पुस्तकालयभाग ५

१३ भाद्रों २०१२ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण एक, सर्ब सुखदाया। सर्ब घटा घट रिहा वेख, दिस किसे ना आया। सृष्ट सबाई लिखे लेख, लेख लेखा ना किसे जणाया। जोती धर धर जामा भेख, लोकमाती फेरा पाया। ना कोई जाणे नर नरेश, शिव गणेश सार ना राया। ब्रह्म विष्न दर दरवेश, खुल्हड़े केस होए हलकाया। करोड़ तेतीसा रिहा वेख, करे खेल हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण वेस कर, आप आपणे रंग समाया। आदि पुरख अनाद जुगा जुगन्तरा। करे खेल विच ब्रह्माद, सभ घट जाणे अन्तरा। सृष्ट सबाई माधव माध, कलिजुग लाए इक्क बसंतरा। हरिभगतन देवे साची दात, अजपा जाप सोहँ गुर मन्त्रा। संत सुहेले साचे लाध, आप बणाए साची बणतरा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखे खेल इक्क इकन्तरा। गुणवन्त गुण निधान नर निरंकारया। लक्ख चुरासी करे पछाण, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। ज्ञानी ध्यानी होए हैरान, पंडत पांधे विच जहान, मुल्लां काज़ी शेख़ नादान, हरि हरि वसे भेव न्यारया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, रसना गायण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी होए हैरानया। प्रगट होए हरि बलवान, जोती जामा खेल महान, शब्द रखे तीर कमान, चिल्ल्हा चाढ़्हे दो जहानया। वेख वखाणे शाह सुल्तान राज राजान जीव अञ्याण बेईमान भरम शैतान, चले चलाए आपणे भाणया। जोधा सूरा नौजवान सर्बकला कलि आपे पूरा, भगत जनां कलि करे पछान। देवे शब्द नाम तन साची तूरा, इक्क बिठाए शब्द बिबाण। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, आपे जाणे आपणी आण। एका एक एक अस्थूल्लया। सृष्ट सबाई साची टेक, मनमुखां आत्म भूल्लया। गुरमुखां करे बुध बिबेक, अन्दरे अन्दर रिहा वेख, शब्द सरूपी लिखे लेख, साचा कन्त हरि कन्तूहल्लया। साचा मस्तक एका रेख, लक्ख चुरासी भरम भुलेखिआ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, एका एक द्वार हरि निरंकारया। दूजी शब्द रखे टेक सर्ब संसारया। पवण स्वास घट घट वास, शाहो शाबास तन ना लाए सेक, शब्द घोड़े हो अस्वारया। चौथे दर साची रेख, संत सुहेले रहे वेख, लोइण तीजे नेत्र वेख, बन्द कुआड़ी कवण खुल्हा रिहा। कवण जोती जामा धारी भेख, कवण रामा सद वसेख, कवण कामा एकँकारया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, करे खेल अपर अपारया। कलिजुग काला रंग काल वटाया। ना कोई दीसे साचा संग, लक्ख चुरासी भरम भुलाया। माया राणी कीने नंग, आत्म होए सर्ब हलकाया। मनमुखां मानस देही होई भंग, नर हरि हरि नर ना रसना गाया। झूठे वहिण वहे गंग, अमृत धार ना कोई वहाया। पंजां चोरां अट्ठे पहर रहे जंग, होए विचोला ना किसे छुडाया। मदिरा मास लाया

गन्द, बत्ती दन्द धार वहाया। गुरमुख विरला चढ़या साचा चन्द, मिल्या मेल पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी कटे फंद, धर्म राए नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, आप आपणे विच समाया। आप उपाए आप आप उपाया। आपे जाणा आपणा जाप, भेव किसे ना आया। पवणी शब्दी वड प्रताप, जोती जामा भेख वटाया। ना कोई जाणे सति पुरख निरँजण, कवण दुआरे वेख पुन्न पाप, तीनो ताप जगत हलकाया। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत एका धागा एका सूत, कवण कूट रिहा झूट, कवण दिशा पाए हिसा, दहि दिशा शब्द सरूपी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, काली धार रिहा वहाया। कलिजुग काली धार विच संसारया। जीव जन्त होणे ख्वार, आत्म भरे सर्ब हंकारया। ना कोई जाणे मीत मुरार, एका भुल्लया दर द्वारया। चारों कुन्ट चार दिवार मनमुख रोंदे धाहां मार, बन्द किवाड़ी तन मन्दिर वाड़ी साचा आप सुहा रिहा। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, एका जोती अग्नी आहूती आपणी आप करा रिहा। रसना शब्द लैणा बोल। आत्म पड़दा लैणा खोल्ह। कवण दुआरे धुनी नाद अनाहद वज्जे साचा ढोल। कवण जणाए अगाध बोध, शब्द सरूपी वसे कोल। कवण दुआरे मिले हरि सूरा दाता जोधन जोध, अट्ठे पहर करे चोल्ह। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे साचे घर, कवण दस्त गुरसिख तेरे कोल। गुरसिख उठ कर ध्यान। आत्म दर वेख विचार, रसना मुख कर ब्यान। अजपा जाप केहड़ा सुख, देवे साचा ब्रह्म ज्ञान। मात गर्भ ना होए उलटा रुख़, लक्ख चुरासी फंद कटान। उज्जल होए मात कुक्ख, मिले मेल नर हरि श्री भगवान। गुरमुख साचे संत सुहेले, अन्दरे अन्दर साचे मेले, आत्म जोती शब्द ध्यान। कवण द्वार शब्द सुणाईआ। कवण द्वार मेल रघुराईआ। कवण द्वार ढोल मृदंग रिहा वजाईआ। कवण द्वार कर प्यार, सिंगी नाद हरि रिहा सुणाईआ। कवण दुआरे देवे अमृत धारा, मेघ रिहा बरसाईआ। कवण दुआरे जोत अकार, आत्म दीपक रिहा जगाईआ। कवण दुआरे कन्त भतार, आत्म सेजा रिहा विछाईआ। फूलन सेजा कर त्यार, गुरमुख साचे रिहा बहाईआ। गुरमुख साचे खोल्ह कुआड़, तत्ती वा नेड़ ना आईआ। पर्हे हटाए पंचम धाड़, बहत्तर नाड़ होए रुशनाईआ। आपे फिरे पिछे अगाड़, पहरेदार हरि अख्वाईआ। शब्द घोड़े प्रभ साचा चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे घोड़े कर अस्वार, गुरमुख साचे केहड़ी कूटे हरि लै जाईआ। पवण उडे इक्क उडार, शब्द वसे साची धार, जोती नूर इक्क उज्यार, सिध्धा राह कवण वखाईआ। दस्म दुआरी भेव अपार, साचे घर कर प्यार, साची नारी कन्त भतार, कवण सेजा आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण दुआरे हरि निरँकारे, मिले मेल सच्ची सरकारे, आवण जावण पतित पावन, आप फड़ाए आपणा दामन, दिस

किसे ना आईआ। रसना कुण्डा देणा खोल्ह। पंचम शब्द साचा बोल। पंजां तत्तां तत्त विरोल। चेतन्न सत्हा वसे कोल। बुध मति दे समझावे मता। मन पंखेरू करे चोल्ह। बहत्तर नाड़ी उब्बल रता, नाम मृदंगा वजे ढोल। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण दुआरे तुले साचा तोल। आत्म जोती शब्द ज्ञान। गुरमुख साचे नौजवान। काया माटी भाण्डे काचे, अन्दर मन्दिर खेल महान। जोत निरँजण साचो साचे, कौस्तक मणीआं तिलक लगान। पंचम दूत दर झूठे नाचे, अट्ठे पहर बेईमान। गुरमुख विरला हरि हिरदे आत्म वाचे, मिले नाम पद निर निरबाण। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, सच दुआरे कवण निशान कवण पहचान। सच घर कवण पला। ना जन्मे ना जाए मर, वसे निहचल धाम अचल्ला। एका मिले सच दर, दो जहानी खेल खेला। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, शब्द परछावां केहड़ी कूटे पहली वार ढला। हरि शब्द अपार गुर अधारया। गुर शब्द अधार विच संसारया। विच संसार पावे सार, जोत निरंकारया। जोत सरूपी खेल अपार, लक्ख चुरासी विच समा रिहा। लक्ख चुरासी कर्म विचार, लहिणा देणा मात चुका रिहा। लहिणा देणा जीव गंवार, धर्म राए हथ्थ फड़ा रिहा। धर्म राए कर्म विचार, चित्रगुप्त संग रला रिहा। वरभण्डी रक्खे एका धार, लहिणेदार सर्ब बणा रिहा। लहिणा देणा आपणा करज उतार, लोकमात जो चढ़ा रिहा। वेले अन्तिम आई हार, साचा शब्द ना किसे पढ़ा ल्या। चारों कुन्ट हाहाकार, मात पित भाई भैण ना किसे छुडा ल्या। अन्तिम रोंदे धाहां मार, धर्म राए सुण पुकार, ना होए कोई सहार, मानस देही जन्म गंवा रिहा। गुरमुख साचे उतरे पार, एका किया चरन प्यार, गुर पूरे राह वखा रिहा। गुर मन्त्र शब्द अपार, उतरे पार नारी नार, बिरध बाल जवान एका राह वखा रिहा। आपे रिहा पैज संवार, गुरमुख साचे संत दुलार, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा। दो जहानां मीत मुरार, हथ्थीं बन्न्हे शब्द गाना, अन्तिम वार साची डोली विच बहा रिहा। आप लै जाए सच द्वार, दर घर साचे खोल्हे बन्द किवाड़, दरगाह साची साचे धाम हरि सुहा रिहा। दर घर साचे देवे वाड़, गुरमुख साचे साचे लाड़, अन्तिम अन्त जोती मेल मिला रिहा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, गुरमुख साचे उतरे पार, दोवें धार विच संसार आपे आप चला रिहा। गुरमुख गूढ़ा रंग हरि चढ़ाया। प्रभ मंगी साची मंग, लड़ फड़ाया। कलिजुग माया कट्टी भुक्ख नंग, नाम मृदंग इक्क वजाया। नौ दुआरे जाए लँघ, गुर पूरे राह वखाया। आपे चाढ़्हे आपणा रंग, दूसर किसे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां इक्क सुहेला जगत इकेला, अट्ठे पहर नज़री आया। अट्ठे पहर पहरेदार। गुरमुख साचे संत दुलार। आप चुकाए दया कमाए, मुख चुआए अमृत धार। उलटी नाभी नीर वहाए, माया दब्बी भारा लाहे, प्रगट जोत नर हरि पोह छब्बी प्रकाश

इक्क कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत उठाए। उठ उठ जाग गुरमुख वणजारया। तन काया लग्गे भाग, कर साचा वणज वपारया। तन मन्दिर सुण साचा राग, छत्ती रागां वसे बाहरया। आत्म जोती इक्क चिराग, मेट मिटाए अन्ध अंध्यारया। गुर पूरे चरनी लाग, खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी देवे पाड़या। दुरमति मैल धोवे दाग, पंजां चोरां रिहा ताड़या। हथ्थ पकड़े आपणे वाग, शब्द घोड़े साचे चाढ़या। नौ अठारां डसनी नाग, शब्द डण्डे आपे झाड़या। आपे हँस बणाए काग, सति सरोवर अन्दर वाड़या। मिले मेल कन्त सुहाग, वेखे सच्चा घर धुर दरबार धर्म अखाड़या। एका हरि दरबार, दर दरवाज्जया। गुरमुख साचे कर त्यार, वेख वखाणे राजन राज्जया। अमृत बरखे ठंडी धार, आपणा साजन आपे साज्जया। नौ दुआरे बन्द किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे वेख, दर घर साचे रक्खे लाज्जया। दर घर साचा इक्क सुहाया। जीउ पिण्ड जीव भाण्डा काचा, लाड़ी मौत भन्न वखाया। माटी पुतला दर दर नाचा, भेव ना जाणे राया। पुरख अबिनाशी साचो साचा, दिस किसे ना आया। गुरमुख विरले हिरदे वाचा, ब्रह्म पारब्रह्म एका मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे देवे वर, काया मन्दिर साचे अन्दर डूंघी कन्दर एका एक करे रुशनाया। काया मन्दिर डूंघी गार। औखी घाटी गुरमुख साचे कर विचार। अमृत रस निज्झर चाटी, पवण उनन्जा छत्र झुलार। मिले नाम साची हाटी, चौदां हटां कर विचार। चौदां लोक खोल्ह कपाटी, नौ दुआरे वसे बाहर। एका तीर्थ साचा ताटी, अमृत भरया रहे भण्डार। कँवल नाभी अन बाटी, झिरना झिरे अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, दुरमति मैल रिहा काटी। दुरमति मैल कट्ट तन संवारया। दूई द्वैती मेटे फट, देवे इक्क शब्द सहारया। करे वास घट घट जोती जगे लट लट, गुरमुख लाहा लैणा खट, आए दर सच्चे दरबारया। शब्द लपेटे साचे पट्ट, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, गुरमुख साचे जायण तर, मिले नाम शब्द वड भण्डारया। शब्द नाम अतोल जगत तुलाया। गुरमुख अन्दर रिहा बोल, दिस किसे ना आया। साचे पड़दे रिहा खोल्ह, राग रागनी ना किसे अल्हाया। सच्चे दुआरे वज्जे ढोल, इक्क सुरंग हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे वेख दर, साची रंगण रिहा चढ़ाया। साचा रंग चलूल तन चढ़ांयदा। हरिजन ना जाए भूल, दर समझांयदा। आप चुकाए अगला पिछला मूल, कन्त कन्तूहल मेल मिलांयदा। देवे नाम शब्द त्रिसूल, त्रैगुण माया परे हटांयदा। पुरख अबिनाशी दूलो दूल्ह, पंच पंचायणी मार मिटांयदा। गुरमुख उपजाए मात कँवल फूल, धरत मात उप्पर टिकांयदा। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे वेख दर, पूरन इच्छया मात करांयदा। पूरन इच्छया आत्म

शांत, सोहँ पाए साची भिच्छया। अमृत देवे बूंद स्वांत, एका अक्खर जगत वक्खर गुरमुख साचे सिख्या। बैठा रहे इक्क इकांत, मिले मेल धुर दरगाही लिख्या। दरस दिखाए दया कमाए मेट मिटाए अन्धेरी रात, तन मन लाहे झूठी विख्या। ना कोई जाणे लिखी रेख्या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, आप मिटाए तृष्ना र्तिखिआ। तृष्ना तृख आत्म दूर। पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूर। आत्म जोती साचा नूर। शब्द वजाए साची तूर। अनहद बाणी अनाहद सूर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे वेख दर, एका देवे नाम वर, सर्बकला आपे भरपूर। सर्बकला भरपूर हरि समरथया। गुरमुख आसा मनसा पूर, सिर रक्खे दे कर हथ्थया। बेमुखां दर दिसे दूर, कलिजुग माया मथन मथया। गुरमुख साचे आत्म जोती एका नूर, शब्द चाढ़्हे साचे रथया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना कथनी मात किसे ना कथया। देवे दरस अनूप, हरि रघुराया। स्वच्छ सरूपी वडा भूप, सद हिरदे रहे समाया। ना कोई रंग ना कोई रूप, जोती नूर इक्क सवाया। करे प्रकाश अन्ध कूप, गुरमुख साचे दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन प्रीती साचा नाता, इक्क बंधाए पुरख बिधाता, उत्तम रक्खे मात ज़ाता, गुरमुख नाम साचे रंग रंगाया। होए दरस आत्म प्रकाश, अमृत मेघ देवे बरस, शब्द रसन स्वास स्वास। सज्जण सुहेला करे तरस। कलिजुग माया बन्द खलास। आप मिटाए तृषा हरस, आत्म निज्ज घर रक्खे वास। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा दरस दिखाए, काया जंगल जूह उजाड़ वडी वड प्रभास। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ काया टिल्लया। आपे वेखे बहत्तर नाड़, शब्द चढ़ाए तीर सचा चिल्लया। परे हटाए पंचम धाड़, तोड़े गढ़्ह कोट वड किल्हिआ। दर घर साचे देवे वाड़, पुरख अबिनाशी साचा मेल मिल्या। प्रभ पकड़े हथ्थ आपणे नत्थ, दहि दिशा रिहा फिराया। पंजां चोरां रिहा मथ, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर दुआरे जिस जन दर्शन पाया। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग अन्तिम रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आप आपणा मेल मिलाया। हरि शब्द अपार, गुर उधारया। गुर पूरा पावे सार, कर्म विचारया। जन्म कर्म हथ्थ दातार, पंजां तत्तां आप उपा रिहा। पंजां तत्तां कर प्यार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ा रिहा। जोत सरूपी कर अकार, शब्द सरूप विच समा रिहा। पवण सरूपी देवे धार, वाजा पवण इक्क वजा रिहा। आपे वसे अन्दर बाहर, दिस किसे ना आ रिहा। गुर पूरा कर त्यार, सुफली कुक्ख मात करा रिहा। किरपा कर सच्ची सरकार, गर्भवास फंद कटा रिहा। नूरी जोत कर अकार, मानस देही आप सुहा रिहा। उत्पत होए विच संसार, लोकमात नाम रक्खा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर

पूरे बणत बणा रिहा। हरि शब्द अधार गुर जणाईआ। गुर पूरा करे विचार, हरि सच्ची सरनाईआ। हरि साचा देवे तार, अट्ठे पहर शब्द जणाईआ। गुर पूरा चरन द्वार दिवस रैण सेव कमाईआ। हरि हरि पावे साची सार, सिर हथ्थ समरथ टिकाईआ। गुर पूरा बणे भिखार, मंगे मंग भिच्छया इच्छया पूर कराईआ। वड दाता हरि सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर पूरे गोद उठाईआ। हरि शब्द अपार, गुर ख़ज़ानया। गुर पूरा बणे वरतार, देवणहार विच जहानया। भरे अतुट हरि भण्डार, आदि अन्त बीना दानया। हरि गुर गुर हरि एका सच्ची धार, आपे जाणे जाणी जाणया। गुरमुख साचे कर प्यार, अमृत आत्म देवे धार, शब्द खण्डा तन शृंगार, प्रभ साचा मात करानया। पंचां चोरां करे ख़बरदार, नेड़ ना आए झूठी धाड़, वडी वड करे कुरबानया। तिक्खी रक्खे तेज कटार, बजर कपाटी आर पार, औखी घाटी इक्क चढ़ानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर इक्क कर, गुरमुख साची जोत जगानया। हरि शब्द जन टेक, विच जहानया। गुर शब्द करे बुध बिबेक, आत्म उपजे ब्रह्म गयानया। हरि शब्द एका एक गुर गुर गुरमुख आवे जावे देवे हरि महानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमाती जोत धर, देवे दान वड वड दानया। दानी दुनियांदार आप अख्वांयदा। एका जोत भगत भगवानी, भगवान लोआं पुरीआं विच समांयदा। जुगो जुग अन्त निशानी, भेखाधरी भेख वटांयदा। शब्द रक्खे तीर कानी, आपणी हथ्थीं आप चलांयदा। लक्ख चुरासी पुणी छाणी, आपे वेखे ब्रह्म ज्ञानी चरन ध्यानी, गुरमुख सोए आप जगांयदा। अमृत आत्म देवे पाणी, एका अक्खर साची बाणी, जगत वखर आप करांयदा। जोती तेज़ कोटन भानी, चरन धूढ़ सच्चा इशनान, मस्तक टिक्का आप लगांयदा। दरगाह साची साची बाणी, दिसे शब्द इक्क निशानी, दूसर वस्त ना कोए संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमाती जोत धर, गुर गुरमुख साचा मन्त्र नाम जपांयदा। गुर मन्त्र नाम बिबाण इक्क रखाया। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, दिस किसे ना आया। करे खेल जुगा जुगन्तर, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। आप बणाए साची बणतर, साचा धर्म रिहा चलाया। लोआं पुरीआं वेख गगनंतर, साची रचना रिहा रचाया। दीपक जोती इक्क बसंतर, घट मन्दिर रिहा लगाया। हरिजन तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, शब्द डण्डा हथ्थ रखाया। पकड़ उठाए पंज चोर सुत्ते डूंघी कन्दर, भय भयानक अचन अचानक रूप अगम्मा प्रगट होए दरस दिखाया। ना कदे मरे ना कदे जम्मा, मात पित ना कदे गोद उठाया। आपे वसे गगन पताली थम्म्हां, इन्द इन्द्रासण सिँघ सिँघासण मुनी मुनीश्र जोग जुगीशर रिखी रिखीशर शिव शंकर अंकर कंकर मृदंग रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर कर, सर्बकला भरपूर हरि, लेखा लेख सच दर, नौ दुआरे भेव चुकाया। नौ दुआरे खोल्ह द्वार, अचरज खेल वरताईआ। दसवें वजे

सच्चा ढोल, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, आपे कुंढा लाहीआ। कलिजुग पूरे तोल रिहा तोल, छोटा मुंडा अग्गे लाईआ। लक्ख चुरासी जूठे झूठे फोलन रिहा फोल, सोहँ खण्डा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख साचे लए विरोल, नाम मधाणा रिहा चलाईआ। सच वस्त जन तेरे कोल, साचा हट्ट रिहा खुल्हाईआ। जोत सरूपी रिहा मौल, सच समग्री इक्क रखाईआ। करे खेल उप्पर धवल, धरत ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे फूल कँवल, साचे बूटे रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर आपणा भेख रिहा वटाईआ। हरि शब्द अपार विच ब्रहमादया। गुर शब्द साची धार, देवे आदि जुगादया। मिले मेल माधव माध, दर दुआरा एका लाध, रसना रस रिहा अराध, साचे दर इक्क स्वाद, शब्द वज्जे सच्चा नादया। चले शब्द बोध अगाध, जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर कर, गुरमुख साचे संत ल्याए दर, दया कमाए आत्म जोती शब्द डोरी अन्दरे अन्दर बांध्या। अन्दरे अन्दर बन्न, डोरी पाईआ। गुरमुख आत्म जाए मन्न, झूठा जन हरि कढाईआ। भाग लग्गे काया तन, हरि शब्द इक्क जणाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, सोहँ शब्द मिले वड्याईआ। देवे नाम सच्चा धन, चोर यार लुट्ट कोई ना जाईआ। शब्द सुणाए सच्चा कन्न, छत्ती रागां बन्द कराईआ। धर्म राए ना देवे डन्न, लक्ख चुरासी भेव मिटाईआ। पुरख अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह, नित नवित्ता होए सहाईआ। गुरमुख साचा रसना कहे धन धन, गुर गोबिन्दे मेल मिलाईआ। आप वसाए साचे घर, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, शब्द महल्ल इक्क अटल रखाईआ। जगे जोत घड़ी घड़ी पल पल, गुरमुख साचे जाए बल, दीपक जोती डगमगाईआ। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल, सर्ब रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर कर, अकल कला भरपूर एका बख्शे चरन सरनाईआ। अकल कला भरपूर, हरि वरतन्तया। बेमुखां दिसे दूर, पूरन भगवन्तया। गुरमुखां हाज़र हज़ूर, साजन साचे संतया। हउमे दुखड़ा करे दूर, देवे माण विच जीव जन्तया। दीपक जोत जगे कोहतूर, काया चढ़े रंगण रंग बसंतया। शब्द साचा सति सरूर, सुणे सुणाए हरि बेनन्तया। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर कर, साचे धाम हरि जू वसंतया। हरि वसंदड़ो सच धाम, गुर गोबिन्द वड नाउँ। सद बख्शिंदड़ो पूरन काम, निन्द चिन्द ना जाणे ठाउँ। गुणी गहिंदड़ो नाम दाम, देवे सच सवाओ। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती नूर कर, चले चलाए आपणे भाओ। पल्ले बन्न गंढ्ढ नाम अपारया। दूजे दर ना देणी वंड, ना आए पासा हारया। दर घर साचे जाए पाईं डण्ड, गुरमुख प्यारया। सिर उठाईं ना दूजी पंड, अन्तिम लग्गे डण्डा भारया। नंगी होए ना मात कंड, दूजे दर ना निमस्कारया। बाल जुवानी गई हंढ, वेला अन्तिम नेड़े आ रिहा। तन आपणे रक्खी ठंड, निहकलंक चरन द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, दे मति आप समझा

रिहा। ना कोई पिता ना कोई पूत। गुरमुख परोए एका धागे साचे सूत। दूजे दर ना दीसे कोए, उठ उठ वेखे चारे कूट। दुरमति मैल जन जनणी आपे धोए, आप आपणा जाए छूट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द हलूणा, गुरमुख साचा लेवे झूट, एका गुर इक्क सरकार। चरन प्रीती जाए जुड़, मिले वर दर द्वार। मानस देही ना जाए रुढ़, पवण पाणी होए अधार। साचा नाउँ ना जाए थुड़, मंगी मंग बण भिखार। भरम भुलेखे ना जाए रुढ़, जोती जोत सरूप हरि, एका दसे सच विहार। मन सिमरत तन वेद पुराण। गुर अमृत वड बाणी बाण। दर द्वार नर निरँकार, इक्क विचार धुर दी बाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी करे पछाण। आत्म आई दर द्वार। रो रो करे इक्क पुकार। पुरख अबिनाशी किरपा कर, इक्क वखा सच घर, नाता तुट्टे पंचम यार। एथे ओथे चुक्के डर, एका वसीए साचे घर, अमृत मिले ठंडा ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम अन्त खोल्ह बन्द किवाड़। दर निमाणी कूक कूक पुकारया। माया राणी चुक्के चूक, मिले मेल कन्त अपारया। तन जूठा झूठा जाए सूक, जोती जगे अगम्म अपारया। लोक माती मिटे रूप, सति सरूप जोत अपारया। मेला मिले शाहो भूप, एका मँगीए मंग हरि द्वारया। लेखा लिखे अन्ध कूप, जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती कर उज्यारया। दीपक जोती काया मन्दिर दिसे साचे थाल। वरन गोती मिटे कन्दर, चरन प्रीती निभे नाल। माया तुट्टे वज्जा जन्दर, आत्म मारे इक्क उछाल। दस्म दुआरी दिसे मन्दिर, लाल अनमुल्लड़ा मिले दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए दर दुआरा सच्ची धर्मसाल। धर्मसाल हरि द्वार। हरि द्वार काया मझार। काया मँझार शब्द अपार। शब्द अपार जोत अधार। जोत अधार एकँकार। एकँकार आप पसार। आप पसार सर्ब वरतार। सर्ब वरतार शब्द जै जैकार। जै जैकार पवण अस्वार। पवण अस्वार जोती जोत सरूप हरि, आपे अन्दर जोत धर। साचा सच कर अकार। पवण रूप शब्द उडार। शब्द भूप हरि दातार। सति सरूप नर निरँकार। रूप रंग अंग संग सदा सदा वेख विचार। शब्द घोड़े कस तंग, नाम फड़े हथ्थ मृदंग, दो जहानां इक्क उडार। नित नवित्ता करे जंग, पंजां चोरां करे भंग, अन्दरे अन्दर मारे मार। वड दाता सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले आप मिलाए आपणी किरपा धार। आपणी किरपा धार आप मिलाया। पूर्ब कर्म विचार, जोत जगाया। एका बख्शे चरन प्यार, नाता बिधाता आपणा आप जुड़ाया। एका दसे साची कार, बैठा रहे इक्क इकांत, दिस किसे ना आया। सोहँ शब्द अपर अपार, अमृत देवे बूंद स्वांत, ठंडी धार वहाया। आपे पिता आपे माता, वरन गोत इक्क पछाता, साचा राह रिहा वखाया। करे खेल बहु बहु भांता, कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, जोत निरँजण कर प्रकाश,

लोकमात मार झात आपणा आप कराया। लोकमात मारी झाकी। गुरमुखां देवण आया बाकी। आत्म खोल्हे एका ताकी। अमृत भरया इक्क प्याला, दर दुआरे बणया साकी। प्रगट होए दीन दयाला, ना कोई जाणे बन्द ताकी। अट्ठे पहर सद रखवाला, दिवस रैण करे राखी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे जोत धर, कोई रहण ना देवे मात आकी। ना कोई दीसे शाह सुल्तान। वेख वखाणे नौ खण्ड पृथ्वी आकाश विच जहान। दीप सत्त होए हैरान, प्रभ अबिनाशी करे ध्यान। ब्रह्मे मिटदी जाए दुकान। शिव शंकर रिहा कर पछान। इन्द इन्द्रासण करोड़ तेतीसा आप कराए जाण पछाण। बत्ती दन्द गाए राग छतीसा, ना कोई जाणे चतुर सुजान। कुरान अंज़ील पढ़न हदीसा, वेद पुराणां वगी बान। करे खेल बीस इक्कीसा, छत्र झुल्ले इक्क जहान। मेट मिटाए मूसा ईसा, खाणी बाणी होए हैरान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान। ब्रह्म ज्ञान ब्रह्म जोत ब्रह्म पछाणया। आप आपणी लभ्भी गोत, गुरमुख साचा राह वखानया। बन्द कुआड़ी खुल्हे सोत, उपजे धुन धुनी धुनकानया। सुरती सुरत मन ल्या मोहत, मिल्या नाम श्री भगवानया। मिले मेल निरँजण जोत, दीपक जगे दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ अक्खर जगत वक्खर, गुरमुखां देवे दान सच्चा दानया। देवे दान दान निधान। हथ्थ ना आवे पवण पाणी मसाण। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण। पंडत पांधे थक्के मांदे आत्म आंधे, मिल्या मेल ना हरि भगवान। माया बांधे भरम भुलांदे, आउँदे जांदे उठदे वेखण कर ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां मेल मिलावा आपे जापे करे आण।