पुस्तकालयभाग ५

३१ हाढ़ २०१२ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

हरि शब्द जैकार, मात पसारया। इक्क इकल्ला रक्खे धार, सच महल्ला वेख विचारया। वसे जल थला, घड़ी घड़ी पल पला, आपे जाणे आर पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग काला वेस आप आपणा धारया। कलिजुग काली धार जगत चलाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, माया पड़दा इक्क रखाईआ। मानस देही दिवस रैणी पैणी मार, वेले अन्त ना कोई छुडाईआ। चारों कुन्ट आवे हार, राज राजानां शाह सुल्तानां कोई ना पावे सार, चारों कुन्ट देण दुहाईआ। सुरती शब्द तन कटार, हरि निरँकार आप उठाईआ। जन भगतां खिच्ची रक्खे दस्म दुआर,

नौ दुआरे बन्द कराईआ। मनमुख चारों कुन्ट रहे झक्ख मार, साची वस्त हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरा इक्क खुल्हाईआ। सच दुआरा खोल्ह, जोत जगांयदा। शब्द सुहागी बोल, गीत सुणांयदा। अन्तिम तोले पूरे तोल, चीत प्रीत रखांयदा। राज राजानां पड़दे खोल्ह, मन्दिर मसीत ना अतीत कोई वखांयदा। भाग लग्गे काया चोल, शब्द सरूपी रिहा बोल, जोती जोत सरूप हरि, आपे घड़े आपे ढांहयदा। आपे ढाहे महल्ल उसार। लक्ख चुरासी गाहे, शब्द सुहागा मार। बेमुख भुल्ले झूठे राहे, अन्तिम आए पासा हार। प्रगट होए बेपरवाहे, पुरख सुजाना सर्ब प्यार। ना कुछ खाए ना कुछ पीए ना दीसे किसे थांएँ, आदि अन्त एका कार। ना कोई पिता ना कोई माए, भैण भ्राता नाता छुट्टा विच संसार। वेख वखाणे सभनीं थांएँ, पुरीआं लोआं इक्क उडार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, चरन टिकाया ब्यास किनार। ब्यास किनार मिली वड्याई। पुरख अबिनाशी दया कमाई। चरन छुहाया हरि रघुराई। दर्शन परसन नेत्र लोचन नैण, वेखण दर घर साचे आया, पूर्ब कर्मां कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख घर, गुर गोबिन्दा बणाया आप लिखार। गुर गोबिन्द बण लिखारी, लिखे लेख अपर अपारी। भेव ना पाए जीव संसारी। आप रुढ़ाए सरसा धारी। दो सद पचास आस, आपे वेखे परखे कर विचारी। प्रगट होए जोत बलोए, दिस ना आए दस दस मास, करे कराए ख़बरदारी। जून अजूनी होए नास, गुरमुख विरले इक्क प्यास, पारब्रह्म हरि जोत निरँकारी। प्रगट होए विच प्रभास, सम्बल देस रक्खे वास, उच्च महल्ल अटल अटारी। पंजां तत्तां करे नास, शब्द रक्खे सदा पास, खण्डा तेज़ दो दो धारी। उडदा रहे विच अकाश, पवण स्वासी जोत प्रकाश, शब्द सिँघासण कर निवास, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, काल कूट वेख हरि, आपे पाए साची रास। गुर गोबिन्दे कर्म कमाया। सर्ब बख्शिंदे सेवा लाया। गुणी गहिंदे राह वखाया। साची बिन्दे सुत उपजाया। आत्म मिटाए सगली चिन्दे, आत्म जिंदे दए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस राह वखाया। गुर गोबिन्दा लेख लिखंता। जोती जामा भेख वटंता। रमईआ राम घनईआ शामा, शब्द दमामा इक्क वजन्ता। सद पूर करे कामा, दूर नूर एका तामा, करे खेल आदिन अन्ता। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, जोगी जुग जुगा जुगता। सम्बल देस सति पुरख निरँजण जागया। आपे नर आपे नरेस, हथ्थ आपणे पकड़े वागया। आपे रक्खे खुल्हड़े केस, छड्डे अन्तिम माझा देस, पार ब्यासों आए भागया। बाल अवस्था अल्हड़ वरेस, साल बार्हवें रिहा वेख, कौण सोया कवण जागया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सदी चौधवीं वेख हरि, छेड़ छिड़ाए खेल रचाए

कोल वागया। कोल वागा दए सुहागा, एका राह वखाईआ। काल अकाला तुट्टे तागा, दीन दयाला एका जागा, नाता तुट्टा भैणां भाईआ। गुरमुख विरला मिले मेल कन्त सुहागा, शब्द उपजे साचा रागा, दस पंज पंज दस आपे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अन्दर मन्दिर सारे रिहा ढाहीआ। अन्दर मन्दिर मस्जिद मसीत शिवदवाले जाणे ढठ्ठ। सतिजुग चलाए अचरज रीत, काल कुड़यारा जाए नठ्ठ। पुरख अबिनाशी एका रहे चरन प्रीत, तुट्टे माण अट्ठ सट्ठ। गंगा गोदावरी होए सीत, ना दीसे कोई तट्ट। इक्क इकल्ला सच महल्ला बैठ परखे नीत, आप गिढ़ाए उलटी लट्ठ। शब्द गाउँणा सुहागी गीत, सोहँ अक्खर जगत वक्खर, चार वरनां करे इक्क इक्ट्ठ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, मस्तूआणे आए नठ्ठ। मस्तूआणा धाम सुहाउँणा। शब्द तीर इक्क चलाउँणा। राजा राणा पकड़ उठाउँणा। गरीब निमाणा गले लगाउँणा। तख्त ताज इक्क वखाउँणा। शब्द बाज इक्क उडाउँणा। नाम तोड़ा सीस लगाउँणा। कल्गी जोड़ा जोत जगत वखाउँणा। नीला घोड़ा चिट्टा अस्व कलिजुग चौथा पौड़ा आप वखाउँणा धुर दरगाही आया दौड़ा, अछल अछल्ल कार कराउँणा। सम्बल देस कर कर वेस, गौड़ ब्रह्मण सुत उपजाउँणा। आपे धारे आपणा भेस, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउँणा। चरन लगाए नर नरेश, माण ताण सर्ब गंवाउँणा। शब्द वेखे धारी केस, साची रंगन रंग रंगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क खुल्हाउँणा। मस्तूआणा धाम सुहाए, छोहे चरन हरि रघुराईआ। जोती रामा राम जगाए, आप आपणी दया कमाईआ। चार वरनां एका थाँ बहाए, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां माण गंवाए, तख्त ताज किसे दिस ना आईआ। राणा संगरूर रिहा जगाए, शब्द सरूपी अन्दरे अन्दर रिहा उठाईआ। जोती जामा रिहा घूर, काया मन्दिर भय भयानक रूप वटाईआ। माया तोड़े विकारी वज्जा जन्दर, शब्द हथौड़ा इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। मस्तूआणा धाम सुहाणा, देवे मात वड्याईआ। जोती जामा हरि जी पाए, राज राजानां रिहा सुणाईआ। आप आपणा काम करे, दस सतारां सति पुरख निरँजण साची जोत जगाईआ। आपे वेखे खेल अठारां, चारों कुन्ट आए हारा, पासा भारा ना कोई वखाईआ। ना कोई दीसे नारी नारा, ना कोई दीसे मीत मुरारा, ईसा मूसा वहिंदी धारा, संग मुहम्मद चार यारा, अञ्जील कुराना दए दुहाईआ। वेद पुराणा धक्का भारा, मदीना मक्का मूंह दे भारा। बूरा कक्का होए ख्वारा, एका राह हरि जी तक्का, चार वरनां इक्क दुआरा। साचा शब्द जणाए भाई भैण सका, गुरमुख मंगे बण भिखारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप सुहाए दर सच्चा दरबारा। दर सच्चा दरबार, आप सुहावणा।

चार वरनां कर प्यार, एका राह वखावणा। शब्द रक्खे तिक्खी धार, फड़े हथ्थ सच्ची सरकार, चारों कुन्ट आप झुला रिहा। रसना खिच्चे तीर कमान, मेट मिटाए बेईमान, कलिजुग अन्त जीव शैतान, जूठा झूठा फंद कटान, एका झुल्ले धर्म निशान। अक्खर वक्खर विच जहान। नौ दुआरे अन्दर वड़, काया मन्दिर गढ़्ह मकान। गुरमुख विरला जाए चढ़, पुरख अबिनाशी बांह लए फड़, आप बिठाए विच बिबाण। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस कर, उडे उडावे इक्क उडान। मस्तूआणा मस्त मस्तान हरि रखाया। प्रगट होए श्री भगवान, दिस किसे ना आया। जोती जगे इक्क महान, शब्द बिबाण नाल ल्याया। पुरख पुरखोतम कर पछाण, गुर मन्त्र गुरमुखां कन्न सुणाया। चतुर्भुज भेव खुल्हाए आत्म गुझ, सच दुआरा जाए सुझ, जिस जन दया कमाया। लक्ख चुरासी रही भुज, माया अग्नी लम्बू लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां एका राह रिहा वखाया। एका राह धुर दरगाह जगत मलाहीआ। आप वखाए बेपरवाह, होए सहाई सभनी थाँ, घट घट रिहा समाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्याणयां पकड़े बांह, शब्द गोदी रिहा उठाईआ। शब्द सुहेला देवे ठंडी छाँ, साची शब्द चोग चुगाईआ। हँस बणाए कां, सति सरोवर इक्क इशनान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आप रिहा बणाईआ। आपणी बणत आप बणाए इक्क इकल्ला है। दूसर ना कोई पाए सार, ना कोई वेखे सच महल्ला है। पारब्रह्म खेल अपार, वसे निहचल धाम अटल्ला है। जोत निरँजण कर अकार, लोकमात पाए तरथल्ला है। शब्द फड़े हथ्थ कटार, सोहँ एका तिक्खा भल्ला है। लोआं पुरीआं मारी जाए वारो वार, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड सुट्टे डूंघी डल्ला है। लक्ख चुरासी वेखे दगे कर विचार, करे खेल घड़ी घड़ी पल पला है। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणी कार, सर्ब थाँईं पसर पसारा है। करे कराए आप बणत बणांयदा। जुगो जुग लए अवतार, भेख वटांयदा। सतिजुग साचे बन्न्हे धार, पारब्रह्म रूप अपार, खेले खेल विच संसार, जोती जामा आपे पांयदा। कलिजुग काला कूड़ कुड़यार, जूठे झूठे जीव गंवार, दर दर घर घर रहे झक्ख मार, साचा वर कोई ना पांयदा। माया राणी पसर पसार, वध्या काम क्रोध हँकार, दस्म दुआरी चार दिवार, दर दुआरा ना कोई खुल्हांयदा। संत सुहेले गए हार, दरस ना पायण सच दरबार, आपे गुर आपे चेले, घर घर बहि बहि करन विचार। कवण कराए घर साचे मेले, माया राणी तन शृंगार। भगत जनां हरि आपे मेले, कर्म जरम मात विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बन्न्हे आपणी धार। बन्न्हे आपणी धार बणत बणाईआ। गुरमुख जगाए साचे संत, सिर छत्र रिहा झुलाईआ। आपे

जाणे जीव जन्त, साचा हरि कन्त आप अख्वाईआ। शब्द जिह्वा मणीआ मंत, काया रुत्त इक्क बसंत नाम बहार इक्क वखाईआ। पंजां तत्तां कर भस्मंत, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस हरि, कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ। कलिजुग काला वेख रूप वटाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ धरया भेख, कोटन कोट चोटी रहे मुनाईआ। चारों कुन्ट ओलीए पीर शेख़, बगल कुरान रहे उठाईआ। वेद पुराणां रहे वेख, गीता ज्ञान गोझ ना पाईआ। खाणी बाणी साचा लेख, कलिजुग जीवां सुरत भवाईआ। प्रभ अबिनाशी साचे नेत्र रिहा वेख, गुरमुख विरले रिहा जगाईआ। तन मन लाए साची मेख, एका शब्द हथ्थ रखाईआ। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, जिस जन दया कमाईआ। दर दुआरे होए दरवेस, पहरेदार आप हो जाईआ। साचे तख्त नर नरेश, आत्म सेजा बैठा रहे बेपरवाहीआ। कलिजुग काला धरया भेस, मनमुख जीव सच दुआरा दिस ना आईआ। कलिजुग माया जाण ना देवे किसे पेश, ज्ञानी ध्यानी देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेस कर, आपणी बणत बणाईआ। बणत बणाई आप हरि वाली दो जहानया। आपणी करनी रिहा कर, ना करे कोई पछानया। इक्क खुल्हाए साचा सर, चार वरनां ब्रह्म ज्ञानया। हरिजन साची तरनी जाए तर, एका मंगे नाम वर, भरया रहे तन खजानया। ना जन्मे ना जाए मर, सरन सरनाई जाए पड़, इक्क वखाए साचा घर, नौ दुआरे बन्द करानया। दस्म दुआरा अपर अपार, अमृत धार साचा सर, गुरमुख जाए आपणे घर, आवण जावण फंद कटानया। लक्ख चुरासी चुक्के डर, धर्म राए ना लए फड़, चित्रगुप्त जाए दड़, मिले मेल पुरख अबिनाशी शब्द सरूपी बाहों लए फड़, नर हरि दुआरे अग्गे खड़, दरगाह साची देवे माणया। साचे पौड़े जाणा चढ़, सच दुआरे जाणा वड़, फड़या लड़ श्री भगवानया। ना कोई गोर ना कोई मढ़, एका अक्खर जाणा पढ़, पंजां तत्तां नाल लड़, अन्तिम अन्त ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती नूर जोत पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख धर, आपे होए ब्रह्म गयानया। आपे होए ब्रह्म ज्ञानी, आपे होए सन्यासीआ। आपे करे सर्ब ध्यान, आपे करे बन्द खुल्हासीआ। आपे चतुर्भुज भगवान, आपे रूप भेख वटासीआ। आपे शब्द तीर निशान, आपे पुरीआं लोआं वासीआ। आपे गोपी आपे काहन, आपे सीता आपे राम, आपे जोती आपे जाम, शब्द धार इक्क वखासीआ। आपे करे आपणा काम, पल्ले कोई ना रक्खे दाम, एका शब्द सच्चा नाम, चार वरन शब्द स्वासीआ। आपे राम रहीमा राम, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, पूरे कराए आप आपणी आस्सया। पूर कराए आपणी आस, आप सहारया। आपे होए आपणा दास, आपे करे खेल अपारया। आपे लक्ख चुरासी करे नास, आपे आप उपा रिहा। आपे लच्छमी करे चरन दास, आपे माया

पड़दा पा रिहा। आपे जोत पुरख अबिनाश, सरगुण रूप आप वटा रिहा। आपे शाह सच्चा शाबास, आपे रंकां विच समा रिहा। आपे वेखे पंडत काशी, वेद पुराणां ध्यान लगा रिहा। आपे करे बन्द खुलासी, गीता अर्जन ज्ञान दवा रिहा। आपे कटे दहि दस मासी, गर्भवास फंद कटा रिहा। आपे मेट मिटाए मदिरा मासी, कलिजुग वेला अन्त सुहा रिहा। धर्म राए दी पावे फाँसी, लाड़ी मौत होवे दासी, साचा हुक्म आप सुणा रिहा। जन भगतां मानस जन्म करे रहिरासी, शब्द स्वासी आप बचा रिहा। प्रगट होए घनकपुर वासी, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, अलख निरँजण अलख अलख एका नाउँ अलक्ख जगा रिहा। एका नाउँ अलख जगदीश। सृष्ट सबाई जाए पीस। मेट मिटाए कुरान अञ्जील हदीस। ना कोई गाए राग छतीस। जिह्वा कथे ना दन्द बतीस। बेमुख जीव अन्न दाणा पाणी मुक्के, करे खेल बीस इक्कीस। पाणी ना किसे हुक्के, राज राजानां खाली खीस। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगत निरँजण, छत्र झुल्लाए पुरख अबिनाशी साचे सीस हरि शब्द अपार जगत मौलाणया। देंदा आए वारो वार, श्री भगवानया। आप आपणी कल धार, करे खेल विच जहानया। साचे शब्द कर शृंगार, झुलाए इक्क सति निशानया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, जोती जोत सरूप हरि, सोहँ बन्न्हे साचा गानया। सोहँ बन्न्हे गाना नाम निशाना वड संसारया। झुल्ले विच जहाना, ना कोई दीसे राज राजानां वड बलकारया। आपे वरते आपणा भाणा, ना कोई सुघड़ ना कोई स्याणा, आपे अन्तिम आए हारया। ना कोई राग ना कोई गाणा, ना कोई पीणा ना कोई खाणा, एका जोत जगत अधारया। जोती जामा पहरे बाणा, आपे पवण शब्द मसाणा, लक्ख चुरासी पसर पसारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आवे जावे वारो वारया। आवे जावे वारो वार, वड संसारया। सतिजुग साचे कर प्यार, कलिजुग मिटे काली धार, सति सफेदी रंग रंगा रिहा। सोहँ रक्खे तिक्खी धार, दस्म दुआरी बाहर रखा रिहा। ना कोई जाणे जन्त गंवार, साधां संतां आई हार, एका भुल्लया कन्त मुरार, झूठे धन्दे आप लगा रिहा। गुरमुख विरले खोल्हे बन्द कुआड़, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, जगे जोत बहत्तर नाड़, इक्क वखाए दर द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखण आया धरत मात तेरा अखाड़या। धरत मात तेरा अखाड़ा आप वखांयदा। रंग लाल चाढ़्हे गाढ़ा, साची खेल रचांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, मन्दिर अन्दर टिल्ले हिल्ले, आपे अन्तिम ढाहिंदा। आप चबाए आपणी दाढ़ा, आप उपाए आपे आप मिटांयदा। सतारां हाढ़ी लग्गे इक्क अखाड़ा, चारों कुन्ट एका उठे शब्द सरूपी अगम्मी धाड़ा, रूसा चीना मेल मिलांयदा। मक्का मदीना होए उजाड़ा, वेखण

आया साचा लाड़ा, लाड़ी मौत नाल लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, धरत मात रेख हरि, आपे आप मेट मिटांयदा। धरत मात ना होए कोई सहाईआ। चारों कुन्ट पैणी मार, राजे राणे रहे पछताईआ। लक्ख चुरासी गई हार, एका भुल्लया हरि रघुराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंड, बेमुख जीवां आत्म रंड, अन्तिम देवण आया कंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिजुग साचे हो त्यार, प्रभ साचा हुक्म सुणांयदा। कलिजुग मिटे चार यार, पंचम बाणा हरि पहनांयदा। पंजां तत्तां छड्ड प्यार, एका धार हरि वहांयदा। सोहँ अक्खर अपर अपार, जगत वक्खर इक्क वखांयदा। पकड़ उठाए रोड़ी सक्खर, लेखा आपणा आप लिखांयदा। आपे पाड़े बजर कपाटी पत्थर, आपणी दया कमांयदा। लक्ख चुरासी होणी सक्खर, कोई दिस ना आंयदा। मावां पुतर छड्डण रो रो अत्थर, ना कोई किसे बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी बणत बणांयदा। मालवा माल हरि उपाया ए। गुर गोबिन्दे एह लिखाया ए। वेले अन्तिम होए सहाया ए। आपणा लेखा आपणी हथ्थीं लिखाया ए। आपे आप सरसे विच अन्त रुढ़ाया ए। ना कोई मिले कलि निशानी, रो रो थक्के भौं भौं अक्के, साचा राह दिस ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल देस नगर सुहाया ए। साचा नगर आप सुहाया। जोत सरूपी आसण लाया। शब्द वज्जे साची चोटे, लक्ख चुरासी कढ्ढे खोटे, साचा लेखा रिहा मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आपणा आप रिहा छुपाया। गुर गोबिन्द बाग लगाया ए। अन्तिम वेखण आपे आया ए। करे खेल खेल कलि खेला, मिल्या मेल गुरू चेला, सज्जण सुहेला आप अख्वाया ए। आप सुहाए अन्तिम वेला, शब्द सरूपी चाढ़्हे सच्चा तेला, नाम मैहन्दी रंगण रंग रंगाया ए। चारों कुन्ट उम्मत नबी रसूल दी, इक्क दूजे दे नाल खहन्दी, कुरान अञ्जील इकट्ठी हो हो बहिंदी, बूरे कक्के मता पकाया ए। करे खेल दिशा लहिंदी, साचा हुक्म हरि सुणाया ए। माझा देस करे वेस, जोती जामा धरया भेस, दिस किसे ना आया ए। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, हरि जन साचे विच समाया ए। दिशा लहिंदी खेल कराए। उम्मत नबी रसूल दी, एका गाहे गहिंदी, शब्द गेड़ा आप दवाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेखे घर, दिस किसे ना आए। ना दिसे कलि पाए हिस्से, साची वंड वंडांयदा। माझे देस पीसण पीसे, मण्डप माड़ी कोई दिस ना आंयदा। बेमुख जीवां लाहे आत्म विस्से, काया भाण्डा भन्न हँकार वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चरन पार ब्यासों आप उठांयदा। माझा देस होए वैरान। नेत्र खोल्ह गुरमुख वेखे मार ध्यान। शब्द सरूपी आपे बोले, कोई ना दिसे इक्क निशान, पूरे तोल हरि जी तोले, उरार ब्यासा बीआबान।

गुरमुख साचा कदे ना डोले, एका मिले शब्द निशान। भाग लग्गे काया चोले, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। पुरख अबिनाशी दया कमाए आप बिठाए शब्द डोले, इक्क उडाए सच उडान। गुरमुख चलाए हौले हौले, बणया रहे काहनी काहन। जोत सरूपी आत्म मौले, शब्द सरूपी पीण खाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे करे जगत पछान। माझे देस टुटे नाता। करे खेल पुरख बिधाता। गुरमुख साचे साचा मेल, इक्क किनारा ब्यास विखाता। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, ना कोई वेखे ज़ाता पाता। माझा देस देणा तज। मक्के मदीने मुक्के हज्ज। दिशा लहिंदी लाउँण ना देवे किसे अज्ज पज्ज। गुरमुख विरले संत सुहेले दर दर पड़दे लए कज। ब्यास किनारा करे मेले अन्तिम वेले रखे लज। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत विकारा देवे तज। चरन पार ब्यासा हरि टिकाउँणा ए। दो दोआबा करे बन्द खुलासा, तीजे आबेहयात प्याउँणा ए। चौथे दर सच जणाया काया कासा, मक्का काअबा आप वखाउँणा ए। छत्ती रागां इक्क रबाबा, सोहँ तार वजाउँणा ए। शब्द सिँघासण आप बिराजे शाह नवाबा, राज राजानां सीस झुकाउँणा ए। चिट्टा अस्व रक्खे ताजा, चौथा पौड़ा जिस उठाउँणा ए। सज्जा चरन दए रकाबा, शाह अस्वार आप अख्वाउँणा ए। वेख वखाणे हरि दोआबा, मालक मालवा आप अख्वाउँणा ए। पहला चरन छुहाए आए नाभा, राणा संगरूर फेर उठाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे भाग लगाउँणा ए। मस्तूआणे लग्गे भाग, वज्जे जगत वधाईआ। मनमुख जीवां लगे आग, गुरमुखां शब्द जणाईआ। जोती दीपक जगे चिराग, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। राज राजाने आवण भाग, दर दुआरे भुल्ल रहे बख्शाईआ। वक्त सुहाए अठारां माघ, जोती भेव हरि खुल्हाईआ। आप आपणे हथ्थ पकड़े वाग, सृष्ट सबाई रिहा भवाईआ। भगत जनां तन धोवे दाग़, अमृत आत्म मेघ बरखाईआ। दर दुआरे हँस बणाए काग, शब्द चोग इक्क चुगाईआ। हरिजन विरला चरनी जाए लाग, मनमुखां गूढ़ी नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा भेख धर, आपणी रचन रचाईआ। साची रचन रचाए, रंग अपारया। राजे राणयां बचन सुणाए, नाल कराए रंग न्यारया। गुर संगत संग रलाए, जाए जमन किनारया। पार किनारा डेरा लाए, शब्द सरूपी खेल रचाए, वाली हिन्द आप उठाए देवे दरस अगम्म अपारया। भज्जा आवे वाहो दाही निहकलंकी दर पछाने, जोत सरूपी दिस ना आए, मानस देही दिसे पासा हारया। गल पल्लू एका पाए, रो रो नेत्र नीर वहाए, काया खेत्र कवण दिसाए, कवण करे साची कारया। महीना चेत्र बणत बणाए, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे शब्द उडारया। महीने चेत

दए चितार। जोत सरूपी शब्द भूपी, अनहद वजाए साची तार। होए प्रकाश काया कोट अन्ध कूपी, दर्शन पाए पुरख निरँजण जोत अकार। नज़री आए सति सरूपी, इक्क इकल्ला हरि द्वार। तुट्टे माण शाहो भूपी, दर दुआरे बणे भिखार। खाली दिसण चार कूटी, काया मन्दिर ना कोई भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द हलूणा देवे मार। शब्द हलूणा इक्क लगाउँणा ए। वाली हिन्द आप जगाउँणा ए। अन्दर वड़ शब्द सरूपी हरि जी फड़, एका राह वखाउँणा ए। वाली हिन्द आप जगाउँणा ए। काया किले कोट उप्पर चढ़, भाण्डा भरम हँकार भन्नाउँणा ए। दस्म दुआरी अग्गे खड़, जोती दरस दिखाउँणा ए। पंजां तत्तां नाल लड़, एका अक्खर शब्द पढ़ाउँणा ए। साचा तन मन लए फड़, सोहँ सो पुरख निरँजण एका एक वखाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लिख्या लेख धुर फ़रमाण हथ्थीं इक्क फड़ाउँणा ए। लिख्या धुर फ़रमाण, दो जहानया। सप्त रंगां इक्क निशान, लेखा लिखे नैण मुँधानया। दीपां लोआं एका आण, नौआं खण्डां बूझ बुझानया। नौ दुआरे वेख दरवाज्जया। कलिजुग काली रेख, जोती धारे वेस देस माज्झया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आप संवारे आपणा काज्जया। नर निरँजण अवल्लड़ा भेस, शब्द घोड़े चिट्टे ताज्जया। सर्ब सुनेहड़े रिहा भेज, शब्द सरूपी मारे अवाज्जया। एका हरि विछाई साची सेज, गुरमुख संत सुहेला आए भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां रक्खे लाज्जया। नौ दुआरे वेख मन डुलांयदा। कलिजुग मिटदी जाए रेख, सर्ब सुहांयदा। ना कोई जाणे धारी केस, भरम भुलांयदा। भुल्ले वड वड नर नरेश, गणपत गणेश ना कोई मन्नांयदा। शाह सुल्तानां कोई ना चले पेश, दर दरवेश आप अख्वांयदा। अट्ठे पहर हरि हमेश, आदि अन्त सदा रहांयदा। किसे हथ्थ ना आए गुर दस्मेश, नौ दुआरे धक्के खांयदा। आपे जाणे आपणा वेस, साचे घर आसण लांयदा। बाल अवस्था अल्ल्हड़ वरेस, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ दुआरे दर दरवाज्जया। गुरमुखां वखाए एका घर, लोकमात साजन साज्जया। लक्ख चुरासी चुक्के डर, लिख्या लेख हरि जी माज्झया। बेमुख दर तों जायण डर, ना कोई हाजी ना कोई हाजिया। एका देवे अमृत आत्म साचा सर, जन भगतां पड़दा काज्जया। ना जन्मे ना जाए मर, सदा सहाई रक्खे लाज्जया। अन्दरे अन्दर बैठा वड़, इक्क कराए आप वखाए काया हाज्जया। पंजां चोरां रिहा फड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई पुन्न ना कोई स्वाब्या। उच्च महल्ले बैठा चढ़, ना कोई नाड़ी ना कोई नड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे अन्दर मन्दिर विच्चों भाज्जया।

बलवन्त कन्त दर हाल सुणाया। दस्म दुआरी चार दर उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा मुख रखाया। भगतन छाछ वरोले मक्खण, कलिजुग अन्तिम आया रक्खण, साचा भेव रिहा खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंगण रंग रंगाया। दक्खण दिशा कवण द्वार। कवण दिसे पहरेदार। लोकमात जिस आए हिस्से, आवे जावे अन्दर बाहर। होर किसे जगत ना दिसे, डूंघी भवरी अन्ध अंध्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दक्खण दिशा पहला हिसा, एका बुझे सच द्वार। उत्तर उत्तर देणा मोड़। कवण दुआरे शब्द घोड़। नर निरँकारे चरन प्रीती निभे तोड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्तर पुच्छे सच घर, कवण जुड़ाए साचा जोड़। पूर्ब पूर्ब कर विचार। तीजे दर कवण वसे हरि, किस वेले खोल्हे बन्द किवाड़। गुरमुख तरनी रिहा तर, अग्न ना लगे तत्ती हाढ़। ना जन्मे ना जाए मर, नेड़ ना आए मौत लाड़। कवण सरूप हरि शाहो भूप, गुरमुखां फड़े साचा लड़। पच्छिम दिशा पुष्कर बाण। अन्दरे अन्दर मार ध्यान। काया दिसे अन्धेरी कन्दर, कवण झुल्ले सच निशान। नर्क सुरग सुरग नर्क केहड़ी कूटे होण गर्क, धूँआंधार पवण मसाण। कवण जाए सिध्धी सड़क, गुरमुख आत्म ना जाए अड़क, बैठी रही विच बिबाण। उत्तर देणा हो निधड़क, शब्द खोजी निकले रड़क, कवण सुणे शब्द ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, चार दुआरे खेल अपारे, चारे दिशा वेख विचारे, उप्पर नीचे सुंञ मसाण। चार दिशा चार दिवारी। सच महल्ला रिहा उसारी। आपे वसे इक्क इकल्ला, सुत्ता रहे चरन पसारी। अन्दरे अन्दर जला थला जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। शब्द बोले साचा हल्ला, जगे जोत बहत्तर नाड़ी। कवण फड़ाए हरि जी पल्ला, आपे फिरे पिछे अगाड़ी। दीपक जोती कैसे बला, पक्की फसल हाढ़ी। माया परछावां कैसे ढला, माया ममता अग्नी साड़ी। सच दुआरा एका मल्ला, चेतन्न सत्हा नाल रल्ला, पर्हे हटाई पंचम धाड़ी। उतरे पार डूंघी डल्ला, लगे भाग काया कुला, शब्द सुनेहड़ा घल्ला, तीजा लोइण मात उग्घाड़ी। दूई द्वैती मेटे सला, वसे निहचल धाम अचल्ला, आप अपरम्पर अछल अछल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आपे पुच्छे सच दर, गुरमुख किरपा देणी कर, सच दुआरा हरि निरँकारा अन्दर बाहर गुप्त जाहिर आप आपणी चाल चला। चेतन्न सत्हा की रंग वटाए। कवण दे समझाए मत्ता, कवण शब्द जणाए। कवण खुवाए एका भत्ता, कवण जल मुख लगाए। कवण एका देवे ताम तत्ता, बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रता, कवण काम आप कराए। कवण दीसे साची छत्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, कवण दुआरे हरि निरँकारे चेतन्न सत्हा सीस निवाए। अग्नी सरूप ना अग्नी तत्त। हरि वड्डा शाहो भूप सीतल सति। आपे जाणे रंग रूप, आपे जाणे आपणा नत। चेतन्न सत्हा फेरे अन्धकूप, ना कोई समझाए दे दे मत्ता। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणे वसे घर, ब्रह्मण्ड खण्ड सदा समरथा। दस्म दुआरा डूंघा ताल। कवण दुआरे वज्जे छाल। गुरमुख विरोले केहड़ा लाल। पिछला चुक्के जगत झेड़ा, अग्गे मिले इक्क दलाल। नाता तुट्टे काया खेड़ा, दीपक जोती जगे थाल। कवण दुआरे दिसे खुल्हा वेहड़ा, चेतन्न सत्हा लए भाल। दस्म दुआरी होए निबेड़ा, ना कोई काल ना महांकाल। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, दस्म दुआरी हरि निरँकारी घर बाहरी केहड़ी चले अवल्लड़ी चाल। अवल्लड़ी चाल कवण रखाईआ। शब्द सरूपी मारे छाल, दस्म दुआरी बाहर हो जाईआ। कवण लए गोद उठाल, मात पित कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कवण धाम सच सिँघासण आसण डेरा लाईआ। कवण मोरी दस्म दुआर। कवण साजण मीत मुरार। कवण घर मिले भुजा पसार। लहिणा देणा जाए चुक्क। नौ दुआरे जायण रुक। दस्म दुआरे लै जाणा चुक्क। काया डाल्ह जाए सुक्क। अमृत मारे इक्क उछाल, चरन चुम्मे नीचे झुक। जोती जोत सरूप हरि, राह विच ना जाए रुक। आप आपणी गोद उठाउँणा। दरगाह साची धाम बहाउँणा। काया लेखे चाम लगाउँणा। अमृत आत्म साचा जाम प्याउँणा। पूरन होए मात कर्म, कलिजुग काला भेस मिटाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, एक मंगे सच वर, सुन अगम्मी पार कराउँणा। सुन अगम्मी कर विचार। काया दिसे मात निकम्मी, मरे जीवे मर मर जम्मी, मात गर्भ होए दुख्यार। गगन पताली हिल्ले थम्म्ही, धरत मात करी पुकार। आपे बणना साची अम्मी, आत्म सीर देणा ठंडा ठार। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे सच वर, सदा खुल्हा रहे बन्द किवाड़। मंगी मंग अपर अपारी, किरपा कर गुरमुख प्यारया। लोकमात ना आए हारी, मिटे दु:ख सर्ब संसारया। निर्मल जोत कर अकारी, तृष्ना भुक्ख जाए, मिले नाम शब्द अधारया। पंजां मिटे चोर यारी, शब्द मिले इक्क उडारी, लोआं पुरीआं करे बाहरया। लेख लिखाउँणा पहली वारी, मंगे वर हरि निरँकारी, निभे नाल सच्ची यारी, उठाए इक्क सच्ची उडारीआ। कवण वाहिगुरू कवण अकाल। कवण गुरू जगत दलाल। बलवन्त अन्त अन्त अन्त भस्मंत, फल ना दिसे डाल्ह। शब्द लिखाउँणा साचा छंत, लोकमात ना बण कंगाल। महिंमा गणत सदा अगणत, हित्त चित्त नित्त नवित्त दीना बंधू दीन दयाल कृपाल। आप बणाउँणा आपणा मित, वेख वखाउँणी वार थित्त, आप आपणी सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच घर, ना कोई खाए काल जंजाल महांकाल। आपे जोत आप अकाला। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीनां नाथ दीन दयाला। ना कोई दोध ना कोई पोत, जुगा जुगन्त सदा रक्खवाला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे गुर आपे गोपाला। गर्ज़ फर्ज विच ना संसार। इक्को गर्ज़ नाम करतार। ना कोई जाणे जगत तर्ज़, छत्ती राग ना रहे उचार। ना कदे होए हर्ज मर्ज, तन ना चढ़े मात बुखार। आप

आपणा समझीं फर्ज, उत्तर देणा हो ख़बरदार। सिर चढ़या रहे ना तेरे कर्ज़, मंगे मंग इक्क दातार। वेखे खेल इक्क असचरज, जोती जगे अगम्म अपार। चेतन्न सत्हा ना रही वरज, किस घर वसे नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंगे दर प्यार। इक्क खज़ाना देणा नाम। शब्द निशाना ठंडी छाँ। दो जहानां पिता माँ। गुण निधाना पकड़े बांह। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम वर, साचे घर ना झूठे उडणे कां। कवण बख्शे बख्शणहार। कवण मेल मिले कन्त भतार। कवण गुर कवण चेले, कवण करे तन शृंगार। कवण खेल आपणी खेले, पारब्रह्म रूप अपार। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम वर, देणा मात कर प्यार। सच दुआरा किस दर पाईए। साचा करे वणज वपारा, कवण दलाल विच रखाईए। सिँघ बलवन्त अज्जे कुँवारा, पुरख अबिनाशी जोत ना अजे व्याहीए। नावें दर हाहाकारा, दसवें धूँआंधार रखाईए। मिले मेल हरि कन्त प्यारा, आप आपणा दर्शन पाईए। गुरमुख साचे संत साध एका धारा, आत्म वज्जे इक्क वधाईए। पुरख अबिनाशी मंगे बण भिखार, सच वस्तू झोली पाईए। साचा सच किस धाम सुहाए, कवण सच तन मन काया जाए रच, कवण जिह्वा आख सुणाईए। कवण दुआरे रिहा नच्च, बाहों पकड़ कोल बहाईए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंगे सच वस्त, सति संतोखी धीर धराईए। साचे सच की वड्याई, काया भाण्डा दीसे कच्च, अन्तिम वेले भन्न वखाईए। पंजां तत्तां रिहा मच्च, तृष्ना अग्न इक्क लगाईए। वस्त पाउँणी नाम सच्च, पूरी एका आस कराईए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना माया भरम भुलाईए। सतिगुर सावण सति धाम सुहाया। बहत्तर नाड़ी ना उबली रत, जोती नूर ना किसे वखाया। गरीब निमाणयां घर घर बैठयां रक्खे पति, अन्दर मन्दिर जिस ध्याया। साध संत किसे ना आया हथ्थ, आप आपणे रंग समाया। शब्द दात ना दित्ती किसे वत्थ, काया रंग ना किसे चढ़ाया। माया राणी पाए नत्थ, वेले अन्तिम बचन सुणाया। कथनी सभ दी रिहा कथ्थ, आत्म भरम भउ गुवाया। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण विच समाया। संत सुहेले रहे पुकार। सावण सावण कहिंदे यार। जैमल गया भेख धर, जिउँ बावन मिले ना किसे मीत मुरार। आपणी हथ्थीं ना आप फड़ाया किसे दामन, घर घर बैठे करन विचार। गरीब निमाणयां सदा जामन, रसना गायण करन पुकार। मेट मिटाए अन्धेरी शामन, अट्ठे पहर ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, सतिगुर सावण पतित पावन जोती नूर जोत निरँकार। हरि धर्म जैकार विच संसारया। एका देवे शब्द अधार, साची वस्त अपर अपारया। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, सतिजुग दोए जोड़ करे निमस्कारया। कलिजुग काले पैणी मार, चारों कुन्ट जन्त हंकारया। गुरमुख

साचे पार उतार, बेड़ा बन्न्हे बन्न्हणहार आप अख्वा रिहा। आपे मेल मीत मुरार, संग सुहेला आप अख्वा रिहा। मानस देही झूठा यार। नार भतार कन्त सुहागी इक्क मिला रिहा। बेमुख जीवां बाजी अन्तिम जाणी हार, शब्द सार ना कोई पा रिहा। एका देणी शब्द धार, बेमुहाणा जगत रुढ़ा रिहा। गुरमुख बख्शे चरन प्यार, बिधाता नाता आप जुड़ा रिहा। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, हँकारी घोड़ा इक्क दुड़ा रिहा। हरिजन साचे लए उभार, सोहँ पल्लू आप फड़ा रिहा। दरगाह साची शब्द उडार, दर दुआरे आप बहा रिहा। गुण गुणवन्ता कर शृंगार, चोली नाम तन पहना रिहा। शब्द बख्शे फूलनहार, सोहँ सेहरा सीस गुंदा रिहा। शब्द घोड़ा कर त्यार, वाग आपणे हथ्थ रखा रिहा। गुरमुख साचे ख़बरदार, सच सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा। आप चढ़ाए वारो वार, इक्क इकल्ला खेल रचा रिहा। दरगाह साची धाम न्यार, सच महल्ला आप वसा रिहा। कोई ना दीसे पंचम यार, एका धार प्रेम वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे साची बणत बणा रिहा। सतिजुग साचे जाग, सुण सुखमन रागया। जन भगतां आत्म लग्गे भाग, बुझे माया अग्नी आगया। मिले मेल हरि कन्त सुहाग, आपे धोए पिच्छले दागया। दर दुआरे हँस बणाए काग, दीपक जोती जगे चिरागया। चरन कँवल प्रभ जाणा लाग, धुर दरगाही आया भागया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे इक्क सुणाए सोहँ सच्चा रागया। सतिजुग साचे सच हरि पुकारया। देही भाण्डे काचन कच्च, आपे घड़े हरि ठठयारया। माटी पुतले रहे नच्च, नौ दुआरे जगत गंवारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धर, करे खेल वारो वारया। सतिजुग पाई सार सुरत संभालीआ। प्रभ अबिनाशी बख्शे चरन प्यार, कलिजुग रैण घटा कालीआ। अमृत देवे ठंडी धार, धुर दरगाही सच दलालीआ। बजर कपाटी जाए पाड़, फल लगाए काया डाल्हीआ। पंजां चोरां देवे झाड़, शब्द वज्जे काड़ काड़ तीर गुलालीआ। हउमे ममता देवे साड़, अट्ठे पहर करे रखवालीआ। जगे जोत बहत्तर नाड़, दीपक जोती सच दवालीआ। साचे घर धर्म अखाड़, लग्गा रहे दिवस रैणालीआ। गुरमुख साचे संत सुहेले कर कर मेले शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ह, जो जन आए सवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा पाली, अट्ठे पहर करे रखवाली, बणया रहे सच्चा हालीआ। सतिजुग साचे सुत्त, उठ बलवानया। आप उठाए पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, करे खेल विच जहानया। कलिजुग बदल गई रुत्त, मिटदी जाए घटा कालीआ। जूठे झूठे मिटणे बुत्त, माता गोद ना कोई उठालीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा बणया आप दलालीआ। बणे आप दलाल गरीब निवाज्जया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, नौ दुआरे साजन साज्जया।

शब्द मारे इक्क उछाल, पवणी मात पताल अकाश गाज्जया। आप सुहाए अमृत सच्चा ताल, अनाहद धुन मारे अवाज्जया। गुरमुख साचा मारे छाल, ना जाणे वेला कल कि आज्जया। नाम मोती मिले अनमुल्लड़े लाल, आप आपे पड़दा काज्जया। काया मन्दिर दीपक जोती जगे मस्तक थाल, अट्ठे पहर रखावे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धराए, प्रगट होए देस माज्झया। सतिजुग नाउँ सति सति सतवन्तया। जन भगतां दे समझावे मति, बेमुखां माया पाए बेअन्तया। ना कोई लाए अज पज, शब्द डोरी जाणा बज्झ, वड वड साधन संतया। जन भगतां पड़दे रिहा कज्ज, अमृत आत्म प्याए रज्ज, आप बणाए साची बणतया। एका काअबा एका हज, एका ताल रिहा वज्ज, गाए राग वार मल्हार बसंतया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे वड्याई वड वडा जीव जन्तया। हरि साचा नाम सति उपजाया। आपे रक्खे जगत पति, दे मति रिहा समझाया। लक्ख चुरासी लथ्थी सत्थ, राह हथ्थ किसे ना आया। जम की फाँसी काया पत्थर, जगत मलाह ना कोई बणाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाया। सच सुनेहड़ा ताल शब्द वजन्तया। आपे बन्न्हे मात बेड़ा, मिटदा जाए जगत झेड़ा, प्रभ साचा खोज खुजन्तया। आपे करे सच निबेड़ा, काया वसे नगर खेड़ा, मिले मेल आदिन अन्तया। खुल्हा वखाए हरि जी वेहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रखे पति पतित पतवन्तया। सति संतोख धर्म ज्ञान। धर्म ज्ञान विच जहान। विच जहान भगत भगवान। भगत भगवान इक्क निशान। इक्क निशान वाली दो जहान। वाली दो जहान धर्म खण्ड कर्म खण्ड गऊ गरीबां आया गले लगान। आपे पाए आपणी वंड, सोहँ फूलन बरखा आनपान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति संतोख गुरमुखां दीआ ब्रह्म ज्ञान। सति संतोख शब्द शृंगारया। चरन दासी मुक्ती मोख, फूलनहार तन पहना रिहा। कलिजुग मेटण आया दोख, गुरमुख साचे आप जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग काया उच्चा कन्ढ्ढा, नीवें ढाह आप वखा रिहा। उच्चा कन्ढ्ढा उच्च दिवार। वेले अन्तिम अन्त पाए वंडा, आपे ढाहे वारो वार। निथावयां थांउँ विच ब्रह्मण्डा, उप्पर छप्पर प्रेम प्यार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ गरीब निमाणयां एका बख्शे चरन प्यार। मूंह काला पंज यारया। पंचम होए ख्वार दर द्वारया। मिल्या मेल मीत मुरार, किरपा करी अपर अपारया। काया सीत ठांडे दरबार, रसना चीत नाउँ निरंकारया। इक्क वसाए सच्चे घर बाहर, उच्च महल्ल शब्द अटारीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग काला मुख, तन मन उतरे झूठा दुःख, इक्क उपजाए आत्म सुख,

हरि रंग गुरमुख साचा माणया। मुख काला कालख छाहीआ। पंजां चोरां आपे लाई सन्न्ह, सच सुल्ताना बेपरवाहीआ। धर्म राए दी कटे फाही, आपे तारे पकड़ बांहीआ। दूसर कोई जाणे नाही, अचरज खेल कलि वरताईआ। होए सहाई सभनी थाँईं शब्द हलूणे रिहा जगाईआ। पंजे रोवण मान धाही, प्रभ साची किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आपे आप बणाईआ। मन सवाए सुरती जागे। सुरती जागे पंचन चोर भाजे। पंचन चोर भागे, एका उपजे रागे। एका उपजे राग प्रभ चरनी लागे। प्रभ चरन लाग धोए दागे, धोए दाग हरि कन्त सुहागे। कन्त सुहाग सदा सुहेला गुरमुख उठाए सोए, सदा सदा सद आपे जागे। हरिजन अवर ना जाणे कोए, लोकमात कवण हँस कवण कागे। दीपक जोती किस दर बलोए, गुरमुख बन्न्हे शब्द डोरी तागे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीआ दान दातार अकारा रूप अगम्मा शब्द उडार, आप आपणे हथ्थ रक्खे वागे। सतिजुग सुरत संभाल मात उपानया। फल लग्गे तेरे डाल्ह, गुरमुखां बेड़ा बन्नया। एका मारे नाम उछाल, मेट मिटाए दूई द्वैती बन्न्हया। ना कोई शाह ना कोई कंगाल, देवे धन नाम वड धन धनया। जन भगतां सदा सदा दलाल, बेमुखां दिस ना आए आत्म अन्न्हया। अट्ठे पहर करे रखवाल, पंचां पंचां आपे डंनया। जोती जगे काया माटी साचे थाल, सुणे सुणाए राग साचा कन्नया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, गुरमुख विरला मात मन्नया। काया काअबा दो दोआबा इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, दूजा ना कोई दीसे छप्पर छन्नया। हरि हरि संत सुहेले रिहा भाल, आपे पिता आपे मात आपे जनणी जनया। आदि अन्त ना खाए काल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी करे हंनया बन्न्हया। सतिजुग सुरत संभाल, नाम उपाया। फल लगे काया डाल्ह, गुरमुखां दे हरि ख्वाया। चरन प्रीती निभे नाल, मात रीती रिहा चलाया। मानस देही लक्ख चुरासी विच्चों जीती, भाण्डा भरम भउ भनाया। काया रहे सदा अतीती, गुणवन्ता हरि हरि रसना गाया। लेखा चुक्के मन्दिर मसीती, गुरदुआरा कोई नज़र ना आया। सदी चौधवीं अन्तिम बीती, जोती जामा हरि जी पाया। बेमुख भरन आपणी कीती, वेला आपणा आप गंवाया। गुरमुख गाए सुहागी गीती, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया। अट्ठे पहर परखे नीती, दिस किसे ना आया। मानस देही गुरमुख साचे जीती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसन रसायणी जिस ध्याया। सतिजुग साचे सांत सति वरताया। प्रभ अबिनाशी बैठ इक्क इकांत, राह आपणा आप चलाया। दीपां लोआं मारे झात, पुच्छे वात हरि रघुराया। लोकमाती देवे दात, सोहँ साचा जाप जपाया। बरन अठारां भैण भ्रात, चारे वरनां इक्क कराया। उत्तम रक्खी हरि जी ज़ात, चरन प्रीती रिहा सिखाया। आपे बख्शे कमलापात, अन्दरे अन्दर सर्ब समाया। ना कोई पुच्छे ज़ात

पात, एका रंगण रिहा रंगाया। ना कोई वेला दस्से प्रभात, अट्ठे पहर दूण सवाया। रैण दिवस पुच्छे वात, आलस निन्दरा मगरों लाहया। मेट मिटाए अन्धेरी रात, हँकारी जिंदा आप तुड़ाया। अमृत देवे बूंद स्वांत, काया ठंडी ठार रखाया। आपे पिता आपे मात, जगदीसर जगत जोग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे साचा धर्म रिहा चलाया। सतिजुग तेरा साचा ताम, प्रभ साचा आप पकांयदा। लक्ख चुरासी लेखे लग्गे झूठा चाम, कम्म किसे ना आंयदा। कोई ना पए वेले अन्तिम दाम, साचे हट्ट ना कोई विकांयदा। गुरमुख विरला पीवे अमृत आत्म साचा जाम, साचा लाहा खट्ट जगत सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन लपेटे शब्द पट्ट, दूई द्वैती मेटे फट्ट, दुरमति मैल देवे कट्ट, शब्द दुशाला इक्क पहनांयदा। सतिजुग सखी सुल्तान, तख्त सुहाया। प्रभ दाता मेहरवान, दया कमाया। हथ्थ फड़ाए धर्म निशान, सोहँ डण्डा सच्चा लाया। करे खेल गोपी काहन, मण्डल रास ब्रह्मण्ड कराया। जोती जगे कोट भान, भेव किसे ना पाया। गुरमुख विरला करे चरन धूढ़ इशनान, दुरमति मैल रिहा गंवाया। हरिजन मिले गुण निधान, पल्लू नाम रिहा फड़ाया। लक्ख चुरासी पीण खाण, जन हरि सोया आप जगाया। इक्क झुलाए धर्म निशान, जै जैकार कराया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूरी जोत कर अकार, एका रंग रिहा चढ़ाया। सतिजुग साचा राज राज राजानया। शब्द सीस साचा ताज, आपे बन्न्हे हरि भगवानया। करे खेल देस माझ, वेस भेस किसे ना जाणया। चार वरनां बन्न्हे सांझ, दर दरवेश आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्ता गुण निधानया। सतिजुग साची जोत जगत निरालीआ। मिट जाए वरन गोत, एका दिसे राह सुखालीआ। लक्ख चुरासी रिहा झोक, कलिजुग रैण घटा कालीआ। गुरमुखां सुणाए एका शब्द शलोक, सर्ब तट्टां होए बेहालीआ। हरि का भाणा कोई ना सके रोक, ना कोई जाणे शाह कंगालीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण एका एक जोत अकालीआ। सतिजुग साचे शब्द मात उग्घाड़या। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, बेमुख चबाए आपणी दाढ़या। भगत जनां हरि हिरदे वाचे, दरस दिखाए साचो साचे, घोड़े आपे चाढ़या। जूठ झूठ ना प्रभ दर नाचे, नेड़ ना आए पंचम धाड़या। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात वेखे इक्क अखाड़या। सतिजुग साचा हो त्यार, लोकमाती चरन टिकांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, कलिजुग लेखा बाकी आप लिखांयदा। माया राणी वड जरवाणी होए ख्वार, रिखी नार ना कोए पावे मात सार, हाहाकार करांयदा। भरमे भुल्ले जन्त गंवार, दर दर घर घर विभचार, साची सार ना कोई पांयदा। शब्द सरूपी मारे मार, ना कोई वेखे नर नार, बेमुख

जीवां बेड़ा आप रुढ़ांयदा। गुरमुख साचे सच प्यार, साची गली मीत मुरार, सिध्धा राह इक्क वखांयदा। एका दिसे दर दरबार, खिड़ खिड़ हस्से सच्ची सरकार, शब्द निराले अन्दर वसे ना कोई दूसर पहरेदार, साचे धाम आप सुहांयदा। गुरमुख चढ़े वारो वार, बांह फड़े कन्त भतार, कोई ना अड़े संत दुलार, साचा राह आप वखांयदा। अमृत आत्म बख्शे साची धार, बजर कपाटी आर पार। तीर्थ ताटी वड संसार, औखी घाटी पार करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म भरम निवार, पूर्ब कर्म मात विचार, साची धार इक्क बनाँयदा। सतिजुग साची धार आप रखाईआ। गुर शब्द मन्त्र प्यार, साची रीत रिहा चलाईआ। नाता तुट्टे वेद चार, पुराण अठारां कोई ना गाईआ। ना कोई दीसे संग मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा दए दुहाईआ। खाणी बाणी होई त्यार, कलिजुग काली दिसे धार, एका राह अन्तिम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सति पुरख निरँजण आप आपणी कार कमाईआ। सतिजुग साची मति बुध बिबेकया। आपे देवे धीरज मति, तन काया ना लग्गे सेक्या। शब्द सरूपी बन्न्हे यति, हरि आपे वेखी वेख्या। जन भगतां जाणे मित गति, एका एक एकम एकया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुकाए अगला पिछला लेखिआ। सतिजुग मिली दात सर्ब सिक्दारीआ। आपे पुच्छे अन्तिम वात, कलिजुग अन्तिम रिहा कुरलाया। सतिजुग साचे मारे झात, साची रंगण रिहा चढ़ाया। कलिजुग वेखे काली रात, साचा चन्द कोई दिस ना आया। सतिजुग साचा बैठ इकांत, जन भगतां रिहा जगाया। कलिजुग काले तुट्टा नात, भैण भ्राता रिहा तजाया। सतिजुग साचा अमृत बख्शे बूंद स्वात, जन भगतां निझर धार रिहा चुआया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे साचा ताज मार अवाज़ देस माझ, आपणी हथ्थीं रिहा पहनाया। सतिजुग साचा ताज सीस रखंदड़ा। प्रभ अबिनाशी रक्खे लाज, सद बख्शिंदड़ा। सोहँ देवे सच्चा दाज गुणी गहिंदड़ा। कलिजुग काले खुल्हा पाज, चारे कुन्टां होए निन्दड़ा। जगत कुरीती मुक्के राज, ना कोई जाणे जीव जहंदड़ा। आपणा साजन रिहा साज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नित नवित्ता कवण जाणे वार थित्ता, आपणे रंग शब्द संग सदा सदा वसंदड़ा। शब्द बाज हरि उडाया ए। आपे बख्शे आपणा ताज, सीस जगदीस आप पहनाया ए। साचे साजन रिहा साज, शब्द सरूपी मेल मिलाया ए। जन हरि रक्खण आया लाज, ना भेव मात रखाया ए। आप कराए आपणा काज, संगी साथी ना कोई अख्वाया ए। शब्द सरूपी मारे अवाज़, भगतन हिता रिहा जगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग समाया ए। शब्द उडारी बाज आप लगांयदा। काया मन्दिर उच्च पटारी, चारे कुन्टां आप वखांयदा। दहि दिशा वेखे वारो वारी, ना कोई दूसर धाम वखांयदा। जन भगतां करे नाम वणज वपारी, एका वस्तू झोली पांयदा। मनमति भौंदी

जाए ख्वारी, गुरमति साची इक्क धरांयदा। दुरमति करे हाहाकारी, हरिजन कोई ना लागे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समांयदा। हरि बाज उडार आप लगाईआ। माया रूपी पसर पसार, शाहो भूप दिस ना आया। लक्ख चुरासी रिहा विचार, जम की फाँसी मात लगाईआ। ना कोई दीसे नर नार, जगत जगदीशे रचन रचाईआ। ईसा मूसा आई हार, संग मुहम्मद दए दुहाईआ। कलिजुग काली रैण अंध्यार, दीपक जोती ना कोए जगाया। मनमुख रोंदे धाहां मार, धर्म राए दए सजाईआ। गुरमुख साचे उतरे पार, चरन दुआरे रिहा बहाईआ। देवे वस्त नाम अपार, आत्म झोली हरि भराईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द साची धार, शब्द बाज इक्क रघुराईआ। करे खेल आपणी वार, संत असंत भेव ना राईआ। चढ़े चन्द विच संसार, नौ चन्दी ख़ुशी मनाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी आर पार, सत्तां दीपां रिहा हिलाईआ। पुरीआं लोआं कर पसार, देवी देवत रिहा जगाईआ। करोड़ तेतीसा कर त्यार, सुरपति राजे इंद दए हिलाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, तख्त ताज़ रिहा दवाईआ। मारे आप शब्द उडार, शिव शंकर रिहा जगाईआ। शिव शंकर ख़बरदार, प्रभ पूरे दया कमाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, कलिजुग माया मगरों लाहीआ। आउँणा जाणा वारो वार, भीतर कोई रहण ना पाईआ। कलिजुग औध गई हार, ना होए कोई सहाईआ। प्रगट होए नर अवतार, साची रचना आप रचाईआ। सिँघ जगदीसा कर प्यार, जुगती जुगत आप बणाईआ। नौ दुआरे धर्म दरबार, नौ दर वेखे हरि रघुराईआ। दसवें सुत्ता पैर पसार, दिस किसे ना आईआ। अट्ठे पहर रहे त्यार, गुरमुखां गोद उठाईआ। साची पुरी लए उसार, एका धार शब्द बंधाईआ। जगे जोत इक्क निरँकार, जगत अकारा रिहा कराईआ। राज रजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा उठाईआ। चारों कुन्टां पैणी मार, दूसर सार कोई ना पाईआ। इक्क वखाए सच्चा घर बाहर, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। चारे कुन्टां हरि विचार, दहि दिशा रिहा तकाईआ। आप अपरम्पर मीत मुरार, पीतम्बर रिहा सुहाईआ। गुणवन्ता गुण विचार, पूरन भगवन्ता खेल रचाईआ। वेख वखाणे शिव द्वार, शिव शक्ती आप टिकाईआ। आप उठाए कर प्यार, वेला अन्तिम दए सुहाईआ। दूसर कोई ना दिसे यार, मीत मुरार ना कोई अख्वाईआ। आप उठाए भुजा पसार, चतुर्भुज हरि रघुराईआ। साचा करे मात विहार, कलिजुग कल रिहा वरताईआ। गुरमुख साचे कर दीदार, उतरे पार ख़ुशी मनाईआ। जगत माया होई ख्वार, पाई सार देर ना लाईआ। एका देवे नाम अधार, सोहँ अक्खर आप पढ़ाईआ। सोहँ पढ़या विच संसार, पौड़े चढ़या अपर अपार, सिँघ पाल ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी हो दयाल, आपे परखे आपणे लाल, फल लगाए साचे डाल्ह, पुरी ब्रह्म रिहा सुहाईआ। पुरी ब्रह्म पूर कर्म, ना मरे ना जाए जम्म, नेत्र नीर ना डिगे छम्म,

एका शब्द अधार रखाईआ। नाता तुट्टा हड्ड मास नाड़ी चम्म, घनकपुर वासी साची बणत बणाईआ। दया कमाई हरि रघुराई ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म रूप सद समाईआ। गगन पताली हिल्ले थम्म्ह, पुरीआं लोआं रिहा उठाईआ। जोती शब्द प्या जम्म, पवणी झूला रिहा झुलाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, साचा भाणा इक्क वखाईआ। आपे जाणे आपणा कर्म, ना कोई भेव ना कोई भरम, आपणे रंग सद रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलारे, किरपा कर उतरे पारे, लोकमात दए वड्याईआ। देवे लोकमात वड्याई, पुरी ब्रह्म भाग लगाईआ। साची वज्जी जगत वधाई, लोआं पुरीआं पुरीआं लोआं मंगलाचार कराईआ। दर घर साचे ना होए कदे जुदाई, वाहवा साची सेव कमाईआ। मिल्या मेल साचे माही, विछड़ कदे ना जाईआ। एका एक हरि रघुराई, वेख वखाणे सभनीं थाँईंआ। दूसर कोई दीसे नाही, आपे पकड़ उठाए बाहींआ। ना कोई भैणा ना कोई भाई, मात पित ना कोई अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अगम्मा आपणी रचन रिहा रचाईआ। कलिजुग काली धार भरम संसारया। मानस देही झूठा चर्म, कलिजुग जीव ना किसे विचारया। सति संतोख ना कोई जाणे साचा धर्म, माया रुल्ले आत्म हंकारया। ना कोई जाणे पूर्ब कर्म, दर दुआरा हरि निरँकारा कोई ना पाए सारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जाणे आपणी धारया। साची धारा हरि बणाईआ। लक्ख चुरासी गई हर, प्रभ अबिनाशी सार ना पाईआ। कोई ना दीसे साचा घर, मदिरा मासी देण दुहाईआ। अमृत आत्म किसे ना मिले साचे सर, अट्ठ सट्ठ तीर्थ पति गुवाईआ। साचा नाम ना देवे कोई वर, साधां संतां मति ना राईआ। बेमुख जीवां आपणा कीता लैणा भर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर, लोकमात वज्जी वधाईआ। हरिजन जाए सरनी पड़, पंजां चोरां नाल लड़, पुरख अबिनाशी लए फड़, एका अक्खर जगत वक्खर रिहा पढ़ाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुरमुख वेखे अन्दर वड़, जोती खेल हरि रघुराईआ। दस्म दुआरी बैठा चढ़, कोई ना सके मात फड़, नौ दुआरे सर्ब हलकाईआ। साचे घाड़न रिहा घड़, बेमुख जीव जाण झड़, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी लए फड़, अग्न जोत जाण सड़, कलिजुग कालख मथ्थो लाईआ। गुरमुख साचे संत सुहेल, दरगाह साची साचे मेले, साची बणत हरि बणाईआ। अचरज खेल हरि जी खेले, आपे गुर आपे चेले, धर्म राए दी कटे जेले, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भेव रिहा छुपाईआ। आपणा भेव आप छुपाया। देवी देव किसे दिस ना आया। हरिजन विरला लाए सेव, आप आपणी दया कमाया। गुरमुख विरला गाए रसना जिहव, सोहँ साचा शब्द पढ़ाया। अमृत आत्म फल खवाए

साचा मेव, पुरीआं लोआं किसे हथ्थ ना आया। पुरख अबिनाशी अलख अभेव, घट घट वासा जोत प्रकाशा इक्क कराया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा संग निभाया। कलिजुग काले संग आप निभांयदा। इक्क चले अवल्लड़ी चाले, शब्द घोड़े तंग कसांयदा। फल दिसे ना किसे डाल्हे, उच्चे मन्दिर हरि जी ढाहिंदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाले, आप आपणी गोद उठांयदा। चरन प्रीती निभे नाले, दीपक जोती तन जगांयदा। काया मन्दिर इक्क वखाले, सच्चा धर्म अनहद शब्द धुन उपजांयदा। तन पहनाए साचा शब्द साची माले, धुर दरगाही गुंद लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, तीन लोक जगत धुंद अन्ध अंध्यार कर पसार विच संसार, आपणा पड़दा पांयदा। माया पड़दा पाए हरि बलवानया। ना कोई जाणे जीव नादान, भरमे भुल्ले जीव नादानया। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, घट घट वेखे वेख वखाणया। गुरमुख साचे वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी ना मात पछानया। आप बिठाए शब्द बिबाण, उडे उडावे वाली दो जहानया। हथ्थ फड़ाए धर्म निशान, चार कुन्ट दहि दिशा वेख वखानया। पुरीआं लोआं इक्क ज्ञान, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा होए हैरानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, छोटे बाले कर त्यार, नर हरि सच्ची सरकार, देवे माण भगत भगवान, आप मिटावे आवण जाणया। आवण जावण कट, भरम निवारया। दूई द्वैती मेटे फट, कर्म विचारया। जोती जगे काया मट्ट, वसे घट घट हरि निरंकारया। जगे दीपक घट घट, खुल्हे धर्म साचा हट्ट, सच्चा करे वणज वपारया। एका नाम रसना चट्ट,, तन पहनाए शब्द साचा पट्ट, गुरमुख लैण लाहा खट्ट, एका मिल्या तीर्थ तट्ट, सच सरोवर दस्म दुआरया। लक्ख चुरासी होई भठ, कलिजुग काया मीठा मट्ठ, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गए नठ, गंगा गोदावरी माण गंवा रिहा। आप गिड़ाए उलटी लट्ठ, सतिजुग साचे तेरी चट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात मार झात बैठ इकांत आपे आप करा रिहा। बैठा इक्क इकांत खेल रचाईआ। हरिजन देवे अमृत बूंद स्वांत, काया ठंडी ठार कराईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, चिट्टे अस्व तंग कसाईआ। कलिजुग वेखे अन्धेरी रात, सोहँ बत्ती इक्क जगाईआ। प्रगट होए विच मात, झूठे जुग मिले वड्याईआ। करे खेल बहु बहु भांत, गुर गोबिन्दा लेख लिखाईआ। मेट मिटाए ज़ात पात, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। एका शब्द पिलाए सीरथ, वेद पुराण दए दुहाईआ। नाम निरँजण साचा राथ, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाईआ। कलिजुग काला टिक्का मस्तक माथ, खाणी बाणी मात कुरलाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद ना देवे साथ, चार यारां वक्त चुकाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, अञ्जील कुरानां पाए फाहीआ। जन भगत निभाए सगला साथ, सज्जण सुहेला आप अख्वाईआ। सतिजुग साचे तेरी गाथ, सोहँ शब्द मिले वड्याईआ। भाणा रक्खे

आपणे हाथ, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा हिलाईआ। अन्तिम सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, सिँघ मनजीते वंड वंडाईआ। जोती जामा घर दसरथ, कृष्ना काहना खेल रचाईआ। सगल वसूरे जाण लाथ, सति पुरख निरँजण जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, साध संत रिहा जगाईआ। साध संत दया कमाए आप जगांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, भरमे भरम भुलांयदा। ना कोई जाणे जीव जन्त, शब्द डंक ना कोई वजांयदा। भुल्ले रुल्ले राउ रंक, प्रगट होए वासी पुरी घनक, शब्द दमामा इक्क वजांयदा। हरिभगत वड्याई जिउँ जन जनक, द्वार बंक मात प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणे भाणे आप रहांयदा। आपणे भाणे आप समाए समरथया। साची रचना रिहा रचाए, बीस इक्कीसा हरि रघुराए, लक्ख चुरासी मथन मथया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, पूरन कामा आप कराए राज राजानां पाए नत्थया। शब्द घोड़ा इक्क रखाए, जुड़या जोड़ा हरि सरनाए, महिंमा अकथ कथन अकथया। कलिजुग वक्त रहि गया थोड़ा, माया राणी दए दुहाए धुर दरगाही आया दौड़ा, निहकलंकी जोत प्रगटाए। गगन पताली एका गेड़ा, ना कोई जाणे लम्बा चौड़ा, दिस किसे ना आए। प्रगट होया ब्राह्मण गौड़ा, कलिजुग वेले अन्तिम बौहड़ा, वेद व्यासा गया लिखाए। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग काया कौड़ा रीठा, अन्तिम भन्न वखाए। कलिजुग काली धार, मन बौरानया। मूर्ख मुग्ध गंवार जीव पछानया। पंज तत्तां करन प्यार, एका मिल्या पुरख सुजानया। ना कोई दे समझावे मता, पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणया। ना कोई धीरज ना कोई जता, ग्रन्थी पन्थी बेमुहानया। अल्ला राणी सिर उठाया पापां भत्ता, भुक्खी होई अञ्जील कुरानया। चारों कुन्ट पाणी तत्ता, कलिजुग कहर अन्त वरतानया। प्रगट होए कमलापाता, जोती जामा श्री भगवानया। लक्ख चुरासी सथ्थर लत्था, मारे तीर शब्द निशानया। लाड़ी मौत उठाए कंधी भथ्था, विंन्ही जाए राज राजानया। प्रभ अबिनाशी फड़ फड़ पाए नत्था, वड वडे शाह सुल्तानया। दूसर कोई ना दिसे पता, दहि दिशा होए वैरानया। एका शब्द चले साची कत्था, राग छतीस वक्त चुकानया। गुरदुआरा मन्दिर ना कोई टेके मत्था, आत्म हीण बेईमानीआ। प्रगट होए हरि समरथा, नर नरायण बली बलवानया। शब्द कटार फड़े हथ्था, मारे वारो वारी दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग काला वेस कर, तोड़े माण जगत अभिमानया। कलिजुग काला वेस कालख रंगया। जोती जामा माझे देस, मेट मिटाए शाह फिरंगीआ। आपे नर हरि नरेश, आपे घोड़े कसे तन्गया। चार वरनां दर दरवेश, बण भिखारा नाम दान एका मंगया। आपे रक्खे खुल्हे केस, खड़्हे दर ब्रह्मा महेष विष्नूं गणेश, सोहँ वज्जे ढोल मृदन्गया। किसे ना चले कोई पेश,

दर दुआरा कोई ना लँघया। ना कोई मनाए गणपत गणेश, शिवदवाले भुक्ख नम्गया। जोती जामा हरि प्रवेश, देवे दरस दान मूंहों मंगया। बाल अवस्था अल्हड़ वरेस, वड दाता सूरा सरबंगया। जोती जगदी रहे हमेश, अमृत धार वहाए आत्म साची गंगया। आपे वेखे जीउ पिण्ड साचा देस, दस्म दुआरे मूल ना सन्गया। कलिजुग जीव लभ्भदे फिरन श्री दस्मेश, बण अकाली कोई निहन्गया। सति पुरख को सदा आदेस, प्रगट होए माझे देस, होए सहाई अंग सन्गया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे वेखे परखे माड़े चन्गया। आपे परखे हरि दलाल, गुरमुख साचे साचे लाल। बेमुख जीव भाण्डे काचे, पंजां तत्तां झूठी खाल। मानस देही बन्दर नाचे, शब्द ना वज्जे सच्चा ताल। आत्म तृष्ना लग्गी आंचे, अट्ठे पहर रहण कंगाल। हरि हरि नाम साचो साचे, ना मंगे कोई कर सवाल। पुरख अगम्मा ना कोई वाचे, फल ना दिसे किसे डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, एका मारे शब्द उछाल। शब्द उछल हरि भगवानया। आपे वेखे शाह कंगाल, विच जहानया। कवण दुआरे वज्जे ताल, अनहद धुनी नाद धुनकानया। लेखे लग्गे काया माटी खाल, हरि नर जिस पछानया। अमृत आत्म मारे छाल, दुरमति मैल दूर करानया। नाम अनमुल्लड़ा लए भाल, जगे जोत जगत महानया। दीपक जोती मस्तक साचे थाल, मिले मेल साचे श्री भगवानया। एका मिले नाम दलाल, साचा मेल मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दरगाह साची साचे घर गुरमुख साचे आपे आप बहानया। दरगाह साची सच द्वार। दरगाह साची अट्ठे पहर एका लहर सदा सुहेला ख़बरदार। ना कोई आए ऐर गैर, सति सतिवादी वसे शहर, मिले मेल मीत मुरार। जगे जोती गहर गम्भीर ना कोई पुरख ना कोई नार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल कलिजुग अन्तिम वार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, करे खेल हरि निरंकारया। जोती जामा भेख अपार, गुरमुखां करे प्यारया। लक्ख चुरासी पाए सार, अन्दरे अन्दर वेख वखा रिहा। लेखा लिखे हरि द्वार, काया मन्दिर अन्दर जन्दर आप तुड़ा रिहा। शब्द सरूपी महल्ल उसार, आत्म सेजा इक्क सुहा रिहा। सुत्ता रहे पैर पसार, दिवस रैण दिस किसे ना आ रिहा। नौ दुआरे वसे बाहर, कलिजुग जीव भरम आप भुला रिहा। दसवें मेला मीत मुरार, इक्क इकेला धाम सुहा रिहा। पुरख अबिनाशी साची कार, गुरमुख साची नार आप बणा रिहा। नार भतारा कर प्यार, शब्द शृंगारा तन करा रिहा। साचा पाए फूलन हार, गण गंधरब बरखा ला रिहा। पवण उनन्जा छत्र झुलार, हरि जगदीसा बीस इक्कीसा सीस सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, माया भरम जग भुला रिहा। माया भरम भुलाए, विच जहानया। मानस देही जन्म गंवाए, शाह

सुल्तानया। साधां संतां दए सजाए, होए अभिमानया। जूठे झूठे दए मिटाए वेले अन्त मेटे निशानया। खाली हथ्थ फड़ाए ठूठे, दर मंगण सेठ सिठाणया। गुरमुख आप मनाए रूठे, देवे शब्द ब्रह्म ज्ञानया। आत्म रस सदा सुख अनूठे, उपजे धुन अनाहद बानीआ। माता कुक्ख ना लटके पुट्ठे, लक्ख चुरासी फंद कटानया। पुरख अबिनाशी साचा तुठ्ठे, जगे जोत विच जहानया। हरि संत मेले एका मुट्ठे, देवे माण चरन ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखानया। तन तीर्थ आत्म इशनान। हरि शब्द सीरथ ब्रह्म ज्ञान। प्रेम नीरथ गुर मेल मिलान। ना कोई वेखे शाह हकीरथ, ऊँच नीच ना राज राजान। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत वाली दो जहान। शब्द सीस ताज शृंगार। जगत जगदीस विच संसार। माया राणी रही पीस, लक्ख चुरासी होई विभचार। ना कोई कुरान ना कोई हदीस, वेद पुराण पैंदी मार। कवण करे प्रभ तेरी रीस, खाणी बाणी गई हार। एका छत्र झुल्ले हरि जगदीस, पवण उनन्जा छत्र झुलार। लेखा चुक्के बीस इक्कीस, अवतार चौबीस निहकलंक नरायण नर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग वसे, पुरीआं लोआं एका राह दस्से, नौ खण्ड वंड ब्रह्मण्ड पाए सार। पाए सार सर्ब घट वासीआ। जुगा जुगन्तर कर विचार, धरे जोत पुरख अबिनाशीआ। आवे जावे वारो वार, वड शाहो शाह शाबासीआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जगे घनकपुर वासीआ। निर्मल जोत कर अकार, जन भगतां करे बन्द खुलासीआ। देवे शब्द अपर अपार, सोहँ धीर हरि धरासीआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, चरन सरन इक्क रखाए, वरन बरन आप हो जाए, जन भगतां करे मानस देही रहिरासीआ। मानस जन्म संवार, शब्द जणाईआ। कोटन कोट भरम निवार, आत्म तृखा हरि बुझाईआ। शब्द चोट काया तन नगार, अनहद ताल इक्क रखाईआ। तीजे लोचन वेख विचार, देवे दरस आप रघुराईआ। नौवें करे बन्द किवाड़, दसवें जोती इक्क जगाईआ। दसवें वेख महल्ल अपार, पारब्रह्म पुरख पसार, साची सेजा इक्क सुहाईआ। गुरमुख सुहागी साची नार, कन्त कन्तूहला शब्द झूला एका एक मात हंढाईआ। आप चुकाए अगला पिछला मूला, लक्ख चुरासी पार कराईआ। नाम शब्द सच त्रिसूला, शिव शंकर हथ्थ फड़ाईआ। प्रगट होए दूलो दूला, डंक अंक इक्क लगाईआ। दर दुआरे आए जो जन भूला, दरगाह साची मेल मिलाईआ। हरिजन लोकमात फलया फूला, फुल्ल फुलवाड़ी सतारां हाढ़ी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कँवल फुल्ल आप मवल उप्पर धवल कृष्ना सँवल रंग वटाईआ। लाल रंग रंग मुरार। कलिजुग मंगी साची मंग, प्रगट होए विच संसार। शब्द घोड़े कस तंग, सोहँ पहने तेज़ कटार। चिट्टा अस्व मंगे मंग, नर नरायण

ख़बरदार। धर्म जैकारा इक्क मृदंग, चारों कुन्ट वज्जे वारो वार। आप निभाए आपणा संग, हरिजन बख्शे चरन प्यार। गऊ गरीबां कटे भुक्ख नंग, आत्म दर दुआरे भरे इक्क भण्डार। वेख वखाणे शाह सुल्ताने जीव महाने शाह फरंग, रूसा चीना मेल भतार। कलिजुग औध गई लँघ, मात पताली हाहाकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, करे खेल विष्नूं भगवानया, लक्ख चुरासी रिहा विचार। विष्नूं भगवान भरम भुलाईआ। लक्ख चुरासी होई हैरान, कवण जामा कवण रामा, कवण शामा कवण दमामा रिहा वजाईआ। विष्नूं अंस ना आवण जाण, ना कोई जाणे पीण खाण, अचरज खेल हरि रचाईआ। लक्ख चुरासी पाए एका आण, कलिजुग माया नौ निध अठारां सिद्ध दए दुहाईआ। नौ अठारां भेव मिट जाण, सरन सरनाई इक्क भगवान, वेद अथर्बण सार ना पाईआ। कलिजुग काला इक्क निशान, बरन अठारां करे पछान, गुरमुख साचे संत सुहेले कवण कूटे हरि रखाईआ। हरिजन जन हरि सरनी डिग्गे आण, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा रिहा मात बन्न्हाईआ। साचा बेड़ा कर त्यार, हरि कंधे आप उठाया ए। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पंजां चोरां घेरा पाया ए। ना कोई नारी ना कोई नार, ना कोई कन्त ना कोई भतार, हरि दातार नज़र किसे ना आया ए। जूठे झूठे जीव गंवार, माया लूठे विच संसार, काया भाण्डा खाली ठूट्ठे खैर बन्दगी किसे ना पाया ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा काला वेस, जन भगतां दुआरे दर दरवेश, आपे नर आप नरेश, दस दस्मेश जोती रिहा जगाया ए। दस्मेश दहि दिश धाम। चारों कुन्ट रिहा नस्स, दिवस रैण रामा राम। अट्ठे पहर रिहा झस, काया माटी झूठा चाम। गुरमुखां रिहा हिरदे वस, सोहँ जपाए साचा नाम। पंच पंचायण जाए नस्स, माया राणी एका ताम। शब्द मारे तीर कस, कोई ना लाए हरि जी दाम। आत्म प्याए अमृत निझर रस्स, मेट मिटाए अन्धेरी शाम। जोत प्रकाश कोट रवि ससि, एका एक हरी हरि नाम। दरस दिखाए प्रगट होए सरूप स्वच्छ। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरूप स्वच्छ। सरूप स्वच्छ स्वच्छ सरूपा। भेव जाणे मच्छ कच्छ, शाह सुल्तान वड वड भूपा। गुरमुख जगाए नस्स नस्स, बेमुखां दिस ना आए, ना कोई रंग ना कोई रूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत निरँजण पुरख अबिनाशी सति सरूपा। सति सरूप सर्ब घट मन्दिर। पवणी धूप जोत उजाला गुर गोपाला अन्दरे अन्दर। अमृत सीर तीजा नेत्र, अमृत जल धार डूंघी कन्दर। जन भगतां खोल्हे आत्म सोत, लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर। चुक्के भेव वरन गोत, मिले मेल निरँजण जोत, आत्म तुट्टे वज्जा हँकारी जन्दर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं

दे वसे अन्दर। मन चरन लग्न हरी द्वार। गुर वरनन भूपा दातार। जन जन जनण देवणहार सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त साध संत शब्द रक्खे भेव गुझ, उठाए श्री भगवानया। गुरमुख सुहेला इक्क इकेला चरन प्रीती गया लुझ, आत्म तृष्ना गई बुझ, मिल्या मेल हरि सज्जण सुहेल विच जहानया। जीव जन्त अग्न माया रहे भुज्ज, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात मार झात बैठ इकांत साध संत ना किसे पछाणया। साध संत ना करे विचार। माया पाई प्रभ बेअन्त, माया राणी चुकया भार। शब्द ना पाया साचा छंत, मिल्या मेल ना कन्त भतार। वेले अन्त अन्त भस्मंत, उडदी फिरे शार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाम धना, एका राग सुणाए कन्नां, तन पहनाए दया कमाए, आप आपणा सोहँ अक्खर जगत वक्खर, भगतन माला फूलन हार। भगतन माला हरि गुंदाईआ। लोआं पुरीआं वेख विचार, सोहणे सच्चे फुल्ल लै आईआ। मालण बणे हरि करतार, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश शिव शंकर बूटे लाईआ। आपे जाणे नर नरेश, लच्छमी चरन खुल्हे केस, लाल भूष्न फुल्ल कँवला हथ्थ उठाईआ। सुरपति राजा इन्द करे आदेस, करोड़ तेतीसा सेवा लाईआ। बाली बाला गुर दस्मेश, जगत रखवाला भगत प्रवेश, साची बणत रिहा बणाईआ। फुल फलवाड़ी गुर दस्मेश, जगत झण्डा शब्द डण्डा सिँघ जगदीशे रहे हमेश, प्रभ पाई वंडा भेव रहे ना राईआ। गुर संगत मात धर्म फुलवाड़ी कोई ना दीसे कंडा, प्रभ साची आप बणाईआ। सोहँ फड़या हथ्थ साचा कन्ढ्ढा, पूरे तोल रिहा तुलाईआ। गुरमुख बेमुख पायण वंडा, फूलन खारी नज़री आईआ। शब्द लपेटयां हरि जी खण्डा, नाम डण्डा दिस ना आईआ। बेमुखां वढ्ढे अन्तिम कंडां, गुरमुखां रिहा जगाईआ। वेखे खेल विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां रिहा हिलाईआ। गुर संगत भार वंडाया साची वंडां, सिँघ मनजीते सिर भार चुकाईआ। कलिजुग मेटे भेख पखण्डा, ज़ेरज़ अंडां वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां फूलन सेहरा सीस गुंदाईआ।

१२ भाद्रों २०१२ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाईपुर ज़िला अमृतसर

गुर मन्त्र कर प्यार मात पसारया। जपया जाप अजापा जप गुरू गुर जाप, गुर मन्त्र भेव न्यारया। जाणे जणाए आपे आप, अक्खर वक्खर इक्क सिखा रिहा। जोती जामा शब्द प्रताप, पाप पुन्न ना कोई वखा रिहा। लक्ख चुरासी रही कांप, कलिजुग काला वेस वटा रिहा। माया राणी चढ़या तैनूं ताप, साचा जाप जगत भुला रिहा। ना कोई माई ना कोई बाप, पुत्तर धी ना कोई अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साध

संत हरि जगा रिहा। साध संत हरि जणाईआ। जोती जामा भेख वटाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेख, दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी भुल्ली भरम भुलेख, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, ज्ञानी ध्यानी पंडत पांधे, प्रभ अबिनाशी सार ना पाईआ। माया राणी आत्म अन्धे, पंजां चोरां तन मन बांधे, साचा शब्द ना कोई जणाईआ। गुर गोबिन्दा वेख वखांदे, कलिजुग अन्तिम थक्के मांदे, आत्म दर ना कोई सहाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख साचे संत सुहेले इक्क इकेले नर नरायण दर दुआरे साचे बहिणा, रसना गाए आत्म जोती मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा रिहा लिखाईआ। कलिजुग काली रैण वक्त दुहागया। माया राणी वड वड डैण, गुरमुख विरला सोया जागया। दरस पेखे तीजे नैण, आत्म बुझाए तृष्ना आज्ञा। रसना किसे ना सके कहण, दर दुआरा एका छुट्टा, नौ दुआरे फिरे भागया। आप वहाए वहिंदे वहिण, चरन कँवल कँवल चरन हरि सरन ना कोई जन लागया। ना कोई मात पित ना भाई भैण, माया नागनी डस्से डैण, ना कोई मेल मिलाए कन्त सुहागया। कलिजुग अन्तिम चुकाए लहिण देण, मेट मिटाए अन्धेरी रैण, धरत मात तेरा साचा पूत सतिजुग सोया जागया। पुरख अबिनाशी आप परोए साचे सूत, वेख वखाणे चारे कूट, दहि दिश सुणाए एका सच्चा रागया। हरिजन जन हरि लक्ख चुरासी जाए छूट, पंजां चोरां कढ्ढे कूट, सरन सरनाई इक्क रघुराई, आत्म दर वज्जी वधाई, पवण सुनेहड़ा चांईं चांईं, जो जन जगत पित जगदीश्र सरनाई लागया। सतिजुग साचा उठ वेख वखानया। पुरख अबिनाशी पया तुट्ठ, जगाए गुरमुख बाल अञ्याणया। लक्ख चुरासी रिहा कुट्ठ, तख्तों लाहे राजे राणयां। किसे हथ्थ ना आए नाम मुट्ठ, मेट मिटाए वेद पुराणया। बेमुख जीव रहे रुट्ठ, एका भुल्लया हरि भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेट मिटाए शाह सुल्तान वड बलवान विच जहान वाली दो जहानया। वाली दो जहान खेल निरंकारया। आपे जाणे आपणी आण, ना कोई सके मात पछाण, आवण जावण खेल अपारया। भेखाधारी बावन बाम, जोती जामा रमईआ राम, पूरन करे आपणे काम, कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, जोती नूर गुण निधानया। गुरमुखां लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चाम, अमृत प्याए एका जाम, बेमुख भुंने जिउँ भठयाले दाणया। लक्ख चुरासी लाड़ी मौत एका ताम, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेख रेख हरि, दिस ना आए वड सुघड़ स्याणया। वड वड सुघड़ स्याणे भरम भुलाया। ज्ञानी ध्यानी करन ध्यान, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाया। मुल्लां काज़ी पढ़ पढ़ थक्के अंज़ील कुरान, ईसा मूसा लेख लिखाया। खाणी बाणी करे हैरान, भरमे भुल्ले माया रुल्ले, पाणी प्या काया चुल्हे अमृत आत्म सभ दे डुल्ल्हे, दर दरवेशा आदि पुरख अपरम्पर

स्वामी काल कलेशा नज़री आया। शब्द रक्खे तीर निशान, पावे सार वेद पुराण, करे खेल दो जहान, पुरीआं लोआं रिहा हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा करे तेज, शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, गुरमुख आत्म विछाई फूला सेज, पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत प्रकाशी साचे धाम एका आसण सच सिँघासण दास दासण लाया। दासी दास दरस दर द्वारया। हर घट रक्खे वास, खेल अपारया। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, अमृत धारा काया मट, दस्म दुआरी धाम सुहा रिहा। गुरमुख विरला रसना रस लए चट्ट,, जोती जगे लट लट, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। शब्द वखाए साचा पट, दूई द्वैती मेटे फट, अन्दर मन्दिर नाम हट्ट, गुरमुख वणजारा आप करा रिहा। लक्ख चुरासी पैणी भट्ठ, उलटी गिड़ी कलिजुग लट्ठ, मिट मिट जाणे अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी माण गंवा रिहा। हरि दुआरे इक्क इक्ट्ठ, पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, कलिजुग अन्तिम तेरी चट्ठ, सतिजुग साचा मात धरा रिहा। गुरमुख विरले आयण नठ्ठ, मिले मेल हरि समरथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, शब्द पाए नक्क साची नत्थ, डोरी आपणी हथ्थ रखा रिहा। जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, महिंमा हरि अकथ, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, जोत जगाए इक्क बस्त्र, पृथ्वी अकाश गगन गगनंतर, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला वेस दर दरवेश आपणा आप वटा रिहा। कलिजुग काला वेस काल वखाईआ। जोती जामा माझे देस, वेस अनेकां हरि रघुराईआ। ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष, शिव शंकर सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा सार ना पाईआ। आवे मात हमेश, मुच्छ दाढ़ी ना रक्खे केस, जोती नूर शब्द वड्याईआ। उज्जल तन हरि प्रवेश, मिटदे जाण दर दरवेश, तन कलन्दर आप अख्वाईआ। आप भुलाए नर नरेश, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेख रिहा वटाईआ। गुर गोबिन्दे भेख वटाया ए। जन भगतां मिटाए सगली चिन्दे, आत्म जोती दरस दिखाया ए। आप उपजाए साची बिन्दे, रक्त बूंद तन लेखे लाया ए। दर दर घर घर करन निन्दे, आत्म वज्जे हँकारी जिंदे, प्रभ आपणा भेव छुपाया ए। प्रगट होए हरि मृगिन्दे, भाग लगाए भारत हिन्दे, राज राजानां रिहा सुणाया ए। हरिभगत मिटाए आत्म चिन्दे, सर्ब जीआं आपे बख्शिंदे, एका दूजा भेव चुकाया ए। चार वरन रक्खे सरन वड दाता हरि गुणी गहिंदे, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रंगण रंग नाम रंगाया ए। रंगण रंग अपार, काया चोली प्रभ रंगाईआ। गुरमुखां करे प्यार, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। आत्म जोती कर अकार, दूजी देवे शब्द धार, तीजे पवण स्वासे रिहा जपाईआ। चौथे वेख वखाणे सच दरबार, संत सुहेले एका वर, पंचम घर सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। ना मरे ना जम्मे विच संसार, हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, ना कोई पवण

स्वासी वसे ब्रह्मण्ड, खण्ड वरभण्ड शब्द अधारा इक्क रखाईआ। लोआं पुरीआं पावे वंडे, कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, गुरमुखां आत्म रखे ठंडे, अमृत साचा जाम प्याईआ। धर्म झुलाए एका झण्डे, मेट मिटाए भेख पखण्डे, आत्म हँकारी जीव रंडे, चारों कुंट दिस ना आईआ। आप चढ़ाए साचे डण्डे, दस्म दुआरी काया पिण्ड सच ब्रह्मण्डे, साचा धाम इक्क सुहाईआ। वेख वखाणे उत्भज सेत्ज जेरज अंडे, आदि अन्त हरि वड्याईआ। आप उठाए शब्द खण्डे, चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्डे, लाड़ी मौत हरि उठाईआ। कलिजुग औध अन्तिम हंढे, बेमुखां भार उठाए पंडे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार चारों कुन्ट दए दुहाईआ। नाम निधाना कोई ना वंडे, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात मार झात इक्क इकांत हरि इकल्ला सच महल्ला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थला, पुरीआं लोआं मात पताल अकाश गगन, जोती नूर एका लग्न, जन भगतां मुख लगाए शब्द सगन, कलिजुग काया लगी अग्न, लक्ख चुरासी मात दगन, अचरज खेल रिहा वरताईआ। अचरज खेल हरि हरि अपारया। गुरमुख विरले जोती मेल, आत्म दर इक्क खुल्हा रिहा। शब्द बणाए सज्जण सुहेल, साचा वेला आप सुहा रिहा। दरस दिखाए इक्क अकेल, रंग नवेल दिस ना आ रिहा। आपे गुर आपे चेल, गुर गोबिन्दा भेख वटा रिहा। कलिजुग बेड़ा रिहा ठेल, शौह दरया धक्का ला रिहा। पारब्रह्म प्रभ अचरज खेल, आपणे भाणे आप समा रिहा। जन भगतां कटे धर्म राए दी जेल्ह, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। शब्द चढ़ाए साचा तेल, नाम वटना इक्क लगा रिहा। लाड़ी जोती होणा मेल, आत्म सेजा इक्क विछा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणे भाणे आप समा रिहा। आत्म सेजा कर विचार, प्रभ साचे मात विछाईआ। गुरमुख साचे हो त्यार, प्रभ साचा राह वखाईआ। अमृत बरखे किरपा धार, निझर रस मुख चुआईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, सुन्न अगम्मो बाहर रखाईआ। शब्द घोड़ा पवण उडार, उनन्जा पवण संग रलाईआ। पवण पती प्रभ पाए सार, साचा शब्द इक्क जणाईआ। साचा शब्द अगम्म अपार, दिस किसे ना आईआ। करनी करे करनहार करतार, दस्म दुआरी आप खुल्हाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, मिटाए अग्नी हाढ़, तत्ती वा ना कोई रखाईआ। पंचां चोरां देवे झाड़, आप चबाए आपणी दाढ़, नेड़ ना आए मौत लाड़, गुरमुख साचे धाम सुहाईआ। आप फिरे पिच्छे अगाड़, जोत जगाए बहत्तर नाड़, दर दुआरे देवे वाड़, पहरेदार आप अख्वाईआ। साची सेजा कर त्यार, पुरख अबिनाशी अन्ध अंध्यार, दीपक जोती इक्क उज्यार, शब्द मोती फूलनहार, ना कोई वरन ना कोई गोती, मिले मेल हरि मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म सेजा शब्द सिँघासण आपे रिहा सवाईआ। शब्द

सिँघासण देवे लोरी। साध संत जीव जन्त ना कोई जाणे अन्ध घोरी। माया पाए हरि बेअन्त, किसे दिस ना आए साचा कन्त, तन मन सुरत ना बन्न्हे शब्द डोरी। आपे जाणे आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त साजन साज देस माझ आप करे आपणा काज, बेमुखां कोलों करे चोरी। बेमुख निन्दक दुष्ट दुराचार, आत्म हंकारया। जोत निरँजण ना पाए सार, कवण जोती कवण गोती कवण वसे दर द्वारया। वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास्सया। निज घर रक्खे वास, भगत जनां हरि दासन दास, आदि अन्त ना होए विनास, साचा कर्म मात धर्म जगत भरम माया वरम तन एका एक लगा रिहा। गुरमुखां खोल्हे हरन फरन, इक्क रखाए साची सरन, पुरख अबिनाशी तरनी तरन, आप चुकाए मरन डरन, नर नरायण दरस दिखाए तीजे नैणां, स्वच्छ सरूपा वड वड भूपा, करे प्रकाश अन्ध अन्धकूपा, निर्मल जोती इक्क इकलौती आपणी आप जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण जोत बिराजे, चढ़या रहे शब्द घोड़े चिट्टे अस्व चिट्टे ताजे, राजन राज आपे आप अख्वा रिहा। चार वरन दर यात्रा, हरि हरि चरन द्वार। शब्द पाए तन साचा गात्रा, अट्ठे पहर पहरेदार। नाम लाए साची मात्रा, मीत मुरारा आप सच्ची सरकार। वसे बाहर वेद शास्त्रां, कथनी कथ ना सके विच संसार। करे खेल बहु बहु भातरां, रथ समरथ अपर अपार। हरि जन जन हरि इक्क बन्न्हाए चरनी नातरा, आदि आदि आदि पुरख अन्त अन्त अन्त सहार। चार वरन गलवकड़ी, चरन कँवल हरि मीत। शब्द फड़े हथ्थ तक्कड़ी, सदी बीसवीं रही बीत। बेमुख जीवां काया आत्म अक्कड़ी, अट्ठे पहर अपुट्ठी नीत। माया राणी शब्द जंजीरी जकड़ी, ना कोई जाणे वेला प्रभात। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां वेखे मार झात। चार वरन जग मीत, नर निरंकारया। सतिजुग अवल्लड़ी रीत, ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत ना गुरूद्वारया। नर नरायण आत्म चीत, सच लहिणा मेल भतारया। सदा सुहेला काया रक्खे ठंडी सीत, काया सोहे अस्थिल इक्क चुबारया। मानस देही लैणी जीत, रसना नांउँ हरि हरि उचारया। एका गाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर भगत उधारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां वेखे साचे घर दर द्वारया। चार वरन चार कुन्ट चार चुफेरया। प्रभ अबिनाशी उठ उठ रिहा वेख, जोती जामा धरया भेख, आपे लेख मात लिखारा आप आप अख्वा रिहा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, साध संत रहे वेख, कवण कूटे पुरख अबिनाशी जोत जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस कर, काली शाही मस्तक टिक्का बेमुखां तन ला रिहा। मस्तक टिक्का काली रेख, हरि साचे आप लगाईआ। आत्म दर कोई ना सके वेख, हउमे हँगता अग्न तन जलाईआ। ना कोई

वेखे आपणा लेख, पूरन बूझ ना कोई बुझाईआ। गुरमुख साचे संत जनां आप लिखाई धुर दरगाही एका रेख, वेले अन्तिम मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। एका इक्क भगवान, दो जहानया। एका एक निशाना खेल महानया। एका एक बीना दाना, वड वड दानया। एका एक पीणा खाणा, रसना रस इक्क वखानया। एका एक आदि अन्त टेक, आपे रहे सदा बुध बिबेक, जीव जन्त ना दिसे कोई निशानया। एका एक इक्क निशानी। एका एक वड विद्वानी। एका एक चतुर्भुज आत्म दाता शब्द ज्ञानी। एका एक भेव रखाए गुज्झ, जुगा जुगन्तर खेल नूरानी। एका एक लक्ख चुरासी रिहा बुज्झ, पारब्रह्म पुरख सुल्तानी। जोती जोत सरूप हरि, एका नाउँ सर्ब थांउँ जाणे बूझ ब्रह्म ज्ञानी। एका एक इक्क अकारा। शब्द टेक जगत जैकारा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आपे वसे धुँदूकारा। लक्ख चुरासी लिखे रेख, ना कोई जाणे लेख लिखारा। मस्तक साची लाए मेख, दीपक जोती कर उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे धाम न्यारा। एका एक इक्क हरि द्वारया। सृष्ट सबाई मंगे भिक्ख, फूलनहार सर्ब संसारया। ना कोई जाणे मुन रिख, ब्रह्मा वेद ना पाए भेद, पारब्रह्म ब्रह्म पार ना पाए सारया। आपे लेख रिहा लिख, अक्खर वक्खर ना कोई जाणे, खाणी बाणी दो जहानी जुगो जुग आपणी आप सुणा रिहा। हरि शब्द बुझाए आत्म तृख, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका एक रंग अनेक कर कर भेस आप वखा रिहा। एका एक आत्म धार, शब्द जैकार हरि जणाईआ। जोती नूर कर अकार, खुल्हे भेव दस्म दुआर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। निर्मल नीर अमृत धार, साचा शब्द कर प्यार, गुरमुखां मुख चुआईआ। पंजां तत्तां वसे बाहर, धीरज जता सति संतोख आत्म मोख धर्म गाणा जगत निशाना एका हथ्थ बन्न्हाईआ। आपे आप मेहरबाना, करे खेल दो जहाना, तिन्नां लोआं एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग आपे रिहा भवाईआ। इक्क इकल्ला बहु रंग रूप्या। लक्ख चुरासी वसे संग, दिस ना आए शाहो भूप्या। शब्द सरूपी जीव जन्त पतंग, रक्खे हथ्थ विच अन्ध कूप्या। माया राणी करे मंग, घर घर धुखदे पए धूप्या। गुरमुख विरले आत्म दर वज्जे मृदंग, मिले मेल शब्द सति सरूप्या। साध संत होए नंग, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका धागा जगत परोए, ना कोई वेखे साचा सूतया। साचा सूत्र तन मन वट्ट। साध संत जीव जन्त हर हर जाणे घट घट। कवण दुआरे कन्त, कवण जिह्वा मणीआ मंत, कवण तन रंग बसंत, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, लक्ख चुरासी धर्म राए दी देवे फाँसी, मेट मिटाए मदिरा मासी, चार कुन्ट दहि दिशा इक्क चलाए सोहँ शब्द सुहागी गीत। सोहँ सुहागी छंत आप जणाया। सतिजुग बणाए साची बणत,

भेख वटाया। कलिजुग तेरा आप कराए अन्त, शाह सुल्ताना रिहा भुलाया। हरिजन मिलाए साचे कन्त, आप आपणा मेल रिहा कराया। काया खिड़े सच्ची बसंत, साची रुत्तड़ी आप सुहाया। महिंमा जगत गणत अगणत, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, साध संत रिहा जगाया। साध संत कलि जाणा जाग। एका वज्जा हँकारी जन्दर, आत्म जोती बुझी चिराग। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, कलिजुग काले लौहण आया दाग। साचे संत शब्द जणाईआ। कलि माया पाई बेअन्त, वाग पंजां हथ्थ फड़ाईआ। वेला नेड़े आया अन्त, क्यों मस्तक लाई छाहीआ। अन्त विछोड़ा इक्क भगवन्त, युग चौथे रहे जुदाईआ। ना कोई बणाए मात बणत, सुरती घोड़े रिहा दुड़ाईआ। भरम भुलाया जीव जन्त, कथनी कथा कथ कथ रिहा सुणाईआ। कवण दुआरे वसे साचा संत, कवण दुआरे मेल अन्त, हरि जोती जोत रिहा मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द हलूणा इक्को मार, संत सुहेले रिहा जगाईआ। हरि शब्द अडोल, गुर जणाईआ। गुर शब्द अनमोल, सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई रिहा तोल, वडी वड्याईआ। गुरमुखां सद वसे कोल, बेमुखां दिस ना आईआ। भाग लगाए काया चोल, धुनी नाद इक्क वजाईआ। नाम मृदंगा साचा ढोल, नाद अनाहत आप वजाईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, सुन्न मुन आप तुड़ाईआ। दस्म दुआरी पड़दे खोल्ह, अन्ध अंध्यारी मेट मिटाईआ। हरिजन मिले नाम हरि अनमोल, वस्त दस्त इक्क रघुराईआ। गुरमुख साचे लाल विरोल, हरि साचा वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्द मेल कर, भुगत भगत आप जणाईआ। हरि शब्द अथाह बेपरवाहीआ। गुर शब्द जगत मलाह, भेव ना राईआ। होए सहाई सभनी थाँ, एका धार आप वहाईआ। ना कोई जाणे पिता माँ, पुत्तर धीआं ना कोई जणाईआ। गुरमुखां रक्खे ठंडी छाँ, दिवस रैण अमृत धार प्याईआ। अमृत दर दुआरा साचे थाँ, बजर कपाटी पाड़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्द मेल कर, भगत भगवन्त संत असंत जीव जन्त बाहर रखाईआ। हरि शब्द अलक्ख, अलक्खना लख्या। गुर का शब्द प्रतक्ख, गुरमुख साचे रसना चख्या। वेले अन्तिम लए रक्ख, देवे हथ्थ सिर समरथ्या। पंचम चोरां पाए नत्थ, अन्दरे अन्दर आपे आप मथ्या। पुरख अबिनाशी महिंमा अकथ, कथनी कथ ना किसे कथ्या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जोती शब्द मेल हरि, जगत चलाए एका रथ्या। हरि शब्द अपार गुरद्वारया। गुर शब्द अपार, जगत अधारया। गुरमुख उधरे पार, जिस रसना नाउँ उचारया। जुगा जुगन्तर साची कार, आदि अन्त ना पारावारया। आपे बन्न्हे आपणी धार, ना कोई मंगे होर सहारया। आपे पुरख आपे नार, आपे जोती शब्द अधार, आपे पवण स्वासी

होई उडारया। आपे लक्ख चुरासी जन्म रहिरासी करे बन्द खुलासी, काल महांकाल ना आए दर द्वारया। जगे जोत पृथ्वी अकाशी, चौदां हट्टां तीर्थ तट्टां कर वणजारया। भगत जनां हरि दासन दासी, चार कुन्ट दहि दिश हरि रसन स्वासी, जोती नूर अपर अपारया। किसे हथ्थ ना आए पंडत कांशी, फिर फिर थक्के मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर वेख विचारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जोती शब्द मेल हरि, आपे वणज आपे वणजारया। हरि शब्द अपार रूप अगम्मड़ा। ना कोई जाणे जन्त गंवार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साधां संतां आई हार, माया राणी होई त्यार, चारों कुन्ट फिर फिर थक्के ना कोई सज्जण मीत मुरार। वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्के, मुल्ला काजी विच मक्के अञ्जील कुरानां पैंदी मार। धरत मात दिवस रैण दूर दुराडा एका राह पुरख अबिनाशी तक्के जोत निरँजण तेरा अंजन शब्द सुनेहड़ा आपे कटे कलिजुग जेड़ा, वेले अन्तिम किरपा धार। हक्को हक्क निबेड़ा, लक्ख चुरासी चुक्के झेड़ा, जूठा झूठा काया नगर खेड़ा, ना कोई करे जीव गंवार। दिवस रैण एका झेड़ा दन्द बतीसा भेड़ भेड़ा, राग छतीसा लाए उखेड़ा, बीस इक्कीस खुल्ल्हा वेहड़ा, करे खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जोती शब्द मेल कर, शब्द घोड़ा कर त्यार। शब्द घोड़ा हरि रखांयदा। चिट्टा अस्व चिट्टा घोड़ा चिट्टा जोड़ा, धुर दरगाही आया दौड़ा, वेख वखाणे मिट्ठा कौड़ा, राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहान बेईमान, पहला पौड़ा आप उठांयदा। करे खेल अन्त महान, मिटदे जाण कलि निशान, ना कोई पढ़े हदीस कुरान, वेद पुराण ना कोई रसना गांयदा। खाणी बाणी होई हैरान, चारों कुन्ट मारे ध्यान, गुर गोबिन्दा जोत महान, आत्म शक्ती खेल महान, पूरन भगती गुरमुख विरला पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जोती शब्द मेल हरि, साची बणत बणांयदा। गुर गोबिन्दे भेख वटाया ए। प्रगट होए हरि मृगिन्दे, दिस किसे ना आया ए। आत्म वज्जे घर घर जिंदे, ना किसे दर खुल्हाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, सम्बल देस वसाया ए। सम्बल देस नगर अपारा ए। साचा वजे शब्द नगारा ए। दिवस रैण जोती नूर कर उज्यार, भरया शब्द भण्डारा ए। अट्ठे पहर पवण घोड़े चिट्टे अस्व हरि अस्वार, चार कुन्ट दहि दिशे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए दरस दिखाए। साची नगरी डेरा लाया, हरि साची रचन रचाईआ। गुर गोबिन्दे लेख लिखाया, गौड़ ब्राह्मण दिस ना आया, वेद व्यासा गया लिखाईआ। धुर दरगाही आया जामन, शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, जिस जन दया कमाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी शामन, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया ए। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, पुरख अबिनाशी जामा पाया ए। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस हरि आपणा

आप कराया ए। सम्बल देस हरि उज्यारा ए। छेवें · जो जन पार किनारा ए। आपे खाए काया भोजन, आपे देवे
शब्द अधारा है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां इक्क वखाए साचा सच दुआरा है। सच द्वार वखांयदा।
नावें दर बन्द करांयदा। प्रगट होए साचे घर, जोती नूर इक्क कर, ना जन्मे ना जाए मर, आप आपणे विच समांयदा।
लक्ख चुरासी गई हर, ना कोई नारी ना कोई नर, बेमुख भौंदे घर घर बन्दर, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां चुकाए
जम का डर, चरन सरन जन जाए तर, एका एक रिहा कर, चार वरन अठारां बरन, वरन अवरनां एका रंग रंगांयदा।
गुर मन्त्र अमोल शब्द जणाईआ। गुर मन्त्र अतोल, ना सके कोई तुलाईआ। गुर मन्त्र अडोल, ना कोए मात डुलाईआ।
गुर मन्त्र अनभोल, असुत्ते प्रकाश कराईआ। गुर मन्त्र सद वसे कोल, अस्त्र शस्त्र ना कोई रखाईआ। गुर मन्त्र दिवस
रैण वजाए सच्चा ढोल, जगत मृदंग ना कोई रखाईआ। गुर शब्द सद्द वसे कोल, साचा राह वखाईआ। गुर मन्त्र वखाए
काया चोल्ह, रंगण इक्क मजीठ चढ़ाईआ। गुर मन्त्र बहत्तर नाड़ी तिन्न सौ सट्ठ हाडी रिहा विरोल, गुरमुख साचे माणक
मोती आत्म सोई उठाईआ। गुर मन्त्र दुआरा दूई द्वैती देवे पड़दे खोल्ह, एका दर रिहा वखाईआ। गुर मन्त्र बणाए बणतर
जुगा जुगन्तर गुरमुख साचे संत जनां जोती मेल मिलाईआ। गुर मन्त्र अपार, सर्ब घट वास्सया। गुर मन्त्र अपार, गुरमुख
चलाए रसना रसन स्वास स्वास्सया। गुर मन्त्र गुर कीरत धार, आत्म लाहे जगत उदासीआ। गुर मन्त्र आत्म सीरत इक्क
अपार मानस जन्म करे रहिरासीआ। गुर मन्त्र कढ्ढे हउमे पीड़त, उडे उडाए विच अकास्सया। गुर मन्त्र गुर शब्द अधार,
जोती मेल हरि करतार, लक्ख चुरासी कटे फाँसी, फंद कटाए गर्भ वासीआ। गुर मन्त्र गुर धार आप जणांयदा। गुरमुखां
कर्म विचार, हरि आपे चरनी लांयदा। मानस देही पैज संवार, शब्द तीर बजर कपाटी चीर, एका वार पार करांयदा। अमृत
आत्म देवे साचा नीर, आप चढ़ाए एका चोटी सिखर अख़ीर, पल्लू नाम इक्क फड़ांयदा। अन्दर मन्दिर कटे भीड़, आपे
आप बन्न्हे बीड़, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। ना कोई जाणे हस्त कीड़, शब्द वेलणे रिहा पीड़, पंचम पंजां नष्ट करांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग क्रिया कर्म कमांयदा। गुर मन्त्र गुर दीन घट घट वास्सया। चार
वरन एका ईण, सांतक सांत ठांडा सीन, मेल मिलाए पुरख अबिनाशया। गुर मन्त्र चले रूसा चीन, गगन पताली भन्ने
हँकारी बीन, वेख वखाणे पृथ्वी अकास्सया। गुर मन्त्र लक्ख चुरासी सदा अधीन, गुरमुख विरोले आत्म रस रसना पीण,
बेमुखां दर दर घर घर होए हास्सया। मनमुख होए नेत्र हीण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे
सगली रास्सया। गुर मन्त्र गुर जोत जगत धराईआ। मेट मिटाए वरन गोत, चारे वरनां रिहा सुणाईआ। दुरमति मैल

रिहा धोत, काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। शब्द भण्डारा रक्खे अतोट, दिवस रैण रिहा वरताईआ। तन नगारे वज्जे चोट, शब्द डण्डा रिहा उठाईआ। हउमे कढ्ढे काया खोट, भाण्डा भरम रिहा भंनाईआ। कलिजुग जीव आल्हणिओ डिग्गे बोट, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलि कलन्दर आप अख्वाईआ। कलिजुग काला रंग काला सूस्सया। चारों कुन्ट भुक्ख नंग, मेट मिटाए ईसा मूस्सया। शब्द डोरी लक्ख चुरासी चढ़ी पतंग, वेख वखाणे अन्ध कूप्या। दहि दिश कराए अन्तिम भंग, मेल मिलाए चीना रूस्सया। माया राणी वेखे जंग, अष्टभुज फुरके अंग, आप उठाए शाह अबनूस्सया। शब्द घोड़े कस तंग, सोहँ वजाए इक्क मृदंग, उलटी वहे मात गंग, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस हरि, तन छुहाए काला सूस्सया। कलिजुग काली रैण दए दुहाईआ। माया राणी खाए डैण, साधां संतां जीआं जन्तां सार ना पाईआ। नाता तुट्टे भाई भैण, ना कोई साक सज्जण सैण, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। जन भगत चुकाए लहिण देण, दरस दिखाए तीजे नैण, स्वच्छ सरूपी हरि रघुराईआ। बेमुख वहाए वहिंदे वहिण, एका धक्का रिहा लगाईआ। रसना किसे ना सके कहण, मदीना मक्का पहले ढाहीआ। चारों कुन्ट पैण वैण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस हरि, कालख टिक्का रिहा लगाईआ। कलिजुग काली धार, कल कुलवन्तया। चारों कुन्ट हाहाकार, ना कोई पावे किसे सार, माया भुल्ले जीव जन्तया। वेले अन्तिम पावे सार, ना कोई पती ना कोई नार, ना कोई दिसे साचा कन्तया। लक्ख चुरासी होई विभचार, नौ दुआरे रही झक्ख मार, दस्म प्रतक्ख हरि निरँकार, ना जाणे कोई परीख्या। कवण जोती शब्द शृंगार, गुरमुख साचे माणक मोती हरि द्वार, हरि शब्द सुणाए साची सीख्या। मिले मेल कन्त भतार, आत्म सेजा पैर पसार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग रगन्तया। कलिजुग काला रंग, कर्म विचारया। अन्तिम वेले होए नंग, ना कोई धर्म सुहा रिहा। जूठा झूठा मात कुटम्ब, भरमे भुल्ले माया रुल्ले, आत्म दर साचा हरि ना किसे विचारया। शब्द भण्डारे हरि दर खुल्ल्हे, गुरमुख विरले लैण अनमुल्ले, करे कराए वणज सच्चा वपारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेखे रेख हरि, कवण दुआरे शब्द जैकारया। शब्द जैकारा कवण द्वार। कवण दुआरा शब्द अधार। कवण घर बाहरा विच संसार। अमृत मेघ बरसे सवण, पवण चले ठंडी ठार। भेखाधारी भेख बवन, वल छल अपर अपार। ना कोई जाणे देव यमन, शब्द खण्डा हथ्थ दातार। नाम दामनी चमके दमन, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। मेट मिटाए कामनी कामन, शब्द कराए तन शृंगार। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, आप आपणी कर विचार। करे खेल घनईआ शामन, दो दो धार वहिंदी

धार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, जोती नूर कर अकार। जोती नूर हरि निरँकार, कलिजुग वेख वखाणया। शब्द घोड़ा कर त्यार, पकड़ उठाए राजे राणया। सोहँ डण्डा हरि दातार, पाए वंडा विच संसार वड जरवाणया। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, वेख वखाणे नौ नौं खण्डां, ब्रह्मण्डां जाण पछाणया। पाए वंडां विच वरभण्डां, सत्तां दीपां वंड वंडाणया। ना कोई पूजे करीर जंडा, मेट मिटाए भेख पखण्डा, एका एक श्री भगवानया। आपे जाणे जेरज अंडा, सेत्ज उत्भज खाणी बाणीआ। चार कुन्ट चलाए चण्ड प्रचण्डा, बेमुखां वढ्ढे अन्तिम गंढ्ढा, साचा राह कोई ना वेखे मुगल पठाणीआ। लक्ख चुरासी देवण आया दंडा, मेट मिटाए अञ्जील कुरानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आपे जाणे आपणी बाणीआ। नौ खण्ड पाए वंड, हरि भगवानया। शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड, दो जहानया। बेमुख जीव नार रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढानया। आत्म भरया इक्क घमंड, पंज लग्गे मगर शैतानया। गुरमुख विरले आत्म ठंड, कोटन इक्क विच ब्रह्मण्ड, जिस आपणा आप पछानया। कलिजुग औध गई हंढ, ना कोई पावे भेद वेद पुराणी जगत ज्ञानीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेख वखाणे राज राजान विच जहान, मेट मिटाए शाह सुल्तानया। ना कोई शाह ना सुल्तान, तख्त ताज ना कोई रखांयदा। वेख वखाणे वाली दो जहान, शब्द बाज इक्क उडांयदा। कलिजुग तेरी कोई ना रक्खे लाज, लूल्हा लंगढ़ा अन्त अपाहज, शब्द डण्डा ना कोए हथ्थ फड़ांयदा। लक्ख चुरासी पैणी भाज, राज राजानां लत्थे ताज, करे खेल देस माझ, दिस किसे ना आंयदा। आपे साजन रिहा साज, शब्द सरूपी मारे अवाज़, गुरमुखां अन्तिम रक्खे लाज, शब्द पल्ला हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, आप आपणा काज रचांयदा। कलिजुग रच्चया काज, हरि रचाया। वेखे खेल कल कि आज, लाड़ी मौत रिहा उठाया। शब्द सेहरा रक्खे सीस ताज, साचा हुक्म रिहा सुणाया। गुरमुखां रक्खणी मात लाज, दर दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेख रेख हरि, कलिजुग बेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग रचया काज, लाड़ी मौत नाल कुड़माईआ। राज राजानां लाहे ताज, छत्र सीस ना कोई झुलाईआ। ना कोई पकड़े किसे वाग, चार वरन रहे कुरलाईआ। माया राणी लग्गे दाग, वेले अन्त ना कोई धवाईआ। होए विछोड़ा कन्त सुहाग, रंडप रंड सर्ब अख्वाईआ। अट्ठे पहर ममता आग, दिवस रैण रही सताईआ। आत्म जोती बुझे चिराग, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख विरला जाए जाग, प्रभ अबिनाशी पकड़े वाग, साचा मन्त्र शब्द जणाईआ। हँस बणाए हरि हरि काग, आपे धोए पिछले दाग, इक्क उपजाए साचा राग, धुनी नाद अनहद रिहा

वजाईआ। भगत वणजारा हरि निरँकारा सच पुकार रिहा सुण, लक्ख चुरासी विच्चों चुण, गुण अवगुण आपणी बणत बणाईआ। आपे करे छाण पुण, साचे कंडे रिहा चढ़ाईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, कलिजुग अन्तिम पावे वंडे, गुरमुख विरला चौथे डण्डे नौ निधां अठारां सिद्धां भरमे रही भुलाईआ। मायाधारी भेख पखण्डे, होए विचारी जेरज अंडे, पिण्ड ब्रह्मण्डे खोज ना राईआ। शब्द भण्डारा ना कोई वंडे, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग रेख वेख हरि, सच दुआरा इक्क खुल्हाईआ। कलिजुग कल कुड़माई, अन्त करन्नया। लक्ख चुरासी मिले वधाई, बेमुख आत्म अन्न्हयां। धर्म राए दर जाणा चांईं चांईं, होए वसेरा छप्पर छन्नया। यमराज उठाए फड़ फड़ बाहीं, कोई ना देवे ठंडीआं छाँईंं, धर्म राए अन्तिम डंनया। नाता तुट्टा भैणां भाई, पिता मात ना कोई सहाई, आपे पीड़े हस्त कीड़े, मिले नाम ना कोई धन धन्नया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेख रेख हरि, गुरमुखां कन्न सुणाए, एका सच्चा शब्द हरिजन आत्म मन्नया। धर्म राए दर सच पुकार, लक्ख चुरासी तेरी अन्तिम वार, आप भुलाए कर कर वल छल्लया। प्रगट होए विच संसार। वेख वखाणे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़। गुरमुखां दुआरा ल्या मल्ल, जोत जगाए बहत्तर नाड़, बेमुखां मन रिहा साड़। लग्गी अग्ग तत्ती हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख दए दिलासा मौत लाड़। मौत लाड़ी दए दिलासा। पुरख अबिनाशी वेख तमाशा। दर दुआरा इक्क सुहाउँणा। लक्ख चुरासी भेव चुकाउँणा। मदिरा मासी मेट मिटाउँणा। साचा देवे धुर फ़रमाणा। राजा राणा तख्तों लाहुणा। सुघड़ स्याणा बेमुहाणा मूंह दे भार सुटाउँणा। माया राणी तणया ताणा। भरमे भुल्लया जीव नादाना। एका भुल्लया हरि भगवाना। वेले अन्त ना किसे छुडाणा। गुरमुख साचा जोत जगाणा। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना। मिले मेल श्री भगवाना। साचा हुक्म इक्क सुणाउँणा। झुल्लदा रहे नाम निशाना। सोहँ झण्डा विच जहाना। विच नवखण्डा इक्क तराना। साचा गीत रसना गाणा। दर दर घर घर पाए वंडां, आपे करे खण्ड खण्डा, सच समग्री विच ब्रह्मण्डां, नाम अधारी वंड वंडाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, अन्तिम अन्त साचा सगन इक्क मनाउँणा। कलिजुग काल कुड़माई, ख़ुशी मनाईआ। करे खेल हरि रघुराई, लाड़ी मौत नाल रलाईआ। आप उठाए फड़ फड़ बांहीं, लोकमाती राह वखाईआ। वेख वखाए थांउँ थाँईं, एका झाती रिहा लगाईआ। दूसर किसे दिसे नाही, बैठ इकांती लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, दर दुआरे ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग काले चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, फड़ के बांहों राहे पा। आप चुकाईं आपणा डर, सदा सुहेला इक्क इकेला सद्द रक्खे ठंडी छाँ।

धर्म राए दर लग्गे मेला, लक्ख चुरासी बणे चेला, ना कोई होवे जगत मलाह। गुरमुख साचा सज्जण सुहेला, दर घर वसे इक्क इकेला, शब्द पल्लू दए फड़ा। धर्म राए दी कटे जेला, अट्ठां तत्तां मेली मेला, आप आपणे विच समा। बेमुखां होए वक्त दुहेला, ना कोई गुर ना कोई चेला, कवण पकड़े आपणी बांह। अचरज खेल हरि जी खेला, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग रेख वेख हरि, आप चढ़ाए अन्तिम तेला। कलिजुग चढ़या तेल, हथ्थ बन्न गानया। धर्म राए दी कटे जेल्ह, पकड़ उठाए राजे राणयां। बेमुखां बेड़ा रिहा ठेल, ना सके कोई छुडानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, एका देवे मात निशानया। कलिजुग कलि निशान हरि रखांयदा। ना कोई दीसे विच जहान, बेईमान सर्ब मिटांयदा। पूरन जोत जगे भगवान, पकड़ उठाए राज राजान, अट्ठे पहर नौजवान, शब्द खण्डा तीर कमान, रसना चिले आप चढ़ांयदा। करे खेल विच वरभण्डां, बूरे कक्के बिल्ले आपे आप मेट मिटांयदा। गगन पताल थम्म्ह अगम्मड़े, कोई ना दीसे चिट्टे चम्मड़े, मदीने मक्के आपे ढाहिंदा। करे खेल अगम्म अगम्मड़े, ना कोई पित मात ना अम्बड़े, पूत पित ना कोई अख्वांयदा। पल्ले कोई ना रक्खे दमड़े, नित्त नवित्त करे हित्त, चित्त वित्त काया मित भगत अख्वांयदा। ना कोई जाणे वार थित्त, मानस देही गुरमुख विरला रिहा जित, मनमुख भरमे आप भुलांयदा। कलिजुग वेखे हड्ड मास नाड़ी रित, बूंद रक्त भगत शक्त जोग जगत जुगत इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग रेख वेख हरि, काल जाल कलिजुग हथ्थ फड़ांयदा। कलिजुग फड़या काल, कलि कलन्दरा। पहली मारे इक्को छाल, बेमुख फड़े जीव बन्दरा। दूजी वस्त नाम उछाल, गुरमुखां तोड़े जगत जंजाल आत्म जन्दरा। गुरमुख वेख अनमुल्लड़े लाल। मिले मिलाए अन्दरे अन्दर साचा शब्द जगत दलाल, जोत जगाए काया मन्दिर डूंघी कन्दरा। हरि जन साची घालन रिहा घाल, भगत अवल्लड़ी चले चाल, फल लग्गे काया डाल्ह, मिले मेल दीन दयाल, हथ्थ ना आया गोरख मच्छन्दरा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेख रेख हरि, आप मिटाए शब्द सारे ढाहे उच्चे सुच्चे मन्दिरां। मन्दिर मसीतां जाणे ढहि। एका चले साची रीता, पुरख अबिनाशी जाए रहि। माण चुकाए अठारां ध्याए गीता, कलिजुग बेड़ा रिहा वहि। खाणी बाणी सीतल सीता, शब्द चले साची नैं। अञ्जीलां कुरानां वक्त बीता, ईसा मूसा होणे खै। कलिजुग तेरी वेखे नीता, पुरख अबिनाशी साचे मन्दिर बहि। लक्ख चुरासी परखे नीता। कवण रसना हरि गुण कहि। गुरमुख विरले मानस देही जन्म जीता, नाम निधान अमृत पीता, चरन कँवल हरि एका रहि। सतिजुग तेरी चले साची रीता, वरन चार एका कीता, गुर गोबिन्द लेख लिखारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, लिख लिख साचे कहि। प्रगट होए निहकलंक नरायण

नर अवतारा, सम्बल नगर देस मझारा, भेव चुकाए तूं तूं मैं। दीपक जोती कर उज्यारा, शब्द रक्खे तिक्खी धारा, चारों कुन्ट इक्क उडारा, राज राजानां करे खहि। जगत जगदीस आप अख्वाना। लक्ख चुरासी जाए पीस, ना कोई राग छतीस, नारद मुन मुख सुहाना। चार मुख दन्द बतीस, ब्रह्मा वेद जगत हदीस, चारे जुग साया सीस, कलिजुग अन्तिम अन्त कराना। एका झुल्ले छत्र हरि नर साचे सीस, जोती जोत सरूप हरि, शब्द झण्डा विच नव खण्डा, एका नाम धुर गुर काम आपणा आप झुलाउँणा।

१२ भाद्रों २०१२ बिक्रमी संत रणधीर सिँघ नूं शब्द भेज्जया गया

पृथ्वी अकाश अप तेज़ वाए। संत गुर किस दर होए पास, दे मति संत समझाए। कवण मण्डल कवण रास, कवण पवण शब्द स्वास, कवण जोती रिहा जगाए। कवण मन रहे उदास, कवण तन होए नास, कवण जन हरि वसे पास, आदि मध भेव खुल्हाए। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, पंच प्रधाने नौजवाने विच जहाने, सच निशाने धर्म झुलाए। संत रणधीर उठ सुरत संभाल। कवण शाह कवण फकीर, कवण दिसे मात कंगाल। कवण बस्त्र तन पहने चीर, कवण वेखे अनमुल्लणा लाल। कवण अमृत आत्म मिले सच्चा सीर, कवण दुआरे ल्या भाल। कवण चोटी चढ़या अखीर कवण दस्म दुआरी वज्जे केहड़ा ताल। कलिजुग अन्तिम पई भीड़, ना कोई बन्न्हे मात बीड़, फल ना दिसे किसे डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम वर, संत सुहेले बणना मात दलाल। सिँघ रणधीर रण लैणा जित। गुरमुखां वेले अन्त अख़ीर लेख लिखाउँणा वार थित्त। कवण दाता सूरबीर करे खेल नित्त नवित्त। कवण मारे शब्द तीर, पार कराए काया खेत। कवण देवे अमृत सीर, पुरख अबिनाशी वसे चित्त। वेले अन्तिम कटे भीड़, लक्ख चुरासी लईए जित। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, कलिजुग आपणा कर कर हित। दस्म दुआरी पड़दा खोल्ह। जोत निरँकारी लैणी तोल। निश अक्खर वक्खर शब्द पवणी बोल। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका मंगे नाम वर, आत्म पड़दे देणे खोल्ह। गुर गोबिन्द पंच प्रधान। मिटे चिन्द विच जहान। इक्क उपजाउँणी नर हरि साची बिन्द, चतुर्भुज श्री भगवान। सर्ब जीआं कवण दुआरे बणे बख्शिंद, चौथा घर कवण कूटे खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे नाम वर, पंचम देणा वड प्रधान। पंचम प्रधान कवण अख्वाया। कवण पवण कवण समाण, पंजां तत्तां विच समाया। कवण पीण कवण खाण, कवण राग कवण जाग, कवण मेल कन्त सुहाग, कवण धार पहली वार दस्म दुआरी मुख चुआया। कवण यार मीत मुरार, पंजे कक्के कर त्यार, पंजां चोरां बाहर हक्के, अट्ठे पहर ख़बरदार। अन्दर मन्दिर राह केहड़ा तक्के, कवण

दुआरे जोत अकार। काया बूटे फल अन्तिम पक्के, ढहि ढहि ढेरी होणे छार। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, उत्तर देणा तीजे नैणा दस्म दुआरी हरि निरँकारी जोत निरँजण वेख विचार। उत्तर देणा काया मट्ट। पुरख अबिनाशी आपे जाणे घट घट। पुरख अबिनाशी एका पुच्छे अमृत ताल, कवण किनारा कवण तट्ट। कवण दिशा वज्जे छाल, प्रगट होए झट्ट पट्ट। पुरख अबिनाशी लईए भाल, काया मन्दिर चौदां हट्ट। एका बणना जगत दलाल। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, आप आपणे जिहा कर, ना कदे शाह ना कंगाल। उत्तर देणा छेती मोड़। शब्द चढ़ना साचे घोड़। इक्की भाद्रों आउँणा दौड़। पुर भलाई होए जोड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख हरि, वेखे परखे मिट्ठे कौड़। विच रखाउँणी कंध। अन्दर बाहर आत्म अन्ध। शब्द स्वासी साचे चन्द। मदिरा मासी बत्ती दन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख हरि, वेख वखाणे परमानंद। जोती नूर मुख छुपाउँणा। शब्द तूर इक्क रखाउँणा। हाज़र हज़ूर भेव चुकाउँणा। जो जन दीसे दूरन दूर, नेड़न नेड़ आप वखाउँणा। वड दाता जोधा सूर, शब्द अखाड़ा इक्क लगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाउँणा। साचा शब्द रसन उचार। गुर गुर मन्त्र कर प्यार। बणे बणत बणाए बणतर, अन्तर अन्तर दस्म दुआर। मण्डल मण्डप गगन गगनंतर, जगत जोत भगत अकार। नौ दुआरे इक्क बसंतर, ना कोई पावे जीव सार। जोती जोत सरूप हरि, एका एक टेक नर निरँकार। चौदां हट्ट चौदां पहर। शब्द चले एका लहर। कोई ना बोले विच ऐर ग़ैर। काया वसे आत्म हस्से, भाग लग्गे जोती दीपक जगे, हरि हरि मन्दिर तन शहर। जोती जोत सरूप हरि, एका एक वसे घर, लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड करे कराए शब्द सैर। सच दुआरे आउँणा चल। जगत वणजारे धर्म अटल। पवण उडारे जल थल। नौ दुआरे कलिजुग कल। दसवें जोती जाए बल। मिले मेल शाह प्रबल। पाए धाम रमईआ राम, उच्च महल्ल अचल अटल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा घल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संत करे पछाण, प्रगट वाली दो जहान ना कोई करे वल छल। वल छल ना कोई कराना। दीपक जोती रही बल, जगत अन्धेर मेट मिटाना। काया माटी अमृत फल, साचा मेवा जगत खुआउँणा। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले मंगे वर, इक्क इकेले सोहीए दर, साचा घर इक्क वसाउँणा।

काया कूड़ कूड़ कुड़यारी। अट्ठे पहर पंचां बद्वी, दिवस रैण पापां लद्दी, चुक्कया जाए ना भार भारी। रसना रस

पी पी लद्दी, शब्द खुल्हाए साची गद्दी, हउमे वधी तन विकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, तन मन दुखड़ा लथे भारी। हड्ड जोड़ तन नाड़ी मास। रोग सोग जायण छोड़, मिल्या मेल पुरख अबिनाश। आदि अन्त ना होए विजोग, रसना गाउँणा स्वास स्वास। मिल्या मेल धुर संजोग, पूरन करे प्रभ साचा आस। रसना रस लैणा भोग, उलटा गर्भ ना होवे वास दस मास। सोहँ चुगणी साची चोग, किसे हथ्थ ना आए पृथ्वी अकाश। जोती जोत सरूप हरि, सद वसे आस पास। मंगी मंग बण भिखारी। आत्म जीआं दे अधारी। कोई ना दीसे मात पीआ, साचा नात पुतर धीआं बणे रहे जगत प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख लिखाउँणा दूजी वारी। साचा लेखा आप लिखाउँणा। बिधना लिखी रेख, कर्म मात मिटाउँणा। सच दुआरा आई वेख, दे हथ्थ समरथ आप बचाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान झोली पाउँणा। पुरख अबिनाशी कर ध्यान। घट घट वासी विच जहान। काया बणाए साची रासी, मिले वत्थ विच जहान। रसना गाउँणा स्वास स्वास, उपजे जोत ब्रह्म ज्ञान। रसन तजाउँणा मदिरा मास, चरन कँवल हरि इक्क ध्यान। बेमुख करदे दर दर हासी, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच वर, जिया जोती जगत जहान। माया राणी गई छड्ड। दुखी होया हड हड। कवण लडाए साचा लड्ड। दूई द्वैती रिहा वढ्ढ। धूंआँ धुखे काया खड्ड। भरम भुलेखा देणा कढ्ढ। मुक्के लेखा वड वड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुखी कराए हड्ड हड्ड। माया राणी कर प्यार। सुघड़ स्याणी हो त्यार। आवे जावे वारो वार। सोलां करे तन शृंगार। साचे दर गुरमुख घर पाए फेरा बण भिखार। दुक्खां दर्दां ढाहे डेरा, तन मन्दिर अन्दर एका कीड़ा, चिन्ता सोग दए निवार। भाग लगाए काया नगर खेड़ा, आपे बन्न्हे हरि जी बेड़ा। फड़ फड़ बाहों जाए तार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी गऊ गरीब निमाणयां पावे मात सार। एका दरस दरस अमोघ। हरि हरि शब्द साचा जोग। गुर गुर शब्द रसना भोग। लिख्या लेख पुरख अबिनाशी धुर जोत सरूपी सच संजोग। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपणी किरपा देवे कर, दो जहान ना होए विजोग। देवे दरस रंग करतार। अमृत मेघ देवे बरस, काया करे ठंडी ठार। सदा सुहेला करे तरस, आत्म अतीती चरन प्यार। जगत तृष्ना मेटे हरस, जूठा झूठा लाहे बुखार। तीजे लोचन लैणा परस, दर दुआरे नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अट्ठे पहर दिवस रैण बणया रहे पहरेदार। तिन्न सौं सट्ठ जुड़या जोड़, पुरख अबिनाशी करया इक्ट्ठ, हड्ड मास नाड़ी तन काया लोड़। अन्त वेले होए भट्ठ, उलटी गिड़े काया लट्ठ, ना कोई चढ़या शब्द घोड़। काया अग्नी आत्म मट्ठ, हरि जन

साचे शब्द हट्ठ, दर दुआरे आए दौड़। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला जाए बौहड़।