१९ हाढ़ २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल
कलिजुग सालस आप प्रभ, साचा हुक्म सुणांयदा। कलिजुग सालस आप प्रभ, लेखा लेख घर घर वेख, आपे आप लिखांयदा। कलिजुग सालस आप प्रभ, जूठा झूठा भेख पर्दा ओहला ना कोई रखांयदा। कलिजुग सालस आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म धुर फ़रमाण सच दरबारे आप सुणांयदा। सच फ़रमाण धुर सुणा रिहा। लक्ख चुरासी पावे आण विच संसारया। अन्तिम झुल्लणा इक्क निशान, हरि निरंकारया। लोआं पुरीआं इक्क उडान, आवे जावे वारो वारया। जगत जगदीस हरि मेहरवान, अट्ठे पहर नौजवान मारी जाए राजे राणया। हथ्थ फड़े फड़ाए तीर कमान, उनी हाढ़ी वड बलवान, शब्द तीर तेज कटार गुण निधानया। खाली कदी ना जावे वार, सदी चौधवीं चौथे सिँघासण आसण कर, आप आपणा खेल रचा ल्या। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, पुरख अबिनाशी लै के आया। लोकमात मार ध्यान, गुर संगत बहि समझावण आया। फड़ फड़ बांहों राहे पावण आया। इक्क वखाए नाम बिबाण, कलिजुग माया जूठी झूठी छाया गलों कफ्फणी काली लाहवण आया। नाम रंगण रंग रंगाया। मोहण माधो जोत निरँजण साचा रंग रंगावण
आया। झूठी देही काया माटी, कच्चा चम्मा रंग कसुंबड़ा हरि अचमड़ा, ना कोई लाए पैसा दमड़ा, आपणी हथ्थीं आप चढ़ावण आया। ना कोई माई पित अंमड़ा, जोती जामा श्री भगवाना, निहकलंक नरायण नर, इक्क अकेला सज्जण सुहेला, सृष्ट सबाई करया मेला, साचा खेल खिलावण आया। सच्चा हुक्म सच्ची सरकार, प्रभ अबिनाशी वंडण आया। अमृत साचा जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म धुर फ़रमाण, गुर संगत तेरा लेखा आप लिखाया। आया धुर फ़रमाण हरि सुणांयदा। सोलां कला हरि जुआन, सत्तां वंड वंडांयदा। आपे करे आप पछाण, ना कोई जाणे जीव अञ्याण, साधां संतां भेव छुपांयदा। आपे जाणे जाणी जाण, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा नाम निशान, काला वेस झूठ दुकान, पैरां हेठ दबांयदा। उप्पर मार ध्यान, चढ़या लाल रंग महान, सतिजुग साचे तेरी आण, जन भगतां आप सुणांयदा। आपे देवे जिया दान, किरपा कर श्री भगवान, मस्तक धूढ़ी इक्क लगांयदा। जन भगतां आसा मनसा पूरी, आपे खड़ा हाज़र हज़ूरी, दूसर कोई दिस ना आंयदा। जोत निरँजण एका नूरी। काया मन्दिर पर्बत कोहतूरी, साचा दीपक आपणी हथ्थीं हरि समरथी उच्चे टिल्ले आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। साचे पौड़े जाणा चढ़। प्रभ अबिनाशी साचे घाड़न रिहा घड़। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं रिहा लड़। शब्द निशाना कर त्यार, धरत मात उत्ते रखाया ए। सोहँ शब्द बिबाण विच संसार, प्रभ साचे आप चढ़ाया ए। कृष्ना काहना रिहा फड़, जोत निरँजण कर उज्यार, द्वार बंक सुहाया ए। राज राजानां करे ख़बरदार, एका शब्द सच्चा जैकार, जगत भुलेखा रिहा मिटाया ए। ओंकारा इक्क अकार, जोत निरँजण साची धार, सोहँ शब्द इक्क अपार, चार वरनां नात बन्हाया ए। हउमे रिहा रोग निवार, चिन्ता सोग दर दुरकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग चढ़ाया ए।
१९ हाढ़ २०१२ बिक्रमी पंडत जवाहर लाल नेहरू नूं शब्द भेज्जया कि बवन्जा राजयां नूं ख़बर दे दे कि जोत सरूप ते शब्द दी धार दे हुक्म नाल सृष्टी नूं खै करना है
गुर मन्त्र प्रधान प्रधान प्रधानया। काया मन्दिर मार ध्यान, कवण सिँघासण हरि भगवानया। धर्म दुआरे कवण निशान, कवण झुलाए विच जहानया। कवण रखाए आपणी आण, करे खेल विच जहानया। कवण देवे जिया दान, मेहरबान मेहरबान मेहरबानया। कवण दाता पुरख बिधाता लक्ख चुरासी फंद कटान, राज जोग जोग राज जिस पछानया। जोती जोत सरूप
हरि, लोकमात हरि जोत धर, शब्द सुनेहड़ा घल, नेत्र खोल्ह मात पढ़ना कलिजुग जीव जगत निधानया। शब्द सुनेहड़ा हरि दातार। लेखा लिखे सच्ची सरकार। पंडत नेहरू होणा मात ख़बरदार। पुरख अबिनाशी जामा पाया, विच विचोला पंत रखाया, डण्डा लाया अद्धविचकार। देस बवन्जा लेख लिखाया। साचा हुक्म रिहा सुणाया। जोती जामा धरया भेख, सम्बल देस हरि समाया। गौड़ ब्रह्मण लैणा वेख, प्रगट होए डंक वजाया। साचा पतर धुर दरगाही लेख, मति बुध किसे सार ना पाया। आपे जाणे आपणी टेक, बुध बिबेक कोई दिस ना आया। राज राजानां शाह सुल्तानां अन्तिम तुटी रेख, सीस ताज किसे रहण ना पाया। नेत्र नैण लैणा वेख, अट्ठ अट्ठ त्रै रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सच दुआरे रिहा घलाया। शब्द मन्त्र नाम प्रधान। प्रधान मन्त्री इक्क ध्यान। एका ओट पुरख अबिनाशी चरन ध्यान। शब्द नगारे वज्जे चोट, उठे नर हरि बली बलवान। लशकर फौजां होण अस्वार कोटन कोट, झुल्ले सच्चा इक्क निशान। नाम प्याला पीणा अन्दर आत्म घोट, दर घर साचे लैणा दान। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, कलिजुग सौणा ना बण निधान। शब्द मन्त्र जगत प्रधान। पारब्रह्म दर सच ज्ञान। नौ खण्ड पृथ्वी दीसे कच्च, सत्तां दीपां झूठ दुकान। माया माटी पुतले रहे नच्च, कोई शाह कोई कंगाल। इक्क दुआरा साचो साच, पुरख अबिनाशी धुर दलाल। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, जगत अवल्लड़ी चले चाल। शब्द जवान विच जहान सदा बलकारया। आपे उठे वेखे मार ध्यान, चारों कुन्टां सर्ब हंकारया। फड़े शब्द तीर कमान, चिले तीर एका चाड़्हया। सत्तां दीपां इक्क निशान, आप उठाए श्री भगवान, धुर दरगाही साचा लाड़या। पुरीआं लोआं रक्खे आण, दरगाह साची एका माण, आपे वेखे मात अखाड़या। चवी हथ्थ विच जहान, साचा रथ इक्क निधान, लक्ख चुरासी तोड़े माण, करे खेल आप भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, दूसर भेव किसे ना जाणया। आए लेख धुर फ़रमाण, अन्त विचारना। माया भुल ना बण नादान, दूसर दिसे ना कोए सवारना। चतुर्भुज गुण निधान, काली छत्तीं पाड़ा लावणा। देवे जोत एका रती, विच्चों आत्म कढ्ढे वासना तत्ती, आप फड़ाए आपणा दामना। जोती जोत सरूप हरि, धार बवन्जा वेख कर, सच विचोला आप बनावणा। जगत विचोला आप बनावणा। जगत विचोला आप बणाया। पंडत नहिरू देवी देव, साची सेवा हरि जी लाया। रसना जिह्वा लिख लिख , लेखा हुक्म सुणाया। प्रगट होए अलक्ख निरँजण आपे आप अभेव, साचा अंजन नेत्र पाया। मुख लगाया साचा शब्द एका मेव, किल्हा कोट गढ़्ह बंक द्वार उच्चा टिल्ला आपे ढाहया। शब्द कराया इक्क जैकार, नाम दरवाजा चार वरनां विच संसारा एका लाया। ऊँचां नीचां भेव निवार, गरीब निवाजा मात
आया। जिस जन तेरा साजन साजा, सम्बल देस डेरा लाया। गौड़ ब्राह्मण रक्खया नाउँ, गुरमुख साचे विच समाया। उच्चा टिल्ला वड पहाड़ा, काया पर्बत बजर कपाटी आपे पाटी, साची चोटी आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग माया नाल रलाई, लक्ख चुरासी मात बणाई, झूठा सीर प्यावण आया। गुरमुखां देवे अमृत रस धुर दरगाही साचा माही, सोहँ मुम्मा नाल ल्याया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सच सुनेहड़ा शब्द सुणाया। पंडत पांधे लैणे सद्द। कवण दुआरा वेख वखायण, किस घर साचे वज्जे नद। गौड़ ब्राह्मण कवण पछाणे, कवण सुणाए वाजा राग अनहद। राजे राणे दर बुलाणे, खोले्ह भेव भेद अभेदा केहड़ी प्रगट होया यद्द। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, गौड़ ब्राह्मण पीवे मध। गौड़ ब्राह्मण सदा मतवाला है। लोकमात रक्खण आया धर्म, सृष्ट सबाई आप रखवाला है। ब्रह्म पारब्रह्म सदा मतवाला है। राजे राणयां वेखे कर्म, कलिजुग कढ्ढे अन्त दवाला है। जूठा झूठा दिसे माटी चर्म, काया भाण्डा सभ दा खाली है। ना कोई जाणे साचे वरम, ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे झूठी लैंदे रहे दलाली है। गौड़ ब्राह्मण प्रगट होए सम्बल देस, हरि जी सोया कलिजुग रैण घटा काली है। कलिजुग घटा काली, राज राजानया। एका एक जोत ज्वाली, अष्टभुज सर्ब रखवाली, दूतां दुष्टां आप सँघारया। आपे होए हथ्थीं खाली, गदा चक्र संख तीर कटार कच्छ ना कोई उठाई, चले चाल निरालीआ। उठना जाग जाग जाग वड वड वड सरदार कच्छ मच्छ प्रभ · आप वजाए लोकमात साची
तालीआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द घोड़े उप्पर चढ़, वेखण आया कवण दुआरे अमृत फल लग्गा साची डाल्ही है। साची सेवा हरि लगाई, आत्म ब्रह्म विचारना। बवन्जा देस लेख लिखाई, प्रगट होए हरि रघुराई, साचा डंक इक्क वजावणा। सम्बल देस भेव खुल्हाई, गौड़ ब्राह्मण वज्जे वधाई, दे मति सर्ब समझावणा। ना कोई जाणे ऊँचा नीचा हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धार वहावणा। चारों यार दए दुहाई, पंचम होया सहिज सुभाई, पूर्ब कर्मांं कलि विचारना। आपे वेखे वेख विचारे सुघड़ स्याणे राजे राणे थांउँ थाँईं, भेद अभेद भेव अपारना। गऊ गरीबां देवे छाँईंं, निहकलंक नरायण नर, आपे करे आपणी कारना। नेत्र खोल्ह पढ़ना अक्खर, लिख्या धुर दरगाही उप्पर पत्थर, लक्ख चुरासी वेले अन्तिम होणी सथ्थर, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानना।