१२ जेठ २०१२ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउँणी
मनमति जगत वपार, सृष्ट सबाईआ। मनमति बेमुहार, दिस किसे ना आईआ। मनमति ना कोई सके विचार, उलटी धारा इक्क रखाईआ। मनमति तन मन्दिर करे ख्वार, भरम भुलेखे रही भुलाईआ। मनमति कलिजुग वासा अन्दरे अन्दर,
कूड़ भरवासा रही दवाईआ। मनमति करे अन्धेर काया कन्दर, झूठा जंदा रही लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अचरज माया कल वरताईआ। मनमति मति प्रधान। किसे ना रक्खे कोई पत, चारों कुन्ट जीव शैतान। आत्म धीरज तुटा सति, दिवस रैण बेईमान। जूठी झूठी उब्बल रत, माया झूठा पीण खाण। सृष्ट सबाई लथ्थी सथ, जूठा झूठा पवण मसाण। पंच पंचायणी रिहा मथ, लोभ हँकारा फड़ वदान। गुरमुख विरला चढ़े साचे रथ, जिस किरपा करे आप भगवान। जगत वसूरे जायण लथ, दर घर साचे दर्शन पाण। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, अन्तिम अन्त ना फेर पछताण। जोती जामा हरि समरथ, आपे गोपी आपे काहन। आप चलाए आपणी रथ, सोहँ शब्द सच निशान। प्रगट होए जिउँ रामा घर दसरथ, शब्द फड़े तीर कमान। राज राजानां पाए नथ, बली बलवाना विच मैदान। एका सोहँ सुरती भथ्थ, रसना चिल्ला तीर कमान। पुरख अबिनाशी अकथना अकथ, प्रगट होए वाली दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग दित्ता इक्क वर, मनमति होई जगत प्रधान। मनमति वड गंवारन, बेमुखां कलि प्रनाईआ। ना कोई जाणे साची धारन, जूठा झूठा वणज कराईआ। ना कोई सके पैज संवारन, आत्म हँकारन इक्क रखाईआ। आपे जाणे आपणी कारन, कलिजुग काला वेस वटाईआ। चारों कुन्ट शाह सवारन, भौंदी फिरदी वाहो दाहीआ। गुरमुख साचे दर दुरकारन, दर दुआरा लँघ ना पाईआ। दूरों जोड़ करे निमस्कारन, प्रभ शब्द खण्डा रिहा वखाईआ। आपे मारे साची मारन, तीर निशाना इक्क लगाईआ। सोहँ शब्द जै जैकारन, गुरसिख काया मन्दिर भाग लगाईआ। इक्क वखाए पार किनारन, शब्द बेड़े रिहा चढ़ाईआ। जोती नूर कर उज्यारन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। मनमति जगत ललकारन, नौजवानया। आपे वेखे शाह सवारन, जीव जन्त जन्त निधानया। घर घर बैठे सर्ब विचारन, दर दुआरा किसे ना साचा माणया। वेले अन्तिम आए हारन, ना कोई किसे छुडाणया। गुरमति होए मात उज्यारन, वड झुलाए नाम निशानया। भगत सुहेला पाए सारन, साचा मेला वाली दो जहानया। ना कोई करे मात उधारन, अमृत बरखे साचा सावण, धार ठंडी ठार रखानया। नेड़ ना आए कामनी कामन, पुरख अबिनाशी धुर दरगाही सच्चा जामन, ठंडी छाएं एका राह सच वखानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा आपे देवे गुरमति करे परधानया। गुरमति कर परवान, निमस्कारदी। प्रभ अबिनाशी दीआ जिया दान, जन भगतां वाजां मारदी। प्रगट होया नौजवान, पुरख अबिनाशी विच जहान, गुरमुखां तन बस्त्र अस्त्र शब्द शृंगारदी। वेखण आए बण के काहन, संग रखाए धर्म निशान, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारदी। हरि सरन सच्ची दरगाह, सच टिकाणया। हरि सरन तुट्टे जम का
फाह, मिले शब्द सच्चा बबाणया। हरि सरन गुरमुख विरले मिलदा थाँ, बंधन बन्दी बन्द कटानया। हरि सरन गुरमुख बणाए हँस कां, शब्द साची चोग चुगा रिहा। हरि सरन दरगहि साची देवे थाँ, आवण जावण गेड़ कटा रिहा। हरि सरन पुरख अबिनाशी पकड़े बांह, त्रैभवन पार करा रिहा। हरि सरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूर मेल मिला रिहा। गुरमति गुर दर होए परधानया। कलिजुग मिटे अन्धेरी शामन, जोती चमके गुरसिख दामन, करे प्रकाश कोटन भानया। वेखे नाम निरँजण इक्क निशानण, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमति गुरमुख धार। सच कराए वणज वपार। सोलां कलीआं तन शृंगार। लक्ख चुरासी उतरे पार, नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार। शब्द तीर निराला छुटे, पंजां चोरां फड़ फड़ कुटे, साचे अन्दरो कढ्ढे बाहर। तन नगारे शब्द लगाए एका चोटे, आपे परखे खरे खोटे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। दरगाह साची सच सच्चे दरबारया। गुरमति गुर की रीत, चरन प्यारया। ना कोई मन्दिर ना मसीत, अन्दरे अन्दर जन निमस्कारया। अचरज चले चलाए मात रीत, अक्खर वक्खर बणत बणा रिहा। मानस देही रक्खे ठंडी सीत, रसना जिह्वा जिह्वा रसना एका गीत सुहा रिहा। आपे परखे घर घर नीत, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। गुरमुख साचा संत सुहेला मानस देही जाए जीत, कलिजुग बेड़ा पार करा रिहा। मिले मेल हरि साचा मीत, लक्ख चुरासी गेड़ आप कटा रिहा। कलिजुग औध रही बीत, सतिजुग साचे जन्म दवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरदुआरा गुर गुर अन्दर जोती नूरा डूंघी कन्दर काया मन्दिर आप सुहा रिहा। गुरमति गुर दर आई, हरि हरि मेहरवानया। गुरमति रिहा समझाई, गुरमुख वेखण विच जहानया। दर घर जायण चांईं चांईं, बैठ शब्द विच बिबाणया। पकड़ उठाए फड़ के बांहीं, नाम जपाए श्री भगवानया। सदा रखाए ठंडी छाँईं, एका राह सच वखानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा आपे देवे गुरमुख करे परवानया। हरिजन अपार विच संसारया। मानस जन्म पैज संवार, पार उतारया। खुल्ल्हे बन्द किवाड़, सहिजे सहिज साचे शब्द तन शृंगारया। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, शिव शंकर ब्रह्मा इन्द्र आप जगा रिहा। जोती जामा चमके तेज, शब्द सिँघासण डेरा ला रिहा। सोहँ फड़या साचा नेज, अष्टभुज एह समझा रिहा। धरत मात बणाउँणी साची सेज, लक्ख चुरासी गोदी विच बिठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी बणत बणा रिहा। हरि चरन सरनाए मन बैरागया। मिल्या मेल हरि हरि राए, सोया मोया तन उठ जागया। होया मेला साचे थाई, एका सुणया साचा रागया। ना कोई दीसे पिता माई, चरन कँवल कँवल चरन हरि साचे लागया। ना कुछ पीए ना कुछ खाए, मिल्या मेल कन्त सुहागया। इक्क जपाया साचा
नांए, ना कदे सोए सदा जागया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन सरन चरन हरि जन आए भागया। हरि चरन सरनाई, मिले मात वड्याई, लिख्या लेख धुर संजोगया। बेमुख करे क्या चतुराई, प्रभ लाया हउमे रोगया। ना कोई जाणे जीव गुसांई, कवण देवे दरस अमोघिआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साचा मेला इक्क अकेला वक्त सुहेला, आपे गुर आपे चेला, साचा रस आत्म घर बैठ हरि आपणा आप भोगया। साचा भोग शब्द हुलास। निज घर आत्म साचा वास। पूर कराए आपणा कामा, होए प्रकाश विच प्रभास। सोहँ वज्जे इक्क दमामा, काया मण्डल सोहणी रास। चार कुन्ट हड्ड मास नाड़ी चामा, ना कोई जाणे कवण दुआरे वसे पवण स्वास। कवण घर वसेरा साचे रामा, कवण तन दए बनवास। कवण कूटे शब्द घेरा, मन वैराग ना होए उदास। कवण सु वेला सञ्झ सवेरा, अज्ञान अन्धेरा जाए विनास। कवण चुकाए मेरा तेरा, इक्क वखाए पृथ्वी अकाश। कवण ढाहे भरमां डेरा, पंजां चोरां करे नास। कवण गुर कवण चेरा, कवण होया रहे दास। कवण वसाए काया खेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां होया रहे सद दासन दास। हरि चरन सरनाई जन्म सुहेलया। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, मेला मेलया। पूर्ब लहिणा देणा रिहा चुकाई, कलिजुग आया अन्तिम वेलया। दर दुआरे कट्टण आया जम की फाही, अचरज खेल प्रभू कलि खेलया। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांहीं, वसाए धाम इक्क नवेलया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती सच ध्याना। शब्दी जोती मेल भगवाना, वरन गोती ना कोई निशाना, साचे दर रिहा सुहाई। हरि चरन सरनाई पुरख अगम्मया। भेव रहे ना राई, दे मति रिहा समझाई, कलिजुग जीवां अन्न्हयां। जाति पाती भेव चुकाई, पुरख बिधाती दया कमाई, अमृत बूंद स्वांती इक्क प्याई, भाण्डा भरम प्रभ भन्नया। ना कोई जाणे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई। ज़ात कुजाति कलिजुग तेरी अन्धेरी राती, धरत माती रिहा मिटाई। एका बन्न्हे चरन नाती, रक्खे पति कमलापाती, एका घर एका जिया, एका दीआ एका हीआ, एका नीआ एका बीआ, लक्ख चुरासी रिहा उपाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत सुहेले चरन सरन सरन गुर चरन इक्क रखाई। हरि चरन सरनाई भरम चुकाया। मिल्या मेल साचे माही, धर्म धराया। ज़ात पात कोई दीसे नाही, वरन अवरनां नज़री आया। कलिजुग धोण आया छाही, अमृत जल इक्क रखाया। लेखा लिखे फड़ फड़ बांहीं, धर्म राए दर बहाया। देवे वर बेपरवाही, तख्त सिँघासण डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा साचा राणा सर्ब थांईं रिहा वरताया। हरि चरन सरनाई धर्म द्वारया। पूर्ब कर्म विचार, बणत बणा रिहा। दर घर साचे पाए सार, धर्म राए
करे ख़बरदार, चित्रगुप्त संग रखा रिहा। लेखा लिखणा सच दरबार, लहिणा देणा ना कोई करना मात उधार, साचा हुक्म सुणा रिहा। लक्ख चुरासी, आपणा भार आप उठाउँणा। कूड़ कुटम्बा नाता तुट्टे, शब्द निराला तीर छुट्टे, अग्गे हो ना किसे बचाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सरनाई इक्क रखाई, दर दरबारा इक्क खुल्हाउँणा। हरि चरन सरनाई सच दरबारया। आपणी करनी रिहा कर, जुगा जुगन्तर वारो वारया। ना जन्मे ना जाए मर, जोती जामा भेख न्यारया। ना कोई तीर्थ तट्ट बणाए साचा सर, शब्द राग ना कोई गा रिहा। डण्डे पौड़े ना जाए चढ़, शब्द घोड़ा इक्क रखा रिहा। जन भगत दुआरे अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी दरस दिखा रिहा। दस्म दुआरी वेख वखाणे काया कोट किल्हा गढ़्ह, जूठे झूठे पहरेदारी करे अकारया। जोती जगे अन्दरे अन्दर, शब्द नाद इक्क वजा रिहा। आपे वसे पिच्छे अगाड़ी, ना कोई मास ना कोई नाड़ी, जोत निरँजण कर अकारा, हरि वरतारा सरूप सरूपा वडा भूपा एका भेख वटा रिहा। होए प्रकाश काया अन्ध कूपा, ना कोई जोत सुगंधी ना कोई वखाए दीप धूप, एका एक एक आपणी जोती डगमगा रिहा। चारों कुन्ट ना लगे सेक, सीतल धार हरि करतार निझर धार आपणी आप बहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन चरन चरन सरन गुरमुखां चुकाए मरन डरन डरन मरन ताल तलवाड़ा बहत्तर नाड़ा राग छतीस दन्द बतीस ना कोई सुणा रिहा। ना कोई गाए राग रागनी, मिले मेल हरि कन्त सुहागणी। साची सूरत शब्द तूरत अकाल मूर्त जोत निरँजण सदा जागणी। ना कोई दीसे अन्ध अंध्यार जूठ झूठ ना कूड़ कूड़त, एका रंग प्रभ साचा संग पतित पावनी। सच दुआरा जाए लँघ, वज्जे नाम शब्द इक्क मृदंग, अग्गे दीसे घर सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगे जोत दमक दामनी। दस्म दुआरा पार कराईआ। सोहँ धारा इक्क वखाईआ। आपे वेखे वेख वखाणे शब्द अस्वारा, दूसर कोई दिस ना आईआ। अक्खर वक्खर निशअक्खर, अगणत गणी ना जाईआ। सति पुरख निरँजण जोती धारा शब्द किया बाहरा वक्खर सोहँ नाम रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच सुगात वड करामात, लोकमात मार झात सतिजुग साचे तेरी झोली पाईआ। सोहँ वसे घर न्यार। जीव जन्त ना पाए सार। जोत निरँजण इक्क अकार। सुन्न मण्डल पसर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द वहाए दस्म दुआरी साची धार। ईश्र जोती पूत सपूता जाप सोहँ सच रखाया। सो पिता हँ पूत अख्वाया। नाम धार एका दूत, इक्क दूजे दा लड़ फड़ाया। ना कोई दिसे दिशा कूट, इक्क हुलारा रिहा झूट, प्रभ अबिनाशी रिहा झुलाया। जोती खिटा गया फूट, सोहँ प्रगट बाहर आया। दस्म दुआरी पड़दा गया छूट, काया मन्दिर डेरा लाया। हाटी माटी पंज भूत, निरगुण
रूप हरि समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे अन्दर साचे दर आप आपणा राग सुणाया। किरत कर्म प्रभ कट्ट चरन द्वारया। दुक्खां रोगां चिन्ता सोगां जड़्ह पट्ट, कर तन शृंगारया। काया मन्दिर खोल्ह साचा हट्ट, मिले वस्त इक्क अपारया। सदा वसे घट घट, जोती जगे लट लट, झूठा मेटे अन्ध अंध्यारया। हउमे रोग मेटे फट, साचा लाहा लईए खट्ट, रसना रस आत्म चट्ट,, सोमा वगे निझर धारया। भाग लगे काया मट, पंजे चोर झूठे भट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस देही मिले साचा सर, गुरमुख तारी इक्क लगा रिहा। आए दर द्वार बण भिखारया। किरपा कर हरि निरँकार काया रोग चिन्ता सोग रसना भोग लगा रिहा। चरन प्रीती धर प्यार विच संसार मिले जोत शब्द अपारया। एका रस लईए भोग, झूठा मिटे जगत विजोग, लिख्या हरि सच्चा संजोग कर्म जरम जरम कर्म साचे लेखे ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगण आए इक्क दर, ना कोई दूसर होर अख्वा रिहा। आए दर दर सवाली। जोत निरंतर आप बुझाए तन बसंतर, दिवस रैण करे रखवाली। आत्म जोती नूर नुरंतर, आपे जाणे आत्म अन्तर, कलिजुग घटा रैण काली। काया मन्दिर गगन गगनंतर, आप सुहाए थान थनंतर, दीपक जोती इक्क ज्वाली। दरगाह साची हरिजन बणाए साची बणतर, सोहँ शब्द जग साचा मन्त्र, देवे हरि किरपा कर वाली दो जहानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, एका एक हरि हरि नाम निशानी। गुर संगत बणे मात बरात। एका मंगे वस्त दस्त नाम दात। दिवस रैण तीजे नैण रहण मस्त, साचा नाता पुरख अबिनाशी पुरख बिधात। सोहँ घोड़ा साचा हसत, ना कोई दीसे तन बस्त, अट्ठे पहर मारे झात। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां हउमे काया रोग गंवाए, तन मन्दिर करे ठंडा सांत। सांतक सांत सति सरूरा। दर घर आया दया कमाए, आसा मनसा हरि जी पूरा। चरन सरन सरनाए, जगत रोगा होए दूरा। चले चलाए आपणे भाणे जगत विछोड़ा दूर कराए, रंगण रंग चढ़ाए गूढ़ा। साचा कंगण तन पहनाए, आपणी रंगण आप वखाए, लाल दुशाला सोहँ कंगण शब्द साचा चूड़ा। गुर गोपाला दीन दयाला सद रखवाला गुरमुख साचे चतुर सुजान बणाए, मनमुख मूगध मूढ़्हा। एका तीर निशान रखाए, बजर कपाटी पार कराए, साची हाटी मात वखाए, जोत लिलाटी दीप जगाए, औखी घाटी आप चढ़ाए, काया माटी होए रुशनाए, जगत विकारा दिसे कूड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत हरि दर भिखार, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, देवे वर नाम निरँजण साचा अंजन गुर चरन प्रीती मस्तक साची धूढ़ा। हरि भाणा सदा अटल, गुरमुख विचारया। एका रहे आप अचल, वसे जल थल अन्त ना पारावारया। शब्द सुनेहड़ा अन्दरे
अन्दर रिहा घल्ल, काया माटी सच महल्ल एका हरि उसारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां साचे मार्ग आप चला रिहा। सच बेनन्ती गुर चरन द्वार। गुरमुख काया भागांवन्ती, सुणे पुकार हरि दातार। एका धार जीव जन्ती साध संती, नाम बसंती रंग अपार। जोती जोत सरूप हरि, जगत पिता दाता जगदीश्र आपे बन्न्हे साची धार। साची धार प्रभ मात बणाउँणी। कलिजुग भरम अन्धेरी रात, झूठी माया अन्त मिटाउँणी। चरन कँवल कँवल चरन हरि हिरदे साचा नात, साची बणत आप बणाउँणी। ना कोई वार ना कोई थित्त, ना कोई दिवस ना कोई रात, एका कार आप कराउँणी। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जगत रीती आप अतीती एका एक रखाउँणी। काया मन्दिर सच टिकाणा। दूसर ना कोई मात पछाणा। हड मास नाड़ी पिंजर लहू मिझ गार बनाणा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, साची सेजा आसण लाणा। आत्म सेजा सच सिँघासण कर त्यार पुरख अबिनाशी सच्चा सुनेहड़ा एका भेजा, साचा भाणा दर प्रवाणा विच संसार। लहिणा देणा आप चुकाए जिउँ लेखे लाए जन जन मेजा, धर्मी धार इक्क रखाए। आपे जाणे लहिजा फहिजा, भख भोज एका रंग रंगाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण एका बैठ, शब्द भोग रसन रस लाए। शब्द भोग रसन रस स्वाद। हरि हरिजन साची कार आदि जुगादि। जगत मन्दिर झूठा जूठा प्यार, काया अन्दर वेख ब्रह्माद। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिले मेल घर साचे माधव माध। घर साचे हरि बिराज्जया। सेवक सेवा पूरन कर, करे कराए साचे काज्जया। जगत विकारा गुर अग्गे धर, दर दुआरा साचा साजण साज्जया। शब्द भण्डारा देवे भर, जोत निरँजण रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया घर साचे दर, देवे वर चुक्के डर, धुर दरगाही आए भाज्जया। काया मन्दिर हरि वसेरा। ना कोई दिसे दूजा अन्दर, प्रभ अबिनाशी नेरन नेरा। तीजा खोल्हे माया जन्दर, चौथे करे हक्क निबेड़ा। पंचम जोत प्रकाश करे डूंघी कन्दर, मेट मिटाए अन्ध अन्धेरा। सत्तवें सति सरूप सति प्रकाश, आत्म घर साचे दर, आपे तारे कर प्यारे गुर घर साचे कर कर मेहरां। आत्म दर खोल्हे ताकी। प्रभ अबिनाशी बैठा साकी। लहिणा देणा आप चुकाए, मानस देही रहिंदी बाकी। अमृत साचा जाम प्याए, करे काया पाकी। सोहँ साचा जाप जपाए, नेड़ ना आए हाकन डाकी। कलि कलन्दर दूर कराए, प्रगट होए दरस दिखाए, शब्द चढ़ाए साचे राकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, ना कोई जाणे बन्दा खाकी। जगत पित जगदीश्र हरि ब्रहमादया। जोगी जपी तपी तपीश्र, मुन रिषी ना करे पहिचानया। जोती मिल्या प्रभ एका एक टेक वखानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन मेला जगत अकेला, दर
घर साचे दर साचा मेला आप करानया। मिले मेल पुरख निरँजण, भरम भउ चुक्कया। नेत्र नूर निराला नाम अंजन, जूठा झूठा फल काया सुक्कया। अमृत आत्म धार निझर गुरमुख पी, भण्डारा नाम कदे ना मुक्कया। भगत जगत दुआरे सोहँ शब्द सिख्या, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा भाणा रिहा कर, हरिजन सुहेला देवे वर, ना रोके किसे रोकया। नौ दुआरे दर दर वेख। कवण दुआरे पुरख अबिनाशी नौ अठारे दहि दस मासे लिखे लेख। कवन करे जोत प्रकाशे आत्म लाहे चिन्ता उदासी, संत सुहेला लगाए साची मेख। काया माटी अमृत रस चाटी, सच मण्डल हरि साची रास। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, जोती जामा धरया भेख। साचा शब्द स्वास स्वास, धर्म राए देवे फाँसी, मेट मिटाए बिधना लिखी रेख। जोती जोत सरूप हरि, साचे नेत्र काया खेत्र अन्दरे अन्दर रिहा वेख। अन्दरे अन्दर हरि वखाना। जोत सरूपी खेल महाना। एका शब्द सच तराना। एका नाम गुण निधाना। एका काम श्री भगवाना। एका जाम अमरापद आत्म अमृत साची धार सच प्याना। हरिजन जन हरि दुआरे सद साचा बन्न्हे गाना। इक्क उपजाए तूरत नाद, अनाद अनाहद संग रलाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगण शब्द कंगण साचा तन्दन तन बंधाना। शब्द तन्द बंध करतार। काया मन्दिर अन्दर झूठा अन्ध, नौ चन्द ना जाणे जीव गंवार। मदिरा मास लाए गन्द, रसना ना गाए बत्ती दन्द, नर नारी हरि साचा पुरख भतार। भरम भुलेखा दूई द्वैती भाण्डा भन्न अध विचकार। माण मोह भरम हँकारी वज्जा जन्दर, ना कोई खोल्हे बन्द किवाड़। पुरख अबिनाशी सदा सद बख्शिंदा, हरिजन साचे दर घर साचे देवे वाड़। इक्क उपजाए परमानंद, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह। जगत वखाए झूठा अन्ध, अन्तिम वेले मौत लाड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां पंच पंचायण आप चबाए आपणी दाढ़। पंच पंचायण चुक्के डर। आत्म वेखे साचा घर। ना जन्मे ना जाए मर। ताल सुहावा अमृतसर। तीर्थ वरे पूरे तोले साचा झिरना रिहा झिर। गुरमुख पूरा कदे ना डोल्लया, पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द धार कर प्यार अन्दरे अन्दर आपे बोले। सति पुरख निरँजण खेल अपार। मेल मिलावा हरिजन साचा मीत मुरार, भाग लगाए काया चोले। हउमे रोग रिहा निवार, साचा बख्शे नाम अधार, भरे रहण सद भण्डार, दर दुआरा नर निरँकारा एका खोल्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त जुगा जुगन्त देवे मति सदा रिहा समझा, गुरमुख सदा मात ना डोले। हरि का शब्द बिबाण, जगत उडानया। चारों कुन्टां करे ध्यान, श्री भगवानया। मेट जाए झूठ निशान, छप्पर छन्नया। करे खेल श्री भगवान, विच जहानया। इक्क उपजाए नाम निधान, नौ खण्डीं खेल करानया। सच झुलाए हरि निशान, रंगे रंग नवनया। लेखा लिखे
आप मेहरवान, सत्तां दीपां भेव खुल्हानया। सोहँ खण्डा रसना तीर कमान, आप चढ़ाए वाली दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां दिस ना आए, कलिजुग आत्म अन्न्हया। हरि शब्द अपार, जगत पसारया। प्रभ अबिनाशी जाणे सार, विच संसारया। लक्ख चुरासी कर्म विचार, जोत निरंकारया। भरमे भुल्ला जीव गंवार, माया राणी पैर पसारया। ना मिल्या मीत मुरार, मानस देही पासा आया हारया। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्यान, आत्म जोती देवे नूर अकारया। अमृत बख्शे ठंडी धार, सोहँ जाम पया रिहा। मरे ना जम्मे वारो वार, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। भगत सुहेला उतरे पार, चरन प्रीती इक्क बंधा रिहा। धुर दरगाही साचा मेला, आपणा रंग आप रंगा रिहा। आपणा खेल प्रभ आपे खेला, नौ सत्ती बणत बणा रिहा। आपे गुर आपे चेला, आपे नार साचा पती कन्त सुहागी साचा गीत सुणा रिहा। सोहँ शब्द चढ़ाए साचा तेला धर्म राए दी कटे जेल्हा, साचा रथ हरि समरथ जगत अकथ इक्क चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ा जोती जोड़ा, चारों कुन्ट आप दुड़ा रिहा। हरि हरि शब्द बिबाण जगत जैकारया। दर दर घर घर, वेखे राज राजान, शाह सुल्तान मात हंकारया। पकड़ उठाए नौजवान बेईमान, मारे तेज नाम कटारया। एका रक्खे सोहँ आण, मेट मिटाए पीण खाण, अञ्जील कुरानां वक्त चुका रिहा। आपे जाणे आपणी आण, ना कोई जाणे वेद पुराण, पंडत पांधे आत्म आंधे भरमे हरि भुला रिहा। इक्क झुलाए सच निशान, लेखा लिखे आप भगवान, चार वरनां एका सरना ऊँच नीच भेव चुका रिहा। प्रगट होए वाली दो जहान, जन भगतां करे मात पछाण, शब्द दात वड करामात आत्म झोली हरि भरा रिहा। हरिजन तेरी उत्तम ज़ात, चरन प्रीती साचा नात, कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सोहँ साचा चन्द, मस्तक दीपक आप जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे गगन रहे मग्न जोत निरँजण नर नरायण एका नैण खुल्हा रिहा। हरि हरि शब्द बिबाण गुरमुख प्यारया। दर घर साचे पावे सार, प्रभ अबिनाशी बख्शे नाम अधारया। एका देवे वस्त अपार, पंजां चोरां करे ख्वार, बेड़ा दिसे पार किनारया। मानस देही ना आए हार, साचा शब्द तन शृंगार, कंगण रंगण इक्क चढ़ा रिहा। पुरख बिधाता गुरमुख साची नार, माणे रंग सच भतार, सोलां कलीआं आत्म सेजा हरि विछा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि शब्द बिबाणा विच जहाना, एका एक बणा रिहा। हरि हरि शब्द बिबाण इक्क बणांयदा। जन भगतां देवे साचा माण विच जहान, चरन ध्यान इक्क रखांयदा। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, कलिजुग भुल्ले जीव निधान, गुरमुख साचे हरि जगांयदा। अमृत आत्म देवे पीण खाण, दर घर साचा एका रंगण रंग चढ़ांयदा। दर दुआरे साचा माण, झुल्लदा रहे नाम निशान,
साचा लेखा आप लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीशे तेरे सीसे इक्क निशान रखांयदा। इक्क निशाना देवे रक्ख। पुरख अबिनाशी अलक्खणा अलक्ख। गुरमुख साचा संत सुहेला लक्ख चुरासी विच्चों कीना वक्ख। पुरी शिव घर साचा मेला, मेल मिलाए हरि प्रतक्ख। वधाई जाए मात वेला, प्रभ अबिनाशी लए पति रख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे गुर आपे चेला, दूसर किसे ना आए हथ्थ। जगत जगदीशे कर जगत ध्यान। छत्र झुलाए प्रभ साचे सीसे, शब्द बिठाए विच बिबाण। वेख वखाणे मूसा ईसे, राज राजानां शाह सुल्तान। ना कोई पढ़ाए कुरान हदीसे, ग्रन्थी पन्थी सर्ब मिट जाण। कलिजुग जूठी झूठी चक्की पीसण पीसे, जूठे झूठे जीव शैतान। चुक्के भेव बीस इक्कीसे, करे खेल श्री भगवान। धरीं नींह जगत जगत जगदीशे, नौ दर सच्चे दरबान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तां नौवां नौवां सत्तां आप झुलाए सोहँ शब्द इक्क निशान। सच निशाना हरि झुलाउँणा। कर ध्यान हरि मेहरवान, साचा लेखा मात लिखाउँणा। ना कोई जाणे जीव जन्त निधान, साध संत ना करन पछाण, रंगण रंग सति रगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस इक्कीस जगत जगदीस एका ऊँचा राह वखाउँणा। उच्चा भेव बीस इक्कीस। ना कोई दीसे हड्ड मास नाड़ी चम्मा, छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस। ना कोई पवण स्वास लए दमां, ना कोई करे मात रीस। मात पित ना किसे जम्मा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई रखाए नेत्र मुख काया सुख दन्द बतीस। बीस इक्कीस हरि निशान। राग छतीस मेट मिटान। इक्क इक्क इक्क इक्कीस, राम राज राज राम मेट मिटाए शाह अबलीस। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाड़ी मौत आप उठाए, मगर लगाए संग मुहम्मद चार यार ऐली शाह जिन्न खवीस। ऐली शाह अली उलमान। साचा राम रहीम रहिमान। बेपरवाह आलमुन आलमान। ऐली शाह जिन्न खवीस सभनी थाँ झुल्ले झुलाए इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सति पुरख निरँजण धन्न, शब्द अमोल्लया। सति पुरख निरँजण धन्न, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। सति पुरख निरँजण धन्न, एका घर साचे दर सच जैकारा बोल्लया। सति पुरख अपार आपे करे जगत विहारा, दर दुआरा एका खोल्लया। सति पुरख अपार लोआं पुरीआं धार रिहा बन्न्ह, पूरे तोल तोलणहारा एका तोल साचा तोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणी करनी आपे कर, भेव छुपाए काया चोल्लया। सति पुरख निरँजण धन्न, अगम्म अपारा। सति पुरख अपार ना मरे ना जाए जम्म, रूप रंग ना किसे विचारा। सति पुरख अपारा हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, ना दिसे कोट उसारया। सति पुरख अपार ना दिसे किसे छप्परी छन्न, मन्दिर महल
ना कोई उसारया। सति पुरख अपार कलिजुग जीव भुल्ले निधान, अवण गवण ना कोई कटा रिहा। सति पुरख अपार खण्ड वरभण्ड ब्रह्मण्ड एका धार बधी, एका रंग रंगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वेख वखाणे राजे राणे शाह सुल्ताने बणत बणा रिहा। बणत बणाए हरि भगवाना। करे खेल मात महाना। जोती नूर इक्क रखाना। शब्द तीर इक्क उठाना। रसना चिल्ले आप चढ़ाना। वेख वखाए उच्चे टिल्ले जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां बेमुख चबाए आपणी दाढ़, मगर लगाए मौत लाड़, ना कोई जाणे अगम्मी धाड़, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाना। धर्म राए खोल्हे बन्द किवाड़, बेमुख जीवां देवे वाड़, दर दुआरा इक्क वखाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाना। मगर लगाए मौत लाड़, ना कोई जाणे अगम्मी धाड़, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाना। धर्म राए खोल्हे बन्द किवाड़, बेमुख जीवां देवे वाड़, दर दुआरा इक्क वखाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाना। निरगुण रूप अपार, नूर नुरानया। सरगुण खेल करतार, भेखा भेख विच जहानया। निरगुण रूप अपार, नर नरायण ना किसे पछानया। निरगुण रूप अपार, काया जोती जगे इक्क भगवानया। निरगुण रूप अपार, आपे जाणे आपणी सार, आदि अन्त ना किसे वखानया। निरगुण रूप अपार शब्द मिले वस्त अपार, देवे हरि किरपा कर वाली दो जहानया। दोहां घरां इक्क प्यार, आपे नारी पुरख भतार, साची सेजा पैर पसार, सुत्ता रहे गुण निधानया। निरगुण रूप अपार, भगत अमोल्लया। सरगुण रूप अपार, पुरख अबिनाशी अन्दरे अन्दर बोल्लया। निरगुण रूप अपार, भेव किसे ना खोल्ल्हया। सरगुण रूप अपार जोती जगे अपर अपार, दस्म दुआरी पड़दा खोल्ल्हया। निरगुण रूप अपार, सरगुण बन्न्हे साची धार, शब्द जोती विच टिकाए, आप आपणी दया कमाए, दूसर किसे दिस ना आए, गुरमुखां पड़दा आपे खोल्ल्हया। निरगुण रूप अपार सदा निरवैरया। ना कोई जाणे जन्त गंवार, ना कोई करे संत अधार, झूठे वहिण जगत वहा रिहा। नर नरायण पावे सार, दर घर साचे एका बहिण, मिले मेल कन्त भतार। दरस वेखे तीजे नैणा, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़, नाता तुटे भाई भैणां, तत्ती वा ना लगे हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द तन पहनाए, नेड़ ना आए मौत लाड़। साचा शब्द तन शृंगार। मिले धन वस्त अपार। मिटे जन विच संसार। कोए ना लाए मात संन्ह, ना कोई लुट्टे चोर यार। धर्म राए ना लाए डन्न, मिले मेल पुरख भतार। सुक्का हरया होए तन, जोती नूर इक्क उज्यार। बेमुख जीव होए अन्न्ह, दर घर साचे ना पायण सार। आत्म होई खन खन, प्रगट होए निहकलंक अवतार। गुरमुख रसना कहे धन्न धन्न, सोहँ शब्द चार वरनां इक्क जैकार। हरिजन आत्म जाए मन्न, भरम भुलेखा दए निवार।
भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, शब्द हथौड़ा एका मार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द घोड़े हो अस्वार। शब्द घोड़ा हरि निरंकारया। मिल्या जोती जोड़ा खेल अपारया। धुर दरगाही एका पौड़ा, पुरीआं लोआं बाहर रखा रिहा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, गिणती गणत ना कोई गिणा रिहा। ना कोई अमृत आत्म रस मिट्ठा कौड़ा दस्म दुआरी बन्द रखा रिहा। भगत जनां तन लग्गी औड़ा, पुरख अबिनाशी साचा बौहड़ा, भेव खुल्हाए ब्राह्मण गौड़ा, अमृत मेघ बरसा रिहा। धुर दरगाही आया दौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंड, शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड हथ्थ करतारया। लक्ख चुरासी पाए वंड, संत सुहेले करे ख़बरदार। रंक राजानां वढ्ढे कंड, तिक्खी रक्खे हरि जी धार। वेले अन्त वढ्ढे कंल, मदिरा मासी करे ख्वार। करे खेल विच वरभण्ड, जोत निरँजण नर निरँकार। कलिजुग औध गई हंढ, कर्म धर्म प्रभ रिहा विचार। घर घर दीसे नार रंड, ना कोई सुहागण कन्त भतार। मेट मिटाए भेख पखण्ड, साचा खोल्हे इक्क द्वार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपे जाणे आपणी सार। जाणे आपणी सार सहिज सुखदाया। कलिजुग कर्म विचार, भेव किसे ना पाया। बेमुख जीव कन्त विभचार, नारी हरि भुलाया। चारों कुन्ट दुष्ट दुराचार, मदिरा मास रसन आहार, शब्द शृंगार ना तन कराया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, लोकमात लए अवतार, साची बन्न्हे एका धार, एका राह दए वखाया। साची बन्न्हे धार जगत वड्डियाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम वखाईआ। हउमे हँगता रोग निवार, आत्म भरे शब्द भण्डार, सच दुआरा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां बन्द कुआड़ी आपे आप खुल्हाईआ। खुल्हे बन्द कुआड़ जोत प्रकाशया। जगे जोत बहत्तर नाड़, मिटे उदासीआ। दर घर साचे देवे वाड़, हरि साचा शाहो शाबासीआ। बजर कपाटी देवे पाड़, किरपा करे पुरख अबिनाशीआ। कलिजुग माया देवे साड़, गलों कटे जम की फाँसीआ। शब्द घोड़ी देवे चाढ़्ह, हथ्थ फड़े आपणे रास्सया। नेड़ ना आए पंच धाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे बन्द खुल्हास्सया। कर बन्द खुलास भगत भगवानया। मानस जन्म रहिरास, पुरीआं लोआं वेख वखाणे पृथ्वी अकास्सया। पृथ्वी अकास विच प्रभास आदिन अन्ता गुरमुख साचे विच स्वास शब्द प्यास, प्रभ आत्म तृखा बुझानया। जगत भुलेखा करे विनास, मिलाए मेल साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे वेख वखाणे गऊ ग़रीब राजे राणे शाह सुल्ताने विच जहाने शब्द उडान साचे धाम विच वसन्नया। सच धाम अस्थूल हरि बनवारया। ना कोई पावा ना कोई चूल, शब्द सिँघासण डेरा ला रिहा। ना कोई आदि
अन्त जाए भूल, दीपक जोती इक्क जगा रिहा। करनी करे कन्त कन्तूहल, दूसर होर ना कोई रखा रिहा। लक्ख चुरासी गई भूल, प्रभ जोती भेख वटा रिहा। कलिजुग कुकर्म गया फूल, जूठा झूठा महक महिका रिहा। सोहँ शब्द फड़ त्रिसूल, पत्त डाल्ही आप तुड़ा रिहा। आपे वसे धाम असथूल, शब्द जोती खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे संत सुहेले साचे मेले आपणे आप करा रिहा। शब्द खोज ब्रह्माद ब्रह्मण्ड अपारया। आपे जाणे आदि जुगादि, जुगा जुगन्त खेल अपारया। साध संत वजायण नाद, इक्क सहारा हरि रखा ल्या। करनी करे माधव माध, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखा ल्या। साचा शब्द रक्खणा याद, नौ खण्ड वंड विच वरभण्ड हरि करा रिहा। धरत मात मंगे साची दाद, पुरख अबिनाशी लए लाध, साचा धर्म कवण सुहा रिहा। चले कथा बोध अगाध ना कोई रसना सके अराध, निशअक्खर वक्खर साचा धाम सुहा रिहा। कोई इट्ट ना लाए पत्थर, छत्त मुनारा चार दुआरा उच्च अटल महल्ल ना कोई बणा रिहा। ना कोई लाए प्रेम गारा, राज राजानां ना करे विचारा, शाह सुल्तानां चुक्कया भारा, हौला भार ना कोई करा रिहा। वेला अन्त ना कोई सहारा, ना कोई सहाई, संग मुहम्मद चार यारा, ईसा मूसा मुख छुपा रिहा। खाणी बाणी करे उधारा, वेद पुराणां चुक्के नाअरा, कुरान अञ्जीला जोती तीला छैल छबीला इक्क लगा रिहा। आल वरलड ना कोई मन्दिर ना कोई टीला, गाॅड ख़ुदाई इक्क वसीला, साचा धाम सुहा रिहा। ना कोई रंगण रंगाए सूहा पीला लाल काला चिट्टा नीला, सति सवरनी रंग करा रिहा। आपे करे आपणा मेला, पुरख अबिनाशी रंग रंगीला, जोती जोत सरूप हरि, एक धाम लेखा लिख्त, साचे लेखे आप लिखा रिहा। साचा मन्दिर सच द्वार। जोती जगे अन्दरे अन्दर, साचे शब्द रहे धुन्कार। जूठे झूठे भौंदे बन्दर, नर हरि ना वेखण सच्ची सरकार। नैण लोचण लोइण दरस ना पेखण, अन्दर मन्दिर धूँआंधार। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़न, पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी ना पायण सार। धर्म मन्दिर प्रभ लाए मेखन, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क द्वार। आप लिखाए साचे लेखन, विच वरभण्डी खेल अपार। जोती जामा धारे भेखन, एका नगरी सच समग्री साचा भूप सति सरूप नर हरि सच्ची सरकार। लक्ख चुरासी मिटाए अन्ध अन्धयारा अन्ध कूप, दीपक जोती कर उज्यार। ना कोई रंग ना कोई रूप, जोती जोत सरूप हरि, साचा मन्दिर लोकमात मार झात, इक्क इकांत करे सच त्यार। साचा हाल इक्क बणाउँणा। अमृत ताल विच रखाउँणा। प्रेम जाल चौगिर्द वखाउँणा। शाह कंगाल इक्क दर बहाउँणा। आपे तोड़े जगत जंजाल, साचा मार्ग इक्क रखाउँणा। दीपक जोती मस्तक थाल, गगन गगनंतर बणत बणाउँणा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, जै हिन्द भेव किसे ना पाउँणा। साचा वंडे धन माल, पल्ल गंढ्ढ इक्क रखाउँणा।
फ़ल लगाए साचे डाल्ह, शाह सुल्तान सीस झुकाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे वेखे सच घर, सच टिकाणा विच मात बणाउँणा। सच टिकाणा विच मात बणाए। शब्द कनात चार कुंट लगाए। चार वरनां इक्क जमाइत, ऊँच नीच प्रभ भेव चुकाए। साचा नाता भैण भ्रात, दूई द्वैती रोग गंवाए। ना कोई पुच्छे मात वात, शाह फ़कीर इक्क थाँ रहाए। आपे बणे पिता मात, शब्द साचा सीर प्याए। बैठा दिसे इक्क इकांत, सच सिँघासण डेरा लाए। लोआं पुरीआं वेखे मार झात, दिस किसे ना आए। आपणे रंग सद वसे कमलापात, पति पतिवन्ता साची करनी रिहा कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम आप सुहाए। साचा धाम शब्द तत्त। राज राजानां शाह सुल्तानां दे समझावे मति। ग़रीब निमाणा गले लगाए, बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत। नाम रंगण इक्क चढ़ाए, आत्म रक्खे धीरज यति। साचा धाम हरि सुहाए, लोकमात चलावे साचे रथ। बेमुख जूठे झूठे बन्न्हण दाअवे, अन्तिम सीआं आवे साढे तिन्न हथ्थ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी गथ। जुग जुग धारे भेख, वेस वटांयदा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, साचे लेखे आप लिखांयदा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी काया मन्दिर आपणा आप टिकांयदा। काया मन्दिर हरि उज्यार। अन्दरे अन्दर खेल अपार। दर दर घर घर भौंदे बन्दर, नर निरँजण ना पायण सार। ना कोई तोड़े आत्म वज्जा हँकारी जन्दर, हरि शब्द ना जाणे सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्त आदि अन्त साध संत पूरन भगवन्त करे कराए जै जैकार। जै जैकार हरि रघुनाथ। सच विहारा भगतां साथ। पारब्रह्म प्रभ पाए सार, शब्द चढ़ाए साचे राथ। खेल अगम्म ना पाए सार, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, चलाए सोहँ साची गाथ। सोहँ शब्द जगत वरतंत। रसना गाए भगत पूरन संत। आत्म रस एका पाए, हस्स हस्स प्रभ दर्शन पाए, जिह्वा गुण एका गाए, मेल मिलावा साचे कन्त। निथांउँ निथावयां माण रखाए, फड़ फड़ बांहों पार लगाए, साची कार आदि अन्त। चरन प्यार दिसाए, साची रीत चलाए, लक्ख चुरासी परखे नीत सच सुनेहड़ा इक्क सुणाए, सोए उठाए जीव जन्त। जोती जामा भेख वटाए, रमईआ रामा हरि रघुराए, आप बणाए आपणी बणत। जुग जुग वटाए भेख ग़रीब निवाज्जया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, साचा साजन साज्जया। आप लिखाए लेख अलखणा लेख, करे वेस देस कलि माज्झया। जोती जामा हरि प्रवेश, शब्द घोड़ा रक्खे साचा ताज्जया। सद पुरख सदा आदेस, वड वड शाहो राजन राज्जया। नर हरि हरि नर वड्डा नर नरेश, त्रैलोआं संवारे काज्जया। भगत भगवन्त वड मृगेश, देवे शब्द सच्चा सीस ताज्जया। वेख वखाणे ब्रह्मा विष्न महेष, शिव शंकर कल्ल कि आज्जया। सुरपति राजा
इन्द करोड़ तेतीस, बीस इक्कीसा रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे करे कराए आपणा काज्जया। बीस इक्कीसा हरि जगदीसा, अचरज कल कला कलि धारया। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, वड छल करे विच संसारया। माया जूठा झूठा पीसण पीसा, हथ्थ फड़ी जूठ झूठ बुहारीआ। तुटे माण कुरान हदीसा, ना कोई जाणे अञ्जीला वेद पुराणा चुक्के भेव राग छतीसा, दन्द बत्तीसा ना कोई वखाणया। एका शब्द जगत हदीसा, चार वरनां सोहँ सच्ची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, पकड़ उठाए राजन राज शाह सुल्तान बलकानया। शब्द अवाज़ इक्क लगाए। सीस ताज किसे रहण ना पाए। चारों कुन्ट पैणी भाज, वेले अन्त ना कोई सहाए। पुरख अबिनाशी दर दुआरे एका शात, वेले अन्त पूरन संत लए बचाए। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखाए। हरि करतार सर्बकला समरथ, वरते वरतावे विच संसार। राज राजानां पाए नथ, शब्द डोरी इक्क अपार। बेमुखां फड़ के रिहा मथ, कलिजुग अन्तिम करन विचार। गुरमुखां सगल वसूरे जायण लथ, कर दरस हरि निरँकार। प्रभ शब्द चढ़ाए साचे रथ, सतिजुग साचे बन्न्ही धार। देवे नाम वस्त अनमोल वत्थ, बरन अठारां जै जैकार। महिंमा जगत सदा अकथ, गुर गोपाला दीन दयाला सर्ब रखवाला करे कराए आपणी कार। जोती जोत सरूप हरि, धुर दरगाही सच दलाला इक्क कराए लोकमात मार झात पुरख बिधात शब्द साचा वणज वपार। साचा वणज नाम वपारा। जन भगतां करे नाम प्यारा। आदिन अन्त विच संसार जुगा जुगन्त विच संसार आप बणाए साची बणता, पुरख पुरखोतम अलख निरँजण दिवस रैण इक्क सहारा। ना कोई जाणे जीव जन्त, करे खेल साचा कन्त, नौ खण्ड पृथ्वी एका धारा। हउमे रोग करे भस्मंत, धुर संजोग निभाए अन्त, सोहँ भोग लगाए आत्म साचा तत्त धुनी जै जैकारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, शब्द रक्खे इक्क बिबाणा। शब्द धुनी जै जैकार। सच दुआरे आपे सुणी, आपे खोल्हे बन्द किवाड़। आप उठाए रिखी मुनी, मेट मिटाए धूँआंधार। संत सुहेले जाए चुणी, दस्म दुआरे कर प्यार। शब्द पहनाए सिर साची चुन्नी, रक्खे पति विच संसार। पुरख बिधाता वड गुण गुणी, सुणे सुणाए शब्द अपार। बेमुखां चोटी जाए मुंनी, कलिजुग अन्तिम कर ख्वार। ना कोई दीसे ईसा मूसा मुहम्मदी सुन्नी, पंडत पाधे एका धार। ग्रन्थी पन्थी जाए भुन्नी, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। लक्ख चुरासी वसे जूनी, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संत सुहेले कराए मेले आप बणाए सच सच्ची सरकार। नर हरि सच्ची सरकार सच दरबारया। आदि अन्त ना जाए हार, जन भगतां रक्खे साचा प्यार, ना कोई पहने बस्त्र शस्त्र तेज़
कटार, शब्द खण्डा अपर अपारया। दूसर रक्खे ना कोई पहरेदार, चार कुन्ट दहि दिशा वेख वखा रिहा। एका एक जन भगतां रक्खे मीत मुरार, शब्द सुनेहड़ा इक्क दवा रिहा। वक्त चुकाए संग मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा भरम भुला रिहा। कोई ना जाणे नर नार, सच हदीसा ना कोई पढ़ा रिहा। वरन अवरनां करन विचार, इक्क जगदीसा जोत जगा रिहा। धरनी धरनां वड बलकार, छत्र सीसा इक्क झुला रिहा। सोहँ खण्डा तिक्खी धार, प्रभ आपणे हथ्थ उठा रिहा। वेख वखाणे बंक राज द्वार, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़बरदार करा रिहा। भाणा मन्नणा अन्त करतार, नेत्र नैणा हरि वखा रिहा। जूठा झूठा चुक्कणा पए भार, धर्म राए राह तका रिहा। कोई ना होए अग्गे सहार, माया धन्दा भरम भुला रिहा। भैण भाई ना दीसे कोई भतार, मात पिता ना कोई छुडा रिहा। बेमुखां अन्तिम पैंदी मार, जम राजा लेख चुका रिहा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, साचा मार्ग इक्क वखा रिहा। साचा नाम जगत जैकार शब्द निशान इक्क झुला रिहा। वेख वखाणे वारो वार, अन्तिम मेला हरि मिला रिहा। जमन किनारा सच करतार, जोती मन्दिर हरि बणा रिहा। प्रगट होए विच संसार, सत्तां दीपां राह वखा रिहा। मान सरोवर इक्क जल धार, अमृत धारा हरि वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे गुर आपे चेले, धुर दरगाही मात मेले, वसे धाम इक्क इकेले, साचा रंग रंगा रिहा। हरि का खेल अगम्म, वड संसारया। हरि का खेल अगम्म, भेव कोई ना पा रिहा। लोकमात एका सच धर्म, साचा झण्डा आप झुला रिहा। ना कोई लाए उत्ते दम, सोहँ डण्डा उप्पर लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लेखा लिखे हरि, नव खण्ड वेख वखाणे चतुर्भुज विच ब्रह्मण्डां, उत्भज सेत्ज जेरज अंडां, पड़दा उहला ना कोई रखा रिहा। कलिजुग काला अन्तिम कन्ढ्ढा, शब्द सरूपी फड़या खण्डा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, एका एक करा रिहा। शब्द खण्डा हरि दो धार। मेट मिटाए जगत पखण्डां, तोड़े माण सर्ब हँकार। वढ्ढी जाए सभ दीआं कंडां, ना कोई मात अटका रिहा। आत्म होई सर्ब घमंडां, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम डण्डा, ना कोई किसे छुडा रिहा। जीव अलनेक कमच खेल ख़ुदाया। ना कोई जाणे शाह तबरेज़, शमस सबराया। शब्द सुनेहड़ा नूर मुहम्मद रिहा जगाया। वेख वखाणे शाह अंग्रेज़, नंगी फरंगी पिट्ठ कराया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, भारत खण्ड विच ब्रह्मण्ड नौ खण्ड धाम सुहाया। धाम सुहाया नूर अलाही, अल्ला नूर। जगत मलाही हरि भरपूर। दर घर साचे इक्क मलाही, ग़रीब निवाज़ा हाज़र हज़ूर। वेख वखाणे सभनीं थाँईं, ना कोई जाणे नेड़े दूर। जूठी झूठी मिटणी शाही, आपे करे चूरो चूर। चारे यारां पाए फाही, शब्द सरूपी रिहा घूर, जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम रस, रस नाम हयात आब, आब हयात
सति सरूर।हक्क हलाल विच जहान। जल्वा जलाल हरि रहिमान। सच हदीसा शब्द कुरान। एका मन्दिर एका अन्दर, एका दीपक एका जोती एका थान। एका हाज़ी एका काअबा। प्रगट होए दो दोआबा। कोई ना झल्ले मात ताबा। काला वेस मुख नकाबा। चिट्टे अस्व चरन रकाबा। जोती जोत सरूप हरि, एका राग आप सुणाए, जगत सुणाए साचा रागा। नूर नुरंतर नूर जहान। शब्द बसंतर जगत बेईमान। वेख वखाए गगन गगनंतर, सच हदीसा अंज़ील कुरान। हक्क हकीका शाह रफ़ीका, कवण मन्त्र जगत तौफीका कर ध्यान। आपे पाकन पाकी पीका, रसना रस माया फीका, महिबान बीदो मेहर मेहरबान। जोत सरूपी नीकन नीका, शब्द कराए इक्क वसनीका, रहिमत रहीम रहिमान। आपे जाणे भेव जी का, जोती जोत सरूप हरि, साचे मन्दिर कर ध्यान। जोत अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणा राह, सृष्ट सबाई बणे मलाह, सच दुआरा रिहा खुल्हाईआ। चार वरनां एका थाँ, पुरख अबिनाशी एका नाम बेऐब परवरदिगरा, लोकमात बणे सहारा, दूसर कोई दिस ना आईआ। एका एक जगत जैकारा, शब्द भगत मोख दुआरा, दूसर होर ना कोई सहारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, ख़ुदी ख़ुदाई, झूठे बन्दे आत्म अन्धे कर्म विजोगी अनरस भोगी, भरम भुलेखा रिहा मिटाईआ। भरम भुलेखा चुक्के चरन द्वारया। जोती तीर एका छुट्टे, शब्द वज्जे काड़ काड़या। लक्ख चुरासी चोग निखुट्टे, वगे वाह तत्ती हाढ़या। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, धरत मात बणे अखाड़या। शब्द सरूपी फड़ फड़ कुट्टे, मौत घोड़ी रिहा चाढ़या। धर्म राए दर अन्तिम सुटे, आप चबाए आपणी दाढ़या। जन भगतां प्याए अमृत एका घुट्टे, लक्ख चुरासी नाता छुट्टे, दर घर साचे देवे वाड़या। शब्द पंघूड़ा साचा झूटे, सच हुलारा इक्क दवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण तख्त बिराजे, जोत सरूपी करे काजे, भगत जनां कलि रक्खे लाजे, सरगुण निरगुण दोवें भेख वखा रिहा। निरगुण सरगुण जगत भेख अवल्लड़ा। गुरमुखां विरला नेत्र लए वेख, जोत सरूप हरि इकल्लड़ा। आत्म दर दुआरे लग्गी साची मेख, नाम जोती दीपक एका बलड़ा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, गुरमखां आत्म दर दुआरे अगे खलड़ा। कलिजुग जीव रहे वेख, चारों कुन्ट पए तरथल्लड़ा। पकड़ पछाड़े फड़ फड़ वड औलीए पीर शेख़, शब्द अन्धेर एका झुलड़ा। ना कोई दीसे वड सेठ कौड़ा रेठ, मायाधारी कर ख्वारी वेले अन्तिम हरन दंमड़ा। मिटदी जाए चार यारी, पंचम तेज़ सच्ची सरदारी, धुनी नाद नाद धुन अगम्म अपारी। एका राग हरि सुणाए, जगत त्याग राह वखाए, संत सुहेले आप जगाए, आप कराए आपणे मेले, शब्द फड़ाए साचा पलड़ा। शब्द पला हथ्थ फड़ांयदा। इक्क इकला आपे खेले, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल सर्ब थाँईं आप समांयदा। जोती खेल घड़ी घड़ी पल पला, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक सचखण्डी बणत बणांयदा। पुरीआं
लोआं इक्क कर्म, सत्तां दीपां सति धर्म, उच्च मुनारा शब्द जैकारा, हरि गिरधारा विच संसारा पहली वारा लोकमात उपजांयदा। मेट मिटाए धुँदूकारा, दीपक जोती कर उज्यारा, शब्द जैकारा इक्क लगांयदा। जन भगतां दस्से राह न्यारा, ढोल मृदंग ना कोई रखांयदा। करे खेल अपर अपारा, वरनां बरनां वसे बाहरा, करे कराए सिरजणहारा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साचा धाम नौ दुआरा पसर पसार, जूठा झूठा मोह चुकांयदा। चुक्के मोह जगत जंज़ाल। माया राणी झूठा धरोह, जीव जन्त होए कंगाल। दर दर घर घर बैठे रहे रो, ना कोई करे मात संभाल। करे विहारा छब्बी पोह, कलिजुग अन्तिम अन्त इक्क सुहाए, अमृत आत्म काया साचा ताल। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन जन हरि संत प्यारे फ़ल लगाए काया डाल्ह। काया डाल्ह फुल फुलवाड़ी। लग्गणा फल सतारां हाढ़ी। जगे जोत बहत्तर नाड़ी। शब्द घोड़े साचे चाढ़्ही। सदा रहे पिछे अगाड़ी। बजर कपाटी रिहा पाड़ी। नेड़ ना आए मौत लाड़ी। पंजां चोरां रिहा साड़ी। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर भाग लगाए, अन्दरे अन्दर जोत जगाए, शब्द सरूपी डंक वजाए, होए सहाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। नाम कपड़ अपर अपार। आपे माई आपे बप्पड़, पुरख बिधाता मति मुरार। कोटन कोट तारे पप्पड़, जोत जगाए नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धार। साचा सूत्र साचा तन्द। जोती जामा शब्द अनन्द। पूरन करे कामा अन्तिम कलिजुग वजाए शब्द दमामा, बेमुखां भरमां ढाहे कंध। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख वेखे मात सच्चे चन्द। सूरज चन्द चन्द प्रकाश। सर्ब ब्रह्मण्ड हरि मृगिन्द जगत गुणतास। जगत मिटाए जूठी झूठी कंध, सच ब्रह्म सगल रहिरास। शब्द सरूपी पाए फंद, पकड़ पकड़ पकड़ उठाए हड्ड नाड़ी तन मास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे बन्द खुलास। शब्द सूत्र नाम तार। पुरख अबिनाशी खिच्चे मात, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमखां बन्न्हे साचा नात, देवे गंढ्ढ अपर अपार। आत्म रक्खे जगत ज़ात, सदा सुहेला रखे ठंड। मेट मिटाए अन्धेरी रात, आप कराए साची वंड। कलिजुग अन्तिम पुच्छे वात, मेट मिटाए भेख पखण्ड। करे खेल नौ सात, दीपां लोआं पाए वंड, चन्द मण्डल हरि सच बरात। वेख वखाए खण्ड खण्ड जोती जामा खेल बिधात। बेमुखां देवे अन्तिम दंड, गुरमुखां अमृत बूंद स्वांत। मिले वड्याई विच वरभण्ड, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे वेख वखाणे, उत्भज सेत्ज जेरज अंड। साचा सूत्र रंग रंगीला। जोती नूरा छैल छबीला। आपे जाणे लाल सुनिहरी सूहा चिट्टा पीला नीला काला। धार लहरी वेख वखाणे उच्चा टीला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सुवरनी एका करना चार वरनां एका एक साचा सूत्र साची तन्दी।
कलिजुग अन्तिम अन्त जन भगतां कटाए बन्द बन्दी। वेख वखाणे साध संत, कवण दुआरे चन्द नौचन्दी। लोकमात बणाए आपणी बणत, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई होई अन्धी। साचा सूत्र धारी सति। पुरख अबिनाशी कर्म विचारी, दे समझावे मति। लक्ख चुरासी जावे हारी, कोई ना जाणे मित गति। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यारी, ना कोई जाणे धीरज यति। माया राणी हैंस्सयारी, रहण ना देवे किसे पति। ना कोई पुरख ना कोई नारी, एका भुल्ला कमलापत। भरमे भुले जीव गंवारी, जूठी झूठी उब्बल रत। जन भगत सोहण चरन द्वारी, आप चढ़ाए साचे रथ। पूर्ब कर्म रिहा विचारी, जगत जंजाला मात मथ। दर घर साचे पैज संवारी, सोहँ पाई साची नत्थ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत जुग अकथ। साचा तन्दन बंधे डोर। लक्ख चुरासी तुटे फंदन, आपे पकड़े पंजे चोर। निझर रस इक्क परमानंदन, काया अमृत अन्धेर घोर। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंदन, हरिजन चुकाए मोर तोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सूत्र साचा वट, आपे देवे घट घट, दूसर नाही दिसे होर।