पुस्तकालयभाग ५

अनन्दपुर दे अक्खर उत्ते शब्द उचारया गया

ऐड़ा अक्खर आत्म अकार। काया मन्दिर चार दिवार। दहि दिशा पाए हिस्सा, वेख वखाणे अन्दर बाहर गुप्त जाहर। ऐड़ा आत्म किसे ना दिसे, लक्ख चुरासी होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा सच महल्ला रिहा उसार। ऐड़ा अन्दर आत्म जोत। जोत निरँजण ना कोई वरन ना कोई गोत। दु:ख दर्द भय भगवन्त भंजन, आपे जाणे कोटन कोट। काया माटी साचा सज्जण, इक्क लगाए आत्म चोट, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा खाए ताम। ऐड़ा अन्तर आत्म ध्यान। आदि पुरख इक्क भगवान। सति सरूप धर्म निशान, वड शाहो भूप, आवण जावण खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त साध संत करे पछान। ऐड़ा अल्ला आस रखाई। एका वसे सच महल्ला, धर्म मुहम्मद गया लिखाई। शब्द जणाया हरि जी डल्ला, गुर गोबिन्दा दे मति समझाई। वसे निहचल धाम अचल्ला, कलिजुग वेला दए सुहाई। दिस ना आए जल थला, गुरदुआरे मन्दिर मस्जिद किसे थाँईं। आपे होए अछल अछल्ला, वल छल जगत भुलाई। शब्द फड़े हथ्थ विच भल्ला, चारों कुन्ट दए दुहाई। इक्क सुनेहड़ा एके घला, ओअँ सोहँ जाप जपाई। दूई द्वैती मेटे सल्ला, चारों वरनां इक्क सरनाई। दर वारा दए वखाई। जोती जोत सरूप हरि, ऐड़ा अक्खर कर कर वक्खर, साची रचना रिहा रचाई। ऐड़ा अमृत आत्म नीर। पंच शब्द पंच गुरमंत पंज संत हरि भगवन्त, तन बसंतर पहने साचे चीर। मिले मेल हरि साचे कन्त, काया रंग चढ़े बसंत, लोकमात बणे बणत, वेखे खेल अन्त अखीर। बैठा रहे इक्क इकन्त, फिर फिर थक्के जीव जन्त, माया पाए हरि बेअन्त, ना कोई जाणे संत फकीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, जन भगतां देवे आत्म धीर। नंन्हा निरगुण रूप हरि निरंकारया। शब्द सरूपी रखे धुन, चारे कुन्ट जै जैकारया। सर्ब पुकार रिहा सुण, दिस किसे ना आ रिहा। आपे जाणे आपणे गुण, लक्ख चुरासी विच समा रिहा। सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख सोए आप जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नैण नेत्र काया खेत्र विच उपजा रिहा। नन्ना निराधार, नर हरि निरवैरया। आपे जाणे आपणी सार, ना कोई सके जीव विचार। साधां संतां आई हार, पुरख अबिनाशी वसे बाहरया। गुरमुख विरले मेला कन्त भतार, एका सेजा सुत्ते पैर पसार, आपे गुर आपे चेल्लया।

वरभण्डी होए ख्वार कलिजुग तेरी टेडी डण्डी, वेले अन्तिम आई हार। चारों कुन्ट भेख पखण्डी, कथनी कथ हाहाकार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नाम निरँजण करे इक्क जैकार। नन्ना नाम निधान हरि उपाया। झुल्ले सच्चा शब्द निशान, जगत सुहाया। आपे वेखे वाली दो जहान, दिस किसे ना आया। सत्तां रंगां रंग रंगान, सत्तां दीपां वंड वंडाया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, सोहँ अक्खर वखर इक्क लिखाया। इक्क उपजाए ब्रह्म ज्ञान, शब्द सुनेहड़ा पवण सुणाया। दीपक जोती जगे महान, अन्ध अन्धेरा दए मिटाया। मिटदे जाण मात निशान, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। गुणवन्ता हरि गुण निधान, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख नर, नन्ना निरगुण वेस कर, नौ दुआरे बन्द कराया। नंना नौ द्वार जगत भुलनया। तन मन्दिर होए ख्वार, लोकमात ना बेड़ा बन्न्हया। भरमां भुले जीव गंवार, पंच पंचायणी लाए सन्नया। ना कोई देवे नाम अधार, भाण्डा भरम ना किसे भन्नया। गुर मन्त्र एका शब्द प्यार, जोत जगाए नेत्र अन्नया। सच दुआरे साचा वणज वपार, साचा बेड़ा हरि हरि बन्न्हया। लिखे लेख गुर अपार, वरभण्ड खण्ड होए खन खन्नया। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी धार, पारब्रह्म प्रभ पाए सार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जनणी जन ना किसे जणया। नंना निरगुण वेखे रूप अपार सरगुण तेरी साची धार, गुर पीर साध संत दिसण किस द्वार, कवण दुआरे होए प्रकाश, रवि ससि सूरज चंन्नया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ दुआरे वेख हरि, लोकमात देवे डंनया। निरगुण निर अकार इक्क अकाल्लया। जोती नूर सर्ब पसार, नेड़ ना आए काल काल्लया। अवण गवण कर विचार, हरि जन तोड़े जगत जंजाल्लया। त्रैभवण पावे सार, लोआं पुरीआं हथ्थ रखा ल्या। ब्रह्मा शिव रहे पुकार, दर साचे सीस झुका ल्या। करोड़ तेतीसा चरन द्वार, सुरपति राजा इन्द सगला संग रला ल्या। कलिजुग अन्तिम रोंदे धाहां मार, लुटयां धन्न होए कंगाल्लया। प्रगट होए हरि निरँकार, जोती जामा भेख वटा ल्या। शब्द रखे तिक्खी धार, लोआं पुरीआं कढ्ढे दवाल्या। निरगुण रूप अगम्म अपार, आपणी सुरत आपे रिहा संभाल्लया। ना कोई दूसर मीत मुरार, जोत अग्नी जवाल्या। सृष्ट सबाई साचा यार, जोती जोत सरूप हरि, निरगुण साचा वेस कर, करे खेल एका इक्क अकाल्लया। दर द्वार इक्क बनावणा। गुर मन्त्र शब्द अपार, जगत जपावणा। गुरमुख साचे कर त्यार, साचा धर्म चलावणा। नौ खण्ड पृथ्वी एका डण्डा हथ्थ रखावणा। दीपां लोआं एका धार, वरभण्डी राह बनावणा। राज राजान कर ख्वार, शाह सुल्तानां दर भवावणा। साधां संतां मारे मार, दस्म दुआरी पड़दा लाहवणा। पूर्ब कर्म हरि विचार, जिन हरि साचा आप जगावणा। अमृत बख्शे साची धार, निझर रस मुख चवावणा। प्रगट होए विच संसार, पुरी घनक नाम सुहावणा।

गुर गोबिन्दा लेख लिखार, हरि बख्शिंदा आप अख्वावणा। साची पैज रिहा संवार। शब्द घोड़े हो अस्वार दिस किसे ना आवणा। ग्रन्थी पन्थी धुँदूकार, माया राणी पसर पसार, साचा राह ना किसे दिसावणा। प्रगट होवे हरि दातार, सम्बल नगरी खेल अपार, दीपक जोती इक्क जगावणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दद्दा दुरमति मैल हरि काम क्रोध लोभ मोह हँकार झूठा मोह चुकावणा। दद्दा दर द्वार भगत भगवन्तया। कलि कारज रिहा संवार, ना कोई जाणे जीव जन्तया। शब्द सरूपी पवण उडार, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आदिन अन्तया। नूर उजाला कर उज्यार, दीन दयाला हरि करतार, सर्ब रखवाला इक्क अखवन्तया। कोटन कोट खड़े द्वार, शब्द चोट तन नगार, गुरमुख विरले साज वजन्तया। धुनी नाद अपर अपार, मुनी साध हाहाकार, ना होए मेल पूरन भगवन्तया। वजे वधाई विच संसार, निहकलंक सच सरनाई, चारों कुन्टां जै जैकार, जन हरि हरि जन दोए जोड़ करे बेनन्तया। जोती जोत सरूप हरि, नौ दुआरे वेख दर, इक्क सुणाए शब्द सच्चा छन्तया। दर दरबारा इक्क सुहाया, लिख्या लेख अपर अपारा नेत्र लोचन नैण वेख, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़ा। आपे धारे आपणा भेख, पंडत पांधे रहे वेख, कवण कूटे ब्रह्मण गौड़ सच्चा यारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ दुआरे वेख हरि, दसवें घर आप पसारा। हरि दस्म जोत जगाईआ। दहि दिशा होए रुशनाईआ। गुरमुखां आत्म लाहे विसा, मनमति जगत गंवाईआ। बेमुखां अन्तिम पाया हिसा, निन्दक निन्दया मुख रखाईआ। जगत जगदीसा किसे ना दिसा, गुर गोबिन्द वाहवा गया साचा लेख लिखाईआ। माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, हरि मन्दिर अन्दर दए दुहाईआ। कथना कथे दन्द बतीसा, भेव अभेदा वड देवी देव ना जाणे राईआ। सुण सुणाए राग छतीसा, नाद धुन ना कोई उपजाईआ। एका छत्र झुले प्रभ साचे सीसा, कूड़ अडम्बर जगत रचन रचाईआ। वेखे खेल बीस इक्कीसा, भरम भुलेखे रिहा भुलाईआ। इक्क चलाए जगत हदीसा, वरन गोत कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, नौ दुआरे वेख हरि, दसवें बूझ बुझाईआ। दसवें दस दस अस्थान। जोती नूर हरि भगवान। मानस देही वेखे कर्म, संत असंत कर पछाण। आप कढाए भरमी भरम, शब्द उठाए तीर कमान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ दुआरे वेख हरि, देवे वर इक्क ध्यान। दर दुआरा इक्क रखाया ए। पुरख अबिनाशी कर त्यारा, लोकमात लै अवतारा, जोती जामा भेख वटाया ए। निरगुण रूप निर अकारा, सरगुण साचे कर प्यारा, शब्द धारा रिहा वहाया ए। जीव जन्त भरम गंवारा, साध संत होए अवारा, दर दर आपणा राह चलाया ए। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, इक्क कराए जगत जैकारा, चार वरनां रिहा सुणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, नौ दुआरे वेख हरि, आपणा राह इक्क वखाया ए। ऐड़ा

अक्खर आप बणाया। आत्म ब्रह्म विच समाया। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। नंन्हा निरगुण रूप अपारा इक्क जणाया। निर अकार किसे दिस ना आया। दद्दा द्वार आप खुल्हाया। दसवें अन्दर डेरा लाया। दसवें गुर बचन लिखाया। अनन्द अनन्द अनन्द त्रैगुण पोह ना सके माया। इक्क अनन्द हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा, बन्द चार दिवारी इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनन्द चन्द सुत दुलार, पूत सपूता रिहा उपजाया। पप्पा पूरी पूरन आस। पूरन पुरख होए प्रभ दास। सर्ब घट कामी नेह निहकामी आदि अन्त ना जाए विनास। सर्ब जीआं प्रभ अन्तरजामी, जोत निरँजण इक्क अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, पप्पा पूरी आस कर, होया रहे दासन दास। पप्पा पुरी हरि सुहाईआ। पूरन जोत हरि टिकाईआ। वरन गोत ना कोई रखाईआ। कलिजुग माया आत्म धोत, निर्मल नीर रखाईआ। अट्ठे पहर खुल्हे सोत, दस्म दुआरी मुख खुल्हाईआ। आवे जावे निरँजण जोत, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, पप्पा पूरी आस कर, आप आपणे रंग समाईआ। पप्पा प्रीतम चीत चित्त चितारया। सदा सुहेला साचा मीत परवरदिगारया। चले चलाए अचरज रीत, भरम भुलेखे आपे पा रिहा। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, पंडत काजी आप सुणा रिहा। गुरदुआरे परखे नीत, ग्रन्थी पन्थी वेख वखा रिहा। हरिजन मानस देही जाए जीत, काया मन्दिर हरि सुहा रिहा। जुगा जुगन्तर साची रीत, आपणा आप हरि उपा रिहा। आप सुणाए शब्द सुहागी सच्चा गीत, धुर दरगाही इक्क सुनेहड़ा चार वरनां आप जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पूरन आस मात करा रिहा। रारा राज जोग सुल्तान। राम नाम श्री भगवान। रिड़कण आया सर्ब जहान। झिड़कण आया बेईमान। जोती जोत सरूप हरि, आप बणाए दया कमाए, शब्द सरूपी इक्क मकान। रारा रूप वटाया ए। रूप रंग किसे दिस ना आया ए। सृष्ट सबाई रिहा वेख, जोती जामा खेल रचाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपणे रंग समाया ए। रारा रेख सर्ब मिटांयदा। गुर गोबिन्दे लिख्या लेख, अक्खर अक्खर लैणा वेख, केहड़ी कूटे भेख वटांयदा। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़, संग मुहम्मद चार यार, ना कोई वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, गुर गोबिन्दे बणत बणांयदा। अनन्दपुर अनन्द मकान। पूरन जोत श्री भगवान। वरन चार चार दिवार, पंचम मेला मीत मुरार, चार कुन्ट कुन्ट चार शब्द रक्खे साची धार, ऊँच नीच रंक राजान। सच तख्त हरि सुल्तान। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़, कोठे मण्डप माड़ी मन्दिर वेख वखाणे अन्दर बाहर डूंघी कन्दर जल थल जगत अस्गाह, आपे जाणे बेपरवाह, अंडज जेरज कर ध्यान। सेत्ज उत्भज विच ध्यान। खाणी बाणी करे पछाण। शब्द सरूपी इक्क उडान। जोती जोत सरूप हरि,

जोती जामा भेख धर, पुरी अनन्द चढ़े चन्द, काया मन्दिर सच मकान। पुरी अनन्द हरि सुहाईआ। नौ दुआरे कढ्ढया गन्द, दसवें जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई चढ़या चन्द, सीतल धार शब्द वहाईआ। जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, मनमुखां दए सजाईआ। अट्ठे पहर परमानंद, ब्रह्म रूप ब्रह्म समाईआ। जन हरि गाए बत्ती दन्द, आत्म जोती मेल मिलाईआ। भरमां ढाहे झूठी कंध, शब्द धक्का इक्क लगाईआ। इक्क चढ़ाए नौ चन्दी चन्द, मदीना मक्का काअबा कुरान नौ दुआरे दए वखाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्दा, साचा अक्खर रिहा पढ़ाईआ। मनमुख जीव भाग मन्दा, मदिरा मास रसन हलकाईआ। दिवस रैण खायण गन्द, अमृत जाम ना कोई पिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पुरी अनन्द देवे साचा धाम आप सुहाईआ। अनन्दपुर हरि सुहाया ए। आप लिखाया लेखा धुर, भेव किसे ना पाया ए। ब्रह्म पारब्रह्म दोवें गए जुड़, शब्द विचोला इक्क रखाया ए। आपे चढ़या साचे घोड़, नीली धार हो अस्वार नीला नाम रखाया ए। जुड़या जोड़ा विच संसार, चुक्कया पौड़ा पहली वार, साधां संतां रिहा जगाया ए। धुर दरगाही आया दौड़ा, आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, राज राजानां रिहा हिलाया ए। आपे होए ब्राह्मण गौड़, मात पित किसे ना जाया ए। सम्बल नगरी जाए बौहड़, गुरमुखां आत्म लग्गी औड़, अमृत मेघ रिहा बरसाया ए। आपे वेखे मिट्ठे कौड़, शब्द सरूपी लाए पौड़, उच्चा डण्डा हरि ब्रह्मण्डां एका एक लगाया ए। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, चारों कुन्ट भेख पखण्डा, जीव जहानी पायण वंडां, हरि भाणा भेव ना राया ए। जोती जोत सरूप हरि, पुरी अनन्द वेख दर, दसवें जोती नूर कर, नौवें बन्द कराया ए। नौवें बन्द द्वार, दस्म खुल्हांयदा। गुर तेग बहादर तेरी धार, लाहया सीस दिल्ली दरबार, अन्तिम मुल्ल पवांयदा। खिड़े मात सच्ची गुलज़ार, आई रुत्त शब्द बहार, फुल्ल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। मानस देही जन्म अपार, मिली जोत शब्द निरँकार, लोआं पुरीआं पसर पसार, दिस किसे ना आंयदा। देवे माण सच्ची सरकार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, ब्रह्म रूप ब्रह्म पसार, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण खेल अगम्म अपार, सरगुण तेरे कर्म विचार, गुर तेग बहादर मीत मुरार, चिट्टी चादर आप बणांयदा। इक्क उडाए शब्द उडार, प्रभ अबिनाशी कर त्यार, साचा धाम आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अंसा बंसा जगत सहँसा आपे आप अख्वांयदा। अंस बंस पूत सपूत जगत कलि धारया। एका धागा एका सूत, आपे जाणे खेल करतारया। शब्द सरूपी साचा धूप, पवण सरूपी हवन करा रिहा। ना कोई जाणे रंग रूप, कवण गुर शाहो भूप, कवण मात उपजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भगत सुहेला आप अख्वा रिहा। शब्द चढ़या साचे घोड़, दुष्ट दमन सेव कमाईआ। वेखे खेल किनार जमन, कलिजुग अन्तिम रैण विहाईआ। साध संत भुले भरमे, ना दीसे हरि रघुराईआ। आवे

जावे ना जन्मे ना मरे, मिटणा माण ब्रह्म ब्रह्मे, एका जोती एका वरने दूसर गोती दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणी रचन रचाईआ। गुर गोबिन्दे शब्द जणाया ए। गुणी गहिंदे एका राह वखाया ए। सर्ब जीआं आपे बख्शिंदे, आदि अन्त जुगां जुगन्त आपणे रंग समाया ए। जगत बणाए साची बणता, भाणा आपणे हथ्थ रखाया ए। हरि जन विरले मेल मिलावा साचे कन्ते, जिस जन आपे दया कमाया ए। पुरख अबिनाशी पूरन भगवन्ते, साचा दर इक्क सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पुरी अनन्द अनन्द पुर अनन्द अनन्द अनन्द परमानंद समाया ए। पंचम अक्खर अंक रचाया ए। पंचम अक्खर आप वसाया ए। ना कोई जाणे बजर कपाटी पत्थर, काया सथ्थर किस विछाया ए। नेत्र नीर विरोले अत्थर, भेव कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप जाणे पंचम अक्खर पंचम देस वसाया। पंचम अक्खर पंच प्रधान। पंच दुआरे हरि भगवान। जोत निरँकारे पवण मसाण। इक्क उडाए सर्ब जहान। नाता तुटे पीण खाणे, अवण गवण होए हैरान। जोती जोत सरूप हरि, पंचम पंचां मेल दर, पंचम शब्द दर परवान। पंचम पांच पूज तन माटी। आपे वेख वखाणे शब्द दुआरा औखी घाटी। नाम पाए सच मधाणी, काया मन्दिर डूंघी चाटी। मक्खण वरोले दूध पाणी, वेखे खेल बाजीगर नाटी। सृष्ट सबाई पुणी छाणी, पंचम मिले ना किसे हाटी। रसना गाए सभ दी बाणी, गुरमुख विरला लाहा खाटी। पंचम रहे तन शैतानी, दिस ना आयण बाटी। ना कोई वेखे जेरज खाणी, दीपक जोत कवण लिलाटी। अमृत आत्म केहड़ा पाणी, भर प्याला पीणा बाटी। साचे मन्दिर कर पछाणी, दर दुआरे लाहा खाटी। अन्तिम चुक्के जम की काणी, रसना रस एका चाटी। पंचम पंच दर परवानी, मिले मेल शब्द निशानी, आदि जोत श्री भगवानी, दुरमति मैल जाए काटी। पंचम तत्त पंचम उपजाया। पंचम देवे हरि हरि मति, शब्द सुनेहड़ा रिहा सुणाया। पंचम बणया साचा दूत, साचा मेल रिहा मिलाया। पंचम जोड़े एका नत, बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत, धीरज सति इक्क उपजाया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, तुटे नाता साढे तिन्न हथ्थ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, पंचम मेला हरि मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम मेला इक्क कर, छेवें शब्द जणाया। छेवें शब्द जणाई, मन वधाईआ। मिले मात वड्याई, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। बेमुख आए अग्गे नाहीं किसे थाँईं, गुरमुखां राह वखाईआ। आपे पकड़े अन्तिम बाहीं, पंज दस दस पंज आप रिहा समझाईआ। शब्द सुहेला रक्खी ठंडी छाँईंं, सीतल धारा इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम परम पुरख प्रधान, पंचां पंचां संग मिलाईआ। पंचां पंचम संग मिलाया। काया माटी होए कंचन, सोहँ पारस नाम छुहाया। इक्क कराए साचा मजन, साक सज्जण बण बण आया। आपे मक्का काअबा हाजी हज्जन, गुरदुआरा मन्दिर

मस्जिद दो दो आबा डेरा लाया। जोती जगे साचे अन्दर, शब्द गीत गोबिन्दा गाया। नाम हथौड़ा तोड़े जन्दर, राग छतीसा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम जोती मेल दर पंचम पुरी अनन्द सुहाया। अनन्दपुर पंच प्रधान। पुर अनन्द शब्द निशान। पुरी घनक विच जहान। पंचम होए वड बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आत्म जोती मेल हरि, पंचम रंगण रंग रंगान। पंचम रंग महान, राजन रंकया। करे खेल महान, लोकमात वार अनकया। पंचम जोती जी जहान, धरे धराए पुरी घनकया। प्रगट होए वाली दो जहान, पंचम अक्खर निहकलंकया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सोहँ शब्द पंच वजाए डंकया। सोहँ शब्द पंच परबोध। शब्द जणाए बोध अगाध बोध। मिले वड्याई जगत वधाई, गुरमुख साचा वड जोधन जोध। चतुर्भुज हरि दरस दिखाई, पंचम भेद रहे ना राई, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भेख चुकाए एका दूज। जीव जन्त अधार दयावानया। आपे देवे जगत भण्डार, भरे रहण सद खजानया। गुरमुख साचे कर त्यार, आत्म दरस दरस महानया। देवणहार इक्क दातार, गुरमुख विरले मात पछानया। मनमुखां आत्म हाहाकार, घर हुन्दा जाए वैरानया। ना कोई जाणे जिया जान अधार, जिस दित्ता पीणा खाणया। आपणे रंग रवे करतार, सर्ब सृष्टी पावे सार, वड दाता बीना दानया। गुरू गुरमुख सद त्यार, जन भगत आत्म धर्म जैकार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, देवे माण दो जहानया। भगत पकवान दर दर परोस्सया। रसना रस रसन वखान, लेखे लाए अन्न दाणा तोसन तोस्सया। काया माटी अग्नी बाण, विच वसे जल कोसन कोस्सया। धर्म झण्डा कर्म निशान, पार कराए निरगुण निर्दोषया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भण्डारे रिहा भर, ना आवे कदे तोट तोटया।

१३ भाद्रों २०१२ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

हरि दरस गुरमुख अधार। गुरमुख भगत हरि नाउँ रसना उचार। शब्द चोग साची जुगत, भगत मुक्त अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, जोत ब्रह्म ब्रह्म जोत एका धार। एका धार जोत निरालीआ। पवण उडार शब्द सवालीआ। करे कराए वणज वपार, देवे नाम धन धन सच्चा धन मालीआ। लोकमाती काज संवार, फल लगाए काया डाल्हीआ। आदि अन्त ना पारावार, चले चाल जगत निरालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अकल अकालीआ। अकल कला भरपूर, आप अकालीआ। आसा मनसा पूर, सदा रखवालीआ। धर्म दुआरे हाज़र हज़ूर, रखे चाल अवल्लड़ी

नित्त नवित्त निरालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि संत सुहेला आपे भालीआ। करे भाल ढूंडे जग। कवण दुआरे गुरमुख जोती रही जग। आपे खोल्हे बन्द कवाड़ी, जगत तृष्ना बुझे अग्ग। दर घर साचे साचे लाड़े, शब्द सरूपी हथ्थीं तग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस दाता सूरा सरबग। वड सूरा सरबग, चतुर सुजानया। उप्पर वसे शाह रग, वेखे खेल ब्रह्मण्ड महानया। कलिजुग वा रही वग, जीउ पिण्ड भुन्ने भठयाले दाणया। गुरमुख साचा संत सुहेला चरन सरन जन कलि जाए लग्ग, चले चलाए आपणे भाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण जगत निधानया। कलिजुग कलि निधान वेख विचारया। ना कोई तोड़े जगत जंजाल, चार दिवारी दिसे पासा हारया। एका वस्त नाम धन माल, सदा शाह ना होए कंगाल, मंगे वर ना दूजी वारया। लगे फल काया डाल्ह, सोहँ अमृत साचा ताल, अमृत धारा इक्क वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आवे जापवे पावे सारया। पावे सार सुरत संभाल, सर्बकला कलवन्तया। लाल अनमुल्लड़े लए भाल, शब्द सरूपी बण दलाल, करे खेल भगवन्तया। एका मारे कर्म उछाल, शब्द गोदी लए उठाल, शब्द पहनाई तन साची माल, हरिजन आत्म आपे मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भाण्डा भरम भरम भाण्डा आपे घड़या आपे भंनया। घड़न भन्नणहार हरि समरथया। उतरन चढ़न पार किनार, वेख वखाणे साढे तिन्न तिन्न हथ्थया। कलिजुग माया सड़न जीव गंवार, कलिजुग कामी पाई नथया। भरे सुख सर्ब संसार, झूठी मथन मथया। गुरमुख विरला पैज संवार, मंगे मंग चरन द्वार, शब्द चाढ़्हे साचे रथया। दर सवाली बण भिखार, बणे पाली हरि दातार, करे रखवाली पहरेदार, कथना कथ किसे ना कथया। एथे ओथे चोबदार, जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार, तन बसंतर होवे सार, देवे दरस अगम्म अपार, सगल वसूरा तन मन मथया। जोती नूर कर अकार, शब्द कराए जै जैकार, एका ओट नर निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी आप कराए सथर सथया। गुरसिख गुरमुख मात गुर वड्याईआ। गुर मेला कमलापात, गुरमुख वज्जे मन वधाईआ। गुरमुख मेला आदि जुगादि गुरसिख साचे रिहा जगाईआ। गुरसिख साचे लगा भाग, गुर सतिगुर दर्शन पाईआ। सतिगुर साचा कन्त सुहाग, गुरमुख साची नार सुहाईआ। गुरमुख सुणाए साचा राग, गुरमुख त्रैभवण बूझ बुझाईआ। गुरमुख आत्म होए वैराग, गुर मन्त्र जाप जपाईआ। गुर मन्त्र मारे तीनो ताप, गुरमुखां ठंड वरताईआ। ठंडी धारा वड प्रताप, गुरमुखां संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका धाम आपणा आप सुहाईआ। गुर शब्द वैराग जन वैरागया। गुरमुख आत्म बुझे तृष्ना आग, सरन सरनाई साची लागया। गुरमुख पकड़े तेरी वाग, शब्द सरूपी आए भागया।

गुर गुरमुख एका सुणे सुणाए राग, गुरमुख धोए काया दागया। गुरमुख आत्म जोती जगे चिराग, गुर पूरा धोवे दागया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे सोया आपे जागया। गुर रंग उमंग गुरसिख रंगया। गुरसिख शब्द डोर पतंग, चढ़े अकाश मात ना सन्गया। गुरमुखां कटे भुक्ख नंग, गुर दरबार एका मंगया। गुरमुख जन्म ना होए भंग, आत्म धार वहे गन्गया। जोती जोत सरूप हरि, गुरसिख गुरसिख मेल दर, वजाए नाम शब्द मृदंगया। गुर पूरा कलिजुग घाट वड चढ़ाईआ। गुरमुख नहावे तीर्थ ताट, तन मन मैल रिहा गंवाईआ। गुरसिख शब्द जणाए साचा पाठ, दूसर चीज ना कोई वखाईआ। गुर मन्त्र खोल्हे साचा हाट, एका शब्द हरि उपजाईआ। प्रगट करे काया माट, गुरमुख वणजारा करे वपारा, लोकमाती राह जणाईआ। गुरमुख साचे दए अधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मलाह आप अख्वाईआ। गुर शब्द कलि मूल, गुरसिख परवानया। गुरमुख मात ना जाए भूल, अट्ठे पहर शब्द मस्तानया। गुर शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, बैठे गुरसिख चतुर सुजानया। मातलोक जन साचे फूल, देवे माण श्री भगवानया। मिले मेल कन्त कन्तूहल, टुट्टे गेड़ा आवण जाणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, देवे नाम निधान गुणवन्त गुण निधानया। गुरमुख साची रीत आप चलाईआ। गुरमुख बन्न्हे चरन प्रीत, साजण साचा रिहा सुणाईआ। गुर पूरा सद राखो चीत, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख काया वसेरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला नाम जणाईआ। गुरमुख काया रहे सीत, हरि मन्दिर इक्क रघुराईआ। गुर पूरा जन राखो चीत, चरन कँवल कँवल चरन एका दर सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिख बूझे कर विचार। भउ चुक्के एका दूजे, गुरमुख देवे नाम अधार। गुरदुआरा एका सूझे, पारब्रह्म प्रभ पाए सार। चरन प्रीती हरिजन झूजे, लक्ख चुरासी उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल अपर अपार। गुरसिक्खी गुणी निधान, शब्द गुण जाणया। गुरमुख होए दर परवान, चले चलाए आपणे भाणया। गुर पूरा सद मेहरवान, देवे नाम साचा दानया। गुरसिख साचे साची आण, पाए वाली दो जहानया। गुरमुख देवे साचा दान, शब्द उडान बिबाणया। गुर पूरा कर ध्यान, आत्म भरे नाम खजानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, देवे वड्याई विच जहानया। जन राखे हरि दीन दयाल। तन भाखे दर सुरत संभाल। लिखे लेख मस्तक माथ, जोत सरूपी बेमिसाल। शब्द चढ़ाए साचे राथे, इक्क चलाए अवल्लड़ी चाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल लगाए काया डाल्ह।