पुस्तकालयभाग ५

९ जेठ २०१२ बिक्रमी पलँघ साहिब शब्द सिँघासण कर के रक्खया पहाड़ गंज दिल्ली

आलमीन अल्ला आला उल पाक। इक्क इकल्ला सच महल्ला, नूरी जोत ना देही ना खाक। नबी रसूलां पाए तरथल्ला, कोई ना दीसे आकी आक। सोहँ शब्द फड़ प्रभ साचा भल्ला, चारों कुन्ट रिहा झाक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत पीर फ़कीरां खोले्ह बन्द ताक। नूर अलाही रमज रमजान। बेपरवाही ना कोई दीसे जगत निशान। जगत मलाही राम रहीम रहीम रहिमान। वेख वखाणे सभनीं थांईं शाह सुल्तान तन बेईमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ चिल्ला रसना खिच्चे तीर कमान। मुलां शेख़ मुसायक दस्तगीरिआं। अन्तिम अन्त दिसण खाक, शब्द पाए साचा घेरया। सोहँ डोर हरि पाए नाक, ना करे कराए कोई हेरा फेरया। एका जोत निरँजण पाकी पाक, बन्दा खाकी होए ढहि ढहि ढेरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पावे सार मुहम्मद तेरी कलिजुग अन्तिम वेरया। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुरमुख गुरमुख गुरमुख द्वार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुर संगत, प्रभ अबिनाशी पहरेदार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ बन्न्हण आया शब्द डोरी पंजे यार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुर संगत, जुगां जुगां दा लहिणा देणा देणा लहिणा प्रभ रिहा करज उतार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुर संगत, सच सच्ची सरकार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक बंधाए चरन प्यार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुर द्वार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार नर हरि सच्ची सरकार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार ना जन्मे ना जाए मर, आदि अन्त एका धार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार आपणी करनी रिहा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार साचा तख्त ताज मात रिहा धर, जोत सरूपी भेख न्यार। निमस्कार निमस्कार निमस्कार जगत शाही चुक्के डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण कर त्यार। शब्द सिँघासण प्रभ रचन रचाया। जोती आसण पुरख अबिनाशण लाया। गुर संगत होई दासी दासन, पंच विकारां झोली पावण आया। सोहँ जाप जपाए स्वास स्वासन मात पताल पृथ्वी अकाशन एका रंगण रंग नाम रंगावण आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धाम सच दुआरा आप सुहाया। गुर

का धाम गुरमुख जाति। गुर का नाम निर्मल बाती। गुर का थाम उत्तम जाति। गुर का नाम तृष्ना भुक्ख मिटाती। गुर पूरा मिले पल्ले बन्न्हे सच्चा दाम, तोट ना आवे दिवस राती। जगी जोत रमईआ राम, निहकलंकी पुरख बिधाती। सुक्का हरया करे चाम, मिले मेल कमलापाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वणज करावण आया, पंचां लड़ आप फड़ाया, शब्द बख्शे साची दाती। पंचां लड़ हरि फड़ाया। पंचां अन्दर रिहा लड़, पंचम खेल आप रचाया। पंच पंचाइती रिहा फड़, शब्द डोरी नाल बंधाया। साचे घाड़न रिहा घड़, शब्द घोड़ा इक्क रखाया। आपे अन्दर जाए वड़, दूर दुराडा दिस ना आया। वेख वखाणे बहत्तर नड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी भेव ना राया। सच दुआरे जाए चढ़, गुर काया आत्म कुण्डा आपे लाहया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अबिनाशी आप जगाया। सच दुआरे गया वड़, धुनी नाद नाद धुन रागन राग आप समाया। सच महल्ले अग्गे खड़, गुरमुख साचे मेल मिलाया। एका अक्खर जाणा पढ़, जगत वक्खर हरि रखाया। कोए ना सके अग्गे अड़, हाकन डाकन रिद्ध सिद्ध प्रभ दए दुरकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मन्दिर अन्दरे अन्दर शब्द सिँघासण जोती आसण डेरा लाया। ब्रह्मा धाम अटल, उच्च मुनारया। आपे वेखे जल थल, ना कोई जाणे जीव गंवारया। दीपक जोती गया बल, मेट मिटाए धुँदूकारया। भाग लग्गे काया खल, साची बणत हरि बणा रिहा। गुर संगत मिलया साचा फल, सोहँ रसना भोग लगा रिहा। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल, वाली हिन्द जगा रिहा। एका वसे निहचल धाम अटल, लोआं पुरीआं दिस ना आ रिहा। लोकमात वड छल, जोती जामा भेख वटा रिहा। चारों तरफ पाए तरथल्ल, साचा समां हरि सुहा रिहा। गुरमुख साचा संत सुहेला सच सिँघासण दर घर साचा लए मल्ल, प्रभ अबिनाशी सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक सच सिँघासण निमस्कार निमस्कार निमस्कार दिल्ली दरबारया। इक्क इकल्ला मीत जोत निरंकारया। दूजी बन्न्हे शब्द प्रीत, सचखण्ड खेल अपारया। तीजे र्तीआ किया वेस साचे देस, ओंकारा रंग अपारया। चौथे घर सदा आदेस, मिले मेल कन्त प्यारया। पंचम पंचम किया हरि वेस, पंचम तत्ती तन उसारया। छेवें घर दर दरवेश, रहे हमेश पहरेदारया। सत्तवें सुत्ता उठया नर नरेश, पहली जेठ लेख लिखा रिहा। अठवें वेख वखाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, इन्द इन्द्रासण सिँघ सिँघासण शिव शंकर गगन मण्डल चन्द सूरज तारया। नौवें नौ नौं जेठ गुरमुख रखे साया हेठ, नौ खण्ड पृथ्वी वंड वंडा रिहा। वाली हिन्द नाल उठाउँणा। बिरला सेठ, भाण्डा भज्जे कौड़ा रेठ, ना होए कोई सहारया। प्रगट होए जेठा जेठ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण नींह रखा रिहा। सच सिँघासण पाई वंड। प्रभ अबिनाशी नौ जेठ पकड़ उठाए राजे राणे वड वड सेठ विच

ब्रह्मण्ड। गुरमुख चलाए आपणे भाणे, तन काया रक्खे सदा ठंड। हरिजन हरि रंग साचा माणे, होए सहाई ना देवे कंड। एका झुल्ले शब्द निशाने, सोहँ खण्डा शब्द सचखण्ड। लक्ख चुरासी झूठी ताणी, आत्म अन्धी होई रंड। तख्त ताज प्रभ आप सुहाने, वेख वखाणे उत्भज सेत्ज जेरज अंड। गुरमुखां पहनाए चिट्टे बाणे, इक्क इक्क कराई साची वंड। आपणी करनी आपे जाणे, मेट मिटाए भेख पखण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड। शब्द सिँघासण हरि सुहाया। जोती जोत जोत प्रकाशन, नौ अठारां दहि दस मास, गर्भ ना डेरा लाया। जोती जोत जोत अबिनाशण, सुरत मन ना किसे बन्न्हाया। आपे वसे अकाश अकाशन, धरत रूप रंग वेख ना राया। आपे जपे जपाए स्वास स्वासन, जीव जन्त कलि दिस ना आया। आपे जाणे आपणी रास रासन, नाम उदासण तीर चलाया। आपे रक्खे घट घट वासन, प्रभासन अन्दर डेरा लाया। गुर संगत हरि हरि दास दासन, साची सेवा करदा आया। रसन तजाए मदिरा मासन, अमृत मेवा नाम खवाया। इक्क सुणाए साचा भाषन, सोहँ जै जै जैकर कराया। मुकंद मनोहर हरि जी दासन, नैणां बैणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप सुहाया। दर दरबार तख्त सुल्तान। जोती नूर इक्क अकाल श्री भगवान। सोहँ शब्द सीस दस्तार नौजवान। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारे, वड जोधा बली बलवान। राज राजानां करे ख्वार मारे मार। शब्दी खेल अपर अपार। गुरमुखां बेड़ा कर त्यार। विच संसार चले कलि अवल्लड़ी चाल। आपे चुक्के बण कुहार पहली वार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण कर त्यार। तख्त ताज जगत जगदीसा। रक्खे लाज गुर चरन मस्तक लग्गा साचा सीसा। आप संवारे आपणा काज शब्द जगाए चीना रूसा। करे खेल देस माझ, फड़ हिलाए ईसा मूसा। चार वरनां एका सांझ, सोहँ शब्द सच हदीसा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण जोत बिराजे, नाम छत्र झुल्ले सीसा। नाम छत्र झुल्ले अपार। ना कोई लाए हरि जी मुल्ले, गुरमुख कलीआं बसंत बहार। प्रगट होया वलीआ छलीआ, जोधा बलीआ भेख न्यार। नर नरायण अटल अटलीआ, शब्द सुनेहड़ा गली गलीआ, गुरमुखां करे ख़बरदार। ना कोई जाणे शाह सुल्तान ऐली अलीआ, अहिमद मुहम्मद सुत्ते पैर पसार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण आप बिराजे, जोती नूर नूरों कर अकार। नूरों कर अकार नूर नुरानया। किया शब्द विहार विच जहानया। चिट्टा अस्व दर दरबार, हरि सुल्तानया। चारे कुन्टां रिहा विचार, हथ्थीं बन्न्हे मौली गानया। गुरमुखां आप उठाए प्रभ साचा यार, खाली हथ्थ हरि समरथ वाली दो जहानया। फड़ फड़ बाहों जाए तार, पैज संवार, लक्ख चुरासी फंद कटानया। नौ अठारां वक्त विचार बन्न्हे धार, हरि जोती मेल मिलानया।

समरथ पुरख सदा निमस्कार निमस्कार निमस्कार, जिस जन भेव चुकाया आवण जानया। सोलां इच्छया सोलां धार। प्रभ मंगे साची भिच्छया, गुरमुख साचे कर त्यार। मात करन आया रच्छया, शब्द बन्न सच्ची दस्तार। दिल्ली दरबार साची सिख्या, गुर मन्त्र नाम इक्क अधार। धुर दरगाही लेख साचा लिख्या, लोकमात बन्न्हे साची धार। लक्ख चुरासी दिसे मिथ्या, अन्तिम जाए बाजी हार। नौ जेठ साची वार थितया, सत्त दीप नौ खण्ड नौ सत्त सोलां प्रभ कर विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरे दर दुआरे बणया रहे नाम भिखार। नौ सत्त काया घट जूठे चौदां हट। दसवें घर तीर्थ तट्ट। साचा सर जोती लट। मिले हरि ढाए वट्ट। आपणी करनी रिहा कर, गुरमुख लाहा लैणा खट्ट। साची तरनी जायण तर, निझर रस साचा चट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां कलीआं तन शृंगारे, सोला इच्छया पार किनारे, दोए हथ्थीं मेटे फट्ट। सोलां सोलां सोलवीं धार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, पूर्ब कर्म रिहा विचार। जोती जामा भेख अपार, रचन रचाए विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द प्रसादि प्रसादि शब्द कलि कर त्यार। शब्द प्रसादि हरि बणाउँणा। आदि जुगादि जुगादि आदि संगत साध संग रलाउँणा। विच ब्रह्माद अनाथ सिर दे कर हाथ आप बचाउँणा। मस्तक लेख लिख लिख माथ, सिँघ बलीआ नाल रलाउँणा। आप चढ़ाए शब्द राथ, सगला साथ आप निभाउँणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगल वसूरे जायण लाथ, जोती जामा दर्शन पाउँणा। सोलां कला कला प्रभ धारे। गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे शब्द हुलारे। साचा देवे नाम धन्ना, अन्दरे अन्दर जै जै जैकारे। जाग जाग त्याग सुण कन्नां, सिंङी नाद ना कोई विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगे मंग तन काया अंग करे खेल विच संसारे। पारब्रह्म जन पार किनारा, ना कोई वेख वखाणदा। जुगा जुगन्तर धर्म न्यारा, एका एक सरूप जाणदा। मानस देही सच कर्म विचारा, मारे शब्द तीर सच्चा ब्रह्म ज्ञान दा। पुरी घनक लए अवतारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल वाली दो जहान दा। वाली दो जहान हक्क जलालया। चार वरनां सच्चा राह रिहा तक्क, सोहँ शब्द फड़ निशानया। माया राणी फल गया पक्क, भुल्ले रुले जगत निधानया। राजन राज शाह सुल्तानां शब्द नकेल पाए नक्क, हरि कलन्दर खेल महानया। आपे ऐली शाह मौलाना हक्क, नूर नुरानी हरि मौलानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणे भाणया। ऐनल हक्क हक्क हकूक। चार यारी गई थक्क, जगत मलाह ना सुणे कोई कूक। कलिजुग फल गया पक्क, ना कोई जाणे शाह तबरूक। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द एका मारे साची फूक। शाह ईराना मस्त दीवाना। नूर अलाही बन्न्हे गाना। वेख वखाणे थांउँ थांईं, इक्क रखाए नाम निशाना। जोती जोत सरूप

हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल वाली दो जहानां। ईरान शाह अन्तिम होणा मात वैरान, जबराईल गल पाए फाह। नाता तुटे पीण खाण, ना कोई सहाई पिता माँ। एका झुल्ले जगत निशान, दूसर कोई दिसे ना। सतारां हाढ़ी लेख महान, प्रभ पाए साचे हिस्से, पीर फ़कीर फ़कीर पीर कोई भुल्ले ना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चारों कुन्ट बेमुख जीवां दिसे ना। शाह ईरान संग अराकानी। पकड़ उठाए हरि दुरानी। सोहँ सच्चा तीर चलाए, शब्द मारे तिक्खी कानी। पीर फ़कीर वहीर कराए, वेख वखाए हरि दिल दानी। जूठे झूठे चीर लुहाए हथ्थ ना किसे आवे पाणी। एका रंग अख़ीर वखाए, सोहँ शब्द मात कुरबानी। नीले बस्त्र तन छुहाए, नबी रसूलां सच्चा बानी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खलक ख़ुदाए ख़लक वखाए सर्ब बानी। जगत खाणी फनाहउल फिले, एका चले साची बानी। सोहँ शब्द रसना चाढ़्हे चिल्ले, पावे सार विच बैरानी। गुरमुखां वखाए तीजा तिले, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी खेल महानी। सति पुरख सतिवाद सति सति सतवन्तया। पूरन ब्रह्म अनाद पूरन भगवन्तया। जोत निरँजण जुगादि आदि आदिन अन्तया। शब्द चलाए बोध अगाध अन्त गणन्तया। हरिजन रसना लए अराध, मिले माण विच जीव जन्तया। दर घर साचे एका ब्रह्म ज्ञान, चरन प्रीती हरि भगवन्तया। मस्तक धूढ़ी कलि इशनान, काया गूढ़ी चाढ़्हे रंगण वाली दो जहान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलावा साचे कन्तया। कन्त सुहागी नार पुरख सुजानया। शब्द पहनाए तन कटार, अस्त्र शस्त्र आप सजानया। दर दरवाजे एका पहरेदार, दिवस रैण रैण दिवस साचा हुक्म सुणानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा एका एक वखानया। एका एक वखाण इक्क अकालया। गुरमुख साचे नेत्र लैणा वेख, जोत जवाल्या। अन्तिम मिटणे जाण औलीए पीर शेख़, राजे राणयां कढ्ढे दवाल्या। आपे लिखणहारा धुर दरगाही साचे लेख, ना कोई जाणे शाह कंगालया। मस्तक लाए साची मेख, दीपक जोती साची बालीआ। जोती जामा धरया भेख, सोहँ रक्खया शब्द सुखालया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साची घालण आपे घालया। साची घालन रिहा घाल। गुरमुख वणजारा साची मालन, शब्द पहनाए साचा हार। धुर दरगाही हरि दलालन, एका देवे नाम अपार। मिले मेल जोत अकालन, शब्द सवालन गुरमुख विचार। दो जहानी आपे पालण, एका वज्जे सच्चा तालण, छत्ती रागां वसे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार।

९ जेठ २०१२ बिक्रमी डा. राजिन्दर प्रसाद राष्ट्रपती लई शब्द लिखाया दिल्ली

शब्द ताज जगदीस छत्र झुलारया। रंगण रंग बीस इक्कीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, सोहँ साचा जै जैकारया। मिटदी जाए कुरान हदीस, ना कोई गाए राग छतीस, वेद पुराणी आई हारया। कवण करे प्रभ तेरी रीस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण तख्त बिराज साजन साज कल कि आज आपणी बणत बणा रिहा। साजन साज साजे सगल रघुनाथ। आपे जाणे तख्त ताजे, कवण राज कवण राजे, कवण निभाए साचा साथ। कवण पित रक्खे लाजे, कवण मस्तक लेख लिखे मात। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक रखाए साथ। राज जोग जोग तपीश्र। दरस अमोघ हरि रखीशर। हउमे रोग जगत मुनीश्र। धुर संजोग एका ईश्र। माया लगा कर्म विजोग, जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, आत्म खोल्हणा बन्द दर, राज राजाने शाह भबीख्ण। शाह भबीखण बल बुध धार। कवण रामा कवण रावण कवण बध करे संसार। कवण जोती कवण जामा कवण कँवल किया अकार। कवण माणक मोती तन कराए शृंगार। कवण उठाए काया सोती, कवण पहनाए तन शब्द हार। कवण जगाए आत्म जोती, कवण मेल मिलाए सीता राम राम अवतार। कवण नाम कवण जगे जोती, कवण भिबूती विच संसार। कवण समग्री विच काया नगरी कवण होए पहरेदार। कवण धार विच मात उजगरी, कवण प्रीत नगर प्रभ चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मेल मिलाए विछड़े यार। त्रेता जुग र्तीआ वेस। प्रभ अबिनाशी धारे भेस। रूप रंग ना कोई वखाए, मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस। आपणा संग आप निभाए जोत निरँजण माझे देस। गुरमुख सोए आप जगाए, नाड़ बहत्तर हो प्रवेश। आप आपणे रंग रंगाए, कोई ना जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश। दर दरबारा इक्क रखाए चार वरनां देवे माणे गऊ गरीबां सद हमेश। सोए उठाए राजे राणे, भुल्ले नाम गुण निधाने, मिटदी जाए आत्म रेख। इक्क चढ़ाए शब्द बिबाणे सोहँ देवे पीणे खाणे, सति पुरख हरि सदा आदेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आपे नर आपे दर दरवेश। दर दरवेश दूर दुरानया। धर धर आया काला भेख, वेख वखाणे शाह सुल्तानया। आपे जाणे आपणी रेख, ना कोई करे पछानया। पंडत पांधे रहे वेख, प्राग कांशी मार ध्यानया। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरानया। हरिभगत सुहेला लए वेख, नेत्र खोल्हे अन्ध अंध्यानया। जोती जामा धारया भेख, निहकलंक श्री भगवानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिले मेल वाली हिन्द हरि सर्ब बख्शिंद, देवे विच जहान चतुर सुघड़ स्याणया। चतुर सुघड़ स्याण हरि सुरजीतया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क मैदान, अचरज चले मात रीतया। सोहँ झुलाए शब्द निशान, चार वरनां एका रीतया। बैठा रहे शब्द

बबाण, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर गुरदुआरे मसीतया। उडदा रहे नाम उडान, लक्ख चुरासी हरि हरि जीतया। आपे जाणे आपणी आण, अमृत मधु एका रसन पीतया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अक्खर अक्ख वखाए, याद कराए वेला बीतया। रक्खणा याद सुणी फरयाद, धुर दरबार सच्ची सरकारया। एका जोती साची दाद, लहिणा देणा वारो वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आत्म वेख सच घर सच दुआरे लैणा लाध्या। शब्द वस्त नाम अनमोल, एका मंगण कीड़ा हसत, दिवस रैण रक्खे मस्त, सोहँ अक्खर लैणा बोल। आपे देवे साचे घर आत्म दस्त, गुरमुख उतरे पूरे तोल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी जै, सदा सद वसे कोल। रसना बोल शब्द जैकारा। रसना करना सच्चा घोल, मदिरा मास आत्म विकारा। वज्जे मृदंग सच्चा ढोल, काया तन इक्क नगारा। प्रभ अबिनाशी पड़दे देवे खोल्ह, बणया रहे सद लिखारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक मंगणा नर हरि सच्चा दुआरा। रसना रस शब्द गुण गीत। भाग लग्गे काया माटी जगत मसीत। मिले वस्त साची हाटी, नर नरायणा राखो चीत। दुरमति मैल रोग सोग रिहा काटी, आपे करे पतित पुनीत। गुर चरन सरन एका एक तीर्थ ताटी, काया रक्खे ठंडी सीत। लोकमात मानस देही चढ़ना औखी घाटी, अचरज चलाई हरि जी रीत। अमृत पीणा काया बाटी, लोकमात रहणा सदा सुरजीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा गाउँणा एका एक सुहागी गीत। माया ममता रिहा भज्ज। सतारां हाढ़ी सभ दे पड़दे देवे कज्ज। शब्द सिँघासण हरि बिराजे, जोती जामा पहने सज्ज। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया मध करे दज्ज। शब्द दान गुरू गुर मंत। मिले मेल लिख्या धुर, गुरमुख साचे साचे संत। चरन कँवल जन जाए जुड़, पंच पंचायण होए भस्मंत। आप चढ़ाए साचे घोड़, रीत अवल्लड़ी आदि अन्त। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलावा साचे कन्त।

९ जेठ २०१२ बिक्रमी लछमण सिँघ दर्शन सिँघ दे गृह पहाड़ गंज नवीं दिल्ली

आदि शब्द गुर मन्त्र, जप तप अभ्यास्सया। सर्ब जीआं हरि जाणे अन्तर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास्सया। सर्ब जीआं हरि जाणे अन्तर, मात पताल अकास्सया। साचे धाम काया मन्दिर जोत निरँजण, दीपक जोती इक्क प्रकाशया। हरिजन मेल मिलावा जुगा जुगन्तर, पुरख अबिनाशी दासन दास्सया। मानस देही बणाए साची बणतर, पवण चलाए स्वास स्वास्सया। काया मण्डल सच गगनंतर, वेख वखाणे पृथ्वी अकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप

बणाए साची रास्सया। साची बणत राम राम रहीमा। जीव जन्त साध संत ना पावे अन्त गुणी गनीमा। लक्ख चुरासी माया पाई कलि बेअन्त, करे मेल रूसा चीना। ना कोई जाणे देव दंत, हरि साचा कन्त जामा धारी जोत प्रबीना। गुरमुख काया रंग बसंत, मिले मेल प्रभ ठांडा सीना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा संत सुहेला इक्क अकेला लक्ख चुरासी वक्ख कीना। लक्ख चुरासी कीना वक्खर। सोहँ जाप जपाया एका साचा अक्खर। हउमे काया ताप गंवाया, बजर कपाटी पाड़ी पत्थर। नाम निशाना इक्क लगाया, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए रोड़ी सक्खर। रोड़ी सक्खर नूर जलाल। प्रभ अबिनाशी किरपा करे आपे वेखे हक्क हलाल। नूर नुरंतर एका कर, जल्वा जोती सच जलाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा माणक मोती, निर्मल काया जगे जोती, भाग लगाए खाणी खाण। सुल्तान शाह शाह सुल्तान रहिमान। प्रगट होए बेपरवाह वाली दो जहान। दूसर कोई दिसे ना जूठे झूठे घर घर बैठ दर दुआरे पढ़न कुरान। होया अन्त ना कोई पुत्तर ना कोई माँ, पंजे लग्गे मगर शैतान। कोई ना देवे ठंडी छाँ, शाह नवाबा जगत बेईमान। धुर दरगाही इक्क खताबा, आबे हयात देवे दोआबा, वेख वखाणे इक्क निशान। सति सति ना झल्ले ताबा, होई वैरानी बे बे आबा, किसे ना दिसे मक्का काअबा, ना कोई जाणे जीव जहान। नूर अलाही हक्क जनाबा, बेपरवाही नाम रबाबा, सोहँ वजाए पवण मसाण। शब्द घोड़े चरन रकाबा, जोती जोड़े देस माझा, भगत जनां हरि रक्खे लाजा, प्रगट होए विच मैदान। आप आपणा साजन साजा, नौ खण्ड पृथ्वी संवारे काजा, सत्तां दीपां वंड वंडान। छत्र सोहे सीस ताजा, बीस इक्कीस जन रक्खे लाजा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विष्नूं भगवान। साचा मुल्लां सच मसीत। काया कुला चेतन्न नीत। आबे हयाती अमृत डुल्हा, ना कोई जाणे शाह हकीक। वणज वपारा जूठा झूठा तोल तुल्ला, ना कोई दिसे धुर दरगाही सच रफ़ीक। शेख़ मुलाणा रिहा भुल्ला, नूर अलाही कवण तौफीक। दर दरबारा एका खुल्हा, अमाम मैहन्दी रक्ख उडीक। नूर अलाही साचा मुल्ला, कलिजुग अन्तिम इक्क तारीक। जूठा झूठा काया कुला, पंजे चोर लड़न शरीक। शब्द निशान एका झुल्ला, सोहँ अक्खर ना दिसे बरीक। दर दर घर घर पावे मुल्ला, काया मन्दिर हरि वसनीक। गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घुल्ला, आपे परखे हरि जी नीत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कन्त कन्तूहल काया मन्दिर अन्दर वेखे काअबा कवण मसीत। कवण काअबा करे ध्यान। कवण दोआबा मेट मिटाए पंज शैतान। कवण जनाबा दरस दिखाए सच हदीसा इक्क कुरान। कवण रबाबा तन वजाए, साचा शब्द कन्न सुनाण। कवण पुन पाप सवाबा, जगत ख़ुदाए

मेल मिलाए रहीम रहिमान। कवण नवाब सिर ताज रखाए, नूर अलाही कवण पछाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत महान। सच मसीती हक्क मसल्ला। नाम रीती तत्त महल्ला। पतित पुनीती माटी खाकी काया कन्दर सदी चौधवी अन्तिम बीती, मेट मिटाए हरि बिसमिल्ला। सतिजुग चले साची रीती सोहँ चढ़ना शब्द चिल्हा। चार वरनां इक्क प्रीती, ना कोई दिसे अहिमद मुहम्मद ईसा मूसा बूरा कक्का बिला। हिन्दू सिक्ख ईसाई भाई एका, दर एका घर ऊँचा टिल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वरन अवरना मेट मिटाए। वेद पुराणा अन्त कराए। वेद व्यासा गया लिखाए। जगत भरवासा गया दवाए। कलिजुग तेरा अन्त तमासा पुरख अबिनाशी वेखण आए। दर दर घर घर मदिरा मासी, पूरन आसा गुरमुख विरला मात कराए। चरन कँवल कँवल चरन हरि सच भरवासा, शब्द डोरी नाल बंधाए। हरि जन जन हरि जिउँ कंचन पासा, नाम सुहागा उप्पर लाए। आपे धोए काया दाग़ा, संत मनी सिँघ लड़ फड़ाए। खेल कराए कोल वागा, सतारां हाढ़ी भेव चुकाए। जगत लगाए तृष्ना आगा, कलिजुग जीव ना कोए बुझाए। पुरख अबिनाशी सोया जागा, गुरमुख साचे लए जगाए। इक्क सुणाए साचा रागा, सोहँ अक्खर हरि रघुराए। आपणे हथ्थ रक्खे वागां, कलिजुग रथ रिहा चलाए। हरिजन साचे वड वडभागा, दर दुआरे दर्शन पाए। सोहँ बन्न्हे तन साचा धागा, आदि अन्त जीव जन्त कदे तुट ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेवा वड देवी देवा अलक्ख अभेवा जोत निरँजण दर्द दु:ख भंजन आपणी सेवा आप लगाए। करोड़ तेतीसा देवी देव। रसना गायन हरि बतीसा, दिवस रैण अमृत फल साचा खायण साचा मेव। गण गंधरब ना जाणे राग छतीसा, बीस इक्कीसा अभेद अभेव। ना कोई जाणे मूसा ईसा, कोई ना कथे रसना जिहव। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणा भेव। करोड़ तेतीसा इन्द इन्द्रासन। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे वेखे मार ध्यान। साची जोत मात प्रकाशी, पुरीआं लोआं इक्क बबाण। ना कोई जाणे जीव अभिनाशी, साची करनी हरि करान। आपे लाहे तन उदासी, शब्द मारे सच्चा बाण। पकड़ उठाए पंडत कांशी, चार वेदां कर वखान। गुरमुख साचे मानस देही होई रहिरासी आपे करे हरि पछाण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सोहँ शब्द सच्चा जिया दान। जोग राज राज जोग दिल्ली दरबारया। पुरख अबिनाशी लैणा खोज, वड वड वड विच संसारया। काया मन्दिर अन्दर भेव गोझ, हरिजन विरला पावे सारया। चार वरनां सच्चा बोझ, मात चुकणा बण सहारया। जोती जोत सरूप हरि, साचा लेखा आप लिखा रिहा। दिल्ली दरबार दिल्ली दलील। सच्ची सरकार जगत

वकील। कर विचार हरि छैल छबील। बन्न्हे धार पहर बस्त्र नील। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दरगाह साची अन्तिम अन्त सुणे अपील। जोग राज हरि फ़रमाण। जगत त्याग कर हरि ध्यान। चरन कँवल कँवल चरन प्रभ साचे लाग, आप बिठाए शब्द बबाण। सोई आत्म जाए जाग, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। माया डस्सणी कलिजुग नाग, शाह सुल्तान विच जहान अन्तिम ख़ाक मिल जाण। हँस बणाए हरि जी काग, माणक मोती सोहँ चोग हरि दर साचे खाण। पुरख अबिनाशी हथ्थ आपणे पकड़े वाग, भरम भुलेखे जगत लेखे तन मन्दिर सर्ब मिट जाण। आपे वेखे बिधना लिखी रेखे, पूर्ब कर्मां मार ध्यान। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़े, पढ़ पढ़ थक्के जगत कुरान। जोती जामा धारे भेखे, पुराण अठारां करन ज्ञान। सृष्ट सबाई आपे वेखे, वेद पुकारन हरि मेहरवान। आपे जाणे आपणे लेखे, खाणी बाणी होए हैरान। गुरमुख साचा लोचन भगत नैण नेत्र तीजे वेखे, सुरत सुरती अकाल मूर्ति एका एक धर्म निशान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। राज जोग दिल्ली दरबारा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, जोती नूर साचा धर, आपे वेखे अन्दर बाहर गुप्त जाहिरा। सच भण्डारे रिहा भर, चार वरन सुणाए एका नाअरा। जगत खुल्हाए साचा दर, ऊँचां नीचां एका धारा। साची करनी रिहा कर, पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वसे घर साचे हस्से, एका राह सृष्ट सबाई दस्से, जोत निरँजण कर उज्यारा। राशटरपति पति परमेश्वर जान। जोग राज राज जोग जगत तत्त कर ध्यान। आपे दे समझावे मति, मिले मेल कमलापात, लेखा लिखे श्री भगवान। मानस देही साचा राथ, आप चढ़ाए हरि समरथ, शब्द सरूपी पकड़े नत्थ, उडे उडाए विच बिबाण। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, करे खेल बली बलवान। राज इन्द्र प्रसादि हरि द्वार। शब्द दाद कर प्यार। मिले मेल मोहण माधव माध हरि कृष्न मुरार। लाज रक्खदा आया आदि जुगादि, जिउँ भबीखन राम अवतार। अन्तिम वेला लैणा साध, प्रगट होए चवीआं अवतार। जुग त्रेता रक्खणा याद साचा किया कौल इकरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाउँणा साची थित्त वक्त विचार। मिले मेल हरि निरंकारया। शब्द जोती चाढ़्हे तेल, नार सुहागण कन्त प्यारया। अचरज वेख पारब्रह्म कलि खेल, सोहँ खण्डा पाए वंडा नव खण्डां अपर अपारया। विच ब्रह्मण्डां मेट मिटाए जगत पखण्डा, गुरमुखां रक्खे सीना ठंडा, अमृत बख्शे साची धारया। चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्डा, ना कोई दीसे जीव घमंडा, राजा राणा शाह सुल्ताना हथ्थी बन्ने्ह मौत गाना, चारों कुन्टां जगत हंकारया। एका झुल्ले जगत निशाना, रसना खिच्चे तीर कमाना, सोहँ चिल्ला

हरि चढ़ा रिहा। करे खेल वाली दो जहानां, आपे वरते आपणा भाणा, तख्त ताज साज बाज झूठी शाही बेपरवाही जगत मलाही जगत फंद कटा रिहा। अन्दर मन्दिर काया कन्दर लैणा वेख। माया ममता वज्जा जन्दर, भरम भुलाया जगत भुलेख। उच्चा टिल्ला गोरख मच्छन्दर, मूंड मुंडानया ना मिटी रेख। आपे जाणे हरि सुगरीव बानर बन्दर, नेत्र लोइण लैणा वेख। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे अवल्लड़ा वेस। माया मध तन त्याग। पुरख अबिनाशी अन्दरे अन्दर लैणा सद्द, काया मन्दिर लाउँणा भाग। इक्क वजाउँणा साचा नाद, जगत बुझाए तृष्ना अग्ग, कूड़ी माया होई हद, माया ममता मोह लग्गा दाग़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले मेला कन्त सुहाग। ना कोई सेठ ना जगत सठाणीआ। लाड़ी मौत भन्ने कौड़े रेठ, ना कोई जाणे वडा शाह बाणीआ। गुरमुखां रखे प्रभ साया हेठ, रक्खे नाम गुणवन्त हरि गुण निधानया। लेख लिखाए नव जेठ, काया मन्दिर आप वरोले, सोहँ शब्द फड़ आप मधाणीआ। उठ उठ उठ जाग बिरले सेठ, छडणे पैणे अन्तिम हाणीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क सुणाए सोहँ सच्चा शब्द धुर दरगाही साची बाणीआ। भारत खण्ड हरि माण दवाउँणा। साची करे आप वंड, धर्म निशान आप बनाउँणा। सत्तां रंगां देवे गंढ्ढ, सत्तां दीपां लेख लिखाउँणा। सोहँ शब्द फड़ खण्डा, साची वंड वंडाउँणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी दिवस सुहाउँणा। रंग सत्त सति निशान। वाली हिन्द कर ध्यान। प्रभ आप मिटाए सगली चिन्द, शब्द बिठाए विच बिबाण। हरिजन साचे साची बिन्द अमृत आत्म कर इशनान। सरन सरनाए हरि मृगिन्द, धर्म रखाए एका तान। सृष्ट सबाई मेटे सगली चिन्द, शब्द बिठाए विच बिबाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा झण्डा हरि रंगांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, पार किनारा आप वखांयदा। आप उठाए साध संत, साह शहाना हुक्म सुणांयदा। कवण जगाए जीव जन्त, मायाधारी भरम भुलांयदा। धार अवल्लड़ी आदि अन्त, साची कार कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म निशाना इक्क बिबाण चार वरनां इक्क ध्याना, साची बणत बणांयदा। शब्द बिबाणे गया चढ़। सत्तां रंगां रंगे लड़। गुरमुखां सदा अंग संगे साचे घाड़न रिहा घड़। दर दुआरा ना कोई मंगे, शाह सुल्ताना लए फड़। काया चोली नाम रंगे, कोट किल्हे उत्ते चढ़। शब्द घोड़े कसे तंगे, पार किनारा वहिंदे हड़्ह। प्रगट होया वड दाता सूरा सरबंगे, जूठे झूठे लक्ख चुरासी लए फड़। मानस देही ना होए भंगे, गुरमुख साचा संत जन सोहँ अक्खर जगत वखर जाए पढ़। नाम झण्डा सोहँ डण्डा कर ध्यान। आपे वेखे जेरज अंडां, करे कराए सच पछान। भाणा वरते विच वरभण्ड, सोहँ झुल्ले सच निशान। नाम निरँजण एका खण्डा,

कदे ना रक्खे विच म्यान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा देवे कर, सतारां हाढ़ी खेल महान। निरगुण रूप अपार सच घर वास्सया। निरगुण रूप अगम्म अपार, वेख वखाणे सच मण्डल साची रास्सया। निरगुण रूप अगम्म, हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, आवे जावे ना विच गर्भास्सया। निरगुण रूप अगम्म, करे कराए आपणा काम, हरि साजन साचा शाहो शाबास्सया। निरगुण रूप अगम्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूर कर प्रकाश, गुरमुख काया मन्दिर अन्दर करे वास्सया। निरगुण रूप अगम्म, ना कोई नेत्र नीर वहाए छम्म छम्म, हरख़ सोग सोग हरख़ कदे ना आसीआ। ना मरे ना जाए जम्म, ना कोई माता गोद उठासीआ। ना कोई पवण स्वासी लए दम, आप आपणे विच समासीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मन्दिर अन्दर हरि साचा डेरा रिहा लगासीआ। निरगुण रूप अगम्म, हरि बलवानया। निरगुण रूप अगम्म जीव निधानया। निरगुण रूप अगम्म, सच धुर फ़रमाणया। निरगुण रूप अगम्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणी आणया। एका आण जगत रखाईआ। गुरमुखां कर पछाण, सोई काया आप जगाईआ। अस्सू तिन्न मार ध्यान, जोती मेल हरि मिलाईआ। शब्द फड़ाए इक्क निशान, चार वरनां इक्क जणाईआ। सोहँ साचा ब्रह्म ज्ञान, एका दूजा भउ मिटाईआ। आत्म तेज कोटन भान, मस्तक जोती इक्क रखाईआ। नाम निरँजण पीण खाण, तृष्ना भुक्ख जगत मिटाईआ। दर घर साचे मिले माण, नर नरायण सरन रखाईआ। सर्ब घटा घट जाणी जाण, आप आपणी बणत बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, सतारां हाढ़ी फल फुलवाड़ी मात सच्ची लगाईआ। फल फुलवाड़ी मात लगाए। सतारां हाढ़ी दया कमाए। राजे राणयां रिहा ताड़ी, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। बेमुखां किस्मत आई माड़ी, भाडां भरम भन्न वखाए। गुरमुखां शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही, दर दुआरे बंक सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अंक अंक चलाए। एका अंक अंक अकारा। द्वार बंक हरि पुरख अपारा। ना कोई जाणे राउ रंक, शाह सुल्तान रहे पुकारा। जोत सरूपी लाए तनक, अस्सू तिन्न खेल न्यारा। मिले वड्याई राजे जनक, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरे पावे सारा। दर दुआरा देवे छान। नर निरँकारा मार ध्यान। जोत उज्यारा विच संसारा, साचा देवे जिया दान। दस तीस वक्त विचारा, बीस इक्कीस छत्र झुलारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। तीस दस दस तीस राज जुगीशर मिलणा हस्स। जगत तपीश्र होए वस। जगत विकारा आत्म हँकारा, दर दुआरे देणा रस। शब्द वपारा कर प्यारा पहली वारा, साचे पौड़े चढ़ना हस्स, मिले मेल पुरख भतारा, बणे गुरमुख साची नारा, सच सिँघासण रिहा दस्स। महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा मात धर, रंक राजाना करे वस। बीस दस दस दस बीसा। करे खेल हरि जगदीसा। दोहां धिरां एका मेल शब्द जपाए संग बतीसा। धर्म राए दी कटे जेल्ह, अन्तिम खेल बीस इक्कीसा। आपे वसे रंग नवेल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई करे मात रीसा। मिले मेल साचे मेहरबान। झेड़ा चुक्के अवण गवण। अमृत मेघ बरसे सवण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए अमृत आत्म ठंडी पवण। संत मनी सिँघ तेरी मति। पुरख अबिनाशी रक्खे पत। काया बीज बीजे सति। बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत। गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाई दाढ़ी, आपे बख्शे धीरज यति। दूई द्वैती पड़दा पाड़ी, आत्म तीर्थ खोल्हे साचा हट। किसे हथ्थ ना आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, पुरख अबिनाशी मेल मिलाया, मन्दिर अन्दर काया मट्ट। साचा कंगण तन पहनाया, जोत निरँजण लट लट। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं बिध आपे जाणे सदा वसे घट घट। संत मनी सिँघ संत सुहेला। जुगां जुगां दे विछड़े कलि आप मिलाया आपणा मेला। गुरमुखां उज्जल करे मुखड़े, धर्म राए दी छुट्टे जेल्हा। उज्जल कराए मात मुखड़े गुरमुखां होए वक्त सुहेला। मेट मिटाए तृष्ना भुक्खड़े, आप सुहाया साचा वेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सतिगुर साचे शब्द चढ़ाया गुर साचे तेला। संत मनी सिँघ बद्धी डोर। लोकमात अन्धेर घोर। दिन दिहाड़े लुट्टी जायण बेमुखां अन्दर पंजे चोर। मूंह दे भार सुटी जांदे, वढण कंडा हराम खोर। गुरमुख अमृत आत्म रस चट्ट,ी जांदे, प्रभ आप चुकाए मोर तोर। साचा लाहा दर साचे खटी जादे, संग सुहेला गुर संगत संग रिहा तोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई हरि रघुराई वेले अन्त अन्ध घोर। संत मनी सिँघ रखे लाज। शब्द पहनाया दया कमाया सिर सच्चा ताज। लिख्या लेखा लेखे लाया, भरम भुलेखा दूर कराया, शब्द सरूपी मारे अवाज। साची मेख मस्तक लाया, जोती भेख दया कमाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द विचोला इक्क रखाया, गुरमुखां संवारे आपे काज। आत्म अन्दर साचे मन्दिर, मिल्या मेल कमलापात। जगत तरनी गए तर, लेखा चुक्के आदि जुगादि। मानस देही मिले वर, सोहँ शब्द साची दात। संत मनी सिँघ सुहाए दर, इक्क वजाए साचा नाद। चरन सरन जन जाए पढ़, पुरख अबिनाशी जाए लाध। वेला अन्त अन्त संत प्रभ लए बांहों फड़, शब्द जणाए बोध अगाध। साचे पौड़े जाणा चढ़, मिले मेल माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रसन रसायणी लैणा अराध। रसना गाओ गुण गुणवन्ता। दर्शन पाउँणा दु:ख रोग गंवाउँणा पूरन भगवन्ता। काया रंगण रंग रंगाउँणा, आत्म काया सेज बहाउँणा, मिले

वड्याई जीव जन्ता। चन्द नौचन्दा आप चढ़ाउँणा, बंधन बन्दी तोड़ दर दर्शन पाउँणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द लड़ इक्क फड़ाउँणा। शब्द पल्लू लड़ फड़ाए। आत्म दर दुआरे अग्गे खड़, संत मनी सिँघ संग रलाए। साचे अन्दर जाए वड़, जोत सरूपी डगमगाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दर घर घर साचे, हरि हरि हरि हिरदे वाचे, साचो साचे दरस दिखाए।

१० जेठ २०१२ बिक्रमी अवतार सिँघ निरँकारी नूं मिले ते निरँकार दी पुच्छ कीती
पर अगों कोई उत्तर ना मिल्या दिल्ली

निरँकार निरँकार निरँकार किस वसे टिकाणा। निरँकार निरँकार निरँकार कवण रक्खे बिबाणा। निरँकार निरँकार निरँकार कवण जोती हवण कराना। निरँकार निरँकार निरँकार कवण वरन कवण गोती, कवण पारब्रह्म कवण सर्ब समाणा। निरँकार निरँकार निरँकार कवण सच घर कवण धाम कवण पहने तन बाणा। निरँकार निरँकार निरँकार कवण कर्म कवण अहार पीणा खाणा। निरँकार निरँकार निरँकार कवण हड्ड मास नाड़ी चरम कवण बोले बोल शब्द महाना। निरँकार निरँकार निरँकार कर अकार वेख संसार जोत अधार शब्द गुंजार पवण अस्वार त्रैलोआं वरते आपणा भाणा। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर कवण निरँकार मात पछाणा।