पहली हाढ़ २०१२ बिक्रमी निशान साहिब वास्ते लिख्त होई जेठूवाल
बरस मास दिवस रैण वार थित्त। घड़ी पल जल थल हरि अटल, वेख वखाणे नित नवित्त। वल छल कलि प्रबल, चार कुन्टां वेख वखाणे सृष्ट सबाई रिहा जित्त। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणी थित्त। वार थित्त थित्त वार दिहाड़ा। पुरख अबिनाशी आप लिखाए, कलिजुग लेखा पहली हाढ़ा। रंक राजानां कढ्ढे भुलेखा, शब्द सिँघासण सच अखाड़ा। जीव जन्त साध संत रहे वेखी वेखा, आपे वेखे बहत्तर नाड़ा। शब्द सिँघासण लोकमात लाई साची मेखा, ज़िमी अस्मानी तुट्टे पाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे मात वड्याई। शब्द सिँघासण तेरी साची बणत बणाई। छब्बी पोह शब्द म्यानो खण्डा धू सच किरपान हथ्थ उठाई। लक्ख चुरासी रही रो, गुरमुखां दुरमति मैल रिहा धो, पहली हाढ़ ख़ुशी मनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी साची भेंटा, जगत जगदीसा साचा बेटा रिहा भेंट चढ़ाई। चढ़या भेंटा हीरा लाल। साध संगत तेरा ताणा पेटा, एका हरि बणया मात दलाल। सच सिँघासण खेवट खेटा, इक्क सुहाया अमृत ताल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे
संत जनां होए सदा रखवाल। शब्द सिँघासण कर त्यार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। पहली हाढ़ खेल अपार। गुरमुखां करे शब्द वाड़ी, चारों कुन्टां लावे पार। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, चारों कुन्टां शब्द अस्वार। आपे होए पिछे अगाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका करे मात वपार। शब्द सिँघासण हरि हरि धामा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी पूर कराए आपणा कामा। मानस देही जगत विनासण, अन्तिम कलि कोई ना दामा। एका जोत पुरख अबिनाशण, जूठा झूठा चामा। आपे वेखे वेख वखाणे पृथ्वी अकाशन, कवण दुआरे वज्जे सच दमामा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका एक एक निहकामा। शब्द सिँघासण मात अपार। करे कराए हरि रघुराए पहली वार। सतिजुग त्रेता दिस ना आए, द्वापर लेखा ना कोई लिखाए, कलिजुग बन्न्हे साची धार। वेद अथर्बण पाए भुलेखा, कवण गुर वरते विच संसार। कुरान अञ्जीलां मिटया औलीआ पीर शेख़ा, वेले अन्तिम आए हार। ग्रन्थी पन्थी उलटी रेखा, जोती भेखा हरि निरँकार। पंडत पांधे रहे वेखी वेखा, तट्ट किनारे रहे ध्यान मार। धरत मात तेरी लिखी रेखा, पुरख अबिनाशी पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर लए अवतार। लोकमात लए अवतारा, बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी साची धारा, साची गणत रिहा गिणाईआ। ना कोई करे मात अधारा, धरत मात दर कुरलाईआ। कलिजुग झूठ पसारा, अन्तिम वार लक्ख चुरासी मदिरा मासी दए दुहाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई मीत ना मुरारा, ना कोई साजण ना कोई प्यारा, नाता तुटे भैणां भाईआ। ना कोई मन्दिर ना दुआरा, ना कोई दिसे शाह अस्वारा, ना कोई होए सहाईआ। ना कोई अन्दर तोड़े जन्दर, दीपक जोत ना कोई जगाईआ। कलिजुग वहिण डूंघी कन्दर, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, धरत मात रही कुरलाईआ। धरत मात दए दुहाई, दर भगवन्तया। वेले अन्तिम हो सहाई, लाज रखाए जुगा जुगन्तया। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, जूठे झूठे जीव जन्तया। कोई ना पकड़े किसे बांहीं, मेल मिलावा साचे कन्तया। दर आई चांईं चांईं, मेरी पूरन आस कराई पूरन भगवन्तया। सदा रक्खी ठंडीआँ छाँईंं, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दासन दास सर्ब अखवन्तया। आई दर करे पुकार, मात धरत दए दुहाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार कर विचार, कलिजुग तिक्खी धार रखाईआ। बेमुख भुल्ले जीव गंवार, जूठा झूठा चुक्कया भार, साचा राह ना कोई वखाईआ। एका मार हरि वदान, रंक राजान जीव शैतान वड गुमराहीआ। नाम फड़ तेज़ कटार, मारी जाईं वारो वार, शब्द घोड़े हो अस्वार, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग कर्म गया
हर, धरत मात रही कुरलाईआ। धरत मात दर पुकार, धाहां मारदी। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सत्त सागरां होई पार, डूंघी लहर ना कोई तारदी। ना कोई वेखे गहर गम्भीर, साची खेल सच्चे करतार दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण जल जल कवण समरथ रथ रथ समरथ खेल अपर अपार दी। दया निध निध दया दाती। आपे जाणे आपणी बिध श्री भगवान बवन्जा करोड़ सृष्ट जो जन रचाई कर कर सिद्ध। कलिजुग बल धारे किरपा आप करे, आपे करे आप पछाण। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्त जोत धर, भेखा भेखी भेख धर। सच सिँघासण सच दुआरा। सच घर दरस पुरख अगम्म अगम्म अपारा। जन भगतां सदा दासन दास, आवे जावे वारो वारा। वरते वरतावे पृथ्वी अकाश, मात पताल साची धारा। शब्द चलाए इक्क स्वास, मेट मिटाए धुँदूकारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण जगत अपारा। शब्द सिँघासण हरि निरँकार। चारों कुन्ट शब्द सरूपी इक्क द्वार। आपे वेखे वेख वखाणे सच सुल्ताना हरि मेहरबाना सच घर कवण दरबार। जोती नूर इक्क महाना। शब्द ताज सच सुहाणा। नाम निरँजण पहरेदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेखे घर, आपे जाणे आपणी कार। सच सिँघासण सहिज सुख भरया। जोती जामा शब्द दमामा, आप आपणा कारज करया। लक्ख चुरासी एका तामा, सच भण्डारा हरि जी भरया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप मिटाए लक्ख चुरासी डरया। शब्द सिँघासण माण रखाए। लोकमात मार झात, हरि दए वड्याए। चार वरनां इक्क जमात, ना कोई जाणे ज़ात पात, एका दिवस एका रात, एका नाम हरि सुणाए। एका पित एका मात, एका शब्द एका दात, एका कन्त प्रभ साचा जीव जन्त, नर हरि हरि नर आप अख्वाए। जोती जामा भेख बेअन्त, वेख वखाणे साध संत, दूसर कोई भेव ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण डेरा लाए। शब्द सिँघासण डेरा हरि सुल्तानया । गुरमुखां मिल्या मेल विच जहानया। आप चुकाए मेर तेर, सतारां हाढ़ी महानया। शब्द सरूपी पाए घेरा, चारों कुन्ट राजानया। खिची आए चेला गुर गुर चेला गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण एका एक महानया। सच सिँघासण हरि सुहाए, तख्त बिराज्जया। दूसर कोई ना दीसे थांएँ, जोत जगाए देस माज्झया। घर घर उडदे दिसण कांएँ, माण गंवाए राजन राज्जया। शब्द डोरी पाए फाहे, वेखे खेल कल कि आज्जया। आपे लेखा लिखे साचा नाएं, साचे साजन रिहा साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण जोत बिराज्जया। जोत बिराजे शब्द उडान। देस माझे हरि भगवान। धरत मात तेरा रच्चया काजे, कन्त सुहागी वाली
दो जहान। आपे रक्खे मात लाजे, अट्ठे पहर ध्यान। शब्द घोड़े चिट्टे ताजे, सोलां कलीआं पाए पलान। सत्तां दीपां साजन साजे, इक्क झुलाए सच निशान। नौ खण्ड पृथ्वी राज राजान, पुरीआं लोआं बंध बंधान। मात पताल अकाश अकाशे, खण्ड ब्रह्मण्ड एका आण। आप आपणा साजन साजे, एका रक्खे जगत माण। जन भगतां मारे आत्म अवाजे, शब्द जोती खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखाए त्रैलोकी माण। सच सिँघासण हरि भगवाना। जोती जामा खेल महाना। शब्द दमामा इक्क वजाना। राज राजानां शाह सुल्तानां इक्क टिकाना। नाम निधाना चतुर सुजाना सृष्ट सबाई वंड वंडाना। लोआं पुरीआं मार ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणा खेल महाना। लोआं पुरीआं मार ध्यान, बणत बणांयदा। ब्रह्मे छड्डणी पई दुकान, जन भगत उपजांयदा। शिव शंकर होए हैरान, पुरख अबिनाशी भेख वटांयदा। इन्द इन्द्रासण करे पछाण, करोड़ तेतीसा मुख भवांयदा। शब्द सिँघासण हरि मेहरबान, लोकमात चिखा बणांयदा। गुरमुखां देवे जीआं दान, बेमुखां अग्नी भेंट चढ़ांयदा। पहली हाढ़ दिवस महान, लेखा लेख लेख चुकांयदा। आप बणाए धर्म निशान, वाली दो जहान दया कमांयदा। भरमे भुल्ले राज राजान, शाह सुल्तान भेव ना पांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, एका एक शब्द बिबाण, चारों कुन्टां सद उडान, दिस किसे ना आंयदा। काया रथ इक्क महान, विच समरथ बेपछाण, पकड़े नत्थ जीव निधान, दहि दिशा आप फिरांयदा। कलिजुग सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कर दरस सगल वसूरे जायण लथ, सिँघ मनजीत सदा अतीत इक्क निशान अटल रखांयदा। जगत जगदीश महिंमा अकथ, राज राजानां जाए मथ, सृष्ट सबाई होई सथ , ना कोई किसे छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सिँघासण जोत धर, साची रचना आप रचांयदा। रचन रचाए आत्म मूल। गुरमुख मात ना जाए भूल। शब्द दात प्रभ साची दए, सोहँ नाम इक्क त्रिसूल। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, वेख वखाणे प्रभ विछड़े गुरमुख साचे कन्त कन्तूहल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगण रंग चढ़ाए, शब्द निशाना मात बणाए, साचा रंग हरि चलूल। रंगण रंग रंग अपारी। धुर दरगाही आप ललारी। कलिजुग तेरा वेख भेख, करे खेल प्रभ वड संसारी। साचे लोचण लैणा वेख, कवण कल वरते उप्पर धरते, कवण करे खेल न्यारी। करे खेल प्रभ वड संसारी। साचे लोचन रिहा वेख, कवण करते खेल प्यारी। आप लिखाए साचा लेख, कलिजुग तेरी उखड़े मेख, धरत मात दर आए पुकारी। जोती जामा धरया भेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े चिट्टे अस्व, साचे दर करे त्यारी। साचा दर पहला घर। पुरख अबिनाशी देवे वर। जोत निरँजण पार उतारे, लछमी फूलन बरखा कर। चरन कँवल सरनाई पड़। साचा राह एका
फड़। दूजे घर जाए वाड़े, शब्द उठाए साची धाड़। जोत निरँजण लाए जड़। आप आपणे अग्गे खड़। जोती जोत सरूप हरि, तीजे दुआरे हरि निरँकारे शब्द पसारे आपे आप जाए वड़। तीजा दर दर दरवेश। पवण पुकारे सच प्रवेश। शब्द हुलारे वेस अनेक। ठंडी ठारे सद बिबेक। ओंकारे एका एक सुन अगम्म ना लावे सेक। जोती शब्दी पए जम्म, एका माता पिता हरि वसेख। दस्म दुआरी धार भन्न, चौथे घर रक्खे टेक। कोई ना लाए चोर सन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, चौथे घर आपे वड़, सृष्ट सबाई रिहा वेख। चौथे घर बन्द किवाड़। आपे वेखे पहली हाढ़। गुरमुख साचे संत सुहेले शब्द डण्डे रिहा ताड़। मानस देही एका वर, मैले काया चोले देवे पाड़। लेखा चुक्के गुर चेले, जूठी झूठी मुक्के धाड़। होए सहाई अन्तिम वेले, दरस दिखाए सतारां हाढ़। अचरज खेल हरि जी खेले, बेमुखां साड़े नाड़ नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत सुहेले दर घर साचे देवे वाड़। दर घर साचा सच टिकाणा। पंचम कर दरस, आपे चतुर सुघड़ स्याणा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए सच घर, छेवें घर रहे वक्खर, रेख भेख कोई दिस ना आणा। अक्खर वक्खर हरि निरँकार । साचा लेखा लिखे काया मन्दिर साचे पत्थर, बजर कपाट देवे पाड़। लक्ख चुरासी लथ्थी सथ्थर, लेख चुक्के कलिजुग मुक्के सतारां हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे अटल मुनारे हरिजन प्यारे देवे वाड़। सच दुआरा सति सतिवादी। पुरख अपारा बोध अगाधी। शब्द धारा माधव माधी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंगे रंग छैल छबीला, आपे जाणे आपणा हीला, पवणी शब्दी शब्दी पवणी नादी। पवण शब्द पवण नाद सुन। बोध अगाध अगाध बोध, वेख वखाए रिख मुन। वड जोधन जोध हिरदा सोध, गुरमुख साचे मात चुण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा धाम सुहाए, दूसर किसे दिस ना आए, संत सुहेले भुल्ले रुल्ले विच अगम्म सुंन। पहली हाढ़ शब्द निशान। हरि आप झुलाए विच जहान। नौ खण्ड पृथ्वी गुण निधान। सत्तां दीपां हरि मेहरवान। आपे जोत निरँजण आप अकारया। आपे जगत मजन आपे वड संसारया। आप दु:ख भय भंजन, सगल पसारया। आपे आप पड़दे कज्जण, आपे अन्दर आपे बाहरया। आपे आप साचा सज्जण, आपे गुप्त आपे जाहरया। जोती जोत सरूप हरि, अक्खर वक्खर खेल अपारया। आपे गोबिन्द दाता राम, आपे भेख वटन्तया। हरि आपे जगत भगत साचा नाम, हरि आपे खोज खुजन्तया। हरि आपे अमृत आत्म मध, हरि आपे साचा रस पिअन्तया। हरि आपे पवणी शब्दी नद, हरि आपे नाद अनाहद साचा राग सुणन्तया। आपे बोध अगाध अगाध बोध, हरि आपे जोत जगन्तया। हरि आपे सृष्ट सबाई सोधन सोध, शब्द
निशाना इक्क रखन्तया। हरि आपे गुणीआ वड वड बोध, भेव अभेद आप अखवन्तया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ना कोई जाणे साधन संतया। आपे राम रहीम, बेऐब परवरदिगारया। आपे गुणी गनीम वड नसीम, नुक्ता मीम ना किसे विचारया। लक्ख चुरासी तेरी तरमीम, आप कराए जिउँ अर्जन भीम, खेल कराए जिउँ कृष्न मुरारया। रचन रचे रूसा चीनी, आपे भन्ने हँकारी बीनी, युरापीनी वड हंकारया । वेख वखाणे मुहम्मदी दीनी, नूर अलाही एका ईनी, बेपरवाही खेल मचा रिहा। नाता छुट्टे खाण पीणी, मुहम्मद रसूलां होए अधीनी, काला वेस दर दरवेस आपणा आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साची रंगण रंग रंगा रिहा। आपे रघुपति रघुनाथया । सृष्ट सबाई सगला पत, आपे जाणे अगली पिछली गाथया। राज राजानां शाह सुल्तानां दे समझावे मति, वेला आए फेर ना मातया। ना कोई देवे धीरज जत, आत्म जोती साचा सति, शब्द मिले ना साचा राथया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम वखाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ। आपे आप आप परवाना। धुर दरगाही शब्द निशाना। जगत चलाए तीर भगवाना। दूसर कोई रहण ना पाए, मेट मिटाए पुरख सुजाना। साची बणत रिहा बणाए, लेख लिखे नाम महाना। चार वरनां इक्क थाँ बहाए, शब्द निशान इक्क रखाना। वरन अवरनां आप हो जाए, वेद पुराणां दिस ना आना। जोती जामा भेख वटाए, खाणी बाणी होई हैराना। निहकलंकी जामा पाए, कुरान अञ्जील खेल शैताना। सोहँ साचा डंक वजाए, सत्तां दीपां वंड वंडाना। लेखा लेख भविख्त लिखाए, आप आपणे संग समाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच निशान इक्क झुलाना। सच निशान हरि बनवारया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क बिबाण, उडाए शब्द साची उडारया। रंक रजानां एका आण, करे खेल अपर अपारया। नौ दर वेखे सर्ब तज जाण, मदिरा मास ना करे कोई अहारया। भाण्डे हँकारी सर्ब भज्ज जाण, वज्जे शब्द चोट नगारया। राज ताज शाह तज जाण, ना कोई करे तन शृंगारया। दर द्वार बंक सर्ब छड्ड जाण, ना कोई वेखे पिच्छा अगाड़या। गुरमुख साचे संत सुहेले सच सरनाई गुर चरन दुआरे सज जाण, रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेत्र पेखे लोकमात वेखे गुर संगत सतारां हाढ़ी फुल फुलवाड़ीआ। शब्द निशाना रंग आलमीन। वेख वखाणे हरि हरि अलाही या-मबीन। एका एक सच्चा दर द्वार, रहीम करीम शाह नसीम जांनशीम । जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सच निशाना हरि मेहरबाना इक्क चलाए जगत प्रबीन। जगत निशाना आलमुल उल्मा भगत भगवानया। रंगन रंग रंगाना। सच सति सति सति मेहरवान, आपे जाणे चवीआं तत्त जोती वक्खर शब्द पछाना। त्रैगुण माया बहत्तर वख, त्रै त्रै वेस अनेक महाना। जोती जोत सरूप हरि,
लक्ख चुरासी जोत धर, आपे रहे बेपछाणा। आपे बेपछाण सर्ब पछाणदा। गुणवन्ता गुण निधान, सर्ब जीआं घट आपे जाणदा। करे खेल मात महाना, साचा रंग कलिजुग तेरे अंग संग वेख तरंग निगाहवान दा। लक्ख चुरासी अन्त कुरंग, सोहँ वजे नाम मृदंग, मानस देही होए भंग, कलिजुग जीव भुल्ले माया रुल्ले, भुल्लया राह ब्रह्म ज्ञान दा। सच दुआरा एका खुल्हे ना कोई लाए मुले, जो मिले गऊ ग़रीब निमाणा शाह सुल्ताना एका कंडे तुले, करे खेल धुर दरगाही जगत मलाही ऊँच नीच ना कोई पछाणदा। निहकलंक नरायण नर लोकमात हरि जोत धर, साचा रंग सदा अभंग ना कोई वखाणदा। सच दुआरा खोल्ह शब्द जणाईआ। शब्द वजाए ढोल, रंक राजानां दए सुणाईआ। पड़दे देवे खोल्ह, बजर कपाटी चीर वखाईआ। आपे पूरे तोल रिहा तोल, सतारां हाढ़ी नेड़े आईआ। साचा भाणा वज्जणा ढोल, पैणा घोल हरि रसना रिहा बोल, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जणाईआ। झूठी माया काया चोल, लक्ख चुरासी आत्म रिहा फोल, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां वसे सदा कोल, पड़दा उहला ना कोई रखाईआ। देवे नाम शब्द अनमोल, अन्तिम तुल्या पूरे तोल, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाईआ। सच दुआरा ल्या खोल्ह, सच सिँघासण रिहा बोल, नौ दुआरे हरि निरँकारे, बेमुखां राह वखाईआ। दसवां घर अटल मुनारे, जोती जगे इक्क निरँकारे, सतारां हाढ़ी वेख अपारे, राज राजानां शाह सुल्तानां बण भिखारे, निहकलंक जोत प्रगटाईआ। बणाए इक्क निशान अपारे, लेख लिखे सच्ची सरकारे, झण्डा चढ़े विच संसारे, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। गुरमुख बणाए साचे लाड़े, लक्ख चुरासी चबाए आपणी दाढ़े, मगर लगाए शब्द धाड़े, तीर कमान ना कोई रखाईआ। नाम गोला काड़ काड़े, लुकया रहे ना कोई झाड़े, अन्दर बैठ ना मुख छुपाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम बोली, धरत मात दर होए गोली, लाड़ी मौत उठाए डोली, चारे जुग कहार बणाईआ। चारे जुग बणे कहारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। ना कोई देवे किसे सहारा। चारों कुंट चार द्वार पाया घेरा, ना कोई मीत ना मुरारा। धर्म दुआरा खोल्ह शब्द जैकारया। नौ दुआरे मानस देही झूठा भोग, त्रैगुण तिन्ने दिशा वेख वखा रिहा। दसवें घर वज्जे ढोल, शब्द मृदंग ना कोई रखा रिहा। आपे कुण्डा रिहा खोल्ह, साची सेजा आप विछा रिहा। आपे आप रिहा बोल, सुरत सुहागण नार प्यार साचा मेल मिला रिहा। ब्रह्मादी सद करे चोल्ह शब्द विचोला इक्क रखा रिहा। भेद अभेदा पड़दे खोल्ह, जोती मुखड़ा नूर वखा ल्या। हस्स हस्स मुखों कहे बोल, सच सुहागण गुरमुख नारी गुर पूरा कन्त मिला रिहा। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, साचे तीर्थ आप नुहा रिहा। राग अरागां साची बाणी, एका एक सुणा रिहा। बणया रहे सदा पाली, बिरध बाल ना कोई वखा रिहा। आपे करे जाण पछाणी, दे हलूणा आप जगा रिहा। जोती जोत
सरूप हरि, आपे वसे सच घर, नौ दुआरे बन्द कवाड़या। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, बेमुखां वखाए सतारां हाढ़। गुरमुखां वखाए एका राह जगत मलाह, दर घर साचे देवे वाड़। कोई ना अगे करे · धर्म राए ना पुच्छे मुख उग्घाड़। जम
राज ना पकड़े बांहीं, गुरमुख साचे साचे लाड़। पकड़ उठाए थांउँ थाँईं, साचे घड़े घाड़न घाड़। आपे बणे पिता माँ, अमृत हरि मुख चुआए नाड़ नाड़। हँस बणाए गुरमुख कां, परे हटाए पंचम धाड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस विचार सतारां हाढ़। नौ दुआरे दर खोल्हे। अन्दर बाहर गुप्त जाहर आपे बोले। मानस देही नेत्र वेखे, कवण रंग काया चोले। जीव जन्त भरम भुलेखे, धरत मईआ कलिजुग नईआ अन्तिम डोले। पुरख अबिनाशी साचा वेखे, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा रंग शब्द संग एका रक्खया। नौ दुआरे जगत दुकाना। रसना रस मुख थुक्क फीक फिकाना। अन्तिम वेला गया ढुक, आपणा भार लैणा चुक्क, मिले नाम ना शब्द बिबाणा। कलिजुग औध गई मुक्क, प्रभ का भाणा ना सके रुक, करे खेल वाली दो जहाना । जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा शब्द जणाए जगत चलाए एका एक नाम निशाना। नाम निशान इक्क रखाउँणा। भगत भगवान धर्म सुहाउँणा। शब्द बाण मार ध्यान नाल रखाउँणा। जगत उडान कर पछाण, चार कुन्ट प्रभ आप कराउँणा। सत्तां दीपां वंड वंडान, सोहँ अक्खर कर कर वक्खर साचा लेखा आप लिखाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण आप सुहाउँणा। सच सिँघासण हरि दातार। शब्द निशाना अपर अपार। लेखा लिखे वारो वार। सति सतिवादी सत्त रंग सति पुरख निरँजण साची धार। लोआं पुरीआं रिहा लँघ, धरत मात तेरी सुण पुकार। गरीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, लोकमात लए अवतार। चिट्टे अस्व कसे तंग, हरि सूरबीर सच्चा सरदार। लक्ख चुरासी भन्ने काची वंग, राज राजानां करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा एका घल्ले, चार यारी सच महल्ले, अन्तिम रहणा ख़बरदार। शब्द सुनेहड़ा देवे तोर। प्रभ अबिनाशी किरपा कर साचा हरि, सोहँ बन्न्हे साची डोर। वेख वखाणे उच्चे घर, जगत महल्ला लग्गे चोर। वेले अन्तिम जाण हर, कलि अन्धेरा अन्ध घोर। कलिजुग अन्तिम आउँणा डर, चार कुन्टां हराम खोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मोर तोर। शब्द सुनेहड़ा मुहम्मदी यार। अन्तिम वेला कर विचार। चार यारी होए ख्वारी, अन्तिम पैणी डाहढी मार। अहिमद मुहम्मद खेल अपार। दर दर घर घर होए ख्वार। बिरध बाल ना पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, संग मुहम्मद भेख कर, वेख वखाणे शाह सुल्तान दर सरकार। संग मुहम्मद सगला साथा। अहिमद नूर हरी रघुनाथा।
शब्द भरपूर अनहद तूर वसे दूर अकथना काथा। सर्ब घटा आपे भरपूर, सज्जण सुहेला हाज़र हज़ूर, जन भगत चढ़ाए साचे राथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वेखे खेल जगत तमाशा। संग मुहम्मदी होए हैरानी। शब्द निशाना तीर, पए वहीर अञ्जील कुरानी। बालक माता छुट्टे सीर, वेला अन्त अन्त अख़ीर, सच हदीस ना कोई पढ़ानी। अस्त्र बस्त्र लथ्थे चीर, ना कोई शस्त्र शाह फ़कीर, रुलदे फिरदे बीर दुरानी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ अक्खर जगत वक्खर दीप खण्ड ब्रह्मण्ड इक्क चलाए सोहँ बाणी। सोहँ शब्द शब्द भगवानया। आप बणाए आपणी जुगत भुगत मुक्त विच जहानया। धर्म रखाए साची शक्त, आए वक्त बेमुहानया। लक्ख चुरासी बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी ना करे कोई पछाणया। इक्क वड्याई नाम भगत, जिह्वा जगत रसना वखानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क बणाए धर्म निशानया। धर्म निशाना पाए वंड। नाम निधाना सचखण्ड। विच जहाना पाई ठंड। वाली दो जहानां खेल ब्रह्मण्ड। आपे होए बेपछाना, सद वेखे खण्ड खण्ड। सिँघ जगदीशे बन्ने गाना, वेख वखाणे उत्भज सेत्ज जेरज अंड। चार वरन होए प्रधाना, सोहँ शब्द चण्ड प्रचण्ड। जोती जोत सरूप हरि, राम रहीम इक्क निशाना। सच निशाना हरि दातार। सगल समग्री रिहा कर, पहली गढ़्ही कर त्यार। निर्मल काया इक्क इकग्री, लेखे लग्गी पहली वार। जोती जोत जोत उजगरी, नाम रत्न रत्नगरी, चारों कुन्ट होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, जगत जगदीशा धर्म बणाए, शब्द निशान कर त्यार। जगत जगदीश तेरी रत। लक्ख चुरासी जूठे झूठे पीसण रही पीस, कलिजुग अन्तिम दे समझावे मति। एका शब्द साचा सोहे सीस, चार वरनां जताउँणा एका तत्त। लेखा चुक्के बीस इक्कीस, आप लिखाए तेरा सति। जोती जोत सरूप हरि, शब्द निशाना मात धर, आप झुलाए दीप सत्त। दीप सत्त हरि बलकारया। आपे दे समझावे मति, शब्द जगा रिहा। प्रगट होए कमलापत, गुरमुख साचे बणत बणा रिहा। बाल अवस्था धीरज जत, साची रत लेखे ला रिहा। पूर्ब लहिणा मिल्या रथ, गुर गोबिन्दे तेरी वथ, वाली हिन्दे सर्ब समरथ, लहिणा देणा आप चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द निशाना इक्क बणा रिहा। शब्द निशाना कर त्यार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। पुरख अबिनाशी पाए सार। धरत मात दए हुलार, पुरख अबिनाशी पाए सार। चार कुन्टां एका वार। दहि दिशा ख़बरदार। चन्द सूरज निमस्कार। गगन मण्डल नाल सितार। पुरीआं लोआं बन्न्हे धार। सदी चौधवीं वेख विचार। शब्द सुनेहड़ा रंग अपार। लक्ख चुरासी तेरा खेड़ा, लोकमात रिहा विचार। जाति पाती वडा झेड़ा, ना कोई वसे नगर खेड़ा, धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, अन्तिम हौला होए भार। जन भगतां बन्न्हे बेड़ा, बेमुखां लाए शब्द उखेड़ा, अन्तिम
मारे कर ख्वार। करे कराए हक्क निबेड़ा, एथे ओथे ना कोई हुदार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना कर त्यार। शब्द निशान उठ ललकार, निहकलंक कलि जामा पाया । जन भगतां होए पहरेदार, रंगण रंग नाम दवाया। लाल चोला तन छुहाया। साचा किया आप शृंगार, लछमी तेरा प्रेम वखाया। कँवल फूल हथ्थ लटकाया। बध्धी साची धार, साचा वेस रंग वटाया। घर में घर सति समाया। लालन लाल दिस ना आया। दीन दयाल हरि गोपाल, साचा लाल लेखे लाया। झुलदा रहे इक्क निशान, उच्चा लम्बा नौजवान, छत्ती जुग छत्ती रागां भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सत्तां दीपां एका साचा धर्म रखाया। छत्ती जुग राग छतीस, खेल अपारया। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीसण रही पीस, प्रगट होए हरि रघुराया। राज राजानां छत्र किसे ना दिसे सीस, लेखा लिखे वेख वखाणे सतारां हाढ़ी दर द्वारया। राजे बवन्जा आप जगाणा। हरि गोबिन्दा भेव चुकाणा। करया खेल विच ग्वालियर, आप आपणे लड़ बंधाना। शब्द सरूपी फड़ उठाए, पंडत नेहरू कर ध्याना। प्रभ करे खेल अपर अपारया, इक्क झुलाए धर्म निशाने, जगत जगदीशे खेल महाने, साचा धाम आप सुहाना। साचा धाम आप सुहाए, नौ दर दरवाज्जया। गुरमुखां पूरन काम कराए, गरीब निवाज्जया। सुक्का हरया चाम कराए, जो जन आए दर दर भाज्जया। साचा नाम झोली पाए, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया। कलिजुग अन्धेरी रात मिटाए, आत्म जोत इक्क जगाए, सीस पहनाए साचा ताज्जया। नौ खण्ड पृथ्वी सरन लगाए, सत्तां दीपां वंड वंडाए, लोआं पुरीआं साजन साज्जया। शब्द हथ्थ चण्ड प्रचण्ड उठाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत कर कर वेस देसन देस माज्झया। माझा देस इक्क इकल्ला । नौ दरवाजे सच महल्ला। दसवें घर साजन साजे, भाण्डा भरम भउ भाजे, इक्क वखाए दया कमाए, निहचल धाम अटला। इक्क संवारे आपणे काजे, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पला। जोत निरँजण कर अकार, बणत बणाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, लोकमात कर कर आया धाईआ। पहली हाढ़ दरस अपार, सिँघ मनजीता तेरी नींह रखाईआ। सच महल्ला कर त्यार, लक्ख चुरासी रिहा वखाईआ। राज राजानां झूठे दिसण दर दरबार, जूठी झूठी वंड वंडाईआ। हरिजन मिले साचा शब्द उडार, नाम बिबाणा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा धाम रिहा सुहाईआ। साचा धाम सुहाए नौ द्वारया। गुरमुखां जोत जगाए, सति पुरख अपारया। वरन गोत भेव मिटाए, वरनां बरनां एका राह वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रंगण रंग अपारा, एका रंग रंगा रिहा। लाल रंग रंग अमोला। पुरख अबिनाशी पड़दा
खोल्हा। भाग लगाया काया चोला। जोत निरँजण गुप्ती बोला। ओंकारा पड़दा ओहला। धार सवरनी जगत विचोला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना कर ध्याना आप बणाए दया कमाए सम्पूरन कला सोलां। शब्द निशान रंग अमोला। हरि भगवान जगत विचोला। जगत दुआरा एका खोल्हा। गुरमुखां बणया आपे गोला। शब्द सुणाया साचा ढोला। रंग रंगाया नीला चोला। नीला चोला सत्त सवरनी संग रलाया, विच दिसाया पड़दा उहला। अगम्म अगम्मी भेव खुल्हाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणया आला भोला। चिट्टा रंग रंग अनूप। दस्म दुआरी सति सरूप। साचा चोला हरि वडा शाहो भूप। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, ना कोई दिसे रंग रूप। सूहा रंग सवगरी धार। सति पुरख निरँजण आपणी करे कार। तन छुहाया पीला चोला, साचा राणा सच्ची सरकार। अजप्पा जाप दिस ना आया, अक्खर वक्खर धाम न्यार। सूहा वेस कलि वखाया, भेखाधारी भेख अपार। आप आपणा रंग वखाया, लोकमात कर विचार। अन्दरे अन्दर जोत जगाया, जोती रंग अपर अपार। काला वेस हरि रघुराया, दर दरवेस पहरेदार। त्रैकुटी देस वास रखाया, सरगुण निरगुण पहरेदार। ब्रह्मा विष्न महेष दिस ना आया, कलिजुग माया अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंगण रंग अपार। आदि नीला शब्द संग छैल छबीला। साचा बस्त्र आप छुहाए, तन मन पीला। अस्त्र घोड़ा नाम रखाए, सोहँ दए साचा टीला। भूषन बस्त्र आप सुहाए, चुरासी कलीआं कर कर हीला। लक्ख चुरासी फंद कटाए, छे घर वेस अनेक रंग रंगीला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंग सत्त कराए लाल काला चिट्टा नीला, शब्द सुनहिरी सूहा पीला। कर कर रंग सत्त सत्त अपारी। शब्द चण्ड फड़े कर त्यारी। नौ खण्ड पृथ्वी आई वंड, सत्तां दीपां पसर पसारी। मेट मिटाउँणा भेख पखण्ड, जूठी झूठी चोर यारी। बेमुखां देणी अन्तिम कंड, गुरमुखां करना ख़बरदारी। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, उच्चा चढ़ना विच संसारी। बेमुखां लाए कलिजुग दंड, सोहँ खण्डा फड़ कटारी। राज राजानां वढ्ढी कंड, आत्म होए वड हँकारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीस शब्द निशान इक्क झुलाए कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। शब्द निशाना हरि की धारी। पारब्रह्म ब्रह्मपार जोत गोत वरन अपारी। सच कर्म जगत धर्म खेले खेल भगतन मेल जोधा सूर वड बलकारी। सोहँ शब्द चढ़ना तेल, धर्म राए दी कट्टी जेल, गुरमुख आयण चरन द्वारी। इक्क वखाउँणा रंग नवेल, सदा रिहा सज्जण सुहेल, मीत मुरारा पुरख अपारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा सोहँ झण्डा पाए वंडा, पहली हाढ़ी कर त्यारी। शब्द झण्डे चढ़या चाअ। पुरख अबिनाशी पाए वंडे, सत्तां दीपां बण मलाह। आपे लाए
पार कन्ढ्ढे, ऊँचां नीचां भेव चुका। निशान झुलाए विच ब्रह्मण्डे, सदा रक्खे ठंडी छाँ, दूई द्वैती अग्न मिटा। झुलदा रहे विच वरभण्ड, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिहा बणा। झुल्ले मात निशान शब्द हुलारया। चार वरनां एका आण, इक्क दुआरा वड संसारा आप वखा रिहा। गऊ गरीबां रक्खे माण, मेट मिटाए जीव शैतान, रंक राजानां शाह सुल्तानां साचा हुक्म सुणा रिहा। अन्तिम छड्डणा पए जहान, कलिजुग माया होई प्रधान, ना कोई देवे जिया दान, जूठा झूठा वणज करा रिहा। कलिजुग कूड़ा कर्म पछाण, दीपां लोआं मार ध्यान, पुरख अबिनाशी चतुर सुजान, शब्द झण्डा इक्क चढ़ा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे जगत पछाण, एका एक इक्क इकल्ला सच महल्ला साचा धाम सुहा रिहा। शब्द बिबाणा जाए चढ़। नाम निशाना अगे खड़। जगत बिबाणा हरि मेहरबाना, आपणी हथ्थीं लए फड़। करे प्रकाश कोटन भाना, चवी हथ्थ उच्च टिकाना चवीआं तत्तां रिहा लड़। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाना, धर्म कर्म इक्क राह वखाना, सच धर्म दी लाए जड़्ह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रंग रंगाना। दीप सत्त सत्त हरि रंग। सत्तां रंगां वंड वंडाए। चौथा घर साचा दर चिट्टा रंग दए अपर, जम्बु दीप मात वड्याए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीपां सत्तां सत्तां रंगां साचा लेखा आप लिखाए। साचा लेखा लिखे लिखाए करतार। खण्डां ब्रह्मण्डां वरभण्डां जाणे जणाए आपणी कार। धारी भेखा भेख पखण्डा, सुरत असुरती वसे बाहर। लक्ख चुरासी सुत्ती दे कर कंडा, गुरमुख सुहाए चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए साची वंडा, रंगण रंग सति करतार। सत्त रंग सतिगुर सूरा। मंगे मंग वड वड गुण भरपूरा । आपे चाढ़्हे नाम रंग नादी तूरी तूरी नाद साची तूरा। बोध अगाध शब्द धुन हरि ब्रह्मादी सदा विस्मादी हरि विस्माद। शब्द डोरी लक्ख चुरासी बांदी, खेले खेल आदि जुगादि। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत रंगीला शब्द अनीला मोहण माधव माध। चार कुन्ट चार दिवार। चारे दिशा वेख विचार। साची मारे हरि लकार। ढाई हथ्थ एका धार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा बन्न्हे बेड़ा दस ग्यारां वार अपार। ढाई हथ्थ चार दिवार। साचा रथ विच संसार। नत्थ खसम हथ्थ, खिची जाए वारो वार। पुरीआं लोआं जाए मथ, सतिजुग तेरी पैज संवार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना कर त्यार। शब्द निशाना कूके पुकारे। चवी हथ्थ अटल मुनारे। सोहँ शब्द जै जैकारे। वरन अवरना धरनी धरना, आपे वसे निहचल धाम अटल अचल्ल उच्च मुनारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल विच संसारे। निहचल धाम अटल, शब्द
रुशनाईआ। ना कोई वेखे डूंघा जल थल, जोती नूर सर्ब घट सर्ब थाँईंआ। कलिजुग अन्तिम वरते कल, कलि कलन्दर रिहा शोर मचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना जगत बिबाणा उच्चा सुच्चा सत्तां दीपां रिहा इक्क चढ़ाईआ। नाम निशान शब्द बिबाण। पुरख अबिनाशी एका एक रखाए वाली दो जहान। लेखा लेख लिख्त भविख्त कराए, लोकमाती चतुर सुजान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दीपक जोती मात जगाए। दीपक जोती मात प्रकाश, मिटे अन्धेरया। आपे जाणे घट घट वास, दहि दिश दस मास आवण जावण फेरया। पुरीआं लोआं पाए हिस्से, नादी पवणी शब्दी अन्ध घोरया। कलिजुग माया लक्ख चुरासी आत्म लाई एका विसे, हउमे रोग जगत वधा रिहा। साचा ताज ना दिसे किसे सीसे, जूठा झूठा शाह सुल्तान सर्ब अख्वा रिहा। प्रगट होए अवतार चौबीसे, जोत जगाए जगत जगदीसे, शब्द खण्डा साचा डण्डा हथ्थ उठा रिहा। भेख चुकाए मूसे ईसे ना कोई शरअ कुरान हदीसे, वेद पुराणां ना कोई सुणा रिहा। माया राणी कलिजुग दानी जूठा झूठा पीसण पीसे, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, भाण्डा भउ सर्ब भन्ना रिहा। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, राजे राणयां देवे डन्न, गुरमुख साचे संत दुलारिआं एका शब्द सुणाए कन्न, कराए वणज सच्चा वपारया। सोहँ नाम सच्चा माल धन्न, कलिजुग जीव अन्त हंकारया। कलिजुग माया अग्नी लग्गी तन, आए अन्तिम पासा हारया। ना कोई दिसे छप्परी छन्न, साचा शब्द निशान इक्क उठा रिहा। ना कोई जाणे गंधरब गन, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द सीस झुका रिहा। प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्ह, शिव शंकर राह तका रिहा। जगत जगदीसा नूरी जोत मात चढ़ाया चन्न, बजर कपाटी खोल्ह वखा रिहा। काया माटी साची हाटी एका तन, साचे तीर्थ इशनान करा रिहा। सति सरोवर अमृत आत्म अन्न्ह, साचा थान आप सुहा रिहा। दहि दिशा भरमे झूठा मन, अलख निरँजण जोत जगा रिहा। पंजे चोर ना लायण सन्न्ह, दरस अमोघ धुर संजोग इक्क वखा रिहा। गुरमुखां बेड़ा रिहा बन्न, सोहँ साची चोग चुगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा आत्म कढ्ढे जन, हँस काग बणाए चरन द्वारया। दुरमति मैल काया धो वखाए, अमृत पाए ठंडा ठारया। निझर रस होए वस एका एक मुख चुआए, शांतक सीतल धार आप वहा रिहा। भगत जनां राह साचा दस्स, दूर दुराडा आए नस्स, शब्द पल्ला हथ्थ फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना, आत्म झोली आप भरा रिहा। जोती देवे साचा नूर। साचा शब्द एका तूर। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्दरे अन्दर साचे मन्दिर काया वज्जा तोड़े जन्दर, एका बख्शे सति सरूर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका वसे दसवें घर, सर्ब घटां आपे भरपूर। दसवां दर हरि का द्वार। जोती नूर इक्क अपार। शब्द चले तिक्खी धार। गुरमुख विरला शब्द अटल महल्ल एका मल्ले काया मन्दिर उच्च मुनार। आपे वेखे जले थले घड़ी घड़ी पले पले, निर्मल कर्म कर उज्यार। आपे उप्पर आपे थल्ले, जोती जामा भेख न्यार। दीपक जोती साची बले, शब्द सुनेहड़ा एका घल्ले, ना कोई जाणे जीव गंवार। आपे वसे सच महल्ले, निहचल धाम पुरख अगोचर अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां खोल्हे आत्म बन्द किवाड़। खोल्हे बन्द किवाड़, दया कमांयदा । मिले वड्याई सतारां हाढ़, लोकमात जोत जगांयदा। आपे वेखे चंगे माड़, राज राजान शाह सुल्तान हरि भगवान, लेखा लेख लिख्त भविख्त आप लिखांयदा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, झुलदा रहे जगत निशाना, सत्तां दीपां वंड वंडांयदा। आपे गोपी आपे काहना, आपे बीना आपे दाना, आपे रूसा आपे चीना, आपे मक्के हक्क मदीना, दिस किसे ना आंयदा। आपे रक्खे रंग पीना, आपे रक्खे लक्ख चुरासी अक्खर वक्खर दूजा सीना, ब्रह्मा विष्न महेष तीना गणत ना गिणांयदा। आपे जल आपे मीना, जोती जामा हरि प्रबीना, वेख वखाणे मुहम्मदी दीना, आपणी खेल आपे आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत निशाना धुर फ़रमाणा लोकमात मार झात पुरख बिधात एका वंड वंडांयदा। पुरख अबिनाशी वंडे वंड। कलिजुग औध गई हंढ। एका एक शब्द चलाए, खोज खुजाए विच ब्रह्मण्ड। दूसर कोई दिस ना आए, राज राजानां देवे दंड। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चण्ड वखाए चण्ड प्रचण्ड। शब्द चण्डी हथ्थ दातार। पावे वंडी विच संसार। साध संत होए घमंडी, जगत पखण्डी करे कराए ख़बरदार। कलिजुग जीआं आत्म होई रंडी, किसे ना मिल्या कन्त सुहागी, कोई ना दीसे साची नार। मात पतालां पाई वंडी, सच्ची रंगण कोई ना रंगे, रंग चलूला अपर अपार। पुरख अबिनाशी सोहँ शब्द खोल्हे गंढ्ढी, दस्म दुआरे पाए वंडी, साची वस्त अपर अपार। सरगुण निरगुण एका डण्डी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द निशाना इक्क झुलाए, सतारां हाढ़ी कर त्यार। चरन दुआरा सच धन्न, मिले मात वड्डियाईआ। पुरख अबिनाशी बेड़ा रिहा बन्न, साची बणत इक्क बणाईआ। लेखे लाए काया माटी साचा चम्म, झूठी माटी देह तजाईआ। पवण स्वासे दान पूर कराए हरि जी कम्म, ना मरे ना जाए जम्म, जोती जोत सरूप हरि, आपे गगन आपे थम्म, दिवस रैण रहे मग्न, गुरमुख साचा साची ओट इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन नगारे लगाए चोट, कलिजुग माया खोट दए गंवाईआ। आपे दर परवान
चरन द्वारया। माण निमाणयां देवे माण, शब्द बिबाण विच बहा रिहा। झुलदा रहे जगत निशान, शाह सुल्तानां ख़ाक मिला रिहा। मिल्या मेल गुण निधान, काया माटी लेखे ला रिहा। सोहँ देवे धुर फ़रमाण, अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटा रिहा। पवणी शब्दी हरि मेहरबान, अवणी गवणी पूरन भवनी आप करा रिहा। अमृत आत्म मेघ बरसे सवनी, सति संतोखी धार आप वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ गरीब निमाणयां फड़ फड़ बांहों चरन लगा रिहा। फड़ फड़ चरन लगाए, बन्न्हे मात नात। पुरख अबिनाशी दया कमाए, ना कोई जाणे ज़ात पात। एका रंगण नाम रंगाए, नर नरायण कमलापात। साचा संग आप निभाए, मेट मिटाए कलिजुग अन्धेरी रात। जन भगतां भुक्ख नंग कटाए, आप निभाए सगला साथ। एका नाम शब्द मृदंग वजाए, सोहँ शब्द सच्ची गाथ। वड दाता सूरा सरबंग कहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाथ अनाथा त्रैलोकी नाथ। दयाल पाल गुर लाल शब्द अधारया। सुरत मन बुध करे रखवाल, जोत निरंकारया। आवे जावे जगत अवल्लड़ी चाल, पारब्रह्म ब्रह्मपार खेल न्यारया। काया मण्डल गगन मस्तक दीपक सच्चा थाल, जोत निरँजण सर्ब अकारया। गुरमुख साचे माणक मोती लोकमात प्रभ लए भाल, देवे शब्द वस्त दस्त अपर अपारया । जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साचा करे कराए वणज वपारया । साचा वणज नाम अनमोलया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, शब्द भण्डारा एका खोल्हया। त्रैगुण माया कर्म विचार, चवीआं तत्तां अन्दर बोलया। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश आत्म पड़दा फोलया। इन्द इन्द्रासण दर द्वार, सिँघ सिँघासण हरि निरँकार, सच दुआरे कुण्डा खोल्हया। जगी जोत अगम्म अपार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रगट होए विच संसार, पूरा तोल हरि जी तोलया । लोकमात बन्न्हे धार, पूर्ब कर्म इक्क विचार, बाल अञ्याणे पार उतार, आदि अन्त कदे ना डोलया। कवण जाणे प्रभ तेरी सार, शब्दी पवण जोत अधार, लोआं पुरीआं खण्ड मंडल वरभण्ड ब्रह्मण्ड दीपां खण्डां आपे जाणे पड़दा उहलया। लक्ख चुरासी पाए वंडां, कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, सोहँ शब्द सुणाए एका सच्चा ढोलया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जोत धर, कलिजुग काला वेस दर दरवेश गल छुहाए काला चोलया। काली चोली रंग गुलाल। धर्म राए तेरी साची डोली, आप चुकाए दया कमाए लक्ख चुरासी फल ना दिसे किसे डाल। चार कुन्टां दए दुहाए, जोत सरूपी दिस ना आए, माया राणी होए बेहाल। राजे राणे रहे कुरलाए, शाह सुल्तान सार ना पाए, आत्म होई सर्ब कंगाल। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, एका बख्शे चरन ध्याने, धुर दरगाही हरि दलाल। इक्क चढ़ाए शब्द बिबाणे, लोआं पुरीआं पार कराए, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप उपाए साचे लाल। साचा
लाल लाल अमोल, अमुल अमुला संसारया। पुरख अबिनाशी एका दर एका घर एका सर एका वर एका घर रिहा खोल्ह। आत्म जोती शब्द गोती गुरमुख साचे माणक मोती, आपणा तोल रिहा तोल। आप उठाए काया सोती, दुरमति मैल जाए धोती, हरि निरँकारा शब्द जैकारा जो जन आए रसना कहे बोल। सोहँ दस्त जगत असत सदा मस्त, बजर कपाटी काया हाटी तीर्थ ताटी दूई द्वैती पड़दा देवे खोल्ह। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे मात उपजाए, धरत मात तेरी गोद बिठाए जिउँ सागर सागर कँवल कँवल कँवल फुल। हरि मन्दिर धाम न्यारा। नौ दुआरे विच संसारा। जोत निरँजण आसण लाए, शब्द सिँघासण इक्क बणाए, पुरख अबिनाशी जोत जगाए, कलिजुग वेख वखाणे धुन्दूकारा। मात पताल पताल अकाशन अकाश अकाशा, विच प्रभास डंक शब्द विश्वास हरि गुणतास रसन स्वास इक्क चलाए चौथे घर चार कुन्ट चार दिवारा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस कर कर वेस, खोल्हे भेव नौ खंड नौ दर दुआरा। खोल्हे भेव भेव अभेदा। हरि मन्दिर हरि आप बिराजे करे खेल अछल अछेदा। राजे राणे दिस ना आए, पढ़ पढ़ थक्के पंडत वेदा। ग्रन्थी पन्थी होए हलकाए, कोई ना दस्से राह सिध्धा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख विरले आत्म विधा। नौ दुआरे दर दरबार। काया मण्डल खेल अपार। दसवां दर साचा घर बन्द किवाड़। कलिजुग माया रही साड़। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, गुरमुख साचे संत जनां, साचा राह इक्क वखाए दया कमाए सतारां हाढ़। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, नौंवें घर भेड़ भिड़ाए, आप चवाए आपणी दाढ़। एका खुल्हा वेहड़ कराए, जगत निबेड़ आप चुकाए, गुरमुख साचे संत सुहेले शब्द घोड़ी देवे चाढ़्ह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाही साचा धाम, जन हरि साचे देवे वाड़। सच दुआरा खोल,्ह नौ दरवाजया। शब्द सरूपी रिहा बोल, लक्ख चुरासी जो जन साजया। धर्म राए दर जाए फड़या, वेले अन्तिम सारा भज्जया। गुरमुख साचा प्रभ आप चरन दुआरे दर घर साचे वड़या, पंजां चोरां नाल लड़या। जगत विकारा मात हँकारा, एका एक सच्चा दरस दिखाए शाह अस्वारा, जोत निरँकारा पारब्रह्म प्रभ जोत सहारा, वेले अन्तिम रक्खे लज्जया। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, भगत वछल सदा निहकामी, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वेले अन्तिम सच दुआरे आए भज्जया। हरि रूप अगम्म अपार, ना किसे विचारया। हरि रूप अगम्म अपार, लक्ख चुरासी विच पसारया। हरि रूप अगम्म अपार, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म रंग अपर अपारया। हरि का रूप अगम्म, एका नाम सच धर्म धरनी धर आप अख्वा रिहा। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे विच समा रिहा। हरि का रूप अगम्म, शब्द जणाईआ।
हरि का रूप अगम्म, ब्रह्म विद्या ब्रह्मा एका पाईआ। हरि का रूप अगम्म, हड मास नाड़ी ना कोई चम्म, आदि जुगादि वसे सर्ब थाँईंआ। हरि का रूप अगम्म, ना कोई पवण स्वासी दम, ना कोई खाए पीए तम, इक्क अधारा हरि रखाईआ। हरि का रूप अगम्म, ना नीर वहाए छम्म छम्म, अमृत धार इक्क वहाईआ। हरि का रूप अगम्म, ना मरे ना पए जम्म, पुरख अबिनाशी घट घट वासी सृष्ट सबाई सर्ब पित माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपे जाणे आपणी वड्डियाईआ। हरि का रूप अगम्म, आप उपन्नया। हरि का रूप अगम्म, गुरमुख विरले मात मन्नया। हरि का रूप अगम्म, तारा मण्डल ना जाणे सूरज चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, दर दुआरे गुरमुख साचा एका एक बन्न्हया। हरि का रूप अगम्म, दरस अनेकया। हरि का रूप अगम्म, शिव शंकर रक्खे टेकया। हरि का रूप अगम्म, ईड़ा पिंगल ऐड़ा अंकर निरगुण सरगुण करे बुध बिबेकया। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, नेत्र नैण लोचन गुरसिख विरले मात वेख्या। हरि का रूप अगम्म, रंग चलूलया। हरि का रूप अगम्म, वड दाता दूल्हो दूल्हिआ। हरि का रूप अगम्म, जन भगतां बंधाए चरन नाता आदि अन्त कदे ना भूलया। हरि का रूप अगम्म, ना कोई रक्खे ज़ात पाता, शब्द रक्खे नाम र्तिसूलया। हरि का रूप अगम्म, ना कोई पिता ना कोई माता, ऊँचो ऊँच कन्त कन्तूहलया। हरि का रूप अगम्म, ना कोई सञ्झ सवेर अन्धेरी रात, आपे फलया आपे फूलया। हरि का रूप अगम्म, सदा वसे इक्क इकांता, आपे झूले सच सिँघासण साचे झूलया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे अमृत आत्म बूंद स्वांता, सोहँ शब्द दर दुआरे जो जन आए बोल्लया। आए दर दर परवान। वेख वखाए आत्म घर हरिजन साची कर पछान। अमृत नुहाए साचे सर, सच सरोवर तीर्थ इशनान। साची करनी रिहा कर, आत्म बख्शे ब्रह्म ज्ञान। साचे संत जनां दरगाह साची देवे माण। दर घर पूरन आस, शब्द वैरागया। जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्धेरा भागया। घट घट रक्खे वास, गुरमुख सोया मात जागया। अट्ठे पहर ना होए उदास, सरन चरन चरन सरन गुर पूरे लागया। रसना गाए स्वास स्वास, कलिजुग कालख धोए काला दाग़िआ। लेखे लाए काया पिंजर झूठा मास, पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़े आपणे वागया। काया मण्डल साची रास, मिले मेल हरि कन्त सुहागया। शब्द विचोला सर्ब गुणतास, मेट मिटाए बुझाए तृष्ना आज्ञा। सोहँ बोला कर प्रभास, एका शब्द राग अनरागया। मेल मिलाए पृथ्वी अकाश, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, हँस बणाए कागया। पुंनी आस जगत विछोड़या। इक्क वखाया साचा घर, चरन प्रीती नाता जोड़या। इक्क वखाया साचा घर, धर्म राए कलि चुक्के डर, वेले अन्त गुर पूरा मात बहुड़या। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, धुर
दरगाही जगत मलाही बेपरवाही तिन्नां लोकां लाए एका पौढ़या। तिन्नां लोकां एका पौड़ा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा। प्रगट होए ब्रह्मण गौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम अन्त काल हरिजन साचे मात बौहड़ा। जल तरंग तरंग संसार। जगत उमंग मंग विवहार। काया संग रंग तन शृंगार। सदा अंग संग संग निरँकार। हरि दुआरा आया लँघ, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। जगत तृष्ना कटे भुक्ख नंग, एका नाम रसन अधार। वड दाता सूरा सरबंग, आपे बख्शे आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार। सच सिँघासण बैठ तख्त बिराज्जया। ना कोई जाणे शूद्र वैश, छत्री ब्राह्मण एका साजन साज्जया। आपे जाणे देस वेस वेस प्रवेश, हरिजन कारन काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, सरन सरनाई आपे रक्खे लाजन लाज्जया। चक्रवर्ती हरि वरत हरि चित वित मन ठगोरया। रक्खण आया कलि लज पति, कल अवर ना जाणे औरया। दीन दयाला सरनपत, जाणे मित गत शब्द सरूपी चढ़या साचे घोड़या। चरन प्रीती बन्न्हे नात, दे मति समझावे दया कमाए इक्क चढ़ाए साचे रथ, धुरदरगाही आया दौड़या। रक्खे लाज सीआं साढे तिन्न हथ्थ, जगत महिंमा कथा अकथ ब्राह्मण गौड़या। सगल वसूरे जायण लथ, नेत्र नीर ना चले अथ, मिले मेल पुरख समरथ, जोड़ जुड़या साचे जोड़या। महिंमा जगत अकथना अकथ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अनेक जन भगतन साचा बौहड़या। सच मण्डल रास हरि शाह सुल्तानया। वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, सद वसे आस पास खेल महानया। पवण जोती रसना शब्द स्वास, अक्खर वक्खर सोहँ साची बाणीआ। काया माटी झूठी चाटी अन्तिम होणी नास, नर हरि हरि नर करे कोई पछानया। लेखे लग्गे दस मास, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म देवे एका अमृत धार ठंडा पाणीआ। कूड़ क्रिया कर्म विचार मन बौरानया। धृग जीवन संसार, मानस देही आई हार, पकड़ी डोर पंज शैतानया। नेत्र नैण वहिंदी धार, ना कोई दीसे वंञ मुहाणया। चरन प्रीती इक्क प्यार, मानस देही शब्द अधार, मुक्के रसना पीणा खाणया। कूड़ा कपट मन विकार, तीर्थ तट्ट ना भुल्ल गंवार, काया रस मीठा मझार, वसे नेत नेत श्री भगवानया। साचा लाहा प्रभ दर खट, शब्द सिँघासण साचा पट, जोती नूर ओजाला लट लट, भाण्डा भरम भउ भन्नाणया। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, ना कोई शिवदवाला मट्ठ, कलिजुग उलटी चली लट्ठ, सृष्ट सबाई होई भट्ठ, भवजल कोए ना पार करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी करनी कर, शब्द निशाना इक्क झुला रिहा। शब्द निशाना झुल्ले दर गोबिन्दया। जगत बिबाणा चले वाली हिंदया। सोहँ चढ़या साचे चिले, रसन कमानी गुणी गहिंदया। आपे वेखे बूरे कक्के बिले, मेट मिटाए सगली
चिन्दया। जगत सिँघासण सारे हिले, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तराए दया कमाए आप बणाए साची बिन्दया। सलल सलानी पुरख अगणतया। जिउँ जगत जुगत संत भगत भगत भगवन्तया। मति तत्त सति यति पति पतिवन्तया। जोती जोत सरूप हरि, साचा वर एका हरि, धुर घर सुणे सुणाए मात बेनन्तीआ। मात बेनन्ती परम पुरख संजोग। काया रंग इक्क बसंती, धुर दरगाही साचा जोग। मिले मेल हरि साचा कन्ती, हउमे चुक्के काया रोग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस दर अमोघ। अमोघ अमोघा हरि बलवाना । एका रस हरिजन भोगा, जगत चुकाए जम की काणा। मिटे विछोड़ा जगत विजोगा, मिले मेला हरि मेहरवाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सुनेहड़ा एका देवे धुर दरगाही सच निशाना। सच निशाना धर्म सपूत। हथ्थीं गाना चारे कूट। सोहँ पंघूड़ा एका झूट। वेखे परखे राजा राणा , सोहँ तीर रिहा छूट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे अन्दर आपे बाहर, आपे मन्दिर काया खेड़ा, आपे वेखे त्रै त्रैकूट। त्रैकूट त्रैलोकी नाथ। सगल समग्री मस्तक माथे, जोत इकग्री हरि रघुनाथ। हरिजन दिसे काया नगरी, मिलया मेल प्रभ साजन साथ। निर्मल कर्म जगत उजगरी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क बिठाए साचे राथ। जम काल जम तरास वड बलकारया। दिवस रैण नेत्र खोल्ह, वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, कवण हुलारा कवण जैकारा विच संसारया । कवण वसे रसे काया मण्डल उच्च मुनारया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समा रिहा। जगत अवल्लड़ी चाल जगत धरांयदा । पल्ले वस्त नाम धन्न माल, खाली हथ्थ जगत वखांयदा। आदि अन्त ना होए कंगाल, प्रभ सर्ब संग रखांयदा। अमृत आत्म नुहाए साचे ताल, अट्ठ सट्ठ तीर्थ दूर करांयदा। साचा शब्द सुणे धुन्कार, अकाल अकाला रसन सुणांयदा। जोती जगे काया खाल, मस्तक प्रगटे दीपक सच्चे थाल, सरवण नेत्र एका धार बनाँयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, भाण्डा भरम जगत भनांयदा। जगत अवल्लड़ी मस्त मस्त मतवाल्या। चुणे शब्द साचे हसत, जगे जोत जोत जवाल्या। आत्म दस्त एका वस्त, असत बस्त तन रखवाल्या। नेत्र नैणां तीर कटार कसत, रसन कमाना इक्क उठा ल्या। सोहँ शब्द साचा ससत, तोड़े मात जगत जंजालया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्क वर, फल लग्गे काया डालया। जन भगत अवल्लड़ी चाल, मन बैरागया। एका होए प्रितपाल, हरि सगल संसारा तयाज्ञा। चरन प्रीती निभे नाल, गुरमुख विरला सोया जागया। नेड़ ना आए धर्म राए जम काल, तन बन्न्हे पुरख अबिनाश साचा तागया। नूर निरँजण जोत मिसाल, अन्ध अन्धेरा सारा भागया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे इक्क वर,
हथ्थ पकड़े आपणे वागया। हरिभगत अवल्लड़ी चाल, शब्द संतोखिआ । साची घालन रिहा घाल, एका एक शब्द दलाल, आत्म देवे साची वत्थया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राह जगत मलाह आपणा आप वखाए दया कमाए, अक्खर वक्खर सूखम सूखिआ। सुरत मति मन बुध सर्ब संसारया। कवण जाणे गुणवन्ते गुण, ना कोई जेवड तुध, लक्ख चुरासी पसर पसारया। मानस जन्म ना कोई करे कराए सुध, साध संत बेअन्त थक्के वड बलकारया। पंचां दूतां लग्गा युद्ध, काम क्रोध मोह लोभ हंकारया। प्रभ कंचन काया करन आया सुध, शब्द कुठाली कर तयारया। तन मन्दिर अन्दर आप उपजाए नौ निध, अठारां सिद्धां खेल खिला रिहा। साचा शब्द पीण खाण साची रिद्ध, आपे आप होए सहारया। अन्तिम कारज करे सिद्ध, थित्त वार जगत विचारया। कलिजुग मेल मिलावा अन्तिम साची बिध, सतारां हाढ़ी जोत निरंकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी तोड़े फाँसी, शब्द स्वासी एका राह इक्क वखा रिहा। लक्ख चुरासी तोड़ चरन जुड़नया। चढ़या रहे शब्द घोड़, चारों कुन्ट सद दुड़नया। गुरमुखां वागां रिहा मोड़, अन्दरे अन्दर हरि वसंदया। ना कोई जाणे रस मीठा फीका कौड़, जन भगतां हरि आप बख्शंदया। चरन सरन सरन गुर नैण लोचन लोचन नैण दोए जोड़, अन्तिम तोड़े वज्जा जंदया। वेले अन्तिम पए बौहड़, आत्म ढाहे भरमां कंध्या। प्रगट होए ब्रह्मण गौड़, शब्द नगारा इक्क रखंदया। सम्बल देस लम्बा चौड़, लेखा लिखे हरि लिखंदया। धुर दरगाही आए दौड़, गुरमुखां घट घट वास आदि अबिनाश हरि रखंदया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कटे जम जमांतर फन्दया।