी गढ़्ह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन फड़ाए आपणा लड़। साचा लड़ फड़या हथ्थ। मिले मेल हरि समरथ। नाम देवे साची वथ। सगल वसूरे जायण लथ। सोहँ चढ़ाए साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण नर निरँकार महिंमा जगत अकथना अकथ। अकथ कथा कथी ना जाए। पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क अकाला दीन दयाला आपणे रंग आप समाए। गुरमुखां मेल गुर गोपाला सर्ब रखवाला, अंग संग संग अंग आप हो जाए। धुर दरगाही सच दलाला, शब्द पाए गल सच्ची माला, फड़ फड़ बांहों पार कराए। आदि अन्त ना होए कंगाला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूर सर्ब भरपूर, एका एक एका रंग समाए। ब्रह्मण्ड खोज शब्द वैराग। शब्द जोग तन संवारे काज। आत्म रस साचा भोग, शब्द धुन मारे अवाज़। हरि दरस इक्क अमोघ, शाह शहाना सिर सच्चा ताज। लक्ख चुरासी होया विजोग, कवण साजणा रिहा साज। हउमे माया लग्गे जगत विजोग, कोए ना धोए पापां दाग़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्ड खण्ड हथ्थ आपणे पकड़े वाग। गुर पूरा साचा सूरा, रंगण नाम मजीठ चढ़ाए। आत्म जोती बख्शे नूरा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा नर निरँकारा साचा मेल मिलाए।

१४ चेत २०१२ बिक्रमी संत ईश्र सिँघ ढैपई पिण्ड वाले नूं शब्द भेज्जया कोटकपूरा

गुर गोबिन्द हरि मात उपजाया। तन मन्दिर लथ्थी सगली चिन्द, शब्द दात हरि झोली पाया। जोती नूर हरि मृगिन्द सागर सिन्ध, अमृत धार रिहा वहाया। आपे जाणे आपणी बिन्द लोकमात किसे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, सच सिँघासण डेरा लाया। सच घर इक्क द्वार। मिले वर जोत निरँकार। साचा सर आत्म खोल्हे बन्द किवाड़। दर घर जाए तर, नेड़ ना आए मौत लाड़। शब्द भण्डारे रिहा भर, जोती नूर बहत्तर नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मेट मिटाए पंचम धाड़। शब्द बाण बाण अकाश। गुरमुख माण रस रसन स्वास। ना कोई जाणे पीण खाणा, आत्म मध मधुर रस स्वास। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, काया मण्डल डेरा लाए वेख वखाणे चौदां हट्ट प्रभास। आत्म धार इक्क अवल्ली। जोत निरँजण नर अकार, निरवैर अलख एका एक सच्ची सरकार, शब्द धार लोकमात चली। चार वरनां इक्क प्यार, सोहँ शब्द जगत जैकार गली गली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख वेखे साचे घर जगत जगदीस ना सीस दीसे किसे तली। गुर द्वार गुर मंत, मन शब्द जैकारा। भाण्डा भरम देवे भन्न जोत निरँकारा। साचा राग सुणाए कन्न, पूरा हरि नर कर दरस अपारा। हउमे निकले मात जन, प्रगट होए चवीआं अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा उठाए कंध, बाणी अकाश ना जाणे विच प्रभास, शब्द अभ्यास मात निधाना। मन बैरागी रहे उदास, काया खेड़ा सुंञे मसाणी। नर हरि सच घर ना होया दास, मिटे अन्धेर ना अन्ध अंध्यानी। दसवें घर ना पवण स्वास, सुन्न मुन ना कोई जाणी। सच मण्डल हरि साची रास, जोत निरँजण पूरन भगवानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल गुर गोबिन्दा सर्ब बख्शिंदा वाली दो जहानी।

हरि शब्द गुर मन्त्र, जुगा जुगन्तर साची गीत। तन बुझाए लग्गी बसंतर, एका बख्शे चरन प्रीत। साध संत जीव जन्त प्रभ जाणे अन्तर काया मन्दिर काअबा दोआबा सच मसीत। जोत जगे अन्दरे अन्दर अन्धेरी काया डूंघी कन्दर, सच सिँघासण हरि मेल मिलावा, हरि साचा आपे तोड़े वज्जा जन्दर, अट्ठे पहर दिवस रैण साक सज्जण सैणा परखे नीत। बेमुख माया भुल्ले बाहर भौंदे बन्दर, कलिजुग औध गई बीत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां एका सरना, सोहँ सुणाए शब्द सुहागी गीत। सोहँ शब्द शब्द गुर दात। भेव चुकाउँणा एका दोअँ, मेल मिलाए इक्क

इकांत। आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त, एका धार विच संसार देवे हरि पुरख अबिनाश साचा मीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जिया दान, किरपा कर हरि श्री भगवान, मानस देही जाणा जीत। मानस देही जगत हट्ट। शब्द वणजारा साचा पट्ट। सच सरोवर इक्क किनारा, दूसर नाही कोई तट्ट। मिले मेल अगम्म अपारा, जोती भानन करे प्रकाश, जोत उज्यारा घट घट। साचा शब्द सुणे सुणाए सच्ची धुन्कारा, एका धार जोत लट लट। आत्म दर दुआरे साचे निरवैर निरँकार बहिणा, दुरमति मैल रिहा कट्ट। शब्द पहनाए तन साचा गहणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी दिसे खेल जिउँ बाजीगर नट। नटूआ नाट नाट कलधारी। वेख वखाणे साचे हाट, कवण संत मात पसारी। अन्तिम नेड़ आई वाट, गुरूआं पीरां घर दर एका शब्द आई घाट, आत्म माण जगत हँकारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द हथ्थ उठाए इक्क कटारी। चरन द्वार हरि जगदीस। एका घर सच्चा घर बाहर, मिटे भेव राग छतीस। शब्द धुन सच्ची धुन्कार, दूसर ना पढ़े होर हदीस। सच्चा शब्द आर पार विच संसार, छत्र झुल्ले एका सीस। मानस देही लक्ख चुरासी आई हार, कलिजुग चक्की रहे पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सोहँ शब्द सच वस्त फड़ाए दस्त चुक्के भेव इक्कीस। कवण बिध हरि साचा पाईए। कवण करे कारज सिद्ध, दिवस रैण सद दर्शन पाईए। कवण उपजाए काया अन्दर नौ निध, कवण जोती नूर शब्द तूर घर साचे जाईए। कवण मन तन आत्म दए विध, जोत निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन आत्म साचा मेल मिलाईए। जोती जोत सरूप हरि, दिस ना आए किसे घर, कवण दुआरा सच घर बाहरा अलख निरँजण एका पुरख सच भतारा, साची नारी एका सेजा रंग रंगीला माधो कन्त हंढाईए। आत्म ध्यान हरि भगवान। कलिजुग माया हथ्थ ना आए, एका शब्द ब्रह्म ज्ञान। साचे रथ ना कोई चढ़ाए, कलिजुग जीव जूठे झूठे पाजी बेईमान। पंजां चोरां ना कोई मथ वखाए, शब्द फड़ाए रसना तीर कमान। हरि हथ्थ ना कोए उठाया, आत्म जोती जगे महान। साची वस्त नाम वथ ना कोई झोली पाए, ना कोई मेटे अन्ध अज्ञान। सीआ साढे तिन्न हथ्थ वक्ख रखाई, मानस देही बीआबान। पुरख अबिनाशी अकथना अकथ, कवण वखाए मेल मिलाए श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना सोहँ शब्द विच जहान। सोहँ शब्द साचा राग। गुरमुख सोया जाए जाग। आत्म धोए दूई द्वैती दाग़। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर हथ्थ आपणे पकड़े वाग। मिले मेल पुरख अबिनाशी, साचा मेला कन्त सुहाग। हरि रस रसना रसन स्वासी, जगत बुझाए तृष्ना आग। अट्ठे पहर रहे उदासी, हँस बणाए गुरमुख काग। धर्म राए दर कटे फाँसी, इक्क सुणाए शब्द

राग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रकाशी गुरमुख सोया जाए जाग। ब्रह्मण्ड खोज हरि बनवारया। हरि शब्द जोग गुरमुख साचे संत संत दुलारया। आत्म जोती दरस अमोघ कटे हउमे रोग, धुर संजोग मिला रिहा। लोकमात ना होए विजोग, आत्म रस रसना साचा भोग, तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती मेला सज्जण सुहेला इक्क इकेला पारब्रह्म सच धर्म एका कर्म मात चला रिहा। साचा धर्म धर्म धर्मात्म। एका एक पुरख अबिनाशी, सर्ब जीआं बिध जाणे आत्म। प्रगट जोत घनकपुर वासी, सोहँ देवे साचा बीआ मेट मिटाए ज़ात पातम। जोत निरँजण लक्ख चुरासी एका लीआ, एका धर्म सति सनातन। चार वरन एका हीआ, ना कोई करे कलिजुग ख़ातम। सतिजुग रखाए साची नीआ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दरस दिखाए जोती नूर बातन। बातन नूर जोत उजाला। आत्म मिटे अन्धेरी रातन, शब्द पहनाए तन साची माला। मिले मेल हरि कमलापातन, दरस दिखाए गुर गोपाला। होए सहाए मात पित पित मातन, गुरमुखां फल लगाए काया साचे डाला। वेले अन्तिम पुच्छे वातन, निहकलंक नरायण नर, दिवस रैणा दर घर साचे बहिणा होए सदा रखवाला। सदा रखवाल जुगा जुगन्तया। हरिभगत करे रखवाल पूरन भगवन्तया। दीपक जोती आत्म रिहा बाल। देवे माण वड वड साधन सन्तया। जोत प्रकाश गगन सच थाल, मस्तक नूर आदिन अन्तया। गुरमुख विरले अनमुल्लड़े लाल पाल मेल मिलाए साचे कन्तया। देवे शब्द सच्चा धन्न माल, ना पिंजर ना कोई खाल, जोत निरँजण गगन गगनन्तया। लक्ख चुरासी खाए काल, हरि जोत निरँजण मात पताल अकाश आदि अन्त जुगा जुगन्त रहन्तया। गुरमुख पूरी घालन रहे घाल, सतारां हाढ़ी तोड़े जगत जंजाल, काया रंगण इक्क रंगाए, होए बाहर सदा बसन्तया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि संत सुहेले दर घर साचे मेले, आप कराए बणाए साची बणतया। बणत बणाए हरि द्वार। गुरमुख साचे संत अपार। वेख वखाणे लक्ख चुरासी जीव जन्त ऊँच नीच जल थल पार किनार। बेमुखां माया पाए बेअन्त, गुरमुखां आत्म जोती कर उज्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि साचे संत खोल्हे बन्द किवाड़। खोल्हे बन्द किवाड़ जोत जगाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, अट्ठे पहर जोत सवाईआ। होए प्रकाश बहत्तर नाड़, धुनी नाद नाद शब्द धुन एका डंक वजाईआ। बजर कपाटी देवे पाड़, अमृत झिरना निझर रिहा झिराईआ। गुरमुख बणाए साचे लाड़, लाड़ी मौत नेड़ ना आईआ। मेट मिटाए पंजां धाड़, शब्द वाड़ हरि कराईआ। धरत मात तेरा बणे अखाड़, नौ खण्ड पृथ्वी भेड़ भिड़ाईआ। भेव खुल्हाए सतारां हाढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका बाण शाह सुल्तान विच जहान, हरि बलवान शब्द डण्डे रिहा जगाईआ। हरि बलवान शब्द कटारीआ।

अट्ठे पहर नौजवान ना आवे पासा हारीआ। आपे करे जाण पछाण, चार कुन्ट दहि दिश वारे वारीआ। सोहँ चलाए एका बाण, लोआं पुरीआं आप चला रिहा। लक्ख चुरासी लहू मिझ घाण, धरत मात ख़ुशी मना रिहा। धर्म राए ना आई हान, कलिजुग अन्तिम हरि करे खेल महानया। लाड़ी मौत मंगया दान, बेमुखां झोली हरि भरा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, माण ताण विच जहान, राउ रंक रंक राजान एका एक करा रिहा। एका हरि राज राजाना। ना कोई दीसे दूजा दर शाह शहाना। गुरमुख विरला प्रभ अबिनाशी लए वर, जोती नूर वड सुखाना। ना जन्मे ना जाए मर, शब्द शब्दी बन्न्हे गाना। आप चुकाए जम का डर, धर्म राए हरि फंद कटाना। इक्क वखाए साचा घर, अटल अचल्ल अथल श्री भगवाना। आपणी करनी रिहा कर, शब्द तूरत नाम मूर्त पवण मध सुरत ज्ञाना। बेमुखां दिसे सदा दूरत, लक्ख चुरासी दिसे कूड़त, गुरमुखां आत्म राम पछाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा शब्द तीर चलाए, रसना खिच्चे इक्क कमाना। रसन कमान हरि उठाईआ। सोहँ चिल्ला रिहा चढ़ाईआ। मेट मिटाए बूरा कक्का बिल्ला, उच्चा टिल्ला आपे ढाहीआ। घर घर कढ्ढण सारे शिला, गुर पीर औलीए शेख़ गौंस कुतब मज़ौर साध संत दए हिलाईआ। वेखे परखे मिठे कौड़, शब्द घोड़ा चुक्के पौड़, धुर दरगाही आया दौड़, ना कोई सके मात मोड़, अचरज खेल हरि वरताईआ। गुरमुखां अन्तिम वेले पए बौहड़, त्रैलोकी नाथी सच घट निवासी लोआं पुरीआं दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। भेव खुल्हाए हरि ब्रह्मण गौड़, कलिजुग अन्तिम होणा चौड़, सम्बल देसा प्रभ जोत प्रवेशा, गुर गोबिन्दे लेख भविख्ते पूर कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी पंज तत्ती चोर, जोत निरँजण हथ्थ पकड़ी डोर, साध संत किसे दिस ना आईआ।

१५ चेत २०१२ बिक्रमी भारत दे वड्डे जज्ज नूं शब्द भेज्जया

जगत वकील कवण भगत दलील। काया बूंदी बूंदी रक्त, मानस देही छैल छबील। आत्म जोती किस टिकाई साची शक्त, धुर दरगाह कवण सुणे अपील। कवण राग जगत त्याग कवण सुणाए कवण कंठ बसन बनवारी, कवण जाति पाती भील। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण सु वेला लोकमात करे अखीर। जगत वकील वेख विचार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, कवण बन्न्हे सतिजुग धार। बेमुख जीवां किस बिध देवे अन्तिम फाँसी, गुरमुखां देवे शब्द हुलार। मेट मिटाए मदिरा मासी, कवण हुक्म चलाए विच संसार। कवण

जोत मात प्रकाशी, आत्म खोल्हे वेख बन्द किवाड़। लोआं पुरीआं जिस चरन दासी, खोल्हे भेव सतारां हाढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ा चारे कुन्ट दौड़ाए, धरत मात तेरा वेखे इक्क अखाड़। जगत वकील आत्म ध्यान। पंजे चोर घर घर शैतान। नौ खण्ड पृथ्वी कवण चुकाए मोर तोर, कवण दिवाए नाम ध्यान। सत्तां दीपां अन्ध घोर, साचा दीपक ना कोई जगाए राज राजान। लोकमात किस आत्म पकड़ी तेरी डोर, एका कर आत्म दर ध्यान। कवण सरकार वढ्ढी खोर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कवण पछाणे चबाए आपणी दाढ़े जीव जन्त हराम खोर।

१५ चेत २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल

गुर मन्त्र शब्द निधान, आत्म लाध्या अन्तर। लोकमात करे पछाण, तन बुझाए पंजां बसन्तर। अमृत धार इक्क महान, जोती नूर गगन गगनन्तर। चतुर्भुज हरि बलवान, हरिजन बणाए साची बणतर। जिस जन होए आप मेहरवान, काया मन्दिर सच धाम रहन्तर। साची मध प्याए अमृत जाम, एका तोड़े हँकारी जन्दर। मेट मिटाए अन्ध अन्धेरी शाम, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचे कोई ना लाए दाम। ना कोई मंगे दान, ना धन खज़ीना। किसे दिस ना आए हड्ड मास नाड़ी चाम, जोती नूर हरि प्रबीना। जोत निरँजण जोती राम, गुरूआं पीरा दाना बीना। दर्द दु:ख भय भंजन, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत सुहेला लक्ख चुरासी विच्चों वख कीना। आत्म बोध शब्द अगाधा। हिरदा सोध धुन अनाद अनादा। पुरख अबिनाशी वड जोधन जोध आदि जुगादा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वडा माधव माधा। आत्म चढ़ सच द्वार। हथ्थ फड़ शब्द कटार। पंजां तत्तां नाल लड़, मानस देही ना आए हार। दर घर साचे एका वड़, सोलां कलीआं तन शृंगार। साचा लड़ एका फड़, जोत निरँजण हरि निरँकार। गुर नानक गुर गोबिन्द जन भाण्डा मात ल्या घड़, आदिन अन्ता एका धार। सिँघ पूरन विच बैठा वड़, शब्द रक्खे तिक्खी धार। करे उज्यार बहत्तर नाड़, नाथ त्रिलोकी मात पताल अकाश पुरीआं लोआं पावे सार। सृष्ट सबाई रिहा झोकी, राजे राणयां वड जरवाणयां गुरूआं पीरां साधां संतां पावे सार। कलिजुग बेड़ा अन्तिम अन्त बेमुहाणया। माता बाल ना किसे पछाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, दरस अमोघ इक्क वखाए, धुर संजोग मेल मिलाए, देवे शब्द सोहँ साची वस्त दस्त अस्त निरंकारया। एका जोती नूर अकाला।

ना कोई वरन ना कोई गोती, नर हरि हरि नर गोपाला। गुरमुख वेखे प्रभ साचे माणक मोती, काया मन्दिर अन्दर वेखे सच धर्मसाला। दुरमति मैल जाए धोती, आप उठाए आत्म काया सोती, जोती अग्नी इक्क ज्वाला। हउमे कढ्ढे वासना खोटी, गुरमुख विरला चढ़े सच महल्ले उप्पर चोटी। बेमुखां मुख रखाए जूठी झूठी बोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, सोहँ डण्डा संग रलाया, बेमुख जीव पकड़ पछाड़े कलिजुग कोटन कोटी। कवण धाम हरि बिराजे। कवण राम कलि साजन साजे। कवण काया चाम, कवण रखाए मात लाजे। कवण राम रमईआ शाम, कवण वखाणे खेल कल कि आजे। जूठे झूठे भैणां भईआ मईआ राम, वेले अन्त ना रक्खे कोई लाजे। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां पूरन करे काम, वेले अन्त मारे अवाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सुनेहड़ा साचा देवे सतारां हाढ़ी फुल फुलवाड़ी, लोकमात साचा साजन साजे। राज जोग हरि शब्द ध्यान। मिटे काम क्रोध लोभ अभिमान। प्रगट होए हरि जोधन जोध, शब्द जणाए हरि बोध अगाध, हरि जोती साचा मेल मिलान। एका नाद धुन उपजाए, सुन्न मुन हरि बूझ बुझान। गुरमुख साचे संत सुहेले चुण वखाए, अन्तिम कलि मात कर पछान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम निधान। नाम निधान अनमुल्ल गुणवन्तया। आपे देवे भाग लगावे साची कुल साचे संतया। लोकमात बणावे साची बणतर, साचा करे तन शृंगार हरि भगवन्तया। लक्ख चुरासी वेख विचारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप बणाए साची बणतया। लोआं पुरीआं वसे बाहर, जोत अकालीआ। एका जोती शब्द उडार, वेख वखाणे कलिजुग तेरी घटा कालीआ। लक्ख चुरासी गई हार, पूरन ब्रह्म ना करे विचार, ना कोई पाए तन शब्द वड दुशालीआ। जोती जामा हरि निरँकार, कृष्ना शामा खेल अपार, ना हरि पुरख ना हरि नार, एका रंग महानया। शब्द सरूपी साची धार। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचे सोहँ देवे सच्ची वस्त अपार मात निशानीआ। सतिजुग साचे काज रचाया। प्रभ अबिनाशी देवे दाज, सोहँ शब्द संग रलाया। प्रगट होए देस माझ, वेद व्यासा भेव खुल्हाया। चार वरनां एका सांझ, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। चारों कुन्ट पैणी भाज, देवी देव ना होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जोत धर, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई जाणे जीव जन्त साध संत, पुरख अबिनाशी खेल अपारया। गुरमुख साचे संत सुहेले मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म सेजा साचा रंग साचे घर सुहा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े कस तंग, लक्ख चुरासी करे भंग, गुरमुख काया साची चोली अन्दर मन्दिर इक्क रंगा रिहा। काया चोली रंग गुलाल। गुरमुख डोली हरि रखवाल। आत्म पड़दे रिहा खोल्ही, संत सुहेले

साचे भाल। सोहँ शब्द सुणाए एका बोली, लोकमात ना होए कंगाल। हरिजन बणाए दर घर साचे एका गोली, सदा करे प्रितपाल। शब्दी जोती काया मौली, चढ़या रंग इक्क गुलाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, सोहँ देवे शब्द दुशाल। सोहँ शब्द दुशाल, नाम दस्तारया। आत्म झोली करे माला माल, बणे आप वरतारया। गुरमुखां रिहा सुरत संभाल, फल लगाए साचे डालया। एका मारे सच उछाल, रत्न अमोलक हीरा नाम काया गागर वड वड सागर आप उपा रिहा। जोती जगे काया खाल, दीपक साचा रिहा बाल, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। मस्तक नूरी साचा थाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका राग जगत त्याग सुरत वैराग, शब्द डोरी नाल बंधा रिहा। शब्द डोरी बन्न करतार। वेख वखाणे काया मन्दिर अन्ध घोरी, अन्दरे अन्दर पावे सार। पंजां फड़े चोरी चोरी, शब्द घोड़े हो अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे वस्त अपार। साची वस्त नाम वणजारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। हरि आप भुलाए साध संत, आत्म भरया इक्क हँकारा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, जूठी झूठी वैहन्दी धारा। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, निर्मल जोती जोत अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, आत्म खोल्ह बन्द किवाड़ा। खोल्हे बन्द किवाड़, जोत नुरानीआ। माया पड़दा देवे पाड़, मारे शब्द तीर निशानीआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़, सोहँ गाए साची बाणीआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, दिवस रैण रैण रैणानीआ। काया मन्दिर अन्दर लग्गा सच्चा अखाड़, वेखे खेल हरि भगवानीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाउँ करे न्याउँ वड वड दानीआ। वड दाता दाता सूर। गुरमुख विरले मात पछाता, हउमे रोग कीता दूर। आत्म बंधा शब्द गाना, मिल्या हरि सर्ब भरपूर। एका सुणया नाम तराना, जोती नूरा सति सरूर। पुरख अबिनाशी इक्क पछाना, सदा सुहेला हाजर हजूर। आत्म जोती नूर उजाला कोटन भाना, काया अन्धेरा होया दूर। आत्म सर सरोवर सच इशनाना, दुरमति मैल उतरे कूड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, एका बख्शे मस्तक साची चरन धूढ़। मस्तक चरन धूढ़ जोत लिलाटयां। चतुर बणाए मूर्ख मूढ़्ह, पूर कराए पिछला घाटयां। रंगण रंग चढ़ाए एका गूढ़, नेड़े आई कलिजुग वाटयां। राजे राणयां पाए जूड़, वेख वखाणे तीर्थ ताटयां। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमाए, आप कटाए गेड़ा आन बाटयां। पर्हा पसंती हरि नाम प्यार। अगम्म निगम आत्म धार। पूरन ब्रह्म हरि विचार। मेट मिटाए अंदेसा भरम, पूर्ब कर्म रिहा विचार। दूसर ना कोई जाणे वरन, सच दुआरे सच पुकार। सच उपजाई मानस

देही सच्चा जन्म, सुन्न समाधी सहिज सुख धार। भगत सुनेहड़ा पर्हा पसंती करे विचार। सुरसती हथ्थ ना मानस देही, करे कराए इक्क विचार। जोती जोत सरूप हरि, अन्दरे अन्दर साचे मन्दिर सुन्न समाधी बोध अगाधी शब्द अनादी पावे साची सार। पर्हा प्रीतम प्रेम उप्पर सुन्नी शब्द उपजे धुन, ना कोई गणे सुणे सुणार। आपे रवया आपणे गुणी, ना कोई वेखे करे वपार। सच पुकारा रिहा सुण, अन्दरे अन्दर कर प्यार। कवण जाणे हरि तेरे गुण, जोती नूर खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पर्हा प्रेमी रिहा पाए सार। इक्क इकेला हरि निरंकारया। दूजा रक्खे शब्द चेला वड संसारया। तीजे पवण स्वासी इक्क फड़ाए साचा पल्ला, पुरीआं लोआं पाए सारया। चौथा घर पुरख अबिनाश एका मल्ला, गुरूआं पीरां महल्ल उसारया। पंजवें वसे निहचल धाम अटला, ना कोई जाणे जन्त गंवारया। छेवें दर दुआरे साचे खल्ला, गुरमुखां दरस दिखाए अगम्म अपारया। सत्तवें जोती शब्द रला, दीपक इक्क साचा बला, मिटाए अन्ध अंध्यारया। अठवें अट्ठां तत्ता मारे खल्ला, इक्क महल्ल हरि उसारया। नौवें नावें दर वेख वखाणे जल थला, पुरख अबिनाशी ना पाए सारया। दसवें दर साचा हरि आपणा आप मला, संत असंत चढ़ चढ़ थक्के किसे हथ्थ ना आए मदीने मक्के, ना कोई वेखे सच महल्ल अटल मुनारया। दस इक्क ग्यारा शब्द धारा, आवे जावे वारो वारया। दस दो बारां जोती अकारा, बारां कँवलां खेल अपारया। दस तिन्न तेरां गुरसिक्खां दिसे नेरन नेरा, दूई द्वैती पड़दा लाह रिहा। दस चार चौदां वसे काया हट, जिउँ खेल बाजीगर नट, आपे जाणे घटां घट, चौदां लोक हरि मँझधारा। दस पंज पन्दर्हां, पुरख अबिनाशी तोड़े वज्जा हँकारी जन्दरा, सच खुल्हाए दर महल्ल इक्क अपारा। दस छे सोलां, पुरख अबिनाशी जोत सरूपी पहरे चोला, चारों कुन्ट कराए जै जै जैकारया। दस सत्त सतारां, प्रभ अबिनाशी एका भतारा, सृष्ट सबाई संसारी नारया। दस अट्ठ अठारां, ना कोई दीसे पंजां धाड़ा, जगे जोत बहत्तर नाड़ा, सञ्झ सवेर इक्क रिहा। दस नौ उन्नी, सोहँ देवे पंजां चोरां सिर चुन्नी, साचा हरि खोल्हे दर वेख नर, ना कोई जाणे वड ज्ञानी गुणी। दस दस बीस, दस दुआरे ना देव लोक पछानण, कवण घर जाईए कन्त सुहेला पाईए, मिले मेल हरि जोती जगदीस। बीस इक्क इक्की, निहकलंक नरायण नर, सोहँ धार रक्खे तिक्खी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका छत्र झुलाए लोकमात मार झात, गुरमुख बणा सच जमात, अन्तिम कलि साचे सीस। कवण मति हरि मन्दिर द्वार। कवण तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, शब्द उडार। कवण रत जोत जगाए अन्दरे अन्दर, कवण नाड़ी हरि पसार। कवण पित ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट मिले मेल पुरख भतार। कवण वेखे भरमां वट, शब्द मारे खण्डा दो धार। कवण रस निज्झर लईए चट्ट,, जगत

तृष्ना उतरे तन बुखार। कवण दिसे घट घट, रूप रंग रेख भेख ना कोई विच संसार। कवण जोती काया मट जगे लट लट, कवण दुआरे शब्द धुन सुन्न मुन ना कोए सुनार। कवण जिह्वा कवण नाम जगत रट, आत्म खुल्हे बन्द किवाड़। फ़कीर फ़कीरी केहड़े हट्ट, चौदां लोकां केहड़ा पट्ट, काया करे तन शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, इक्क करे कराए सोहँ शब्द सच्चा वणज वपार। इक्क इकेला इक्क इकांत। अन्दरे अन्दर साचा मेला, पीवे प्याए अमृत बूंद स्वांत। आपे गुर आपे चेला, शब्द जोती एका नात। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कवण दुआरे आवे जावे विच मात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सोहँ शब्द चलाया साची गाथ। चन्द फ़कीर शब्द चोट। सोहँ वज्जे सच्चा तीर, हउमे कढ्ढे काया खोट। साधां संतां आत्म भेड़, कलिजुग डिगे आल्हणिओ बोट। तन मन्दिर अन्दर लग्गी हउमे पीड़, शब्द नगारा ना तन लाए चोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, गुरमुख उधारे विच संसारे विच्चों कोटी कोट।