पुस्तकालयभाग ५

११ जेठ २०१२ बिक्रमी केअर सिँघ दे गृह मेरठ छाउँणी

पारब्रह्म सरनाए कर्म निवारया। पारब्रह्म सरनाए धर्म अपारया। पारब्रह्म सरनाए भरम विचारया। पारब्रह्म सरनाए जन्म संवारया। पारब्रह्म सरनाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस अगम्म अपारया। पारब्रह्म सरनाए भरम भउ कटयां। पारब्रह्म सरनाए इक्क सुहाए साचा थांउँ, चरन प्रीती रसना रस साचा चट्टया। पारब्रह्म सरनाए मिले मेल अगम्म अथाहो, लाहा लोकमात कलि खट्टया। पारब्रह्म सरनाए होए सहाई बेपरवाहो, जोती देवे काया साचा हट्टया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द पहनाए तन साचा पटयां। पारब्रह्म सरनाए हरि रख्वारया। पारब्रह्म सरनाए लहिणा देणा मात चुका रिहा। पारब्रह्म सरनाए शब्द गहणा तन पहना रिहा। पारब्रह्म सरनाए साचे नैणा दरस दिखा रिहा। पारब्रह्म सरनाए झूठे वहिणा फंद कटा रिहा। पारब्रह्म सरनाए दरगाह साची धाम बहिणा, एका राह वखा रिहा। पारब्रह्म सरनाए जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे बेड़े आप चढ़ा रिहा। पारब्रह्म सरनाए शब्द जणाईआ। पारब्रह्म सरनाए साचे मार्ग लाईआ। पारब्रह्म सरनाए काया गागर कर उजागर साची माटी खोल्हे हाटी जोत लिलाटी इक्क जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रंगण इक्क चढ़ाईआ। पारब्रह्म सरनाए हउमे रोग निवारया। पारब्रह्म सरनाए सोहँ शब्द साची चोग, रसना भोग लगा रिहा। पारब्रह्म सरनाए कलिजुग कटे जगत विजोग, धुर संजोगी मेल मिला रिहा। पारब्रह्म सरनाए एका बख्शे दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग समा रिहा। पारब्रह्म सरनाए भगत उधारया। पारब्रह्म सरनाए सभनीं थांईं कलि कलिजुग अन्तिम वारया। ना कोई पिता ना कोई माए, भैण भ्राए झूठ पसारया। होए सहाई सभनीं थाई, नर निरँजण नर निरंकारया। सदा देवे ठंडी छाँईंं, मानस देही सुफल करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ बांहों पार करा रिहा। पारब्रह्म सरनाए मेल मिलाया। पारब्रह्म सरनाए सोहँ साचा तेल चढ़ाया। पारब्रह्म सरनाए दरस दिखाए इक्क अकेल वेख वखाणे रंग नवन्नया। पारब्रह्म सरनाए लक्ख चुरासी कटे जेल्ह, भाण्डा भरम भउ भन्नया। पारब्रह्म सरनाए जोती जोत सरूप

हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग जीवां दिस ना आए नेत्र हीण आत्म अन्न्हया। पारब्रह्म सरनाए चोज वडानया। पारब्रह्म सरनाए सृष्ट सबाई खोज गुरमुख भाले सुघड़ स्याणया। पारब्रह्म सरनाए आत्म भेव चुकाए गूझे, चले चलाए आपणे भाणया। पारब्रह्म सरनाए राज राजानया। पारब्रह्म सरनाए मिले वड्याई दो जहानया। पारब्रह्म सरनाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बन्न्हे शब्द हथ्थीं गानया। पारब्रह्म सरनाई दूसर ना कोई दिसे ऐर गैरया। पारब्रह्म सरनाई गुरमुख साचे संत जनां होए सहाई अट्ठे पहरया। पारब्रह्म सरनाई साचा देवे नाम धना, आत्म जोती साची खैरया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत उधारे, कर कर आपणी मिहरया। मेहरवान मेहरवान हरि भगवानया। जिया दान जिया दान साधन संतया। गुण निधान गुण निधान कर पछाण देवे माण गुरमुख साचे सति सतवन्तया। आप कटाए आवण जाण, विच बिठाए शब्द बिबाण, थांउँ थांईं माण रखन्तया। जोती जोत सरूप हरि, झुलदा रहे नाम निशान, आपे जाणे आपणी आण, जुगां जुगन्तया। नाता तुटे पीण खाण, गुरमुख साचे कर पछाण, लक्ख चुरासी आई हान, हरिजन मेल मिलाए आत्म साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म रंगण रंग रंगाए, सदा रक्खे रुत्त बसंतया। रुत्त बसंती रंग चलूल। मिले मेल प्रभ साचे कन्ती, हरिजन मात ना जाए भूल। ना होए विछोड़ा आदिन अन्ती, साचा शब्द चढ़ाए काया मन्दिर अन्दर फूल। आप बणाए साची बणती, किरपा कर साचा हरि, मेल मिलावा कन्त कन्तूहल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लहिणा देणा पिछला मूल। पिछला मूल चुकाए दया कमांयदा। गुरमुख सोए लए जगाए चरन लगांयदा। आत्म भिच्छया एका पाए, दूसर किसे दिस ना आंयदा। पूरन सिख्या इक्क रखाए, जगत इच्छया भरम चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाही लिख्या लेखा लोकमात पूर करांयदा। लिख्या लेख धुर दरगाह निरंकारया। लोकमात गुरसिख वेखे, दर दर घर घर आए पुकारया। कलिजुग अन्तिम मिटे रेख, कूड़ो कुड़यारा धुँदूकारया। हरिजन नेत्र ल्या वेख, चारों कुन्ट होए ख्वारया। जोती जामा धरया भेख, जन भगतां होए सहारया। सच फुलवाड़ी रिहा वेख, सतारां हाढ़ी फल लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी तोड़े बंधन भरमां कंध आपे आप मिटा रिहा। सुरती सुरत ज्ञान, सुरत जणाईआ। सुरती सुरत ज्ञान, आपणा आप दवाईआ। अकाल मूर्त मार ध्यान, अन्दरे अन्दर खेल रचाईआ। साची कर हरि पछाण, साचे मार्ग फड़ के लाईआ। अजपा जप नाम निधान, आपणा आपे रिहा जपाईआ। त्रैकुटी वेखे खेल महान, काली धार हरि रघुराईआ। निरगुण निरगुण कर विचार, पंच धारे राह वखाईआ। किरपा कर अपर अपार, सुखमन

नाड़ी पूरा कर्म कमाए ईड़ा पिंगला पहरेदार, तीजा नैण सेव कमाईआ। आपे करे आपणी कार, सुरती सीरत सुरत टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अवण गवण माया भवण आपे पार कराईआ। आपे करे पार दर्द निवारया। शब्दी बख्शे साची धार, अमृत देवे ठंडी धारया। काया नाता तुट्टे अध विचकार, मिले मेल दस्म दुआरया। पुरख अबिनाशी हो त्यार, गुरमुखां करे मेल साचे सच घर बाहरया। हरि सच्चा मीत मुरार, गुरमुख नारी कन्त भतारया। सच सुहागण इक्क प्यार, माणे रंग सहिज सुख धारया। जोती नूर कर अकार, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, साचा नाउँ इक्क उपा रिहा। ना कोई दीसे पंचम यार, ना कोई करे सुरत ख्वार, एका एक जोती जोत सरूप हरि, आपणा आप वखा रिहा। दस्म दुआरा एका एक। सच घर बाहरा हरि वसेख। जोत निरँकारा भगतन टेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अन्दर किया बिबेक। दसवां दर शब्द धुन्कारा, खोजे खोज बोध अगाधा साची धार इक्क अपार निकले बाहर। दस्म दुआरी गुरमुख विरले लाधा, सुंन मण्डल हरि पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे आपे रेखे आपे पेखे, ना कोई पुरख ना कोई नार। सुन्न मण्डल अगम्म अगाध। जीव जन्त ना कोई जाणे साध। एका एक इक्क बेअन्त, कोटन कोट निश अक्खर प्रभ रहे अराध। जोती शब्दी होए वक्खर, लोकमात मिले साची दाद। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे आपणे घर, गुरमुख विरला लए लाध। सुन्न मण्डल हरि खेल न्यारा। शब्दी जोती दोए धारा। शब्द थल्ले वहिन्दी धार डूंघी गारा। जोती उप्पर कर उज्यार ओंकार तुरीआ देस करे वेस, आपे आपणा कर पसारा। आपे आपणे विच प्रवेश। आपे जाणे साचा देस। गुणवन्त गुणवन्त गुणवन्त सहिज सुख धारा, साचे घर नर नरेश। अट्ठे पहर रहे हमेश। ना कोई दीसे दर दरवेश। मुच्छ दाढ़ी ना कोई दिसे केस। ना कोई काया तन मन, ना कोई दिसे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश। ना कोई छपरी ना कोई छन्न, ना कोई नेत्र ना कोई अन्न्ह, ना कोई मुख ना कोई कन्न, ना कोई करे किसे आदेस। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, ना कोई मण्डल तारा करे धन्न धन्न, ना कोई बेड़ा रिहा बन्न, ना कोई दिसे नर नरेश। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, खुल्हा रक्खे सच दर, वड वड वड केशव केश। सतिगुर पुरख सुजान साचा मीतड़ा। सतिगुर पुरख सुजान देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान, काया धोवे काला चीथड़ा। सतिगुर चतुर सुजान एका देवे नाम निशान, काया चोला रक्खे ठंडा सीतड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां कलि मिल्या साचा मीतड़ा। मिल्या मीत हरि दातार। काया ठंडी सीत, प्रभ चरन द्वार। मानस देही लैणी जीत, लक्ख चुरासी उतरी पार। अचरज चले कलिजुग रीत, भुल्ले रुले जीव गंवार। ना कोई मन्दिर गुरुदुआरा मसीत, जोती जामा भेख न्यार। आपे परखे साची नीत, गुरमुखां

वेखे कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार। हरि शब्द हिरदे तत्त, भगत जन जाणया। बहत्तर नाड़ी उब्बल रत, फिरे नाम मधाणया। एका कढ्ढे सच तत्त, जोती नूर हरि महानया। प्रगट होए कमलापात, नेत्र लोचण नैण मुँधानया। अन्तिम रक्खे मात पत, आपे होए सुघड़ स्याणया। शब्द अधारा धीरज धीर यति, ना कोई जाणे खाणी बाणीआ। पुरख अबिनाशी हरिजन जन हरि दे समझावे मति, राग छतीसा दन्द बत्तीसा ना कोई जाणे वेद पुराणीआ। सोहँ शब्द साचा रथ, कलि तेरी अन्त निशानीआ। नर नरायणा रिहा मथ, जूठे झूठे जीव नादानया। कलिजुग माया होई सत्थ, घर घर पावण वैण सवाणीआ। शब्द मधाणा रिहा मथ, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वेख वखाणे राजे राणीआ। राज राजानां पावे सार, जोत जगांयदा। शब्द रखे तिक्खी धार, विच संसार खेल रचांयदा। आपे सूरबीर सरदार, जोधा बलीआ आप अख्वांयदा। अस्त्र शस्त्र ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी वलीआ छलीआ, वसे निहचल धाम अटलीआ, गुरमुखां अमृत आत्म सीर पिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका तीर चार कुन्ट आप चलांयदा। शब्द निराला तीर हरि चलांयदा। कोई ना देवे किसे धीर, पीर फ़कीर मुख छुपांयदा। माया राणी झूठे पहने बस्त्र चीर, दुरमति मैल ना कोई गंवांयदा। अट्ठे पहर हउमे लग्गी रहे पीड़, अमृत जाम ना कोई मुख चुआंयदा। कलिजुग अन्तिम आई भीड़, होए सहाई ना कोई छुडांयदा। धर्म राए रिहा अन्त पीड़, लाड़ी मौत मगर लगांयदा। ना कोई वेखे हस्त कीड़, ऊँचां नीचां राज राजानां शाह सुल्तानां हरि भगवाना विच जहानां एका धार वहांयदा। आपे जाणे आपणी आणा, जोत सरूपी पहरे बाणा, इक्क चढ़ाए सच निशाना, साची रंगण रंग रंगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेस कर, हरि दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वेस निरालीआ। गुरमुख साचे विच प्रवेश, जोत निरँजण इक्क अकालीआ। प्रगट होए माझे देस, गुर गोबिन्दा लेख लिखा ल्या। आपे बणे नर नरेश, सम्बल देस भाग लगा ल्या। जोती जामा श्री दस्मेस, ना कोई जाणे शिव शंकर गणेश, ब्रह्मा इन्द्र दर बहा ल्या। तिस साहिब को सदा आदेस, जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती लोकमात एका बालया। एका जोती कर प्रकाश, अन्धेरा कटया। जन भगतां करे बन्द खुलास, सोहँ शब्द पहनाए तन साचा पटयां। आपे वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, रक्खे घट घट वास, दूई द्वैती मेटे फटयां। आदि अन्त ना होए विनास, पुरख अबिनाशी सद अबिनाश, भाग लगाए काया चोले साचे मट्टया। भगत जनां सद होया दास, निज घर आत्म रखे वास, शब्द चलाए स्वास स्वास, आत्म सर सच सरोवर इक्क इशनान कराए साचे तीर्थ तटयां। सच मण्डल हरि साची

रास, आपे वसे आस पास ना होए उदास, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना नाउँ जिस जन रटयां। रसना नाउँ गहर गम्भीरा। होए सहाई सभनी थांउँ, ठंडा करे मात सरीरा। गुरमुख बणाए हँस काउँ, अमृत देवे ठंडा नीरा। आपे पिता आपे माउँ, ना कोई दीसे भाई भैण वीरा। दर घर साचे मेल पुरख अबिनाशी अगम्म अथाहो वेले अन्त कटे भीड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सोहँ शब्द सीस बन्न्हे चीरा। सोहँ सच्चा चीर तन शृंगारया। काया माटी भाण्डा कच्चा, ना कोई जाणे जीव गंवारया। आपे ढाले साचा संचा, अभेद अभेदा भेव निवारया। कलिजुग माया अग्नी एका मच्चा, एका भुल्ला हरि निरंकारया। दर दर घर घर जूठे झूठे नच्चा, काया होए ना ठंडी ठारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे सोहँ नाम अपर अपारया। सोहँ शब्द नाम अमोला। पुरख अबिनाशी अन्तिम कलि आपे बणया मात तोला। ना कोई करे वल छल, चार वरन सुणाए एका ढोला। प्रभ का भाणा ना जाए टल, सच दुआरा एका खोल्हा। ना जन्मे ना जाए मर, ना कोई पड़दा ना कोई उहला। हरिजन हरि सरनाई जाए पड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर अन्दर साचे चोला। काया मन्दिर अन्दर चोला, रंग रंगानया। पुरख अबिनाशी अन्दरे अन्दर पड़दा खोल्हा, करे खेल दाना बीनया। शब्द सरूपी निरगुण बोला, सरगुण होए मसकीनया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत धर, सच वस्त इक्क दात दर साचे देनया। देवे वस्त अमोल नाम अपारया। सदा सदा सद वसे कोल, इक्क कराए साचा वणज वपारया। दूई द्वैती पड़दे रिहा खोल्ह, आप सुहाए बंक द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाद धुन धुन नाद एका एक वजा रिहा। नाद धुन धुन नाद वज्जे तन अन्दर। आपे तोड़े मुन सुन्न, काम क्रोध हँकारी जिन्दर। गुरमुख साचे लए चुण, बेमुख भौंदे दर दर घर घर बन्दर। धुर दरगाही पुकार रिहा सुण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी कन्दर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख उधारे किरपा धारे दरस दिखाए अन्दरे अन्दर। अन्दरे अन्दर हरि निवासा। काया मन्दिर पुरख अबिनाशा। गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराए आपणे मेले, चरन कँवल उप्पर धवल दए भरवासा। जोती शब्दी रिहा तोल, आप उलटाए नाभ कँवल अमृत बूंद मुख चुआए, आप मिटाए तृष्ना आगा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, निझर रस रिहा चुआए, हिरदे वस जोत जगाए, आदि अन्त ना कदे विनासा। वरन गोत हरि भेव मिटाए। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहाए। आपे वेखे मात तमाशा, एका सच्चा नाम जपाए। जोत सरूपी डगमगाए। कलिजुग जीवां आत्म तृष्ना अग्ग बुझाए। सोहँ शब्द साचा तग

पकड़ शाह रग तन छुहाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड दाता सूरा सरबग, आप आपणी दया कमाए। वड सूरा सरबग हरिजन मीत मुरारया। गुरमुख साचे तेरे लेखे लाए पग, चल आए गुर चरन द्वारया। सोहँ शब्द मुख लगाए साचा सग, ख़ुशी मनाए सौ सौ वारया। चरन कँवल प्रीती जाए लग, आवण जावण गेड़ कटा रिहा। जोत लिलाटी जाए मघ, काया माटी औखी घाटी आप चढ़ा रिहा। सोहँ चोग चुगाए, गुरमुख हँस बणाए कग, साचे धाम आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काम आपणा आप करा रिहा। पूरन करे काम वड संसारया। इक्क जपाए साचा नाम, चार वरनां दए उधारया। मानस देही सच्चा धाम, सोहँ शब्द एका धारे आ रिहा। सुक्का हरया करे चाम, मेल मिलाए साचे राम, जोती दीपक इक्क टिका। मेट मिटाए अन्धेरी शाम, अमृत प्याए साचा जाम, आत्म सेजा हरि सुहा रिहा। ना कोई लाए मात दाम, पुरख अबिनाशी एका धाम साचे पौड़े आप चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त साध संत जुगा जुगन्त हरि भगवन्त दर घर साचे मेले आप मिला रिहा। मिले मेल हरि भगवान, जोत निरंकारया। एका बणे सज्जण सुहेल, नर हरि हरि नर सच्ची सरकारया। ना कोई जाणे प्रभ का खेल, कवण कूटे लए झूटे, शब्द निराला तीर छूटे, जोती नूर कर अकारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे वेखे सच घर, गुरमुख मंगे नाम वर, देंदा रहे वारो वारया। मंगे नाम वर भगत उधारया। आत्म खोल्हे बन्द दर, पुरख अबिनाशी पैज संवारया। इक्क नुहाए सच सर, अमृत ताल हरि सुहा रिहा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ सच्ची जल धारा, निझर आप वहा रिहा। दीपक जोती आत्म जाए बल, काया अन्धेर मिटा रिहा। मानस देही साचा फल, सोहँ मेव इक्क खवा रिहा। आपे वेखे जल थल, उजाड़ पहाड़ बूझ बुझा रिहा। ना कोई वेखे घड़ी पल, अज्ज कल खेल रचा रिहा। दूई द्वैती मेटे सल, साचा मार्ग इक्क चला रिहा। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत मेघ आप बरसा रिहा। आपे वसे निहचल धाम अटल, दिस किसे ना आ रिहा। जगत भुलाए कर कर वल छल, गुरमुख सोए मात जगा रिहा। हरिजन सच दुआरा लैणा मल्ल, पुरख अबिनाशी दरस दिखा रिहा। सच सुनेहड़ा रिहा घल्ल, सोहँ अक्खर वखर जगत रखा रिहा। ना कोई वेखे डूंघी डल्ल, काया मन्दिर हरि सुहा रिहा। सच दुआरे आउँणा चल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माणक मोती, जगदी रहे मात जोती, दुरमति मैल काया धोती, इक्क इकलौती जोती नार मिला रिहा। इक्क इकलौती जोती नार। गुरमुख साचे संत सुहेले आप बणाए सच भतार। आपणा खेल आपे खेले, सोलां करे तन शृंगार। आपे गुर आपे चेले, शब्द सरूपी वाजां रिहा मार। सोहँ चढ़ाए दया कमाए

साचा तेले, नाम मैहन्दी अपर अपार। धर्म पाए साची वेले, धरत मात कर विहार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। आपे जाणे आपणी सार, सर्ब घट वस्सया। जन भगतां पाए सार, कर विचार हरि दातार, नर निरँकार राह एका साचा दस्सया। कलिजुग जीव ठग्ग चोर यार, मानस देही आई हार, पंचां मेटे मीत मुरार, मन विकारा तीर कस्सया। हरिजन होया ख़बरदार, मिल्या हरि सच्चा सरदार, तन पहनाए नाम कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि हिरदे वस्सया। शब्द कटार तन पहनाई, पुरख अबिनाशी रक्खे तिक्खी धार। पंच चोर देण दुहाई, ना कोई होए मीत मुरार। अग्गे हो ना कोई छुडाई, सोहँ शब्द पहरेदार। आपे जागे रिहा जगाई, मिले मेल सच्ची सरकार। बन्द किवाड़ा आप खुल्हाई, जोती जगे इक्क निरँकार। दस्म दुआरी वेख विचार। सच सिँघासण हरि रघुराई, ना कोई पुरख ना कोई नार। रूप रंग रेख भेख अपार। ना कोई औलीआ पीर शेख़, ना कोई दिसे संत मीत यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे दस्से एका राह, मिले मेल हरि कन्त भतार। दस्म दुआरी खोल्ह बूझ बुझांयदा। पुरख अबिनाशी जोती कुँआरी, गुरमुख विरला मात प्रनांयदा। जिया जन्तां साधां संतां मानस देही बाजी हारी, साचा धाम ना कोई सुहांयदा। चारों कुन्ट झूठी यारी, गुरमुख विरला जिस मिल्या कन्त भतारी, साची सेजा आप बहांयदा। बेमुख दर दर होए ख्वारी, हरि हरि साचा रिहा दुरकारी, नाम भिच्छया कोई ना पांयदा। गुरमुखां करे प्यारे मेल मिलाए वारो वारी, प्रगट होए वड संसारी, साची दया कमांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड जोधा बलकारी, आदि अन्त ना जाए हारी, साची धार आप चलांयदा। हरि मूर्त अपार, हरि उपजाईआ। हरि मूर्त अपार, दिस किसे ना आईआ। हरि मूर्त अपार, वेख विचार साचा नाद रिहा वजाईआ। आसा मनसा पूर आप, सदा सदा होए सहाईआ। कलिजुग पाप रिहा कांप, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। कोई ना जपे साचा जाप, ठग्गी यारी गई आपणा भेख वटाईआ। ना कोई मारे तीनो ताप, कलिजुग माया अग्नी एका लाईआ। पुरख अबिनाशी वड प्रताप, धर्म राए लेखा पुच्छे कढ्ढ के वहीआ। ना कोई सहाई होए माई बाप, ना कोई लाए पार किनारे काया डोले झूठी नईआ। गुरमुखां उतरे जगत संताप, एका जपया साचा जाप, सोहँ नाम हरि दवईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जगत टेक सच रक्खी सच्ची सरनाईआ। सच सच्ची सरनाए चरन गुर पूरया। मिले मात वड्याई, आसा मनसा प्रभ साचा पूरया। साचे घर वज्जे वधाई, पंजे गायण चांईं चांईं, एका वजे शब्द साची तूरया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे, सर्बकला भरपूरया। सर्बकला भरपूर जोत जगाईआ।

पंचां शब्दां एका नूर, एका डोरी पंच बंधाईआ। एका जोती हरि हज़ूर, काया सोती जिस उठाईआ। जगत नाता दिसे कूड़ो कूड़, अन्त होए ना कोई सहाईआ। गुर पूरे चरन मस्तक साची धूढ़, कलिजुग लाहे कालख छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग चढ़ाए गूढ़, उत्तर कदे ना जाईआ। साचा रंग चढ़ाए भट्ठी चाढ़या। दूसर दर मंगण ना जाए, पुरख अबिनाशी गुर संगत करे इक्ट्ठी सतारां हाड़या। आप बहाए साचे थांईं, दूर दुराडी आई नठ्ठी, आत्म हट्ठी इक्क रखाईआ। कलिजुग उलटी गेड़े लट्ठी, शब्द वेलणे रिहा पिड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, माण गंवाए अट्ठ सट्ठी, साचा जाम इक्क पिलाईआ। अट्ठ सट्ठ सट्ठ अट्ठ जगत इशनाना। गुरमुख दर घर साचे आए नठ्ठ, मिले नाम इक्क बिबाणा। मानस देही ना होए भट्ठ, शब्द बन्न्हे तन साचा गाना। काया मन्दिर साचा मट्ठ, जोती जगे इक्क भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्खे सोहँ सच्चा तीर निशान। मिले नाम अपार हरि भण्डारया। देवण आया विच संसार कर्म विचार, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। चारे कुन्टां आई हार, धरत मात करे पुकार, ईसा मूसा भुल्ले मुहम्मदी यार, ग्रन्थी पन्थी देण दुहाईआ। पंडत पांधे होए ख्वार, आत्म अन्धे भरे हँकार, कलिजुग जीव जायण बांधे, धर्म राए मारे डाहढी मार, ना होए कोई सहारया। दिवस रैण पछताउँदे पा पा वैण धरत मात प्यारी आप सुणाउँदे, ना कोई करे पार किनारया। कलिजुग जीव थक्के मांदे, गुरमुख अट्ठे पहर दिवस रैण ध्याउँदे, सिर रक्ख हथ्थ करतारया। अवण गवण आउँदे जांदे, त्रैभवण वेस वटाउँदे, लक्ख चुरासी गेड़ अपारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात कलि जोत धर, बण नाम सच वरतारया। नाम भण्डारा खोल्ह, हरि वरतांयदा। सोहँ शब्द जैकार बोल, ढोल वजांयदा। चार वरनां तोले एका तोल, ज़ात पाती भेव चुकांयदा। मिले वस्त नाम अनमोल, पड़दा काया खोल्ह वखांयदा। जगाए जोत काया चोल, दरस आप वखांयदा। सदा सदा हरि वसे कोल, माया पड़दा आपे पांयदा। पूत सपूता करे सच्चे चोल्ह, साची गोद आप उठांयदा। कलिजुग काल काला वड अवधूता, काला वेस तन रखांयदा। ना कोई ताणा ना कोई सूता, कलिजुग माया पाए पेटा, झूठा जाल विछांयदा। ना कोई पिता ना कोई बेटा, ना कोई खेवट ना कोई खेटा, बेड़ा कोई ना पार करांयदा। गुरमुख साचा पुरख अबिनाशी शब्द दुशाले सच लपेटा, साची दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सच्चा नाम इक्क वणजारा, भगत अधारा आपे आप रखांयदा। नाम वरतारा वंड गंढ्ढ बनाँयदा। गुरमुखां आत्म पाए ठंड, साचा धाम सुहांयदा। दो जहानी ना देवे कंड, शब्द हथ्थ चण्ड प्रचण्ड फड़ांयदा। कलिजुग मेटे भेख पखण्ड, जूठे झूठे डन्न लगांयदा। गुरमुख विरला नार सुहागण लक्ख चुरासी दिसे रंड, आत्म सेजा मीत मुरारा नर निरँकारा

ना कोई बहांयदा। कलिजुग मेट भेख पखण्ड, जूठे झूठे डन्न लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द वरतारा विच संसारा आपे आप अख्वांयदा। दर्शन मिले अनमोल सेज सुहावणी। प्रभ वसे सदा कोल, नैण मुंधावणी। दरस दिखाए तीजे लोइण, पूर कराए भावनी। गुरमुख लोकमात ना सोइण, सुरती सुरत आप जगावणी। तन मन बीज साचा बोइण, सद पक्की रहे हाढ़ी सावणी। दुरमति मैल पापां धोइण, रसना गायण राम रामनी। एका हल साचा जोइण, धर्म सति बैल बनावणी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म घर साचे दर किरपा कर दीपक जोती बिन वरन गोती आपणी आप जगावणी। होए दरस अमोल दर अमोघिआ। आत्म कुण्डा रिहा खोल्ह, मिल्या मेल लिख्या लेख धुर संजोगया। शब्द तराना रिहा बोल, रसना रस होया वस एका बोल साचा बोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, दरस दिखाए दया कमाए, काया मन्दिर साचे चोल्लया। मिले दरस अपार, रुत्त सुहंदड़ी। मिटे हरस संसार, हरि बख्शंदड़ी। रंग माणे सच भतार, सोभावन्ती नार खेल खिलंदड़ी। निर्मल जोती कर अकार, आपे वेखे जिया धार, कवण सुत्ता पैर पसार, आत्म सेजा इक्क अवल्लड़ी। जोती जामा हरि निरँकार, लोआं पुरीआं एका धार, गुरमुखां पाए घर घर सार, जोत अकालण जगत दलालण इक्क इकल्लड़ी। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, बण के आया साची मालण, जन भगतां करे रक्खवालण, सोहँ शब्द फड़ हथ्थ साची तक्कड़ी। कवण घर किस मिलीए द्वार। कवण दर मिले पुरख भतार। कवण तरनी जाए तर, कलिजुग बेड़ा उतरे पार। हरि सरनी जाए पड़, ना जन्मे ना जाए मर, एका वसे सच घर दर नर सच्चे दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले, लोकमात इक्क अकेले, धुरदरगाही साचे मेले, फड़ फड़ बांहों लाए पार। आए दर सच दरवाजे। जोती जामा गरीब निवाजे। रमईआ रामा आपणे साजन आपे साजे। काहना कृष्ना घनईआ शामा जुगा जुगन्ता हरि भगवन्ता भगत जनां हरि रक्खे लाजे। साचा रक्खे नाम दमामा, पूरन करे आपणा कामा, गरीब निमाणयां पड़दे काजे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होए देस माझे। माझे देस सद दुआरा। वेद व्यास बणे लिखारा। निहकलंकी ल्ए अवतारा। शब्द डंकी अपर अपारा। चार वरनां करे प्यारा। वेद पुराणां पावे सारा। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी हाहाकारा। जीव शैतानी वड विद्वानी ब्रह्म ज्ञानी आत्म अन्धे मदिरा मासी गन्दे, जूठे झूठे लग्गे धन्दे, विसरया नर हरि हरि नर सच्ची सरकारा। गुरमुख साचे चन्द नौचन्दे, ख़ुशी कराए बन्द बन्दे, आप उठाए आपणे कंधे, भवजल बेड़ा पार उतारा। सदा सदा सद

बख्शिंदे, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए बीस इक्कीसा हरि जगदीसा छत्र सीसा चवीआं अवतारा। जगत जगदीस छत्र झुल्ले एका सीस। राग छतीस मेट मिटाए कुरान हदीस। लक्ख चुरासी जाए पीस। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा जाप जपाए, सोहँ शब्द दन्द बतीस। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, भरे भण्डारया। मंगण आए दर द्वार सच्ची सरकार, मानस देही ना आए हारया। लक्ख चुरासी करे पार, धर्म राए दी तुट्टे फाँसी शब्द पहनाए सच्चा हार, किरपा कर दर्द निवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भुल्ले रुल्ले जन्त गंवारया। आए बण भिखार नर नर नारया। प्रभ अबिनाशी पाए सार, बिरध बाल जवान एका धारया। अमृत मुख चुआए महान, शब्द वजे तीर निशान, सच्चा देवे पीण खाण, एका नाउँ नर निरंकारया। हरिजन साचे रसना गान, अमरापद मात कलि पाण, मिले मेल गुण निधान, जोती दीपक कर उज्यारया। लक्ख चुरासी पुण छान, शब्द बैठ सच बिबाण, लोआं पुरीआं इक्क उडान, साचे धाम हरि सुहा रिहा। आप चुकाए जम की कान, दरगाह साची माण ताण, रसना राग एका गान, मिले मेल श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म मुख चुआए, एका सुख मात उपजाए, बिरध बाल जवानया। बिरध बाल जवान बत्ती धारया। देवे नाम एका रती, लग्गे वा मात ना तत्ती, आपे दे समझावे मती, सोहँ शब्द पैज संवारया। मेल मिलाना साचे पती, दीपक जोती जगे बत्ती, आत्म सेजा सुत्ता जती, सोहणे कुण्डल नैण मुकट मधुर बैन भेख वटा रिहा। आपे जाणे मित गती, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लेखा लेख लिखाए, जगत भुलेखा आप गंवा रिहा। जगत भुलेखा जाए चुक्क, घर साचा इक्क वखांयदा। आप निवारे तृष्ना भुक्ख, उलटा रुख़ गर्भवास कटांयदा। तन मन्दिर कटे हउमे दुःख, इक्क उपजाए साचा सुख, शब्द साची चोग चुगांयदा। मानस देही सच मनुख, घर घर धूंए रहे धुख, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, कवण कूटे जोत जगांयदा। गुरमुखां सुफल कराए मात कुक्ख, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत जाम रसना भोग इक्क लवांयदा। अमृत आत्म चरन प्यार। अन्तिम वेला मोख द्वार। सज्जण सुहेला हरि निरँकार। इक्क इकेला फिरे दुहेला विच संसार। आपे वेखे गुरमुख चेला, शब्दी जोती पहरेदार। साचे अन्दर साचा मेला, मेल मिलावा सच भतार। अचरज खेल प्रभ कलि खेला, कलिजुग रैण अन्ध अंध्यार। हरिजन सुहाया साचा वेला, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़। आत्म खुल्हे किवाड़, शब्द धुन्कारया। गुरमुखां करे ख़बरदार, नेड़े आए सतारां हाढ़या। राजे राणे रहे विचार, कवण उठाए अगम्मी धाड़या। साध

संत हाहाकार, मगर लगाए मौत लाड़या। गुरमुख साचे शब्द घोड़ी चाढ़, खिच ल्याए चरन द्वारया। आपे होए पिछे अगाड़, अट्ठे पहर रहे ख़बरदारया। होए सहाई बहत्तर नाड़, पुरख अबिनाशी साजण मीत मुरारया। दर घर साचे देवे वाड़, सिँघ जगदीसा महल्ल उसारया। प्रभ घाड़न घड़े अपार, नौ दुआरे वेख वखा रिहा। दसवां रक्खे बन्द किवाड़, गुरूआं पीरां आप हिला रिहा। गुरमुखां चढ़ना तेल सतारां हाढ़, जोती नारी लाड़ी हरि शृंगारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार चुफेरे पाए घेरे, पहली वेरे ना लाए देरे, राज राजानां शाह सुल्तानां शब्द खण्डा सोहँ डण्डा पाए वंडां विच वरभण्डां, लोआं पुरीआं रिहा ललकारया। लोआं पुरीआं रिहा ललकार। प्रभ अबिनाशी अन्तिम पाए मात सार। प्रगट होए घनकपुर वासी, ब्रह्मे वेद वखाणे चार। आपे जाणे आपणा भेद, भेव अभेद सच्ची सरकार। करे अछल अछल्ल अछेदा, कलि कलन्दर तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं अकार। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड वरभण्ड कर अकार दए सुधार नौ सत्त सत्त नौ खण्ड खण्ड तेज प्रचण्ड अंड डण्ड बेहंढ्ढ वढ्ढे कंड ठग्ग चोर यारया। गुरमुखां पल्ले बन्ने नाम गंढ्ढ, दस्म दुआरी रक्खे ठंड, कलिजुग औध गई हंढ, सतिजुग साचा कर उज्यारया। ना कोई दीसे भेख पखण्ड, ना कोई रोवे रंड, ना कोई पूजे करीर जंड, वेख वखाणे जेरज उत्भज सेत्ज अंड, सोहँ शब्द चलाए साची बाणीआ। नौ खण्ड पृथ्वी सतिजुग कराई साची वंड, लक्ख चुरासी भरे पाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे जाणे करे कराए चले चलाए विच वरभण्ड। वरभण्ड खेल अपार हरि सिर ताज्जया। मेट मिटाए भेख पखण्ड, चिट्टे अस्व चढ़े ताज्जया। चरन छुहाया पहाड़ गंज, शब्द लिखाया दिल्ली राज्जया। वेखणा खेल साल पंज, ना कोई मुहाणा ना कोई वंञ, ना कोई पड़दा काज्जया। लक्ख चुरासी नार बंझ, जगत नाता तुटे ना कोई दिसे सांज्झया। नेत्र नीर वरोले अंझ, ना कोई सवेर ना कोई सञ्झ, ना कोई दीसे साज बाज्जया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, प्रगट होए देस माज्झया। माझा देस वड बलकारया। गुरमुख साचे विच प्रवेश, सदा सदा कर आदेश, वलीआ छलीआ खेल अपारया। आपे नर आपे नरेश, आपे जोती आपे गुर आपे शब्द श्री दशमेश वड बलकारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, वेखे खेल कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। कलिजुग वेला अन्त पछाण। प्रगट होए हरि भगवन्त, इक्क झुलाए शब्द निशान। खिच्च ल्याए साध संत, भुल्ले बैठे बेईमान। कलिजुग माया पाए बेअन्त, शाह सुल्तान होए हैरान। गुरमुखां मेल मिलाया साचे कन्त, किरपा कर महान। आत्म जोती नूर सवाया, भाण्डा भरम हरि भन्न्हाया, एका दीआ साचा दान।

काया चोला रंग वखाया, साचा गोला दर बहाया, शब्द चोला इक्क दवाया, आप उठाया नाम बिबाण। पड़दा उहला दूर कराया। सर्बकला भरपूर, हरि हज़ूर नेरन नेर कर कर मेहर, गुरमुखां हरि आप तराया। शब्द डोरी बन्न्हे घेर, कलिजुग अन्तिम करे चोरी सिँघ शेर, शेर दलेर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे विच समाया। गुरमुख साचे विच समाए, भेव छुपांयदा। निर्मल जोती इक्क जगाए, दिस किसे ना आंयदा। ज्ञान बिबेकी बुध कराए एका एकी, भगतां टेकी साची बणत बणांयदा। तन ना लगे माया सेकी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अन्दर साचा आसण पुरख अबिनाशण शाहो शाबाशण आपे आप लगांयदा। साचा आसण धाम न्यारा। ना कोई जाणे जीव गंवारा। जोती ज़ाता दीप उज्यारा। कमलापाती पुरख निरँकारा। अन्दर अन्दर मारे झाती, लहिणा देणा चुक्के बाकी, ना कोई मात अधारा। एका चढ़या शब्द राकी, ना कोई जाणे बन्दा खाकी, गुरमुखां मिल्या साचा साकी, अमृत देवे साची धारा। बन्द दुआरे खोल्हे ताकी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे दरस रूप अगम्म अपारा। रूप अगम्म अपार ना कोई जणांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना कोई दीसे चाम, पंज तत्त ना कोई धरांयदा। ना मरे ना पए जम्म, ना नीर वहाए छम्म छम्म, माता गोद ना कोई सुहांयदा। ना कोई पवण स्वासी लए दम, ना कोई हथ्थीं करे कम्म, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न, शब्द वसाए साचे तन, एका कन्न सुणांयदा। भाण्डा भरम प्रभ दए भन्न, धर्म राए ना लाए डन्न गुरमुख साचा साचा चन्न लोकमात चढ़ांयदा। कलिजुग जीव आत्म अन्न्ह, जूठा झूठा माल धन, पंजे चोर लायण सन्न्ह, बांहों पकड़ ना कोई हटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां जोत जगाए साचे तन, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। अन्ध अज्ञान मिटे निशाना। चरन ध्यान श्री भगवाना। देवे माण वाली दो जहानां। शब्द आण इक्क रखाना। सोहँ बन्न्हे साचा गाना। झुलदा रहे जगत निशाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड राजन राज शाह सुल्ताना।