१५ चेत २०१२ बिक्रमी संत रणधीर सिँघ नूं शब्द भेज्जया लेख दूजा
बहत्तर नाड़ी उब्बल रत। शब्द पछाणे एका एक सच्चा तत्त। आपा आप विच मात जानणा, कवण रखावे जगत पत। शब्द पंघूड़ा एका जानणा, मानस देही चढ़ना साचे रथ। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम वेले पकड़ ल्यावणा, मिले सीआं साढे तिन्न हथ्थ। सिँघ रणधीर काया रण जित। वेख वखाण पुरख अबिनाशी, प्रगट होए विच मात केहड़ी थित्त। गुर पीर पैर पसार सोए, करे कराए प्रभ साचा हित। पंच पंचायण जाणे कोए, जिस मिल्या मेल साचे पित। लाड़ी मौत खाए डैण, आत्म हँकारी नित नवित्त। हरिजन पेखे दरस तीजे नैण, चार वरनां मिले एका साचा मित। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां शब्द कराए साचा हित। पंचम कटार कर्म कुचील। गुर गोबिन्द क्यों पहने बस्त्र नील। कवण उपजाए बणाए साची बिन्द, कवण तन शृंगार कराए छैल छबील। जोती जोत सरूप हरि, मात गर्भ नौ अठारां दस मास रखाए, ना कोई जाणे सिक्ख भील। कवण अमृत पीए दर। सदा जीईए ना जाईए मर। मिले मेल एक हीईए, पुरख अबिनाशी साचे हरि। शब्द बीज साचा बीईए, लक्ख चुरासी चुक्के डर। ना कोई पुत्तर ना कोई धीईए, मात पित ना दीसे घर। काया मन्दिर कवण रखाए नींए, जगत महल्ल ल्या उसर। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम वर, अमृत देणा साचे सर। साचे सर अमृत ताल। कवण सु वेला वज्जे उछाल। भाण्डा भरम भज्जे, ज़ात पाती
तुटे जगत जंजाल। शब्द चोट नगारे एका वज्जे, ना कोई शाह ना कंगाल। केसाधारी गुरसिख सजे, फल लगे काया डाल्ह। दूई द्वैती भाडां भज्जे, गुरमुख अवल्लड़ी चले चाल। जोती जोत सरूप हरि, सच भगौती मंगे वर, कवण दुआरे देवे हरि, देणा भेव खुल्हा। कक्का किरपान हथ्थ फड़ाउँणी। लुहार तरखाण ना किसे बणाउँणी। शब्द बिबाण विच रखाउँणी। काया कल्याण जिस कराउँणी। मार ध्यान केहड़ी कूटे हरि जोत जगाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे सच वर, सच भगौती हथ्थ फड़ाउँणी। कवण बस्त्र तन देवे कज्ज। कवण कक्का जग रक्खे लज। कलिजुग फल अन्तिम पक्का, किसे लाउँण ना देवे अज्ज पज्ज। अन्तिम वेले पुरख अबिनाशी मारे एका धक्का, भरम भाण्डा कलि जाए भज्ज। ना कोई मदीना ना कोई मक्का, ना कोई हाजी करे हज्ज। ना कोई बूरा ना कोई कक्का, तख्त ताज देण तज। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे सच वर, जगत भगत रक्खे लज।
१६ विसाख २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जन्म अनमोल, मानस देही रास। पुरख अबिनाशी तोले पूरे तोल, सर्ब घटां घट रक्खे वास। शब्द जैकारा सोहँ बोल, मात पताल पताल आकाश। अनहद धुनी नादी ढोल, रसना जिह्वा स्वास स्वास। दूई द्वैती पड़दे रिहा खोल्ह, जिन घर आत्म रखे वास। गुरमुख विरला उतरे पूरे तोल, लक्ख चुरासी होई विनास। हरिजन जन हरि वसे साचे कोल, गेड़ चुकाए गर्भवास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सदा सुहेला दासन दास। दासन दास दास गुर अन्तर, सच आत्म घर निवास। आप बुझाए तन लग्गी पंजां बसंतर, भाग लगाए काया प्रभास। वेखे खेल गगन गगनंतर, सच मण्डल साची रास। लोकमात पुरख बिधाती, जुगा जुगन्तर वेखे खेल गगन गगनंतर, सच मण्डल हरि साची रास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे सदा आस पास पास आस। काया सोहणी रंगण रंग चलूल। दुरमति मैल प्रभ धोणी, प्रभ अबिनाशी ना जाए भूल। सोई सुरती मात उठाउँणी, मिले मेल कन्त कन्तूहल। अकाल मूर्ति दर दर्शन पाउँणी, आप चुकाए अगला पिछला मूल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द पंघूड़ा एका देवे गुरमुख साचा सच दुलारा घर साचे रिहा झूल। आए दर बण भिखारी। मंगे वस्त नाम अपारी। शब्द हस्त सच अस्वारी। तन बस्त सोहँ शब्द शृंगारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट दहि दिश एका धार कर विचार, वेख वखाणे वारो वारी। सच दुआरा ल्या मल। पुरख भतारा जल
थल। गुरमुख साचा साची नारा, दीसे निहचल धाम अटल। एका दीसे दर दुआरा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल। सोहँ शब्द जगत सहारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल रचाए घड़ी घड़ी पल पल। शब्द दलाला गुरमुख उधार। गुर गुर गोपाला, कलि पावे सार। दीन दयाला करे प्रितपाला, मानस देही पूर्ब कर्म विचार। दिवस रैण कँवल नैणा दर घर साचे बहिणा, अट्ठे पहर रहे ख़बरदार। आप चुकाए लहिणा देणा, शब्द पहनाए तन गहिणा, नाम रंगण इक्क अपार। झूठे वहिण जीव ना वहिणा, दरस दिखाए तीजे नैणा, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़। नाता तुटे भाई भैणां, मिल्या मेल साक सज्जण सैणा, लेखा चुक्के सतारां हाढ़। लाड़ी मौत ना खाए डैणा, गुरमुख साचे सदा मात ते रहणा, जोती नूर जगे बहत्तर नाड़। प्रभ का भाणा सहिणा पैणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे देवे वाड़। भाणा प्रभ बलवान। आपणी करनी रिहा कर, अट्ठे पहर नौजवान। ना जन्मे ना जाए मर, नेड़ ना आयण पंज शैतान। गुरमुख खोल्हे आत्म दर, राम रहीम रहीम रहिमान। इक्क वखाए सच घर, जोती नूर शब्द निशान। गुरमुख विरला आप चुकाए जम का डर, धर्म राए हरि फंद कटान। गुरमुख साचा साची तरनी जाए तर, मिले मेल श्री भगवान। मानस देही ना जाए हर, लेखा चुक्के विच जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट दहि दिश नौ खण्ड पृथ्वी मात पताल पताल अकाश वरभण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भज सेत्ज इक्क रखाए आण। शब्द आण विच संसार। सोहँ बाण तिक्खी धार। साचा शब्द सुणाए कान। मुन रिक्ख ना करे पछान। देवे वस्त हरि गुण गुण निधान। हरिजन साचा दिवस रैण अट्ठे पहर रहे मस्त, झुलदा रहे नाम निशान। शब्द चढ़ाए साचे हस्त, पुरीआं लोआं इक्क उडान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा मात धर, वेखे खेल जीव जन्त जहान। हरि का खेल अगम्म, भरम भव सागरा। ना कोई जाणे हरि कर्म, निर्मल नूर उजागरा। ना कोई जाणे मानस देही झूठी माटी चरम, सच वणज ना कोए करे सुदागरा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साची जोत इक्क जगाए, काया माटी साची गागरा। जोती दीपक कर उज्यार। पुरख अबिनाशी पाए सार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। रंग रंगीला हरि दातार। कर कर वेस माझे देस सूहा पीला, जोती नार एका धार। एका धार गुरमुख विरले अमृत जाम शब्द प्याला प्रभ दर पी, आत्म खुल्हे बन्द किवाड़। जोती अग्नी साची ला ला, वा ना लगे तत्ती हाढ़। एका नाम सच्चा बीज बिजा ला, फल फुल फुलवाड़ी पिछे अगाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाए दया कमाए बहत्तर नाड़। अलक्ख अगम्म अपार हरि बेअन्तया। शब्द रक्खे तिक्खी धार, देवे कर पार साधन संतया। आदि अन्त एका कार, पुरख अबिनाशी ना कोई
नर ना कोई नार, भेखाधारी जुगा जुगन्तया। जन भगतां साचा सज्जण मीत मुरार, एका बन्न्हे चरन प्यार, मेल मिलावा साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे जीव जन्तया। जीव जन्त हरि कर ध्यान। साध संत असंत पछाण। कलिजुग माया पाए बेअन्त, भुल्ले रुल्ले जीव जहान। जोती जोत सरूप हरि, एका एक जन भगतां टेक, सोहँ शब्द रखाए साची आण। सोहँ शब्द सच्ची धुन्कारा। दस्म दुआरी वसे बाहरा। तन मण्डल भेव न्यारा। गुरमुख साचे माणक मोती मात चुण, दया कमाए सतारां हाढ़ा। कवण जाणे हरि तेरे गुण, जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। साध संत लोकमात छाण पुण, लाए सच्चा एका एक अखाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, परे हटाए दया कमाए पंचम लग्गी मगर झूठी धाड़ा। पंच पंचायण गुरमुखां खाए लाड़ी मौत डैण। सच्चा फल फुले फुलवाड़ी, दरस दिखाए तीजे नैण। आपे होए पिछे अगाड़ी, नाता तुट्टा साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण। गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाई दाढ़ी, बेमुख जूठे झूठे अन्तिम कलि झूठे वहिण वहिण। गुरमुखां तोड़े आत्म दूई द्वैती जन्दर, अन्त चुकाए लहिण देण। लक्ख चुरासी दर दर भौंदे बन्दर, बेमुखां रात अन्धेरी कलिजुग रैण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, प्रगट होए नर नरायण। नर नरायण नर निरंकारया। घर घर खेल अपर अपारया। सतिजुग साचे वधी वेल, सोहँ शब्द चढ़या तेल, मिले मेल भगत बनवारया। अचरज खेल हरि सज्जण सुहेल, लोकमात करदा आए वारो वारया। आपे कटे कटाए धर्म राए दी जेल्ह, लक्ख चुरासी जम की फाँसी गुरमुखां गलों कटा रिहा। सदा वसे रंग नवेल, जोती नूर इक्क अकाल, शब्दी तूर सर्बकला भरपूर, दिस किसे ना आ रिहा। भगत जनां हरि आसा मनसा पूर, दिवस रैण अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर, दीपक जोती इक्क जगा रिहा। मस्तक देवे साची धूढ़ा, चतुर सुजान बणाए अञ्याण मूढ़्हा, साचा राह इक्क वखा रिहा। राजे राणयां पाए जूड़ा, शब्द डोरी इक्क रखा रिहा। लक्ख चुरासी छाणे कूड़ा, पुरख अबिनाशी साचा लाल किसे हथ्थ ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी लोकमात मार झात इक्क इकांत, सोहँ साचा हट्ट खुल्हा रिहा। सोहँ साचा हट्ट खुल्हाए। एका दात सच वस्त हरि झोली पाए। ना कोई शब्द घोड़ तीर अस्त दस्त कमान, ना कोई काया नगर खेड़ा पंजां झेड़ा, पुरख अबिनाशी धाम अवल्ले बस्त, गुरमुखां अमृत आत्म साचा सीर प्याए। अट्ठे पहर रक्खे मस्त, शब्द घोड़े हरि चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग दिन रहि गए थोड़े, सतारां हाढ़ी भेव खुल्हाए। कलिजुग वेला अन्तिम गया मुक्क। सतिजुग वेला नेड़े आया, वक्त सुहेला गया ढुक। बेमुखां प्रभ दए सजाया, प्रभ का भाणा ना जाए रुक। साचा राह किसे हथ्थ ना आया,
जूठ झूठ मुख पवाए एका थुक्क। जोती जोत सरूप हरि, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, अन्तिम वेले दए वड्डिआया, कलिजुग जीआं काया पिंजर गया सुक्क, ना होए कोए सहाया। अजपा जाप जपे जाप, कोटन कोट उतरे पाप। नेड़ ना आयण तीनो ताप। हरिजन पछाणे आपणा आप। ना कोई जाणे भैणां भाई मात बापे, कलिजुग पाप रिहा कांप। गुरमुख साचे संत सुहेले मेले वड प्रताप। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए। काया वस्त लए उठाई, साची चोली रंग रंगाए। नौ उंगल दर द्वार आपे नाचे, काया चोली रंग रंगण, जोती मेला हरि प्रबीन। शब्द चेला होए अधीन। पवण स्वासी मेला तीन। घनकपुर वासी रसना चीन। शाहो शाबाशी करे ठांडा सीन। दिवस रैण ना रहे उदासी, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एका ईन। काया मण्डल झूठी रासी, सच वस्त हरि वक्खर कीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, मिले मेल हरि नव नव रंग रंगीन। नव नव नौ दुआरे। पुरख अबिनाशी वसे बाहरे। आत्म घर साचा दर, अमृत सर झिरना झिरे अपर अपारे। हरिजन साचा लए वर, चुक्के डर ना जाए मर, मिले मेल कन्त कन्तूहला, साची तरनी जाए तर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बोध अगाध शब्द नादा, अनहद मारे एका अवाजे। गुरमुख साचा सर सरोवर एका रिहा भर, किसे हथ्थ ना आए राजन राजे। निशअक्खर सद हरि वक्खर, पर्हा पसंती अन्तिम कन्ती, अजपा जाप अजापन जापे। जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण नाम रंग अनमोल, शब्द तोले पूरे तोल, होए सहाई माई बापे। दस्म दुआर दहि दिश घाटी। शब्द सवार हरि खेल बाजीगर नाटी। जोत निरँकार एका एक लिलाटी। अमृत रस निझर धार, शब्द खुल्हे साची हाटी। पवण उनन्जा वेख विचार, ना कोई दिसे तीर्थ ताटी। सोहँ शब्द वगे धार, दूर नेड़े नेड़ ना दूर एका वाटी। जोती साया रंग अपार, आपे खेवण आपे खेटी। जन भगतां बेड़ा पार किनार, ओंकार खोल्हे ताकी। एका नर हरि सच्ची सरकार, धर्म राए ना मंगे बाकी। जगे जोत अगम्म अपार, ना कोई बन्दा दिसे ख़ाकी। गुरमुख साचे संत जन तेरे द्वार, पंच पंचायण कोई ना रहे आकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखाए, दस्म दुआरी खोल्हे ताकी।
पहली जेठ २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जोती जामा हरि रघुराईआ। पूर कराए आपणा कामा, ना कोई दूसर संग रलाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चामा, काया अन्दर मन्दिर ना दए कोई वखाईआ। कलिजुग होई अन्धेरी राती, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत अचरज खेल
वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत रिहा आप बणाईआ। आपणी बणत हरि आप बणांयदा। गुरमुख साचे संत जगांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, दुरमति मैल संग रलांयदा। भरम भुलाए जीव जन्त, भेद अभेदा अछल अछेदा, किसे हथ्थ ना आए चार वेदा खाणी बाणी कलिजुग राणी अन्तिम वेले पछोताणी। अञ्जील कुरानी जीव निधानी, सोहँ शब्द सच्चा तीर हरि मारे कानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगण रंग चढ़ाए, चार वरनां रिहा सुणाए, राज राजानां शाह सुल्तानां कोई भुल्ल ना जाए, प्रगट होए वाली दो जहानी। पहली जेठ हरि लेख लिखईआ। वाली हिन्द उठ जाग, प्रभ आप चढ़ाए साची नईआ। लोकमात धोवण आया पिछले दाग़, डोर आपणे हथ्थ रखईआ। मानस देही होई काग, मोती हँस ना कोई चोग चुगईआ। साचा सुणना एका राग, सुरती सुरत अकाल मूर्त ना कोई भेख रखईआ। छत्ती राग ना जानण तूरत, कवण देस जोत प्रवेश, कवण नगारा हरि वजईआ। कलिजुग अवल्लड़ा धारे भेस, खुल्हड़े केस वेस रखईआ। लोआं पुरीआं देस प्रदेस, खण्ड ब्रह्मण्ड एका धार चलईआ। शब्द फड़ाए हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, लक्ख चुरासी वढ्ढे कंड, बेमुखां करे खण्ड खण्ड, तिक्खी धार विच संसार एका आप रखईआ। जन भगतां आत्म दर दुआरे चोबदार, शब्द घोड़े हो अस्वार। गुर गोबिन्दा वाली हिन्दा सर्ब बख्शिंदा, लक्ख चुरासी करे निबेड़ा, गुरसिख जोती जोत अधार। शब्द जोती मेल मिलांयदा। वरन गोती भेव चुकांयदा। वाली हिन्द हरि सुणांयदा। अन्तिम वेले रहे ना चिन्द, निहकलंक कलि जामा पांयदा। प्रगट होया विच हिन्द, नौ सत्त सत्त नौ साचा भाणा आपणा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम वरते भाणा, ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, ज्ञानी ध्यानी वेद पुराणी, पंडत पांधे ना कोई भेव खुल्हांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका झण्डा सोहँ खण्डा शब्द डण्डा, सतारां हाढ़ी लोकमात लगांयदा। वाली हिन्द उठ हो ख़बरदार। गुरमुखां रक्खे साया हेठ, करे इक्क प्यार। कलिजुग जीव भन्ने कौड़े रेठ, पकड़ ल्याए घेर घार। प्रगट होए पंचम जेठ, आप संवारे आपणे काज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
पहली जेठ २०१२ बिक्रमी पाकिस्तान दे गवर्नर जनरल नूं शब्द भेज्जया
पाकिस्तानी पाकी पाक। नबी रसूलां खुल्हे ताक। साचा हज्ज प्रभ अबिनाशी इक्क दर कबूला, आप चुकाउँणा भेव एका दूजा, नाता तुट्टे जूठा झूठा मात पित भाई भैण साक। भेव ना रहे लोकमात गूझा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द इक्क रखाया साचा राक। साचा राकी हरि सुल्ताना, चुकाउँण आया नबी रसूलां बाकी। सिध्धा रक्खे इक्क निशाना,
कोई ना अड़े बन्दा ख़ाकी। झुल्ले झुलाए नाम निशाना, जोत निरँजण पाकन पाकी। एका एक सच बिबाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्वी आप वखाणे एका एक टेक शब्द साकी।
सतिजुग साचे प्रभ साचा तेरी करे चट्ठ। जीव जन्त साध संत ना कोई झूठा नाचे, वेख वखाणे भाण्डे काचे, सतारां हाढ़ी कर इक्ट्ठ। एका लाए अग्न तमाचे, उलटी गेड़े गिड़ाए साची लट्ठ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर साचो साचे, सोहँ शब्द बणाए साचा मट्ठ। साचा मट्ठ कर त्यार। साधां संतां करे प्यार। आदिन अन्ता विच संसार। जीआं जन्तां दए अधार। बणाए बणता सतिजुग तेरी बन्न धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए ख़बरदार। संत सुहेले आवण दर। दर घर साचे मिले एका वर। करनी कीरत करता कादर रिहा कर। हउमे कढ्ढे दूई द्वैती पीड़त, अग्नी मट्ठ अग्गे खड़। बेमुखां अन्तिम दिसी भीड़त, अग्न अंगयारे जायण झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म हँकारी जगत विकारी दर दरबार बांहों लए फड़। फड़ बांह करे उज्यार। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई होए सहार। ना कोई देवे ठंडी छाँ, ना कोई छुडाए मीत मुरार। अग्गों किसे ना निकले नांह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे आपणी धार। आपणी धार आप बणाउँणी। जोत ज्वाला इक्क जगाउँणी। इक्क अकाला दीन दयाला सर्ब प्रितपाला अहूती नाम चढ़ाउँणी। साध संत सभ मारन छालां, अचरज खेल सतारां हाढ़ी प्रभ आप कराउँणी। फल दिसे केहड़े सच्चे डाल्हा, अग्नी तन नेड़ ना आउँणी। गुरमुख मस्तक लालो लाला, मिल्या हरि गुर गोपाला, साची रंगण जिस तन चढ़ाउँणी। दूजे दर ना मंगे कोई जाए बण कंगाला, निहकलंकी साधां संतां कढ्ढे विवाद, अग्नी भेंट काया माटी आप चढ़ाउँणी। सुंञा दिसे काया खेत, जूठा झूठा जगत हित बेमुख बणन गुर संगत अन्दर जिन प्रेत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सिख्या इक्क दवाउँणी। शब्द भण्डार अतुट हरि वरतांयदा। पंजां चोरां कुट्ट बहांयदा। तिक्खा तीर इक्क रखांयदा। अमृत आत्म प्याए एका घुट्ट, सोहँ धार वहांयदा। त्रैकुटी सुखमन जाए छुट्ट, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। दर घर साचे कदे ना आवे तोट, कोटन कोट दर द्वार हरि तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाली भाण्डा हरि भरांयदा। शब्द धुनी नाद अनादा। ना कोई जाणे रिखी मुनी, धार अपार बोध अगाधा। गुरमुखां आत्म छाणी पुणी, रसना गाए माधव माधा। हरि पुकार घर साचे सुणी, शब्द देवे घर साची दादा। वड दाता सूरा हरि गुण गुणी, हरिजन साचे मात लाधा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राग आप सुणाए दया कमाए, अनहत अनाहद नादा। साचा
राग रंग रंगीन। जगत त्याग वड वडभाग, रसना रस एका चीन। सोई आत्म जाए जाग, आत्म तुट्टे हँकारी बीन। प्रभ अबिनाशी हथ्थ पकड़े वाग, जोत उज्यारी शब्द भण्डारी धुन न्यारी ठांडा सीन। पूरे गुर किरपा धारी। काया मट चार द्वारी। अन्दरे अन्दर वस्त अपारी। बेमुख भौंदे बाहर बन्दर, मानस देही बाजी हारी। कोई ना तोड़े वज्जा हँकारी जन्दर, शब्द डण्डा देवे मारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया डूंघी कन्दर सुणाए राग धुनी, नाद आदि अपर अपारी। आदि नाद वज्जे जुगादि। संत साध रहे लाध। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच वस्त वस्त असत देवे दात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका रस रसन रसायण आत्म स्वाद। आत्म रस मधुर मध। गुर पूरा होए वस, अन्दरे अन्दर लैणा सद्द। पंच पंचायण जाए नस्स, शब्द वज्जे साचा नद। गुरमुखां मेल मिलाए हस्स, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लँघाए हद्द बेहद्द।
पहली जेठ २०१२ बिक्रमी शाह ईरान नूं शब्द भेज्जया
नूर अलाही हरि रहिमान। जगत अलाही बेऐब मेहरवान। वेख वखाणे थांउँ थांईं, हुक्म सुणाए शाह ईरान। कोई ना पकड़े अन्तिम बांहीं, मुलां शेख़ सर्ब मिट जाण। ख़ुदी ख़ुदाए कोई दीसे नाही, एका झुल्ले शब्द निशान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, रसना फड़ तीर कमान। शाह अरब अरबानीआ। प्रभ अबिनाशी वेख वेख वखाणे, मुलां काज़ी मणके तसबी गानीआं। साची साजन रिहा साजी, हुक्म सुणावे शाह दुरानीआ। ऐली शाह एका ताजी, अहिमद मुहम्मद आए हानीआ। आपे आए बण के मक्के हाजी, काला भेस दर दरवेश जोत नूरानीआ। जोती जोत सरूप हरि, खुल्हड़े रक्खे केस, अन्तिम वेले एह निशानीआ। नूरी अलाही अल्ला नूर। इक्क इकल्ला शब्द तूर। लहिंदी दिशा वेखे सच महल्ला, शब्द फड़े तिक्खा भल्ला, जोती जगे कोहतूर। रसन कमानी चढ़े चिल्हा, नाल हिलाए बूरा कक्का बिला, प्रगट होए वड दाता सूर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलि जोत धर, मुलां काज़ी शेख़ सारे वेखे, वेले अन्त केहड़ा फ़ाँसी चढ़े मन्सूर। मक्का काजी हक्क जलाल। वेख वखाणे दूर दुराडे निमाजी, शब्द ताजी एका छाल। सोहँ शब्द भेजे भाजी, सतारां हाढ़ी सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, एका बणे साचा हाजी, जगत अवल्लड़ी चले चाल। शाह सुल्तानां शाह रकाब। एका हुक्म हरि जनाब। मिले वर दो दोआब। चारों कुन्ट आउँणा डर, कोई ना झल्ले मात ताब। इक्क खुल्हाउँणा साचा दर, आप प्याए आबे हयात। ना जन्मे ना जाए मर, ना दिवस ना होए रात। जोती जोत सरूप हरि,
जोती जामा भेख धर, बैठा रहे इक्क इकांत। वेखे खेल दिशा लहिंदी। प्रगट होए अमाम मैहन्दी। कुरान अञ्जील इक्ट्ठी हो हो बहिंदी। प्रभ अबिनाशी तन बस्त्र नील, प्रगट होए छैल छबील, अल्ला राणी दर दर घर घर बहि बहि कहिंदी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका भाणा जगत वरताणा, सृष्ट सबाई लोकमात एह सहिंदी। पुरख निरँजण सच विहार। लोकमात मार झात, इक्क बणाए दर दरबार। मेट मिटाए कलिजुग अन्धेरी रात। शब्द बख्शे साची दात, चरन प्रीती एका नात। अमृत आत्म साची धार, लेखा चुक्के ज़ात पात। होए सहाई पुरख अबिनाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल रचाईआ। मात पित हरि जगदीसा। नित नवित्त जन भगतां मित, करे हित्त बीस इक्कीसा। गुरमुख आत्म रिहा सित, भेव चुकाए मूसा ईसा। नौ जेठ वेख वखाणे साची थित्त। मोर मुकट सिर छत्र झुलाए, नर निरँकार हरि जगदीसा। हरिजन मानस देही लैणी जित्त, सोहँ रसना गाए इक्क हदीसा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रसना भाग लगाए, नाल रलाए दन्द बतीसा। बत्ती धार हरि इक्कीसा। बीस अपार राग छतीसा। आई हार कुरान हदीसा। होए ख्वार मूसा ईसा। डाढी मार माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा। नौ दरवाजे दर दरबार काया मन्दिर मानस देही भगत सनेही कवण करे कलि तेरी रीसा। महल्ल अटल रिहा उसार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिखे लिखाए लेखा दर घर सच्चे दरबार। दिल्ली दरबार दर दरबारे। पुरख अबिनाशी किरपा धार, करे कराए ख़बरदारे। शब्द फड़े तीर कटार, दर दुरकाए चोबदारे। जोत सरूपी शब्द उडार, जोती जामा खेल अपारे। एका नाम भगत अधार, वेख वखाणे वारो वारे। आपे जाणे आपणी सार, जीव जन्त कलि होए गंवारे। पुरख अबिनाशी ना कोई नर ना कोई नार, रूप रंग ना कोई अपारे। पीत पितम्बर सच दरबार, अस्थिल सोहण हरि चुबारे। ईसा लेख लिखाया ऐतवार, निहकलंकी जामा धारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्तर पावे सारे। आपे जाणे सर्ब घट वस्सया। जुगां जुगन्तर एका कार, गुरूआं पीरां राह साचा एका दस्सया। नित्त नवित्ता साची धार, ना कदे रोवे ना कदे हस्सया। सुत्ता रहे चरन पसार, लच्छमी चरन कँवल एका झस्सया। मंगदी रहे चरन प्यार, लाल शृंगार एका रस रस्सया। सोलां इच्छया पाई भिच्छया शब्द फूलन साचा हार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर निराला जोत अकाला दीन दयाला लोकमात हरि कस्सया। कसे तीर शब्द अनरंगा। लक्ख चुरासी रिहा चीर, हरि दाता सूरा सरबंगा। शब्द डोरी दस्तगीर, सोहँ नाम जगत मृदंगा। पकड़ उठाए शाह हकीर, आपे परखे माड़ा चंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सदा सदा सदा अंग संगा।
५ जेठ २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पंचम जेठ पुरख सुजाना। गुरमुखां रक्खे साया हेठ, चारों कुन्ट मार ध्याना। बेमुख जीव कौड़े रेठ, मेट मिटाए जगत निशाना। पकड़ पछाड़े वड वड सेठ, धुर दरगाही बेईमाना। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, हरि सच्चा शाह सुल्ताना। राज राजान पंचम जेठा हरि बिठा रिहा। गुरमुख साचे संत उधारे, बीस इक्कीस इक्कीस बीस खेल अपारया। मेट मिटाए राग छतीस, सोहँ आए मात वारया। एका शब्द मात हदीस, चार वरनां इक्क जैकारया। एका छत्र साचे सीस, राज राजानां माण गंवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द डंक इक्क वजा रिहा। शब्द डंक हरि दातार। राउ रंक दर दुआरे करे ख़बरदार। गुरमुखां सुहाए द्वार बंक, दर दर घर घर पावे सार। प्रगट जोत बार अनक, जोती जामा भेख न्यार। प्रभ अबिनाशी वासी पुरी घनक, देवे दरस अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठा नित नवित्ता साची धार। रुत बसंता फल फुलवाड़ी। मिले मेल प्रभ साचे कन्ता, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। देवे वड्याई विच जीव जन्ता, शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही। जगत सुहेला आदिन अन्ता, दर घर साचे रिहा वाड़ी। आप बणाए साची बणता, गुर संगत भाग लगाए दया कमाए सतारां हाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी फंद कटाए, जोत जगाए बहत्तर नाड़ी। बहत्तर नाड़ी हरि प्रकाश। आपे होए पिछे अगाड़ी, शब्द सरूपी पाए रास। मस्तक भाग गुर चरन छुहाई दाढ़ी, हउमे हँगता कर विनास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर अन्दर भाग लगाए सच बसंती रुत्त प्रभात। आत्म रती रुत्त बहार। आप उठाए काया सोती, शब्द पहनाए गल साचा हार। गुरमुख उपजाए माणक मोती, पहली चेत्र कर त्यार। आप जगाए अन्दरे अन्दर साची जोती, शब्दी पवणी खेल अपार। भउ चुकाए वरन गोती, एका रंगण रंग चढ़ाए सोहँ शब्द अपर अपार। दुरमति मैल जाए धोती, हरिजन आए दर सच्चे दरबार। लक्ख चुरासी अन्तिम कलि रहे रोती, वेले अन्तिम आई हार। गुरमुख साचे संत उधारे विच्चों कोटन कोटी, एका बख्शे चरन प्यार। गुरसिख प्यारा गुरमुख दस्म दुआरे चढ़े आत्म चोटी, जोती नूर कर अकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच्चा सेहरा, नाम निरँजण सिर दस्तार। शब्द दस्तार सिर पहनाए। खण्डा दो धार संग रलाए। रंगण रंग इक्क अपार, सोहँ भट्ठी रिहा चढ़ाए। शब्द घोड़े कस तंग, चारों कुन्ट रिहा दौड़ाए। शब्द सरूपी करे जंगा, साधां संतां रिहा हिलाए। गुरमुखां सदा सद अंग संगा, नेड़ ना आए तत्ती वाए। सोहँ वज्जे जगत मृदंगा, राज राजानां शाह बुलाए। कलिजुग वेला अन्तिम लँघा, जूठा झूठा
भुक्खा नंगा कोई ना होए सहाए। सतिजुग साचे वर साचा मंगा, पुरख अबिनाशी दया कमाए। प्रगट होए वड दाता सूरा सरबंगा, सच वस्त दात हरि झोली पाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म बेड़ा बन्न वखाए। पंचम जेठा दया कमाए। गुरमुख सोए, अवर ना जाणे कोए, घर घर जगाए। दुरमति मैल कलिजुग धोए, नाम रंगण रिहा रंगाए। आत्म बीज साचा बोए, शब्द कंगण तन पहनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान झुलाए सच्चा इक्क निशान, चार वरनां एका आण, शाह सुल्तान सर्ब मिट जाण, साचा लेखा रिहा लिखाए। लेखा लिखे हरि बनवारी। कलिजुग अन्तिम हरि जी वेखा, चारों कुन्ट आई हारी। जूठा झूठा धरया भेखा, भरम भुलाए जीव गंवारी। नेत्र खोल्ह किसे ना वेखा, जोत निरँजण वड बलकारी। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़ा, कुरान अंज़ीला रहे विचारी। कवण मिटाए बिधना लिखी रेखा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि करे खेल अपर अपारी। पंचम जेठा हरि रघुराईआ। गुरमुखां देवे माण, सुख सहिजे सहिज समाईआ। सोहँ शब्द सच निशान, सच सिँघासण संग रलाईआ। आपे बैठ सच्चे बिबाण, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाईआ। अट्ठे पहर मार ध्यान, पूर्ब लेखा रिहा चुकाईआ। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, सोहँ तीर तिक्खा लाईआ। आपे गोपी आपे काहन, माया पड़दा रिहा गवाईआ। दर घर साचे देवे माण, धुर दरगाही जगत मलाहीआ। आपे बख्शे पीण खाण, चरन नाता हरि बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि संत सुहेला इक्क इकेला, दोहां साचा मेल मिलाईआ। पंचम जेठ कर विचार, गुर संगत घर लिआईआ। शब्द मारे इक्क उडार, दर दर अलख जगाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, सोहँ सद हरि सुणाईआ। लेखा चुकाउँणा सतारां हाढ़, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जगत जुगत हरिभगत रिहा बणाईआ। जोग जुगत हरि बणाए। शब्द भोग रसना रस, अन्तिम मुक्त आप कराए। हरि हरि हरि जन होए वस, एका शक्त नाम धराए। लोकमात मार झात, राह साचा जाए दस, बूंद रक्त प्रभ लेखे लाए। आपे जाणे आपणा वक्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई भेव ना पाए। अवर ना कोई पाए भेव, ना जगत पछाणया। करोड़ तेतीस लग्गे सेव, सुरपति राजा इन्द होए निमाणया। शिव शंकर गाए रसना जिहव, कलि वरते हरि हरि भाणया। ब्रह्मा चारे मुख उठाए गाए अलख अभेव, साची सेव कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच समाया।
५ जेठ २०१२ बिक्रमी संत रणधीर सिँघ नूं शब्द भेज्जया गया पिण्ड जेठूवाल
कवण कक्का कर हथ्थ शृंगार। कलिजुग फल एका पक्का, मंगण ना जाईए दर द्वार। कवण देवे दो जहानी पार धक्का, अट्ठे पहर करे रख्वार। कवण कक्का मात पित भैण भाई सका, हथ्थ फड़े गुर चरन वस्त अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंगे हथ्थ कड़ा, ना कोई सीस ना कोई धड़ा, दोवें भुजां दए संवार। दोवें भुज धुर दरगाह। सच दुआरा जाए सुझ, भरम भुले जगत ना। अन्दरे अन्दर भेव गुझ, बन्द किवाड़ी खुल्हे ना। पुरख अबिनाशी लैणा बुझ, दिवस सतारां हाढ़ी भुल्ले ना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म एका पीईए आदि अन्त कदे डुल्ले ना। कवण केस सीस जगदीस। कवण देस कवण भेस, कवण पीसण रिहा पीस। कवण नर कवण नरायण, कवण पढ़ाए शब्द हदीस। कवण केस सीस रिहा धर, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण दुआरे रहे प्रवेश। आत्म ध्यान कर विचार। कवण निशान हरि पुरख अपार। कवण इशनान कवण दान। कवण माण कवण अभिमान। कवण जिया कवण दान। कवण अमृत मधु पिया, कवण चढ़या इक्क बिबाण। कवण जोती जगे दीआ, आपे वेखे कर कर हीआ, केसाधारी ना कोई निशान। अन्तिम अन्त कलिजुग साढे तिन्न हथ्थ सीआं, संत रणधीर सिँघ मिट जाए जगत निशान। कवण कंघा बत्ती धार। कवण बाडी करे विचार। तिन्न सौ सट्ठ हाडी, नाड़ बहत्तर ख़बरदार। दुरमति मैल रिहा काढी, करे खेल वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, एका कंगा दर साचे मंगा, नाम रंगा सदा अंग संगा बणया सदा रहे प्यार। सच सहारा बणे दलाल। पंच उधारा होए रखवाल। शब्द उडारा सुहाए ताल। रूप रंग कलि वसे बाहरा, जूठी झूठी ना दिसे तन माया खाल। एका चलाए सोहँ शब्द साचा नाहरा, दर घर साचे एका ताल। चार वरनां इक्क दुआरा, भरया रहे सद भण्डारा, फल लगाए काया डाल्ह। सतारां हाढ़ी दिवस विचारा, मंगण आउँणा बण भिखारा, मिले नाम अपर अपारा, दीपक जोती देवे बाल। जोत निरँजण मात पसारा, नेत्र अंजन सच विहारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़े जगत जंजाल। जगत जंजाला तोड़, दया कमांयदा। चरन प्रीती नाता जोड़, साची डोरी हरि बनाँयदा। आप चढ़ाए शब्द घोड़, जोती जोत निरंतर मेल मिलांयदा। चारों कुन्ट रिहा दौड़, पल्लू कोए ना हथ्थ फड़ांयदा। ना कोई जाणे ब्रह्मण गौड़, सम्बल देस वेस हरि समझांयदा। धुर दरगाही एका लाया पौड़, सोहँ डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। ना कोई लभ्मा ना कोई चौड़, दस्म दुआरी बाहर करांयदा। चरन सरन कलि आउँणा दौड़, जोत निरँकारी मेल मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत सुहेले साचे
घर साचे दर बहांयदा। अमृत देणा आत्म धार। तीजा खुल्हे बन्द नैणा, दीपक जोती कर उज्यार। पंच सुहाउँणा शब्द गहणा, सोहणा कर तन शृंगार। दर दुआरे साचे बहिणा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मंगे काया रंगे मूल ना मंगे, दस्म दुआरी देणी ठंडी धार।