१६ हाढ़ २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
हरि सेवक सेवादार, सेव कमांयदा। हरि सेवक सेवादार, गुरमुखां धर्म धरांयदा। हरि सेवक सेवादार, पूर्ब कर्म आप विचार, लेखा आप लिखांयदा। हरि सेवक सेवादार, लक्ख चुरासी पावे सार, दिवस रैण नेत्र नैण ना कोई भवांयदा। हरि सेवक सेवादार, जुगा जुगन्तर लोकमात मार झात, आपणी सेवा आपे लांयदा। हरि सेवक सेवादार, चाकर चाकया। हरि सेवक सेवादार, गुरमुखां लहिणा देणा चुकावण आया अन्तिम वेले बाकया। सदा सद सद जोत सरूपी जामा धार, गुरमुख साचे विच पसार, दिस ना आए काया माटी झूठी खाकया। सोलां करे तन शृंगार, सोलां हाढ़ी कर विचार, प्रगट होए शब्द अधार, दर घर खोल्हे ताकीआ। पवण उनन्जा सिर झुलार, छत्र बवन्जा लेख लिखार, लेखा लिखे आप इकवंजा, गुर नानक तेरा बणया साकीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, एका एक पाकन पाकीआ। हरि सेवक
सेवादार, जगत बणांयदा। हरि सेवक सेवादार, गुरमुखां देवे साची मुक्त, एका राह वखांयदा। हरि सेवक सेवादार, आप आपणी बख्शे शक्त, पूरन भगत एका रैण एका दिवस पूरे पूर करांयदा। लेखे लाए बूंद रक्त, पिता पूत पित माता हरि लेखे लांयदा। हरि सेवक सेवादार, गुरमुखां होए पहरेदार, इक्क अकेला छैल छबीला खिच ल्याए चरन दुआरे, साचा वेला आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, भगतन सेवा मंगे वर, शब्द डण्डा हथ्थ उठांयदा। हरि सेवक सेवादार ख़बरदार मिले गुरमुखां करे प्यार, नेड़ ना आवण पंजे ठग्ग चोर यार, मिले चरन प्रीती दस्से साची धार, कलिजुग वेला अन्तिम घोर। प्रगट होए विच संसार, लक्ख चुरासी पकड़े आपणे हथ्थ डोर। आपे पुरख आपे नार, पुरख अबिनाशी खेल अपार जोत निरँजण खेल न्यार है। हरि सेवक सेवादार, पूरन करे आपणी कार, सतारां हाढ़ी सच विहार, गुर संगत तेरे चार चुफेर है। हरि सेवक सेवादार, सदा सद जागया। गुरमुखां देवे शब्द अधार, आत्म लाहे तृष्ना आज्ञा। भिन्नड़ी रैण शब्द कटार, मारी जाए वारो वार, गुरमुखां धोए पिछले दागया। सति पुरख निरँजण एका गुरमुख साची धार सुहागण नार, चरन सरन जो जन लागया। मिले मेल कन्त भतार, ना कोई दूसर मीत मुरार, एका एक हँस बणाए कागया। सतारां हाढ़ी दिवस विचार, गुरमुख साचे दर घर साचे जाए वाड़ी। नौ दुआरे खोल्ह द्वार जिमीं अस्मानां तुट्टे पाड़, दसवें दिसे हरि निरँकार, कलिजुग तेरी कटे हाढ़ी। फड़ फड़ाए शब्द कटार, गुरमुख सुहेले शब्द घोड़े जाए चाढ़्ही। नौ दुआरे रक्खे बाहर। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी। जोत सरूपी नर निरँकार, नेड़ ना आए मौत लाड़ी। लक्ख चुरासी उतरे पार, लग्गया फल गुर संगत वाड़ी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंगे सति नाम नाम सति सतारां हाढ़ी। एका लाल कँवल कँवल अमोल्लया। दूसर नाही उप्पर धवल, लोकमात किसे ना तोल्लया। श्याम रंग ना जादे सँवल, अष्टभुज भेव किसे ना खोल्ल्हया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, जोत निरँजण कलि प्रकाशी, हरिजन साचे संत सुहेले तेरे अन्दरे अन्दर आपे बोल्लया। हरि सेवक सेवादार, सुरत संभालया। नित नवित्ता साचा प्यार, शब्द तोड़े जगत जंजालया। आपे जाणे आपणी कार, आपे होए जगत दलालया। पंजां चोरां रिहा मार, फल लगाए काया डाल्हिआ। हउमे हँगता रोग निवार, शब्द पहनाए तन दुशालया। जोत सरूपी कर उज्यार, दीपक साचा एका बालया। साचा मेल पुरख भतार, साची सेजा कन्त बहालया। अट्ठे पहर सुत्ता रहे पैर पसार, बेमुखां नाल कदे ना बोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे मन्दिर तेरे अन्दर दर घर साचे आपे आप बोल्लया। हरि सेवक सेवादार, काया गढ़्ह है। हरि सेवक सेवादार, उच्च महल्ल अटल आपे वेखे उप्पर चढ़ है। साचा दर इक्क द्वार, निर्मल जल ना दिसे उप्पर थल है। ना
कोई करे वल छल, ना कोई जाणे घड़ी पल, एका दीपक रिहा बल, जंगल जूह ना कोई उजाड़ है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेटे दूई सल, एका दसे साची धार है। जीउ पिण्ड तन साज, सेव कमांयदा। त्रैगुण माया रक्खे लाज, साची साजण आपे साज बणत बणांयदा। मन मति बुध देवे सच्चा दाज, काया काज आप रचांयदा। निरगुण जोती रक्खे लाज, शब्द मोती तन पहनांयदा। सरगुण सच्चा शब्द ताज, निरगुण अनहद साची अवाज इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सरगुण भेख कर मनमुखां मार खपांयदा। जीउ पिण्ड तन साज अग्न उधारया। अप तेज़ वाए पृथ्वी अकाश, सर्ब पसारया। निरगुण जोती रक्खे वास, सरगुण उधारया। पवण चलाए इक्क स्वास, दमां दम खेल अपारया। निज मन्दिर अन्दर रक्खे वास, प्रीती नीती अपर अपारया। आपे होया रहे दास, पंचां देवे कलि सरदारया। काया सुंञी जगत प्रभास, एका होया अन्ध अंध्यारया। जन भगतां मानस देही करे रास, गगन अकाश खेल अपारया। सत्तां लोकां रक्खे वास, सत्तां चरना हेठ लताड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जगाए नाड़ी नाड़या। जीउ पिण्ड तन खेत, मन बौरानया। कलिजुग माया लगा हेत, जीव शैतानया। गुरमुखां लिख्या लेख हरि महीने चेत, आपे आप कर पछानया। साढे तिन्न हथ्थ रक्खे नींह, सोहँ नाम सच पैमानया। कलिजुग चढ़ी दुपहर जेठ, साया हेठ ना कोई रखानया। माया भुल्ले राजे राणे वड वड सेठ, नर हरि ना किसे पछानया। अन्तिम भन्ने कौड़े रेठ, बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, जीउ पिण्ड जिस पछानया। जीउ पिण्ड जल धार, कँवल प्रकाशया। मानस देही पैज संवार, रसना जपया हरि स्वास्सया। लक्ख चुरासी आर पार, गेड़ा मुक्के गर्भ वास्सया। नौ दर दरवाजे रक्खे बाहर, हरिजन मिल्या शाहो शाबास्सया। दसवें खोल्हे बन्द किवाड़, साचा मण्डल साची रास्सया। सतारां हाढ़ी दिवस अपार, पुरख अबिनाशी गुर संगत तेरा होए दासन दास्सया। नाता तुटे जूठे झूठे मीत मुरार यार, एका एक नाता होए सहाई पृथ्वी अकास्सया। एका पुरख एका नार, सृष्ट सबाई होए ख्वार, ना कोई जाणे पुरख बिधातया। हरिजन जन हरि अन्तिम कलि उतरे पार, पारब्रह्म जिस मात पछानया। जीउ पिण्ड तन साज, मन्दिर उसारया। कलिजुग रक्खण आया लाज, जोती जामा भेख अपारया। प्रगट होए देस माझ, चार वरनां रक्खे सांझ, जाति पाती कमलापाती आप गुआ रिहा। दर दर मंगे हरि भिखार, चरन प्रीती वस्त अपार, सतिजुग साचे तेरी धार, करे खेल अलक्खना लाखिआ। सतारां हाढ़ी शब्द उडार, लोआं पुरीआं होए बाहर, जन भगतां करे कराए बन्द खुलास्सया। नौ दुआरे सच दरबार, शब्द सिँघासण कर त्यार, आसण लाए जोत प्रकाशया।
काया मन्दिर महल्ल अपार, चौदां लोक रिहा उसार, जीव जन्त ना पाए सार, ना कोई जाणे आस पास्सया। अतल वितल शतल सरकार, साचा देस बल द्वार, बावन जामा पुरख अबिनाशया। तलातल महातल बन्न्हे धार, रसातल गुण आप विचार, लोक पताल रक्खे वास्सया। बाशक सेजा हरि निरँकार, सहँसर मुख छत्र झुलार, दोए सहँसर जिह्वा विचार, जोती जोत सरूप हरि, साची जोत करे प्रकाशया। गुर गुर संगत चरन द्वार, मन बौरानया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, चित वित कर सर्ब ध्यानया। गुर मन्त्र शब्द अपर अपार, सोहँ रसना रस वखानया। गुर चरन प्रीती साचा जन्तर, चरन धूढ़ जगत अशनानया। मानस देही आप बणाए साची बणतर, काली कूट ना दिशा वखानया। वेख वखाए गगन गगनंतर, सर्ब घटां घट जाणी जाणया। सर्ब धाम प्रभ सदा रहंतर, गुरमुख विरले मात पछानया। रसना जिह्वा जिह्वा जप गुर मन्त्र, कथना कथ कथी वखानया। बेमुख भौंदे देस देसंतर, मन्दिर अन्दर श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत रोग सोग गंवाए, जगत विजोग अन्त चुकाए, तन मन बन्ने्ह शब्द साचा गानया। तन मन बन्न्हे शब्द गाना। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, साचा राग कन्न सुणाना। देवे वस्त नाम माल धन्न, ठग्ग चोर ना किसे उठाना। कलिजुग जीव माया अन्न्ह, ब्रह्मपार ना किसे पछाना। जूठा झूठा भार ल्या बन्न, वेले अन्त ना कोए उठाना। धर्म राए दर देवे डंन, कुम्भी नर्क निवास रखाना। गुरमुख साचे साचा जन, चरन कँवल कँवल चरन गुर कर ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म इच्छया पूर कराए, हउमे हँगता रोग मिटाए, किरपा कर श्री भगवाना। आदि पुरख अनाद अनाहद बाणीआ। लेखा लिखिअ आदि जुगादि, हरि वडा शाह शाहानीआ। वेख वखाणे सर्ब ब्रह्माद, ब्रह्मा विष्न महेष अंडज जेरज उत्भज सेत्ज चारे खाणीआ। पुरीआं लोआं लए लाध, दीपां खण्डां वंड वंडाणया। अगम्म अगम्मड़ा माधव माध, आपे जाणे आपणी बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग चुकाए तेरी अन्तिम काणीआं। आदि पुरख अगम्म, बोध अगाध्या। माता कुक्ख ना पए जम्म, पवण स्वासी लए ना दम, ना करे किसे अराध्या। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, आपणा आप आपे साध्या। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द चलाए शब्द लिखाए खुल्हे भेव बोध अगाध्या। हरि पुरख अपार, दया वन्तया। पूरन ब्रह्म रिहा विचार, हरिजन साचे साधन संतया। मानस देही कर्म विचार, मिलाए मेल नर हरि कन्तया। जूठा झूठा धवले भार, मात धरत करे बेनन्तीआ। कलिजुग तप्पया अन्गयार, झूठा डौरू इक्क वजन्तया। प्रगट हो विच संसार, लक्ख चुरासी खोज खुजन्तया। जन भगतां खोल्हे बन्द किवाड़, जगत विकारी ताला इक्क जुड़न्तया। लोकमाती आई हार, सतारां हाढ़ी भेख धार गुणी गुणवन्तया। जीआं
जन्तां सुण पुकार, सच दर सच्ची सरकार, आप आपणी बूझ बुझन्तया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चले चलाए आपणी चालन्तया। चढ़या दिवस सुभाग, संत सिक्ख गुर जागया। प्रभ अबिनाशी हथ्थ आपणे पकड़े वाग, सरन सरनाई जो जन लागया। आप बुझाए आत्म तृष्ना आग, जगत विकारा जाए भागया। सतारां हाढ़ी मेल कन्त सुहाग, धोवण आया काया दाग़िआ। सोहँ सुणना साचा राग, सुन अगम्मो आया भाग, जोती साया विच ब्रह्माद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोया मात जागया। चढ़या दिवस सुभाग, हरि जन साकीआ। पुरख अबिनाशी जामा धारे, लोकमात चुकाए लहिणा देणा बाकीआ। शब्द सुनेहड़ा देवे वर, कदे ना जन्मे ना जाए मर, साचा जाम प्याए बण बण साचा साकीआ। अक्खर वक्खर नाम जपाए, बजर कपाटी तोड़े पत्थर शब्द सथ्थर हथ्थ उठाए, बन्द किवाड़ी खोल्हे ताकीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, एका एक रखाए शब्द साचा राकीआ। शब्द राकी हरि सुल्तान। लक्ख चुरासी जून खाकी, आत्म जोती हरि भगवान। कोए ना दिसे मात आकी, हरि जोधा सूरा वड बलवान। एक एक पाकन पाकी, लक्ख चुरासी जन्त शब्द आण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन हरि हरि जन साचे रसना गाण। सचखण्ड प्रधान सच स्वामी। एका एक हरि निशान, सदा सदा सदा निहकामी। शब्द उडे नाम उडाण। घट घट घट अन्तरजामी। कोई ना सुझे पीण खाण, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रहे आपणा हाणी। सचखण्ड सिक्दार हरि निरवैरया। आपे जाणे आपणी धार, चित वित गुप्त गहर गंभीरया। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार, सुन अगम्म कराए चेरीआ। पल्ले नाम धन्न ना कोई दंम, इक्क सुहाए मन्दिर अचल अटल सोहँ सच्चा देस सुनहरिया। ना कोई मात वल छल, कलिजुग वहिण झूठा वहि रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे जल थल चार कुट्टां जूठा झूठा वरते कहरया। सचखण्ड सच धार शब्द परवानया। ना कोई दिसे ठग्ग यार, ना कोई जन्त जीव बेमुहानया। ना कोई दीसे पिता पूत संग माँ, ना कोई दिसे हाणी हाणीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे भेव सर्ब प्राणीआं। सचखण्ड सच भूम हरि उपजाया। पुरख अबिनाशी रिहा झूम, एका सेजा आप विछाया। लछमी चरन रही चूम, लाल भूशन रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साचे मण्डल साची रास बणाया। सचखण्ड जोत जोत अमोल्लया। सचखण्ड प्रभ जोत वरन गोत ना कोए बोल्लया। सचखण्ड सगल समग्री एका आहार, दूसर फोलण नाही फोल्लया। सचखण्ड अगम्मड़ी जोत, ना कोई राग दिसे ढोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। सचखण्ड सच सलाह हरि रघुनाथया। साची पुरी भगत मलाह,
धुर दरगाह दित्ता सच्चा साथया। इक्क वखाए साचा राह, गलों कटे चुरासी फाह, लेखा लिखे मस्तक माथया। गुरमुख साचे दए बहा, वेख वखाणे थांउँ थाँ, त्रैलोकी नाथया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लेखा आपे जाणे, लेख लिखाए मस्तक साचे माथया।
१७ हाढ़ २०१२ बिक्रमी गुर संगत दी चुरासी कट्टी अते निरविघन लंगर चलाया गया। सारे राजे महाराजयां अते जगत गुरूआं संतां नूं शब्द भाजी फेर के सद्दया गया मगर इस दिन उत्ते ना आए। केवल संत लाभ सिँघ,
भगवान सिँघ सैदपुरों आए बाकी सारी हरिसंगत सी।
सत्त रंग दा निशान साहिब दा झण्डा चढ़ाया। जिस दे उत्ते सत्तां दीपां दे नाम लिखे होए हन।
जो सत्त रंग जोत दे प्रकाश नूं दस्सदे हन। झण्डा साढे तिन्न तिन्न हथ्थ चारों तरफ है।
निशान साहिब चवीं हथ्थ उच्चा है। एह काका जगदीश सिँघ दी संस्कार वाली जग्हा बणाया है।
हरिसंगत सतारां हाढ़ नूं इक्ट्ठी सी ते विहार कीता गया सी।
निहकलंक नरायण नर जोत सरूपी खेल कर रिहा है जी।
शब्द दी धारा नाल सर्ब जगा रिहा है। शब्द दी धार नाल सर्ब मिटा रिहा है।
शब्द दे अधार नाल पार करा रिहा है। गुरमुख विच जोत प्रवेश है।
आपे गोबिन्द दस दस्मेश है। भेखाधारी दर दरवेश है।
शब्द सिँघासण हरि हमेश है। हरिसंगत वड्याई मात।
नौं दरवाजे दा जगत द्वार बणाया है। दसवें आपणा डेरा आपे लाया है।
लिख लेख सर्ब सुणाया है। प्रभ जोती खेल रचाया है।
कलिजुग दी माया अते हँकार ने किसे गुर गद्दीदार अते साध संत नूं सुरत नहीं आउँण दित्ती।
१७ हाढ़ नूं एहनां नूं शब्द भेज के सदया गया सी, परन्तु आए नहीं सन। उन्हां दे नाम एह हन :--
डा: राजिन्दर प्रसाद, प्रधान मंर्ती पंडत जहावर लाल नेहरू,
महाराजा : पटियांला; फरीदकोट; संगरूर; कपूरथला; बिरला सेठ, चीफ जज्ज, संत कृपाल सिँघ दिल्ली, स्वामी महिता जी आगरा, गुरचरन सिँघ सतिसंग ब्यास, संत मेहर सिँघ जलँधर, लाभ सिँघ फ़कीर चन्द हुशयारपुर,
संत रणधीर सिँघ लुध्याणा, गुरबख्श सिँघ एडीटर प्रीत लड़ी।
१७ हाढ़ २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल
दयावान दयाधार, दयाधार दया कमांयदा। पूरन जोत हरि भगवान, मात जगांयदा। इक्क झुलाए धर्म निशान, साची रंगण रंग रंगांयदा। सत्तां दीपां एका आण, साचे संत हरि बणांयदा। गुर संगत मंगण आया दान, बाल निधाने मंग मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतारां हाढ़ी गुर संगत मात फुल फुलवाड़ी आपणी हथ्थीं मात लगांयदा। गुर संगत फुल फुलवाड़ी, मात उपाईआ। शब्द करे वाड़ी, चारे कुन्टां व्याहवण आया मौत लाड़ी, गुर संगत लाड़ा इक्क रखाईआ। शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही, डोर आपणे हथ्थ रिहा उठाईआ। दरगाह साची रिहा वाड़ी, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, दर दरवेशा हरि रघुराईआ। लक्ख चुरासी मात ख्वारी, पुरीआं लोआं खेल रचाईआ। ब्रह्मा चारे मुख रिहा उग्घाड़ी, वेख वखाणे जंगल जूह पहाड़ी, लोकमात केहड़ी कूट होए रुशनाईआ। सिँघ पाल पकड़ उठाए फड़ के दाढ़ी, निहकलंक कलि जोत जगाईआ। गुर संगत देण आया वर, साची बणत आप बणाईआ। धर्म राए तेरा चुक्के डर, प्रभ आपणे लड़ बंधाईआ। शब्द सिँघासण ऊपर खड़, सचखण्ड दरवाजा रिहा खुल्हाईआ। नौ दुआरे करे बन्द, गुरमुखां दसवें बूझ बुझाईआ। इक्क नुहाउँणा प्रभ आत्म साचे सर, अन्दर मन्दिर मैल गंवाईआ। सिँघ मनजीता गया तर, साचा दर आप सुहाईआ। जगत जगदीसे मिले वर, शब्द निशाना रिहा झुलाईआ। गुर संगत ना जन्मे ना जाए मर, सतारां हाढ़ी मिली वड्डियाईआ। आत्म झोली सभ दी रिहा भर, आत्म जोत इक्क जगाईआ। साची करनी रिहा कर, दूसर बणे ना कोई सहाईआ। साध संगत जाए तर, जो सरनी आए सीस झुकाईआ। जगत विकारी शब्द डण्डा रिहा छड़, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ उठाईआ। अन्दरे अन्दर पंजां तत्तां नाल रिहा लड़, आपे बूझ बुझाईआ। तोड़न आया किल्हा हँकारी गढ़्ह, सच महल्ल उप्पर चढ़, आपे कुण्डा लाहीआ। दर दरवेश अग्गे खड़, नर नरेशा बांहों
फड़, ब्रह्मा विष्न महेषा रहे सीस झुकाईआ। सोहँ अक्खर जाणा पढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, दस्म दुआरी बाहर रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तन चाढ़्हे रंगत, हरि बनवारी वणज वपारी भेख भिखारी भेख वटाईआ। काया चोली रंग चलूल हरि चढ़ाया। लेखा चुकाए अगला पिछला मूल, साचा संग आप निभांयदा। आपे कन्त हरि कन्तूहल, सोहँ फुल भेंट चढ़ांयदा। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, हरि साचा आप झुलांयदा। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत निशाना धुर दरगाही इक्क बिबाणा लोकमात आप चढ़ांयदा। शब्द बिबाणा कर त्यार। पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सतिजुग साचा ख़बरदार। दर दुआरे आए साचे, जोत सरूपी जामा धार। वेख वखाणे भाण्डा काचा, लक्ख चुरासी हरि ठठयार। हरिजन साचा साजण साजा, मंगण आया दर भिखार। एका अक्खर हिरदे वाचा, मिल्या मेल हरि निरँकार। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप चुकाए बैठ सच सच्चे दरबार।