पुस्तकालयभाग ५

१७ हाढ़ २०१२ बिक्रमी निशान साहिब चढ़ान समें हरिभगत द्वार जेठूवाल

निरवैर निरवैर निरवैर निरवैरया। निरवैर निरवैर निरवैर जोत निरँजण इक्क पसर पसारया। निरवैर निरवैर निरवैर चार वरनां देवे एका मजन, भेव चुक्के ऐर गैरया। निरवैर निरवैर निरवैर साचा एका सज्जण, जगत चुकाए मेर तेरया। निरवैर निरवैर निरवैर जन भगतां पड़दे आया कज्जण, कलि कर कर आपणी मिहरया। निहकलंक नरायण नर, एका धार शब्द अपार विच संसार बहा रिहा। निहकलंक निहकलंक निहकलंक पुरख अकालया। शब्द डंक राउ रंक बणे मात दुलालया। आप सुहाए थान बंक, जोत जगाए अञ्याणे बालया। मिले मेल वड्याई जिउँ भगत जनक, साची रंगण रंग रंगा रिहा। आत्म जोती लाए तनक, गुर संगत मेल मिला रिहा। हरि करे निमस्कार बार अनक, गुर संगत पूरा हरि दर घर साचे पा ल्या। दूजे दर ना होए मंगत, साध संत गुर पीर मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा शिवदवाला होए खालीआ। एका एक पुरख अपारा, शब्द सरूपी रंग अपारा, दो जहानी होए दलालया। जन भगतां बणे मात सहारा, सोहँ देवे शब्द नगारा, तन मन्दिर विच टिका ल्या। वजदा रहे वारो वार, चारो दिशा ना कोई विचारा, अनहद डण्डा हरि उठा ल्या। सति सरंगी सतया तारां, छत्ती रागां वसे बाहरा, वेद पुराणां भेव ना पा ल्या। वेला चुकया चार यारा, ईसा मूसा एका रंग रंगा रिहा। खिड़ी रहे मात गुलज़ारा, अमृत बरखे निझर धारा, सुरपति राजा इन्द प्रभ साची सेवा ला ल्या। साचा किया भेंट दुलारा,

लहू मिझ बणाया गारा, साढे तिन्न हथ्थ महल्ल उसारा, गुर संगत सेव कमा रिहा। प्रभ बन्न्हे आपणी धारा, निहकलंकी खेल अपारा, गुर गोबिन्द जो लिखा ल्या। जन भगतां बणे सहारा, खिच ल्याए चरन दुआरा, ना कोई नर ना कोई नारा, एका रंगण हरि रंगा रिहा। चोबदार सच्ची सरकारा, अट्ठे पहर देवे पहरा, शब्द डण्डा हथ्थ उठा ल्या। लोकमात लए अवतारा, लक्ख चुरासी होई ख्वारा, रथ रथवाही राह न्यारा, प्रभ साचा हुक्म सुणा रिहा। आप सुहाए द्वार बंका, जोत जगाए बार अनका, शब्द वजाए साचा डंका, साधां संतां आप हिला रिहा। करे खेल बार अनका, बेमुख मूर्ख मुग्ध तारे जिउँ दुआरे गनका, गुर संगत साची रंगत इक्क चढ़ा रिहा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा नाम इक्क निरँजण, साची अलख जगा रिहा। अलख निरँजण आप दातार। दाता दर्द दु:ख भय भंजन, सृष्ट सबाई मीत मुरार। गुरमुख साचे दर बहाए दया कमाए अमृत धार इक्क प्याए, लक्ख चुरासी कीनी बाहर। दर घर साचे मेल कराए, आत्म सर इशनान कराए, दुरमति मैल मात गंवाए, भवजल बेड़ा कर जाए पार। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा कर त्यार। साचा बेड़ा कर त्यार, कंध उठांयदा। कलिजुग डिगा मूंह दे भार, सरगुण कोई ना पकड़ उठांयदा। निरगुण रूप हरि करतार, जोती जामा भेख वटांयदा। तिन्नां लोकां नर सच्ची सरकार, पुरीआं लोआं भार उठांयदा। जन भगतां साचा मीत मुरार, जगत निशाना इक्क उठांयदा। गुणवन्ता गुण रिहा विचार, पूर्ब लहिणा मात चुकांयदा। सोलां करे कराए तन शृंगार, प्रेम मैहन्दी हथ्थ रंगांयदा । शब्द वटणा अपर अपार, गीत सुहागी सोहँ गांयदा। आपे पुरख आपे नार, गुरमुख लाड़ा इक्क त्यार करांयदा। सतारां हाढ़ी दिवस विचार, चिट्टी कुली भाग लगांयदा। मानस जन्म ना आए हार, सिँघ मनजीता राह वखांयदा। सोलां मग्घर हो त्यार, गुर संगत आपणा लड़ फड़ांयदा। पिच्छे आउँणा वारो वार, ना करना कोई हुदार, साचा धाम इक्क वखांयदा। मिल्या मेल पुरख भतार, आत्म होई ठंडी ठार, साचे सोमे तारी लांयदा। किरपा करे नर निरँकार, देवे वर सगल पसार, पुरी इन्द्र राह वखांयदा। शब्द सिँघासण कर त्यार, एका जोत मात प्रकाश भेख पखण्डा दए निवार, साची धार बनाँयदा। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा कर्म आपे आप करांयदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ा, जगत अगम्मड़ी कार। ना कोई मात पित ना कोई पिता माई अम्मड़ा, जोत निरँजण इक्क अकार। हड्ड मास ना कोई चम्मड़ा, आप आपणा रिहा उसार। जोती जोत सरूप हरि, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एका एक इक्क अकार। एका एक अकालया। दूजी ना कोई रक्खे टेक, साचा शब्द नाल उठा ल्या। तीजे कदे ना लगे सेक, पवण स्वास सेवा ला ल्या। चौथे घर

सदा बिबेक, पीणा खाणा हरि चुका ल्या। पंचम आपे रिहा वेख, दूसर संग ना कोई वखा ल्या। छेवें छप्पर माया टेक, गगन पतालां सर्ब उठा ल्या। सत्तवें सति पुरख निरँजण सदा आदेस, ना मरे ना कदे जिवा ल्या। सति पुरख निरँजण सति सति सतिवादया। जुगा जुगन्तर जीव जन्त बणाए बणत, दे मति शब्द सिक्खा ल्या। नाड़ी बहत्तर ना उब्बल रत, साचे वत नाम बिजा ल्या। वेले अन्तिम रक्खे पति, सिर आपणा हथ्थ रखा ल्या। आपे जाणे मित गत, कलिजुग काले कर्म कमा ल्या। शब्द बणाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वा ल्या। सत्तां दीपां पकड़े नत्थ, शब्द डोरी हथ्थ रखा ल्या। प्रभ देवण आया वट, सोहँ वटना अग्गे ला ल्या। आपे जाणे घट घट, भेव किसे ना पा ल्या। लक्ख चुरासी भौंदी तीर्थ तट्ट, काया मट ना जोत जवाल्या। सतारां हाढ़ी खुल्हाए साचा हट्ट, काया मन्दिर इक्क खुल्हा ल्या। ना कोई खेल बाजीगर नट, जोत निरँजण जामा पा ल्या। गुरमुखां तन पहनाए एका पट, गुरमुखां मेल हरि द्वारया। साचा लाहा जाण खट्ट, लक्ख चुरासी फंद कटा ल्या। तन नगारे इक्क लगाए सोहँ शब्द साची सट्ट, साचा ताल इक्क वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत साची देवे वर, दर आए दर्शन पा ल्या। दर दुआरे आए दर्शन पाया। काया मन्दिर सोहे चुबारे, नर हरि साचा विच वसाया। माया जंदे लाहे भारे, सोहँ डण्डा हथ्थ रखाया। जोती जगे अगम्म अपारे, मदिरा मास जिस तजाया। सतारां हाढ़ी दिवस विचारे, निहकलंक डंक वजाया। मन तन हँकारे, दुरमति मैल दए गंवाया। प्रगट होए विच संसारे, पड़दा उहला आप चुकाए गुर गोबिन्दा बणया लिखारे, सम्बल देस डेरा लाया। जीव जन्त ना पाए सारे, हरि मन्दिर पढ़ पढ़ थक्के भरम भुलाया। आपे डोबे आपे तारे, जुगा जुगन्तर खेल अपारे, जन भगतां देवे नाम सहारे, साचा वंञ नाम लगाया। कलिजुग बेड़ा अन्त किनारे, प्रभ अबिनाशी डोबे मंञधारे, उलटा गेड़ा रिहा दवाया। गुर संगत सौणा पैर पसारे, पुरख अबिनाशी पहरेदार, धर्म राए ना आए द्वार, लक्ख चुरासी सेहरा लाया। जगे जोत अगम्म अपारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमाया। गुर पूरा कर्म कमाए करे विचारया । जन भगतां दया कमाए, मिले वड्डिआई विच संसारया। साचा मार्ग रिहा वखाए, मानस देही अपर अपारया। लक्ख चुरासी हथ्थ ना आए, लेखा लिखे वारो वारया। गुरमुखां मेल हरि रघुराए, जम का जेड़ा आप कटा रिहा। वेले अन्त होए सहाए, साचे बेड़े फड़ चढ़ा रिहा। दरस दिखाए थांउँ थांएँ, दूर नेड़ा ना कोई वखा रिहा। फड़ फड़ बांहों राहे पाए, लोआं पुरीआं पैरां हेठ झसा रिहा। दरगाह साची माण दवाए, सच सिँघासण डेरा लाए, जोत निरँजण इक्क रघुराए, गुरमुख साचे माणक मोती साचा हार बणा रिहा। कलिजुग अन्तिम जगे जोती, ना कोई वरन ना कोई गोती, गुरमुखां उठाए काया सोती, शब्द

डण्डा मगर लगा रिहा। दुरमति मैल गई धोती, बाती जोत इक्क इकलौती, इन्द इन्द्रासण सेव कमा रया। करोड़ छिआनवें सतारां हाढ़ी रोती, छड्ड सिँघासण इन्द्र मुख भुवा रिहा। लोकमात कलिजुग जोती, लोआं पुरीआं धार बन्न्हा रिहा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, वड संसारया। ब्रह्मे कर्म विचार, पुरख अबिनाशी पाए सार, अन्तिम आया पार किनारया। वेद वखाणे मुखड़े चार, कलिजुग सहिणे पए दुखड़े, छड्डणी पई सच्ची सिक्दार, ना देवे कोई सहारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, साचा कर्म आप कमा रिहा। साचा कर्म कमाए, सहिज सुख वास्सया। कलिजुग गया धर्म गंवाए, गुरमुखां मन रहे उदासीआ। ठग्ग चोर यार चारों कुन्ट फिरन हलकाए, गुर मन्दिर अन्दर मदिरा मासीआ। साचा नाउँ ना दिसे किसे थांएँ, एका भुल्लया पुरख अबिनाशीआ। ना कोई पिता ना कोई माए, ना कोई जाणे शाह शाबासीआ। जन भगतां देवे ठंडी छाए, करे बन्द खुलासीआ। वेले अन्तिम होए सहाए, मानस जन्म करे रहिरासीआ । जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोत जगाए मात पताल पृथ्वी अकाशया। मात पताल अकाश, सर्ब वयाप्या। नौ अठारां मात गर्भ दस दस मास, आपे जाणे आपणा जाप्या। मानस देही पवण सुवास, रसना गाए हरि स्वासया। कलिजुग माया करे नास, प्रगट होए घनकपुर वासीआ। सच मण्डल घर साची रास, मिले मेल शाहो शाबास्सया। पूरन करे हरि जी आस, हउमे रोग चिन्त गुवास्सया। सद वसे आस पास, नर नरायणा रहे दास्सया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, पवण उनन्जा छत्र झुलास्सया । साचा छत्र झुलाए हरि जगदीश्रा। कलिजुग तेरी औध विहाए, ना कोई जाणे तपी तपीश्रा। साध संत सर्ब भुलाए, भेव ना पाए मुन रिख रिखीशरा। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए, आदि अन्त हरि साचा ईश्रा । वेस अनेका डेरा लाए, जोत सरूपी हरि भेव ना पाए, ब्रह्मा विष्न महेषरा। ब्रह्मा विष्न महेष जगत ना जाणया। आपे वसे आपणे देस, गुरमुख विरले मात पछानया। जुगा जुगन्तर धारे भेस, निरगुण सरगुण खेल अपारया। प्रगट होए माझे देस, गुर गोबिन्दा लेख लिखा रिहा। काया नगरी सम्बल देस, हरि सुहा ल्या। ना कोई जाणे रिखी रखेश, लिख्या लेखा पूर करा रिहा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, शब्द डण्डा हथ्थ उठा रिहा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, हरि आपणा आप छुपा रिहा। गुरमुख विरले तीजे नेत्र लैण वेख, जिस बजर कपाटी खुल्हा रिहा। मेट मिटाए बिधना लिखी रेख, सतारां हाढ़ी हठ कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल देस मुख छुपा रिहा। सम्बल साचा देस सतिगुर जाणया। सस्सा सहिज सुभाए, पूरन हरि पछाणया। दूसर किसे ना थांएँ, कलिजुग भुले जीव अञ्याणया। जोत निरँजण इक्क रघुराए, साचे मन्दिर रिहा जगाए, अटल महल्ल अचल्ल आपे वसे सच टिकाणया।

निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस कर, करे खेल महानया। सम्बल देस तेरी वंड, प्रभ आप कराई भारत खण्ड। सदी चौधवीं देवे दंड। लक्ख चुरासी टट्टी गंढ्ढ। शब्द फड़ी हथ्थ चण्ड प्रचण्ड। बेमुख जीव नार दुहागण, चारों कुन्ट दिसे रंड। गुरमुख साचे नार सुभागण, पुरख अबिनाशी साचा नाम रिहा वंड। कलिजुग रैण अन्धेर घोर, गुरमुख साचे संत सुहेले जागण, प्रभ आप उठाए लक्ख चुरासी बन्न्ही पंड। पुरख अबिनाशी चरनी लागण, बाल जुवानी ना जाए हंढ। पूरन होइण मात भागण, पल्ले बन्न्हण नाम गंढ्ढ। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, शब्द खण्डा हथ्थ फड़, मेट मिटाए भेख पखण्ड। भेख पखण्ड हरि मिटावणा। राजा राणा पकड़ उठावणा। साचा शब्द इक्क चलावणा। चारे वरनां राह वखावणा। एका साची सरना आप समझावणा। आपे चुक्के मरना डरना, प्रभ समरथ सिर हथ्थ टिकावणा। आपे जाणे करनी करना, दूसर भेव किसे ना पावणा। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस जोत धर, शब्द डंक वजावणा। सम्बल देस तेरी हद्द। काया मन्दिर वज्जे नद। गुरमुख साचे संत रिहा सद। बेमुख घर घर पींदे मध। दयावान दया निध दाता भाग लगाए दया कमाए विष्नूं वंसी वड सरबंसी, भगत जनां साची देवे वड्याई विच सहँसी, बेमुख मिटाए जिउँ काहना कंसी, शब्द डोरी बन्न्हाए बंध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल देस वेस कर, गुरमुखां वखाए चौथा पद। सम्बल नगर अपार, चार दुआरया। निर्मल जोती इक्क अकाला, वेख ना सके कोई संसारया । साचा भरया अमृत सागर डूंघी गागर, दसवें महल्ल आप टिका रिहा। वेखे रंग रती रत्नागर, निर्मल होए कर्म उजागर, दर दुआरे दर्शन पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस जोत धर, जोती जामा भेख वटा रिहा। सम्बल देस सुरत संभाल। गुरमुख लभ्भे साचे लाल। बेमुखां पैरां हेठ दब्बे, शब्द घोड़ा मारे छाल। लक्ख चुरासी नाल फबे, आपे शाह आपे कंगाल। गुरमुख साचे माणक मोती लभ्भे, लक्ख चुरासी विचों भाल। प्रगट होए दरस दिखाए झब्बे, धुर दरगाही सच दलाल। अमृत चोए काया नभ्भे, खिड़े फुल इक्क गुलाल। गुर संगत पार लँघाई पुरख अबिनाशी सतारां हाढ़ी, रंग रंगाया इक्को लाल। साचा रंग लाल रंगाया। एका साचा लाल भेंट चढ़ाया। सिँघ मनजीता अग्गे लाया। गुर संगत तेरा राह बणाया। आपे आया बण के मंगत, फड़ के बांहों अग्गे लाया। जन भगतां कटे भुक्ख नंगत, सच वस्त हरि झोली पाया। धन्न कमाई धन्न रंगण, गुर संगत साचा खेड़ा आप वसाया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल देस वेस हरि रंगण लाल हरि रंगाया। रंगण लाल रंग अमोला। पुरख अबिनाशी साचा तोल तोला। सोहँ रक्खे साचा बोला। लोआं पुरीआं कुण्डा खोल्हा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, जोत सरूपी पाया चोला। सोहँ शब्द खण्डा दो धारया। कलिजुग उठया नौजवान, चारों कुन्टां रिहा ललकारया। फड़ फड़ मारे बेईमान, निहकलंकी जामा धारया। ना कोई दिसे जीव शैतान, मानस देही जगत हंकारया। जूठी झूठी करे बन्द दुकान, काया मन्दिर खोल्हे इक्क मकान, दीपक जोती सच टिका रिहा। कलिजुग तेरी लाहुण आया मकाण, सोहँ बणया इक्क निशान, हरि साचा आप बणा रिहा। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, लाल रंग हरि रंगा रिहा। रंग रंग रंगीन, रंग अपारया । आपे जाणे हरि प्रबीन, लोक तीन खेल रचा रिहा। अन्तिम सीआं हथ्थ साढे तीन, माया झूठा भरम भुला रिहा। सृष्ट सबाई भन्ने हँकारी बीन, मुहम्मदी दीन आप जगा रिहा। लोआं पुरीआं रिहा छीन, ब्रह्मा शिव सीस झुका रिहा। करे खेल बरस हरि तीन, साचे घोड़े जीन कसा रिहा। साचा मार्ग जगत महीन, गुरमुख विरला सुरत चढ़ा रिहा। पाए दर्शन हरि प्रबीन, अन्दरे अन्दर जो ध्या रिहा। लक्ख चुरासी विच्चों हरि हरि आपे वक्खर कीन, जोती सिक्ख हरि भिखारया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सोहँ अक्खर वक्खर मात पढ़ा रिहा । सोहँ अक्खर पढ़, माण वड्डियाईआ। धुर दरगाहे लाउँणी जड़्ह, झूठा झेड़ा मात गवाईआ। साचे पौड़े जाणा चढ़, उच्चे डण्डे हथ्थ रखाईआ। पंजां चोरां नाल लड़, दर दुआरे दए दुरकाईआ। सच दुआरे अग्गे खड़, दोए जोड़ भुल्ल बख्शाईआ। जगे जोत बहत्तर नाड़, मदिरा मास जो दए तजाईआ। झूठया तत्तां रिहा फड़, शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सम्बल देस डेरा लाईआ। जन भगतां दर दुआरे अग्गे खड़, साची सेवा रिहा कमाईआ। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, चार वरनां इक्क दर, साचा मात खुल्हाईआ। खुल्हे साचा दर, मात निरंकारया। आपे वेखे मार झात, बेमुख भुल्ले नौ द्वारया। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, माया राणी पसर पसारया। कोई ना पुच्छे अन्तिम वात, चारों कुन्ट पासा हारया। गुर पूरा देवे शब्द दात, आपे बणे पिता मात, गुर संगत तेरा मात सहारया। गुर चरन प्रीती निभे साचा नात, गुर संगत साची इक्क जमाइत, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ा रिहा। मिले मेल कमलापात, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे संत जनां आपणी गोद उठा रिहा। आपणी गोद उठाए, दया कमांयदा। अमृत साचा सीर प्याए, हउमे रोग गंवांयदा। नेत्र नीर ना कोए वहाए, झूठी माटी काया हाटी, झूठा नाता जगत तुड़ांयदा। सोहँ शब्द तन चीर पहनाए, आप आपणी दया कमाए, साचा राह वखांयदा। कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, एका सोहँ शब्द तीर चलाए, चारों कुन्ट वहीर कराए, ना आए कोई किसे बचांयदा। भगत जनां प्रभ होए सहाए, आप आपणी सरन लगाए, सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाए, रीत आपणी आप चलांयदा।

जगत नीती भगत रीतया। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीती, वेला साचा बीतया। गुरमुख विरले मानस देही जीती, काया करे ठंडी सीती, अमृत जाम एका पीतया। लोकमात रहे अतीती, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, काया करे पतित पुनीतया। देवे वर दरबाना, दर द्वारया। होए आप मेहरबान, नर हरि सच्ची सरकारया। एका शब्द निशान, ना कोई दूसर मात लटका रिहा। सतारां हाढ़ी बणे बिबाण, पुरख अबिनाशी करे ध्यान, सतिजुग तेरी बणे शान, साचा समां आप सुहा रिहा। आपे गोपी आपे काहन, आपे राम रहीमा आप रहिमान, आपे दीन आपे इस्लाम, भरम भुलेखा सर्ब चुका रिहा। पूरन करे आपणे काम, ना कोई लाए हरि जी दाम, साची रीती जगत वखा रिहा। नौ द्वार इक्क मकान। पुरख अबिनाशी साजन साजे, पंज बिठाए विच शैतान। भगत जनां दर साचा जागे, पहरा देवे श्री भगवान। कलिजुग वेला अन्तिम पड़दा काजे, होए सहाई रक्खे लाजे, सोहँ देवे साचा दान। लक्ख चुरासी चुक्के झेड़ा पुरख अबिनाशी करे निबेड़ा, प्रगट जोत देस माझे, आप आपणा साजन साजे, भरम भुलेखे सर्ब भुलाईआ। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल देस वेस कर, साचा धाम आप सुहाईआ । साचा धाम सुहाए, जोत प्रकाशया। एका साचा नाम वखाए, वरन अवरनां बणत बणाए, आदि पुरख अबिनाशया। साची करनी किरत कमाए, अमृत साचा सीरत प्याए, नेत्र नीर प्रेम वहानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, रंगण रंग लाल रंगानया। लाल रंग कर त्यार। भगत जनां प्रभ पावे सार। दर घर साचे साची नार, साची सेवा अमृत मेवा, रसना जिह्वा गुण विचार। कौस्तक मणीआ साचा थेवा, ब्रह्म पारब्रह्म मेल भतार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणी कार। लाल रंग हरि रंग रतया। जन भगतां निभाए साचा संग, इक्क रखाए साचा नतया। होए सहाई अंग संग, चरन प्रीत निभाए नतया। दूजा दर ना लैणा मंग, शब्द धीरज देवे जतया। शब्द घोड़े कसे तंग, सोहँ चलाए साचा रथया। लोआं पुरीआं रिहा लँघ, लक्ख चुरासी कलिजुग मथया । वड दाता सूरा सरबंग, महिंमा जगत अकथना कथया। जन भगतां अमृत आत्म देवे गंग, लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, रंग लाल अपार साची वत्थया। रंग लाल अपार धाम असथूल है। असुते आदि प्रकाश, ना कोई जाणे मूल है। एका एक पुरख अबिनाश, जीव जन्त ना जाए भूल है। ना कोई जाणे पृथ्वी अकाश, लेखे गिणे ना धरत धवल धूल है। रंगण लाल रंग करे आपे कन्त कन्तूहल है। लाल रंग अपार, लखन लख्या। शब्द घोड़े हरि अस्वार, दहि दिशा किसे ना दिस्सया। लक्ख चुरासी खाली होए भण्डार, काया भाण्डे होए सक्खया।

काया मन्दिर रिहा विचार, चित्रगुप्ती लेखा लिख्या। पताल आकासी इक्क उडार, सत्तां दीपां पाए हिस्सया। लक्खण दीप तेरी धार, जूठा झूठा पीसण पीस्सया। कलिजुग काया गई हार, माया लग्गी तन विस्सया। पुरख अबिनाशी जामा धार, मेट मिटाए कुरान हदीस्सया। शब्द चलाए अपर अपार, साचा धर्म बीस इकीस्सया। साचा शब्द छत्र झुलार, एका एक जगत जगदीस्सया। राउ रंकां करे ख़बरदार, आए हार विच उनीस्सया। कोई ना दिसे मीत मुरार, सम्मत अठारां पीसण पीस्सया। नारी छड्डे कन्त भतार, सम्मत सतारां खाली खीस्सया। सोलां करे खेल अपारा, उठे शाह जगत अबनूसीआ। पन्दरवें पन्दरां कर्मां धार, चौदां लोक किसे ना दिस्सया। सम्बल देस वेस अपार, जोती जामा हरि जगदीस्सया। चौदां तबकां रिहा विचार, संग मुहम्मद चार यार, ना कोई करे कराए मात रीस्सया। तेरां मेल साचे यार, संत भबीखन विच संसार, राज इन्द्र हरि जगा रिहा। जाए दर दरबार, करे खेल अपर अपार, वाली हिन्द आप सुणा रिहा। चार वरनां एका प्यार, निहकलंकी खेल अपार, साचा डंक इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, साल बार्हवें बारां वेस माझे देस बारां बीस हरि जगदीस राग छतीस आपणा भेव छुपा रिहा। भेव छुपाए हरि जगदीशा। शब्द गाए राग छतीसा। सोहँ ध्याए दन्द बतीसा। शक्त वखाए बीस इक्कीसा। बूंद रक्त जन लेखे लाए, शब्द सरूपी ईसा मूसा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे साचा रस एका। साल बारवां बीस बारां। गुर संगत मिल्या मीत मुरारा। साची चाढ़्हे नाम रंगत, होए सहाई अंगद इक्क वखाए सच दुआरा। मानस देही ना होए भंगत, दर घर माणी साची संगत, मिल्या दरस पुरख अपारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साल बार्हवें खेल कर, बारां बारां भरम निवारा। बारां बारां चौबीस, हरि जगदीसा। छत्र झुल्ले जगदीस, बीस इक्कीसा। सृष्ट सबाई रिहा पीस, किसे ना दीसा। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, करे कराए आपणी रीसा। लक्खण दीप लेखा लिख, लिख लिख लेख पुचाईआ । साची सिख्या लैणी सिक्ख, धर्म युध हरि रघुराईआ। सच दुआरे मिलदी भिख, नाम वस्त इक्क रखाईआ। जगत तृष्ना मिटे तृख, आत्म भुक्ख गंवाईआ। किसे हथ्थ ना आवे मुन रिख, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां डेरा लाईआ । जन भगतां लेखा रिहा लिख, सतारां हाढ़ी मेल मिलाईआ। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, लक्ख चुरासी फंदन फंद कटाईआ । लक्ख चुरासी फंद कटाए। लक्ख चार मानस देही आप आपणे कंठ लगाए। नौ लक्ख प्रभ कीने वक्ख, अन्दर जल रिहा डुबाए। दस लक्ख प्रभ रिहा रक्ख, जेरज खाणी आप टिकाए। ग्यारां लक्ख हरि प्रतक्ख, ढिड भार रिहा रिड़ाए। बीस लक्ख बनास्पत पत, अबिनाश हरि रिहा लगाए। तीस लक्ख

लेखा लिख, चार पाए उप्पर टिकाए। लक्ख चुरासी देवे सिक्ख, जोत निरँजण विच समाए। कलिजुग मंगण आया भिख, जोत सरूपी जामा पाए। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, दर दुआरा इक्क वखाए। इक्क दुआरा दर, सच दरबारया। नौ दुआरे वर, शब्द शृंगारया। दसवें साचा सर, पर्दा उहला आप हटा रिहा। भरम भुलेखा दूर कर, जोत निरँजण डगमगा रिहा। इक्क वखाए साचा घर, आत्म सेजा आसण ला रिहा। मिले मेल हरि नारी नर, सुहागी कन्त आप अख्वा रिहा। ना जन्मे ना जाए मर, लक्ख चुरासी बणत बणा रिहा। निहकलंक नरायण नर, जन भबीखण देवे साचा वर, लक्ख चुरासी जम की फाँसी धर्म राए भार उठा रिहा। धर्म राए कलि करे विचार। कवण करे कलि ख़बरदार । सम्बल देस आवे डर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। गुर संगत देवे वर, सतारां हाढ़ी दिवस विचार। साचे पौड़े जाणे चढ़। दस्म दुआरी मल्ल द्वार। पुरख अबिनाशी अगे खड़, एका देवे शब्द हुलार। गुर संगत लड़ ल्या फड़, लक्ख कलीआं रंग करतार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अमृत बरखे किरपा धार। लाल रंग रंग लाल। भगत ख़ज़ीना धुर दरगाही सच दलाल। आपे आप आप प्रबीना, एका नाम वस्त धन्न माल। चोर ठग्ग किसे ना छीना, तोड़े अन्तिम जगत जंज़ाल। ना कोई वेखे मज़्हब दीनां, कलिजुग चले अवल्लड़ी चाल। गुरमुख होए ना किसे अधीना, गगन मस्तक दीपक जोती साचे थाल। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, रंगण लाल वेस कर, शब्द निशाना उत्ते कीना चढ़े शब्द बिबाण। चढ़े शब्द बिबाण विच अकास्सया। साढे तिन्न हथ्थ कलिजुग तेरा इक्क निशान, आप उठाए पुरख अबिनाशया। गुरमुख साचे संतां करे पछाण, तिन्नां लोआं रक्खे वास्सया। उत्तों वेखे मार ध्यान, सत्तवें घर सहिज सुभास्सया। सत्तवां रंग हरि भगवान, लच्छमी भूशन लाल गुलास्सया । जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लक्खण दीप करे उदास्सया । शब्द निशाना करया, तीर उठांयदा। गुरमुख विरला तरया, सरनी पड़या सीस निवांयदा। साचा घाड़न हरि जी घड़या, साध संत किसे ना फड़या। राजा राणा कोई ना लड़या, चारों कुन्ट कलिजुग पापी दड़या, निहकलंक खण्डा उठांयदा। जूठा झूठा पाप सड़या, कलिजुग तेरा मूधा ठूठा, दर दरबारों गया रूठा, तेरा लड़ किसे ना फड़या। धर्म राए दर टंग्गया पुट्ठा, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, सच निशाना एका फड़या। शब्द निशान धन्न, शब्द संदेसड़ा। रंक राजानां लैणा मन्न, पुरख अबिनाशी साचा वेसड़ा। शाह सुल्तानां देवे डन्न, भाण्डा भरम देवे भन्न, सोहँ साचा फड़या तेसड़ा। गुर संगत सुण लै कन्न, सोहँ अक्खर मन देवे बन्न्ह, ओअँ सोहँ एका एक नेत्र वेखड़ा। हरया काया करे तन, सतिजुग चढ़े साचा चन्न, बेमुखां कढ्ढे भरम भुलेखड़ा। गुरमुख तेरी कमाई, धन्न तेरी वड्याई। धन्न

जन भगत तेरी वड्याई। धन्न हरि संत हरि संत हरि संत तेरी सेव कमाई। धन्न दर दुआरे अगे खड़, निहकलंक जोत जगाई। लोकमात करे रुशनाई। दे मति रिहा समझाई। इन्द इन्द्रासण गया तजाई। शिव शंकर पाए दुहाई। ब्रह्मा रिहा सीस झुकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना रिहा वखाई। शब्द निशाना दूर उच्च मुनारया। सर्ब गुणां भरपूर, चढ़या विच संसारया। सत्त रंगण जोती नूर, काया मन्दिर महल्ल मुनारया। अट्ठे पहर इक्क सरूर, जन भगत सच दुलारया। कलिजुग माया कीनी दूर, एका एक चरन प्यारया। प्रभ साचा हाजर हज़ूर, गुर संगत तेरे दर द्वारया। आसा मनसा रिहा पूर लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। बेमुखां कलि दिसे दूर, मदिरा मास जाम पया रिहा। हरिजन सुणाए शब्द तूर, अनहद राग इक्क वखा रिहा। जोती जगे नूर नुरंतर काया मन्दिर होए उजाला जिउँ कोहतूर, भेद अभेदा भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, कलिजुग काला वेस कर, जन भगतां दर दरवेश अलख अलख अलख, गुरमुख तेरी अलख जगा रिहा। अलख जगाए अलखणा लेख हरि जगदीस। गुरमुख साचा कीना वख, चारों कुन्ट भौंदे लक्ख, छत्र ना झुल्ले किसे सीस। काया भाण्डे होए सख, कोए सके ना कलिजुग रक्ख, जूठा झूठा पीसण पीस। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे खेल बीस इक्कीस। शब्द निशाना जगत हरि, खुल्हे भगत द्वारया। गुरमुखां मिले नाम वर, प्रभ भरे शब्द भण्डारया। सच समग्री मात धर, करे कराए वणज वपारया। जोत इक्ग्री नर हरि, आपे सुणे पुकारया। लक्ख चुरासी चुक्के डर, साची तरनी जाए तर, गुरमुख साचा सरनी सीस झुका रिहा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुर संगत तेरा एका भार आपणे सीस उठा रिहा। गुर संगत तेरा भार, आपणे सीस उठाया। गुर संगत कलिजुग वेला अन्तिम अन्त सदा रहणा त्यार, सच सुनेहड़ा रिहा पुजाया। जूठा झूठा कलिजुग जीव, मीत मुरार कोई दिस ना आया। भैण भाई झूठा हित, पुरख अबिनाशी राखो चित, सदा सुहेला होए सहाया। ना कोई मात ना कोई पित, माया ममता जगत बंधाया। काया अमृत आत्म तन, सोहँ साचा बीज बिजाया। लग्गे फल सतारां हाढ़ी, साची बणत अमृत मेवा हरि लगाया। लेख लिखाया महीने चेत, इक्क रखाया काया खेत, साचा हल्ल हरि चलाया। पुरख अबिनाशी चेतन्न चेत, जन भगतां करे साचा हेत, बेमुख जानण जिन्न प्रेत, सिँघ पूरन दे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द सुनेहड़ा साचा घल्ल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जल थल सर्ब रिहा जगाया। सिँघ पूरन प्रवेश जगत दस्मेशया। पुरख निरँजण करो आदेस, सद वसे काया देस, गुरमुख विरले वेख्या। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, आदि पुरख रहे हमेश, निरगुण रूप

सर्ब समा रिहा। कलिजुग काया काला वेस, गुर दस्मेस उच्च पीर आप कहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, अन्त निबेड़ा जगत झेड़ा धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, आपणी हथ्थीं आप करा रिहा। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, हरि साचा आप करांयदा। कलिजुग तेरा अन्त निबेड़ा, काया खेड़ा सर्ब ढाहिंदा। पंजां तत्तां चुक्के झेड़ा, माया बेड़ा आप डुबांयदा। सोहँ लाए इक्क उखेड़ा, लोआं पुरीआं जड़्ह उखड़ांयदा। आपे देवे उलटा गेड़ा, लक्ख चुरासी भेड़ भेड़ा, साची सुध ना किसे रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आप आपणी बणत बणांयदा। बणी बणत बलकार, हरि भगवानया। उठया हो त्यार, सतारां हाढ़ी दिवस विचार, चारों कुंट करे ध्यानया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, जन भगतां पहरेदार, राजे राणे करे ख़बरदार, साध संत पछाणे गुण निधानया। कवण जिह्वा कवण मंत, कवण सुहेला साचा संत, कवण दर मेला जीव जन्त, गुण अवगुण रिहा विचारया। लक्ख चुरासी भुल्ली जीव जन्त, किसे ना मेला साचे कन्त, जूठा झूठा माया लूठा, कलिजुग जीव भरे हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, साचा वेस गुर दस्मेस करे खेल अपारया। नीला घोड़ा हरि शृंगार, शब्द असमानया। कलिजुग जीव लभ्भण गुवार, विच जहानया। पुरख अगम्म अगम्मड़ा नीली छत्त आया पाड़, वाली दो जहानया। धुर दरगाही साचा लाड़, धरत मात तेरा वेखे इक्क अखाड़, सत्तां दीपां वंड वंडाणया। लुकया रहे ना कोई झाड़, आप चबाए आपणी दाढ़, शब्द सरूपी ल्याए धाड़, ना कोई वेखे पठाणीआ। नाम गोला काड़ काड़, बजर कपाटी रिहा पाड़, जोती अग्नी रिहा साड़, मेट मिटाए जगत निशानया। ख़ुशी मनाए सतारां हाढ़, जगी जोत बहत्तर नाड़, गुरमुख साचे संत जनां साची बणत बणानया। बणत बणाए मात, सगला साथया। मिल्या मेल हरि कमलापात, चढ़े चढ़ाए शब्द साचे राथया। चरन प्रीती बन्न्हे नात, मस्तक तिलक सोहँ माथया। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, त्रैलोकी नाथ हरि रघुनाथया। सगल सहाई एका साथ, आपे रक्खे दे कर हाथ, हरिजन साचा आप पछानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्रह्मण गौड़ उत्तम रक्खे जातया। गौड़ ब्रह्मण ब्रह्मण गौड़, गौड़ी गौड़ किसे ना जानया। सर्ब सहाई रिहा दौड़, वेद व्यासा हुक्म किसे ना जाणया। कलिजुग माया लग्गी कौड़, ज्ञानी ध्यानी होए निधानया। ना कोई वेखे साचा पौड़, पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणया। कलिजुग रीठा दिसे कौड़, किसे हथ्थ ना आए अंज़ील कुरानया। प्रगट होए ब्रह्मण गौड़, साचा ब्रह्म पारब्रह्म निशानया। साचा ब्रह्म पूरन जाण। पारब्रह्म कर मात ध्यान। साचा धर्म जगत निशान। मिटे वरम बेईमान। पूरन कर्म इक्क भगवान। मानस देही

साचा चर्म, लेखे लाउँणा विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्रह्मण भेख धरा ल्या। हाटी एका सौदा विच दुकान। एका हट इक्क दुकान इक्क मकानया। एका पट शब्द निशान, झुलदा रहे विच जहान, हरि भगवान एका तीर्थ एका तट्ट एका निर्मल साचा मट, काया अन्दर हरि भगवानया। दुरमति मैल रिहा कट्ट, दूई द्वैती मेटे फट, शब्द पट्टी बन्न्हे झट्ट, गौड़ ब्रह्मण हरि मेहरबानया। जोती जामा खेल बाजीगर नट, कलिजुग जीव किसे ना पछानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आपे पहरे आपणा बाणया। गौड़ ब्रह्मण गौड़, गुरमति विचारया। रसना किसे ना दस्से लभ्मा चौड़, ना कोई पावे सारया। रसना रस फीका दिसे कौड़, पूरन ब्रह्म ना कोई विचारया। जन भगतां अन्दर लग्गी औड़, पारब्रह्म किरपा कलि धारया। जोती जामा आया दौड़, सम्बल नगरी आसण ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आपे पहरे आपणा बाणया। सच समग्री साची रास। गौड़ ब्रह्मण रक्खे पास। पारब्रह्म पुरख अबिनाश। एका ब्रह्म हरि होया दास। साचा धर्म जगत साबास। पूरन कर्म मण्डल हरि रास। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्रह्मण भेख धर, आपे वसे आस पास। गौड़ ब्रह्मण गुणी गहीरा। पारब्रह्म सति सरीरा। किसे दिस ना आए नाड़ी चरम, आपे दस्से धीरज धीरा। आपे जाणे आपणा कर्म, आपे जाणे आदि अन्त अखीरा। लक्ख चुरासी भुल्ली भरम, केहड़ी कूटे चुक्के बीड़ा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, चारे वरन इक्क कराए आपे जाणे हस्त कीड़ा। हस्त कीड़ प्रभ जाण उच्च समेरया। जन भगतां बन्न्हे बीड़, ना लाए देर, कलि कट्टण आया भीड़या। सिँघ शेर हरि हरि शेर दलेरया। लक्ख चुरासी पई भीड़, हरि आप भुलाए कर कर हेरा फेरया। धर्म राए दर रिहा पीड़, जूठे झूठे दर दर घेरया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग करे अन्त निबेड़या। गौड़ ब्रह्मण साचा गाओ। काया मन्दिर तिन्न सौ सट्ठ हाडी, कलिजुग खेती वढ्ढण आया बणके साचा बाढ्ढी। गुरमुखां लाड लडावण आया, साची गोद उठावण आया, लक्ख चुरासी विच्चों रिहा काढी। सच सिँघासण डेरा लावण आया, पुरख अबिनाशी चार वरनां चारों कुन्टां एका घेरा पावण आया, लक्ख चुरासी रही फाडी। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गौड़ ब्रह्मण वेस कर, अन्त निबेड़ा इक्क कराया। गौड़ ब्रह्मण उत्तम गोत। धुर दरगाही साचा जामन, पुरख अबिनाशी निर्मल जोत। नेड़ ना आए कामनी कामन, दुरमति मैल रिहा धोत। कलिजुग तेरी अन्धेरी शामन, गुरमुख उठाए दया कमाए, सतारां हाढ़ी कोई ना जाणे सोत। निहकलंक कलि जामा पाए, लक्ख चुरासी फंद कटाए, शब्द सेहरा सीस गुंदाए, बीस इक्कीस दया कमाए, राग छतीस ना कोई गाए, कुरान अंज़ीलां

वक्त चुकाए, वेद पुराणां कोई ना थांएँ, साचा हुक्म सुणांयदा। होया वक्त अख़ीर, पीर फ़कीरया। कलिजुग लथ्था चीर, ना देवे कोई धीरया। हउमे लग्गी कलिजुग पीड़, अट्ठे पहर तन पीड़या। गुरमुख विरला बन्न्हे बीड़, आए दर घत वहीरया। एका रंगन हस्त कीड़, अमृत देवे साचा सीरया। जन भगतां कट्टण आया भीड़, कर कर आपणी मिहरया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, लक्ख चुरासी लाहे चीरया। लक्ख चुरासी लथ्थे चीर, दए दुहाईआ। भैण भ्रावां तुटे नात, ना होए कोई सहाईआ। बालक माता छुट्टे सीर, दुध्धां थनी वहाईआ। कलिजुग तेरा वक्त अखीर, ना कोई जाणे शाह फ़कीर, शाह सुल्तानां विच जहानां, राज राजानां दिस ना आईआ। राज राजान सोए पैर पसारया। प्रगट होए वाली दो जहान, जोती जामा भेख न्यारया। शब्द चढ़ाए इक्क निशान, सत्तां रंगां अपर अपारया। सत्तां दीपां पाए वंड, वेख वखाणे नौ खण्ड, विच वरभण्ड जोत निरंकारया। सोहँ फड़े चण्ड प्रचण्ड, आपे करे खण्ड खण्ड, चारों कुन्ट नार रंड, सुहागी कन्त ना कोई हंढा रिहा। कलिजुग मिटे भेख पखण्ड, अन्तिम औध गई हंढ, प्रभ अबिनाशी साचा झण्डा आप झुला रिहा। साचे झण्डे जगत निशाने। गुरमुखां बन्न्हे नाम गाने। मिल्या मेल गुण निधाने, सोहँ शब्द धुर परवाने, लेख लिखाया घर बहाने, पहली चेत श्री भगवाने, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। आप आपणे संग समाने, दूसर कोई भेव ना जाणे, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, गौड़ ब्राह्मण वेस कर, साचा खेड़ा आप वसाया। इन्द्र आया द्वार बण सवालीआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, इन्द्रलोक कर रखवालीआ। हरिजन साचे शाहो शाबास, लोआं पुरीआं बणया पालीआ। मंगणा एका दर द्वार, दो जहानी नर हरि वालीआ। तख्त सिँघासण इक्क त्यार, ओथे दिसे करना खालीआ। दर दुआरे रोवे धाहां मार, भुल्ल गईआं अपच्छरां नित नवालीआ। वेला अन्तिम आए हार, बणे जग कालख कालीआ। करोड़ तेतीसा सुणे पुकार, देवे वर शब्द सुखालीआ। सोहँ रसना लैणा उचार, मिले मेल सच्चे बनवालीआ। आउँणा मात सच्चे दरबार, बीस इक्कीस जोत निरालीआ। झुल्ले छत्र सच्ची सरकार, कौस्तक मणीआ साची डाल्हीआ । सोहँ खिड़े सच्ची गुलज़ार, चाढ़्हे रंग लाल गुलालीआ। हरिजन भरया रहे भण्डार, साची वस्त ना होए खालीआ। शब्द तूरत इक्क अपार, मूर्त नूरत इक्क अकालीआ। अगाध बोध शब्द अधार, साचा तोल आपे तोलीआ। करना वणज सच्चा वपार, चरन प्रीती घोल घोलीआ। इन्द इन्द्रासण वेख विचार, पुरी इन्द्र अन्तिम डोलीआ। सतारां हाढ़ी दए हुलार, मेघ माला लए झकोलीआ। बरसे मेघ किरपा धार, कलिजुग माया हरि जी तोलीआ। गुरमुख धूढ़ ना मिले दुष्ट दुराचार, निहकलंक मारे बोलीआ। गुर संगत साची उतरी पार, आए दर रंगण चोलीआ। मानस देही पैज संवार, काया कुण्डा आपे खोल्ल्हया। छोटा मुंडा

कर त्यार, शब्द पाया साची डोलीआ। सिँघ मनजीता नर निरँकार, चरन बहाए साची गोलीआ। पुरी इन्द्र बणे सिक्दार, करे ख़ुशी अमुल अमोलीआ। शब्द मिल्या अपर अपार, करोड़ तेतीसा रिहा बोलीआ। निहकलंक लए अवतार, सम्बल देस काया चोलीआ। गौड़ ब्राह्मण ख़बरदार, पारब्रह्म विच वचोल्लया। लोकमात साचा यार, आप उठावण आया हरिजन डोलीआ। आपे बण सच्ची सरकार, आपणा तोल आपे तोल्लया। चरन उठाए पहली वार, इन्द इन्द्रासण अन्तिम डोल्लया। वेखे नेत्र खोल्ह उग्घाड़, पुरख अबिनाशी कला सोल्लया। चारे कुन्टां दए उजाड़, गुरमुख विरला गाए सोहँ सच्चा ढोल्लया। प्रगट होए उप्पर पहाड़, साचा पत्थर उच्च उठोल्लया। गौड़ ब्राह्मण हरि निरँकार, समेरू पर्बत रिहा पाड़, बजर कपाट काया चढ़ खोल्ल्हया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मन्दिर साचे हरि जी बोल्लया। इन्द इन्द्रासण बण भिखार, चरन निमस्कारया। मंगण आए हरि द्वार, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। पाई भिच्छया अपर अपार, नाम झोली हरि भरा रिहा। देवी देवा कर्म विचार, सुरपति साचा चरन लगा रिहा। अलख अभेव जोत निरँकार, अमृत मेवा खवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साची सेवा आप लगा रिहा। साची सेवा आप लगाए, इन्द्र राज्जया। गुरमुख वेख थांउँ थांएँ, आप संवारे आपणे काज्जया। सदा रक्खे ठंडी छाएं, सतारां हाढ़ी रक्खे लाज्जया। अमृत तीर्थ हरि नुहाए, कलिजुग काया भाण्डा भाज्जया । नर हरि सच्ची सरनाए, पुरी इन्द्र आए भाज्जया। साची सेवा लाए मेघ बरसांयदा। गुरसिक्खां मिले अमृत मेवा, देवी देवा आप अख्वांयदा। साची मणी मस्तक थेवा, रवि ससि प्रकाश मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचे देवा सेवा लांयदा । देवत सेवा दर परवान। किरपा करे हरि भगवान। अमृत मेघ धर्म निशान। शब्द तेग नौजवान। लक्ख चुरासी एका आण। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गौड़ ब्राह्मण पुरख सुजान। गौड़ ब्राह्मण रंग गूढ़ा। लाड़ी मौत हथ्थीं पाए एका चूड़ा। गुरमुख तेरे दर ना आए, दिवस रैणी मंगे धूढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सर्बकला आपे भरपूरा। सर्बकला भरपूर, ब्राह्मण ब्राह्मया। आपे जोती नूर सच कर्मया। आपे शब्द अनहद तूर, आपे शब्द स्वासा दमया। आपे पवण सति संतोखी तूर। काया मन्दिर अन्दर झूठे चंमिआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस जोत धर, गौड़ ब्राह्मण आपे आप जंम्मया। गौड़ ब्राह्मण पया जम्म। गगन पतालां हिले थम्म। इन्द्र रोवे छम्म छम्म। पूर कराए प्रभ आपणे कम्म। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, शब्द सरूपी लाए दम। शब्द सरूप दम कलि स्वास्सया। आपे वसे काया चम्म, वेख वखाणे पृथ्वी अकास्सया। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, रोणा धोणा ना कोई हास्सया । ना प्रभ रोवे

छम्म छम्म, ना होए वैरागी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास्सया । जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, ब्राह्मण गौड़ा लेख लिखास्सया। काया मन्दिर पुरख सुजान। दीपक जगया डूंघी कन्दर, प्रगट होया हरि भगवान। हरि जू आया हरि हरि मन्दिर, आपे करे सच पछान। कलिजुग माया तोड़े जन्दर, अट्ठे पहर मार ध्यान। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, भेव ना पाए श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस जोत धर, गौड़ ब्रह्मण इक्क निशान। गौड़ ब्रह्मण इक्क निशाना। जोत सरूपी हरि भगवाना। वडा शाहो भूपी, ना कोई रंग ना कोई रूपी, जोत निरंतर सति सरूपी, आपे करे भगत पछाना। लक्ख चुरासी अन्ध कूपी, जूठा झूठा पवण धूपी, सच संग ना कोई रखाना। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गौड़ ब्रह्मण वेस कर, गुरमुखां बन्न्हण आया गाना। गुरमुखां बन्न्हे गाना नाम निशाना। मिले मेल श्री भगवाना। मिटे आवण जाणा, साचा मिले नाम दाना। धुर दरगाही सोहँ बाणीआ । सतिजुग झुल्ले सति निशानया। सत्तां दीपां रंग रंगाए, तख्तों लाहे राजे राणया। प्रगट होए बेपरवाहे जगत मलाहे, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, इक्क उठाए तीर कमानया। रसन उठाए कमान, सोहँ चिल्ला हरि चढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी नौजवान, उच्च टिल्ला जगत तुलांयदा। लोआं पुरीआं मार ध्यान, शिव शंकर पकड़ जगांयदा। कलिजुग झुलया इक्क निशान, सच हुलारा हरि निरँकारा आपणा आप दवांयदा। सोहँ चले इक्क जैकारा, चार वरनां इक्क अधारा, एका पल्ला हरि फड़ांयदा। कलिजुग भुल्ल ना जीव गंवारा, माया रुल ना बण हँकारा, अन्तिम छड्डणा पए संसारा, जूठा झूठा मोह विकारा, ना कोई पुरख ना कोई नारा, एका साजण मीत मुरारा, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। काया मन्दिर सच दुआरा, अन्दरे अन्दर खेल अपारा, चौदां हट्टां वणज वणजारा, नाम दाम एका वणज करांयदा। अन्तिम करे पल्ला भारा, शब्द भल्ला होए रख्वारा, कलिजुग पाए डूंघी डल्ला, सतिजुग सुट्टे मूंह दे भारा, ना कोई मात उठांयदा। धरत मात करे पुकारा, कलिजुग पूत होया हैंस्सयारा, पुरख अबिनाशी भुल्लया तेरा इक्क दुआरा, जूठा झूठा वणज करांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सारा, जोत सरूपी जामा धारा, सम्बल देस हरि विचारा, पूरन खेड़ा हरि वसांयदा। वस्सया काया नगर खेड़ा, नगर द्वारका। जन भगतां बन्न्हे बेड़ा, वेला नर हरि सच्ची सरकार दा। कलिजुग लाए इक्क उखेड़ा, बेड़ा डोबे पाप अपराध दा। पंज पंजाइनी चुक्के झेड़ा, अन्तिम करे हक नबेड़ा, साचा हुक्म सच्ची सरकार दा। लक्ख चुरासी उलटा गेड़ा, धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, हरि साचा खेल खिलारदा। हरि साची खेले खेल, चार कुन्ट दहि दिशा रास्सया। जन भगतां करे मेल, घनकपुर वास्सया। सोहँ शब्द चढ़ाए तेल, मानस जन्म करे कलि रास्सया। जोती जामा रंग नवेल, वेख वखाणे

अकास अकास्सया। आपे गुर आपे चेल, आपे सज्जण हरि सुहेल, आपे करे बन्द खुल्हास्सया। आपे मीता आपे चीता आपे प्रीता सज्जण सुहेला आपे कुरान आपे गीता, आपे खाणी आपे बाणी इक्क चलाए जगत रीता, आपे जाणे वेद पुराणया। आपे अमृत आत्म मध पीता, आपे करे ठंडी सीता, साचा राह इक्क वखानया। लक्ख चुरासी परखण आया नीता, सोहँ फड़ी हथ्थ मधाणीआ। नाम लाए बत्ती इक्क पलीता, कलिजुग वेला अन्तिम बीता, घर घर रोंदी दिसे सवाणीआ। कलिजुग माया होए विछोड़ा जिउँ रामा सीता, शब्द बीड़ा हनुमंत उठानया। मिले मेल रघुवंस कन्त, चारों कुन्ट साची शब्द सुणाए बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस जोत धर, गौड़ ब्रह्मण करे पछाणया। गौड़ ब्रह्मण लैणा लभ्भ। अमृत चोणा कँवल नभ। कलिजुग माया देणी दब्ब। पुरख अबिनाशी साची साया, अट्ठे पहर नज़री आया, भरम भुलेखा दूर कराया, पर्दा उहला बाहर कढाया, प्रगट होए दरस दिखाया, अन्दरे अन्दर जोत निरँजण इक्क जगाया, अमृत प्याला इक्क प्याया, गुरमुख साचे एका मध। अट्ठे पहर इक्क रखाया, साचा शब्द तुरीआ तूरत उपजे नद। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम दाज। आई मात दात, जोत निरंकारया। सोहँ शब्द वड करामात, वजाए डंक अपर अपारया। आप चलाए साची गाथ, लोक परलोक रंग अपारया। सच सिँघासण हरि रघुनाथ, करनी इक्क करा रिहा। शब्द घोड़ा रक्खया साथ, नीला जोड़ा जोड़ जुड़ा रिहा। सतिजुग टिका सोहँ माथ, नाम तूरा आप वजा रिहा। प्रेमी जोड़ा अकथन अकाथ, साचे चरन आप छुहा रिहा। ब्रह्मण गौड़ सगला साथ, साचा पौड़ा इक्क लगा रिहा। लक्ख चुरासी किसे ना आवे हाथ, आदि अन्त ना कोई बता रिहा। हरिजन चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। कलिजुग वागां पकड़े हाथ, सतिजुग पौड़ा आप चढ़ा रिहा। सगल वसूरे जायण लाथ, रीठा कौड़ा हरि भन्ना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, नीली छत्ते पौड़ा ला रिहा। नीली छत्ते लाए सन्न्ह, हरि रघुवंस्सया। नीला घोड़ा कसे तंग, मंगे मंग सर्ब सरबंस्सया। माया रीठे देवे भन्न, कोटन कोट मात सहंस्सया। गुरमुखां सीतल करे तन, अमृत ल्याए साचा कास्सया। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, आपे जाणे आपणा सरबंस्सया। सम्बल देस कर त्यारी, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द घोड़ा हरि न्यारी, सोलां कलीआं आसण लांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारी, नीली धारी इक्क रंगांयदा। कंचन वेस रंग मदारी, रंगण रंग हरि रंगांयदा। वेखे रंग कबेर भण्डारी, भाणा हरि वरतांयदा। कलिजुग माया हैंस्सयारी, जीआं जन्तां तिक्खी आरी, मन तन सच रिहा पाड़ी, धर्म धीर ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, नीले घोड़े तंग कसांयदा। पंचम जेठ खेल रचाई। शब्द घोड़े मंग मंगाई।

चिट्टा अस्व नाउँ रखाई। लोआं पुरीआं रिहा जगाई। सतारां हाढ़ी जगत बरात, नीला घोड़ा वेखण आई चांईं चांईं। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, कोई ना देवे बूंद स्वांत, साध संत रोंदे थांउँ थाँईं। पुरख अबिनाशी साचा नात, हरिजन मेला कमलापात, वेले अन्तिम पकड़े बाहीं। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, साची सेजा रिहा विछाई। साची सेजा आसण लांयदा। प्रेम जोड़ा पैरीं पाउँणा। आदि नीला संग रखाउँणा। जुगादि पीला तन छुहाउँणा। कमर कस दंग वखाउँणा। चुरासी लक्ख हथ्थ वखाउँणा। राजा राणा फड़ फड़ ढाउँणा। सुघड़ स्याणा दिस ना आउँणा। जूठयां झुठयां भन्न वखाउँणा। ईसा मूसा भेड़ भिड़ाउँणा। मंग मुहम्मद संग रलाउँणा। रूसा चीना नाल नचाउँणा। दे मति आप समझाउँणा। सर्बकला आपे बख्शिंद, आपे मारे कढ्ढे जिंद, आप पछाणे साची बिन्द, भगत जनां हरि साचा माण दवाउँणा। लक्ख चुरासी करे निन्द, गुरमुख साचे वगे अमृत धार सागर सिन्ध, सतारां हाढ़ी साचे तीर्थ सर सरोवर इक्क इशनान कराउँणा। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी धर्म राए दी देवे फाँसी, गुरमुखां फंद आप कटाउँणा। धर्म राए प्रभ देवे मति, लेखा इक्क लिखांयदा। संत जनां दा धीरज यति, आपणी हथ्थीं आप रखांयदा। सोहँ देवे साचा तत्त, पंजां तत्तां नष्ट करांयदा। रसना चरखा लैणा कत्त, साचा सूत्र सर्ब वटांयदा। शब्द विचोले पाउँणी नत्थ, हरि समरथ आप समझांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन आए दर्शन पांयदा। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रंक राजाना शाह सुल्ताना सिँघ मनजीता सदा अतीता, दे मति मात समझांयदा। मात पित कलि छड्डणा नाता, एका मिल्या पुरख बिधाता, उत्तम वेखे हरि जन ज़ाता, नाम धन धन नाम जिस सच घर उपजाता। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वंडण आया सोहँ शब्द सच सुगाता। सोहँ शब्द प्रभ वंडे, वरभण्ड समाया। काया अन्दर सर्ब ब्रह्मण्डे, चौदां लोक भेव ना राया। दस्म दुआरी साचे झण्डे, अमृत पौहल ना कोई खण्डे, दूसर वंड ना कोई रखाया। अग्गे हो कोई ना वंडे, ना कोई जाणे सति सरोवर दे कन्ढ्ढे, डूंघा ताल दिस किसे ना आया। गुरमुख विरला मारे छाल, पुरख अबिनाशी जिस दा होए दलाल, तीर्थ नुहाउँणा साचे ताल, प्रगट होए गौड़ ब्राह्मण, भगत जनां दा साचा जामन, साचे मन्दिर हरि सुहाया। निहकलंक नरायण नर, सूहा वेस मात कर, ओंकार साचा देस वसाया। हरि हरि वस्सया देस ओंकारया। तुरीआ हरि का वेस, ना कोई लिखे लेख लिखारया। आपे धारे आपणा भेस, रूप रंग ना कोई विचारया। दीपक लोअ कर्म विसेख, जोत निरँजण हरि प्रवेश, माझे देस खेल अपारया। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति देवे शब्द इक्क हुलारया। पारब्रह्म सदा आदेस, नमो नमो नमो निमस्कारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत

धर, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्राह्मण नाम उचारया। जगत तृष्ना भेख हरि मिटांयदा। दर दुआरे एका सिक्ख, अमृत आत्म जाम पिआंयदा। उज्जल करे मात कुक्ख, साचा सुख इक्क वखांयदा। झूठी काया ना लग्गे दुःख, हरिजन रसना जो गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सूहा वेस नर नरेश आपणा आप वटांयदा। ओंकारा इक्क अकाला। सूहा वेस सच महल्ला। सुन अगम्म अगम्म सुन आपे जाणे थल थला। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दर दुआरा एका महल्ला। जगत सवाली दर मंगे भिख्या। काया मन्दिर खाली, घर लेखा साचा किसे ना लिख्या। सच दुआरे आवे डर, जगत लग्गी तृष्ना र्तिखिआ। मंगे जगत जगयासू वर, पुरख अबिनाशी पाए साची भिख्या। जोती जोत सरूप हरि, लेखा लिख्त आपे लिख्या। मंगण वर दर बण सवालीआ। दूजा दिसे ना कोई संग, दर घर साचा दिसे खालीआ। बाल जवानी रही लँघ, अन्त बुढेपा मारे तालीआ। माया ममता वहिण गंग, काया रंग जगत दर मालीआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, जगत जगयासू दर जाए ना खालीआ। साची सिक सिक्ख गुर आस। आपे लेखा रिहा लिख, मात पताल पृथ्वी अकाश। दर दुआरे मंगी भिख, हड्ड नाड़ी पिंजर मास। तृष्ना ममता लग्गी विस रसन स्वास। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, काया खेड़ा होया नास। काया खेड़ा महल्ल मुनारा। अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, हरिजन आए चल दुआरा। बख्शे दात चुक्के झेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, किशना सुखला करे विचारा। किशना सुखला पख प्रधान। किशना वेखे मार ध्यान। अन्ध अन्धेरा सुंञ मसाण। दर दुआरे पाया फेरा, आसा पुन्नी विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे साचा वर, साचा बंधन बंध बंधान। बंधे नाता जगत बिधात। सति सपूता बख्शे दात, आपे वेखे वेख वखाणे दहि दिश चारे कूट उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिवस रात। नाम लगाए एका झूटा ना कोई सवेर ना कोई सञ्झ, ना कोई जाणे कल प्रभात। लोकमात लग्गे बूटा, हरि जी बख्शे साची दात। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच वर, जगत जगयासू पुच्छे वात। काया बूटा लग्गे फल। सच दुआरे आए चल। किरपा कर हरि गिरधारे रक्त बूंदी मार उछल। हड्ड मास नाड़ी कर उज्यारे, करे प्रकाश काया डूंघी डल। नौ अठारां धाम अटल। आपे वेखे काया खल। दसवें मात पूत अपारे, जगत सुरत हिलया नाल। माया राणी पैर पसारे, आपणा मूल गंवाया कल। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, जोती जोत कर उज्यारे। पूत सपूता उपजे लक्ख। नौ अठारां उलटा रुख। शब्द अधारा उज्जल मुख। जीव गंवारा जगत सुख। पारब्रह्म जन पाए सारा, मानस देही उज्जल मुख। भरम भुल्ला जगत गंवारा, घर घर धूंए रहे धुख। दर दर मंगे जगत दुआरा, जगत बूटा रिहा सुक्क। अमृत फल लग्गे काया डाला,

जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, इक्क अकोतर उपजे कुक्ख। मात सुलक्खणी कुक्ख मात। पुरख अबिनाश ना खाली रक्खणी, साची देवे वस्त दात। लेखा लिखे अलख अलखणी, ना कोई पुच्छे ज़ात पात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नाता मात बंधाए, पूत सपूता बख्शे दात। इक्क अकोतर इक्क अकाल। नाम देवे साचा सोतर, नेत्र खोल्ह दीन दयाल । सदा सुहेला अगम्म अगोचर, पारब्रह्म पुरख कृपाल। जोती जोत सरूप हरि, एका एक एका बख्शे लाल। एका एक एका धारी। हरिजन मंगे साची टेक, उज्जल मुख वड संसारी। काया सुलखणी बुध बिबेक, शब्द सरूपी फेरे आरी। कलिजुग माया ना लग्गे सेक, हउमे रोग रिहा निवारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कुक्ख मात कराए, हउमे दुखड़ा रोग निवारी। खाली कुक्ख दु:ख मिटे संताप। आप मिटाए जगत तृष्ना भुक्ख, हरिजन बणाए माई बाप। साची सिख्या रहे सिख, हरि किरपा करे आपे आप। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आप बणाए वडा वड प्रताप। मिल्या नाम पूत अति दान। कलिजुग माया ममता मध, कलिजुग भरम ना भुल्ल जीव निधान। पुरख अबिनाशी दर घर साचे सद्द, मंगे दान हो हैरान। धुन शब्द नाद ना वज्जे नद, ना सुन मण्डल होए वैरान। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, संत सुहेले कर पछान। गुरमुख उठ उठ जाग, हरि जगांयदा। कलि काया धो दाग़, प्रभ अमृत जल लिआंयदा। हरिजन साचा सुण राग, कलिजुग माया मात त्याग, पूरन होए वड वडभाग, मानस देही लेखे लांयदा। गुरमुख उठ उठ जाग वेला, वक्त सुहेला मिलणा कन्त सुहाग। आपे गुर आपे चेला, कलि तेरा सुहाया बाग। दरगाह साची साचा मेला, आपे वसे इक्क अकेला, दिवस रैण रिहा जाग। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां आप बुझावण आया कलिजुग तृष्ना आग। कलिजुग तृष्ना अग्ग जगत जलाया। गुरमुख साचे जाग, आप बणाए हँस काग, सोहँ चोग सच रखाया। बाशक सेजा सोहे नाग, लछमी मन होए वैराग, सीतल शब्द आया। रंग रंगीला मोहण माधव माध, साची सेवा आप सवाया। काया रंगण सूहा पीला आदि, पुरख अनादी जुगा जुगन्तर बणत बणाया। अमृत जाम आत्म रस पी ला, हउमे देवे रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, वरन अवरना आप अख्वाया। वरन अवरना आप रंग राता। सृष्ट सबाई एका सरना, एका जोत पुरख बिधाता। आपे जाणे जम्मण मरना, कलिजुग जीव ना किसे पछाता। प्रगट होए धरनी धरना, तरनी तरना उत्तम ज़ाता। निहकलंक साची सरना, चार वरनां बणाए इक्क जमाता। चार वरन इक्क द्वार। सच दुआरे आपे पाए हरि जी सार, लोकमात ख़बरदारया। नौ दुआरे वेखे मार झात, माया राणी पसर पसारया। कलिजुग

जीव अन्धेरी रात, माया ममता तन जला रिहा । शब्द मिले ना साची दात, सच दुआरा बन्द रखा रिहा। जन भगतां पुच्छण आया वात, शब्द हथौड़ा नाल उठा रिहा। नर नरायण कमलापात, अन्दरे अन्दर मारे झात, त्रै धातां कुफल तुड़ा रिहा। हरिजन मिले त्रैलोकी नाथ, जोत निरँजण साची मात, सोहँ शब्द तिलक लगा रिहा। सतिजुग चले साची गाथ, एका शब्द साचा राथ, गुरमुख साचे आप चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लेखा लिख लिख जाणे भविख्त वाक्, साचा लेखा आप लिखा रिहा। वडभागी वडभाग भरम भउ चुक्कया। सोई आत्म गई जाग, हरया होया तन काया सुक्कया। कलिजुग काला रिहा भाग, दाणा पाणी मात मुक्कया। सतिजुग साचा रिहा जाग, वेला सुहेला आए ढुकया। गुरमुख हँस बणाए काग, बेमुख खपाए धरत मात भार चुक्कया। जोती जोत सरूप हरि, दोहां मेला इक्क घर, लेखा चुक्के खाणा पीणा पाणी हुक्कया। कलिजुग काली धार दए दुहाईआ। सतिजुग साचा हो त्यार, दूर दुराडा रिहा तकाईआ। कलिजुग काला कर्म विचार, चारे कुंटां काली छाहीआ। सतिजुग साचा दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ सतिजुग साची दया कमाईआ। दोहां विचोला हरि निरँकार, परपंच खेल वखाईआ। धरत मात दब्बी भार, दिवस रैण दए दुहाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, दुखी माँ तेरी कुरलाईआ। गोदी करनी ठंडी ठार, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। हरि किरपा करे अपार, सोहँ वस्त झोली पाईआ। गुरमुखां कर तन शृंगार, सोलां कलीआं नाल गुंदाईआ। आप करे आपणी कार, वेखण जाए थांउँ थाँईंआ। पकड़ उठाए नर नार, बिरध जवानां दे मति रिहा समझाईआ। पुरख अबिनाशी होए पहरेदार, अट्ठे पहर तेरा सिक्दार, लोकमात बणे सच्ची सरकार, सद सद शब्द ताज सिर रखाईआ। संत सुहेले करने ख़बरदार, फूलन बरखा हरि जी लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा सच दुलारा शब्द हलूणे रिहा जगाईआ। शब्द हलूणा मार हरि जगांयदा। कलिजुग भार वध्या दूणा, ना कोए सिर उठांयदा। जगत भाण्डा होया ऊणा, शब्द दात ना कोई भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा वेखे घर, कवण नारी कवण नर, कवण सिँघासण तन सुहांयदा । कलिजुग सच्चा वेख विचारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। मन्दिर महल्ल अचल्ल अटल मुनारे। आपे वेखे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़े। जूठे झूठे माया लूठे जामाधारी भेखाधारी गुरदुआरे मन्दिर अन्दर हाहाकारे। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साची बन्न्हे मात धारे। कलिजुग काला मुख, लग्गी छाहीआ। लक्ख चुरासी लग्गा दुःख, ना कोई दए मिटाईआ। सतिजुग साचा सुखणा रिहा सुक्ख, प्रभ अबिनाशी दया कमाईआ। जन भगतां करे उज्जल मुख, सोहँ साचा जाम प्याईआ। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाईआ।

लक्ख चुरासी मिटी तृष्ना भुक्ख, सच दुआरे रिहा बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे इक्क वर, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। कलिजुग कूड़ी रेख भेख्या। पुरख अबिनाशी रिहा वेख, जोती जामा धरया भेस्सया। सतिजुग साचा मंगे टेक, पुरख अबिनाशी करे बुध बिबेक, लोकमात लग्गे ना कोई सेकया। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे इक्क वर, एकँकार हरि निरँकार जोत निरँजण इक्क अकारा, आदिन अन्ता एकम एकया। सतिजुग साचा इक, इक्क इकल्ला है। कलिजुग काला वेस, चारों कुन्ट पया तरथल्ला है। सतिजुग साचे साची टेक, प्रभ मिल्या इक्क महल्ला है। कलिजुग पापी रिहा वेख, चार चुफेरे वला छला है। जोती जोत सरूप हरि, दोहां देवे इक्क वर, सोहँ शब्द साचा जला थला है। सोहँ शब्द भल्ला हरि निरंकारया। ना कोई जाणे जीव गंवारया। सतिजुग मेटे दूई द्वैती सला, कलिजुग झूठे सीना पाड़या। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दोहां देवे इक्क वर, सच दुआरे सतारां हाढ़या। कलिजुग कलि मिले वर, होए अन्त जुदाईआ। चारों कुन्ट आउँणा डर, रैण अन्धेरी छाईआ। लक्ख चुरासी जाणी मर, प्रभ साचा भेड़ भिड़ाईआ। गुरमुख विरला जाए तर, जिस आपणा लड़ फड़ाईआ। अमृत नुहाए साचे सर, साचा ताल हरि सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जन कागों हँस बणाईआ। गुरमुख साचे माणक मोती। एका लेखा रिहा लिखाए, ना कोई वरन ना कोई गोती। आत्म घर दीपक इक्क जगाए, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जो दर मंगे नाम वर, दुरमति मैल जाए धोती। सतिजुग साचे ख़ुशी मनाई। प्रभ अबिनाशी भिच्छया पाई। सोहँ शब्द वज्जी वधाई। राग रागां रिहा सुणाई। अनहद नादा धुन उपजाई। रसना शब्द एका गाई। मिल्या शब्द बोध अगाधा, लोआं पुरीआं करे रुशनाई। किरपा करे आप रघुराई माधव माधा, भिन्नड़ी रैण नाल रलाई। हरिजन हरि साधन साधा, लोकमात साची करन आया कुड़माई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे तेरी आत्म जोती पुरख निरँजण एका आप व्याही । गुरमुख जोती आत्म नारी, प्रभ साचे आप व्याहीआ। सोहँ देवे शब्द शृंगारी, साचा गहणा तन पहनाईआ। धर्म राए दी धी कवारी, लाड़ी मौत दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी वेखे नैण उग्घाड़ी, साचा लाड़ा दिस ना आईआ। गुरमुखां हरि फिरे पिच्छे अगाड़ी, सीस सेहरा साचा लाईआ। चारों कुन्ट करे वाड़ी, पहरेदार इक्क अख्वाईआ। जगे जोत बहत्तर नाड़ी, काया मन्दिर उज्यार कराईआ। किरपा करे सतारां हाढ़ी, गुर संगत मिले वधाईआ। खिड़या फुल सच्ची फुलवाड़ी, रक्खे लाज गुर चरन छुहाई दाढ़ी, कलिजुग साचा माण दवाईआ। गुरमुख चाढ़्हे साची घोड़ी, आत्म डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे घर रिहा वाड़ी, पंचम कुण्डा आपे लाहीआ। छेवें घर शब्द अपारी, धुनी साचा राग सुणाईआ। सत्तवें घर जोत निरँकारी, सच सिँघासण

आप सुहाईआ। अचरज खेल हरि अपारी, दूसर कोए दिस ना आईआ। लोआं पुरीआं कर उसारी, चौदां हट जाल बणाईआ। ब्रह्मा देवे जोत निरँकारी, चारे मुखड़े नाल लगाईआ। साचे वेदां रिहा उचारी, चारे जुगां धार बणाईआ। नारद सुत करे प्यारी, धर्म राए दी धी कवारी, वेले अन्तिम दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, एका बख्श फूलन साची खारी, हरि आपणे सीस उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर देवे वर, बेमुखां वारो वारी तेरी गोद दए बिठाईआ। निहकलंक कलि जामा पाया। एका साचा राह वखाया । लाड़ी मौत नाल रलाया। जूठे झूठे माया लूठे राजे राणे शाह सुल्ताने हथ्थीं बन्न्हे गाने, पापां मैहन्दी आप रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे देवे सर्ब वर, आप आपणा दरस दिखाया। लाड़ी मौत करे सलाह। कलिजुग केहड़ा बणे मलाह। झूठा चपू देवे ला। वंञ मुहाणा इक्क बणा। राजा राणा लए बन्हा । सुघड़ स्याणा दए भुला। मुल्लां शेख़ शेख़ मुलाणा मुच्छां दाढ़ी दए कटा। आपे वेखे अन्धा काणा, नेत्र दोवें बन्द करा। कलिजुग तेरा साचा घाण एका पाणा, लक्ख चुरासी बणत बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाड़ी मौत देवे वर, सतारां हाढ़ी हुक्म सुणा। लाड़ी मौत तूं मुटयांर। पहले वेख मुहम्मदी यार। साचा संग कर त्यार। मंगी मंग दर न्यार। रंगी रंग शब्द कटार। संगी संग बीर बेताले, लक्ख इक्क अस्सी हज़ार। कलि कालका खप्पर उठाए, ख़ुशी मनाए वारो वार। जगे जोत इक्क ज्वाले, अष्टभुज सिँघ अस्वार। सिँघ सिँघासण ईसे मूसे होए ख्वार। आपे तोड़े जगत जंजाले, प्रगट होए सच्ची सरकार। गुरमुख वेखे जगत कंगाले, रसना नाउँ रिहा विचार। करे कराए आप प्रितपाले, अट्ठे पहर सदा चले नाले। चले चलाए अवल्लड़ी चाले। साचा देवे शब्द दुशाल, नेड़ ना आए काल महांकाल, साचे घर आप वसा ले। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां दस्से राह सुखाले। जगत वखाए राह, भगत भगवानया। हरि दाता बेपरवाह, कलि चतुर सुघड़ स्याणया। लक्ख चुरासी पाए फाह, तोड़े माण सर्ब अभिमानया। अग्गे कोई ना करे ना, सोहँ फड़या तीर कमानया। गऊ गरीबां पकड़े बांह, तख्तों लाहे राजे राणया। संत सुहेला रक्खे ठंडी छाँ, दर घर साचे देवे माणया। आपे पिता आपे माँ, गुणवन्ता गुण निधानया। घर घर कलिजुग आप उडाए कां, नर हरि ना किसे पछाणया। बेमुख थांउँ थाँ, बेड़ा डोबे बेमुहाणया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां साचा देवे नाम निशानया। साचा देवे नाम निशान, जगत निशानया। किरपा करे आप भगवान, देवे दान वड वड दानया। झुल्लणा एका मात निशान, सत्तां दीपां पुरख सुजानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा रिहा कर, ना कोई जाणे भेव वड

वड दानया। सतिजुग सच निशान, धर्म जैकारया। सृष्ट सबाई इक्क बिबाण, प्रभ साचा आप उडा रिहा। चारे कुन्टां मार ध्यान, शब्द एका इक्क दवा रिहा। आप रखाए एका आण, दूसर होर ना कोई तका रिहा। साचा शब्द देवे पीण खाण, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। सर्ब घटां घट जाणी जाण, घट मन्दिर हरि समा रिहा। इक्क द्वार इक्क भगवान, इक्क हुलारा सच जहान, पीण खाण ना कोई वखा रिहा। धुन नाद अनाहद बान, दस्म दुआरी आप चला रिहा। सरगुण निरगुण इक्क वखाण, त्रैकुटी देस वेस इक्क करा रिहा। आपे जाणे नर नरेश, अजप्पा जाप ना कोई करा रिहा। हिरदे कोल हरि प्रवेश, अठीं तत्तीं फल लगा रिहा। अट्ठे पहर अट्ठे वेस, साचा भेख आप छुपा रिहा। ना कोई जाणे नर नरेश, अन्दरे अन्दर लेख लिखा रिहा। आपे ब्रह्मा विष्न गणेश, विष्न भिखारी आप अख्वा रिहा। आपे धारे रामा भेस, काहना कृष्ना जोत जगा रिहा। कलिजुग भुल्ले जीव दस्मेश, दर दुआरे केहड़े समा रिहा । ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, सत्तवें घर साचा हरि जोती जोत डगमगा रिहा। आपे नर आपे नरेश, आपे जाणे आपणा वेस, बस्त्र भूशन ना कोई पहना रिहा। साची सेजा हरि प्रवेश, शब्द सिँघासण डेरा ला रिहा। तारा मण्डल करे आदेस, सप्त रिखी संग सुहा रिहा। ध्रू दरबाना दरवेश, सति सवरनी रंग एका चढ़ा रिहा। सच दुआरे आप प्रवेश, महिंमा अगणत ना कोई गिणा रिहा। आपे रिखी रिखेशर रेख, लेखा लिख्त ना कोई रखा रिहा। निरगुण धारे जोती भेख, सरगुण भरम भुलेखे भुला रिहा। गुरमुख विरले नेत्र नैण लैणा वेख, साची दिशा जिस खुल्हा रिहा। मस्तक लिखे साचे लेख, जोत निरँजण देस वसा रिहा। जपलोक रिहा हरि वसेख, तप तपीसा इक्क करा रिहा। सतिलोक जोत हमेश, वरभण्ड ब्रह्मण्ड भेव ना पा रिहा। जोती नूर वंडे खण्ड खण्ड, लोकमात तेरी वंड, सोलां कला वंड वंडा रिहा। नवां सत्तां भेख पंड, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। सुन अगम्मी चण्ड प्रचण्ड, शब्द सार जोती धार, सोहँ खण्डा आप प्रगटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणी वंड आप वंडा रिहा। वेद व्यासे पाई वंड, निहकलंक कलि जामा धारया। बेमुख जीवां आउदी कंड, जन भगतां होए आप सहारया। धरे जगत भेख पखण्ड, जीव जन्त सद गंवारया। आत्म होई सर्ब रंड, मानस देही जन हंकारया। प्रभ अबिनाशी तोड़े सर्ब घमंड, राज राजानां विच दरबारया। कलिजुग औध गई हंढ, करे खेल हरि गिरधारया। गुरमुखां पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, सच कराए आप वणज वपारया। आपे वसे उत्भज सेत्ज जेरज अंड, खाणी बाणी सर्ब हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरा कर्म विचारया। कवण कूट कवण दुआरा, हरि जोती जोत जगा रिहा। कवण तन शब्द नगारा, हरि एका चोट लगईआ है। कवण मन तन अफारा, हरि भाण्डा भज्जया। कवण जन

मंगे मंग दर दुआरा, पूरन इच्छया आप करईआ है। कवण धन पल्ले बन्न, हरिजन उतरे पार किनारा है। लोकमात ना लग्गे संन्ह, दरगाह साची दए सहारा है। लक्ख चुरासी देवे डन्न, प्रगट होए हरि दातारा है। गुरमुखां बेड़ा रिहा बन्न, कलि बणया आप लिखारा है। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्द, सोहँ झण्डा अपर अपारा है। सत्तां दीपां डोरी रिहा बन्न, लक्खण करौच पुष्कर जम्बु खेल न्यारा है। जोती जोत सरूप हरि, आपे वरते विच संसारा है। जम्बु दीप जोत जगईआ। सात समुन्दर इक्क चलाए, हरि जू साची नईआ। सतबरत जिउँ दया कमाए, महांपरलो वेख वखईआ। कलिजुग नईआ डगमगाए, ना कोई पार लँघईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम धक्का इक्क लगईआ। कलिजुग बेड़ा होए त्यार, अन्तिम कलि कल वारया। लक्ख चुरासी चुकया भार, ना मिले कोई सहारया। अन्तिम डुब्बणा विच अन्धकार, किसे ना दिसे पार किनारया। जूठे झूठे मीत मुरार, जगत नाता जीव संसारया। अन्तिम होणा पए ख्वार, जूए बाजी मानस हारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आपे देवे नाम अपारया। नाम अपारा अमोल, हरि अमोल्लया। बजर कपाटी पड़दे रिहा खोल्ह, पूरा तोल हरि जी तोल्लया। अट्ठे पहर करे कलोल, वसे काया सच्चे ढोल, बेमुखां नाल कदे ना बोल्लया। गुरमुख आत्म अन्दर लैणा फोल, साचा लाल क्यों रोल वरोल्लया। शब्द नगारा वज्जे ढोल, हरि जी वसे सदा कोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां दिसे इक्क घर, ना कोई रक्खे पड़दा उहलया। इक्क दुआरा हरि निरँकारा वस्त अपारया। हरिजन मंगे बण भिखारा, देवे वर सच्ची सरकारया। आत्म जोत कर उज्यारा, सद बख्शे साची धारया। आप वखाए पार किनारा, दरगाह साची सच महल्ल मुनारया। जोत निरँजण खेल अपारा, आपे बणे सर्ब सहारा, ना कोई जाणे जन्त गंवारा, मिल्या मेल कन्त भतारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साचा मीत मुरारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम भेख धर, सच निशान इक्क वखा रिहा। सच निशाना जाए झुल्ल, हरि साचा आप झुलांयदा। कलिजुग तेरा पैणा मुल्ल, वेख वखाणे सारी कुल, साचा लेखा आप लिखांयदा। बेमुखां अमृत आत्म गया डुल्ल, किसे हथ्थ ना आए पाणी चुल, दर दुआरे आप फिरांयदा। जगत अन्धेर जाणा झुल्ल, जूठे झूठे जाणे रुल, इक्क उखेड़ा हरि लगांयदा। गुरमुख विरले संत सुहेले साचे तोल जाणा तुल, सोहँ कंडा हरि लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा पार करांयदा। आदि नमो आदि नमो आदि नमो जगत गुरदेव स्वामी आदि नमो। पारब्रह्म सर्ब तनो। ज्ञानवान गुणवन्त सोभा तन शृंगार कनो। भरया मात नाम भण्डार, वणज कराए हरिजनो। वेस अनेक हरि दातार, बेड़ा आपणा आप बन्न्हो। रैण सबाई मंगलाचार, लग्गा

भाग काया तन तनो। सच दुआरा चरन भिखार, साचा नाता पुरख बिधाता, धर्म राए दा तोड़ डन्नो। नर हरि साचा सच पछाता, उत्तम वेखी ज़ाता पाता, हरि दुआरे दोए पाल चोबदार सच गनो। आदि नमो अनभेव देव स्वामीआ। कथनी कथ ना रसना सेवया। हरिजन पूरन घाल साची घाली, दरगाह साची मिले धाम बिसरामिआ। अमृत आत्म साचा मेव, फल खवाए आप बदामिआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द उज्यारा आप कर, पवण हुलारा सर्ब पछानया। आदि शब्द सुनेहड़ा देवे साधन संतया। आपे नर सच्चा नरेश, कन्त कन्तूला साचा कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां साचा रंगण रंग रंगाए, मात वखाए एका बसंतया। साचा रंग बसंत, हरि इक्क चढ़ाईआ। कलिजुग भुल्ले माया रुले जीव जन्त, नौ दुआरे होए हलकाईआ। गुर दर मन्दिर सच अपारा, एका वस्सया हरि निरँकारा, बेमुखां पड़दा दए खुल्हाईआ। दसवें घर जोत उज्यारा, नौ दुआरे खोल्हे बारा, पहला तत्त आप विचारा। दूजी मति सर्ब सुख नारा। तीजे रत अग्नी धारा। चौथे वत पुरख अपारा। पंजवे सति पुरख निरँजण, वेखे विगसे कर विचारा। जोती जोत सरूप हरि, भगत जनां दस्से वसे घर, बेमुखां करे बन्द किवाड़ा। आदि गुर आदि गुर आदि गुर गुर मन्त्र गुर नाउँ। मेल मिलाए पारब्रह्म सच थांउँ। लिख्या लेख हरिजन धुर, चरन प्रीती जाए जुड़, बेड़ा पार कराए फड़ फड़ बांहों। आप चढ़ाए शब्द घोड़ा पुरख अबिनाशी आत्म रथ, जोती जोत सरूप हरि, सर्ब गतां गत आपे जाणे वड दाता बेपरवाहो। शब्द मौलाना मौलाणया। शब्द सिँघासण साचा थांउँ, लोकमात आप पछानया। गुरमुख साचा संत दुलारा आप बिठाए विच गुड़गाउं, देवे शब्द नाम निशानया। करन आया ठंडी छांउँ, एका एक हरि भगवानया। गुर गोबिन्दा तेरा नाउँ, प्रगट होए विच जहानया। चाली मुक्ते आप उपाए, जगत साचा हरि करे पछानया। निहकलंक नरायण नर, आपणे भाणे सद समानया। गुर गोबिन्द गुर लेख लिखाया। लिख्या लेख सर्ब मिटाया। सरसा तेरी किया भेंट, कलिजुग जीआं हथ्थ ना आया। निहकलंक खेवट खेट, आपे बेड़ा लए तराया। कलिजुग कहर वरते उप्पर धरते, सवा पहर महीना जेठ लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा लिख्या लिख्त भविख्तां आपे रिहा वखाया। लिख्या लेख लेख कुरान, सिँघ सावण कीती आप पछाण, सच महल्ले इक्क टिकाया। कर ध्यान वेले अन्त निहकलंक जामा पाया। हाकन डाकन सिर मुंडवाया। वेख वखाणे मार ध्यान, चौथी कूटे आप दबाया। सोहँ अक्खर विच लिखाया। सिँघ जैमल जो आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साल सतारवें दया कमाए, आपणी हथ्थीं दए कढाया। साल सतारवें लेख सतारा। कोटन विच्चों इक्क हजारा। इक्क हजारा हरि दुआरा। वेख वखाणे ब्यास किनारा। साचा झण्डा आप उठाए, सोहँ डण्डा नाल लगाए, वरभण्डी वरभण्ड

समाए, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपणी रचना रिहा चलाए। गुर गोबिन्द लेख लिखाया। दिन घड़ी एह समझाया। भाणा मन्नणा सिर ते आया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आत्म अन्दर डेरा लाया। पुरी अनन्द होए उदासी, नगर खेड़ा भेव ना पाया। प्रगट होए घनकपुर वासी, सम्बल देस आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणा लेखा आपे आप लिखाया, साचा लेख लिखईआ। संगत बताई नंद जी, पुच्छे रीत। कवण गुरू है गुर गोबिन्दे, कवण बणाया साचा मीत। कवण प्रगट होए विच साची हिन्दे, कवण सुणाए साचा गीत। कवण काया कवण सेज, कवण काअबा आसण लाया, कवण अल्ला हक्क जनाबा, कवण वजाए तन रबाबा, कवण परखे साची नीत। जोती जोत सरूप हरि, कवण जोत होए महिताबा, काया करे ठंडी सीत। नंद चन्द चन्द सुत दुलारे। गुर गोबिन्दा बचन उचारे। जोती जामा भेख न्यारे। छड्डणा देस काया पिण्ड, प्रगट होणा विच घविंड, झण्डा झुल्ले विच संसारे। गुरमुखां भाग लगाए, जोती नूर कर अकारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सरसा तेरी भेंट कराए, आप चल्लया पार किनारे। सरसा तेरी भेंट चढ़ाई। गुर गोबिन्दे लिख्त कराई। निहकलंक लए प्रगटाई। साचा शब्द जोती लए लिखाई। बीस इक्कीसा भेव खुल्हाई। लिख्या लेख लए वखाई। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, चारे कुन्टां रिहा सुणाई। सम्बल देस साचा राज। साची पुरी साचा ताज। सोहँ शब्द मारे अवाज़। कलिजुग अन्तिम रच्चया काज। साचा साजन रिहा साज। चारों कुन्ट कराए भाज। जन भगतां रक्खण आया लाज। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दो जहानां साचा वाली एका आपणी रक्खे सांझ। गुर गोबिन्द ख़ुशी मनाई। एका चोला रंग बसंती, वेले अन्तिम तन छुहाई। प्रगट होए जोत भगवन्ती, भेसा वेसा दए खुल्हाई। आपे काहना आपे कन्ती, जगत बणाए सगल बणती, जोगी जुगता साची भुगता आपणी आपे आप बणाई। निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, निर्मल जोती रिहा जगाई। सम्बल देस साजन साज्जया। गौड़ ब्रह्मण मारे अवाज़, पुरख अबिनाशी गरीब निवाज्जया। दर घर साचे आउँणा भाज, सिर रखौणा साचा ताज्जया। जन भगतां रक्खणी मात लाज, आप संवारे आपणा काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए देस माज्झया। सम्बल देस सच समाया। काया कच्च किसे दिस ना आया। जोत निरँजण रही मच्च, लोकमात हरि खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द सिँघासण जोत सरूपी डेरा लाया। सम्बल देस साचा डेरा। गुरमुखां तन पाए घेरा। कदे ना होए अन्धेरी रैण, अट्ठे पहर सञ्झ सवेरा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, पुरख अबिनाशी पाया फेरा। पुरख अबिनाशी रसना किसे ना सके कहण, बेमुखां भुलाया कर कर हेरा फेरा। लक्ख

चुरासी डुब्बी वहिण, कलिजुग माया पाया घेरा। जन भगतां चुकाए लैण देण, आपे तारे कर कर मेहरा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस वेस कर, जगत भुलाए कर कर हेरा फेरा। सम्बल देस सम्बल दर। सम्बल दर नर नरेश। नर हरि नरायण अवल्लड़ा भेस। अवल्लड़ा देस अवल्लड़ा भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे गुर गुर दस्मेस। सम्बल देस साफ मैदानया। जूठा झूठा ना कोई दिसे रुख, माया लूठा बालक नाही कुक्ख, एका जोत श्री भगवानया । दिस ना आए उज्जल मुख, ना कोई जाणे पंच शैतानया। गुरमुख साचे सुखणा रहे सुख, कलिजुग वसूरा उतरे दुःख, प्रगट होए वाली दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा देस आप पछानया। सम्बल देस साढे तिन्न हथ्थ, जोत निरँजण आप जगाईआ। जगत चलाया साचा रथ, शब्द घोड़ा रिहा जुआईआ। हथ्थ आपणे रक्खे नत्थ, लोआं पुरीआं रिहा दौड़ाईआ। पताल अकाश चढ़ना नठ्ठ, जीवां जन्तां दिस ना आईआ। आपणी लखणी रिहा लक्ख, जोती जोत सरूप हरि, सर्बकला आपे समरथ, सम्बल देस चार दुआरे साढे तिन्न हथ्थ सीआं आप दिखाईआ। सम्बल देस साढे तिन्न हथ्थ सीआं, आप रखाई हरि जी नीहां, ना कोई जाणे जन्त गंवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गौड़ ब्रह्मण कर प्यार। गौड़ ब्रह्मण हरि मिलाया। काया मन्दिर विच समाया। शब्द सिँघासण डेरा लाया। फड़ के बांहों आप सवाया। सुरती शब्दी शब्दी सुरती एका मेला आप मिलाया। ज्ञान बोध बोध अगाधा, पुरख अबिनाशी साचा नादा, एका शब्द हथ्थ फड़ाया। भेव खुल्हाए हरि ब्रह्मादा, एका देवे साची दादा, साचा भेव रिहा खुल्हाया। आपे पिता आपे दादा, मात पित ना कोई अख्वाया। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्रह्मण एह समझाया। गौड़ ब्राह्मण ब्रह्म पछान। पारब्रह्म कर वेख ध्यान। साचा धर्म धर्म निशान। दूई द्वैती मिटे भरम, इक्क उठाउँणी तीर कमान। कलिजुग जीवां वेखे कर्म, थांउँ थाँईं बेईमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, प्रगट होए श्री भगवान। ब्राह्मण गौड़ा शब्द कटार। साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़ा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार उच्च मुनार लोआं पुरीआं पावे सार । चारों कुन्ट रिहा दौड़ा, अन्दर गुप्त जाहर। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, करे कराए ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा कर त्यार। शब्द खण्डा कर त्यार, हरि साची बणत बणांयदा। चारों कुन्टां वेख वखाण, दिस किसे ना आंयदा। साचे घर सच्ची सरकार, आपणा लेखा आप गिणांयदा। कलिजुग वेखे ठग्ग चोर यार, तिक्खी धार आप वहांयदा। निहकलंक नरायण नर अवतार, पार किनारा पहली वारा एका एक वखांयदा। कलिजुग तेरा पार किनारा। हरि जी साचे आप विचारा। सम्बल देस कर उतारा।

साची नगरी विच मृदंग ढोल एका सच नगारा। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारा। सम्बल देस उच्च मुनारा। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, किया खेल अपर अपारा। आप आपणा विच टिकाया, लोआं पुरीआं वसे बाहरा। नौ दरवाजे बन्द रखाया, दसवें भेद अपर अपारा। बेमुख जीवां जूठयां झूठयां, माया राणी झूठे धन्दे लाया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्रह्मण एका नाम जोड़ जुड़ाया। गौड़ ब्राह्मण जुड़या जोड़ा। पुरख अबिनाशी इक्क ल्याया शब्द घोड़ा। फड़ फड़ बाहों रिहा चढ़ाया, जगत मलाही आपे दर द्वार बौहड़ा। निहकलंक नरायण नर, आपे परखे मिट्ठा कौड़ा। सम्बल देस सुरत संभालीआ। पुरख अबिनाशी दया कमाए, आप जगाए जोत अकालीआ। गुरमुख साचे संत जनां दे मति समझाए, कलिजुग रैण घटा कालीआ। फड़ फड़ बाहों मार्ग पाए, ध्रू बालक अनाथ समझाए, चलदा रहे अवल्लड़ी चालीआ। प्रगट होए दरस दिखाए, मन अन्तर मन्त्र शब्द जणाए, हरि दस्से राह सुखालीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, फल लगाए काया साची डालीआ। लग्गा फल काया डाल्ह। पुरख अबिनाशी जगत दलाल। घनकपुर वासी जोत विसाल। गुरमुख साचे लभ्भे लाल। जोत निरँजण मात प्रकाशी, रक्खे दीपक साचे थाल। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, लक्ख चुरासी वेख वखाणे आपे चले नाल नाल। लक्ख चुरासी हरि समाया। कलिजुग जीवां दिस ना आया। शब्द सरूपी डंक वजाया। आप उठाए राउ रंक, शब्द सुनेहड़ा आप पुजाया। प्रगट होए वासी पुरी घनक, पड़दा उहला रहे ना राया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द दे मति रिहा समझाया। वाली हिन्द कर ध्यान। शब्द झण्डा विच मैदान। नौ खण्डां करे आप पछान। राज राजानां वढ्ढे कंडां, हरि हरि वाली दो जहान। करे खेल विच वरभण्डा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सच भगत भगवान आप पछानया। राज राजानां एका आण, देवे माण माण निमाणया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणया।

१८ हाढ़ २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल

गुरमुख साचा पारज़ात, उत्तम ज़ात रखांयदा। प्रगट होए विच मात, माता पिता मोह चुकांयदा। शब्द मंगे नाम दात, एका झोली अग्गे डाहिंदा। चरन प्रीती साचा नात, पुरख बिधाता वर मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलार, साचे मेवे अमृत फल, लोकमात आप उपजांयदा। पारज़ात प्रभ पाए मुल्ल, साचे हट्ट वणज वणजारया। शब्द कंडे जाए तुल्ल, कदे ना पासा आवे हारया। उप्पर चोटी साचा फुल्ल, खिले कँवल गुलज़ारया। भाग लग्गे साची

कुल, प्रगट होए विच संसारया। शब्द भण्डारा रिहा ख़ुल्ह, बणे आप हरि वरतारया। कलिजुग माया रही रुल्ल, चारों कुन्ट हाहाकारया। दीपक साचा होया गुल्ल, दहि दिशा धुन्कारया। अमृत आत्म मिले ना चुल्ल, अट्ठ सट्ठ तीर्थ रहे पुकारया। लक्ख चुरासी रही भुल्ल, अभुल्ल हरि ना पावे सारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे मात उपा रिहा। गुरमुख उपजे मात, शब्द जणाईआ। बैठा रहे इक्क इकांत, जिस जन साची बणत बणाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सवेर सञ्झ रखाईआ। अमृत देवे बूंद स्वांत, सच्चा दर नाल इक्क वखाईआ। मानस देही उत्तम ज़ात, अन्तिम वेले लेखे लाईआ। लक्ख चुरासी तुट्टे नात, वेले अन्तिम ना पुच्छे वात, आप आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जन, एका मात रिहा उपजाईआ। गुरमुख साचा हरि दुलारया। मिल्या मेल पुरख अबिनाशी, कराए वणज साचा वणजारया। आप बणाए मात शब्द पक्का टिल्ला हरि न्यारया। वेख वखाणे जीव जन्त, साध संत करे विचारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए विच संसारया। पुरीआं लोआं अद्ध विचकारया। उप्पर थल्ले ना कोए वखा रिहा। नौवां खण्डां करे विचार, जम्बु दीप वेख वखा रिहा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, शब्द घेरा एका पा रिहा। शब्द घेरा डोर बंधाईआ। ना कोई छड्डे गुर चेरा, अंडज जेरज वेख वखाईआ। आप चुकाए तेरा मेरा, ना लाए देरा खेल रचाईआ। प्रगट होए सिँघ शेर दलेरा, लोकमात वज्जे वधाईआ। निहकलंक नरायण नर, सोहँ फाही इक्क लगाईआ। सोहँ फाही फस्सया फास। गुरमुख साचे संत सुहेले, हरि हरि साचा होया दास। सच दुआरे साचे मेले, एका घर पृथ्वी अकाश। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे शब्द स्वास। साचा घर शब्द ढंडोरया। मिल्या वर गुरमुख साचा जाए तर, सर सरोवर दूसर तरे ना कोई होरया। आपणी करनी जाए कर, प्रभ अबिनाशी खेल अपर कर कर आपणी मिहरया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, दर घर साचे शब्द सरूपी लाए साचा डेरया। साचा डेरा हरि अस्थान है। नौ दुआरे हरि मकान है। कलिजुग जीव आप वसाए, लोकमात करी पछाण है। दसवें कुण्डा बैठा लाहे, साध संत होए हैरान है। छोटा मुंडा रिहा जगाए, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले सभ अस्थान है। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे साचा राह दस्से, हरि हरि सच्चा मेहरबान है। नौ दुआरे दर दरवाजा, लक्ख चुरासी तेरा हरि साजन ल्या साज। धर्म राए हथ्थ फड़े फ़ाँसी, करदा फिरे आपणा काज। अन्त मिटणे मदिरा मासी, सिर ना दिसे किसे ताज। आप बचाए शब्द स्वासी, प्रगट होए देस माझ। मानस जन्म करे रहिरासी, हरिजन साचे रक्खे लाज। निहकलंक नरायण नर, शब्द सरूपी साचे मन्दिर, एका मारे आपणी अवाज़। सच महल्ल अटल नौ

द्वारया। कलिजुग माया होई प्रबल, प्रभ का भाणा ना जाए टल, चारों कुन्ट वेख विचारया। आपे वेखे जल थल घड़ी घड़ी पल पल, सागर सिन्ध डूंघी कार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सत्तां दीपां बणत बणा रिहा। सत्तां दीपां हरि जणाईआ। लक्खण लेखा रिहा चुकाईआ। करोच सुणाया आप रघुराई है। पुष्कर रोए दए दुहाईआ। जम्बु दीप अद्धविचकारी है। सान सुरती सर्ब भवाई है। सलमल मनमुख सर्ब गंवाई है। कुशा दीप नग्न उठ धाई है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, त्रै त्रै वेसा ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा दर दरवेसा रिहा बुलाईआ। वेख वखाणे हरि दीप लोअ पतालया। सत्त पताला खोल्हे दर, अतल वितल सितल तेरी घालया। राजे बल मंगया बल, सितल देस होए परवानया। तलातल चढ़े तेल अपार, मात वज्जे डंक अपार, रसातल धूंआधार महानया। सत्तवें करे आप विचार, लोक पताली करे चाली बाशक सेजा होई त्यार, सहँसर मुखड़े आप धुआ रिहा। सांगोपांगी लाल दुशाली, चार योजन खेल निराली, सच सिँघासण आप संवारया। लच्छमी प्रेम रक्खे फल डाल्ही, हरि जी रक्खे हथ्थीं खाली, असत बस्त शसत, ना तीर कोई उठा रिहा। धरत मात दी करे दलाली, कलिजुग बण के आए हाली, हरि साचा हल्ल बणा रिहा। कलिजुग सतिजुग बैल बणा ली। शब्द हल्ल इक्क उठा ली, सोहँ फाला तिक्खा ला रिहा। पहली रहिल आप मिला ली, मक्का मदीना करे खाली, पिच्छों ललकारा एका ला रिहा। फल ना दिसे किसे डाल्ही, चारे कुन्टां होईआ खाली, जगे जोत इक्क अकाली, नूर अलाही भेख वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सत्त पतालां वेख वखा रिहा। सत्ते लोक मारे ध्यान। भू लोक आप भगवान। साचे खण्ड कवण अस्थान। दूवरलोक वेखे शब्द बिबाण। स्वर्गलोक हरि मेहरवान। महिरलोक धर्म निशान। जवलोक अकल कल धार। तपलोक सप्तम वेखे सति पुरख दा सच निशान। सतिलोक जोत महान। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, लाल गुलाला रंग महान। दूसर किसे ना दिसे रेखे, भरमे भुल्ले जीव निधान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, चौदां लोकां साचे अन्दर इक्क वखाए शब्द निशान। शब्द निशाना नाम डोरी, पुरख अबिनाशी पाईआ। लक्ख चुरासी कोलों करे चोरी, कलिजुग रैण अन्धेर घोरी दिस किसे ना आईआ। चढ़या फिरे शब्द घोड़ी, चारों कुन्ट रिहा दौड़ी, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाईआ। पुरीआं लोआं लाए पौड़ी, धुर दरगाही साची पुरी, इन्द्र ब्रह्मा शिव रिहा जगाईआ। बवन्जा करोड़ जोजन पृथ्वी लम्बी चौड़ी, चारों कुन्ट घेरा पुरख अबिनाशी रिहा पाईआ। कलिजुग अन्तिम करे निबेड़ा, भरमां ढाहे कलिजुग डेरा, गुरमुख वसाए काया खेड़ा, दीपक जोती इक्क जगाईआ। नौ दरवाजे खुल्हा वेहड़ा, कवण करे हक्क निबेड़ा, दसवें दर ना बूझ बुझाईआ। पंजां तत्तां रहे झेड़ा, अट्ठे पहर महल्ल अन्धेरा, डूंघी कन्दर काया

मन्दिर साचा राह ना कोई वखाईआ। शब्द हथौड़ा तोड़े जन्दर, जोत निरामल अन्दरे अन्दर साचा दीपक डगमगाईआ। आप सुहाए साचा मन्दिर, जोती जोत सरूप हरि, साची जोत करे रुशनाईआ। साची जोत होए प्रकाश, अन्धेर विनास्सया। हरिजन मिल्या पुरख अबिनाश, दर घर साचे होए दासन दास्सया। माया ममता कीनी नास, अमृत धारा मुख चुआस्सया। आप बणाए काया रास, साचा मण्डल पृथ्वी अकास्सया। शब्द उपजाए पवण स्वास, निज्ज घर आत्म रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, साचे मन्दिर जोत धर, आपे वेखे जगत तमाशया। जगत तमाशा वेख, हरि बणत बणाईआ। घर घर दर दर दिसे भेख, साचा लेख ना कोई लिखाईआ। जूठे झूठे पंडत पांधे मस्तक लाउँदे रेख, तीजे लोचन दर दुआरा ना ल्या वेख, दिबदृष्ट ना किसे खुल्हाईआ। बगल कुरानी मुल्लां शेख़, जूठे झूठे वणज कराईआ। उच्चे मन्दिर चढ़ चढ़ रहे वेख, वज्जे टल होए धुनकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे करे वल छल, पंडत पांधे रिहा भुलाईआ। पंडत पांधे भुल्ले वड मौलाणया। कलिजुग माया रुल्ले नर हरि ना किसे पछानया। लग्गी अग्ग काया कुले, अट्ठे पहर होए हलकानया। गुरमुख विरले पूरे तोल तुले, दर साचे होए निमाणया। सतारां हाढ़ी आए दर दुआरे साचे भुल्ले, दरगाह साची करे हरि परवानया। शब्द भण्डारा साचा खुल्हे, देवे दरस श्री भगवानया। कोए ना लाए हरि जी मुले, हरिजन आपणा आप पछानया। कलिजुग बूटे काया हुल्ले, फल ना दिसे किसे डाल्हया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचा संत सुहेला सुघड़ स्याणा आप वखाए आपणा भाणया। आपे जाणे आपणा भाणा, कवण भेख वटाईआ। भरम भुलेखे राजा राणा, संत अभ्यासी सार ना पाईआ। चार यारी बेमुहाणा, साची हदीस हरि जगदीस ना कोई किसे पढ़ाईआ। एका सुझे पीणा खाणा, माया ममता होई हलकाईआ। गुरमुख साचा संत सुहेला साचे धाम सहाउँणा, साची ओट इक्क रखाईआ। होए सहाई माण निमाना, शब्द नगारे चोट लगाईआ। गया वेला अन्त पछताणा, निहकलंक रिहा जगाईआ। आपे करे पुण छाणा, लक्ख चुरासी सोहँ कंडे उत्ते रिहा तुलाईआ। फड़ फड़ वेखे अन्न्हा काणा, पाए नाम सच्चा मधाणा, रिड़के छाछ हरि रघुराईआ। आपे वरते आपणा भाणा, किसे हथ्थ ना आए दाणा, पीणा खाणा आप चुकाईआ। कलिजुग वरते आपणा भाणा, किसे हथ्थ ना आए नाम निशाना, चल्लया तीर बेमुहाणा, शब्द निशाना हरि लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां लोकमात दए वड्डियाईआ। धन्न कमाई संत जन, सद वसे द्वारया। धन्न कमाई भगत जन, मन मन्ने विच संसारया। धन्न कमाई संत जन, शब्द डोरी काया बन्न्हे, पंचां चोरां खेल अपारया। धन्न कमाई भगत जन, आप कढाए झूठे जने, वेखे खेल सच्ची सरकारया। धन्न

कमाई संत जन, साचा शब्द सुण कन्ने, साचा राग गा रिहा। धन्न कमाई भगत जन, आपे तोड़े मनमाणे, बजर कपाटी भेव खुल्हा रिहा। धन्न कमाई संत जन, धन्न कमाई भगत जन, दोहां अन्दर साचे मन्दिर आपणी जोत जगा रिहा। धन्न कमाई भगत जन, आत्म जोत निरालीआ। धन्न कमाई भगत जन, मिल्या मेल हरि भगवानया। धन्न कमाई संत जन, दीपक जोती कर उज्यार, मस्तक गगन जोत निरालीआ। धन्न कमाई भगत जन, दोहां करे कराए हरि रख्वालीआ। धन्न कमाई संत जन, शब्द परान है। धन्न कमाई भगत जन, आत्म ब्रह्म ज्ञान है। धन्न कमाई संत जन, साचा रखे इक्क निशान है। धन्न कमाई भगत जन, दोहां मेल हरि भगवान है। धन्न कमाई संत जन, मिले नाम वस्त अमोल्लया। धन्न कमाई भगत जन, साचा तोल मात तोल्लया। धन्न कमाई संत जन, काया मन्दिर कुण्डा खोल्ल्हया। धन्न कमाई भगत जन, दोहां वेस आपे कर, वेख वखाणे काया चोल्लया। काया चोला रंग अपारा, आपे रक्खे शब्द विचोला, दोहां धिरां मेल मिला रिहा। बजर कपाटी पड़दा खोल्हा, तीजे नैण दरस दिखा रिहा। आपे बणया भोला भाला, गुरमुख साचे संत सुहेले, चारों कुन्ट कराए मेले, आप आपणी बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, साची रंगण नाम चढ़ा रिहा। हरि घट निरँजण एक सर्ब पसारया। पारब्रह्म जन साची टेक, सच्चा धर्म इक्क वखा रिहा। काया निर्मल बुध बिबेक, माया सेक दूर करा रिहा। अट्ठे पहर रिहा वेख, जोती जामा भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, सच टिकाणा शब्द बिबाणा आपणा आप रखा रिहा। शब्द बिबाणे चाढ़्ह दया कमांयदा। आपे वेखे राजे राणे, गऊ गरीब निमाणे गले लगांयदा। हरिजन साचे सुघड़ स्याणे, बेमुख जीव बेमुहाणे, पल्लू नाम ना कोई फड़ांयदा। दरगाह साची देवे माणे, चले चलाए आपणे भाणे, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा भेख न्यारया। प्रगट होए रमईआ रामा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। इक्क वजाए शब्द दमामा, चारों कुन्टां आप सुणा रिहा। लक्ख चुरासी आपे वेखे काया चामा, साचा धाम वेख वखा रिहा। गुरमुख पल्ले बद्धा नाम दामा, धर्म राए फंद कटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, दूसर किसे दिस ना आ रिहा। वसे साचे घर, सच टिकाणया। आपणी करनी रिहा कर, बैठा रहे शब्द बिबाणया। हरिजन सरनी जाए पढ़, किसे दिस ना आए सुघड़ स्याणया। ना कोई सीस ना कोई धड़, बाली बुध ना नौजवानया। साचे मन्दिर बैठा चढ़, जोत निरँजण डगमगानया। काया तोड़े किल्हा हँकारी गढ़्ह, सोहँ फड़ तीर कमानया। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, अट्ठे पहर मार ध्यानया। गुरमुख साचे संत सुहेले काया वक्खर जोत दिवानया। जगे जोत बहत्तर नाड़, मिटे अन्धेर सर्ब किछ जानया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, नर हरि श्री भगवानया। नर हरि श्री भगवान, सर्ब समरथ है। जन भगतां देवे जिया दान, हरि रखे दे कर हथ्थ है। अमृत सर सरोवर कराए आत्म इक्क इशनान है। सगल वसूरे जायण लथ है। आप बिठाए शब्द बिबाण, सोहँ चलाए साचा रथ है। लोआं पुरीआं इक्क उडान, लक्ख चुरासी पाए नत्थ है। करोड़ तेतीस चतुर सुजान, सुरपति राजा रिहा मथ है। लेखे मुक्के अन्त जहान, कलिजुग सीआं साढे तिन्न हथ्थ है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, महिंमा जगत अकथना अकथ है। महिंमा अकथ अकथ अकथ कहाणीआ। सृष्ट सबाई रिहा मथ, राज महल्ला उच्च अटला, राजे छड्डण राणीआं। प्रगट होए जिउँ रामा घर दसरथ, हँकारी रावण मारे कानीआ। एका एक चलाए साची गथ, सतिजुग साचे तेरी साची बाणीआ। जन भगतां देवे आत्म घर साची वत्थ, अमृत मधु एका रस पाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, ना कोई जाणे वेद पुराणीआ। जीव जन्त ना पाए सार, माया भरम भुलाया। कलिजुग भुल्ले नाम अधार, झूठी तृष्ना मोह वधाया। दर दर घर घर भौंदे फिरदे दुष्ट दुराचार, प्रभ अबिनाशी सार ना पाया। गुरमुख विरला जाणे नर हरि सच्ची सरकार, आत्म सेजा डेरा लाया। एका बैठे मल द्वार, पहरेदार सदा अख्वाया। जोत निरँजण कर अकार, शब्द धारा आप चलाया। अमृत बरखे निज्झर धार, शब्द घोड़े हो अस्वार, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, दूसर ना कोई संग रलाया। निहकलंकी जामा धार, शब्द डंक रिहा वजाया। चारों कुन्टां करे ख़बरदार, शाह सुल्तान रिहा जगाया। कलिजुग अन्तिम पैणी मार, ना होए कोई सहाया। जूठी झूठी माया धार, कलिजुग भुले नारी नार, जगत विकारा मोह वधाया। मात पित भैण भाई साक सज्जण कोई ना पाए सार, वेले अन्तिम मुख छुपाया। आपे होए सहाए दया कमाए मीत मुरार, गुरमुख साचे साचा पल्लू आपणा हथ्थ फड़ाया। कलिजुग घोर अन्धेर घलू, काली रैण वेख डैण, लाड़ी मौत राह वखाया। बेमुख जीआं आप चुकाए लैण देण, चारों कुन्ट झूठे वहण, साचा वणज वपार ना किसे कराया। नाता छुटे भाई भैण, ना कोई दीसे साक सैण, दूर नेड़ा दिस किसे ना आया। पंजां तत्तां रिहा छड़, अन्तिम उजड़े काया खेड़ा, साचा गेड़ा ना किसे कटाया। पुरख अबिनाशी करे निबेड़ा, भगत जनां हरि बन्न्हे बेड़ा, दर दुआरे दया कमाया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, भगत सुहेला आप अख्वाया। निरगुण रूप अगम्म, भेव अपारया। सरगुण रूप मात पए जम्म, किरपा करे आप गिरधारया। निरगुण रूप अगम्म, ना कोई हड्ड मास ना नाड़ी चम्म, आपणा आप करे अकारया। सरगुण रूप रक्खे सहारा दम, पवण स्वासी विच टिका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण खेल कर, आपणी रचना आप रचा रिहा। निरगुण निराहार सदा निरवैरया। सरगुण पाए

सार, काया मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर आपे बहि रिहा। बाहर लाए तीजा जन्दर, ना कुफल कोई खुल्हा रिहा। उच्चे टिल्ले फिर फिर थक्के लभ्भदे फिरन गोरख मच्छन्दर, साचा राह ना किसे वखा ल्या। निरगुण जोत जगे निरालम, संत सुहेले साचे तेरे अन्दर दीप निराला आप जगा रिहा। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, नर हरि श्री निज घर साचे किसे ना पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा वेस कर, गुरमुख साचे संत जनां आत्म अन्दर साची सेजा आपणा डेरा ला ल्या। साची सेजा हरि बणाईआ। निरगुण रचना आप रचाईआ। सरगुण रूप दिस ना आईआ। निरगुण निराहार साची सेजा आपे सुत्ता, दोवें भुजा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण भेख कर आपणा भेव रिहा छुपाईआ। निरगुण सरगुण भेख कर आपणा भेव रिहा छुपाईआ। निरगुण सच मकान चतर्भुज श्री भगवान। आपणा भेव रक्खे गुज्झ नौ दुआरे झूठ मकान हरि दुआरा जाए सुझ, अक्खर वक्खर कर पछान। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, गुरमुख विरला संत जन निशअक्खर पावे साची खान। निशअक्खर हरि का द्वारया। आपे वसे सद वक्खर, दिस किसे ना आ रिहा। बज़र कपाटी वडा पत्थर, सरगुण किसे मात ना पाड़या। तीजे नेत्र अमृत धार ना वगे अत्थर, साचा सीर ना कोई पया रिहा। लक्ख चुरासी लथ्थी सथ्थर, कलिजुग गूढ़ी नींद सवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे नाम धना, सोहँ शब्द सिखा रिहा। सोहँ अक्खर लैणा पढ़। कलिजुग जंजाला होए वक्खर, साचे पौड़े जाणा चढ़। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, अन्दरे अन्दर साचे मन्दिर धुर दरगाही बांहों लए फड़। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण जोती वेस कर, ना कोई दिसाए सीस ना कोई धड़, ना कोई सीसा, जोत निरँजण हरि जगदीसा। ना कोई गाए राग छतीसा। ना कोई रखाए दन्द बतीसा। ना कोई पढ़े पढ़ाए कुरान हदीसा। ना कोई जाणे ईसा मूसा। जोत निरजंण दीन दयाला सदा कृपाला, शब्द वखाए साचा सीसा। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, अमृत आत्म खोल्हे साचा दर, दूसर कोए ना करे रीसा। सोहँ शब्द धार वहांयदा। बजर कपाटी जाए पाड़, तीर्थ ताटी पार करांयदा। काया अन्दर खोल्हे साची हाटी, चौदां हट्टां राह वखांयदा। दुरमति मैल रिहा काटी, गुरमुख काया आपणे हथ्थीं आप धवांयदा। बेमुखां खेल दिसे बाजीगर नाटी, नाटक नटूआ खेवट खेटा, आपणी आप कार करांयदा। भगत जनां हरि माँ पिउ बेटा, साचे सूत्र तन लपेटा, शब्द दुशाला इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच्चा नाम धन, आदि जुगादि ना होए कंगाला जगत माया परे हटांयदा। सोहँ अक्खर साची धार, सुन अगम्मो आई पार, प्रभ अबिनाशी आप टिकाए दस्म दुआरी किरपा धार डगमगाए, धुनी नाद अनाहद धारा रंग सफेदी इक्क रखाए। अमृत सुहाए साचा ताल,

गुरमुख साचे संत जनां बांहों पकड़ दया कमाए। आप लवाए आपणी छाती, झूठी काया होणी काग, हरि ना मिल्या कन्त सुहाग, दुरमति मैल ना कोए धवाए। भगत जनां हरि पकड़े वाग, माया राणी लाहे दाग़, सति पुरख निरँजण दया कमाए। शब्द जणाए अजपा जाप, रहे विस्माद रसना मुख ना कोई हिलाए। आप उपजाए साचा नाद, वेख वखाणे हरि ब्रह्माद, सोहँ देवे साचा वर, सति पुरख निरँजण मेल मिलाए। आदि पुरख अपरम्पर आदि, आप जगाए संत साध, शब्द हलूणा रिहा लगाए। सोहँ सुरती सुरत ध्यान, अकाल मूर्ति इक्क ज्ञान, नाद तूरती सच निशान, भगत जनां हरि आसा पूरती, शब्द निशाना ब्रह्म ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, सोहँ अक्खर दस्से वक्खर दस्म दुआरी बाहर उडान। सोहँ अक्खर हरि उपजाया ए। जोती साया इक्क रखाया ए। साची धारा आप वहाया ए। दस्म दुआरी डेरा लाया ए। चौथा पद राह वखाया ए। गुरमुख साचे संत सुहेले, सद साचा थान आप सुहाया ए। शब्द वज्जे अनाहद नद ना सिंङी नाद सुणाया ए। अमृत आत्म मिले मध, सुहावां ताल भराया ए। पुरख अबिनाशी दिस ना आए लभ्मा चौड़ा उच्चा कद्द, अन्दरे अन्दर समाया ए। पंजे चोरां रिहा बध, साचा खण्डा हथ्थ उठाया ए। दस्म दुआरी साची हद, नौ दुआरे बाहर रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां एका अक्खर साचा नाउँ अगम्म अथाहो बेपरवाहो साचा राह वखाया ए। साचा नाउँ हरि भगवान। सदा रखे ठंडी छाँ, जीव जन्त विच जहान। आपे होए पिता माँ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान। हँस बणाए गुरमुख कां, शब्द उडाए इक्क उडान। जोती जोत सरूप हरि, सोहँ हँसा हँस सरबंसा, माणक मोती चोग चुगान। माणक मोती चोग न्यारी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, संत जनां दे ल्याए द्वारी। आप आपणा देवे वर, पंच पंचायण करे ख़बरदारी। साची तरनी जाए तर, मिले मेल नर हरि सच्ची सरकार, ना जन्मे ना जाए मर, आदि अन्त एका एक एकँकारी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचा संत जनां, सच दुआरे रिहा पुकारी। सच दुआरे रिहा पुकार, हरिभगत आप जगांयदा। शब्द सिँघासण हरि दातार, आलस निन्दरा ना कोई रखांयदा। जोत सरूपी सति अकार, दस अन्दरे वेख वखांयदा। शब्द खण्डा फड़ कटार, पंचम सीस हरि जगदीस आप कटांयदा। पंचां तन शृंगार करांयदा। विच बैठ सच्ची सरकार, ना कोई ठग्ग ना कोई चोर यार, ना कोई भेखाधारी विचार सच न्याउँ आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां स्वच्छ सरूपी प्रगट होए दरस दिखांयदा। सति सरूप साची सेजा आप सुहाई। ना कोई रंग ना कोई रूप, शब्द डंक रिहा वजाई। किसे दिस ना आए काया मन्दिर अन्ध कूप, कवण नगारा रिहा वजाई। जूठा झूठा दर दर घर घर मन्दिर देवे धूप, सच सुगंधी आत्म रस किसे हथ्थ ना आई। चारों कुन्ट वा गन्दी, बेमुख जीवां

आत्म अन्धी, बेमुख जीवां आत्म होई हलकाईआ। जूठे झूठे काया माया लूठे, ना कोई तोड़े काया बंधी, ना होए कोई सहाईआ। गुरमुख साचा संत सुहेला चढ़या चन्द नौ चन्दी, विच अकाशां रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आपे कटे दस दस मास लेखा आप चुकाईआ। कलिजुग मिल्या अन्त हरि आप, माया पाप रिहा कांप, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, आप वखाए आपणा आप। सोहँ गाउँणा दिवस रैण, चढ़दे मुख लोइण नैण, उतरे भुख मिटे काया दुःख, सगल वसूरे जायण लथ, नाता तुटे मात कुक्ख, उलटा होए ना फेर रुख़, लाड़ी मौत ना खाए डैण। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, दरस दिखाए साचे नैण। सोहँ रसना रस सहिज सुभाया। पंचम पहर गाउँणा हस्स, कलिजुग वेला अज्जे बकाया। साचा राह रिहा दस, पंचम लेखा आपणा आप मुकाया। दुष्ट दूत सभ जायण नस, नौ अठारां दए दुरकाया। साचा तीर एका कस, दर दुआरा दए खुल्हाया। सति पुरख निरँजण अन्दर वस, साचा दरस दए दिखाया। मिटे रैण अन्धेरी मस, साची रास हरि वखाया। जोती जोत सरूप हरि, सवा पहर करे मेहर ना लाए देर, दीपक जोती दए जगाया। सवा पहर जपणा जप। चढ़दे मुख रखणा आप। मार मुकाए दया कमाए तीनो तप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मगरों लाहे माया नागन डस्सणी सप्प। सवा पहर रसना गाउँणा। पंचम पहर सिँघासण लाउँणा। शब्द स्वास नाल चलाउँणा। मैं तूं हरि भेव चुकाउँणा। तूं मैं इक्क थाँ वसाउँणा। मैं तूं तूं मैं एका धाम जोत निरँजण सच सिँघासण साचे अन्दर मन्दिर बिसराम सवा पहर एका लहर, काया मन्दिर साचे शहर, दीपक जोती इक्क जगाउँणा। जगत माया ना व्यापे कहर, प्रभ अबिनाशी आपे वरते आपणी मेहर, होए सहाई संग बणावणा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे सच वर, साचा मार्ग मात वखाउँणा। सवा पहर सदा सुखदाया। उज्जल करे मात कुक्ख, हरिजन साचे रसना गाया। अन्दरे धूंएँ रहे धुख, जोत प्रकाश ना कोए कराया। गुरमुख साचे साची सिक्खना लैणी सिक्ख, मन तन काया भेंट चढ़ाया। पुरख अबिनाशी इक्क वखाल उत्तम मुख आत्म सेजा कर त्यार, उत्ते फूलन रक्खे हार, दोए जोड़ करे निमस्कार, मैं नार तूं कन्त भतार सिर ते देणा इक्क प्यार, साची सेजा चरन छुहाया। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे जाहर, जोत निरँजण अलख अलख घर साचे रिहा जगाया। लक्ख चुरासी विच्चों कीना वक्ख, वेले अन्त होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कँवल नाभी लए फड़, अमृत धार मुख चुआया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, एका देवे वड्डिआया। आपे सुरती आप ज्ञान। आपे आप अकाल मूर्ति चतुर्भुज श्री भगवान। आपे नाद अनाहद तूरती, आपे खाणी आपे बाणी आपे चार वेद पुराण।

आपे कुरान अञ्जील कुरानी, आपे राजा आपे राणी, आप सुहेला साचा हाणी, आपे दाता आपे दानी, आपे होए ठंडा पाणी, आपे होए मनुआ मानी, आपे ताणा रिहा विछाईआ। देंदा रहे डन्ना, आपे बणे जाणी जाण, आप राग सुनाए कन्ना, आपे होए पछोताणी। आपे भाण्डा भरम देवे भन्न, आपे जोत साची बाणी। साचे मन्दिर आप जगाणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, दूर ना जाणे कोई निशानी। आपे माता आपे पिता, आपे पुरख बिधाता। आपे करे साचा हिता। नित नवित्ता ना कोई वेखे परखे ज़ाता पाता। आपे जाणे गति मिता। आपे जाणे लहिणा देणा धुर दरगाही जो जन दित्ता। आपे देवे शब्द शृंगार, आपे काया मन्दिर खेत सिता। बहत्तर नाड़ी आप चलाए झूठी रता। आपे हल्ल चलाया ए, आपे धीआ आपे पुता। आपे पंखी पंछी आपे कीट हस्त समाता। जोती जोत सरूप हरि, आपे दिवस आपे रैण, आपे नेत्र आपे नैण, आपे भाई आपे भैण, आपे कन्त आपे नारी एका रक्खे साचा नाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, बैठा रहे इक्क इकांत है। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा है। एका वसे सच महल्ला, जोती नूर करे उज्यारा है। निरगुण खेल अपर अपारा, आपे जाणे आपणी धारा, सज्जण सुहेला वसे निहचल धाम अटला है। अगम्म अगोचर अलख अपारा, लक्ख चुरासी जोत अधारा, सृष्ट सबाई हरि पसारा, लोआं पुरीआं दए सहारा है। आपे जाणे पार किनारा, सत्त सागरां पाणी खारा, आपे पर्बत वड समेरू आपे दए हुलारा है। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण आप बिराजे ना कोई रक्खे चोबदारा है। सच सिँघासण हरि सरकार। ना कोई रक्खे चोबदार। लोआं पुरीआं पसर पसार। खण्ड ब्रह्मण्ड रक्खे वासा, शब्द उडारी इक्क उडार। जोती जोत सरूप हरि, दीपां खण्डां पाए वंडां कलिजुग तेरी अन्तिम वार। शब्द उठाए चण्ड प्रचण्डां, बेमुख जीवां वढ्ढे कंडां पाए वंडां, राज राजानां करे ख़बरदार। मेट मिटाए भेख पखण्डा, सोहँ फड़या हथ्थ विच डण्डा, चारों कुन्टां मारे वारो वार। सृष्ट सबाई सदा सुहेला, कदे ना होवे रंड, गुरमुख साचा सोभावन्ती नार। गुरमुख साचे संत जनां एका देवे शब्द नाम नाम शब्द जगत विहार। शब्द विहार जन कमाईआ। प्रगट कर सच्ची सरकार, साचा हुक्म आपणा आप सुणाईआ। ना कोई रक्खणा चोबदार, जोत सरूप पहरेदार बणाई जा। नेड़ ना आए ठग्ग चोर यार, शब्द डण्डा नाल रखाई जा। काम कामनी दए दुरकार, लोभ ममता परे हटाई जा। हँकार विकारा करे ख्वार, चण्ड प्रचण्डा आप चलाई जा। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, दुसर आस सभ तजाई जा। जगत आसा देणी तज। शब्द सिँघासण चढ़ना भज्ज। अमृत भर कटोरा पीणा रज। कलिजुग रैण अन्धेरी घोर, दर दुआरे बहिणा सज। शब्द सरूपी पाए डोर, प्रभ पड़दे रिहा कज्ज। जगत चुकाए मोर तोर, जन भगतां रक्खण आया लज। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग

अन्तिम वेखे घर घर, बेमुख जीवां लाउँण ना देवे अज पज। साध संत फिरन हलकाए, भरम भुलाए जीव जन्त, साचा राह ना किसे वखाया। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म सेजा जिस सवाया। मिल्या मेल पूरन भगवन्त, कलिजुग तृष्ना दए मिटाया। धन्न कमाई तेरी संत, साचा राह इक्क पुछाया। मिले वड्याई विच जीव जन्त, लक्ख चुरासी फंद कटाया। चढ़या रंग तन बसंत, खिड़ी गुलज़ार तन महिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूलन बरखा रिहा लाया। फूलन बरखा हरि बरसांयदा। गुरमुख साचे संत जनां साचे मार्ग लांयदा। एका देवे माल धन्ना, सोहँ सुणना राग कन्ना, आलस निन्दरा सारी लांहयदा। जोत जगाए हरि जना, आत्म जिन्दरा आप तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, आत्म भण्डारा नर निरँकारा गुरमुख प्यारा आप भरांयदा। दए भण्डारा भर, हरि भरपूरया। दर घर साचे साचा वर, आसा मनसा पूरया। इक्क वखाए साचा घर, अगे खड़ा हाजर हजूरया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां कलि दिसे दूरया। सुरत शब्द ज्ञान ध्यान भगवानया। जोगी जुगत निशान, साचा नाम गुण निधानया। पूरन ब्रह्म साची खाण, वेद वखाण श्री भगवानया। आपे ताण काया माण, देवणहार चतुर सुजानया। उप्पर धवले मार ध्यान, संत सतिगुर आप पछानया। चार वरनां वेद वखाण, ज्ञान बोध गुरू कर मानया। एका उठे नाम तरान, वजे नाद धुनी धुनकानया। हरिजन साचे रसना गान, पारब्रह्म सद सद मानया। दर घर साचे इक्क पछाण, जोती जोत सरूप हरि, रंग नवेल आप वखानया। वसे रंग नवेल कोट ब्रहमंडया। सृष्ट सबाई एका टेक, दीपां लोआं वड वड खंडया। आपे आप रिहा वेख, तट्ट ब्यासा आर पार दोवें कंढिआ। कवण बिधाता लिखे रेख, कवण नाता जोड़े टुट्टी गंढिआ। कवण नेत्र रिहा पेख, कवण चढ़या हरि साचे डंडया। कवण धारी बैठा भेख, जूठा झूठा फड़या हथ्थ विच झंडया। कवण रक्खे बुध विसेख, कवण होया आत्म अंध्या। जोती जोत सरूप हरि, शब्द निशाना रिहा वेख, चारों कुन्ट दहि दिश विच वरभण्डया। आर पार ब्यास किनारया। कवण पृथ्वी कवण अकाश, कवण देवे मात सहारया। कवण सुहेला साचा मेला दासन दास, कवण गुर चेला कवण मीत मुरारया। कवण चढ़ाए शब्द सरूपी काया साचा तोला, कवण नारी पुरख भतारया। आपे जाणे आपणा खेला, कलिजुग होया वक्त दुहेला, सति पुरख निरँजण घट घट सर्ब पसारया। तट्ट किनारा इक्क ब्यास। काया मन्दिर विच प्रभास। अन्दरे अन्दर साची रास। डूंघी कन्दर जोत अबिनाश। इक्क हँकारी वज्जा जन्दर, काल कूट ना होए रास। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे शब्द स्वास। शब्द स्वासा कवण महल्ल, कवण सुहाए सच मुनारया। कवण वसे निहचल धाम अटल, कवण वेखे धाम न्यारया। कवण करे कराए वल छल,

दीपक जोती रिहा बल, आदि अन्त ना कदे हारया। काया मन्दिर वल छल, दूई द्वैती अन्दर सल, माया वरते कलिजुग कल, एका पड़दा हरि रखा रिहा। अमृत सोमा साचा जल, शब्द सरूपी वगे हल्ल, इक्क लगाए नाम फल, साचा बीज आप बिजा रिहा। चार वरनां जाणा रल, सच दुआरा लैणा मल, शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, निहकलंकी डंक वज्जा रिहा। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, ना कोई जाणे अज कल, द्वार बंक इक्क सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका अंक आप चला रिहा। शब्द सुनेहड़ा घल, जगत जगांयदा। प्रभ का भाणा ना जाए टल, राज राजानां आप हिलांयदा। शब्द डण्डा लाहे खल्ल, लक्ख चुरासी सुरत भवांयदा। प्रगट होए कलि, कल आपणी आप वरतांयदा। सच दुआरा लैणा मल्ल, जोती दीपक इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, संत सुहेले कर कर मेले इक्क इकेले धाम बहांयदा। होया मेल मेल भगवानया। चतुर्भुज राज बंक बंक राज साचा मन्दिर आप सुहाना। रंगे रंग साची धार विच संसार पहली वार खेल रचाना। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्याना। सोलां कलीआं तन शृंगार, अट्ठे पहर ख़बरदार, वेख वखाणे मीत मुरार, ठग्ग चोर केहड़ी धार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाना। आपे पुरख आपे नार, आपे कन्त सुहागी साचा यार, साची सेजा आसण लाणा। कलिजुग भुल्ल ना जीव गंवार, प्रगट होया हरि करतार, सोलां कलीआं कर शृंगार, निहकलंक बली बलवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप झुलाए शब्द सरूपी जगत निशाना। झुल्ले शब्द जगत निशान, प्रगट होए हरि भगवान, जन भगतां देवे नाम दान, साची भिच्छया आपे पांयदा। शब्द सुणाए साचा कान, आपे वेखे मार ध्यान, राज राजानां शाह सुल्तान वेख वखांयदा। वाली हिन्द उठ नौजवाना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझांयदा। भारत खण्ड सच दुलारे नेत्र वेख नैण खोल्ह, मस्तक लेखा अपर अपारे। प्रभ अबिनाशी रिहा बोल, केहड़ी कूटे लए झूटे, पारब्रह्म जोत निरँकारे। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि इक्क अधारे। इक्क अधारा इक्क अकालया। सच पसारा सर्ब समा ल्या। वड संसारा खेल निरालया। उच्च चबारा इक्क बणा ल्या। नौ दुआरा हरि रखा ल्या। सिँघ जगदीसा भेंट चढ़ा ल्या। साची सेवा हरि जी ला ल्या। साधां संतां पड़दा उहला, साचा कन्ता विच समा ल्या। दस्म दुआरी आसण ला ल्या। निहकलंक नरायण नर, रंग रंगीला खेल रचा ल्या। नौ दुआरे खोल्ह, रचन रचांयदा। दसवें रिहा बोल, ढोल वजांयदा। जन भगतां तोले पूरे तोल, शब्द कंडा हथ्थ उठांयदा। कलिजुग करन आया चोहल, देवे वस्त नाम अनमोल, धुर दरगाही आप लिआंयदा। गुरूआं पीरां प्या घोल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए दलाला कलिजुग रखवाला, अकाल अकाला दीन दयाला,

जगत झेड़ा करे निबेड़ा, सच न्याउँ सभनीं थांउँ आपणा आप करांयदा। करे सच न्याउँ शब्द अधारया। पुरख अबिनाशी अगम्म अथाहो, वेख वखाणे कवण दुआरे ठंडी छाउँ, साचा दरस पछानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे जाण पछाणे, संत जनां दा पीणा खाणया। संत जनां हरि बिरध रखाया। अट्ठे पहर इक्क अधार, एका अक्खर नाम पढ़ाया। जीआं जन्तां उधार, दर दुआरे एह समझाया। आपे रिहा पैज संवार, दिस किसे ना आया। शब्द सिँघासण जगत मझार, जोत निरँजण डेरा लाया। इक्क अकाला ओंकार, दूजा कोई ना यार बणाया। साचे शब्द रक्खे प्यार, साची दात मात दवाया। पवण घोड़े कर अस्वार, सिध्धा राह इक्क वखाया। नाम लाया डण्डा भार, पुरीआं लोआं आप मिटाया। कलिजुग काला अन्ध अंध्यार, काला वेस मात वटाया। जोती जामा धरया भेस, काया मन्दिर हरि आपणा आप छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच दर, भेव किसे ना राया। शब्द घोड़ा कर त्यार, लोकमात दुड़ांयदा। जोत निरँजण हो अस्वार, चारे कुन्टां पावे सार, दूर दुराडा लडाए लाडा, जन भगतां बेड़ा आप उठांयदा। लक्ख चुरासी साचा वाचा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा बेड़ा मात बनाँयदा। बेड़ा करे पार, पुरख अबिनाशी किरपा धार, सोहँ चप्पू नाम लगाए, खिच्ची जाए वारो वार। हद्द ब्यासा आप टपाए, साचे सागर डूंघी धार। हरिजन साचे संत सरनाए, आपे बख्शे कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। आप उठाए साचे संत, चोट रिहा लगाईआ। वेख वखाणे जीव जन्त, भरम भुलेखा दूर कराईआ। कवण दुआरे रंग बसंत, फूलन बरखा किस दर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साल पन्दरवें करे खेल, जमन किनारा साचा मेल, सोई सुरती आत्म ज्ञानी बण ध्यानी जोगी अभ्यासी जपी तपी सारे ल्ए उठाईआ। जप जप आदि जुगादि। एका तप बोध अगाध। सोहँ छड्डे साचा सप्प, शब्द वजाए साचा नाद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, गुरमुख विरला मात लाध। साल पन्दरवें सुरत ज्ञान सर्ब भुलांयदा। साचा झुल्ले शब्द निशान हरि भगवान दे ज्ञान साचा संत समझांयदा। अन्तिम छड्डणी पए दुकान, एका राह धुर दरगाह जगत मलाह आप अख्वांयदा। पकड़ उठाए थांउँ थाँ, कोई ना अगों करे ना, साचा हुक्म सुणांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपणा मेल मिलांयदा। ब्यास किनारा तुट्टे तट्ट। शब्द तीर एका छुट्टे, दुरमति मैल रिहा कट। बेमुखां जड़्ह आपे पुटे, गुरमुखां तन पहनाए शब्द साचा पट। जोती जोत सरूप हरि, चार वरनां खुल्हाए साचा हट्ट। साचा हट्ट वणज वपारया। मंगण आउँणा चल द्वारया। आपे जाणे घट घट, राज राजानां शाह सुल्तानां वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे, भेद अभेदा आपणा मुख छुपा रिहा। ना कोई गाए चारे

वेदा, पुराण अठारां अछल अछेदा, चार लक्ख हजार सतारां शलोक लिखाए, आप सुणाए नारद मुन रिहा समझाए, निहकलंक कलि जामा पाए पुरख अबिनाशी माधव माधा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं कलि देवे दादा। लथ्थण तन चीर, राजे राणया। किसे मन आए धीर, किसे सुघड़ स्याणया। फिरन जंगल वांग फ़कीर, छड्डणे पैणे हाणी हाणीआ। किसे मिले ना अमृत नीर, लक्ख चुरासी बेमुहाणया। कलिजुग अन्तिम पैणी भीड़, लेखा मंगे नर हरि सच्चा बाणीआ। शब्द वेलणे रिहा पीड़, लक्ख चुरासी पाए घाण घाणीआ। आपे बन्न्हे आपणी बीड़, वेद पुराणी खाणी बाणीआ। ना कोई जाणे हस्त कीड़, मुच्छ दाढ़ी ना कोई पछाणीआ। निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम रिड़कण आया सोहँ शब्द रखाए मधाणीआ। सोहँ शब्द सच मधाणी। आपे रिड़के चारे खाणी चारे बाणी। गुरमुख साचे संत वरोले, उप्पर मक्खण छाछ निमाणी। पूरे तोल हरि जी तोले, अमृत पाए ठंडा पाणी। सच दुआरा एका खोल्हे, चार वरनां सच्चा शाह बेपरवाह, सृष्ट सबाई एका राणी। निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा मात धर, सोहँ अक्खर कर कर वक्खर दे मति समझाए साची बाणी। सतिजुग साचा मात धरया, सोहँ शब्द चलांयदा। आप आपणा आपे वरया, दूसर राह ना कोई वखांयदा। शब्द घोड़ी हरि जी चढ़या, सोहँ सेहरा आप रखांयदा। आपे जाणे घाड़न घड़या, जोती जोत सरूप हरि, एका रस साचा भोग, गुरमुख साची आत्म करया। साचा भोग रसन रसायण, गुरमुख साचे साचे घर कर आपणा वेसा मिटाए चिन्ता सोग। हउमे चुक्के जगत विजोग। एका रस आत्म तृष्ना दए मिटाया, हउमे कटे धुर संजोग। आपणा मेल आप मिलाया। मिल्या मेल नर हरि सरबन्गया, वड दाते जोधे बलकारया। दुष्ट सँघारे किरपा धारे जिउँ काहना कंसा, मारे वड वड हंकारया। आप प्रगटाए विच सहँसा, बेमुखां करे मात ख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख न्यारया। जोती जामा जगत दलाला। करे खेल गुर गोपाला। भगत जनां दा सज्जण सुहेला, धर्म राए दी कटे जेल्हा, अट्ठे पहर होए रखवाला। पारब्रह्म अचरज खेल दीपक जोती करे उजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी चाढ़्हे फाँसी, कढ्ढण आया मात दवाला। मातलोक मति एक आप बणांयदा। गुरमुख विरला जाणे सति, सत्त लोक सति सरूपी हरि समांयदा। जगत वखाणे सुण सुण गाए जगत शलोक, दर दुआरा कोई सहांयदा। काल अकाला सृष्ट सबाई रिहा झोक, होए रखवाल ना कोई छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सच दलाला आप अख्वांयदा। कलिजुग कलि हो त्यार, प्रभ दर सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दर दुआरा मंगण आया। जूठा झूठा कलि विहार, मूंह थुक्कां नाल भराया। कोई ना दीसे सज्जण मीत मुरार, चार यारी मुख भवाया। नाता तुट्टे कन्त भतार, सति धर्म दिस ना आया। आपे वेखे

कर विचार, चारों कुन्ट कलि हलकाया। धरत मात रोवे धाहां मार, पूत कपूता काहनूं जाया। प्रभ अबिनाशी सुण पुकार, पापां भार ना जाए उठाया। कलिजुग करनी किरत रिहा विचार, वेला अन्तिम नेड़े आया। आए दर सच्चे दरबार, निहकलंक सुण फरयाद गल आपणे पल्लू पाया। वेला आपणा रक्खणा याद, साची वस्त जां झोली पाया। संग मुहम्मद नाल दित्ती दाद, चौधवीं सदी तिलक लगाया। भेव खोल्ह बोध अगाध, वेला अन्तिम तेरा आया। शब्द सच्चा सोहँ नाद, जगत भुलेखा दए कढाया। जन भगतां देवे नाम दाद, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा लेखा रिहा लिखाया। कलिजुग आए दर दए दुहाईआ। प्रभ अबिनाशी दे जा वर, काली कमली होई शाहीआ। चारों कुन्ट आउँणा डर, धर्म राए पाए गल विच फाहीआ। गुरमुख विरला जाए तर, जिस तेरी ओट रखाईआ। आपणी करनी रिहा कर, सोलां कला जोत रघुराईआ। लक्ख चुरासी पावण आया नत्थ, अन्तिम आपे जाए मथ, ना होए कोई सहाईआ। सदी चौधवीं होई सथ, गुरमुख चढ़या सोहँ रथ प्रभ आप चढ़ाईआ। सगल वसूरे जायण लथ, दरस दिखाए हरि समरथ, मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जन भगतां देवे नाम वथ, आत्म जोत जगाईआ। महिंमा जगत सदा अकथ, वेद पुराणां सार ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख धर, साची जोत मात प्रगटाईआ।