१४ भाद्रों २०१२ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सागर तन अपार वड समुन्दरा। मन फिरे अद्ध विचकार, वडी कुन्दरा। तन होए चार दिवार, बणे उच्चा सुच्चा मन्दिरा। साची जोत हरि पसार। करे खेल सर्ब मन्दिरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पाए शब्द तन शृंगार साची मुन्दरा। सागर काया ताल वस्त अमोल्लया। अमृत गागर रक्खी भाल, विच अडोल्लया। आपे रिहा सुरत संभाल, साजन साचा आपे बोल्लया। आपे शाह आपे कंगाल, दर दुआरा साचा खोल्ल्हया। देवणहार सच्चा धन माल, पूरा तोल हरि जन तोल्लया। आपे लभ्भे अनमुल्लड़े लाल, काया सागर तन विरोल्लया। कवण प्यारा मारे उछाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाग लगाए काया चोल्लया। तन काया काया तन, रती रत उपाया। मनुआ मन
दित्ता बन्न, अद्धविचकार टिकाया। बुद्धि मति रिहा डन्न, भरमां खेल रचाया। आप दिसाए अन्दर अन्ध, किसे दिस ना आया। हड्ड मास नाड़ी किया बन्द, लहू मिज्झ पड़दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना रिहा रचाया। काया सागर सिन्ध, वहिण वहंनया। आप उपजाई साची बिन्द, साचा खेल आप करंनया। जोती धारी हरि मृगिन्द, घड़े घड़ाए भाण्डे वन सुवंनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आपणे नाल मन्नया। आपणा आप गया मन्न। भाग लगाए काया तन। जोत टिकाए लाए संन्ह। शब्द सुणाए राग कन्न। कन्न जणाए आत्म मन। आत्म मन भरम गंवाए, बेड़ा अन्दर देवे बन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द चढ़ाए साचा चन्न। जोत धर कर प्रकाश। अन्दर वड़ साचे गढ़्ह, उप्पर चढ़ रहे उदास। आप आपणा फड़ लड़, रक्खे वास नाड़ी नाड़। आवे जावे चले चलावे स्वास स्वास, माया अग्नी गई रुढ़। दिस ना आया सीस धड़, साचे मन्दिर बैठा वड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रंगण रिहा रंगाया। अन्दर वड़ करया उहला। कोई ना सके जीव फड़, वेख वखाणे काया चोला। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना डुलाए पवण झकोला। सच दुआरे रिहा खड़्ह, शब्द सुणाए साचा बोला। दस्म दुआरी बैठा चढ़, आदि अन्त कदे ना डोला। आप आपणा ल्या घड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, निर्मल जोती नूर कर, आप आपणे वसे कोला। वसे कोल करे कल्याण। हरिजन पड़दे देवे खोल्ह, इक्क चढ़ाए शब्द बिबाण। मनमुख सुत्ते पैर पसार, माया सुझा पीण खाण। गुरमुख नाम रहे विरोल, जोती जोत सरूप हरि, निर्मल जोती मार कर, मेल मिलाए गुण निधान। मन चतुर जगत सुजान। जगत जुगत जीव जहान। गुरमुख विरला पावे मुक्त, चरन कँवल प्रभ कर ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर मात कर, आपे देवे जिया दान। जिया दान गुरदेवा। पीण खाण नाम रस अमृत मेवा। आवण जावण कट्ट फट्ट हरि दर्शन सेवा। जोती खेल घट घट वेख, वखाणे काया मट्ट, गाए रसना साची जिह्वा। दर दुआरा तीर्थ तट्ट, शब्द वणजारा वेखे हट्ट, कौस्तक मणीआ बण वणजारा। आत्म रस लईए चट्ट,, जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर मात धर, इक्क कराए वणज वपारा। वणज वपार हरि कराया। कर कर मात विचार, गुरमुख सेवा लाया। गुरमुख साचा सेवादार, दर घर साचे आप सुहाया। दर घर सोहे सच दरबार, दरगाह साची नाउँ धराया। दर घर साची जोती निरँकार, आप आपणा मेल मिलाया। मिले मेल पुरख अपार, आवण जावण गेड़ कटाया। मानस जन्म ना आई हार, बेड़ा आपणा बन्न वखाया। मिल्या मेल सच्ची सरकार, साचे राम विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, निर्मल जोती मात धर, कर्मी आपणा कर्म कमाया। कर्म करावणहार, काज रचाया। पतित पावन पार उतारनहार, साजन
आप अख्वाया। साचा शब्द उचारनहार, सोहँ अक्खर रिहा पढ़ाया। जोती जिया जन्त अधार, दीपक जोती रिहा जगाया। साधां संतां कर विचार, गुरसिक्खां रिहा वड्आया। देवे नाम अपर अपार, दो जहानी संग निभाया। मेल मिलावा मीत मुरार, सदा सद रक्खे ठंडी छाया। करया वणज सच्चा वपार, गीत गोबिन्दा रसना गाया। मानस देही लाहया भार, साचे बंसा विच समाया। माया राणी तुटा बुखार, हउमे हँगता रोग गंवाया। धर्म राए ना मंगे उधार, लोकमात करज चढ़ाया। मिल्या वर सच्चे दरबार, गुर पूरे सरनी लाया। आप उठाए भुजा पसार, दरगाह साची दए वखाया। जोत जगाए इक्क निरँकार, साचा मन्दिर रिहा सुहाया। सच सिँघासण बैठ दातार, गुरमुख पूरे रिहा समझाया। अवण गवण होया बाहर, अन्तिम जोती मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, निर्मल जोत मात धर, पताल अकाश, अकाश अकाशां आपे बाहर रहाया। अगम्म रूप अथाह बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणा नाँ, दिस किसे ना आईआ। आपे चले चलाए आपणे राह, आपणी रिहा बणत बणाईआ। दो जहानी एका थाँ, आवण जावण खेल रचाईआ। लोकमात जन भगतां पकड़े बांह, आदि अन्त होए सहाईआ। सद सुहेला रखे ठंडी छाँ, शब्द पड़दा उत्ते पाईआ। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे विच समाईआ। आप आपणे विच समाया। साचा मन्दिर कसे दिस ना आया। अन्दरे अन्दर डूंघी कन्दर, शब्द सिँघासण इक्क लगाया। जीव जन्त भौंदे बन्दर, पुरख अबिनाशी किसे हथ्थ ना आया। गुरमुख विरले तोड़े जन्दर, शब्द हथौड़ा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। रंग समाए राग, भेव ना जाणया। राग रंग ना धोए दाग़, सुघड़ स्याणया। सुघड़ स्याणा जाए जाग, मिले शब्द हरि महानया। हरि शब्द उडाए काग, हँस बणाए जीव नादानया। जीव निधाने पकड़े वाग, जिस होए हरि मेहरबानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचा आप पछानया। गुरमुख संत पछाण, दया कमांयदा। सर्ब जीआं घट जाणी जाण, साचे रंग समांयदा। एका रक्खे शब्द बिबाण, चारे कुन्टां आप उडांयदा। अट्ठे पहर मार ध्यान, हरि जन सोए आप उठांयदा। आप चुकाए जम की कान, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। एका देवे नाम निधान, रसना जिह्वा गुण गुणांयदा। चले शब्द सच्चा निशान, आदि अन्त जुगा जुगन्त रंग महल्ल इक्क वखांयदा। भगत भगवन्ते धुर दी बाण। मिले मेल साचे कन्ते, दरस दिखाए दर घर आण। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समान। आप समाया सच रंग, ना वेखे रंगा। शब्द घोड़े कस तंग, शब्द फड़ हथ्थ मृदंगा। गुरमुखां अन्दर वेखे भुक्ख नंग, एका आस प्यास दर मंगा। पंजां चोरां करे भंग, भन्न वखाए काची वंगा। आप निभाए आपणा
संग, वड दाता सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंगण रंगा। शब्द घोड़े कस तंग, आप आपणे रंगण रंगा। रंगण रंग मजीठ, तन चढ़ांयदा। गुरमुख विरला लए डीठ, नेत्र लोचन तीजा आप खुल्हांयदा। लक्ख चुरासी झूठा पीसण रही पीठ, नर नरायण दिस ना आंयदा। आपे वेखे परखे मिट्ठे कौड़े रीठ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक शब्द डंक राउ रंक एका घर आपणा आप वजांयदा। राउ रंक सुल्तान राज राजानया। जीव जन्त जहान साध संत निधान ना किसे पछानया। गुरमुख विरला चतुर सुजान वड बलवान, मिले मेल श्री भगवानया। आत्म जोती जगे महान, शब्द उडाए सच उडान, किरपा कर वाली दो जहानया। देवे नाम पीण खाण, रसन स्वामी एका गान, साचा शब्द इक्क वखानया। लक्ख चुरासी चुक्के कान, मिले घर सच्चा मकान, दरगाह साची धाम सुहानया। दर दुआरे देवे माण, भगत वछल आप भगवान, दर दुआरे कर परवानया। शब्द झुलाए इक निशान, दीपां लोआं हरि हरि मेहरवान, नौवां खण्डां खेल महानया। आपे गोपी आपे काहन, आपे विष्नूं बंसी श्री भगवान, चतर्भुज आप अख्वानया। आपे ब्रह्मा खोल्ह दुकान, आपे शिव शंकर करे ध्यान, सुरपति राजा इन्द इन्द इन्द्रासण वेख करे पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल मात महानया। लोकमात मात अवतारा। धरत मात हरि सुण पुकारा। कलिजुग होए अन्धेरी रात, चारों कुन्ट धुँदूकारा। कोई ना पुच्छे किसे वात, गऊ गरीबां हाहाकारा। ना कोई पिता ना कोई मात, पुत्तर धी ना कोई प्यारा। एका झगढ़ा ज़ात पात, दर दर घर घर होए ख्वारा। कोई ना जाणे साची गाथ, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। कोई ना मिले साचा राथ, तुर तुर थक्के जीव जन्त गंवारा। कोई ना लिखे साचे लेख मस्तक माथ, हरिजन रोवे कर कर प्यारा। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हाथ, ना कोई दीसे शाहदारा। गुरमुख विरले सगल वसूरे जायण लाथ, अन्तर मुख नर निरँकारा। मिले मेल त्रैलोकी नाथ, हरि हरि साजन मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, भगत कराए एका नाम वणज वपारा। हरि वणजारा, आप वणज करांयदा। गुरमुखां कर प्यारा, झोली पांयदा। आत्म जोती नूर कर उज्यारा, दीपक जोती इक्क जगांयदा। दूई द्वैती मेटे धुँदूकारा, सच प्रकाश अकाश करांयदा। नाता तुटे पंचम यारां, दर दुआरा खोल्ह वखांयदा। पवण देवे ठंडी ठारा, शब्द स्वासी इक्क चलांयदा। साचा शब्द दए हुलारा, साचे दर आप बहांयदा। साचा वर सच्ची सरकारा, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटांयदा। अस्थिल दिसे इक्क चुबारा, चार दिवारा कोई नज़र ना आंयदा। जोती जगे अगम्म अपारा, रूप सरूप कोई दिस ना आंयदा। सुणे पुकार सर्ब संसारा, साचा भूप विच समांयदा। उपजे धुन सच्ची धुन्कारा, शब्द अनाहद इक्क वजांयदा। राग छतीसा पार
किनारा, भेव कोए ना पांयदा। सुन्न अगम्मो दिसे बाहरा, एकँकारा देस सुहांयदा। ओंकारा साची धारा, आपणी रचना आप रचांयदा। आपे आपणा कर पसारा, आपणा आप विच टिकांयदा। जोती निर्मल कर उज्यारा, सूरज चन्द कोई दिस ना आंयदा। आप अपरम्पर अपर अपारा, पारब्रह्म हरि अख्वांयदा। कोए ना जाणे हरि किनारा, कवण दुआरा आप अपरम्पर खेल रचांयदा। आपणा आप लए अवतारा, आप आपणे विच समांयदा। लोकमात खेल न्यारा, गुर पीर पीर गुर जगत धरांयदा। शब्द देवे हथ्थ तीर, वारो वार चलांयदा। आप बैठा रहे अख़ीर, धीर इक्क धरांयदा। लोआं पुरीआं आपे चीर, अट्ठे पहर वहीर पांयदा। जुग जुग करे अन्त अख़ीर, भेखाधारी भेख वटांयदा। कलिजुग तेरे लथ्थे चीर, निहकलंकी डंक वजांयदा। बेमुखां कढ्ढे आत्म हउमे पीड़, शब्द बीड़ा इक्क उठांयदा। जन भगतां कटे अन्तिम भीड़, अमृत सीर मुख चुआंयदा। ना कोई जाणे शाह हकीर, दस्तगीर सर्ब अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुख रत सति उबाल। पंचम तत्त छुट्टे जंजाल। गुरमति गुरमति गुरमति निभे नाल। धीरज जत धरत मात आपे लए संभाल। वेले अन्तिम रखे पति, चरन प्रीती बन्न्हे नत, धुर दरगाही शब्द दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप जगाए, वेख वखाणे अनमुल्लड़े लाल। लाल अनमुल्लड़ा हरि हरि भाल। आपे बणे दर दर दलाल। बणया रहे सदा सदा शाह कंगाल। जुगो जुग जगत पित नित्त नवित्त भगतन हित्त चले चलाए अवल्लड़ी चाल। मानस देही लैणी जित, ना कोई वार कोई थित्त, दीपक जोती जगे मस्तक साचे थाल। अमृत आत्म लैणा सित, हरया होवे काया खेत, सोहँ बीज साचा लगे फल काया डाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़े काल जंजाल। हथ्थ समरथ सिर दातार। शब्द चढ़ना साचे रथ, आप आपणी कर विचार। सगल वसूरे जायण लथ, मिले मेल नर निरँकार। पंजां चोरां रिहा मथ, शब्द फड़ हथ्थ कटार। एका मिले साची वथ, सोहँ शब्द रसन जैकार। कलिजुग कथा अकथना अकथ, गुरमुख विरला पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन प्यार। मति मन बुध तत्त समाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंजे करन युद्ध, काया अखाड़ा इक्क रचाया। आपे वेखे शब्द घोड़े चढ़ कुद्द, उच्चा आसण लाया। मनमुख जीवां लैण ना देवे सुध, माया पड़दा पाया। गुरमुख वरोले पाणी दुध्ध, दसवें घर वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रथ रथवाही आप अख्वाया। पंज तत्त तन अपारया। मन मति बुध करे प्यारया। हरि का शब्द करे सुध्ध, जिउँ कंचन सुहागा डारया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे नेत्र पेखे, बैठ सच सच्चे दरबारया। सच दुआरे हरि समाया। आपणा महल्ल
आप उपाया। आपे रक्खे सदा अटल जीव जन्त ना सके ढाहया। गुरमुख साचा जाए बलि बलि, जिस जन साची दया कमाया। काया अन्दर जल थल, थल जल पार कराया। आप चलाए रसना हल, रसन स्वासी नाम जपाया। दीपक जोती जाए बल, नाम रती विच टिकाया। नूरी जोत मार उछल, अकाश प्रकाश इक्क कराया। अमृत मिल्या साचा फल, साचे तन बाग सुहाया। गुरमुख चढ़या उच्चे डाल्ह, इक्क हलूणा हथ्थीं लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां अमृत आत्म मुख चुआया। उच्चे फल लग्गे डाल्हे। गुरमुख विरला मारे छाले। आप वखाए दया कमाए, पूर्ब दिशा अमृत ताले। अमृत ताले पाए हिस्से, एका मिले शब्द लाले। शब्द लाल गुरसिख दलाल, मेल मिलाए गुर गोपाले। गुर गोपाल जोत अकाल आपे रक्खे नाल नाल, काया मन्दिर धर्मसाले। धर्मसाल बेमिसाल, शब्द वज्जे सच्चा ताल, सार सुरंगे बे बेताले। जोती जोत सरूप हरि, एका जोती नूर कर, आपे वेखे चार दवाले। चार दवाले चार दिवार। चौखट सेजा हरि भतार। नेत्र खोल्हे हरिजन तीजा, शब्द सिँघासण वेख अपार। आत्म ब्रह्म सच पतीजा। पारब्रह्म वेख अकार। पारब्रह्म खड़्हे दहिलीजा, गुरमुख साचा वेख विचार। गुरमुख साचे मन पतीजा, मिल्या मेल हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका एक शब्द धार। शब्द धार गुरमुख अवल्ली। कर विचार उतरे दुःख, होए सहाई जल थली। इक्क उडार उलटे रुख़, गर्भ निवासी फली फुल्ली। शब्द सरूपी शाहो भूपी आत्म सेजा देवे सुख, करे कराए सच शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे देवे वर, एका नारी पुरख भतार। दोवें वसे साचे घर, आत्म सेजा हरि द्वार। तन मन ना डोले चित्त। पारब्रह्म मिले नित्त नित्त नित्त। लेखे लग्गे काया चम्म, अट्ठे पहर रहे जित्त जित्त जित्त। हरि द्वार सुहेले साचे दम, मिले मेल साचे हित्त हित्त हित्त। ना मरे ना जाए जम्म, नाता तुट्टे काया खित खित खित। नेत्र नीर ना रोए कोई छम्म छम्म, अमृत आत्म देवे सित सित सित। ना ख़ुशी ना कदे ग़म, नर निरँकारा सच्चा हित्त हित्त हित्त। आपे पिता अम्मड़ी अंम, आप लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी रित रित रित। मिले मेल पारब्रह्म सरूप ब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे नाम वर, मानस जन्म गए जित्त जित्त जित्त। मानस जन्म संवार आपा वारया। मिल्या सच्चा बापा, दु:ख निवारया। मिटे तीनो तापा, भरम गंवा रिहा। इक्क जपाया साचा जापा, कर्म विचारया। ना कोई पुन्न ना कोई पापा, धर्म द्वारया। लोकमात वड प्रतापा, गुर पूरा आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे नाम वर, धीरज सति संतोख दे मति आप समझा रिहा। मन डोले ना डोले नईआ। कलि पूरे तोल तोले, अन्तिम पकड़े बहीआ। काया मन्दिर तन साचे बोले, आपे बणे
साचा सईआ। चुक्की फिरे काया डोले, नाम कुहारा आप अख्वईआ। देवे नाम शब्द अनमोले, नैण नेत्र दरस करईआ। पंज तत्त रहे तन गोले, शब्द ताज सीस पहनईआ। जाप जपाए हौले हौले, साचा राग इक्क सुणईआ। उलटा करे नाभ कँवले, अमृत आत्म मुख चवईआ। मिले माण धरत धवले, गुरमुख साचा जिस धाम सेज वछईआ। धरत सुहाई अन्तिम मौले, निर्मल जोती हरि जगईआ। एका नूर आदि अवल्ले, अन्त संत निशान मात रहि गईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेल शब्द तेल एका एक चढ़ईआ।