१० जेठ २०१२ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
नव जेठ नौ सति मेल। अट्ठ नौ प्रभ साचा खेल। सति हरि रंग नवेल। एका दर मिले वर, प्रभ अबिनाशी सज्जण सुहेल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थान सुहाया बैठ अकेल। थान सुहाया धाम इकल्ला। आप सुहाए साचा घर इक्क महल्ला। शब्द मिले आत्म वर, आप फड़ाए एका पल्ला। भरम भुलेखा चुक्के डर, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत चले चाल अवल्ला। नौ सत्त सति द्वार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। शब्द सिँघासण कर विचार। आसण लाए बैठ दातार। लक्ख चुरासी दास दासन, मंगे भिख्या वारो वार। हरिजन मेल शाहो शाबासन, आपणी किरपा रिहा धार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा कर त्यार। सच सिँघासण राज दरबाना। पुरख अबिनाशी खेल महाना। घनकपुर वासी जोत टिकाना। जगत प्रकाशी हरि होए मेहरवाना।
जन भगतां लाहे मन उदासी, नूरी नूर नूर उपाना। पकड़ उठाए मदिरा मासी, वाली हिन्द आप समझाना। धर्म राए गल पाए फाँसी, वेले अन्त ना किसे छुडाना। लक्ख चुरासी करदी हासी, दासन दासी ना कोई वखाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सच द्वार दर द्वारया। नौ सत्त वेखे वारो वार खेल अपर अपारया। धीरज मति रखावे तन, एका मति साचा सति सर्ब संसारया। शब्द सिँघासण इक्क बणाया रथ, लक्ख चुरासी जाए मथ, राज राजाना पाए नथ, बैठ हरि सच्ची सरकारया। लेखा आपणा जाणे अकथ, एका रक्खे शब्द वत्थ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति करे वरतारया। नौ सत्त सतिगुर भाए। सत्त नौ हरि दया कमाए। नौ सत्त हरि खेल रचाए। सत्त नौ हरि जोत डगमगाए। नौ सत्त एका रत एका तत्त एका शब्द धार रखाए। सत्त नौ एका पुच्छे नाम वत्त, वक्खर अखर इक्क रखाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण इक्क सुहाए। नौ सत्त सतिगुर दीना। सत्त नौ हरि प्रबीना। नौ सत्त करे कराए आप अधीना। सत्त नौ वेख वखाणे रूसा चीना। नौ सत्त सच सिँघासण शाह सुल्तानां छीना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे दाना बीना। नौ सत्त सतिगुर ओट। सत्त नौ वज्जे सोहँ शब्द साची चोट। नौ सत्त चारों कुन्ट रहे रो, हउमे लगा काया खोट। नौ सत्त इक्क वखाए एका थांउँ, जोत प्रकाश पुरख अबिनाश वेख वखाणे दया कमाए, करे कराए सच न्याउँ। नौ सत्त सच्ची सरकार। नौ सत्त बन्न्हे एका एक सच्ची धार। सत्त नौ लैणा वेख, वाली हिन्द कर विचार। नौ सत्त जोती जामा धारे भेख, शब्द फड़ हथ्थ कटार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण इक्क सुहाए, नौ सत्त संग रलाए, अट्ठ नौ रंग चढ़ाए, सति सतिवादी आप वखाए, करे खेल अपर अपार। कवण मुल्ल कवण तन्द। कवण कुल चढ़े चन्द। कवण तोल जाए तुल, ख़ुशी होए बन्द बन्द। कवण हरि काया जाए मवल, मिटे अन्धेर आत्म अन्ध। कवण धाम मिले वड्याई उप्पर धवल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप सदा बख्शिंद। कवण कूट कवण दुआरा। शब्द तीर रिहा छूट, सच सिँघासण हरि अवतारा। कवण पंघूड़ा रिहा झूट, नर नरायण विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ सत्त सत्त नौ शब्द चलाए तिक्खा आरा। हरि तख्त अपार आप बिराज्जया। आप बैठ सच्ची सरकार, लोआं पुरीआं करे काज्जया। शब्द रक्खे चोबदार वाजां मारे लक्ख चुरासी साचा साजण साज्जया। जन भगतां करे ख़बरदार, प्रगट होए हरि निरँकार, साचे घोड़े हो अस्वार चिट्टे ताज्जया। दीपां खण्डां वेखे वारो वार, पाए वंडां कर ख्वार, मक्का काअबा वेखे हाजन हाज्जया।
वेद पुराणां रिहा विचार, ब्रह्म ज्ञाना केहड़ी धार, शब्द निशान कवण संसार कवण रखाए भगत लाज्जया। खाणी बाणी करे पुकार, अञ्जील कुरानी हाहाकार, सोहँ बाणी अपर अपार, सतिजुग साचे मिल्या दाज्जया। भरम भुल्ला सर्ब संसार, अमृत डुल्ला निझर धार, बेमुख रुला अन्ध अंध्यार, सोया मात अन्त ना जागया। निहकलंक लए अवतार, वाली हिन्द सच्ची सरकार, मिलणा मेल साचे यार, करे वेस देस माज्झया। करया वेस देस हरि माझ। गुरमुख साचे विच प्रवेश, जुगा जुगन्तर रक्खे सांझ। तिस साहिब को सदा आदेस, लोकमात मार झात, चार कुन्ट कराए भाज। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी घर घर दिसे, बेमुख जीव नार दुहागण होई बांझ। साचा हुक्म धुर फ़रमाण। लोकमात चुक्के बाकी, वेखे परखे आपे आण। भगत दुआरा खुल्हे ताकी, कोए ना दिसे अगे आकी, मिटदे जाण बन्दे खाकी, ना कोई दीसे जन्त शैतान। एका एक पाकन पाकी, लिखाए लेख भविख्त वाकी, नाता तुटे मध साकी, शब्द रखाए साची आण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचे दर्शन कर, भरम भुलेखे सर्ब मिट जाण। साचा हुक्म हरि सुणाए। गुरमुख सोया मात जगाए। दुरमति मैल तन मन्दिर अन्दर धोया, सुरत शब्द शब्द सुरत मेल मिलाए। हरि बिन अवर ना जाणे कोया, साचा सज्जण सुहेल आप अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रंग रंगाए। प्रभ अबिनाशी चतुर सुजाना। घट घट वासी खेल महाना। घनकपुर वासी लोकमात देवण आया शब्द सच्चा निशाना। मेले मेल शाहो शाबाशी, वाली हिन्द श्री भगवाना। कलिजुग मिटे ज़ात पाती, ऊँचां नीचां इक्क ज्ञाना। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई इक्क बिध नाती, धर्म झण्डा इक्क रखाना। दूई द्वैती मिटे कलिजुग रैण अन्धेरी राती, दीपक जोत इक्क साचा चन्द चढ़ाना। सोहँ देवे अमृत बूंद स्वांती, दूई द्वैती हउमे रोग गंवाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां एका सरना एका रंगण रंग रंगाना। चार वरनां हरि दया कमाए। वरन बरन कोई रहण ना पाए। एका सरन हरि रघुराए जूठे झूठे मानस देही हरन, अन्तिम अन्त कोई सार ना पाए। माया लूठे अन्तिम डरन, कलिजुग अन्धेरा रिहा छाए। बेमुखां हथ्थ फड़े ठूठे, नाम भिख ना कोई पाए। गुरमुख मानस रंग अनूठे, पुरख अबिनाशी साचा तुट्ठे, सतारां हाढ़ी दया कमाए। लुक्या रहण ना देवे कोई गुट्ठे, आप बन्हाए एका मुट्ठे, धर्म राए घर बेमुख टंगे पुठ्ठे, बांहों फड़ फड़ आपे कुट्ठे, अन्तिम अन्त ना कोई छुडाए। हरिजन साचे जुगां जुगन्तर गए रुठे, वेले अन्तिम मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी दया कमाए। चार वरनां एका राह। साची सरना हरि जगत मलाह। आप चुकाए मरना डरना, शब्द फड़ाए साची बांह। साची तरनी
हरिजन तरना, दरगाह साची देवे थाँ। आप आपणे जिहा करना, अन्तिम जोती जोत मिला। पुरख अबिनाशी साची सरना, होए सहाई बणे पिता माँ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जपाए साचा नां। साचा नां नौ द्वार। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। साध संत वेख वखाणे राजे राणे ठग्ग चोर यार। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, आप उठाए पहरेदार। एका देवे नाम निधाने, सति सरोवर कर प्यार। साचे मन्दिर धाम बहाने। किरपा करे अपर अपार। नाम रंगीला बन्न्हे गाने, हथ्थीं मैहन्दी प्रेम प्यार। झुलदे रहण मात निशाने, जुगां जुगन्तर वारो वार। करे खेल हरि महाने, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। आपे चले चलाए आपणे भाणे, ना कोई जाणे जन्त गंवार। वेख वखाणे तख्त शाह सुल्ताने, घर घर पैंदी दिसे मार। एका सरन निहकलंक बली बलवाने, जोती जामा भेख न्यार। सोहँ मारे तीर निशाने, वेख वखाणे दिल्ली दरबार। गुरमुख विरला हरि रंग साचा माणे, बेमुख सोए पैर पसार। प्रगट होए वाली दो जहाने, शब्द खण्डा साचा डंडा रक्खे तिक्खी धार। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, आपे पाए हरि जी वंडा ना कोई जाणे नर नार। गुरमुखां रक्खे सीना ठंडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बरखे अन्दरे अन्दर निझर धार। चार वरनां कर प्यार। साची सरना हरि द्वार। एका एक हरि साचे करना, ऊँचां नीचां भेव निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। एका एक कराए शब्द जणाईआ। करे खेल आप रघुराए, साची बणत रिहा बणाईआ। चार वरनां राज राजानां शाह सुल्ताना रिहा माण गवाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, साचा लेखा लेख लिखाणा, सतारां हाढ़ी दिवस सुहाईआ। नौवां सत्तां भेव खुल्हाउँणा, अट्ठां नौवां देणा ब्रह्म ज्ञाना, सत्तां रंगण रंगाईआ। करे खेल श्री भगवाना, जोती नूर पहने बाणा, काया मन्दिर देह तजाईआ। सच झुलाए इक्क निशाना, भारत खण्डी वंड कराना, साची डण्डी मात चलाना, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरा रिहा खुल्हाईआ। सच दुआरा जाणा खुल्ह। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रभ अबिनाशी पाए साचा मुल्ल। वेख वखाणे जीव जन्त साध संत दुहागण नार, गुरमुख भाग लगाए केहड़ी कुल। कवण सर साजन मीत मुरार, कवण तन पहनाए शब्द साचे सोहणे फुल्ल। कवण करे घर साचे शब्द शृंगार विच संसार पहली वार, देवे नाम वस्त इक्क अनमुल्ल। सच भण्डारा रिहा खुल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा खण्डा हथ्थ उठा सोहँ डण्डा उप्पर ला, गुरमुख साचे पूरे तोल जाणा तुल। पूरा तोल तोलण आया। सोहँ बोला छन्द लिखाया। गुर संगत तेरा बणया गोला, जोती जामा भेख वटाया। धुर दरगाही साचा माही गुर संगत तेरा सच विचोला, पुरख अबिनाशी बण के आया। जूठा झूठा छड्डया काया चोला, रंगण
रंग कोई दिस ना आया। इक्क द्वार साचा खोल्हा, नौ द्वार बन्द कराया। दसवें अन्दर घर साचे मन्दिर सोहँ कुण्डा आपे लाहया। आपे वेखे नेत्र पेखे लाए हार शृंगार तन कलीआं सोलां, सोलां सिक्खां माण दवाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिल्ली दरबार कर त्यार, सच सिँघासण डेरा लाया। नौ जेठ नौ दर दुआरे, प्रभ अबिनाशी साचे वेख किरपा धारे, चिट्टे अस्व चढ़े ताजे। चारों कुन्ट रिहा भाजे। दर दर घर घर आए जाए भगत जनां हरि रक्खे लाजे। थान बंक द्वार सुहाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, गुरमुख साचे मात उठाए रक्खण आया लाजे। सोलां इच्छया पूर कराए, साची भिच्छया झोली पाए, अन्तिम रच्छया आप कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दूसर कोए ना करे काजे। साची भिच्छया पाए बणत बणांयदा। पूरन इच्छया आप कराए, साची सिख्या मात दवांयदा। लेखा लिख्या लेखे लाए, मानस जन्म सुफल करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आपे आप बणांयदा। साची बणत आप बणाउँणी। सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाउँणी। साची चोली इक्क रंगाउँणी। चुरासी कलीआं नाल सवाउँणी। साची धारा आप बनाउँणी। नौ दस लेख लिखाउँणी। ग्यारां करे वख, आपे जाणे जगत अड़ाउँणी। बीस इक्कीसा हरि प्रतक्ख, धार अवल्लड़ी इक्क चलाउँणी। शब्द हदीसा ना कोई दए लक्ख, वक्खर वक्खर चाल चलाउँणी। चारे कुन्टां लए रक्ख, वेख वखाणे हरि प्रतक्ख, पूर्ब पच्छिम उत्तर दक्खण साची सेवा आप कमाउँणी। चुरासी कलीआं तन शृंगार। आपे कटे जम की फाँसी, धर्म राए ना मारे मार। करे खेल घनकपुर वासी, संत मनी सिँघ लेख लिखाया अपर अपार। भगत जनां होए दासन दासी, मंगदा रहे बण भिखार। निरगुण सरगुण शाहो शाबाशी, किसे हथ्थ ना आए विच संसार। गुरमुख साचे संत जनां मानस जन्म करे रहिरासी, पूर्ब कर्म रिहा विचार। दर दुरकारे मदिरा मासी, शब्द खण्डा मारे मार। पकड़ उठाए पंडत काशी, मगर लगाए डण्डा भार। प्राग अयुध्या होए उदासी, जोत निरँजण कलि उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी बेड़ा बन्न्हे, गुरमुख विरला चढ़े साचा चन्ने, किरपा कर साचा हरि, अन्तिम कलि बेड़ा करे पार। दर दुआरा एक है थान सुहाया। नर निरँकारा एक है भगत जन टेक माण रखाया। करे कराए बुध बिबेक, कलिजुग माया ना लाए सेक, निर्मल काया आप रखाया। साचे मन्दिर बैठा रिहा वेख, जोती जामा धरया भेख, नूर निरँजण इक्क रघुराया। आपे लिखे साचे लेख, मिटदी जाए बिधना रेख, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रंग कर कर साचा संग रिहा चढ़ाया। साचा रंग चाढ़्हे तन, सोहँ भट्ठी हरि चढ़ाईआ। गुरसिख कदे ना डुले मन, यती हठी आप रखाईआ। धर्म राए ना देवे डन्न,
कलिजुग भाण्डा देवे भन्न, गुर संगत सारी कर इक्ट्ठी, साची बणत रिहा बणाईआ। जोती अग्नी लाए मट्ठी, लक्ख चुरासी एका भट्ठी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम धर्म राए तेरी गोली झूठी चोली अन्तिम रिहा भराईआ। बेहंग सरबंग रंग चढ़ानया। मृदंग तंग अंग संग साचा आप रखानया। भुक्ख नंग मिटे मात, दर दुआरा सतिगुर साचे सतिजुग एका मंगया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर, लोआं पुरीआं पार किनारा लोकमात आया लँघया। पार किनारा दस्से राह। गुर दस्मेश लिखारा साचे नां। सम्बल देस खेल अपारा, कलिजुग जीवां दिसे ना। जोत निरँजण कर पसारा, आए किसे हिसे ना। पुरख अबिनाशी साची धारा, दूसर उत्ते विसे ना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, झूठे पीसण पीसे ना। सम्बल देस सतिगुर भाए। सस्सा सहिजे सहिज समाए। वलीआ वल छल कराए, अछल अछलीआ भेव ना राए। जोत लिलाटी दिस ना आए। औखी घाटी सर्ब भुलाए। काया माटी खेल रचाए। चौदां लोकां एका हाटी, एका वस्त नाम टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल वासा सद रखाए। सस्सा सुरती सुरत ज्ञाना। अट्ठे पहर रक्खे वास, चतुर्भुज श्री भगवाना। गुरमुख विरले मात लाधा, किरपा करे जिस महाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर दस्मेश सम्बल देस आप आपणा वास रखाना। सम्बल देस नगर अपार, ना कोई जाणे दीप लो। खण्ड मण्डल पताल, हरि बिन अवर ना जाणे को। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी पढ़ पढ़ थक्के भाल, सम्बल देस प्रभ निरँजण सो। जोती रक्खे साचे थाल, बबा बस्त्र पहरे, ना सके कोई धो। ना कोई जाणे नीला सूहा पीला भूशन लाल, लक्ख चुरासी अन्तिम कलि रही रो। किसे ना दिसे धुर दरगाही सच दलाल, गुरमुखां दुरमति मैल रिहा धो। अमृत नुहाए साचे ताल, सोहँ रस रिहा चो। दस्म दुआरी मार उछाल, सुन अगम्म ना जाणे को। कवण सु वेला वज्जे ताल, तुरीआ देस वेस प्रभ आए हो। निशअक्खर वखर ओंकारा, आपणी धारा आपे रिहा परो। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दुआरा सति पुरख अनादा, लक्ख चुरासी एका बीज रिहा बो। गुरमुख साचा सच सरनाए सरन सरन सरन हरि साची लागा। मिले मात दात इक्क वड्याए, सिर मस्तक मस्तक सिर चरन धूढ़ी साची पागा। लोकमात हरि लाज रखाए, लेखे लाए कच्चा तागा। शब्द डोरी बंध बंधाए, मिल्या मेल हरि कन्त सुहागा। दो जहानी विछड़ कदे ना जाए, हथ्थ आपणे रक्खे वागां। चारों कुन्टां रिहा फिराए, चरन सरनाई साची लागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द दस्तार कर त्यार कर प्यार जगत विहार ग्यारां जेठ सीस धराए। सीस सोहे दस्तार हरि मेहरबानया। नाम तोड़ा कर शृंगार, करे खेल विच जहानया। जोती जोड़ा नर निरँकार,
तुटे माण अभिमानया। जोती कल्गी तिक्खी धार, दर साचे होए परवानया। मरे ना जन्मे जन्मे ना मरे वारो वार, मिले मेल श्री भगवानया। लक्ख चुरासी उतरे पारे सदा सोहे बंक द्वार, किरपा करे साचे हरे दर दरे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया।