महाराज पूरन सिँघ अन्दर प्रवेश ””पूरन जोत”” धार पृथाए लिख्त होई
पप्पा पुरख सुजान पुरी बणाईआ। पौड़ा लाए कर ध्यान, उच्च महल्ल इक्क रखाईआ। पोह ना सके कदे काल,
आदि अन्त होए रुशनाईआ। पंजां तत्तां छुट्टे जगत जंजाल, सच सिँघासण सदा सुहाईआ। पिता मात नां जाए कदे बाल, ना कोई गोद उठाईआ। पीत पीतम्बर सोहे साचा लाल, साची छहिबर आप लगाईआ। पंडत पांधे करन ध्यान, नेत्र नैण ना किसे दिसाईआ। पंच पंचायणा वसे बाहर, अवल्लड़ी चाल सदा रघुराईआ। पुरख निरँजण जोत अकार, लक्ख चुरासी विच समाईआ। पावण आया अन्तिम सार, करे वेस हरि रघुराईआ। पप्पा पूरन पुरख सुजान, पूरी मिली मात वड्डियाईआ। रारा राम रहीम करीम सदा उजालया। ना कोई कढ्ढे सवाल ना कोई पढ़े मात ताअलीम, शब्द अक्खर ना किसे सिखा ल्या। ना कोई नाड़ी फड़े हकीम, बत्ती धारा भेव निरालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी चालया। रारा रमईआ राम रहीमा, देवे रिजक सबाईआ। आपे वेखे हो हो नीवां, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम लेखा मुक्के वंड वंडाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं, राजे राणयां रिहा सुणाईआ। माया राणी वड जरवाणी भरम भुलेखा पाया, खाणी बाणी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात हरि जोत धर, साचा राह रिहा वखाईआ। दस्से राह जगत महानया। मिलणा मेल बेपरवाह, मात चुक्के आवण जाणया। इक्क बहाए साचे थाँ, दरगाह साची देवे माणया। ना कोई पिता ना कोई माँ, आप आपणे रंग समाणया। सदा रक्खे ठंडी छाँ, गुरमुख साचे बाल अञ्याणया। अमृत रूपी साची गां, प्यावे सीर हरि भगवानया। रारा रेख मिटाए थाँ थाँ, वेख वखाणे राज रजानया। घर घर अन्तिम उडदे कां, बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणया। पुरख अबिनाशी एका भुल्लया तेरा नां, सृष्ट सबाई वहिण वहे बेमुहाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए गुण निधानया। नाम निरँजण नर निरंकारया। जन भगतां नेत्र पावण आया अंजन, सोहँ शब्द अपर अपारया। काया माटी झूठी देही आप बणाए साचा कंचन, शब्द कुठाली रिहा चाढ़या। जोती जोत सरूप हरि, लेखा लिखे नौ दर दरबारया। नौ दर वेख काज रचाया। लक्ख चुरासी तेरा साजन साज, सच दुआरा मात खुल्हाया। भगत जनां हरि रक्खे लाज, नौ दर पेखे दे मति रिहा समझाया। आप आपणे संवारे काज, अन्दरे अन्दर दस्म दुआरे कुण्डा देवे लाहया। जगत जगदीसा छत्र झुले सीसा, छोटा मुंडा अग्गे लाया। कोई भेव ना पावे राग छतीसा, रिख मुन गावण नाल अजेबा, भेद अभेदा शाम सफेदा दिस किसे ना आया। युजर विचारे आप क्तेबा, वेद अथर्बण रिहा घबराया। पुराण अठारां अछल अछेदा, गौड़ ब्राह्मण किसे ब्रह्म चित ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, सम्बल नगरी वास रखाया। पूरन पुरख सुजान, भगत उजागरा। पुरख अबिनाशी धुर दरगाही लोकमात मारे ध्यान, कवण करे नाम सुदागरा। सिँघ पूरन दर परवान, प्रभ आसण लाया आण, लक्ख चुरासी चुक्के काण, इक्क वसाया दस
उंगल साची गिरा आगरा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, करे खेल हरि रती रत्नागरा। पूरन पूरन ताल हरि सुहाया। हरिजन पहली मारे छाल, सच सरोवर इक्क अशनान कराया। अकाल काल शब्द सागरा, मस्तक दीपक जगे जोत निरँजण हरि रघुराईआ। कदे ना खाए जमकाल, धर्म राए दुहाया। गुरमुख साचे चरन प्रीती निभे नाल, प्रभ साचा मेवा दए खवाया। आपे चले नाल नाल, अट्ठे पहर हरि रखवाल, अन्दर बाहर दिस किसे ना आया। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी वास रखाया। सम्बल देस अपार सुरत भुलांयदा। जोती नूर इक्क अकार, दिस ना आंयदा। माया भुला सर्ब संसार, गुर गोबिन्दा भेख वटांयदा। प्रगट होए आप करतार, वाली हिन्द दया कमांयदा। सोला करे तन शृंगार, चिट्टा अस्व नाल ल्यांअदा। साचे घोड़े हो अस्वार, चारों कुन्टां आप दुड़ांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, साधां संतां आप उठांयदा। प्रगट होया सच्चा यार, भरम भुलेखा दूर करांयदा। ना कोई वेखे मुहम्मदी बेमुहार, माया पड़दा एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल साचा वेस कर, आपणा भेव आप छुपांयदा। सस्सा सगल पसार सगल अकारया। आपे जाणे आपणी सार, विच संसारया। करे कराए सच विहार, धर्म जैकारया। पवण उनन्जा छत्र झुलार, अट्ठे पहर झुलारया। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, अट्ठे पहर करन आदेस, जुगा जुगन्तर पावे सार, आवे मात वारो वारया। पुरीआं लोआं दए प्यार, रक्ख हथ्थ समरथ पार उतारया। आपे वसे सभ तों बाहर, साचा भेव खेल न्यार, साचे भाणे आप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्बल साचा वेस कर, साचे घर बहा रिहा। बब्बा बुध बिबेक आप विचारया। कलिजुग जीव ना आए सुध, अन्तिम बेमुहारया। भेखाधारी लभ्भदे फिरदे दर दर घर घर नौ निध, भेख पखण्डा जगत वधा रिहा। धर्म ना करे कोई युद्ध, शब्द खण्डा ना कोई फड़ा रिहा पुरख अबिनाशी प्रगट जोत लक्ख चुरासी करन आया सुध, एका नाम सबक सिखा रिहा। चिट्टे अस्व मार छाल बहे कुद्द, दिस किसे ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, बुध बिबेक आप करा रिहा। बब्बा बलि बलि धार बली बलवानया। वेख वखाणे राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहानया। चारों कुन्ट दिसण बेईमान, शब्द गाना नाम तराना, किसे ना मात पछाणया। झूठा दिसे खाणा पीणा, मातलोक दा झूठ टिकाणा, दर घर साचा इक्क टिकाणया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे आपणे भाणया। लल्ला लंगर लवाए लाल अमोल्लया। गुर संगत रिहा खवाए, पूरा तोल आपे तोल्लया। लक्ख चुरासी रिहा कटाए, ना रक्खे रोल घचोल्लया। धर्म राए रिहा दुरकाए, लाड़ी मौत रक्खे पड़दा उहलया। प्रगट होए सच्ची सरनाई, गुरमुख तेरे अन्दरे अन्दर बोल्लया। होए सहाई सभनीं थाँईं, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किल्हे कोट आपे
कुण्डा खोल्ल्हया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। लल्ला लई सुरत संभाल, हरि सिरजनहारया। गुरमुखां देवे सच्चा धन माल, करे वणज वपारया। तोड़े जगत जंजाल, जम की फाँसी दूर करा रिहा। साध संत ना होए कंगाल, साची झोली नाम भरा रिहा। फल लगाए काया डाल्ह, कलिजुग जूठे झूठे सिम्मल रुक्खड़े आप वखा रिहा। गुरमुख साचे संत सुहेले गुर चरन प्रीती निभे नाल, आपे मालण आपे पालण, कौस्तक मणीआ मस्तक आप वखा रिहा। मस्तक टिका गुण निधान। सोहँ सच्चा सिक्का चले दो जहान। पुरख अबिनाशी आपे होए सभ तों निक्का, अन्दर बैठा करे ध्यान। कलिजुग जीव रसन विकारी, जूठा झूठा फल खाए फिका, अमृत ना जाणे गुण निधान। काया माटी चिट्टे चमड़े उत्ते विका, काला दाग़ दिसणा रहे मात निशान। गुरमुख साचा संत सुहेला अट्ठे पहर प्रभ अबिनाशी तेरे मिलण दी रक्खे सिक्का, देणा दरस हो मेहरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर ल्या पछाण। सम्बल देस हरि प्रवेशया। कलिजुग पया कलेश, घर घर वेखे काला वेस, ना कोई नर ना नरेश, ना कोई ब्रह्मा विष्न महेष, शिव शंकर फिरे प्रदेश, घर घर मन्नदे पए गणेश, ना कोई दिसे खुल्हे केस, चारों कुन्ट लभ्भदे फिरदे उच्चे नीवें हो हो श्री दस्मेस, घर साचा दर मात किसे ना वेख्या। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सम्बल वेखे साचा घर, आए आप प्रदेस। सम्बल देस कल्कि अवतारा। नीला घोड़ा आप शृंगारा। नीली छत्ते लाया पाड़ा। बेमुखां लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा। चारों कुन्ट लभ्भदे फिरदे, जोत सरूपी प्रगट होया केहड़ी कूटे सच्चा लाडा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, धरत मात तेरा वेखण आया कलिजुग अन्तिम वाड़ा। इक्क अकारी सम्बल नगरी अपर अपारी। पुरख अबिनाशी लग्गी प्यारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। मारी शब्द छाल उडारी। काया मन्दिर विच पसारी। अन्दर कुण्डा बैठा मारी। गुरमुखां करे ख़बरदारी। बेमुख रोंदे धाहां मारी। नार दुहागण जीव विभचारी। खुल्हे केस दर भिखारी। दिस ना आए श्री दस्मेस, जोत निरँजण खेल अपारी। दर खड़े शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष, साचा जन्म देवे सच्ची सरदारी। सति पुरख को सदा आदेस, आपे जाणे आपणी कारी। सौ साखी घर घर बैठे रहे वेख, सौ चार ना पावण सारी। गुर गोबिन्दे धारया भेख, सरसे तेरी वहिंदी धारी। आपे लिखण आया लेख, सृष्ट सबाई तेरा दूजी वारी। मेट मिटाए कलिजुग जीवां काली रेख, रक्खे हथ्थ शब्द आरी। ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़, ना झूठा दिसे हट्ट बजारी। गुरमुख साचा संत बणाया वेख, जोती जोत सरूप हरि, गौड़ ब्रह्मण नाल तेरे लाई सच्ची यारी। सति ब्रह्म हरि समझांयदा। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म कवण अख्वांयदा। ना कोई जाणे साचे धर्म, कर्म लेखा कवण लिखांयदा। कवण मिटाए माटी चर्म, पंजां तत्तां
कवण रखांयदा। कवण लगाए उत्ते मर्हम, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोत जगांयदा। कवण मिटाए अन्दर भरम, किल्हा कोट कवण बणाए, कवण अन्तिम ढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, सम्बल नगरी सच समग्री आपणी आप रखांयदा। सच समग्री हरि दातार। सोहँ नगरी अपर अपार। जोत उजज्ग्री विच संसार। गुरमुख विरले चरन प्रीती लगरी, मिल्या मेल हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, आप बणाए सच दरबार। सच दरबारा इक्क सुहाया। सिँघ सिँघासण डेरा लाया। नौ दुआरे पड़दा लाहया। बन्द कवाड़ा इक्क रखाया। सतारां हाढ़ी दया कमाया। बेमुखां आत्म तृष्ना अग्न रिहा साड़ी, अमृत साचा मेघ बरसाया। शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही, साचा तिलक आप लगाया। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, पुरीआं लोआं रिहा फिराया। दर घर साचे जाए वाड़ी, जोत निरँजण विच समाया। जगे जोत बहत्तर नाड़ी, पुरख अबिनाशी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, जगत जगदीश तेरा महल्ल अटल, लोकमात हरि इक्क सुहाया। सच महल्ल अपार नौ द्वारया। कलिजुग लग्गा झूठा सल, ना दीसे कोई सहारया। रंक राजानां करे वल छल, जूठी झूठी सच्ची सरकारया। जोती जोत सरूप हरि, चारों कुन्ट वेख वखाणे इक्क हँकारा जगत विकारा लोकमात पसारया। कलिजुग पसारा एका वड हंकारया। कलिजुग जीवां काया रहे सेक, करे ख्वारया। कोई ना करे कम्म नेक, जूठा झूठा सर्ब विहारया। हरिजन विरले संत सुहेले पुरख अबिनाशी तेरी टेक, रखे इक्क सहारया। साचे नेत्र रहे वेख, देवे दरस अगम्म अपारया। लक्ख चुरासी मिटे लेख, गर्भवास ना होए दूजी वारया। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण आप बिराजे, शब्द घोड़े चिट्टे ताजे, लक्ख चुरासी साजन साजे, आपे वसे बाहरया। हरिसंगत सेवादार, सेव कमांयदा। रातीं सुत्या पहरेदार, चोर यार आप दुरकांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, निन्दरा आलस मगरों लांहयदा। सदा करदा रहे प्यार, ना रखे कोई अधार, दो दहानी दया कमांयदा। चलदा रहे मात भण्डार, निहकलंकी खेल अपार, गुर संगत तेरा मीत मुरार, साचा दर खुल्हांयदा। साचे विकणा हट्ट बजार, एका करना वणज वपार, नाम वस्त साची दस्त फड़ांयदा। ना कोई दूसर विच संसार, मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण झूठे यार, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। सोहँ शब्द फूलनहार, साचा करे तन शृंगार गल लटकांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, बैठ सच सच्चे दरबार, नौ दरवाजे बन्द किवाड़, दसवां वेखे इक्क द्वार, साची सेजा आसण लांयदा। खुशी मनाई सतारां हाढ़ी, नेड़ ना आए मौत लाड़ी, दर घर साचे देवे वाड़ी, शब्द घोड़े जाए चाढ़्ही, आवण जावण गेड़ कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत तेरा सेवादार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, पहरेदार अख्वांयदा। होए सेवादार चाकर चाकरा। सदा सुहेला करे कराए ख़बरदार, पाकी
पाक आपे पाकरा। हउमे रोग दए निवार, ना कोई दिसे अग्गे आकी आकरा। ना कोई गुर ना कोई चेल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी दया कमाए, मानस देही मेल मिलाए, कर्म करे उजागरा। मानस देही लेखे लाए। शब्द गहणा तन पहनाए। भाणा सहिणा हुक्म सुणाए। झूठे वहिण मात ना वहिणा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाए। दरस दिखाए नेत्र नैणा, बन्द किवाड़ी आप खुल्हाए। पुरख अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची मिल के बहिणा, साचा हुक्म सुणाए। गुर संगत तेरा साचा नाता। चार वरन भैण भ्राता। उत्तम रक्खी हरि जी ज़ाता। नेड़ ना आए दूई द्वैती वड कमज़ाता। गुरमुखां मेल पुरख बिधाता, काया मन्दिर अन्दर मसीत गुरदुआरा एका जाता। बेमुख जीवां काया अन्दर एका दिसे अन्धेरी राता। वेले अन्त बणत बणाई, साध संत रिहा जगाई, बैठा रहे इक्क इकांता। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे इक्क वर, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्तिम पुच्छे वाता। गुर संगत साचा माण धुर दरगाही एका मिले नाम बिबाण, हरि साचा विच मलाह। झुलदा जाए नाम निशान, वेख वखाणे थांउँ थाँ। आप रखाए आपणी आण, वेले अन्त होए सहाए, पकड़ उठाए फड़ के बांह। गुरमुख तेरी वध्धदी जाए शान, मिल्या पुरख अगम्मड़ा आपे पिता आपे माँ। ना कोई पल्ले रखे दमड़ा, धुर दरगाही हरि मलाह सदा सुहेला इक्क अकेला रक्खे ठंडी छाँ। निहकलंक नरायण नर, गुर संगत देवे इक्क वर, रसना ध्याउँणा हरि हरि साचा नाँ। हरि हरि सच्चा नाम ध्यावणा। आत्म घर इक्क वसावणा। दर दरवाजा बन्द खुल्हावणा। गरीब निवाजा विच बहावणा। जिस जन तेरा साजन साजा, दर घर साचे दर्शन पावणा। लाड़ी मौत मारे वाजां, अज कल भेव किसे ना पावणा। चारों कुन्ट पैण भाजां, होए सहाई ना किसे छुडावणा। राजे राणया सीस लथ्थे ताजा, दर दरबान ना कोई रखावणा। प्रगटे जोत सम्बल देस देस माझा, काया नगरी आसण लावणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द वाजा धुनी नाद अनाहद धारा इक्क वजावणा। अमृत बरखे ठंडी धार। दस्म दुआरी ताल सुहावा, झिरे झिरना अपर अपार। वेखे कँवल मुख उग्घाड़, कवण कपाटी देवे पाड़। साचा तीर्थ साची ताटी, काया मन्दिर चार द्वार। नौ दरवाजे खुल्ही हाटी, कलिजुग काला वणज वपार। दस्म दुआरे सच पाटी, शब्द शृंगारा तन शृंगार। अमृत रस गुरमुख विरला रिहा चाटी, चरन सरन सरन गुर चरन कर निमस्कार। दुरमति मैल रिहा काटी, अमृत बरखे किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग बेड़ा लाए पार। अमृत आत्म धार आप वहांयदा। गुरमुखां कर विचार, दया कमांयदा। मानस देही जन्म संवार, लक्ख चुरासी पार करांयदा। आदि अन्त ना जाए हार, सच्ची सरकार साचे मार्ग आपे पांयदा। काया करे ठंडी ठार, विच संसार
तन बुखार हउमे रोग गवांयदा। अमृत भरया हरि भण्डार, गुर संगत बणया आप वरतार, साचे मुखड़े आप चुआंयदा। गुरमुखां लाहे दुखड़े, सिरों भारे लहंदा। निर्मल करे मात मुखड़े, चरन दुलारे सुफल कुक्खड़े उलटा बिरछ ना कोई उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अमृत धार विच संसार, गुर संगत इक्क वखांयदा। अमृत धारी जिया नूर। भगत जनां घर सति सरूर। सर्ब जीआं प्रभ आसा पूरे, बेमुखां हरि दिसे दूर। गुरमुख साचे संत जनां, आपे हाजर हज़ूर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साची धार वहाए, गुर संगत साची दया कमाए, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। कूड़ कुड़यारी सृष्ट झूठ प्रधानया। इक्क इकल्ला साचा इष्ट, जोत निरँजण श्री भगवानया। आप खुल्हाए कूट दृष्ट दयावान दयावानया। संत मण्डली सोभा पाए जिउँ वशिष्ट, मिले आण दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अमृत देवे आत्म दान, किरपा कर पुरख सुजानया। अमृत फल अमृत मेवा, हरिजन लाए दर घर साचे साची जिह्वा। अमृत आत्म सर साचे नुहाए, पूरन घाल होई सेवा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, नाम लगाए मस्तक थेवा। रंगण रंग इक्क चढ़ाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सतिगुर सुरत ज्ञान आप दवाईआ। मिल्या चरन ध्यान, बिठाए विच बिबाण, पूरन बूझ बुझाईआ। मिले मेल श्री भगवान, वाह वाह गुर जिस बणत बणाईआ। लिख्या लेखा धुर मस्तक, लेख रिहा लिखाईआ। सच दुआरे प्रीती गई जुड़, गुर गोबिन्दा रिहा ध्याईआ। लोकमात ना रहे थुड़, मनमुख निन्दा दए तजाईआ। दोहा धिरां दा एका पुड़, बेमुख जीवां रहे पिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साची रचना आप रचाईआ। वाह वाह गुर, वाह वाह गुरद्वारया। आपे फड़े पंजे चोर, हथ्थ फड़ शब्द कटारया। कलिजुग काया रैण घोर, दीपक करे आप उज्यारया। पंज पूत ना पायण शोर, आपे होए पहरेदारया। साचे सूत्र बन्न्हे डोर, सुरती खिच्चे दस्म दुआरया। हरिजन अवर ना दीसे होर, जो जन परसे चरन कमलारया। आप चुकाए मोर तोर, गुर गोबिन्दा साची रीत वखा रिहा। गुर गोबिन्द नाम निशान, जगत वड्डियाईआ। आप झुलाए हरि मेहरबान, साची रिहा बणत बणाईआ। माया सुत्ते हो निधान, साची सार किसे ना पाईआ। साल बारव्हें नौजवान, कमर कसे आप कराईआ। तेरव्हें तोले हरि मेहरबान, नानक साची रीत चलाईआ। वाली हिन्दा उठ बलवान, प्रभ साचा मेल रिहा मिलाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, केहड़ी काया कन्दर अन्दर विच टिकाईआ। अन्तिम मिटे जगत निशान, राज दरबार ना कोई संग निभाईआ। एका एक पुरख करतार, सभ दी रिहा पैज संवार, रक्खे सदा सरनाईआ। मानस देही ना आए हार, प्रगट हो चवींआं अवतार, लक्ख चुरासी वेख विचार, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। आपे करे आपणी कार, ना कोई दस्से होर विहार, सत्तां दीपां बन्न्हे धार, सच सिँघासण डेरा लाईआ।
सोलां कलीआं कर त्यार, उत्ते आसण लाए अपार, शब्द घोड़ा नाम दुलार, साचा पौड़ा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, आप आपणा भेख धर, भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। नेत्र खोल्हे नैण मुधाणा है। अन्दरे अन्दर आपे बोले, आपे सुघड़ स्याणा है। भगत जनां दा कुण्डा खोल्हे, आप विछाए साची सेजा, नाम प्यारा लेफ तलाई सर्हाणा है। आदि अन्त ना कदे डोले, सद जीउँदा बेप्राणा है। आपे वसे पड़दे ओहले, माया पड़दा इक्क रखाना है। गुरमुखां हरि सद वसे कोले, काया मन्दिर साचा मौले, होए रुत सुहाना है। मिले वड्याई उप्पर धवले, बाशक नागां करे भार आपे हौले, जाति जुल्म मिटाना है। गुरमुखां घर आए कोले, अमृत धार बरसाना है। जोती जोत सरूप हरि, वेखे खेल वाली दो जहाना है। आत्म रंग गूढ़ा, लाल दुलारया। जन भगतां हथ्थीं पावण आया चूड़ा, हरि जी बणया जगत दलालया। नाल ल्याया इक्क पंघूड़ा, सोहँ पाए उत्ते दुशालया। पंजां तत्तां नाता कूड़ा, एका दस्से राह सुखालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम निधान, धुर दरगाह ना होए कंगालया। सति फिरकी हरि चलाईआ। नाम सूई सच्ची लगाईआ। काया पाटी झूठी चोली, आपणी हथ्थीं रिहा सवाईआ। धर्म राए दी ना होए गोली, वेले अन्त रिहा छुडाईआ। कलिजुग जीव मारन बोली, निहकलंक किथे जोत जगाईआ। हौली हौली सभ दे पड़दे जाए खोल्ही, अचरज खेल रचाईआ। पूरे तोल जाए तोली, साचा कंडा धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां देवे मात सच्ची वड्डियाईआ। मन धागा हरि बन्हाया ए। उत्ते लाया शब्द सुहागा, वाहवा कंचन रंग चढ़ाया ए। आपे सोया मात जागा, गुर साचे नाल जगाया ए। पुरख अबिनाशी चरनी लागा, मस्तक लेख रिहा लिखाया ए। हँस बणावे हरि जी कागा, लक्ख चुरासी फंद कटाया ए। हथ्थ आपणे पकड़े वागा, धुर दरगाही राह वखाया ए। चारे कुन्ट फिरे सुहागा, दिस किसे ना आया ए। लहिंदी कूटे वेख वागा, लकों तागा आपणी हथ्थीं आप तुड़ाया ए। काली नाग काला नागा, डस्सण आप आया ए। कलिजुग रैण अन्धेरी मस्स, कोई ना जावे किसे पासे नस्स, प्रभ साचे घेरा पाया ए। भगत जनां राह रिहा दस्स, मस्तूआणा धाम सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत आपे धर, सम्बल देस फेरा पाया ए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं आपणा लेख आप छुपाया ए। कोई ना जाणे ग्रन्थी पन्थी पढ़ पढ़ थक्के, गुर गोबिन्दे तेरा भेव ना पाया ए। किसे हथ्थ ना आए मदीने मक्के, बूरे कक्के सारे निउँ निउँ सीस झुकाया ए। चारों कुन्ट पैण धक्के, लाड़ी मौत आपे हक्के, धर्म राए ने हुक्म सुणाया ए। नाता तुट्टे भाई भैण सके, ना कोई किसे सहाया ए। गुरमुखां प्रभ आपणी गोद आपे चुक्के, साचा पल्लू अग्गे डाहया ए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
निहकलंक नरायण नर, सतारां हाढ़ी फुल फुलवाड़ी साचा बाग लगाया ए। लग्गा बाग मात बगीचा। ना कोई वेखे ऊँचा नीचा। एका एक सूचो सूचा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लगाए एका शब्द पलीता ए। गुर चरन दुआरे सीर पाईए। जन होए निमाणा। प्रभ नेत नेतन नेत नेत दरसाईए। चुक्के पीणा खाणा। काया खेत खेत खेत मेघ अमृत बरसाईए, नाम बीजे साचा दाणा। एथे ओथे फिर क्यों तरसाईए, जे मेल मिले भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं दा बीना दाना। काया खेत अपार, सदा हरयावला। प्रभ रुत्त सहाई महीना चेत, बणाया ताल सच्चा बउला। अमृत बरखे साचा मेघ, धार आपणी आप बहावला। जोती जोत सरूप हरि, साचा रंगण आपे रंगे, कर कर वेस सदा पीला साँवला। काया खेत घेरा पाई जा। आपे वेख सञ्झ सवेरा, साचा मन आप समझाई जा। गुरमुख साचे हो दलेरा, भरमा डेरा आपे ढाही जा। मानस जन्म ना आए दूजी वेरा, सच निबेड़ा दर घर साचे आप कराई जा। साचा मन्दिर खुल्हा वेहड़ा, रसना हल्ल चलाई जा। आपे बन्न्हे हरि जी बेड़ा, अमृत ताल टिकाई जा। वसदा रहे काया नगर खेड़ा, हरि हिरदे जोत जगाई जा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, प्रेम सुहागा उत्ते लाई जा। प्रेम सुहागा ला के जाणा। साचा बीज आपे मौले, दर घर साचे बहि के खाणा। अमृत बरखे साचे कँवले, साची धारा मुख चुआ के जाणा। प्रभ अबिनाशी कर्म विचार, आप आपणे रंग सुहाणा। मानस देही कूड़ कुड़यार, शब्द स्नेही दर्शन पाणा। अन्तिम ढहिणी चार दिवार, सच मकान ना किसे बणाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम धन गुणवन्त गुण गुण निधाना। घट साजन प्रभ आपणा, बाहर वथ ना कोए। घट साजन प्रभ आपणा, हथ्थ पैर ना दिसे कोए। घट साजन प्रभ आपणा, उच्चा लम्मा किछ ना होए। घट साजन प्रभ आपणा, हरि जन पावे सोए। सभ घट मारे तीनो तापना, दु:ख दर्द रहे ना कोए। सद रक्खे वड वड प्रतापना, अलक्खना लक्ख ना सके कोए। जोती जोत सरूप हरि, सभ घट में रिहा सोए। सभ घट सोया आप प्रभ, दोवें भुजा पसार। बेमुख दर दर फिरदा रोया, मिले ना मेल हरि करतार। अमृत मेघ किसे ना चोया, सुंञी काया होए वैरान। ना जन्मे ना कदे मोया, बैठा रहे सद मैदान। जोती जोत सरूप हरि, सभ घट आपणा वास कर, आप कराए आपणी पछान। सभ घटा हरि पसारा है। काया मट्टां खेल न्यारा है। शब्द पहनाए साचा पटा, कलिजुग माया दर दुरकारा है। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठा, काया मन्दिर सच्चा गुरदुआरा है। जोती जगे साचे मट्ठा, अग्नी लम्बू लग्गा भारा है। अमृत आत्म होए इक्ट्ठा, दस्म दुआरी चार दुआरा है। सम्पट देवे हरि समरथा, धुँदूकारा खेल न्यारा है। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर जोत धर, रक्खे लाल इक्क अन्गयारा
है। काया मट्ठ भट्ठ तपाया। आपे गेड़े उलटी लट्ठ, जीआं जन्तां हट्ठ गंवाया। हरिजन साचा आए नठ्ठ, जिस पूर्ब लेख लिखाया। दर दुआरे सदा इक्ट्ठ, गुर मन्त्र नाम ध्याया। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर जोत धर, दीपक साचा इक्क टिकाया। दीपक जोत जगे निराला। उत्ते चानण हेठा काला। पंजां चोरां रक्खे नालन, काया हाडी हरि गुलाला। भगत जनां करे प्रितपालन, दस्से राह इक्क सुखाला। शब्द सरूपी साचा मालण, तन पहनाए साची माला। नाम उठाए फूलन खारी, शब्द लपेटे चिट्टे रुमाला। आपे खोल्हे काया मन्दिर चौथे पद निक्की बारी, हउमे हँगता तोड़े ताला। साची जोत जोत निरँजण इक्क अकारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर कराए गुरमुख घाला। सभ घट वस्सया राम रामा, राम रमईआ सभ थाँईं। काया माटी झूठा चामा, बेमुख जाणे नाही। सच दुआरे इक्क दमामा, वज्जे नाद अगम्म अथाही। सोना रूपा ना कोई दिसे तांबा, ना कोई दिसे चांदी, नाम वस्त घर साचे माहीं। पूर कराए आपणा कामा, भगत जनां हरि पार कराए अन्तिम फड़ फड़ बाहीं। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी शामा, जोत जगाए थांउँ थाँईं। हरया होवे हरि हरि नामा, साचा फल रिहा लगाई। हरि जन उधारे जिउँ भगत सुदामा, गऊ गरीब निमाणयां सद देवे ठंडीआं छाँईंं। हर घट में हरि हरि वसे, कलि दिसे किसे नाही। हर घट वासा राम रूप। गुरमुख साचे सच भरवासा, मिल्या मेल साचा भूप। अट्ठे पहर दए दिलासा, कलिजुग काला अन्ध कूप। शब्द सरूपी करे हासा, पट लपेटे साचे सूत। लेखे लाए नौ अठारां दस दस मासा, हरि जन सच्चा सच सपूत। हथ्थ फड़ाए सोहँ साचा कासा, नेड़ ना आए जिन्न भूत। मानस जन्म करे रहिरासा, होए सहाई चारों कूट। आदि अन्त ना कदे विनासा, शब्द पंघूड़ा रिहा झूट। हर घट में हरि वसे, बेमुख कोई ना जाणे कलिजुग जीव माया ऊत। तख्त ताज दरबार सच्ची सरकारया। जगत संवारे काज, भगत रखाए लाज, सच सुल्ताना नर निरंकारया। गऊ गरीबां रखे लाज, होए सहाई गरीब निवाज, चारे वरनां इक्क प्यारया। एका धाम वखाए दया कमाए मक्का काअबा हाजन हाज गिरवर हरि गिरधारया। मन्दिर मठ शिवदवाला साची साजण रिहा साज, हरि चरन द्वार सच्ची सरकारया। गुरदुआरा मन्दिर कन्दर आप वखाए काया महल्ल अटल उच्च मुनारया। सच सिँघासण डेरा लाए, कलिजुग जीवां दिस ना आए, आत्म सेजा आप सुत्ता पैर पसारया। दीपक जोती रिहा जगाए, अज्ञान अन्धेर रिहा मिटाए, होए आप मात उज्यारया। अमृत साचा जाम प्याए, आप आपणी दया कमाए, निझर धार हरि वहा रिहा। कँवल नाभी फुल खिड़ाए, पकड़ शताबी आप उलटाए, बूंदा बूंदी आप करा रिहा। साचे लोचन अंजन पाए, जोत निरँजण आप जगाए, पुरख अबिनाशी दरस दिखा रिहा। साचा सज्जण आप हो जाए, एका मजन चरन रघुराए, जगत भुलेखा
आप मिटा रिहा। शब्द ताल घर साचे वज्जण, मिले भगत जन सज्जण, दर घर साचे मेल मिला रिहा। भरमी भाण्डे सारे भज्जण, पंज तत्त ना लाए पजन, प्रभ अबिनाशी पड़दे कज्जण, जन भगतां दया कमा रिहा। अमृत पी पी दर ते रज्जण, जोती जोत सरूप हरि, घट घट रक्खे वास, प्यास आस गुरमुख साचे तेरी आप बुझा रिहा। मिटे प्यास तृष्ना अग्ग, हउमे रोग जलाईआ। माया ममता ना जाए दग, हँस बणाए हरि जी कग, सच सरोवर इक्क इशनान कराईआ। वड दाता सूरा सरबग, गुरमुख लगाए आपणे पग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सभ घट रक्खे वास, दिस ना आईआ। काम क्रोध चण्डाल, हँकार विकारया। फल ना दिसे किसे डाल्ह, कलिजुग वेला जीव गंवारया। धर्म राए दी चले चक्की, पीसे दाल दो फाड़या। ना होए कोई सहारया। कलिजुग वाड़ी अन्तिम पक्की, मानस देही जामा गालया। शब्द शृंगार ना तन कराया, मानस जन्म ना मात संभालया। लाड़ी मौत रही तक्की, जोती जोत सरूप हरि, केहड़ी कूटे काया बूटे आपणी हथ्थीं आप उठा रिहा। नर निरँकार आप खेल रचांयदा। जुगा जुगन्तर वारो वारा भेख वटांयदा। आपे बणे सनक सनंदन सनातन संत कुमारा, नाम वस्त रक्खी दस्त, बराह रूप हरि जी धारा, हरन कश्प मार आप सँघारा, धरती चुक्क हरि दातार उप्पर जल टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका आपणा नाम जपांयदा। यज्ञे पुरश आप अख्वाया। साचा यज्ञ आप रचाया। पुरख अबिनाशी अग्गे लग्ग, आपणा काम आप सुहाया। सृष्ट सबाई रही दग, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, निहकलंक नरायण नर, दिस किसे ना आया। ना कोई जाणे नारी नर, निहकलंक अवतार अन्तिम अन्तया। करे कराए आपणा भेस, माझे देस पूरन भगवन्तया। ना कोई जाणे नर नरेश, ना जाणे साधन संतया। जोती जोत सरूप हरि, आप बणाए आपणी बणतया। साची बणत हरि बणाईआ। लच्छमी सुत्ती आप जगाईआ। सिर ते लई लाल चुन्नी, नेत्र नीर रही वहाईआ। बेमुखां चोटी मुन्नी, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। गुरमुख साचे छाणी पुणी, वड वड दाते दोवें जोड़ रहे कुरलाईआ। ना कोई वेखे ज़ाता पाता ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सुत्ती लछमी इक्क जगाईआ। उट्ठी लछमी आलस लाहया। पुरख अबिनाशी इक्क बहाया। चरन कँवल विच बहि बहि साजन आपणा आप मनाया। शब्द घोड़ा कस ताजन, साचा हुक्म सुणाया। वेख वखाणे राज राजन, रंग लाल गूढ़ा इक्क रंगाया। प्रगट होए देस माझन, आप आपणा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, दिस किसे ना आया। उत्ते हरि जी लए दुपट्टा, खेल निरालीआ। लक्ख चुरासी भन्ने काया मटा, चले अवल्लड़ी चालया। गुरमुख साचे नित उधारे जिउँ भगत जटेटा, बणया रहे आपे हालीआ। ना कोई दिसे तीर्थ
तट्टा, गुरद्वार दर मस्जिद मन्दिर सारे होए खालीआ। हरि जी वसे घट घटा, गुरमुख वेखे मात कवण दुआरे सच रघुराईआ। दूर दुराडा मार झात, बैठा रहे इक्क इकांत, कलिजुग रैण अन्धेर घटा कालीआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, रंगे रंग इक्क गुलालीआ। रंगण रंग लाल रंगाया ए। लच्छमी पड़दा हरि जी पाया ए। आप बणाए दर दर बरदा, चरन प्रीती सेवा लाया ए। किछ बिध सृष्टी मात धरदा, आपणी दृष्टी खेल रचाया ए। ब्रह्मा देवे एका इष्टी, कँवल नाभी फुल्ल खिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, मुख चारे कर विचारे, चहुं जुगां भेव खुल्हाया ए। चौथे जुग भेव खुल्हाया ए। ब्रह्मे लिख्या वेद अथर्बन, वेद व्यासा फेर दुहराया ए। आपे वेखे पृथ्वी अकाशे, अल्हो अल्ला नूर अख्वाया ए। संग मुहम्मद होया दासे, चार यारा मता पकाया ए। पुरख अबिनाशी घट घट वासे, साचा राह रिहा तकाया ए। संग मुहम्मद चार यार करन विचार, दर दरबारया। नूर अलाही किरपा धार, जगत मलाही पर उतार, साचा बेड़ा करे त्यारया। देवणहार सच्ची सरकार, दो जहानी पहरेदार, करे कराए ख़बरदारया। साचा चोली कर त्यार, अल्ला राणी होई मुटयांर, साची डोली आप बणा रिहा। इक्क रलाई साची गोली, जूठी झूठी इक्को बोली, लोकमात आप टिका रिहा। पूरे तोल रिहा तोली, सच दुआरा आपे खोल्ही, वाधा घाटा ना कोई रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणा रिहा। साचा डोला कर त्यार, प्रभ किरपा आप कराईआ। असराईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील होए हुशयार, आपणी कंधी रहे उठाईआ। सच दरवाजिओ आए बाहर, लोकमात करी धाईआ। मक्का काअबा कर विचार, मिले मेल जिथ्थे दोआबा, साचा क्रिया कर्म कराईआ। पिच्छे छड्डया हरि जनाबा, ना कोई पुंन ना सवाबा, करे खेल आपणी चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संग मुहम्मद अल्ला राणी इक्क प्रनाईआ। अल्ला राणी नौजवान। अट्ठे पहर करे ध्यान। कवण गाए तीस बतीस हदीस कुरान। कवण उपजाए शाह अबलीस जीव शैतान। कवण झुलाए छत्र सीस, मंगे वर श्री भगवान। लेखा चुक्के बीस इक्कीस, साचा दित्ता हरि जी दान। जूठा झूठा पीसण लैणा पीस, निहकलंक नरायण नर, तेरा आण चुकावे माण ताण बली बलवान। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा वस्सया घर, अट्ठे पहर करे ध्यान। अल्ला राणी चक्की चलाईआ। पुरख अबिनाशी सेवा लाईआ। काला डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। मगर लगाया साचा खण्डा, चारों कुन्टां रिहा भवाईआ। पीण ना देवे पाणी ठंडा, जलां थलां फिरे हलकाईआ। आपे खोल्हे आत्म गंढ्ढां, घुट्ट घुट्ट बंधीआं सृष्ट सबाईआ। हथ्थ उठाए इक्क प्रचण्डा, सोहँ नाम रखाईआ। पुरख अबिनाशी पाई वंडा, आपणी खेल आप रचाईआ। अल्ला राणी पीसण पीसे, साची सेव कमाउँदीआ। उम्मत नबी रसूलां इक्क पढ़ाए
कुरान हदीसे, आप आपणा भेव छुपाउँदीआ। छत्र ना रहणा किसे सीसे, कलि कालख शाही लाउँदीआ। मिलणा मेल मुसे ईसे, दोहां रंग वखाउँदीआ। काला रंग खाली खीसे, हथ्थ चिटयां अगे डाउँहदीआ। मिटणा भेव बीस इक्कीसे, दिन दिहाड़े रो रो पई सुणाउँदीआ। अल्ला राणी रो रो धाहां मारदी। वेला अन्तिम नेड़े आया, मिटे यारी संग मुहम्मद साचे यार दी। साची कूटे होए ख्वारी, कलिजुग तेरी पहली वारी, लाड़ी मौत फड़ी बुहारी, पहला फेरा मारदी। कोई ना छड्डे नर नारी, उच्चे किले चार द्वारी जंगल जूहां अन्दर ताड़दी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे सारे घर, ख़ुशी मनाई दया कमाई, थित्त वार वखाई उनीं हाढ़ दी। उनीं हाढ़ी लेख लिखाया। कलिजुग तेरा मुक्के गेड़, झूठा झेड़ा रिहा चुकाया। अन्तिम लेखा दए निबेड़, साचा फतवा इक्को लाया। कोई ना दीसे नगर खेड़, शब्द चिल्हा इक्क चढ़ाया। आपे मारे भेड़ भेड़, भरम भुलेखे आप भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग काला वेस कर, आप आपणा मुख छुपाया। आप छुपाए मुख हरि निरंकारया। अल्ला राणी होए दुःख, डिगे मूंह दे भारया। सदी चौधवीं बूटा जाए सुक्क, हरी दिसे ना कोई क्यारीआ। दाणा पाणी जाणा मुक्क, ना देवे कोई हुदारया। चारे कुन्ट मूंह विच पैणा थुक्क, होए बेमुहारया। वेला अन्तिम आया ढुक्क, प्रगट होए हरि निरंकारया। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, चारों कुंट पासा हारया। कलिजुग पैंडा गया मुक्क, अग्गे दिसे डूंघी गारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, जोत सरूपी भेख धर, आपणा आप छुपा रिहा। छुप्या मुख चन्द सतारया। वेले अन्तिम आई हारया। संग मुहम्मद नाता तुट्टा, एका तीर रसन कमानो छुट्टा, होए ख्वारी चार यारया। कोई ना देवे आबे हयात, दुआबा एका डिट्ठा सागर गहर ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी वेखे मेहर, कलिजुग तेरा वरते कहर, काला वेस हरि वटा ल्या। काला वेस दर दरवेस शाह फ़कीरया। किसे ना चले अग्गे पेश, आप मिटाए नर नरेश, शाह सुल्तान होए हकीरया। जोती जामा धरया भेस अल्ला राणी रही वेख, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, माझे देस पावे फेरया। माझे देस पाया फेरा, राणी अल्ला मात घबराईआ। सम्बल देस लाया डेरा, हाणीआ पाणी पाणी हाणीआ ना देवे कोई पिलाईआ। चले तीर पद इक्क निरबानी, साची रैण इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, माझे देस वेस कर, काली कफ्नी मुख छुपाईआ। कलि कलन्दर वेस कलिजुग धारया। वेख वखाणे दर दरवेश, मक्का काअबा दो दोआबा, साल अठरवें पैणा दाबा, प्रगट होए हरि ज़नाबा, इक्क वजाए शब्द रबाबा, सोहँ नगारे साचा गाणया। नूर अलाही नूर इक्क महिताबा, आपे आप जाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम
वर, मेट मिटाए तहिसीलां थांणयां। कलिजुग काला वेस प्रभ दर मंगया। संग मुहम्मद एका एक रंग काला मात रंगया। जोती जामा धरया भेस, पुरख अबिनाशी मात ना संगया। दर दुआरे रिहा वेख, अल्ला नूर केहड़ी किली टंगया। पुणे छाणे पीर फ़कीर औलीए शेख़, शब्द घोड़े कस्सया तंगया। काली धार जाए लँघ, वज्जे नाम शब्द मृदन्गया। जोती जामा श्री भगवाना प्रगट होए गहर गम्भीर सागर सिन्ध सांत सरीरा वड दाता सूरा सरबन्गया। लाला रंग अपार जोत जुवाल्या। करे वणज वपार, बणे मात दलालया। सूहा नाल शृंगार, साचा रंगण रंग रंगा ल्या। अल्ला राणी होई मिुटयार, साचा वटणा आप मला ल्या। बीर बेताले कर त्यार, काली मात हुक्म सुणा ल्या। चौसठ जोजन चुक्कणा भार, पहला मता एह पका ल्या। मगर लगाए रूसा धाड़, अग्गा पिछा ना किसे वखा ल्या। तीर तुफंगा चले काड़ काड़, धरत मात काला वेस छड्ड दरवेस, लाल रंग रंगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत बणा रिहा। धरत मात ख़ुशी मनाउँदी। अट्ठे पहर प्रभ ध्याउँदी। गिण गिण गिटीआं वक्त लँघाउँदी। अट्ठे पहर रहे शरमाउँदी। कलिजुग जीव बेमुख बेमुहाणे, लज्जया मात ना आउँदी। राजे राणे अन्न्हे काणे, सच सरकार ना कोई अख्वाउँदी। जीव जन्त साध संत बेमुहाणे, माया भरम भुलेखा पाउँदी। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, निउँ निउँ सीस झुकाउँदी। सर्ब घटा घट आपे जाणे, निहकलंक नरायण नर, मंगण आई तेरे दर, काला वेस आपणा कर, नेत्र मुखड़ा दोवें छुपाउँदी। नेत्र मुखड़ा दोवें गए छप्प। दर दुआरे अग्गे खलोती अल्ला राणी चुप्प। चारों कुन्ट अन्धेरा होया, ना कोई धीआ ना कोई पुत्त। जूठा झूठा झेड़ा होया, ना कोई पिता मात ना पुत्त। जोती जोत सरूप हरि, मंगण आया इक्क वर, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, इक्क उपजाए साचा सुत्त, काली कफणी मुख छुपाया ए। अल्ला राणी पड़दा पाया ए। मायाधारी चारों कुन्ट वेखे रुट्ठे कूड़े सेठ, गऊ गरीबां जिन्हां सताया ए। पुरख अबिनाशी रक्खीं साया हेठ, कलिजुग तेरी अग्नी तन तपाया। लग्गी धुप्प महीना जेठ, ना होए कोई सहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, दर दुआरा इक्क खुल्हाया ए। आई चरन द्वार भुजा पसारदी। पुरख अबिनाशी किरपा धार, हो सहाई अरज गुजारदी। बेमुखां पाया डाहढा भार, धरत मात ना अन्त सहारदी। मैं पुच्छ के आई चार यार, वेखी सरदारी संग मुहम्मद चार यार दी। घर घर दिसे नर नारी, दुक्खां रोगां पाए फेरा, होए पुकार हाहाकार दी। जोती जोत सरूप हरि, मंगण आई इक्क वर, दर दुआरे जोड़ दोए सरन तेरी निमस्कारदी। चरन निमस्कार गुर मेहरबानया। मैं मंगण आई बण भिखार, दे मस्ती शाह मस्तानया। जीव जन्त होए दुष्ट दुराचार, विभचार नार सवाणीआं। किसे ना मिल्या कन्त भतार, चारे कुन्टां पुणीआं छाणीआं। कोई ना
दिसे सुहागण नार, आत्म रंडी बेमुहाणया। कलिजुग विच वरभण्ड, घर घर पई भंडी, वड़या विच हँकार शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, मंगण आई इक्क वर, आपणी किरपा देणी कर, सदी चौधवीं होई हैरानया। इक्क मंगया हरि दुआरा है। जिस किया सगल पसारा है। आदि पुरख निरजंण अगम्म अगम्मा करे कराए आपणी कारा है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अल्ला राणी दे सहारा है। अल्ला राणी होश संभाल, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साल उनीसे करे तेरी संभाल। इक्क सुणाइ शब्द हदीसे, सोहँ तेरी गोद बिठाए इक्क सच्चा लाल। फल लगाए बीस इक्कीसे, बणे आप दलाल। छत्र झुल्ले इक्क जगदीसे, सृष्ट सबाई होए कंगाल। ख़ाली होणे सभ दे खीसे, राजे राणे होइण बेहाल। जूठा झूठा पीसण पीसे, पल्ले कोई ना दिसे धन माल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे सच्चा वर, उठ सवाणी सुरत संभाल। अल्ला राणी उठ सवाणी, नेत्र नैण उग्घाड़दी। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, संग मुहम्मद ना कोई दिसे चार यार सच्चा हाणी, निहकलंक तेरे चरनां एका धाड़ धाड़दी। केहड़ी कूटे मिलणा पाणी, केहड़ी पढ़नी अन्तिम बाणी, केहड़ी रहणी हरि जी खाणी, अंडज जेरज उत्भज सेत्ज सारे वेख वखाणदी। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच्चा घर, जोड़ हथ्थां अरज गुजारदी। पुरख अबिनाशी दए दिलासा। हथ्थ फड़ाए प्रेम कासा। अचरज खेल इक्क रचाउँणी, मेट मिटाए मदिरा मासा। सृष्ट सबाई बणत बणाउँणी, सम्मत पन्दर्हां सोलां, सतारां अठारां वेख तमाशा। साल उनीवें देवे चुन्नी। कवार कन्यां कदे ना आवे हार पासा, राजे राणया चोटी मुन्नी, ना कोई जाणे गुण गुणी। लाए अग्ग साधां संतां कोई ना जाणे सुन सुनी। निहकलंक नरायण नर, एका देवे नाम वर, सच पुकार हरि जी सुणी। मिल्या वर सच्ची सरकार। ख़ुशी होई नार मुटयांर। करे तन सच्चा शृंगार। मिले मेल पुरख भतार। सदी चौधवीं जाए हार। बीस इक्कीसा नर निरँकार। आए चरन द्वार। साची सेवा आप लगाए, जोती जोत सरूप हरि, सच सुलक्खणी एका नार। साची सेवा इक्क लगाउँणी। चार कुन्ट दहि दिशा, सोहँ तार आप हिलाउँणी। सत्तां दीपां पाए वंडा, नौवा खण्डां खेड रचाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा काला वेस आपे कर, दर दरवेश झूठी चुन्नी मुख तों लौहणी। कलिजुग काला वेस आप उतारया। प्रगट होए माझे देस, साचा तन आप शृंगारया। जो लिख्या गुर दस्मेस, सदा अटल रहे हमेश, हरि सुणे सच्ची पुकारया। हरि जी खुल्हड़े रक्खे केस, आपे सद्दे दर बुलाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, सुरपति राजा इन्द दर दुआरे सीस झुका ल्या। प्रगट होए हरि मृगिन्द, जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद समा रिहा। साचा रंगण हरि रंगाया। सम्बल देस भेस वटाया। गौड़ ब्राह्मण संग रलाया। दूजे दर ना जाए मंगण, आपे होए आपणे अंगण,
आप आपणी गोद उठाया। शब्द घोड़े कसे तंगन, वेखण आया हरि जी जंगन, नाम मृदंग इक्क वजाया। जन भगतां पाए हथ्थीं कंगण, नाम मैहन्दी साची रंगण, मानस देही ना होए भंगण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, साचा चोला इक्क रंगाया। साचा चोला तन शृंगारदा। गुरमुखां नूं अवाजां मारदा। शब्द घोड़ा सच्ची सरकार दा। कल्गी तोड़ा नर हरि निरँकार दा। जुड़या जोड़ा गुर संगत तेरे चरन प्यार दा। धुर दरगाही आया दौड़ा, सभ कुछ उत्तों वारदा। सिँघ मनजीता जगत जगदीशा साचा लाड़ा घोड़ी चाढ़्हदा। धरत मात तेरा वेखे अखाड़ा, दिन दिहाड़े डाका मारदा। मंगण ना जाए कोई भाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, लक्ख चुरासी तीजे नेत्र ताड़दा। साचा घोड़ा छैल छबीला है। पुरख अबिनाशी इक्क रखाया, साचा रंगण रंग नील नीला है। कलिजुग जीवां दिस ना आया, चार पांओ ना कोई वसीला है। सृष्ट सबाई उप्पर छाया, पुरख अबिनाशी सच सिँघासण उप्पर डाहया, जोत निरँजण लोकमात बणे वकीला है। सत्तवें आसण चरन उठाया। दक्खण दिशा कदम टिकाया। चिट्टा अस्व नाल रलाया। शब्द घोड़ा इक्क समझाया। दोहां धिरां दा जुड़या जोड़ा, पंजवें घर लए बहाया। भगत जनां हरि साचा बौहड़ा, चौथे पद बाहर रखाया। धुर दरगाही इक्क लगाया सच्चा पौडा, सोहँ डण्डा नाम रखाया। सच वड्याई तेरी ब्राह्मण गौड़ा, सम्बल देस डेरा लाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, साढे तिन्न हथ्थ साचा नाप कराया। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, अमृत फल आत्म अन्दर प्रभ अबिनाशी ढेर कराया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचा रंग इक्क रंगाया। काला रंग अपर अपारा है। जगे जोत अगम्म अपारा है। चुरासी कलीआं नाल शृंगारा है। विच लुकया हरि निरँकारा है। लक्ख चुरासी विच पसारा है। सिँघ पूरन दर भिखारा है। सच तख्त सच्ची सरकारा है। सृष्ट सबाई परखणहारा है। कोई ना जाणे जीव लोकाई, माया राणी अन्ध अन्धयारा है। वैर वरोध घर घर रिहा वधाई, पंडत पांधे ज्ञानी ध्यानी वेद पुराणी करदे हाहाकारा है। पुरख अबिनाशी साचे मन्दिर इक्क रखाए साची बाणी, ओंकार ओंकार ओंकार सोहँ साची धारा है। वेद कराया वेस ब्रह्मा विष्न महेष जुग विचारया। दर घर साचे हरि प्रवेश, आपे नर नरायण नरेश, आपे प्रजा आपे शाहुकारया। आपे आपणा धारे भेस, जोती जामा खेल न्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे वर, अमृत साची धार प्या रिहा। हरि अमृत आप बणांयदा। विच समाए सोहँ जाप, आदि अन्त बाहर ना जांयदा। मारन आया तीनो ताप, कलिजुग पाप रिहा कांप, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। गुर संगत तेरा मिटे सराप, धर्म राए दा टुट्टे फंदा, लक्ख चुरासी विच्चों वड प्रताप, सतारां हाढ़ी जो जन आए दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, दरगाह साची साचा फल अमृत मेवा आप खुवांयदा। साचा अमृत सच द्वारया। प्रभ अबिनाशी आप चुआए, जन खोल्हे बन्द कवाड़या। दुरमति मैल रिहा लाहे। बजर कपाटी सीना पाड़या। धर्म राए दी कटे फाहे, साचे घोड़े शब्द चाढ़या होए सहाई सभनीं थाँईं, जंगल जूह पहाड़ उजाड़या। आपे पिता आपे माई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन निमस्कारया। प्रभ साची इक्क सवाणी ए। सोहँ फड़ी हथ्थ मधाणी ए। रिड़कण आया कलिजुग बाणी ए। झिड़कण आया लक्ख चुरासी बेमुहाणी ए। जोती जोत सरूप हरि, हरि अकथ कथा कहाणी ए। सच मधाणा नाम कुड़। दोहां प्रीती गई जुड़। प्रभ अबिनाशी रिड़कण आया, शब्द साचे चढ़, घोड़। लक्ख चुरासी वेखण आया, अमृत आत्म आई थुड़। गुरमुख साचे परखण आया, वेले अन्तिम पई लोड़। निहकलंक जामा पाया, बीस इक्कीसा विच समाया, कलिजुग सतिजुग तेरा पुड़। शब्द मधाणी छाछ वरोलदी। मुखों रो रो एहो बोलदी। बेमुखां दे पड़दे खोल्हदी। गुरमुखां दे उत्तों आपणा आप घोलदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरे तोल मात तोलदी। साचा गेड़ा आप दवाया ए। जगत झेड़ा रिहा मिटाया ए। खिच नेत्रा हथ्थीं पाया महीने चेत लेख लिखाया ए। लक्ख चुरासी काया खेत्र सभ छाण वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका अमृत आप बणाया ए। अमृत साचा आप बणाए, नाउँ रखाए सीरा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, गुरमुखां कट्टण आया भीड़ा। आप आपणा विच टिकाए, मार मुकाए हँकारी कीड़ा। शब्द दृष्टी विच समाए, जोत उठाए साचा बीड़ा। जोती जोत सरूप हरि, चार वरनां इक्क कराए साचा हरि, ना कोई हस्त ना कोई कीड़ा। साचा अमृत आप बणाया ए। गुर संगत सद बहाया ए। मातलोक बण के आया मंगत, पल्लू आपणा अग्गे डाहया ए। नाम भिच्छया एका पाउँणी, सतारां हाढ़ी बणत बणाउँणी, साचा हुक्म सुणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अमृत आत्म साचा सीर चिट्टा दुध्ध रखाया ए। चिट्टा दुध्ध आत्म ताल। भगत जनां करे आत्म सुध, कलिजुग माया तोड़ जंजाल। शब्द घोड़े बहिणा कुद्द, गुर संगत मारे इक्को छाल। पंजां नाल हरि जी करे युद्ध, सोहँ रक्खे साची ढाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां अमृत साचा मुख चुआए, दर घर साचे साचे लाल। साचे लाल चरन द्वारया। मिले नाम सच्चा धन माल, अमृत धारया। देवण आया हरि आपे शाह आपे कंगाल, गुरमुख साचे खिच बहाए चरन द्वारया। भरया रहे सरोवर ताल, झिरना झिरे अपर अपारया। आपे होए विच दलाल, कँवल नाभी आप भवा रिहा। गुरमुख साचे संत जनां आपे रिहा सुरत संभाल, बेमुखां दर दुरका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, दे मति आप समझा रिहा। हरि अमृत गुर की धारा। गुर अमृत जगत प्यारा।
हरि हरि देवणहार दातारा। गुर वरते मात भण्डारा। शब्द भाण्डा कलस अपारा। कलिजुग माटी काया कच्चा आवा, विच धरे आप गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दए अधारा। अमृत पी पी कलिजुग जीणा, प्रभ साचे आप बणाया। जूठा झूठा पीणा खाणा, वेले अन्तिम कम्म ना आया। एका अमृत साचा वरना, धुर दरगाही लै के आया। दरगाह साची देवे माणा, जिस जन रसना मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं रिहा वरताया। अमृत होए त्यार, भरे भण्डारया। गुरमुख जागे सोए, प्रभ साचा पावे सारया। अवर ना जाणे कोए, कलिजुग जीव होए हंकारया। दुरमति मैल पापां धोए, जो जन आए चरन द्वारया। अमृत मेघ साचा चोए, काया करे ठंडी ठारया। गुर गोबिन्दा एका धाम इक्ट्ठे होए, गुण अवगुण ना किसे विचारया। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुर संगत करे एका प्यारया। उनी हाढ़ी ख़ुशी मनाईआ। वीह सौ बारां बिक्रमी साचा लेख रिहा लिखाईआ। बेमुख जीवां भरम भुलेखा, वेखी वेखा जन्म गंवाईआ। भगत जनां दी लिखे रेखा, एका रसना कलम चलाईआ। नेत्र नैण जिस जन वेखा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अमृत आत्म देवे भर, अतुट भण्डार रखाईआ। गुरमुखां देवे अमृत धार, हरि निरँकार कर प्यार हरि करतारया। मदिरा मासी करन विचार, मानस देही आई हार, वेले अन्तिम होण ख्वारया। पुरख अबिनाशी बणया आप वरतार, गुरमुखां करे नाम प्यार, देंदा जाए वारो वारया। निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारया। गुरमुखां अमृत आत्म चोए, कँवल उग्घाड़या। दुरमति मैल कलिजुग धोए, उप्पर धवल माया राणी रिहा साड़या। साचा अमृत रिहा मवल, दस्म दुआरी पड़दा पाड़या। खुल्हया रहे नाभ कँवल, अमृत आत्म साची मध आप प्याए अमृत सति सरूरया। गुरमुख साचे सद भाए, सर्बकला भरपूरया। सोहँ साचा नाद वजाए, नाद अनादा साची तूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे साचा वर, आसा मनसा सर्ब दी पूरया। आसा मनसा दए वड्डियाईआ। हउमे दुखड़ा होए दूर, मिले रघुराईआ। दीपक जगे जोती नूर, होए रुशनाईआ। वज्जे नाद अनाहद तूर, साचा राग रिहा सुणाईआ। भरया रहे ताल भरपूर, अमृत साचा विच टिकाईआ। बेमुख जानण नेड़े दूर, गुरमुखां विच समझाईआ। प्रभ अबिनाशी हाज़र हज़ूर, गुर संगत तेरी साची सेवा रिहा कमाईआ। साची सेव कमाए, नंगे पैरया। देवी देवत करोड़ तेतीस जगाए जोत, मात पाए फेरया। शिव शंकर रसन ध्याए, दोए जोड़ मंगण कर कर मिहरया। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उठाए, अमृत धार किथों आए, मिले एका सति सरूरया। गुरमुखां रिहा कर्म विचार, आपणी किरपा धार, गुरमुख साचे संत जनां देवे वर, आत्म दर साचे घर, अमृत सर सच्चा भरपूरया। मदिरा मास जो रसन
लगाए। अमृत अग्गे हथ्थ ना डाहे। नेत्र दोवें बन्द कराए। प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। दोवें सरवण लए छुपाए। सोहँ राग ना सुणन पाए। दस्म दुआरी मुख भवाए। नौ द्वारया राह वखाए। चारों कुंट फिरन हलकाए। मदिरा मास जिस रसन आहारा। दस्म दुआरी वसे बाहरा। नौ दुआरे करे प्यार, कामी क्रोधी लोभी कुष्टी भरया तन हँकारा। दीर्घ रोग लग्गा दृष्टी, विसरया करतारा। भगत जनां हरि साचा इष्टी, मिल्या मेल धुर संजोग, नर हरि सच्ची सरकारा। आदि अन्त ना होए विजोग, अट्ठे पहर आत्म रस लैण भोग, प्रभ आप वखाए दरस अमोघ, चतुर्भुज सच्ची सरकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई इक्क रखाए सच सच्चा दुआरा। मदिरा मास किया प्यार, जन्म गंवाया। नाता तुट्टा पुरख भतार, नार दुहागण जीव गंवारया। काया झूठी वज्जे सितार, साचा राग ना कोई अलाया। तन मन वसे काम क्रोध हँकार, प्रभ अबिनाशी ना रसना गाया। अन्तिम वेले देवे दर दुरकार, धर्म राए पल्लू गल विच पाया। खिची जाए वारो वार, जम राज कुण्डा लाहया। अग्गे वेखे इक्क दरबार। चित्रगुप्त लेख लिखाया। ओथे पैणी कर्मां मार, मात पित भैण भाई सज्जण सैण ना होए कोई सहाया। लक्ख चुरासी जांदी वेख साचे नैण, फड़ बाहों ना किसे मात उठाया। गुरमुखां चुकाए लहिणा देण, निहकलंक नरायण नर, अमृत आत्म एका सच्चा जाम प्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत पूरन भगवन्त होए सदा सहाई, आप करे रखवाल्या। आपे माई आपे बाप, आपे करे कराए प्रितपालया। आपे अक्खर आपे वक्खर आपे सोहँ सच्चा जाप, आपे रक्खे काया भाण्डा खालीआ। आपे ताप आपे सराफ, आपे चले चाल निरालीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत मध आप प्याए, सोहँ भरी इक्क प्यालीआ। सोहँ प्याली पी पी जाणा। सदा जीणा नाम लिखाणा। प्रभ अबिनाशी दाना बीना, आप आपणा संग निभाणा। होए सहाई लोका तीना, दरगाह साची माण दवाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे जिया दान, वेले अन्तिम होए सहाई, दर घर साचे आप बहाणा। गुर पूरा भोग लगांयदा। गुरमुखां चुगाए चोग, काग हँस बणांयदा। कलि देवे दरस अमोघ, आपणी दया कमांयदा। लिख्या धुर संजोग, लहिणा देणा मात चुकांयदा। कदे ना होए अन्त विजोग, साचा नाता चरन जुड़ांयदा। बेमुख जीव रहे सोत, प्रभ माया पड़दा पांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, गुर संगत साची आप बणांयदा। एका एक निरँजण जोत, घट भीतर आप समांयदा। वरन गोत ना करे विचारया। साचा मार्ग इक्क वखा रिहा। चार वरनां एका धाम एका नाम एका अमृत एका जाम, आपणी हथ्थीं आप पया रिहा। कलिजुग मेट मिटाए अन्धेरी शाम, आप सुणाया साचा नाम, कलिजुग मेटे भेख तमाम, फड़ डंक
इक्क वजा रिहा। शब्द रक्खे इक्क दमाम, राउ रंकां हरि सुणा रिहा। निहकलंक नरायण नर, गुर संगत आपणी किरपा कर, गुर प्रसादी गुर गुर पूरा शब्द प्रसादि आप वरता रिहा। सतिगुर पूरा जाणीए, कलि सुरत संभाले। सतिगुर पूरा जाणीए, दिवस रैण होए रखवाले। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे नाम सच्चा धन माले। सतिगुर पूरा जाणीए, खाली भाण्डे भरे प्याले। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग रंगाले। साची रंगण रंगण आया, बण के आप ललारी। भगत जनां हरि भुक्ख नंग कट्टण आया, बणया वड भण्डारी। सोहँ नाम रसन स्वासी जपावण आया, बणया आप लिखारी। काया माटी निर्मल जोती साचे मन्दिर रक्खण आया, जोत निरँजण कर विचारी। बेमुख जीव भाण्डे काचे कलिजुग अन्तिम भन्नण आया, शब्द हथौड़ा फड़या भारी। गुरमुख लभ्भण आया, पुरख अबिनाशी परउपकारी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा धारी। त्रैगुण माया वेस मात उपजाईआ। आप उपाया ब्रह्मा शिव, विष्नूं संग रलाईआ। चवीआं तत्तां आपे गणा, ब्रह्मे दे मति रिहा समझाईआ। लक्ख चुरासी करनी उत्पत, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, ब्रह्मे देवे इक्क वड्डियाईआ। ब्रह्मे आपणा आप विचार, सर्ब कुछ पछाणया। जिस किया मेरा अकार, नर हरि श्री भगवानया। दित्ती वस्त इक्क अपार, त्रैगुण वस्त सर्ब कुछ जाणया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेव आप छुपानया। ब्रह्मे किया इक्क अकारा। माया रूपी सगल पसारा। चवी तत्त कर इक्ट्ठे, इक्क बणाया पुतला भारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे सभ तों बाहरा। चवी तत्तां करी त्यारीआ। खाली बुत्त मूंह दे भारीआ। किरपा करे आप अचुत, पारब्रह्म खेल न्यारीआ। उपजे जल ना साचा सुत्त, ब्रह्मा कर कर थक्का कारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा एका देवे, करे आप हुशयारीआ। ब्रह्मे बुत्त बणाया, ना मात जवा ल्या। आपणा माण गंवाया, पुरख अबिनाशी इक्क ध्या ल्या। पुरख अबिनाशी दया कमाया, पंझीवां तत्त जोती दीपक इक्क जगा ल्या। हड्ड नाड़ उबली रत, वाह वाह संपट सोहणी ला ल्या। विच रखाई मन मति, बुद्धी तीजा साथ रखा ल्या। सिर मूंह नक्क हथ्थ, कन्नां पैरां नाल सजा ल्या। साची वस्त इक्क टिकाई हरि समरथ, काया मन्दिर इक्क सुहा ल्या। प्रभ का भेव सदा अकथ, जुगा जुगन्तर भेव किसे ना पा ल्या। आपे रिहा सभ नूं मथ, आपे मारे आप जवा ल्या। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस जन हिरदे आप वसा ल्या। शब्द चढ़ाए साचे रथ, साचा डोला इक्क सजा ल्या। पंजां चोरां पकड़े नत्थ, वागां अन्दरे अन्दर भवा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत बणा ल्या। ब्रह्मे बणत बणाई, जोत उपाईआ। ना कोई दिसे थाँईं विच जिमीं अकासे जिथ्थे दए बहाई, उप्पर जल दे
रिहा टिकाई, कँवल फुल ना भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, दोवें जोड़ रिहा धिआईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, माया आप पसारीआ। धरत मात जल उप्पर धर, लाई इक्क क्यारीआ। जुगा जुगन्तर भेख धर, आपे पावे आपणी सारया। जीआं जन्तां वेख हरि, जिया दान अन्न उभारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सर्ब पसारया। ब्रह्मे सेवा लाई ब्रह्म समाया। सृष्ट सबाई उत्पत आप कराई, विच आपणा आप टिकाया। विष्नूं रचना इक्क रचाई, देवणहार दात अख्वाया। शिव शंकर वड्याई, अन्तिम सभ दा लेख मिटाया। अट्ठे पहर कबेर रिहा ध्याई, प्रभ साची सेवा लाया। अन्न भण्डारा दए दातारा, सिर आपणा हथ्थ रखाया। वंडदा रहे वारो वारा, जुगा जुगन्तर रचना आप रचाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, पुरख अबिनाशी किरपा धारी खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड वरभण्ड लोआं पुरीआं रिहा उलटाईआ। ब्रह्मपुरी ब्रह्म निवास, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जुग चौथड़े होणा नास, गुरमुख साचा संत जगाया। शब्द चलाया इक्क स्वास, साची पुरी धाम बहाया। किरपा करी आप रघुनाथ, बीस इक्कीसे भेव चुकाया। आप निभाए आपणा साथ, निहकलंक नरायण नर, एका साचा शब्द चलाया, लोआं पुरीआं रिहा वखाया। सोहँ साचा रथ, साची खेल रचाया। साची खेल हरि करतार, जुगां जुगन्त वेस्सया। शिव शंकर वेखे जाए द्वार, जटा जूट धारी खुल्हे केस्सया। बाशक तशकां गल विच हार, एका सूत्र तेड़ लंगोटयां। पूर्ब कर्म रिहा विचार, कलिजुग वेला अन्तिम आया खोटयां। गुरमुख साचा कर त्यार, आप चढ़ाए उच्चे पर्बत सच समेरू चोटीआ। निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जगाए, विच्चों कोटन कोटयां। सुरपति राजा इन्द होए हैरानया। पुरख अबिनाशी इक्क उपजाए साची बिन्द, लोकमात सच महानया। करोड़ तेतीसा करे निन्द गुणवन्त ना जाणे गुणी गहिंद, अट्ठे पहर रहे मस्तानया। हरिजन साचा साची बिन्द, जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम आप सुहानया। साचे धाम सुहाए आप बहांयदा। करोड़ तेतीसा हुक्म चलाए, सोहँ साचा जाप जपाए, सुरपति राजा इन्द एका राह वखाए, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, भेख वटांयदा। जा के सरनी जाणा पड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती खेल रचांयदा। सृष्ट सबाई नाल रिहा लड़, उच्च महल्ले अन्दर चढ़, काया मन्दिर आपे ढाहिंदा। भगत जनां दर दुआरे खड़, जोत सरूपी किरपा कर, साचा राह वखांयदा। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं एका डंक वजांयदा। एका वज्जे डंक, शब्द सुणाईआ। सोहँ सच्चा द्वार बंक, गुर पूरे ख़ुशी मनाईआ। ना कोई राउ ना कोई रंक, ना कोई शाह ना कोई सुल्तान, राज राजानां एका धाम हरि बहाईआ। गरीब निमाणया देवे माण, पल्ला आपणा आप फड़ाईआ। कलिजुग मिटणा निशान, सत्तां दीपां रंग रंगाईआ।
सृष्ट सबाई होई वेख हैरान, ना कोई पिता पूत ना माईआ। एका मिल्या तीर निशान, रसना खिच्च वखाईआ। सोहँ वज्जे मस्तक बाण, गुरमुखां रिहा जोत जगाईआ। आपे बख्शे पीण खाण, गुर संगत तेरा भण्डार रिहा वरताईआ। आप चुकाए जम की कान, धर्म राए दर दुरकाईआ। संत सुहेले मात पछाण, आपणी गोद रिहा उठाईआ। गुर पूरा मिल्या मेहरवान, आपे करे सच पछाण, भैणां भाईआ नात जुड़ाईआ। निहकलंक नरायण नर लोआं पुरीआं मार ध्यान, एका राह वखाईआ। गुर संगत तेरा भण्डार, शब्द खजानया। कदे ना मुक्के विच संसार, वधदा जाए अन्त जहानया। बैठी हरि सच्ची सरकार, जन भगतां वेखे खेल प्रधानया। चित्रगुप्त करे पुकार, बख्शीं हरि साचे दर, आवे डर मैं रहां दूर दुरानया। गुर संगत तेरा वसदा रहे घर, शब्द झुल्लदा रहे निशानया। हरिजन साचा कदे ना जाए मर, अमृत आत्म रस पछानया। आपणी करनी रिहा कर, गुर संगत देवण आया वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण नर हरि साचा खेल गुणी गुणकारया। गुर संगत लाई सेवा सो प्यारया। काया लग्गा सच्चा मेवा, नौ अठारां जिस विचारया। लेखा मुक्का विच बारां, साल बार्हवें ख़ुशी मना रिहा। ना कोई किया मात अधारा, जुगां जुगां दे विछड़े अन्तिम मेल मिला रिहा। आपे परखे परखणहारा, नाम घसवटी इक्क लगा रिहा। शब्द जौहरी नाम दलाला, दीना बंधू गुर गोपाला, साचे हीरे आप चमका रिहा। अग्नी जोती इक्क ज्वाला, ना कोई वरन ना कोई, सर्ब जीआं करे पितपाला, पालनहार हरि दातार, सर्ब जीआं रिजक सबा रिहा। कलिजुग जीव माया रुल्ले आत्म भुले होए गंवार, दर दुआरा इक्क खुल्हा रिहा। निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, काया झोली आप भरा रिहा। गुर संगत तेरा भण्डार, मोख द्वारया। बणे आपे आप वरतार, जन भगतां काज संवारया। मानस देही कदे ना आए हार, दर घर घर दर साचे आप सुहा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची आप खवाए, बीस इक्कीसा खेल रचा ल्या। प्रभ भत्ता आप उठाया ए। ना कोई वेखे ठंडा तत्ता, मात धरत रही शरमाया ए। भगत जनां बन्न्हण चल्लया धीरज जता, साचा नाता आप बंधाया ए। आपे दे समझावे मतां, गुर संगत तेरा इक्क भण्डार सांझा आप उठाया ए। गुर संगत सेवा लाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, सच खारी सिर उठाईआ। गुर संगत करदा प्यारी, आपे बणया रहे भिखारी, अचरज रीत चलाईआ। भत्ता लै के जाए सवाणी, गुरमुख वेखे साचे हाणी, अमृत पाणी नाल उठाईआ। लक्ख चुरासी पुणी छाणी, गुरमुख साचे मात पछाणी, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। प्रभ अबिनाशी आप उठाया गुर संगत तेरा तोसा। अमृत ल्या साचा जल नाल दुध्ध ल्या कोसा, सच भण्डारा भरने आया। आप चुकाया पिछला रोसा, साचा मेला मेल मिलावण आया। साचा खेल खिलावण
आया। निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत साची राह वखाया। पंच पंचाइनी वेख विचार। विच बवन्जा बन्न्हे धार। कलिजुग खेल रिहा विचार। लक्ख चुरासी कट्टणहारा, जोत निरँजण कर अकार। सोहँ देवे शब्द अपार। किसे हथ्थ ना आए रिक्खी मुनी, लक्ख चुरासी होणी मात ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुर संगत किया इक्क प्यार। सच भण्डारा आप वरता रिहा, आपे दाना आपे बीना। आपे पीणा आपे खाणा। आपे देवे नाम निधाना। आप झुलाए जगत निशाना। आपे वेखे बीआबाना। आप सुणाए राज राजानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत दया कमाए बिरध बाल जवाना। आपे बिरध बाल अञ्याणा। आपे चतुर सुघड़ स्याणा। आपे जोधा सूरा राणा। आपे होए गरीब निमाणा। आपे चतुर्भुज अख्वाना। आपे भेव खुल्हाए गुज्झ, सोहँ अक्खर इक्क महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत सेव करे महाना। हरि साचा मेल मिलाया। गुर चेला एका धाम बहाया। आपे आप बणया सज्जण, ऊँचो नीच कर बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण रिहा चढ़ाया। गुर संगत गुरमति प्रभ दर पाईआ। शब्द संतोख नाम धीरज, प्रेम जति आपे आप रखाईआ। कर्म तत्त शब्द मति दे आप रिहा समझाईआ। पंचम नथ हरि समरथ साची डोरी रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत मेला इक्क मिलाईआ। धर्म कोट द्वार, हरि चन्दन नाम बालया। शब्द चोट नगार, काया मन्दिर अन्दर रक्खे वास्सया। तत्त काल होए जै जैकार, मात पताल अकास्सया। अमृत सोमा मेघ अपार, देवे हरि दासन दास्सया। काया होई ठंडी ठार, जिस जन तजाया मदिरा मास्सया। हरिजन भवजल उतरे पार, लेखे लाया रसन स्वास्सया। कूड़ पतंग कुरंग रंग चढ़ाया। कलिजुग काला रंग, टुट्टे अंग अंग ना होए कोई सहाया। चारों कुन्ट भुक्ख नंग, प्रभ अबिनाशी दिसे नाही संग, माया पड़दा हरि जी पाया। गुर संगत साची आत्म इक्क उमंग, चिट्टे अस्व कसे तंग, जगत दरवाजा जाए लँघ, प्रगट होए दरस दिखाया। सति गुण विचार सति संतोखिआ। जन भगतां सुण पुकार, आवे मात मिटावे दोखिआ। साचा गहणा तन शृंगार, साचा मार्ग राह सौखिआ। देणा दरस हरि करतार, होए सहाई वेले औखिआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे अन्तिम मोखिआ। मोख मुक्त जग रीत आप चलांयदा। आपे दाता करता शक्त भुगत, आपे जोग कमांयदा। आपे साधू तन बैरागी आत्म रहे विकृत आपे मोह जंजाला तोड़ वखांयदा। आप अमोला आपे तोला, पुरख अबिनाशी साचे जगत, ना दूसर कोई रहांयदा। हरिजन लेखे लाए बूंद रक्त, काया पिंजर नाड़ी चाम आपे लेखे लांयदा। जन भगतां कटे भुक्ख नंगत, साचा मेला साध
संगत, सतिगुर साखी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रंगत आप चढ़ांयदा। सुरत सवाणी भरे पाणी, मन पहरेदार बणाया ए। माया राणी लभ्भे हाणी, साचा दर ना नज़री आया ए। जन भगतां देवे साची बाणी, साची खाणी आप समाया ए। जोत निरँजण करे पछाणी, चरन ध्यानी लए बचाया ए। कलिजुग सुहञ्जणी रैण सुहाणी, सति पुरख निरँजण दरस दिखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा रंग रंगाया ए। वटयां रंग भेस कलि धारे। आपे होए अंग संग, आपे पक्खा फेरे पवण चलाए सच चुबारे। एका नाम वजाए सच्चा मृदंग, सुणे सुणाए उप्पर धवलारे। साकी सज्जण साचा संग, पारब्रह्म अवतारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम अधारे। देवे नाम अधार संतोख, जत धीरज साचा थाप्या। वेले अन्तिम होए मोख, रक्खे पति नाथ अनाथया। होए सहाई वेले औख, पंजां तत्तां सगला साथया। लक्ख चुरासी गई औंत, मिल्या मेल ना हरि रघुनाथया। गुरमुख नारी पाए साचा खौंत, मस्तक टिका चढ़े शब्द साचे राथया। घर साचे जगे निरालम जोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप निभाए आपणा साथया। संगी साथी सगल पसारा, कूड़ी रैण स्वाणीए। अस्त्र शस्त्र घोड़े हाथी तन बस्त्र ना कोई जाणे जीव परानीए। शब्द गुर गुरू गुर मन्त्र, होए सहाई वेले अन्तिम, अन्तर बुध सतो गुण मधाणीए। तत्त विरोले शब्द विचोले वसे सर्ब घटा घट अन्दर, घट भीतर खेल निरालीए। आदि अन्त ना कदे डोले, काया मन्दिर कुंडा खोल्हे जगे जोत अगम्म निरालीए। हरिजन काया साची मौले, जोती जोत सरूप हरि, काया रंगण रंग रंगाया ए। रंगे रंग काया चोली, शब्द रत्न जुड़ाउ। नाम बणाए साची डोली, प्रेम लगाए बाहू। आत्म पड़दे रिहा खोल्ही, आत्म रामा वेख वखाणे थांउँ थांउँ। सच दुआरे एका गोली, ना कोई रोके कथाहू। सप्त रिखी आ मारे बोली, भगत ध्रूआ वेख्या थांउँ। पूरे तोल रिहा तोली, जोती जोत सरूप हरि, दूसर को नाही। सप्त सुरिख रिखी रख्वारे। साचे मण्डल लेखा लिख, वेखे खेल हरि अपारे। वशिष्ट कस्यप अत्री साचा थापन थापे। गोतम रक्खे साची छत्री, शब्द अजपा जापे। भारद्वाज मित्र मतलबी, करे खेल काली राते। जगभद्र आपे नाचे। जोत जुगत जुगत जोत आत्म रक्खे दाते। जोती जोत सरूप हरि, गोतम गवरा वेखे अवरा कर्म कांड कलि साचे। कर्म कांड कलि आया लिखण, सर्ब लोक त्रैगुणीआ। जन भगतां आया लाज रक्खण, सच पुकार आप सुणईआ। कलिजुग छाछ वरोलण आया मक्खण, वड दाता हरि गुणगईआ। चारों कुन्ट अन्गयारे भखण, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे आप चुणईआ। गुरमुख साचे चुण चुण मोती, शब्द हार बणाया ए। आपे वेखे साची जोती, प्रेम शृंगार कराया ए। सुरत सुवाणी उठ सोती, रंग रंगीला
साचा पीहढ़ा नज़र ना आया ए। चारों कुन्ट भज्जदी फिरदी, गुरू दर द्वार ना किसे वखाया ए। नैण विहुणी कलि कल रोती, नेत्र नीर वहाया ए। की करां मैं इक्क इकलौती, कलि कलन्दर घेरा पाया ए। दुरमति मैल ना गई धोती, नर हरि ना दर्शन पाया ए। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुर मन्त्र बणाए बणतर, साचा नाम धराया ए। गुर मन्त्र नाम ध्यान, शब्द उजाग्रा। अमृत जाम प्याए शाम, सुरत राम सुदागरा। पूरन देवे नाम, करे काम काया गागरा। अमृत देवे जाम ताम, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रती रत्नागरा। नाम रती रत्न अपारया। देवे शब्द गुर गुरमती, धीरज जती आप दवा रिहा। चरन प्रीती नीती मात सती, सति पुरख निरँजण साचा राह वखा रिहा। कलिजुग वा ना लग्गे तत्ती, साची बत्ती इक्क जगा रिहा। एका नर कमलापाती, मिती गती आपे आप जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, नाम तराना हरि सुणाना, शब्द गाना विच जहाना आपणी हथ्थीं आप बन्न्हा रिहा। बन्न्हे डोरी नाम करतार। लोकमात कलि करे चोरी, भगत जनां दा मीत मुरार। ना कोई जाणे आत्म घोरी, कवण कराए हरि जी कार। डूंघी सागर रहे दौड़ी, जगत विचोला चुभ्भी मार। हथ्थ ना आए साची पौड़ी, उप्पर नीचे ना अद्धविचकार।ना कोई जाणे राग गौरी, ना कोई जाणे दीपक मल्हार। माया ममता किन्नी लम्मी चौड़ी, कलिजुग लिख ना सके कोई किसे डार, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बेड़ा बन्न्ह, वखाया विच संसार। गुर संगत गुर काज रचाया, बणया विचोला। शब्द सुनेहड़ा देवण आया, बजर कपाटी पड़दा खोल्हा। हउमे पीड़ जगत गंवावण आया साचा तोला। गुर संगत बेड़ा आप उठावण आया, दर दुआरे होया गोला। दरगाह साची साचा धाम सुहावण आया, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करया खेल उप्पर धवला। उप्पर धरती धर्म दी जड़्ह, प्रभ साचे मात लगाईआ। गुर साचे घर घर फड़, चरन दुआरे इक्क रखाईआ। काया तोड़ हँकारी किल्हा गढ़्ह, चोट इक्क नगारे लाईआ। उच्च महल्ले उत्ते चढ़, शब्द जैकारा इक्क सुणाईआ। सच दुआरे जाए वड़, कलिजुग वेला अन्तिम दए दुहाईआ। प्रभ अबिनाशी बांह लए फड़, जिस जन साची सेव कमाईआ। सोहँ अक्खर जाणा पढ़, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। काया माटी झूठा धड़, चरन प्रीत सद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा कलिजुग भार आपे रिहा उठाईआ। उठाए भार दया कमांयदा। होए सुवाणी सीस उठाए दिस ना आंयदा। जन भगतां देवे अमृत आत्म साचा पाणी, अतुट भण्डार इक्क रखांयदा। आपे कटे जम की काणी, खाणी बाणी भेद छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गुर गुर किरपा कर, हरि मन्त्र नाम जपांयदा। सच समग्री साची रास। सद पुरख
सद रखे वास। पूरन ब्रह्म पारब्रह्म अबिनाश। सच कर्म धर्म जगत जज्ञास। मानस जन्म भरम कटे जम की फास। लेखे लग्गे काया चरम, जपत जपत स्वास स्वास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत कीनी बन्द खुलास। बन्दी तोड़ बन्द कटवाया। चरन प्रीती जोड़ धर्म धराया। धुर दरगाही वागां मोड़, घोड़ शब्द चढ़ाया। कलिजुग अन्तिम गया बौहड़, दे मति आप समझाया। काया भज्जणा रीठा कौड़, ना होए कोई सहाया। गुप्ती गुप्ता ब्रह्मण गौड़, गऊ गरीबां गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख वटाया। सुवांगी भेखी वैराग अतीतया। नूर नुरंतर अन्तर वेखा, सच समग्री अचरज रीता। जगत भिखारी दर द्वारी लिख्या लेखा। आसा कीनी वड गुण गुणी होया पतित पुनीता। सुणी शब्द नाद धुनी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द रखाए माण अठारां ध्याए गीता। गुण गावत पावत नर हरि धर्म कुण्ड कुंडयाला। आत्म दर आप समझावत, कलिजुग काया खेल निराला। सरोवर सति सति सरोवर गुरमुख विरला नहावत, तोड़े जगत जंजाला। पारब्रह्म दर साचा पावत, गुण गावत गुणी रसाला। हरि रसना सद ध्यावत, चतुर्भुज होए रखवाला। गुरमुख सोए आप जगावत दीनां बंधू दीन दयाला। मोर मुकट सिर नाम सजावट, घूंगट रखे काला। त्रैबैणी तीर्थ चरन गुर नहावत, काया साची धर्मसाला। पारब्रह्म पद साचा पावत, गोबिन्द गुर गोपाला। तूर अनादी धुन नाद वजावत, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत होए आप दलाला। गुर संगत गुण विचार, कर्म कमाया। साचा धर्म विच संसार, गुर चरन सीस निवाया। भाण्डा भरम भउ निवार, जगत जगदीस आप समझाया। लक्ख चुरासी उतरी पार, सतारां हाढ़ी जिस जन दर्शन पाया। आप उठाया आपणा भार, ना कोई उधार कराया। साचा न्याउँ सच्ची सरकार, सच दरबारे आप कराया। बणया आप मात भिखार, गुरमुख काया अन्दर सच्चा धन माल सुहाया। कीरत करनी करी विचार, पूर्ब लहिणा कर्म चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग किरपा कर, विहार गुर संगत विदा कराया।
२८ हाढ़ २०१२ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह पिण्ड रजीवाल
कलिजुग काला रूप, भेख वटाया। पुरख निरँजण सति सरूप, दिस किसे ना आया। लोकमात महिंमा अनूप, भेव अभेदा किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण भेख धर, कलिजुग काला वेस, मात कराया। कलिजुग काला वेस दूर दुरानया। पुरख अबिनाशी दर दरवेश, ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, ना कोई जाणे वेद पुराणया। पुरख अबिनाशी दर दरवेश, ना कोई जाणे हरि जी भेस, जोती जामा खेल महानया। आपे नर आपे नरेश, आपे गुर हरि
दस्मेस, आप उठाए शाह सुल्तानया। आपे लज्जन रक्खे केस, बाल जुवानी इक्क वरेस, छत्र साचा सीस इक्क झुल्ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, अगाध बोध बोध अगाध संग रलाया, धुनी नाद साचा राग इक्क अलाया। साचा राग इक्क अनाद धुन जैकारया। आपे होए रहे विस्माद, जन भगतां देवे साची दाद, आत्म जोती नूर जगा रिहा। दिवस रैण रसना रहे अराध, जुगा जुगन्तर जोत निधान। मात रखीशर कर ध्यान। भगत तपीश्र शब्द निशान। मुन मुनीश्र कवण ज्ञान। आत्म गृह कवण दर कवण घर कवण हरि कवण वसे किस मकान। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए शब्द निशान। जोग राज जगत दर बाज। कवण रक्खे मात लाज। कलिजुग वेला अन्तिम कल कि आज। जूठे झूठे माया लूठे साजन साज। काया मन्दिर रंग अनूठे, शब्द अवल्लड़ी वज्जे अवाज। पुरख अबिनाशी साचा तुट्ठे, चरन उठाए देस माझ। जोती जोत सरूप हरि, आप संवारे आपणे काज। राज जोग तख्त सुल्तान। शब्द विजोग गुण निधान। हउमे रोग चिन्ता सोग अन्ध अंध्यान। एका एक हरि दरस अमोघ, मिले मेल धुर संजोग, चरन कँवल कँवल चरन साची सरन ब्रह्म ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, आत्म देवे जिया दान। राज जोग जगत अधार। रसना रस भोग नाम अपार। एका एक इक्क संजोग, नर नरायण पति पतिवन्त संत सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे कराए ख़बरदार। राज प्रमुख नेत्र खोल्ह। कवण लग्गा काया दुःख, जगत लग्गी तृष्ना भुक्ख, अन्तिम मिल्या ना राज सुख, साचा तोल ना ल्या तोल। मात गर्भ उलटा रुख, सुफल ना होई मात कुक्ख, माया राणी जूठा झूठा घोल। मानस देही मिली मानुख, मन मन्दिर अन्दर सच टिकाणा, नाम बिबाणा पुरख अबिनाशी घट घट वासी मिल्या मेल ना कला सोल्ह। जूठा झूठा शाह साहाना, ना कोई दीसे राजा राणा, एका एक श्री भगवाना, लोचन नेत्र रिहा खोल्ह। शब्द वज्जे इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, पूरे तोलन रिहा तोल। राज जोग पट पटियाल। पारब्रह्म वेख दीन दयाल। सच धर्म जगत कर्म भगत रखवाल। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जगत अवल्लड़ी चले चाल। जोती जामा भेख न्यार। लक्ख चुरासी वेखे लेख, भगत वछल वछल भगत हरि गिरधार। जोती शब्द पवण स्वास, आत्म वेख तन शृंगार सच्ची सरकार। लोचन नेत्र खोल्ह लैणा वेख, कवण दुआरा भेख भिखार। अन्तिम मिटणे औलीए पीर शेख़, दस दस्मेश केहड़ी धार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, राज राजानां करे ख़बरदार। राज राजान शाह सुल्तान वड सिक्दारया। अन्तिम होणा मात वैरान, जगत मिटे झूठ निशान, करे खेल हरि निरंकारया। शब्द चले तीर कमान, उठे हरि बली बलवान, नाम फड़े तेज कटारया। जोती जोत सरूप हरि, राज जोग कर विचार,
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए विच संसारया। शब्द नाम अपार जग जगत अमोल्लया। देवणहार दातार विच संसार, शब्द भण्डारा एका खोल्ल्हया। गुरमुखां देवे वारो वार कर प्यार, आपे बणे धुर दरगाही सच विचोल्लया। फड़ फड़ बांहों जाए तार, अन्दरे अन्दर आपे बोल्लया। आपे खोल्हे बन्द कवाड़, वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह आदि अन्त कदे ना डोल्लया। दरगाह साची देवे वाड़, बजर कपाटी देवे पाड़, दस्म दुआरा हरि निरँकार, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, आप चुकाए अगला पिछला मूलया। शब्द दात अपार वंड वंडांयदा। आप आपणी किरपा धार, गुर साचे वेख विचार, साची वस्त नाम वंडया, पल्ले गंढ्ढ बनाँयदा। शब्द फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, पंजां चोरां वढ्ढे कंड, शब्द निशाना हरि भगवाना एका एक फड़ांयदा। आप बिठाए नाम बिबाणा, लोआं पुरीआं इक्क उडाना, ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, जगत पखण्डा आपे मेट मिटांयदा। शब्द नाम अडोल सदा अडोल्लया। जन भगतां वसे कोल, काया मन्दिर साचे चोल्लया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी धुनी नाद नाद धुन रिहा बोल, भेव आपणा आपे खोल्ल्हया। आपे कराए तन शृंगार सँवल, जोत निरँजण रही मवल, एका देवे शब्द झकोल्लया। उलटा करे नाभी कँवल, मिले वड्याई उप्पर धवल, अमृत बूंद स्वांती आपे आप चवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, सिर हथ्थ समरथ आपणा आप रखा रिहा। नाम वन्त गुणवन्त गुणी निधाणया। गुरमुख विरला होए मात चतुर सुघड़ स्याणया। मिले वड्याई विच जीव जन्त, चन्दन वास निम्म महिकानया। मेल मिलावा साचे कन्त, नार सुहागण हरि पछानया। ना होए विछोड़ा आदि अन्त, मिल्या मेल पारब्रह्म पुरख सुजानया। शब्द चढ़ाया साचा तेल, आपे गोपी आपे काहनया। आपे वसे सद नवेल, खेले खेल ज़िमीं असमानया। जन भगतां कटे धर्म राए दी जेल्ह, ना कोई फंद फसानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सर्ब सरबंस विष्नूं भगवानया। शब्द डोरी नाम करतार। कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, बेमुख सुत्ते पैर पसार। गुरमुख साचे करन चोरी, रसना नाम रहे उचार। एका मिली नाम घोड़ी, अट्ठे पहर होए अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, हरि जनां हरि सच्चा पहरेदार। नाम रंग रंग अनमोल। लोकमात कटे भुख नंग, आप निभाए आपणा संग, दरस दान जन ल्ए मंग, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां होए सहाई सदा सुहेला अंग संग। नाम रत्न साचा लाल। गुरमुख विरला मात उपाए, पुरख अबिनाशी दया कमाए, आपे होए विच दलाल। परखणहारा हरि निरँकारा, अन्दर बाहर
गुप्त जाहर जगत अवल्लड़ी चले चाल। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, मस्तक दीपक गगन जोती साचा थाल। हरि जोती नूर अपार शब्द अधारया। कलिजुग करे खेल अपार विच संसारया। हरि जोती नूर अपार, लोकमात ना किसे विचारया। कलिजुग करे खेल अपार, शब्द डंक इक्क वजा रिहा। पकड़ उठाए शाह सुल्तान राउ रंक वाली दो जहानां, इक्क दुआरा बंक वखा रिहा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं नाम गाना, अक्खर वक्खर इक्क निशाना, चार कुन्ट हरि झुल्ला रिहा। लिखे लेख रोड़ी सक्खर, प्रगट होए बजर कपाटी साचे पत्थर, आप आपणा आप अख्वा रिहा। लक्ख चुरासी लथ्थी सथ्थर, बिन रंग रूपा हरि सति सरूपा साची बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महिंमा अगणत साध संत सोए मात जगा रिहा। साध संत जगाए दया कमाए, शब्द उठांयदा। सुरती सुरत ज्ञान दवाए, अकाल मूर्त ध्यान रखाए, फड़ फड़ बाहों आप हिलांयदा। आप आपणा भेव छुपाए, कलिजुग अन्तिम दिस ना आए, भरम भुलेखे आप रखांयदा। चारों कुन्ट दहि दिशा वखाए, नौ खण्ड पृथ्वी हिस्सा पाए, साचा भाणा हरि हरि राणा आपणा आप वरतांयदा। जन भगतां पूरन इच्छया आप कराए, साची भाजी नाम पाए, शब्द निशाना तीर चलांयदा। दूई द्वैती आत्म लाहे विसा, सच महल्ल उच्च अटारी दस्म दुआरी पुरख अगम्मा दिसा, दीपक जोती इक्क जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द पवण जोत अधारी पारब्रह्म खेल अपारी, सच धर्म वड संसारी, पूर्ब कर्म प्रभ चरन द्वारी, आत्म दुक्खां आपे लांहयदा। मानस देही पैज संवारी, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, दर दर घर घर आपे आप सुहांयदा। शब्द महल्ल उच्च टिकाणा। नाम अटल विच जहाना। आपे वेखे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबाना। प्रभ का भाणा ना जाए टल, लक्ख चुरासी आप भुलाई कर कर वल छल। साध संत शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, एका ओट हरि सरनाई होए सहाई। अन्तिम कलि पकड़ उठाए थांउँ थाँईं। जोत सरूपी जल थल, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे इक्क वर, सदा सुहेला ठंडी छाँईंं। शब्द सुहेला पवण अस्वार। इक्क इकेला विच संसार। आपे गुर आपे चेला, भरम भुलेखा विच संसार। कलिजुग अन्तिम वक्त दुहेला, संत असंत राज राजान होए बेमुहान। अचरज खेल हरि जी खेला, माया राणी वड जरवाणी चारों कुन्ट करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, जोती जामा भेख धर, कलि कलन्दर वेख विचार। संत सुहेले साजण मीत, पकड़ उठाए शब्द जणाए, वड निशाना इक्क वखाए, पारब्रह्म पुरख सुजाना, सदा सदा मन राखे चीत। मेल मिलावा हरि भगवाना, काया करे ठंडी सीत। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, अवल्लड़ी कलि चले रीत। तन मन्दिर मसीत गुरद्वार,
विच संसारया। गुरमुख विरला करे मात विचार, जिस जन मिल्या हरि भतारया। मिल्या मेल दरस अमोघ धुर संजोग, हउमे गया विच्चों रोग, पुन्न पाप लथ्था भारा। शब्द मिल्या साचा जोग, आत्म रस रसना भोग, चुक्के मोह जगत विकारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां वखाए इक्क दुआरा। इक्क दुआरा हरि निरँकारा। चार वरन साची सरन, खुल्हे हरन फरन, चुक्के मरन डरन, अट्ठे पहर ख़बरदारा। हरि जन साचे साची तरनी तरन, पूरे गुर सरनी पड़न, मिले मेल मीत मुरारा। जोती जामा धरनी धरन, आप अवरना वरनी वरन, नर हरि सच्ची सरकारा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, पारब्रह्म पुरख परखोतम अलक्ख निरँजण अगम्म अगोचर, वेस अवेसा नर नरेशा जोत प्रवेशा, गुणी गुणवन्ता हरि भगवन्ता आपे जाणे आपणी धारा। आपे जाणे आपणी धार। धीरन धीरा हरि प्रगट होया विच संसार। कलिजुग लाहे काले चीर, शब्द तीर इक्क चलांयदा। लेखा चुक्के पीर हकीर फ़कीर, शाह हकीर ना कोई नज़री आंयदा। बालक माता छुट्टे सीर, किसे हथ्थ ना आए नीर, एका भीड़ आपणी आपे पांयदा। ना कोई हस्त ना कोई कीड़, लक्ख चुरासी बन्न्हे बीड़, दूसर ना कोई भुजा उठांयदा। शब्द वेलणे देवे पीड़, बेमुखां लग्गी हउमे पीड़, झूठा रोग ना कोई गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस कर, सम्बल देस भाग लगांयदा। सम्बल देस जोत उज्यारी। पारब्रह्म नर निरँकारी। करे खेल अपर अपारी। ब्रह्म पार पारब्रह्म ब्रह्म देस वेस गणेश दर दरवेश ब्रह्मा विष्न सच्ची सरकारी। पुरख निरँजण सदा आदेस, काल महांकाला शब्द प्रवेश, दीन दयाला गोबिन्द गोबिन्द गुर गोपाला, आप लाए मात सच्ची फुलवाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, जगे जोत बहत्तर नाड़ी जोत जगाईआ। मेट मिटाए झूठी धाड़ी, शब्द धाड़ इक्क उठाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, दहि दिशा चारों कुन्ट वड्डियाईआ। जन भगतां रक्खे लाज, चरन प्रीती गई जुड़, पूरन जोती ना कोई वरन ना कोई गोती, ब्रह्म ब्रह्म रूप समाईआ। हरिजन उठाए काया सोती, दुरमति मैल जाए धोती, जीआं अंजन नेत्र सोहँ शब्द पाईआ। लक्ख चुरासी रही रोती, गुरमुख विरला कोटन कोट कोट ब्रह्मण्ड काया गढ़्ह उप्पर चढ़, सच महल्ल अटल वेखे जन रुशनाईआ। शब्द सरूपी अन्दर वड़, भगत जनां रिहा फड़, दर दुआरे अग्गे खड्ड, दूर नेड़े नेड़े दूर कोई रखाईआ। काया कोट किल्हा गढ़्ह, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई मट्ठ ना कोई मड़्ह, ना कोई अक्खर सके पढ़, निशअक्खर वक्खर साचे धाम डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम वर, पारज़ात कमलापात अमृत फल साचा मेवा, रसना दए खुवाईआ। पारज़ात उत्तम ज़ात, जन भगतां मिटे अन्धेरी रात, आपणे भाणे दया कमाए आपणा साथ।
साचा शब्द मात ल्याए, लोकमात कलिजुग टिकाए, गुरमुख चढ़ाए साचे राथ। कलिजुग बेड़ा आप उठाए, दूसर ना कोई संग रलाए, तट्ट तीर्थ मेट मिटाए, लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ गंगा गोदावरी होए हलकाए, शब्द तीर इक्क चलाए, कलिजुग वेला अन्त वखाए, ना कोई जाणे पूजा पाठ। ज्ञानी ध्यानी भरम भुलाए, वेद पुराणी सार ना पाए, अञ्जील कुरानी हाहाकार मचाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस कर, गणपत गणेश ब्रह्मा महेष शिव शंकर ना कोई सीस झुकाए। एका सीस दर परवान। जगत जगदीस वड मेहरवान। छत्र झुल्ले साचे सीस, बीस इक्कीस धर्म निशान। मुक्के चुक्के राग छतीस, नारद मुन सुंञ मसाण। ना कोई जाणे दन्द बतीस, काया मन्दिर इक्क वैरान। ना कोई कुरान ना हदीस, जीव जन्त जन्त शैतान। जूठी झूठी माया चक्की रहे पीस, भरमे भुल्ले जीव निधान। कवण करे प्रभ तेरी रीस, आदि अन्त इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप रखाए लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड एका आण। एका आण हरि निरँकार, विच ब्रहमंडया। शब्द झुलाए सच निशान विच नव खंडया। पुरीआं लोआं वंड वंडान, उत्भज सेत्ज जेरज अंडया। सुरपति राजा इन्द होए हैरान, करोड़ तेतीसा कलिजुग अन्तिम आया कंढ्ढया। शिव शंकर करे मात ध्यान, जगत जगदीसा किस कलि वंडया। ब्रह्मा नेत्र खोल्हे चार मुखड़े बोले, चार वरनां इक्क ज्ञान। भगत सुहेला केहड़ी टुट्टी गंढ्ढे, पुरख अबिनाशी चतुर सुजान। घट घट वासी करे पछाण, आप आपणे रंग समाण, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस दर दरवेश ना सके कोई पछाण। ब्रह्मा ब्रह्म ज्ञान, मन वैरागया। नेत्र खोल्हे मार ध्यान, कवण सोया मात जागया। सोहँ फड़या कस निशान, साची पुरी आवे भागया। गुरमुख साचा नौजवान, पढ़के आया साचा रागया। निहकलंक बली बलवान, जिस धोया मात दाग़िआ। इक्क उठाए रसना तीर कमान, चौथे जुग हथ्थ आपणे पकड़े वागया। पुरीआं लोआं सुंञ मसाण, गुरमुख हँस बणाए कागया। धर्म राए दर शरमाण, चित्रगुप्त जाए भागया। गुरमुख जोधा वड बली बलवान, मिल्या मेल कन्त सुहागया। आपे जाणे जाणी जाण, जिस जन धोए दुरमति दागया। आत्म ब्रह्म करे पछाण, हँस बणाए कागया। आप चुकाए जम की कान, साची सरनी जो जन लागया। दर घर साचे देवे माण, धुर दरगाही आवे भागया। मिले मेल जोत श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, ब्रह्मा ब्रह्मलोक आपे आप जागया। शिव शंकर सुरत जणाई, शब्द धुन्कारया। साचे दर वज्जी वधाई, प्रभ करे खेल अपारया। गुरमुख उठाए चांईं चांईं, साचा लाड़ा आप शृंगारया। शब्द घोड़े चाढ़्हे फड़ के बाहीं, धुर दरगाही सच दुलारया। आप बहाए थांउँ थाँईं, वेख वखाणे पार आर आर पार किनारया। देंदा रहे ठंडीआं छाँईंं, शब्द
सहारा वड संसारया। दूसर किसे दीसे नाहीं, जोत निरँजण नूर अकारया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे इक्क वर, साची पुरी आप बहा रिहा। साची पुरी माण रखाया, जन भगतां नाम बिबाणा है। आप आपणा संग निभाया, दीपक जोती आप जगाना है। साची रंगण रंग रंगाया, काल महांकाल आदि अन्त ना कदे खाणा है। शब्द घोड़े तंग कसाया, गुरमुख साचा पकड़ बहाया, आप उडाए इक्क उडाना है। शिव शंकर साचा हुक्म सुणाया, निहकलंकी जामा पाया, द्वार बंक इक्क सुहाया, गुणवन्ती गुण निधाना है। गुरमुख साचा साचे मार्ग लाया, साचे दर घर आप बहाया, धर्म झुल्लाया इक्क निशाना है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, पूरन जोत शब्द बिबाण है। पूरन जोत बली बलकार, विच जहानया। करोड़ तेतीसा कर विचार, सुरपति राजा इन्द वड मृगिन्द आप जगानया। जन भगत उपजाए साची बिन्द, अमृत देवे सागर सिन्ध, नूरी मस्तक जोत महानया। सदा सहाई आप बख्शिंद, दर घर घर दर साचे करे परवानया। प्रगट होए गुणी गहिंद, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सिँघासण साचे तख्त आप सुहानया। शब्द तख्त सुल्तान, हरि बिराज्जया। सदा सदा मेहरवान, हरिजन स्वारे काज्जया। जन भगतां देवे जिया दान, प्रगट जोत प्रभ देस माज्झया। अट्ठे पहर बली बलवान, वड शाहो राजन राज्जया। चारे कुन्टां इक्क बिबाण, पूरन जोती हरि भगवान, सोहँ शब्द साचे ताज्जया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आप आपणा साजन साज्जया। आपे साजन साज जोत जगाईआ। शब्द रक्खे सीस ताज, जोत रघुराईआ। जन भगतां रक्खण आया लाज, सोहँ उडाए साचा बाज, दिस किसे ना आईआ। आप संवारे आपणा काज, नाम तोड़ा कल कि आज, शब्द घोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपे मक्का हाजन हाजा, आपे काअबा दो दो आबा, नर हरि सच्ची जनाबा, करे खेल वड वड वड्डियाईआ। आपे मक्का आपे मदीना, आपे दाना आपे बीना, आपे खेल रचांयदा। आपे रूसा आपे चीना, आपे होए उम्मत नबी रसूला, आपे दीना आपे अल्ला, आपे वसे इक्क महल्ला अटल अटल्ला दिस किसे ना आंयदा। आपे वसे जलां थलां, शब्द फड़ाए साचा भल्ला, सदा रहे अटल अटला, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वड छल छल वड माया भरम भुलांयदा। आपे अल्ला आपे नूर। आपे शब्द शाह सति सरूर। आपे हरि जगत मलाह, आपे बेड़ा भरया पूर। आपे देवे सच्चा नाँ वर, सति सरूर। आपे वेखे थांउँ थाँ, जोती नूर कोहतूर। आपे पिता आपे माँ, सदा सदा हाज़र हज़ूर। आप उडाए घर घर कां, आपे नेड़े आपे दूर। आपे होए अमृत रूपी सच्ची गां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, आपे बेड़ा आपे
पूर। आपे वेद पाठ पुराणा। आपे अट्ठ सट्ठ तीर्थ इशनाना। आपे वसे घट घट, सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा। गुरमुखां वसे काया हट्ट, चौदां लोक साचा पट्ट, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आप बिठाए शब्द बिबाणा। शब्द बिबाणा हरि निरँकार इक्क रखाईआ। गुरमुख साचे हो अस्वार, पहली वार पार उतार दया कमाईआ। जागरत जोत जोत प्रभ गुरमुख साचे रिहा मात जगाईआ। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, दर दर घर घर झूठे नाचे, मिल्या मेल ना साचो साचे, साचा राह ना कोई वखाईआ। माया लाए अग्न तमाचे, रसना रसक होई हलकाईआ। गुरमुख ढाले साचे ढांचे, हिरदे अन्तर शब्द वाचे, वाजे अनहद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, हरिभगत दुआरा बण वणजारा, रिहा अलख जगाईआ। हरिभगत द्वार अपार, अलख जगांयदा। मिले वस्त नाम अपार, दिस किसे ना आंयदा। जगत रीती खेल न्यार, काया सीतल सीती धर्म जैकार, साचा शब्द इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, काया मन्दिर गुरुदुआरा, सच मसीत बैठा रहे पतित पुनीत, अट्ठे पहर राखो चीत, गुरमुख विरला रक्खे चीत, मानस देही लए जित्त, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। गुर मन्दिर तन सच द्वारया। अन्दरे अन्दर भेव न्यारया। लग्गे भाग काया डूंघी कन्दर शब्द धुन्कारया। आपे तोड़े वज्जा जन्दर, किरपा कर साचा हरि, गुरमुख साचा पार उतारया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, मिले मेल ना नर हरि सच्ची सरकारया। उच्चे टिल्ले सारे हिल्ले गोरख मच्छन्दर, जटा जूट अवधूत फिरे हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे करे सर्ब पसारया। गुर संगत गुर दर आई, बहु बहु रंगीआ। आत्म तृष्ना किसे वधाई, काया रोग रिहा सताई, दुखी भुक्खी आत्म नंगीआ। गुरमुख विरले आत्म वज्जे वधाई, प्रभ देवे इक्क सरनाईआ। मिले वस्त दस्त मूंहों मंगी, हरिजन गाए चांईं चांईंआ। होए सहाई सभनीं थाँईं, प्रभ देवे इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सदा सुहेला संग संगीआ। तन रोग सोग दुखदाया ए। रसना रस झूठा भोग, पुरख निरँजण ना रसना गाया ए। माया राणी कर्म विजोग, शब्द ना चुगी साची चोग, मुख मदिरा मास लगाया ए। कवण कटे हउमे रोग, नाता तुटा धुर संजोग, दरस अमोघ किसे ना पाया ए। ममता लग्गा जगत विजोग, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी अगाध बोधा निर्भय निरवैर घर साचे सद ना किसे बहाया ए। झूठी पीणी जगत मध, रसन विकार चलाया ए। दस्म दुआरी औखी हद्द, बाहों फड़ ना पार किसे कराया ए। गुरमुख विरला उपजे साची यद्द, जिस सर्ब कुटम्ब तराया ए। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया ए। काया रोग जगत संताप। धुर दरगाही सदा विजोग, मन बौराना वध्या पाप। सच रस रसन रसायणी ना ल्या भोग, अजप अजपा
ना जपया जाप। कलिजुग वेला अन्तिम आया, जोत निरँजण भेख वटाया, दु:ख दर्द भय भंजन आप अख्वाया, आप कटाए वंड संताप। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे आपणा आप। हड्ड नाड़ी मास तन दुःख। दर घर घर दर होया वास, अट्ठे पहर रहे सुख। शब्द चले रसन स्वास, सुफल होए साचा मुख। काया अन्दर पृथ्वी आकाश, मात गर्भ उलटा रुख़। सुंञा मन्दिर इक्क प्रभास, मानस देही वेख मानुक्ख। गुरमुख विरला जाणे सच मण्डल दी साची रास, जूठे झूठे धूएँ रहे धुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क वर, आप चुकाए सगले दुःख। दु:ख रोग प्रभ कट्ट दया कमांयदा। शब्द रखाए हट्ट, काया तन विकांयदा। नाम लपेटे एके पट, बेड़ा बन्न वखांयदा। रसना रस हरिजन लैणा चट्ट, बहत्तर नाड़ी दया कमांयदा। साचा लाहा लैणा खट्ट, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ांयदा। आपे वेखे घट घट, पर्दा उहला ना कोई रखांयदा। बेमुख जानण खेल बाजीगर नट, भरम भुलेखे आप भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी दया कमांयदा। किसे दिक किसे ताप। किसे सिक्क किसे मिले प्रभ आप। नीकन नीक अजप्पा जाप। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा वड प्रताप। आपे क्रोध पवण सुवास्सया। आपे पीण खाण, आपे पवण पाणी धराप्या। आपे वेखे मार ध्यान, अंग अंग संग संग रंग अनूप्या। आपे उडे उडाए विच बिबाण, हरि आपे शाहो वड वड भूप्या। आपे जाणे आत्म ब्रह्म ज्ञान, काया अन्धेर अन्ध अन्ध कूप्या। आपे चतुर्भुज भगवान, आपे होए बिन रंग रूप रेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, सोहँ शब्द सच्चा धूप्या। तन मन, हिरदे रोग दु:ख दाया ए। मानस देही लग्गा डन्न, अट्ठे पहर सुख ना आया ए। भाण्डा भरम ना ल्या भन्न, शब्द ना सुणया साचा कन्न, मन हँकार वसाया ए। तन ना चढ़या साचा चन्न, रसन ना गाए धन्न धन्न, हउमे रोग शब्द जलाया ए। गुरमुख विरले आपणा बेड़ा लैणा बन्न, भरम भुलेखा कढ्ढे जन, चरन टेक एका एक रघुराया ए। पंज चोर ना लायण संन्ह, सच्चा मिले नाम धन्न, साचे मन्दिर काया अन्दर आप टिकाया ए। पुरख अबिनाशी आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माया जिन्दर जिस तुड़ाया ए। बाशक सेजा हरि सुहाईआ। सांगो पांग सेज विछाईआ। नैण मुँधार सुत्ता रघुराईआ। साची भुजा हरि फैलाईआ। लच्छमी चरन झस्सण आईआ। आलस निन्दरा खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी माया आप वरताईआ। लच्छमी कर मन विचारया। लाल भूशन तन शृंगार, बैठी दर सच्ची सरकारया। भुजां वेख अपर अपार, बल परखे केहड़ी धारया। पुरख निरँजण सर्ब पसार, करनहार आप अख्वा रिहा। सनक सनंदन सनातन संत कुमार, पूत सपूते आप जगा रिहा। साचा
देवे इक्क ज्ञान, एका संग मिला रिहा। आए दर दरबान, पारख अग्गे हो अटका रिहा। रसना चले तीर कमान, संत कुमार एह सुणा रिहा। प्रगट होए विच जहान, सच दुआरे जो अटका रिहा। मातलोकी पीण खाण, धरत मात गोद उठा रिहा। करे खेल आप भगवान, दूसर भेव ना कोई पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी बणत बणा रिहा। आप आपणी बणत बणाईआ। दोए पारख मात उपजाईआ। लच्छमी दस्से खेल हरि रघुराईआ। ब्रह्मे तुट्टे माण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, साची कार कराईआ। साचा पारख पुरख बलवाना। धरत मात मात धरत आप दबाई दिस ना आई विच जहान, अतल वितल सुतल लोक चरनां हेठ दबाईआ। तलातल रसतल महातल पाताल लोक दए दुहाईआ। हरन कशप हरन माण ताण, सर्ब जहान देवे माण गंवाईआ। ब्रह्मा करे इक्क ध्यान, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, बवन्जा करोड़ योजन पृथ्वी हरन कशप लै गया उठाईआ। प्रभ अबिनाशी दयाधार, बराह रूप विच संसार, वेख वखाए हँकारी विकारी दुष्ट दुराचार। सत्त पतालां वेख विचारे, डूंघे सागर केहड़ी गार। हरन कशप नारद ललकारे। कवण मारे विच संसारे। नारद मुन आख पुकारे, प्रगट होया हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी कार। बराह रूप हरि वटाया। लोक पताल रक्खया एका राह, सतवें अन्दर डेरा ला, जगत उठाई धरती माँ, जले जल उप्पर आप ल्याया। हरि हरनाख़श पकड़े बांह, हँकार विकारा युद्ध कराया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दुष्ट हँकारी मारे थाँ, आपणा बिरद रखाया। जोती जोत सरूप हरि, दूजा पारख आप उपाया। दूजा पारख कर हरनाख़श, बुध अपर अपार। प्रहलाद सुत धर्म जैकार। सुहाई रुत्त विच संसार। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, होया पहरेदार। पकड़ पछाड़े मार कुट्ट, नर सिँघ रूप अपर अपार। जन भगतां देवे अमृत घुट, बेड़ा करया मात पार। मानस देही गई छुट्ट, सतिजुग ना दीसे कोई सहार। सतिजुग चोग गई निखुट्ट, त्रेते मिल्या इक्क अधार। रावण कुम्भ बैठे रुठ, राम रामा हरि करतार। वेले अन्तिम गया तुठ, मार मिटाए खण्डा दो धार। दूजे जामे गए रुट्ठ, तीजे मिले मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, विच द्वापर खेल अपार। भगत वछल गिरवर गिरधार पारब्रह्म रूप अपारा। आप जाणे आपणा मेल, भगत वछल सच्ची सरकारा। अछल अछल्ल खेल न्यार, आपे जाणे आपणी धार, आपे अन्दर आपे बाहर, आपे होए सर्ब सहार, आपे मार जुवाले रखणहारा। आपे नारी आपे नर, जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्तर जोत धर, जगत अवल्लड़ा भेस कर, तोड़े मात सर्ब हँकारा। माण हँकार सर्ब गवांयदा। इक्क कराए आपणे नाम जैकार, दूसर होर ना कोई अख्वांयदा। आपे आप सज्जण यार, सच सिँघासण डेरा लांयदा। जन भगत चोबदार, छत्र सीस जगदीस इक्क झुलांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मायाधारी दुर्योध्न हँकारी जगत विकारी एका घांयदा। दुर्योध्न हँकार मन वधाया। मंगण गया इक्क वर, भिच्छया इच्छया पूर कराया। शब्द घोड़े कस तंग, नाम रबाबा वज्जे मृदंग, साची रचना आप रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, कौरो पांडो भेड़ भिड़ाया। जुग द्वापर कर त्यारी। करे खेल कृष्न मुरारी। भाई भाईआं नाता तुट्टा, छुट्टा साक मीत मुरारी। शब्द तीर रसना छुट्टा, चारों कुन्ट आई हारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल वड प्रबल बलकारी। उट्ठे योधे वड बलवान, विच बिबाणया। वेखे खेल श्री भगवान, वाली दो जहानया। अर्जन होया मन गुमान, कवण मारां तीर निशान, एका कुल दिस दिसानया। हथ्थों सुट्टे तीर कमान, प्रभ अबिनाशी चरनी डिगा आण, सर्ब घटां घट जाणी जाण, दर दुआरे डिग्गा आण, पूत सपूते एका माण, धृतराश्ट्र पूत सुजान, दूसर होर ना कोई जाणया। दरोनाचारज गुरू मेहरवान, जिसने दीआ ब्रह्म ज्ञान, अस्अस्थामा नाल बलवान, साचा भाई बीर बलवानया। करन योधा मार ध्यान, अन्तिम मिटे नाम निशान, किरपा कर गुण निधान, हो मेहरवान मेहरवानया। आप बोले श्री भगवान, अर्जन सुण जीव नादान, वेले अन्तिम काहूं डोल्लया। हरि अर्जन आप समझांयदा। प्रभ साचे रचन रचाईआ। भरम भुलेखे आप भुलांयदा। माया पड़दा इक्क रखाईआ, जो वेखे दिस ना आंयदा। वेले अन्त सर्ब मिट जाईआ, आपे जाणे आपणे लेखे, आपे गणत गिणांयदा। आपे धारया हरि जी भेखे, तीर कमान ना कोई उठांयदा। आप मिटाए सृष्ट सबाई रेखे, वड रथवाही रथ चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणे वेसे, आपणे भाणे आप समांयदा। आप आपणा करे अकार, आप उपांयदा। आपे वरते विच संसार, आपे बणत बणांयदा। आपे माया रिहा पसर पसार, जोधा बीर आप अख्वांयदा। आपे रथ घोड़ा पवण अस्वार, सर्ब थाँईं आप समझांयदा। चौदां लोकां वणज वपार, लोआं पुरीआं पसर पसार, आप बणाए आपे ढांयदा। आपे तीर तेज़ कटार, शस्त्र अस्त्र आप अख्वांयदा। गुण अवगुण रिहा विचार, साचे भगत हो हुशयार, प्रभ माया भरम चुकांयदा। नेत्र खोल्ह बन्द किवाड़, सृष्ट सबाई चबाई दाढ़, हरि आपणा भेख वटांयदा। किसे ना दीसे पिच्छा अगाड़, ना कोई पुरी लोअ अकाश मण्डल धरत ख़ाक, सागर सिन्ध कोई दिस ना आंयदा। ना कोई महल्ल अटल उच्च ताक, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पर्बत नौ खण्ड पृथ्वी विच समांयदा। ना कोई हस्त घोड़ा ना कोई शाह राक, तीर तुफंग अंग अंग ना संग कोई समांयदा। नगार धौंसा ना कोई मृदंग, लक्ख चुरासी कच्ची वंग, प्रभ आपणे विच वखांयदा। अमृत वहे धारा गंग, करोड़ तेतीसा इन्द्र संग, शिव शंकर मंगे साची मंग, ब्रह्मा सीस निवांयदा। लोआं पुरीआं होईआं भंग, हरि जी वरते आपणा रंग, होर कोई दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, चौदां लोकां वेस कर, सत्तां सत्तां वंड करांयदा।
सत्त लोक अकाश सत्त पातालया। अर्जन देवे हरि धरवास, जीव जिवाल्या। आपे होए पृथ्वी अकाश, आपे होए घट घट वास, चतर्भुज आप अख्वा ल्या। आपे होए दस दस मास, आपे होए घट घट वास, आदि अन्त ना जाए विनास, आपे लेखा शब्द स्वास, चन्द सूरज अवतारया। जोती जोत सरूप हरि, त्रैगुण माया वेस कर, हरि हरि भुगत जुगत साचा राह वखा रिहा। गुरदुआरा इक्क निशान है। ना कोई मन्दिर ना कोई मकान है। आत्म धर्म ब्रह्म ज्ञान है। गुर पूरे दा साचा जन्म, जिथ्थे उपजे नाम निधान है। मानस देही पूरन कर्म, जिस मिल्या ब्रह्म ज्ञान है। दूई द्वैती झूठा भरम, आपे राम रहीम रहिमान है। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे देवे जरम, झुल्ले फेर सच्चा निशान है। शब्द किरपान तेज़ खण्डा। विच जहान उच्चा डण्डा। नाम निरबाण पाई वंडा। गुण निधान विच ब्रह्मण्डा। पूरन भगवान आप मेट मिटाए भेख पखण्डा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, इक्क उठाए नाम चण्ड प्रचण्डा। शब्द खण्डा जिस जन हथ्थ उठाया ए। आत्म होए मात ना रंडा, आत्म घमंडा दूर कराया ए। सीतल काया पाए ठंडा, मिले नाम विच वरभण्डा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाया ए। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, एका शब्द खण्डा वड्डिआया ए। शब्द खण्डा हथ्थ दातार, जन भगत तरांयदा। बेमुखां कर ख्वार, लक्ख चुरासी गेड़ भवांयदा। गुरमुख साचे शब्द वणजार, एका दस्से सच प्यार, जाति पाती वरन गोती भेव चुकांयदा। ब्रह्म रूप हरि करतार। साचा धर्म विच संसार। पुरख बिधाती साचा नाती, अमृत देवे बूंद स्वांती, दस्म दुआरी धार वहांयदा। हरिजन मेला इक्क इकांती, मिटे रैण अन्धेरी राती, दीप उजाला गुर गोपाला एका एक करांयदा। अमृत खण्डा बहु बहु भांती, कलिजुग पाड़े अन्तिम छाती, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, तुठ मुठ आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि किरपान इक्क बणाई है। तिक्खी धार आप रखाई है। लुहार तरखाण ना किसे घड़ाई है। गुरमुख विरला नौजवान, जिस गुर चरन प्रीती साची कर तन आपणे नाल छुहाई है। धुर दरगाही साचा दान, देवणहार हरि भगवान, साची किरपान जिस प्रनाई है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, तुठ्ठ मुट्ठ आपणे हथ्थ रखाई है। सर अमृत सरोवर मान बन्द रखाया। सर अमृत आप बणाई माया कंध, साचा राह किसे हथ्थ ना आया। मनमुख मूर्ख ना जानण अन्ध, सच दुआरे आप टिकाया। सर अमृत साचा सर, आप टिकाए आपणे घर, दर शब्दी बन्द कराया। गुरमुख विरले किरपा कर, पुरख अबिनाशी साचा हरि, जोती जोत सरूप हरि, आत्म कुण्डा देवे लाहया। सर अमृत ताल सुहाए, गहर गुण सागरा। साचे धाम आप रखाए, दिस ना आए काया गागरा। मनमुख जीव फिरन हलकाए, निर्मल कर्म ना होए उजागरा। गुरमुखां
मेला सहिज सुभाए, करया वणज सच्चा सुदागरा। बन्द किवाड़ी आप खुल्हाए, देवे दरस रती रत्नागरा। जोती जोत सरूप हरि, साचा ताल इक्क वखाए, गुरमुख नहावण तीर्थ जाए, दुरमति मैल मात चुकाए साचे सागरा। सर अमृत सुरत संभाल धार अपारया। आप टिकाई मस्तक साचे थाल, जोत निरंकारया। अट्ठे पहर अवल्लड़ी चाल, काया माटी झूठी खाल, लक्ख चुरासी खाए काल, गुरमुख सोहे सच द्वारया। हरिजन परखे साचे लाल, धुर दरगाही आप दलाल, काया फल एक शब्द साचे डाल्ह, कराए वणज सच्चा वपारया। आपे चले नाल नाल, भगतन हित करे संभाल, नित्त नवित्ता करे प्रितपाल, आदि अन्त होए अधारया। गुरमुख होण ना मात कंगाल, आपे तोड़े जगत जंजाल, काया मन्दिर इक्क वखाए साचा गुर सच्ची धर्मसाल, देवे दरस अगम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती इक्क जगाए, गुरमुख साचे आप उठाए, दयानिध दयावान साची भिच्छया झोली पाए, देवे दान वड वड दानया। सर अमृत सति संतोख सर्ब भरपूरया। हरिजन विरले अन्तिम मोख, बेमुखां दर दुआरा दिसे दूरया। अट्ठे पहर आत्म तृष्ना लग्गी भुक्ख, हउमे लग्गा रोग जगत वसूरया। गुरमुख विरले साचे घर एका मोख, प्रभ अबिनाशी घनकपुर वासी दिसे हाज़र हज़ूरया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द नाद, अनाहद साची तूरया। अमृत आत्म रस आत्म मध मत्या। गुरमुख विरला लेवे हस्स, जिस प्याए कमलापात्या। तन विकारा जाए नस्स, हरिजन होए आत्म रास्या। राह साचा जाए दस्स, पुरख अबिनाशी लोकमात्या। काया नगर खेड़ा जाए वस, मिटे रैण अन्धेरी रात्या। बेमुख दर तों जाए नस्स, कुलखक्णी नार वड कमजात्या। नर हरि हरि हिरदे जाए वस, पारब्रह्म सहिज सुख वास्या। रसन प्याए अमृत रूपी बूंद इक्क सवांत्या। शब्द तीर मारे कस, चरन बंधाए साचा नात्या। लक्ख चुरासी रिहा मथ, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, ना कोई जाणे जाति पात्या। अमृत आत्म धार वहांयदा। सर अमृत कर विचार, गुरमुख विरला तीर्थ साचे मात नुहांयदा। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, जोती जामा भेख न्यार, कल्गी तोड़ा नाम दातार, शब्द घोड़ा विच संसार, जुड़या जोड़ा पहली वार, बेमुख जीव भेव ना पांयदा। आत्म चल्लया इक्क विकार, हउमे लग्गा सर्ब हँकार, दस्म दुआरे वसे बाहर, नौ दुआरे खेल रचांयदा। गुरमुख साचे संत दुलार, देवे दरस अगम्म अपार, भरम भउ निवार, दस्म दुआरी भेव चुकांयदा। जोती नूर गुर मन्त्र इक्क अपार, पवण जोती शब्द बसंतर, जगदी रहे दस्म दुआर। इक्क बणाए आपणी बणत, शब्द सिँघासण सुत्ता पैर पसार। सर्ब जीआं शब्द जाणे अन्तर, एका पुरख सबाई नार। वेखे वेख वखाणे सृष्ट सबाई मात पताल अकाश गगन गगनंतर, लोआं पुरीआं पावे सार। आवे जावे जुगा जुगन्तर, ना कोई जाणे जन्त गंवार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आप आपणी किरपा कर,
लक्ख चुरासी जोत धर, सर्ब घट काया मन्दिर अन्दर कीट हस्त पावे सार। अमृत आत्म सर ठंडी धारया। गुरमुख विरला पीवे सीर, जिस देवे हरि निरंकारया। मनमुखां लथ्थे काया चीर, कोई ना देवे मात धीर, ब्रह्म रूप ना किसे विचारया। जोती जोत सरूप हरि, अमृत आत्म देवे सर, हरिजन साचे संत सुहेले घर अकेले आपे आप मुख चवा रिहा। सर अमृत सर्ब ज्ञान, बूझ बुझाईआ। तीजे नैणां मार ध्यान, काया माटी हट खुल्हाईआ। साचा वज्जे तीर निशान, रसना चिले रिहा चढ़ाईआ। एका एक सरोवर मान, दस्म दुआरी बूझ बुझाईआ। भगत जनां दी साची खाण, आदि अन्त तोट ना आईआ। आपे मध आपे रसीआ आपे पीण खाण, आपे धारा रिहा वहाईआ। आपे शब्द आपे संत सुहेले साचे सद जगत जगदीसा राग छतीसा सुन मण्डल अगाध बोधा ओंकारा रिहा समझाईआ। पारब्रह्म पुरख उनीसा, छत्र झुल्ले साचा सीसा, दूसर कोई भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अमृत आत्म साचे सर, एका हरि सद रखाईआ। सर सरोवर आत्म धार। गुर पूरा करे सर्ब विचार। हरिजन हरि हरि साचा सूरा, मंगे मंग बण भिखार। देवे वर सर्ब गुण भरपूरा, भरया रहे दर भण्डार। आत्म जोती साचा नूरा, शब्द सिँघासण कर त्यार। बेमुखां कलि दिसे दूरा, गुरमुख सोए साचे घर आत्म दर द्वार। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण भेख कर, लक्ख चुरासी वेख हरि, आपे करे आपणी कार। अमृत आत्म रंग रंग अमोल्लया। गुरमुख विरला जाए लँघ, बेमुख माया भुल्लया। शब्द डोरी नाम पतंग, आप निभाए आपणा संग, नर हरि सच्चा कन्तूहलया। इक्क वजाए नाम मृदंग, अमृत वहाए साची गंग, शब्द झुलाए सच पंघूड़ा, गुरमुख विरले मात झूलया। सोहँ पाए हथ्थीं चूड़ा, काया रंग चढ़ाए गूढ़ा, चतुर सुजान बणाए मूर्ख मूढ़्हा, पुरख अबिनाशी दूल्हो दूलया। गुरमुख विरला पाए दया कमाए चरन लगाए मस्तक धूढ़ा, सृष्ट सबाई नाता दिसे कूड़ो कूड़ा, हरिजन हरि दुआरे एका फलया फूलया। जोती जोत सरूप हरि, भगत जनां सद वसे दर, अमृत आत्म साचे सर, आप प्याए भर भर साची चूलीआ। अमृत आत्म घर दस्म दुआरया। नौ दुआरे आवे डर, मनमुख मुग्ध गंवारया। मानस देही रही हर, पुरख अबिनाशी ना तन विचारया। झूठी करनी रिहा कर, मिली वस्त दस्त काम क्रोध लोभ मोह हंकारया। गुरमुख विरला गुर चरन सरन जन जाए पड़, तन मन अन्दर मन्दिर खोल्हे बन्द किवाड़या। साची तरनी जाए तर, लाड़ी मौत चबाए आपणी दाढ़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वसाए साचे घर, साचे पौड़े आपे चाढ़या। अमृत सर सरोवर सच महल्लया। पुरख अबिनाशी आप टिकाए ऊँचो ऊँच अटल्लया। बेमुख जीवां दिस ना आए, निहचल धाम अटल्लया। गुरमुख विरला सहिज सुभाए पाए, सच दुआरा एका मल्लया। निझर धार आप वहाए, देवे सच उछलया। कँवल नाभी प्रभ उलटाए, अमृत बूंद मुख चुआए, आपे
फलया आपे फूलया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, भाग लगाए साची कुलया। सर अमृत सहिज सुख दानया। गुरमुखां घर जोत निरँजण आत्म दर शब्द कराए ब्रह्म ज्ञानया। इक्क वखाए साचा सर, आप आपणी किरपा कर, धुर दरगाही नाम निशानया। ना जन्मे ना जाए मर, जोती जोत सरूप हरि, वड दाता जोधा सूरबीर वड बणया दाना दानया। दाना बीना हरि दातार, दया निध अख्वांयदा। हरि जन साचे कर प्यार कारज करे सिद्ध, आत्म विध तीर चलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म पार आदि पुरख अपरम्पर अकाल मूर्त मूर्त अकाल दीन दयाल विच संसार, कारज सिद्ध नौ निध घर उपजांयदा। पुरख निरँजण अगम्म अपार, साचा मजन चरन द्वार, नेत्र अंजन शब्द अपार, आत्म सूखम साचा मार्ग इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप करे आपणी बिध, विछड़यां मेल मिलांयदा। सच दुआरा मान, जले जल थलया। सति सरोवर आण, बली बल बलया। काया मन्दिर सुंञ मसाण, आप वखाए वल छलया। हरिजन साचे मार ध्यान, खेल कराए उच्च अटलया। साचे घर सच्चा इशनाना, सति सरोवर एका मल्लया। अमृत वेला गुर इशनान, देवे दरस घड़ी घड़ी पल पलया। काया कोट गढ़्ह हरि चढ़, आपे वेखे सीस धड़, सीर प्याए बहत्तर नाड़, आपे जाणी जाणया। गुरमुख साचे रिहा फड़, अन्दरे अन्दर हरि जी वड़, कूड़ कुटम्ब जगत निशानया। माया राणी वहे हढ़, गुरमुख विरला एका अक्खर जाए पढ़, मिले मेल पुरख सुजानया। साचे घाड़न रिहा घड़, गुरमुखां दर दुआरे अग्गे खड़्ह, ना कोई जाणे मात विद्वानया। हउमे रोग रहे सड़, जोती जोत सरूप हरि, एका मारे शब्द तीर कानीआ। मारे शब्द तीर निशान, बेमुख बेमुहाणया। हरिजन बख्शे चरन ध्यान, दर दुआरा इक्क पछानया। बेमुख रोड़े विच जहान, चुक्के मात पीणा खाणया। गुरमुख झुलदा रहे निशान, मिले मेल वाली दो जहान, तुट्टे माण साचे राणया। गुणवन्त गुणी निधान, आदिन अन्ता पुरख सुजान, पूरन भगवन्ता हरि भगवान, आपे जाणे आपणे भाणया। कलिजुग माया पाए बेअन्ता, जगत सदाए साधन संता, नर हरि ना करे पछानया। दर दुआरा दूर नौ दरवाज्जया। गुरमुख विरला जाणे सूर, जिस जन दया कमाए गरीब निवाज्जया। दीपक जोती नूर उजाला काया पर्बत सच कोहतूर साचा साजन साज्जया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, भगत जनां सद हाज़र हज़ूर, एका मात मार झात, बैठ इकांत कुलवन्त रक्खण आया लाज्जया। अमृत देवे बूंद स्वांत, आपे पिता आपे मात, एका बख्शे चरन शब्द दात, ना कोई वेख ज़ात पात, आप संवारे आपणे काज्जया। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, जोती जोत सरूप हरि, जन भगत सुहाए साचे दर, वेखे खेल कल कि आज्जया। हरिभगत सुहेला मीत तन वसेरया। सतिजुग चलाए साची रीत, कलिजुग ढाहे भरमां डेरया। कलिजुग परखण आया नीत, आपे
वेखे सञ्झ सवेरया। सदा सुहेला राखो चीत, आप चुकाए मेरा तेरया। कलिजुग औध रही बीत, लक्ख चुरासी भय भीत, गुरमुख विरले मानस देही जाणी जीत, आपे गुर आपे चेरया। आप कराए काया ठंडी सीत, आत्म जोती सदा अतीत, इक्क कराए चरन प्रीत, शब्द सरूपी पाए घेरया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां सदा दिसे दर, बेमुख भुलाए कर कर हेरा फेरया। बेमुखां भुलाए आप गुर मन्त्र जाप हउमे दु:ख लगाए वड्डा ताप, नौ दुआरे रिहा फेरया। पुरख अबिनाशी दिस ना आए, भरमां लाए डेरया। रसना रस फिरन हलकाए, कामी कुष्टी होए चेरया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे सच वर, लक्ख चुरासी विच्चों आप उठाए, शब्द जणाए कर कर आपणी मेहरया। शब्द सुहावा ताल, दर सुहानया। नेड़ ना आए जम जम काल, दया करे हरि दया वानया। लक्ख चुरासी तोड़े जगत जंजाल, मिलाए मेल जोत भगवानया। मस्तक दीपक साचा थाल, जोती नूर सति सरूर, हरि भरपूर साचा घर हरि सुहानया। साचा शब्द गुरमुख विरले फल लग्गा काया डाहण, एका मेवा देवी देवा अलख अभेवा, दर साचे आप खवानया। पुरख अबिनाशी साची सेवा, रसना काया साची जिह्वा, फीका रस मूल ना भानया। कौस्तक मणीआ लाए थेवा, जोती जोत सरूप हरि, साची देवे शब्द निशानीआ। शब्द निशाना हरि भगवान, आत्म दर वखांयदा। झुल्लदा रहे विच जहान, बेमुखां दिस ना आंयदा। गुरमुखां वखाए आप भगवान, सिर हथ्थ समरथ टिकांयदा। पवण उनन्जा हथ्थ बन्न्हे गाना, सच प्रकाश कोटन भाना, चन्द सूरज सूरज चन्द सीस झुकांयदा। गुरमुख साचा विच चढ़े शब्द बिबाणा, पुरीआं लोआं इक्क उडाना, धर्म राए मुख भवांयदा। काल महांकाल ना पाए आना, तोड़ जंजाल पुरख सुजाना, भगत रखवाल वाली दो जहानां, दरगाह साची धाम बहांयदा। चतुर्भुज गुण निधाना, भेव गुज्झ आप खुल्हाना, सच दुआरा जाए सुज्झ दरस अमोघ जन दखाना, एका रंग सरबंग संग अंग आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, भगत सुहेला देवे वर, गुरुदुआरे पार लँघ, दस्म दुआरी आप खुल्हांयदा। दस्म दुआरा देवे खोल्ह, वड वडी वड्डियाईआ। शब्द सरूपी रिहा बोल, सार किसे ना पाईआ। धुनी नाद अनाहद ढोल, दिवस रैण रिहा वजाईआ। दिवस रैण करे चोहल, काया मन्दिर रिहा मौल, साचा राग रिहा सुणाईआ। अमृत चुआए नाभ कँवल, मिले वड्याई उप्पर धवल, सुन्न समाधी रिहा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां दिसे साचे घर, आपे रिहा भेव खुल्हाईआ। अमृत आत्म रस, शब्द प्रताप्या। हरि हिरदे जाए वस, एका जाप सोहँ जप जाप्या। आप मिटाए तीनो तप, कलिजुग वेला अन्तिम सुहा रिहा। माया डसे ना नागनी सप्प, हरिजन साचा थापन थाप्या। कोटन कोट उतारे पप्प, आपे माई आपे बप्प, जो जन पछाणे आपन आप्या। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, सोहँ शब्द सहिज सुख जाप्या। सोहँ अक्खर कर विचार।
सति पुरख निरँजण जोती धार। शब्द दुआरा वड भण्डार। हरिजन मंगे वारो वार। देवणहार सच्ची सरकार। दोए जोड़ करे निमस्कार। हउमे हँगता रोग निवार। रसना गाए गुण निरँकार। रसन रसायणी कर्म उधारया, ब्रह्म रूप अपारा नेत्र नैणी दरस अपार। गुरमुख गुर संगत साचा बहिण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप कराए बेड़ा पार। काया कूड़ा कोट महल्ल उसारया। गुरमुख विरले वज्जे शब्द चोट, साचे तन नगारया। जूठा झूठा कढ्ढे खोट, नर नरायण जिस उचारया। कलिजुग जीव आल्हणिओ डिग्गे बोट, ना दूसर कोई उठा रिहा। माया राणी भरी ना पोट, तृष्ना अग्ग जगत जला रिहा। हरिजन साचे एका एक हरि ओट, थांउँ थाँईं आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां वसे आत्म दर, दुरमति मैल रोग गंवा रिहा। काया मन्दिर धाम हरि अवल्लड़ा। हरिजन साचा वेखे सद्द, पुरख अबिनाशी इक्क इकल्लड़ा। आउँणा जाणा चुक्के डर, वसे निहचल धाम इकल्लड़ा। साची तरनी जाए तर, दर दुआरा जिस जन मल्लड़ा। मानस देही ना आए हार, लेखे लाए काया माटी झूठी खलड़ा। पारब्रह्म प्रभ सरनी पड़, शब्द फड़ाए साचा पलड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, सोहँ दस्से राह सुखल्लड़ा। एका राह जगत मलाह, हरि वखांयदा। बेपरवाह अगम्म अथाह, शब्द हथ्थ फड़ांयदा। होए सहाई सभनीं थाँ, पड़दा उहला ना कोई रखांयदा। अमृत रूपी देवे साची गां, अमृत सीर आप प्यांअदा। दो जहानी ठंडी छाँ, पारजात फल ख्वांयदा। बेमुख जीव काया सुंञा मन्दिर घर काम क्रोधी उडदे कां, साचा घर ना कोई दिसांयदा। गुरमुखां मिल्या एका नाँ, दरगाह साची साचा थाँ, आपे आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम सोहँ अक्खर, जगत बजर कपाटी वेखे पत्थर, आपे पार करांयदा। बजर कपाटी पत्थर पाड़। काया हाटी शब्द धार। जोत सरूपी हरि उज्यार। इक्क रखाए तीर्थ ताटी, काया मन्दिर औखी घाटी, पारब्रह्म पार किनार। दुरमति मैल रिहा काटी, हरिजन हरि रस रिहा चाटी, दर दुआरे लाहा खाटी, मानस जन्म मात संवार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे आत्म वर, सोहँ शब्द अपर अपार। सोहँ शब्द शब्द गुण दाता। काया मन्दिर अन्दर रैण अन्धेरी गुणवन्त अन्त ना किसे पछाता। जूठा झूठा नाता पछाण, मात पित साक सज्जण सैण, एका एक भगत टेक करे बुध बिबेक, पुरख अबिनाशी सच बिधाता। कलिजुग माया ना लग्गे सेक, तीजे नेत्र लैणा वेख, ग्रन्थी पन्थी मिट्टी रेख, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां वसे आत्म दर, इक्क नुहाए साचे सर, सच सरोवर हरि इशनान मार ध्यान आप करांयदा। सच कराए इशनान, दया कमाईआ। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, ना होए मात जुदाईआ। जोती जगे नूर महान, करे आप सच्ची रुशनाईआ। शब्द तोड़ा जगत महान,
चीर साचे तन पहनाईआ। साचा घोड़ा हरि मेहरवान, आपणी हथ्थीं वाग गुंदाईआ। कलिजुग वक्त रहि गया थोड़ा, बेमुखां रिहा समझाईआ। गुरमुखां हरि जी आपे बौहड़ा, शब्द गोदी रिहा उठाईआ। वेखण आया मिट्ठा कौड़ा, शब्द हथौड़ा नाल लिआईआ। धुर दरगाही एका पौड़, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, ज्ञानी ध्यानी सुन्न समाधी वेख वेख बैठे ध्यान लगाईआ। आपे प्रगट होया ब्रह्मण गौड़ा, सम्बल देस डेरा लाईआ। सो पुरख लगाया सस्से इक्को होड़ा, सस्सा काया किल्हा कोट आप वखाईआ। आदि पुरख आया दौड़ा, ओंकार देस समाईआ। ओंकारे किया अकारा, सन्ुन मञ्झारा जोत टिकाईआ। सुन अगम्मी साची धारा, सोहँ साया जोती आप वखाईआ। सोहँ उपजे नर निरँकारा, दस्म दुआरा धुन उपजाईआ। दस्म दुआरी बन्द कवाड़ा, हरि आपे आप खुल्हाईआ। त्रैकुटी देस सच बिजवाड़ा, निरगुण सरगुण बणत बणाईआ। अजपा जप बहत्तर नाड़ा, छत्ती राग भेव ना पाईआ। हिरदे कवण नाम अखाड़ा, उप्पर धवल मिले वड्डियाईआ। जिमीं अस्माना तुटा पाड़ा, निहकलंकी डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां वसे साचे घर, बंक दुआरा आप सुहाईआ। आप सुहाए द्वार बंक, राउ रंक ना करे विचार। आत्म सहिँसा हउमे रोग निवार। जोती देवे एका कणक, दरस दिखाए बार अनक करे किरपा हरि गिरधार। चरन प्रीती साची तणक, खिच्ची रक्खे सच द्वार। आप फिराए मन का मणक, बेमुख भुल्ले जीव गंवार। मिले वड्याई जिउँ भगत जनक, दया कमाए दर दातार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां दस्से सच घर, खुल्हा रहे सदा कवाड़। जो जन जाणे राम रमईआ। आप चढ़ाए साची नईआ। कलिजुग बेड़ा पार करईआ। साचा राह इक्क वखईआ। चार वरनां एका सरना भैणां भईआ। साचा नाता हरि जुड़ईआ। मिले मेल पुरख बिधाता, उत्तम ज़ाता मेट मिटाए अन्धेरी राता, अन्ध अंध्यान दूर करईआ। ना कोई वेखे ज़ाता पाता, अमृत देवे बूंद स्वांता, दीपक जोती नाम जगईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, रोग सोग जगत विजोग, रसना रस भोग दूर करईआ। गुर संगत गुर साचा पाए। रंगत नाम इक्क चढ़ाए। दूजे दर ना होए मंगत, साचा संग आप निभाए। मानस देही ना होए भंगत, काया नगर खेड़ा आप वसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी चुक्के गेड़ा, धर्म राए दर फंद कटाए। सतिगुर सुरती सुरत भवांयदा। दे मति आप समझांयदा। शब्द चलाए साचा रथ, सर्बकला समरथ, हरिजन साचा आप चढ़ांयदा। हथ्थ पकड़े आपणे नत्थ, महिंमा जगत अकथ, भेव कोई ना पांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जगत तृष्ना रिहा मथ, एका राह वखांयदा। सतिगुर पूरा जिस जन रक्खे दे कर हथ्थ, मानस जन्म लेखे लांयदा। आपे मति आपे ज्ञाना। आपे देवे धीरज जति, एका दस्से
राह निशाना। आपे काया मन्दिर सच मलाह इक्क वखाना। सतिगुर पूरा सति सतिवादी, आप आपणे रंग समाना। देवे मति सुरत संभाले, हरिजन चले नाल नाल, सर्ब जीआं करे प्रितपाला, रसना किसे ना सके कहण। गुणवन्ता गुण आपे जाणे, मात पित साक सज्जण भाई भैण। आपे तोड़े जगत जंजाले। आपे खाए लाड़ी मौत बण बण डैण, आपे सुरत संभाले। आप वहाए वैहिंदे वहिण, आप आपणी गोद उठा ले। आपे आप दरस दिखाए तीजे नैण, आपे आप मुख भवा ले। सतिगुर साचा सति पुरख है, जीव जन्त साध संत सद सुरत संभाले। शब्द सुहेला मंगलाचार। धुर दरगाही साचा मेला विच संसार। आपे वसे इक्क इकेला, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर। आपे गुर आपे चेला, मिटे भेव दस्म दुआर। अचरज खेल हरि जी खेला, पारब्रह्म रूप न्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे इक्क वर, सोहँ शब्द प्रभ सच्ची दस्तार। सच शब्द दस्तार हरि पहनांयदा। कलिजुग अन्तिम कर प्यार, सतिजुग साची धार रखांयदा। आपे नारी आपे नार, करनहार दातार आपे आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, रूप अगम्मा भेव न्यार, हड्ड मास नाड़ी चम्मा दिस ना आंयदा। आपे होए पवण स्वासी दमा, आपे शब्द सरूपी जम्मा, जोती धारा आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम भेख कर आपणा भाणा हरि जरवाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा हथ्थ समरथ करतार। शब्द चलाए साचा रथ, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सृष्ट सबाई रिहा मथ, शब्द खण्डा हथ्थ दो धार। राज राजानां शाह सुल्तानां सीआं दिसे साढे तिन्न हथ्थ, जूठा झूठा पसर पसार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आदि अन्त जुगा जुगन्त सदा पाउँदा रहे सार। आपे पाए सार सुरत संभालीआ। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, जोत निरँजण इक्क अकालीआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, ना कोई मिल्या शाह दलालीआ। काली घटा रैण अंध्यार, छुपे चन्द सति सतिवादीआ। नाता तुटा संग मुहम्मद चार यार, जगत दुआरा होए खालीआ। पंच पंचाइना भेव अपार, चले जगत अवल्लड़ी चालीआ। गुरमुख साचे दरस दिखाए साचे नैणा, दोहां हथ्थां दिसे खालीआ। सोहँ शब्द साचा गहिणा, धुर दरगाही साचा वालीआ। आप चुकाए लहिणा देणा, गुर गोबिन्दा लेख लिखाईआ। जगत जगदीसा एका रहणा, सृष्ट सबाई साचा पालीआ। मनमुक्खां झूठा देण देणा, फल दिसे ना किसे डालीआ। हरिजन साचे लाहा लैणा, प्रभ तोड़े जगत जंजालीआ। गुर संगत साची मिल मिल बहिणा, मिले मेल पुरख बनवालीआ। प्रभ का भाणा सिर ते सहिणा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सृष्ट सबाई हाली पालीआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, आपे जाणया।
आपे मथन रिहा मथ, आपे करे सर्ब पछाणया। आपे देवे मन मति बुध साची वथ, आपे बुध भवानया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द चलाए साचा रथ, साची बिध करे भगवानया। साची बिध हरि बणाईआ। आपे करे कारज सिद्ध, गुरमुख साचे लए जगाईआ। नाम निधाना नौ निध, सरगुण सुरती इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा अंगण एका रंगण दे मति रिहा समझाईआ।
३० हाढ़ २०१२ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
राग नाद अभेद शब्द जणाईआ। शब्द जणाई चारे वेद, भेव ना राईआ। पुराण अठारां इक्क क्तेब, रसना जिह्वा रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अलख निरँजण दिस किसे ना आईआ। वेद पुराण रसना गाए। पारब्रह्म ब्रह्म पार दिस ना आए। वेख वखाणे मानस देही सच जन्म, लक्ख चुरासी विच समाए। जगत भुल्ला माया भरम, कर्म धर्म ना कोई वखाए। हउमे लग्गा रोग जगत वरम, साची सरन इक्क रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण घट घट वास, निज आत्म रिहा समाए। वेद पुराण क्तेब जगत वखाणया। अञ्जील कुरान हरि पछाण, हरि रंग साचा किसे ना माणया। सोनी मोनी कर ध्यान, जगत जगदीश्र विच जहान, डुब्बे होए बेमुहाणया। भगत भगवन्ती सच निशान, जिया जन्ती इक्क निशान, पूरन जोत श्री भगवान, पुरख पुरखोतम ना कलि पछानया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण मात धर, वेखे खेल श्री भगवानया। अञ्जील कुरान कुरान अंजीलया। काजी शेख़ मुसायक मार ध्यान, एका रंग ना हरि पछाना, सूहा पीला लाल कालया। संग मुहम्मद चार यार, तिक्खी रेख वेख भेख, नेत्र वेख शब्द तंग कसा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण भेख धर, कलिजुग काला वेस दर दरवेश इक्क अकालया। कलिजुग काली रैण अञ्जील कुरानया। नाता तुट्टा भाई भैण, नर नरायण ना किसे पछाणया। सृष्टी डुब्बी डूंघे वहिण, ना कोई चुकाए लहिण देण, वेले अन्त सर्ब पछतानया। लाड़ी मौत खाए डैण, ना कोई दिसे साक सैण, रसना किसे ना सके कहिण, जगे जोत इक्क भगवानया। गुरमुख साचे संत सुहेले लाहा दर घर साचे लैण, पुरख अबिनाशी घट घट वासी प्रगट होए दरस दिखाए तीजे नैण, दर घर साचे करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण मात धर, बोध अगाध अगाध बोध, ना कोई रंग ना कोई रूप, आपे जाणे दाना बीनया। अञ्जील कुरान कुरान अंजीलया, साची सार ना पाईआ। संग मुहम्मद यार चार कर ख्वार, अन्तिम वार चारे कुन्टा दए दुहाईआ। प्रगट होया हरि निरँकार विच संसार शब्द फड़ हथ्थ कटार, तिक्खी रक्खे हरि दातार, मारी जाए वारो वार, जीआं जन्तां साधां संतां दिस ना आईआ। लक्ख चुरासी करे पार, धर्म राए दर
खोल्हे बार, लाड़ी मौत करे शृंगार, बेमुखां लए अन्त प्रनाईआ। पुरख अबिनाशी गुरमुख साचा संत अपार। कँवल चरन चरन कँवल सरन चरन देवे कर प्यार, बख्शे हरि सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण भेख कर, कलिजुग अन्तिम वेख रेख, रचना रिहा रचाईआ। खाणी बाणी हरि विचारया। जगत राणी शब्द अधारया। भगत जनां दर भरे पाणी, पारब्रह्म पसर पसारया। एका पद नर निरबाणी, कँवल धवल अपर अपारया। चारों कुन्ट ब्रह्म ज्ञानी, शब्द ज्ञान ना किसे विचारया। तख्त सुल्ताना राज राजाना वाली दो जहानी, आपे आप भुला रिहा। शब्द मारे तीर निशानी, माया ममता रोग वधा रिहा। बेमुख जीवां मात आए अन्तिम हानी, कलिजुग काल अन्धेरा छा रिहा। किसे हथ्थ ना आए चारों कुन्ट पाणी, पुरख अबिनाशी खेल वरता रिहा। अन्तिम छडणे पैणे हाणीआं हाणी, सदी बीसवीं भरम भउ गंवा रिहा। माया जाल लोकमात माया राणी, लक्ख चुरासी आप पसारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका राह जगत वखा रिहा। एका राह हरि निरँकार, सच्ची सरकारया। चार वरनां कर प्यार, विच संसार साची धारा आप बन्हा रिहा। ऊँचां नीचां भेव निवार, राज राजानां कर भिखार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिला रिहा। शब्द डंक अपर अपार, राउ रंक इक्क द्वार, दर दुआरा इक्क वखा रिहा। मंगदे रहण वारो वार, वेहन्दा रहे कर विचार, आपणे भाणे आप समा रिहा। आपे पुरख आपे नार, आपे भगत भगवन्ता साचा यार, मीत मुरार आप अख्वा रिहा। आपे संत कन्त सहिज सुख धार, साची बणत आप बणा रिहा। जीव जन्तां नाम अधार, इक्क इकन्ता नाम सहारया। सोहँ शब्द अपार, प्रगट होए विच संसार, सतिजुग साची धार आप बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जामा रामा आपणा आप वटा रिहा। सोहँ डंक अपर अपारया। पुरख अबिनाशी आपणा आप उपा रिहा। शब्द सिँघासण डेरा लाया। बाल जवानी अलड़्ह वरेस, शब्द खण्डा हथ्थ उठा ल्या। आदि अन्त सद हमेश, कलिजुग अन्तिम तेरा कन्ढ्ढा, सोहँ लाया साचा डण्डा, नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंडा, राज राजानां तोड़ घमंडा, चण्ड प्रचण्डा इक्क चला रिहा। वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्डा, कलिजुग झूठा भेख पंखडा, मानस देही आत्म रंडा, कन्त सुहाग वड वडभाग पुरख अबिनाशी किसे ना पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, भगत जनां तन पाए ठंडा, दरस अमोघा हरि संजोगा हरि आपणा दरस दिखा ल्या। सम्बल देस सुरत संभाली, जोत जगाईआ। आपे शाह आपे कंगाली, दिस किसे ना आईआ। शब्द सरूपी वज्जे ताल, रागां नादां रिहा भुलाईआ। जोत सरूपी गगन थाल, दीपक जोती इक्क जगाईआ। जगत अवल्लड़ी चले चाल, भगत जनां करे प्रितपाल, देवे नाम सच्चा धन माल, आदि अन्त निखुट्ट ना जाईआ। आपे रिहा सुरत संभाल, फल लगाए काया डाल्ह, धुर दरगाही सच दलाल,
दरगाह साची मेल मिलाईआ। अन्तकाल ना खाए जम काल, तोड़े हरि हरि जगत जंजाल, दिवस रैण चले नाल नाल, मधुर बैणा सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस दर दरवेस इक्क इकेला सज्जण सुहेला साचे धाम रिहा सुहाईआ। साचा धाम अवल्लड़ा, इक्क न्यारा है। पुरख अबिनाशी एका मलड़ा, ना कोई जाणे पार किनारा है। भगत जनां दर दुआरे अगे खलड़ा, बणया रहे भेख भिखारा है। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, तिन्नां लोआं वसे बाहरा है। एका देवे नाम दंमड़ा, सोहँ साचा शब्द हुलारा है। लेखे लाए काया माटी चम्मड़ा, दस्म दुआरी पड़दा पाड़ा है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, देवे खोल्ह शब्द बोल बन्द किवाड़ा ए। खोल्हे बन्द किवाड़ शब्द धुन नादया। माया ममता पड़दे पाए, जाप जपाए बोध अगाध्या। पर्हे हटाए पंचम धाड़, नर नरायण रसन जिस अराध्या। दर घर साचे देवे वाड़, सुरती शब्द शब्द मन बाध्या। आपे होए पिछा अगाड़, गुर पूरा दाता सूरा जिस जन लोकमात अराध्या। जोत जगाए बहत्तर नाड़, शब्द तीर काड़ काड़, आपे घड़े साचे घाड़, दरस दिखाए खण्ड ब्रह्मण्ड हरि ब्रहमादया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे वेस जुग जुगादया। जुगा जुगन्तर भेख निरँकार, सृष्ट सबाई रिहा वेख, आदि अन्त एकँकारया। आपे लेखा लिखे लिखाए रेख, सृष्ट सबाई मेट मिटा रिहा। जोती जामा धरया भेख, शब्द डंक इक्क रक्खा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख हरि गुरमुख साचे मात जगा रिहा। गुरमुख धन्न कमाई, धर्म पछाणया। पारब्रह्म सच सरनाई, दर घर साचे मिले माणया। होए सहाई सभनीं थाँईं, गा रहे वेद पुराणया। भगत सुहेला पकड़े बाहीं, आप चलाए आपणे भाणया। दरगाह साची ठंडी छाँईंं, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत अन्त आपे करे मात पछाणया। धन्न कमाई गुरमुख वज्जी मन वधाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, शब्द जोती मेल मिलाईआ। जगत तृष्ना मिटी तृख, भुक्ख रोग सोग गंवाईआ। साचा लेखा रिहा लिख, धुर संजोग मिलाईआ। दुई दुवैती लाहे विक्ख, रंगण रंग नाम चढ़ाईआ। किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भवाईआ। अन्दरे अन्दर पावे भिक्ख, निशअक्खर वक्खर जो जन रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां राग जगत त्याग एका एक सुणाईआ। धन्न कमाई गुरसिख जाणे गुर मन्त्र। मिले वड्याई विच मात, होए सहाई आदि अन्तर। साचे दर वज्जे वधाई, तन बुझाए पंचां बसंतर। पुरख अबिनाशी सच सरनाई, पार कराए गगन गगनंतर। दरगाह साची साचे थाँईं, आप बणाए साची बणतर। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरिजन जपाए एका मन्त्र। एका मन्त्र ओअँ आदि। सोहँ शब्द सच विस्माद। पारब्रह्म बोध अगाध।
साचा धर्म सुण शब्द धुन नाद। लेखे लग्गे मानस जन्म, मिले मेल माधव माध। पूरन होए मात कर्म, रसन रसायण ल्या अराध। लेखे लाए माटी चरम, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मेट मिटाए वाद विवाद। धन्न कमाई गुरसिख गुर चरन प्यासा। एका देवे हरि सरनाई, आपे वेखे नौ दर तमाशा। दस्म दुआरी बूझ बुझाई, काया मन्दिर पृथ्वी अकाशा। बजर कपाटी खोल्ह वखाई, सच सिँघासण हरि बिराजे। सच मण्डल दी साचा रासा, साचा शब्द सीस ताजे। निज्ज घर साचे रक्खे वासा, साचा शब्द अनाहद वाजे। पवण सरूपी मारे अवाजे, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भगत जनां कलि रखे लाजे। धन्न कमाई गुरसिख दर दुआरा एका बूज्जया। धन्न कमाई गुरसिख, पुरख पुरखोतम एका सूज्जया। धन्न कमाई गुरसिख, पंचम तत्ती जाए जूज्झया। भउ चुकाए एका दूज्जया। धन्न कमाई गुरसिख, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भेव खुल्हाए अन्दर मन्दिर गूज्झया। अन्दर मन्दिर भेव न्यारा, जोत अकालीआ। साचा मन्दिर गुरुदुआरा, दीपक जोती बेमिसालीआ। रूप अगम्मा अपर अपारा, आपे करे खेल निरालीआ। शब्द धुन अनाहद धारा, आप वजाए ताल खड़तालीआ। अमृत बरखे ठंडी धारा, कँवल नाभी मुख चवालीआ। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सारा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मेट मिटाए अन्दरे अन्दर घटा कालीआ। साचे मन्दिर घटा काली, रैण अन्धेरया। दीपक जोती किसे ना बाली, ना कोई जाणे सञ्झ सवेरया। ना कोई बणया सच्चा हाली, साचा बीज किसे ना केरया। भगत जना प्रभ साचा पाली, होए सहाई अन्तिम वेलया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चारे कुन्टां वेखे खाली, फल दिसे ना किसे डाल्ही, शब्द सरूपी पाए घेरया। शब्द सरूपी पाए घेरा, हरि बंधन बंध बंधाया ए। सृष्ट सबाई आप भुलाए कर कर हेरा फेरा, धर्म राए रिहा समझाया ए। लक्ख चुरासी होए प्रभासे डेरा, कलिजुग वेला अन्तिम आया ए। ना कोई दिसे गुर चेरा, पंजां झेड़ा एका लाया ए। आपे करे हक्क निबेड़ा, ना कोई नगर ना कोई खेड़ा, भरमां डेरा आपे ढाहया ए। भगत जनां प्रभ बन्न्हे बेड़ा, इक्क वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा, दरगाह साची धाम सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, रूप रंग आपणा आप वटाया ए। करे निबेड़ा हक्क नूर जलालया। कलिजुग फल गया पक्क, आपे झाड़े उच्चे डालया। चार यारां संग मुहम्मद गया थक्क, सदी चौधवीं होए बेहालया। कलिजुग काला कढ्ढे हक्क, पिच्छे लग्गे साचा पालीआ। शब्द पाए नकेल नक्क, ना कोई वेखे शाह जलालीआ। लाड़ी मौत राह रही तक्क, केहड़ी कूट होवे खालीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे वेखे शाह कंगालीआ। शाह कंगाल सुल्तान वड जरवाणया। कलिजुग करे अन्त बेहाल, भुन्ने जिउँ भठयाले दाणया। पल्ले किसे ना दिसे धन माल, जूठे झूठे राजे
राणया। वेले अन्तिम खाए काल, जीव जन्त साध संत बेमुहाणया। भगत जनां करे प्रितपाल, सुरती शब्द रिहा संभाल, देवे नाम सच्चा पीणा खाणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जन दर दुआरे एका माणया। दर दुआरे एका माण, शब्द बिबाणया। चरन प्रीती इक्क ध्यान, साचा नाम जगत उडानया। साचा वज्जे तीर निशान, तुट्टे माण भगत अभिमानया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, सति पुरख निरँजण जिस पछाणया। दर दुआरे होए परवान, रसना गाए गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचा वेख नर, दर घर घर दर इक्क दुआरा हरि निरँकारा विच संसारा करे दर परवानया। उठ जीव जाग, तन मन्दिर लग्गे भाग, कलिजुग अन्तिम वेलया। उठ जीव जाग, सुण शब्द साचा राग, हउमे रोग जाए भाग, गुर संगत मेल साचा मेलया। उठ जीव जाग, धो कलिजुग काला दाग़, मिले मेल कन्त सुहाग, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। उठ जीव जाग हँस बण काग, पुरख अबिनाशी पकड़े वाग, सुणाए राग सच्चा ढोल्लया। उठ जीव जाग, सरन सरनाई साची लाग, तन बन्न्हणा शब्द ताग मिले नाम भगत विचोल्लया। उठ जीव जाग, होण मात वड वडभाग, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। उठ जीव जाग, मस्त दीवानया। कुल आपणी ला भाग, जग दीवानया। माया डस्सणी झूठा नाग, भरमे भुल्ला लोभ लुभानया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, गुर संगत साचा मेल मिलानया। गुर संगत साचा मेल, चरन द्वारया। शब्द चढ़ाए साचा तेल, बन्न्हे गाना नाम अपारया। कटे धर्म राए दी जेल्ह, झुल्ले नाम निशाना विच संसारया। आपे गुर आपे चेल, जोती पवणी शब्द उडारया। सदा रहे रंग नवेल, करे खेल दूसर वारया। दरगाह साची धाम अकेल, जोत निरँजण पसर पसारया। लक्ख चुरासी मात उपाई एका वेल, दित्ती दात वड करामात गिरवर हरि गिरधारया। उत्तम रक्खी एका ज़ात, मिले मेल कमलापात, वणज शब्द साची दात वड बलकारया। धुर दरगाही साचा नाउँ जगत मलाही पुच्छे वात, बेपरवाही आपे देवे बूंद स्वांत, काया करे ठंडी ठारया। मेट मिटाए अन्धेरी रात, ना कोई पुच्छे ज़ात पात, चार वरनां एका राह वखा रिहा। शब्द चलाए साची गाथ, सोहँ शब्द साचा राथ, प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, अकथनी अकथ कथा सुणा रिहा। सगल वसूरे जायण लाथ, चरन धूढ़े साचे माथ, दीपक जोती इक्क जगा रिहा। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हाथ, राज राजानां शाह सुल्तानां आख सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणा भाणा आपे आप वरता रिहा। साचा भाणा हरि बलवान, आपणे हथ्थ रखाया ए। सोहँ फड़या शब्द निशान, नौवां खण्डां वेख वखाया ए। आपे पाए सभ दी वंडा, कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, पार किनारा किसे दिस ना आया ए। लक्ख चुरासी आत्म रंडा, आत्म
भरया इक्क घमंडा, सिर उठाई पापां पंडा, ना भार जाए उठाया ए। आपे करे खण्ड खण्डा, इक्क चलाए चण्ड प्रचण्डा, मेट मिटाए भेख पखण्डा, जोती जामा हरि जी पाया ए। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, माझे देस वेस हरि, सम्बल देस भेस वटाया ए। सम्बल रुत सुहाई शब्द जरवाणया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, आप उठाए राजे राणया। गुरमुख उपजाए साचे सुत, चढ़ाए शब्द सच बिबाणया। बेमुख जीवां खाली दिसण बुत्त, भुले नर हरि श्री भगवानया। चारों कुन्ट पया मुख थुक्क, वेले अन्त सर्ब पछतानया। कलिजुग दाणा पाणी गया मुक्क, दर घर साचे ना होए परवानया। वेला अन्तिम आया ढुक्क, लथ्थे ताज राजे राणया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस जोत धर, प्रगट होए विच मैदानया। प्रगट होए वाली दो जहान, शब्द नगारया। शब्द फड़े तीर कमान, खिच्ची जाए वारो वारया। आप उठाए राज राजान, जोत सरूपी नौजवान, चिट्टे अस्व कसे तंग, धरत मात रंगे रंग, करे खेल अपर अपारया। चारों कुन्ट होई नंग, कोई ना दीसे अंग संग, इक्क मुहम्मद मंगी मंग, सदी चौधवीं भेद चुका रिहा। गुर गोबिन्दा अंग संग, नाम वजाए इक्क मृदंग, जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, साचा संग निभा रिहा। सम्बल देस धाम सुहाया ए। काया नगरी जोती जामा पाया ए। गुर गोबिन्दा वाली दो जहानां, शाह सुल्तानां वेस अवेसा कर कर आया ए। आप मिटाए सगली चिन्दा, वाली हिन्दा रिहा उठाया ए। आत्म तोड़े वज्जा जिंदा, तिक्खा तीर हथ्थ उठाया ए। गुरमुख उपजाए साची बिन्दा, दरस अमोघा इक्क कराया ए। लक्ख चुरासी करनी निन्दा, भेव किसे ना पाया ए। वड दाता गुणी गहिंदा, सर्ब जीआं आप बख्शिंदा, आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता, सर्ब जीआं एका रघुराया ए। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल देस वेस कर, शब्द नगारा इक्क रखाया ए। शब्द नगारा हरि वजांयदा। चरन टिकाया ब्यास पार किनारा, देस मालवा आप सुहांयदा। वेखण जाए वारो वारा, राणा संगरूर हरि जगांयदा। चारों कुन्टां आउँणी हारा, ना कोई दीसे मीत मुरारा, ना कोई नारी ना कोई नारा, साचा संग ना कोई निभांयदा। प्रगट होए निहकलंक बली बलकारा, तिक्खी रक्खे हरि जी धारा, आपे वेखे जमन किनारा, वाली हिन्द आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, साची जोत जगांयदा। जगी जोत निरँकार, भगत रुशनाईआ। घर घर होए विचार, कोई ना पावे सार, ज्ञानी ध्यानी पढ़ पढ़ थक्के गए हार, साचा लेख ना कोई लिखाईआ। पवण घोड़ा शब्द अस्वार, जोती जामा भेख न्यार, लोआं पुरीआं वसे बाहर, नौ दुआरे गुप्त जाहर, दसवें सदा रहे समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करया वेस साचे देस नर नरेश आपणा आप सुहाईआ। आप सुहाया देस वणज वणजारया। वेख वखाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश सच
दुआरे बंक अंक इक्क वखा रिहा। जोती जामा हरि दस्मेश, नेत्र नैण लोचन लैणा पेख, साची रचना हरि रचा रिहा। पारब्रह्म ब्रह्म प्रवेश, रूप अगम्मा अगम्म नरेश, सच सिँघासण डेरा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणा भेव आपे आप छुपा रिहा। कवण फकीर शाह हकीर कवण वजा तन जंजीर। कवण दुआरे रिहा भज्जा, अमृत ना मिले साचा सीर। काया पड़दा ना किसे कज्जा, दरस ना पाया गहर गम्भीर। भाण्डा भरम जगत ना भज्जा, होया शांत ना तन सरीर। सच सिँघासण बैठ ना सजा, मिल्या मेल ना आत्म सेजा साचे पीर। दूई द्वैती जिंदा वज्जा, हउमे लग्गी काया पीड़। अमृत धार ना तन मन सिंचा, वेले अन्त ना कटे कोई भीड़। तृष्ना अग्नी जगत दझा, आपे वेखे हस्त कीड़। नेत्र किसे ना खुल्हे तीजा, ना कोई चढ़या चोटी इक्क अख़ीर। गुरमुख विरले तन मन प्रभ शब्द विधा, वेले अन्तिम बन्न्हे बीड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क वर, तन शब्द साचे चीर। कवण फकीर शाह मौलाणा। कवण वेखे साचा नीर, कवण जोती मैहन्दी हथ्थीं बन्न्हे गाना। कवण रसना खिच्चे तीर, मारे पंचां इक्क निशाना। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, जोत सरूपी डगमगाना। जगत फकीर अल्ला नूर। तन वेखे चीर, हरि दिसे दूर। कवण घर जोत उजाला, चौदां हट्टां कोहतूर। चौदीं तबकीं होए उजाला, आप कराए वड वड सूर। भगत जनां सद होए रखवाला, आसा मनसा हरि जी पूर। मन काजी तन शेख़ मौलाना। कवण दुआरे बणया हाजी, मक्का काअबा किस टिकाना। शब्द घोड़ा केहड़ा मिल्या ताजी, दहि दिशा जिस भवाणा। पंजे चोर मगर लग्गे निमाजी, वेले अन्त खाक रुलाणा। गुरमुख विरले संत जन प्रभ साजन साची साजी, देवे दरस श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बख्शे जिया दाना। शेख़ पीर मुसायक नूर अलाहीआ। सृष्ट सबाई एका नायक, जगत मलाहीआ। नूर अलाही पाकी पाक, लक्ख चुरासी माटी ख़ाक अन्त खाक मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, सच फकीरी इक्क घर, दूजा ना कोए मंगे वर, मिले दर रघुपत रघुराईआ। शब्द सुरत जन मेल, भरम भउ कटयां। सुरत शब्द जन मेल, वखाए खेल चौदां हटयां। सुरत शब्द जन मेल, नुहाए अमृत आत्म साचे सर तीर्थ तट्टया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आपे आप लपेटे साचे पटयां। सुरत शब्द जन मेल, सच वखाणया। सुरत शब्द जन मेल, पवण बिबाण आप उडाणया। सुरत शब्द जन मेल, सुरती सुरत बंध बंधानया। सुरत शब्द जन मेल, भरमां कंध आत्म अन्ध दूर करानया। सुरत शब्द जन मेल, पंचां कटे फंद देवे दान साचा दानया। सुरत शब्द जन मेल, सोहँ बन्न्हे कच्चा तन्द, जोती मेल श्री भगवानया। सुरत शब्द जन मेल, जोत जगाए बन्द बन्द, बहत्तर नाड़ी इक्क टिकाणया। सुरत
शब्द जन मेल, गुरमुख चढ़या साचा चन्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। सुरत शब्द जन मेल, निज घर वास्सया। सुरत शब्द जन मेल, देवणहार इक्क भरवास्सया। सुरत शब्द जन मेल, जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे खेले खेल जगत तमाशया। अमृत धार धार हरि वहांयदा। किरपा कर कर विचार, हउमे रोग गंवांयदा। काया भाण्डा कर उज्यार, माटी चाटी पोच पुचांयदा। शब्द रक्खे अपर अपार, साची वस्त इक्क टिकांयदा। अमृत देवे कर प्यार, जो जन आए दर द्वार, काया रोग जगत सोग सर्ब मिटांयदा। एका बख्शे दरस अमोघ, शब्द चुगणी साची चोग, काग हँस बणांयदा। लेखा लेख धुर संजोग, रसन रस लैण भोग, कलिजुग विजोग मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाली भण्डारे रिहा भर, जो जन इक्क ध्यान लगांयदा। खाली भरे भण्डार, हरि भगवन्तया। खोल्हे सच द्वार, आदिन अन्तया। दुखड़े रोग रिहा निवार, काया करे ठंडी ठार, जन करे दोए जोड़ बेनन्तीआ। मिल्या मेल सच भतार, वेखे बैठ सच्ची सरकार, चार वरनां इक्क सरदार, आपे बणाए साची बणतया। काग बणाए हँस उडार, धोए दाग अमृत धार, ना कोई जाणे नर नार, मिले वड्याई जीव जन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, साचा धाम आप सुहन्तया। साचा धाम सुहाए धर्म निशानया। जोती राम जगाए श्री भगवानया। पूरन काम कराए देवे दानया। सुक्का हरया करे चाम, बख्शे जिया दानया। गुरमुखां मिटे आत्म रैण अन्धेरी शाम, दीपक जोती इक्क जगानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम निशानया। अमृत मुख चुआए, रोग मिटांयदा। एका सुख उपजाए, सोग गंवांयदा। होए सहाई सभनीं थाँईं, दिवस रैण सेव कमांयदा। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, दूर नेड़े आप समांयदा। आपे पिता आपे माई, बालक सीर आप पिआंयदा। आपे हँस बणाए काए, माणक मोती चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया रोग चिन्ता सोग रसना रस भोग आपे आप मिटांयदा।
३० हाढ़ २०१२ बिक्रमी संत ईश्र सिँघ कलेरां वालयां नूं शब्द भेज्जया गया
ते शब्द विच उत्तर दी मंग कीती
गुर गद्दी गुर गद्दीदार। तन मन काया माया बद्धी, होणा ख़बरदार। कलिजुग वहिणी एका नदी, बीतदी जाए चौधवीं सदी, ना कोई मिले मीत मुरार। आपे वेखे सुदी वदी, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा विचार। जोती जोत सरूप हरि, सति सुहेले आया रक्खण, गुरमुख वरोले छाछ मक्खण, अन्तिम पाए साची सार। नंद चन्द सुत दुलार। अन्ध बंध कंध
विच संसार। माया भुल्ले जगत धन्द, नाम निरँजण इक्क वपार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, रक्खण आया संत असंत जीव जन्त मूर्ख मुग्ध गंवार। सिँघ ईश्र ईश्र रक्ख वास। जगत जगदीश्र किस होवे पास। तपी तपीश्र क्यों होए उदास। रिखी रिखीशर कलि बे बेआस। पंडत पांधे मुनी मुनीश्र, मनमुख तन रही प्यास। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे वेख वखाणे अप तेज़ वाए पृथ्वी अकास। साचे संत सुत दुलार। कवण दुआरे वसे कन्त, नेत्र खोल्ह वेख बन्द किवाड़। झूठी वड्याई जीव जन्त, माया अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़। ना कोई बणाए अन्तिम बणत, बहत्तर नाड़ी रिहा साड़। झूठी माटी खेल बाजीगर नाटी होए भस्मंत, शब्द घोड़े ना कोई देवे चाढ़्ह, एका एक जन भगत टेक आदि अन्त, दर घर साचे देवे वाड़। बारां तीस रुत्त बसंत, मिले मेल साचे कन्त, जोती जोत सरूप हरि, इक्क दिसाए साचा लाड़। साचा मन्दिर कवण शृंगार। शब्द अखाड़ा विच संसार। पंचम धाड़ा ख़बरदार। आपे वेखे घाड़न घाड़ा, दस्म दुआरा चार दिवार। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण दुआरे वसे लाड़ी लाड़। तन मन्दिर धाम अपारा है। एका पुरख एका नारी, एका सेजा सुत्ता पैर पसारा है। आप वेखे वारो वारी, आपे वसे बाहरा है। सिँघ ईश्र फोल तन क्यारी, फल लग्गा केहड़े डाल्हा है। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे साचा घर, कवण शाह कवण कंगाला है। कवण शाह कवण कंगाल। कवण मलाह जगत दलाल। कवण राह प्रभ दए वखाल। कवण थाँ नर हरि हरि नर रिहा सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे साचा घर, कवण घोड़ा कवण जोड़ा, चुक्की रक्खे चौथा पौड़ा, चौथे जुग चले अवल्लड़ी चाल। चौथे जुग चौथा पौड़ा। चिट्टा अस्व चुक्के पौड़ा। शाह अस्वारा हरि निरँकारा। लोकमात वेखण आया मिट्ठा कौड़ा। शब्द अपारा खण्डा दो धारा, अस्त्र शस्त्र बस्त्र कर प्यार, वेख वखाणे एका थाँ लम्बा चौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, सम्बल देस केहड़ा वेस, प्रगट होए किस घर ब्रह्मण गौड़ा। उत्तर देणा कर विचार। लेखा लेख आए सच दरबार। जूठा झूठा भेख दए निवार। खाली दिसे माया ठूठा, शब्द भरया रहे भण्डार। दस्म दुआरे रंग अनूठा, अमृत बरखे निझर धार। कँवल नाभी होए पुठ्ठा, झिरना झिरे वारो वार। पुरख अबिनाशी साचा तुट्ठा, करे कराए ख़बरदार। लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठा, शब्द हलूणा रिहा मार। आप कराए एका मुट्ठा, चरन टिकाया ब्यास पार किनार। संत सुहेला कोई रहण ना देवे रुट्ठा, जुगां जुगां दा विछड़या यार। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण गुर सच्ची सरकार। उत्तर देणा सुरत सलाह। अकाल मूर्त विच मलाह। शब्द तूरत दस्से राह। जोती नूरत वेखे थाँ। माया राणी रही झूरत, कलिजुग अन्त ना पकड़े कोई बांह। बेमुखां दर दिसे दूरत, गुरमुखां जपाए आपणा
नाँ। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण पिता कवण माँ। कवण मात पित पूत जन जाया। कवण धागा साचा सूत, साचा तन किस उँणाया। कवण मन्दिर अन्ध कूप, कवण जोती हवन कराया। कवण नूर सति सरूप, पवण वाजा किस वजाया। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण सिँघासण डेरा लाया। कवण सिँघासण हरि निरँकार। जोत सरूपी आप बिराजे, शब्द सरूपी पहरेदार। पवण सरूपी मारे अवाजे, लोकमात रहणा ख़बरदार। आप आपणा साजन साजे, जोती जामा भेख न्यार। तख्तों लाहे राजन राजे, शाह सुल्तानां करे भिखार। जन भगतां देवे एका नाम साचा दाजे। आत्म झोली भरे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण दुआरे जोत निरँकारे, लक्ख चुरासी पसर पसार। जोत निरँकारा इक्क अकारया। दूजा वसे इक्क महल्ले शब्द उडारया। तीजे पवण सुनेहा घल्ले, आवे जावे वारो वारया। चौथे घर मिले वरे, संत सुहेले बैठे रहण इकल्ले, आपे पावे सारया। पंचम शब्द चुकावे डरे, ना जन्मे ना मरे, आपे वेखे खोटे खरे, नाम घसवटी इक्क रखा रिहा। छेवें वेखे साचे घर, सति पुरख निरँजण जोती हरे, रूप अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा आप अख्वा रिहा। सत्तवें सतिवादी पारब्रह्म बोध अगाधी शब्द नादी, धुनी नाद राग धुन, सुन्न मुन आप खुल्हा रिहा। अठवें जोत निरँजण लाधी, अट्ठां तत्तां आपे बाधी, मिले मेल माधव माधी, भाण्डा भरम भउ भना रिहा। नावें दर गए हर, आपणी करनी रहे भर, सति वस्त गुरमुख विरले लाधी। दस्म दुआर सच सर, गुरमुख तरनी जाणा तर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं आपे बणया पान्धी। फूलन हार तन शृंगारे। रसना नाउँ हरि हरि उचारे। तिन्न सौ सट्ठ हाडी रोग निवारे। शब्द बणे साचा गाडी, कलिजुग बेड़ा पार उतारे। पवण सरूपी पाए वाडी, रोगां सोगां पावे सारे। आप लडाए साचे लाडी, इक्क बहाए दर दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस कर तरस, अगम्म अगम्म अगम्म अपारे। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, लेखा लिख्त आप लिखांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, साची पाए नाम भिख, रोगां सोगां वंड वंडांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, दर घर साचे कंड रंड ना कोए वढांयदा। आप चलाए काया रथ, सति सरूप आप समांयदा। जगत वसूरे जायण लथ, जो जन आए दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन आप आपणा दरस दिखांयदा। नौ दुआरे नौ खण्ड वंडे वड संसारया। आपे पाई मात वंड, वेख वखाणे वारो वारया। पहले दूजे आई कंड, तीजे सति पसर पसारया। चौथे पंजवें लाए डण्डा, छेवें पासा हारया। सतवें आत्म होई रंडा, अठवें डिगे मूंह दे भारया। नावे होए खण्ड खण्डा, ना दीसे कोई सहारया। दस्म दुआरा इक्क ब्रह्मण्डा, जोत सरूपी विच पसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारया।
नौ दुआरे दर दुआरे। जीव जन्त भुल्ले मात गंवारे। रसन हलकाए हाहाकार, माया ममता लोभ लुभारे। मदिरा मास इक्क अहार, पारब्रह्म ना पाए सारे। मोख मुक्त जगत भव सागर तार, निर्मल जोत कर अकारे। गुर मन्त्र अन्तर शब्द अपार, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एका देवे साची धारे। साची धार शब्द संगीत। विच संसार चरन कँवल हरि साची प्रीत। मानस देही सुफल जन्म, जगत रासी साची नीत। वेख वखाणे पूर्ब कर्म, हरिजन साचा साचा मीत। एका एक साचा ब्रह्म, एका गुर काया मन्दिर अन्दर गुरुदुआरा मसीत। जोती जोत सरूप हरि, सदा सुहेला राखो चीत। राखो चीत चित चितवन्तया। सोहँ गाओ सुहागी गीत, गुरदेव सेव चरन बेनन्तीआ। काया रहे सदा अतीत, चेतन्न चेत करे हित्त, नित नवित्त ना कोई वेखे वार थित्त, साची रुत्त सदा सुहंतीआ। मानस देही लैणी जित्त, लेखे लाउँणी बूंद रक्त, मिले मेल साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण विच जहान, शब्द आण इक्क रखन्तया। एका आण दर दरबारया। चार वरनां ब्रह्म ज्ञान, शब्द भण्डारया। अठारां बरनां मार ध्यान, इक्क करा रिहा। सोहँ शब्द जोग ध्यान, अठारां ध्याए गीता राग सुणा रिहा। चरन कँवल हरि भगवान, मान ताण आप बन्न्हा रिहा। एका झुल्ले शब्द निशान, सत्तां रंगां आप रंगा रिहा। लक्खण दीप वड बलवान, करोच पुश्कर नाल रला रिहा। जम्बु दीप कर पछाण, साचा धर्म आप धरा रिहा। सान श्वेत कर इशनान, सलमल साची बणत बणा रिहा। कुशा दिशा रिहा वेख, सत्तां दीपां लेख लिख, धर्म झण्डा इक्क बणा रिहा। धर्म झण्डा हरि बलकार। सोहँ डण्डा नाउँ निरँकार। झुलदा रहे विच नव खण्डा, ब्रह्मण्ड रहे पवण हुलार। आपे पाए हरि जी वंडां, शाह सुल्तानां करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द सिँघासण आप बिराजे, सोहँ रक्खे सीस ताजे, छत्र झुल्ले देस माझे, आपे सोहे सच दरबार। साचा झण्डा धर्म रंगाया। सत्तां रंगां वंडे वंड, लाल गुलाल इक्क चढ़ाया। आदि पुरख असुत्ते प्रकाश, लाल भूशन इक्क रखाया। आप आपणा दासन दासा, आप आपणे विच समाया। आप आपणी बणाए रासा, जोत सुनहिरी रंग उपाया। आपे वेखे सच तमाशा, ओंकारा देस सुहाया। तीजे घर पाए रासा, जोत सरूपी वेस वटाया। साचा वेस एका पासा, सुन्न अगम्मा सुन्न समाया। गगन पताली ना कोई दीसे थम्म्हा, सत्तां चौदां आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती साया हरि रघुराया, साचा शब्द इक्क उपाया। शब्द उपजी साची धार। सुन्न अगम्मों होई पार। चिट्टा रंग साचा संग हरि करतार। सच दुआरा आई लँघ, दस्म दुआरी पसर पसार। दस्म दुआरी मंगी मंग, चारों कुन्ट बन्द किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आपे बैठा साचा लाड़। दस्म दुआरी हरि टिकाणा। शब्द
जोत पवण मसाणा। वरन गोत ना कोई वखाणा। सति सरोवर कर इशनाना। हँस चोग चोग हँस शब्द मोती जोत जोती इक्क भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, दस्म दुआरी सच घर, आप आपणा बन्द रखाना। रक्खे बन्द बन्द किवाड़। शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व, पर्हे हटाए पंचम धाड़। जोती खेल द्वार दस्म, हड्ड मास ना कोई नाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए अन्दर बाहर। आए बाहर तन अटारी। जोत निरँजण कर पसारी। जीव जन्त साध संत फिर फिर थक्के, वैद हकीमां हथ्थ ना आई सच्ची नाड़ी। गौंस मुहम्मद पीर फ़कीर औलीए भौंदे फिरे मदीन मक्के, ना कोई वखाए पिच्छा अगाड़ी। माया पड़दा ना कोई चुक्के, ना कोई चढ़ाए शब्द घोड़ी। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण वेस कर, आपे आप आए बौहड़ी। निरगुण रूप अगम्म किसे ना जाणया। सरगुण साचा पए जम्म, सतिगुर साचा मात वखाणया। निरगुण रूप अगम्म, ना कोई हड्ड मास नाड़ी चम्म, नूरो नूर करे अकारया। सरगुण रूप मानस देही एका तम, पवण स्वासी लए दम, पंज तत्ती बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण भेख कर, काया चोला माया उहला आपणा भेव छुपा रिहा। काया चोली हरि बणाईआ। शब्द डोली नाल रखाईआ। आपे बणया साची गोली, जोती नारी जिस प्रनाईआ। काया कप्पड़ पड़दे रिहा खोल्ही, झूठा भार जो उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण भेख धर, जन भगत उधारे वारो वारे थांउँ थाँईंआ। सरगुण साची धार, शब्द अधारया। निरगुण रूप अपार सर्ब पसारया। जोती जामा भेख न्यार, दोहां दिसे सदा बाहरया। जन भगतां मीत मुरार, प्रगट होए दस्म दुआरया। खड़ा रहे पहरेदार, शब्द फड़ तेज कटारया। नेड़ ना आए ठग्ग चोर यार, काम क्रोध लोभ मोह हंकारया। गुणवन्ता गुण रिहा विचार, साधन संता पाए सार, साचा दर आप सुहा रिहा। बेमुख जीव माया पाए बेअन्ता, भरम भुलेखे जगत भुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सरगुण निरगुण भेख कर, गुरमुख सोया मात जगा रिहा। गुर पूरा जागे, गुरमुख जगांयदा। जगत गुर जागे, जगत तृष्ना माया अग्न जगत लग्न झूठा सगन मुख दु:ख गवांयदा। लक्ख चुरासी भौंदी नग्न, गुरमुख साचे संत जन अट्ठे पहर रहण मग्न, दीपक साचा साचे घर, जोत नूरी एका जगण, साचा धाम सुहांयदा। आप सुहाए आपणे अंगण, दूजा दर ना जाए मंगण, शब्द पहनाए साचा कंगण, गीत राग इक्क सुणांयदा। शब्द घोड़े कसे तंगन, नाम वजाए इक्क मृदंगन, मानस देही ना होए भंगण, लक्ख चुरासी पार करांयदा। सदा सहाई अंग संगन, नाम चढ़ाए साची रंगन, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दरगाह साची साचे धाम आप बहांयदा। दरगाह साची धाम न्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म आप सुहाया। जोती नूर कर उज्यारा, चन्द सूरज कोई दिस ना आया। तारा मण्डल पार किनारा, शिव शंकर ना कोई
बणाया। ब्रह्मा वेद ना कोई सुणाया। राग छतीस ना कोई अधारा, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा चरन हेठ झसाया। देवी देवा करे निमस्कारा, जगत जगदीसा बीस इक्कीसा हरि सुहाया सच मुनारा, छतर झुलाए एका सीसा, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क हदीसा, वरन अवरनी जाति पाती भेव चुकाया। नर नरायण साची सरन, चार कुन्ट पाणी भरन, जोती जोत सरूप हरि, एका अक्खर जगत वक्खर सोहँ शब्द रिहा पढ़ाया। सोहँ अक्खर हरि पढ़ाए। सतिजुग साची दया कमाए। कलिजुग कूड़ा रहण ना पाए। मूर्ख मुग्ध मनमुख मूढ़्हा, वेले अन्त सर्ब मिट जाए। लाड़ी मौत पाए चूड़ा, लक्ख चुरासी अन्त व्याहे। धरत मात चढ़ाए रंग गूढ़ा, लाल मैहन्दी हथ्थीं लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे वर चारों कुन्टां होए खालीआ। जगत अन्धेरा चुक्के डर, जूठे झूठे जाण मर, आपणी करनी लैण भर, ना कोई दीसे बाल जवानया। गुरमुख साचे संत जन साची सरन जायण पढ़, दर घर साचे जायण वड़, इक्क फड़ाए हरि जी लड्ड, अट्ठे पहर रक्खे मस्तानया। काया तोड़े किल्हा हँकारी गढ़्ह, दस्म दुआरी उप्पर चढ़, पंजां चोरां लए फड़, दर दुआरे देवे माणा, गुरमुख एका अक्खर जाए पढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, दरस दिखाए अग्गे खड़, नर हरि श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मेट मिटाए जगत जीव शैतानया। गुर संगत गुर धाम सुहाया। बण के आई साची मंगत, रंगत नाम इक्क चढ़ाया। आपे कटे भुक्ख नंगत, होए सहाई जिउँ नानक अंगद, धुर दरगाही लेखा लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दर दुआरा इक्क सुहाया। गुर संगत हरि शब्द भण्डार। मंगे मंग वारो वार। देवणहार दातार सच्ची सरकार। साची भिख्या प्रभ दर पाईए, नाउँ निरँजण रसना गाईए, आदि अन्त ना आए हार। अमरापद अमर हो जाईए, काया मन्दिर साचे अन्दर, पुरख अबिनाशी सद गीत सुहागी साचे गाईए। धुनी नाद वजाए नद, अनहद राग सदा रस पाईए। अमृत प्याए साची मध, दिवस रैण मस्ती मस्त हो जाईए। गुरमुख विरला प्रगट होए साची यद्द, कुल कुलवन्ता भाग लगाईए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणे रंग रंगाईए। साची कुल लग्गे भाग। गुरमुख उपजे जोत चिराग। चरन सरन सरन चरन गुर जाए लाग। खुल्हा रहे हरन फरन, आप आपणी पकड़े वाग। जगत चुक्के लहिणा देणा, मिले मेल कन्त सुहाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धोवण आया काया दाग़। धोए काया दाग़, आए द्वारया। शब्द सुणाए साचा राग, भरम निवारया। दया कमाए पहली माघ, राग छत्तीसा दन्द बतीसा ना कोई सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप मिटाए तृष्ना आग, अमृत जाम इक्क पया रिहा। अमृत जाम प्याए ठंडी ठारया। कोई ना लाए दाम, हरि निरंकारया। काया माटी हरया चाम, देवे दरस अगम्म अपारया। एका
एक हरि हरि नाम, दूसर कर्म ना किसे काम, अन्तिम आए पासा हारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे नाम वर, बण बण आए दर भिखारया। बणया दर भिखार, खेल अपारया। मंगे मंग अपार, पहली वारया। झोली पाउँणा नाम प्यार, भरया रहे सदा भण्डारया। फल लग्गे काया डाल्ह, जोती नूर होए उज्यारया। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, दर घर आए पैज संवारया। शब्द सरूपी रिहा वाजां मार, दिस ना आए अन्दर बाहरया। आपे रिहा काज संवार, कदे गुप्त कदे जाहरया। साची कुल हरि विचार, कलिजुग अन्तिम कलिजुग अन्तिम पाए मुल्ल, दूजी वार डल्ला झल्ला भाग लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे इक्क इकल्ला बाग बागीचा जलां थलां पारजाति बूटा आप उगा रिहा। झल्ला डल्ला गया डुल्ल्ह। कलिजुग माया वड जरवाणी, जूठे धन्दे गया रुल्ल। गुर गोबिन्दे शब्द निशानी, अन्तिम पाए साचा मुल्ल। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी, विद्वानी गए माया भुल्ल। गुरमुख तेरी सच निशानी, भाग लगाया साची कुल। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, पावण आया साचा मुल। साचा पाए मुल्ल साचे लालना। चरन प्रीती गई घुल, लाए फल साचे डालना। अमृत आत्म ना गई डुल्ल्ह, आप सुहाए साचे तालना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे कराए सर्ब प्रितपालना। करे प्रितपाल मार जिवालदा। आपे होए प्रितपाल सर्ब घट पालदा। जुगा जुगन्तर जगत दलाल, साची घालन घालदा। जन भगतां चले नाल नाल, सदा सदा सद सुरत संभालदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, देवे खजाना नाम धन धन नाम सच धन माल दा। कटे रोग संताप, जगत वयाप्या। भुल्लया आपणा आप, चढ़या तीनो ताप्या। हरि हरि जपणा साचा जाप, सोहँ शब्द वड परताप्या। होए सहाई माई बाप, कलि कलेश मिटाए दु:ख स्यापया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे आप सर्ब प्रकाशया। बारां तीस कर विचार। हड्ड नाड़ नाड़ी रही पीस, ना पावे कोई सार। जोड़ जोड़ा रहे चीस, रोग रोगां एका धार। शब्द पढ़नी इक्क हदीस, इक्क लक्ख अस्सी हज़ार देवे मार। सोहँ शब्द धरना सीस, दर घर साचे देवे वाड़। देवे दरस हरि जगदीस, जगे जोत बहत्तर नाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग चिन्त मिटाए, सिरों उठाए सोग पहाड़। किशना सुखला पख वैरान। ना कोई सके मात रक्ख, काया अन्दर बीआबान। चारों कुन्टां लाउँदे भक्ख, ना कोई वेखे मार ध्यान। कुक्ख सुलक्खणी दिसे सक्ख, ना कोई गोद बाल निधान। पुरख अबिनाशी लए रक्ख, सोहँ गाउँणा इक्क निशान। पूत सपूता होए प्रतक्ख, जगत हित जड़्ह इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा देवे कर, रसना गाए नर हरि बली बलवान। मदिरा मास जगत तजाउँणा। गर्भवास हरि भाग लगाउँणा। आस पास हरि हरि वास,
शब्द रास इक्क वखाउँणा। अप तेज़ वाए पृथ्वी अकास, पंचां तत्तां मेट मिटाउँणा। लिखे लेख दस दस मास, नौ अठारां ध्यान लगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, निज घर आत्म रक्खे वास, पारब्रह्म ब्रह्म पार एका आस पूर कराउँणा। गुरमुख रंग अनूप, मन बैरागया। मंगे मंग सति सरूप, मन सोया मात जागया। मेल मिलावा शाहो भूप, शब्द सुणाए साचा रागया। होए रुशनाई अन्ध कूप, अन्ध अन्धेरा जाए भागया। ना कोई रेख ना कोई रूप, मिले मेल कन्त सुहागया। जोती जोत सरूप हरि, चरन प्रीती देवे वर, सरन सरनाई जो जन लागया। सोहँ शब्द अजप्पा जाप। हउमे मारे विच्चों ताप। कोटन कोट उतारे पाप। लोकमात वड प्रताप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए आपे आप। दर दुआरे दर्शन पाउँणा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अबिनाशी घट घट वासी सोहँ साचा जाप जपाउँणा। मानस जन्म करे रहिरास, शब्द चलाए स्वास स्वास, पवण स्वासी होए वास, रसना रसक रसक गुण गाउँणा। किसे हथ्थ ना आए पंडत कांसी, जोती जोत सरूप हरि, अलख निरँजण अभेद अभेदा, चार वेदा अछल अछेदा आप आपणा दरस दिखाउँणा। आत्म ख़ुशी जगत जहान। साचा नाउँ सभनीं थांउँ, काया दिसे बन्द मकान। रसना गाओ अगम्म अथाहो, बेपरवाहो दर दुआरे देवे माण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मात कुक्ख साचा सुख, उलटे रुख़ जगत मनुख, एका बख्शे चरन ध्यान। चरन ध्यान हरि मेहरवान दया दातारया। आत्म करे कारज सिद्ध, रसना नाउँ जिन हरि उचारया। शब्द तीर निराला आत्म रिहा विध, होए पार किनारया। प्रभ मिलण दी साची बिध, साचा नाउँ रसन उचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरया रक्खे सद भण्डारया। अट्ठ त्रै लग्गा दुःख। त्रै अट्ठ तृष्ना भुक्ख। दर दुआरा हरि निरँकारा साची सुखणा आत्म सुख। गुप्त जाहरा भर भण्डारा, जगत मिटे तृष्ना भुक्ख। पारब्रह्म कर विचारा, साचा लेखा देणा लिख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भिखारी पाए साची भिख। मन मति चित्त जग मीत। बहत्तर नाड़ी उब्बल रत, कवण रक्खे मात पति, काया करे ठंडी सीत। जगत नाता बज्झे नत, जगत बीज बीजे साचे वत, मानस देही जाए जीत। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, दर दुआरा रिहा भर, रसन गाउँणा सुख सहिज समाउँणा, सोहँ शब्द सुहागी गीत। हरि चरन अपार, गुरमुख जाणया। मिले वड्याई विच संसार, धर्म राज इक्क वखानया। आपे दिसे आर पार, आपे चले चलाए आपणे भाणया। शब्द लगाए इक्क उडार, दर दुआरा हरि निरँकारा एका एक वखानया। शब्द दस्से साची धारा, सोहँ करना वणज वपारा, मानस देही ना आए हारा, दर दुआरे होए प्रवानया। कूट कुटम्ब जगत पसारा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी एका एक मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देवे साचा वर, सच दुआरा जिस जन पछानया। नाम रसना मस्तक धूढ़। प्रभ अबिनाशी हिरदे वसणा, लक्ख चुरासी कटे जूड़। एका राह साचा दस्सणा, चतुर सुघड़ स्याण बणाए, जो जन दर आए मूढ़्ह। तीर निराला एका कसणा, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। दरगाह साची बहि बहि हस्सणा, काया चढ़े रंग, प्रभ दर मंगी मंग, लाल गुलाली गूढ़ो गूढ़। जोती जोत सरूप हरि, सदा वसे अंग संग, एका बख्शे चरन धूढ़। काया हट्ट विकार जीव प्रानीआ। कूड़ कुड़यारा मारे मार, अट्ठे पहर पंच शैतानया। पूर्ब कर्मां आई हार, आदि आदि ना किसे पछाणया। कोए ना पाए मात सार, वैद हकीम मुख भवानया। पुरख अबिनाशी पावे सार, शब्द देवे इक्क अधार, रसना गाए गुण निरँकार, जूठा झूठा फंद कटानया। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सीस धड़, जोत सरूपी अन्दर वड़, कीड़ कीड़ां लए फड़, हड्ड मास नाड़ी जो छुपानया। शब्द रत्न अमोल, हरिजन मंगया। प्रभ तोले पूरे तोल, दर दुआरे मूल ना सन्गया। शब्द मृदंग अनाहद वज्जे साचा ढोल, जगत दुआरा जाए लँघया। हरिजन हरि हरि पड़दे देवे खोल्ह, अमृत आत्म साची धार वहाए गन्गया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, मानस देही ना होए भन्गया। नाम विचोला जगत बणाउँणा। सोहँ ढोला साचा गाउँणा। पुरख अबिनाशी वसे कोला, अन्दर बैठ दर्शन पाउँणा। भाग लगाए काया चोला, सद सुहेला रिहा मवला, गीत गोबिन्दा रसना गाउँणा। भगत वड्याई उप्पर धवला, खिड़या रहे फुल कँवला, निझर झिरना इक्क झिराउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, नेत्र अंजन नाम निरँजण दर दुआरे साचे पाउँणा। घर घर धूंए रहे धुख, मानस देही ना मिले सुख, आवण जावण पतित पावन ना हरि पछाना। मानस देही मिटया सुख, चले चलाए आपणा भाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, जगत मिटाए तृष्ना भुक्ख। मंगो मंग दर सवाली। सच दुआरा ना जाए खाली। लग्गे फल साची डाल्ही। काया खेत साचा हाली। चेतन चेत नेतन नेत, मित हित सर्ब प्रितपाली। करे खेल नित नवित्त, ना कोई वेखे वार थित्त, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ गरीब निमाणयां दर दुआरे देवे माणया, तोड़े जगत जंजाली। गुण अवगुण प्रभ दए कट्ट। दूई द्वैती मेटे फट्ट। शब्द पहनाए साचा पट। काया मन्दिर इक्क वखाए खुल्हा हट्ट। गुरमुख साचा रसना गाए, जोत जगाए घट घट। प्रगट होए दरस दिखाए, जोती जगे लट लट। बंक दुआरा इक्क सुहाए, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी काया साचे मट। चरन प्रीती हरि जोड़ जुड़ांयदा। आप चढ़ाए शब्द घोड़, डोर आपणे हथ्थ रखांयदा। दो जहानी रहे दौड़, शब्द सरूपी लाए पौड़, आपे वेखे मिट्ठा कौड़, दिस किसे ना आंयदा। वेले
अन्तिम जाए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जन, आपणी गोद उठांयदा। नौ दर फीके रस जान। पुरख अबिनाशी नीकन नीके, साचे घर कर पछाण। करे प्रितपाल सर्ब जन जीअ के, आप सुहाए साचा ताल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दात वड करामात, शब्द स्वास आस पास, पृथ्वी अकास काया डाल्ह। पवण स्वासी दए हुलारा। अन्दरे अन्दर थिड़कन भारा। पंजां तत्तां पाया रिड़कण, घेरी रक्खण वारो वारा। दस्म दुआरे पई झिलकन, काया लथ्था दुखड़ा भारा। अमृत मेघ हरि जी आया छिड़कण, काया सीतल ठंडी ठारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए इक्क वखाए पारब्रह्म रूप अगम्म, प्रगट होए विच संसारा। अमृत आत्म एका घुट्ट। रोगां सोगां नाता जाए छुट्ट। दस गिरहा डूंघी जड़्ह रिहा पुट्ट। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे आत्म धार कर प्यार, भगत सुहेला साचा तुठ। सतिगुर पूरा जाणीए, सति पुरख मिलाए। पूरन ब्रह्म पछानीए, एका रंग समाए। गुणवन्त हरि गुण निधानीए, संग सहिज सुभाए। पाणी छाछ मूल ना छाणीए, कुछ हथ्थ ना आए। सोहँ पाउँणी तन मधाणीए, वस्त वख कर वखाए। रसना गाए एका बाणीए, बजर कपाटी पत्थर तुड़ाए। मिले मेल साचे हाणीए, जगत विछोड़ा दए चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े रिहा चढ़ाए। गुर मन्त्र गुर की आण। गुरमुख साचा सति पुरख निरँजण मात पछाण। नैण लोचन पाउँणा अंजन, साचा मजन गुर चरन ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, काया वसे सच घर, इक्क जपाए साचा नाम। जपाणा नाम रंग मजीठ। कलिजुग माया विच ना तपणा, दर दुआरा नेत्र डीठ। आप उतारे पिछला पपना, जूठा झूठा भन्ने कौड़ा रीठ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका टेक हरि हरि बसीठ।