२५ भाद्रों २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल हरिभगत द्वार
रूप अगम्म अपार जोत नुरानया। जोती नूर हरि करतार, शब्द धार इक्क वखानया। शब्द धार नर निरँकार, पवण अस्वार विच जहानया। पवण अस्वार सृष्ट सबाई रिहा पसार, लक्ख चुरासी जीव जन्त देवे इक्क निशानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल वाली दो जहानया। वाली दो जहान खेल अपारा। शब्द झुलाए इक्क निशान, वडा वड विच संसारा। लोआं पुरीआं पावे आण, एका एक डंक वजा रिहा। चारे खाणी कर विचार, राउ रंक हरि समझा रिहा। रसना खिच्चे तीर कमान, शाह सुल्ताना वहीर करा रिहा। दिवस रैण अट्ठे पहर नौजवान, जोत सरूपी दिस ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, बेमुख जीवां काला टिक्का शाही मस्तक ला रिहा। मस्तक शाही काली रेख, आपे लाहे बेपरवाही जोती जामा धारे भेख। कलिजुग जीवां दिसे नाही, आप मिटाए औलीए पीर शेख़। गुरमुख तारे पकड़े बाहीं, मस्तक लाए साची मेख, सदा देवे ठंडीआं छाँईंं, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता नर नरेश। जोती जामा श्री भगवाना, कलिजुग तेरा काला बाणा, आपे वेखे गोपी काहना, ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश। ब्रह्मा विष्न महेष कलि जणाईआ। शिव शंकर करे आदेस, प्रभ कलिजुग वेस वटाईआ। करोड़ तेतीसा वेखे सुरपति राजा इन्द कवण दुआरे जोती जोत प्रवेश, अलख निरँजण एका अलख जगाईआ। आदिन अन्ता ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, रूप रंग रेख भेख कवण रिहा उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा वेस दस दस्मेश अनेक, साची धार जगत कार आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे हथ्थ रक्ख करतार, लक्ख चुरासी पाए नत्थ विच वरभण्ड सर्ब संसार। शब्द चलाए साचा रथ, गुरमुख चढ़ाए किरपा धार। आत्म देवे साची वत्थ, सोहँ अक्खर जगत वक्खर, नौ दुआरे वसे बाहर। आपे पाड़े बजर कपाटी पत्थर, दस्म दुआरी कर उज्यार। नेत्र लोचन लोइण केहड़ा अथ्थर, सथ्थर लथ्थे विच
बजार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत उधारे, आप आपणी किरपा धार। किरपा धार जोत जगाईआ। पवण घोड़े हो अस्वार, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। शब्द पहर तेज कटार, पहरेदार आप अख्वाईआ। जोती नूर कर उज्यार, साचा राह रिहा वखाईआ। नौ दुआरे बन्द किवाड़, दसवें धर्म बूझ बुझाईआ। कलिजुग माया ना जाए साड़, अमृत आत्म साचा मुख चुआईआ। होए उज्यार नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ी डगमगाईआ। शब्द वज्जे काड़ काड़, हँकारी गढ़्ह तोड़ वखाईआ। गुरमुखां फिरे पिछे अगाड़, चरन प्रीती तोड़ निभाईआ। साची घोड़ी देवे चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। दरगाह साची देवे वाड़, धर्म राए ना डन्न लगाईआ। आपे परखे चंगे माड़, कलिजुग अन्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत सुहेले आप कराए आपणे मेले, बंक दुआरा इक्क घर बाहरा कलिजुग बूझ बुझाईआ। इक्क दुआरा दर दरबार। पुरख अपारा खेल अपार। खेल न्यारा विच संसार। शब्द अस्वारा पवण अधार। लोआं पुरीआं एका धारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड कराए आपणी कार। शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड, लोआं पुरीआं रिहा वंड, नौ खण्ड पृथ्वी पाए सार। वेखे खेल हरि वरभण्ड, लक्ख चुरासी नार रंड, सुहागी कन्त ना कोई हंढा रिहा। दर दर घर घर भेख पखंड, साधां संतां आत्म होई घमंड, माया झण्डा कलि झुल्ला रिहा। प्रभ अबिनाशी वढ्ढे गंढ्ढ, अन्तिम करे खण्ड खण्ड, धर्म राए दर देवे वंड, कुम्भी नर्क पवा रिहा। कलिजुग औध गई हंढ्ढ, वेले अन्तिम पाई वंड, भरम भुलेखे सर्ब भुला रिहा। पुरख अबिनाशी पाए वंड, वेख वखाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज आपे पड़दा लाह रिहा। बेमुखां कलिजुग नंगी कंड, गुरमुख साचे संत जनां आपणा लड़ फड़ा रिहा। शब्द दात वड करामात कलि रिहा वंड, सोहँ शब्द सुहागी गीत एका कन्न सुणा रिहा। बेमुखां उठाई पापां पंड, अन्तिम अन्त ना कोई भार वंडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे विच समा रिहा। आप आपणे विच समीप। वेख वखाणे नौ खण्ड पृथ्वी सत्त दीप। राजे राणे भरम भुलाणे, गुरमुख विरले बख्शे चरन प्रीत। बेमुख जीव भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे, आपे परखे नीत अतीत। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, एका गायण सुहागी गीत, चले चलाए आपणे भाणे, किसे दिस ना आए गुरुदुआरे मन्दिर मसीत। काया मन्दिर सच टिकाणे, नर हरि साचा राखो चीत। अट्ठे पहर पवण बिबाणे, अमृत धारा सीतल सीत। बिन गुर पूरे कवण पछाणे, जीव जन्त होए निधाने, कलिजुग उलटी चली रीत। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, राजे राणे वेख दर, गुरमुख आत्म वसे घर, मानस देही रिहा जीत। दस्म दुआरी ताक खोल्ह, साचा हट्ट खुल्हांयदा। शब्द सरूपी आत्म अन्दरे अन्दर बोल, साचा वाक शब्द सुणांयदा। पंजां चोरां हरि रोक, नौ दुआरे बन्द करांयदा। तन
नगारे वजे चोट, नाम मृदंगा इक्क लगांयदा। बहत्तर नाड़ी कढ्ढे खोट, अमृत सीर मुख चुआंयदा। गुरमुख विरला विच्चों कोटी कोट, काया हउमे दु:ख गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम अन्ध अंज्ञान अन्धेर मिटांयदा। दस्म दुआरी ताकी आपे लांहयदा। गुरमुखां चुकाए लहिणा देणा बाकी, धुर दरगाही सच मलाहीआ। चिट्टे अस्व चढ़या साचे राकी, चारों कुन्ट रिहा भुवाईआ। ना कोई जाणे बन्दा मात खाकी, आदम हवा दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी पाकन पाकी, पीरन पीरा इक्क अख्वाईआ। अमृत प्याए साचा साकी, ताल सुहावा इक्क सुहाईआ। इक्क सुणाए भविख्त वाक्ी, कलिजुग काला वेस वटाईआ। गुरमुखां कराए अन्दरे अन्दर झाकी, दीपक जोती इक्क जगाईआ। नेड़ ना आए हाकन डाकन डाकी, माई गौरजां दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे, दस्म दुआरे बूझ बुझाईआ। आत्म दर खोल्ह दुआरा, सच महल्ल वखाईआ। जोत निरँजण कर अकार साचा दीपक इक्क उज्यारा, दहि दिशा होए रुशनाईआ। ना कोई दीसे चार दिवारा, महल्ल अटल इक्क अपारा, शब्द शृंगारा नर हरि गिरधारा, साचा आसण साची सेज विछाईआ। धुनी नाद अपर अपारा, छत्ती राग ना दए सहारा, वेद पुराणां वसे बाहरा, अंज़ील कुरान दूर किनारा, खाणी बाणी सार ना पाईआ। आदि पुरख अपरम्पर धारा, जुगा जुगन्तर साची कारा, कर कर वेस जोती भेस लोकमात खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, आत्म सच सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। दस्म दुआरा हरि खुल्हाया ए। पार किनारा इक्क वखाया ए। अमृत धार मुख चुआया ए। ना कोई दीसे ठग्ग चोर यार, साचा घर इक्क वखाया ए। अट्ठे पहर जोत अकार, अन्ध अन्धेरा सर्ब मिटाया ए। पवण उडारी ठंडी ठार, तत्ती वाउ लग्गे ना राया ए। नेड़ ना आए मौत लाड़, धर्म राए दए दुहाया ए। गुरमुख शब्द घोड़े चाढ़्ह, आपणा जोड़ जुड़ाया ए। दरगाह साची देवे वाड़, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ ए। झूठी देही लोकमात जाए साड़, सतारां हाढ़ी लेख लिखाया ए। आपे वेखे चंगे माड़, भाणा आपणे हथ्थ रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चित्रगुप्त दे मति कलि समझाया ए। आत्म खोल्ह दर द्वार, दया कमाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, हरि जोत जगाईआ। निर्मल जोत कर अकार, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। काया करे ठंडी ठार, सीतल धार इक्क वहाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, निरगुण खेल हरि रघुराईआ। शब्द कराए तन शृंगार, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। आपे होए पहरेदार, दर दरबान आप अख्वाईआ। चिट्टे अस्व हरि अस्वार, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। गुरमुख रहणा ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा रिहा पुजाईआ। वेला चुक्के चार यार, संग मुहम्मद दए दुहाईआ। ईसा मूसा होए ख्वार, ना दीसे कोई सहाईआ। कलिजुग
काला सूसा कर त्यार, काली चोली तन छुहाईआ। ना कोई सुणाए कुरान हदीसा, राग छतीसा मेट मिटाईआ। खेले खेल बीस इक्कीसा, छत्र जगत जगदीसा इक्क झुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां चरनां हेठ झसाईआ। चरनां हेठ झस्से हरि निरंकारया। लाड़ी मौत वेख खिड़ खिड़ हस्से, कलिजुग खेल अपारया। बेमुखां राह एका दसे, धर्म राए खोल्हे, बन्द कवाड़या। गुरमुख साचे दर द्वार आयण नस्से, प्रभ आपणी गोद उठा रिहा। शब्द तीर एका कसे, लक्ख चुरासी पार करा रिहा। गुरमुखां मिटाए अन्धेर जगत जग मसे, दीपक जोती आत्म साचा चन्द चढ़ा रिहा। नगर खेड़ा एका वसे, निहकलंक डंक जिस धाम वजा रिहा। जीव जन्त साध संत जूठी झूठी माया फाँसी फसे, ना कोई अन्त छुडा रिहा। भगत जनां हरि हिरदे वसे, साचा लेखा इक्क लिखा रिहा। अमृत आत्म मध पीणा साचा रसे, निर्मल धार मुख चुआ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समा रिहा। आपणे भाणे हरि आप समाया, दिस किसे ना आया, भुल्ली कलि लोकाईआ। शब्द ताल इक्क वजाया। रोग सोग दए गंवाया। बेमुखां गूढ़ी नींद रिहा सवाया। गुरमुख विरले काया डाल्ह फल लगाया। सोहँ साचा मेल मिलाया। घर घर मेल हरि ना मिले दलेर, काया जंगल जूह उजाड़ बीआबानया। ना कोई तोले धड़ी सेर, कवण करे अन्तिम मेहर, हथ्थ बन्न्हे शब्द गानया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे सच घर, दर दुआरा जिस पछानया। नंना : नार सुहाग ना कन्त हंढ्ढाईआ। ना होया जगत त्याग, भरमे भुल्ले जीव लोकाईआ। काया मन्दिर ना लग्गे भाग, दीपक जोत ना अजे जगाईआ। दस्म दुआरी ना सुणया राग, धुनी नाद ना कोई वजाईआ। होया मजन ना साचे माघ, चरन धूढ़ इशनान ना कोई कराईआ। काया सोई ना गई जाग, हउमे बुझी ना तृष्ना आग, अमृत धार ना इक्क वहाईआ। अज्जे हँस ना होया काग, सच सरोवर ना कोई नुहाईआ। किस हथ्थ पकड़ी तेरी वाग, शब्द घोड़ा रिहा वखाईआ। कवण लेखा लिखे मस्तक भाग, जोत लिलाटी दए जगाईआ। कवण धोवे काया दाग, मन बैराग इक्क उपजाईआ। रसना आया ना अजे स्वाद, सिदक सबूरी भेव ना राईआ। काया पिण्ड पुछानया ना जाणया सच हरी, कवण महल्ल अटल रहाईआ। मिले मेल माधव माध, सच भूमिका धाम अस्थूल कन्त कन्तूहल दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, चौह अक्खर वक्खर लेखा आप लिखाईआ। सस्सा : सतिगुर सूर हरि बलवानया। घग्गा : घोड़ा दिसे दूर नौजवानया। सस्सा : सुरती साची नूर, नूरो नूर नूर नुरानया। घर बैठा जाणे दूर, लोकमात ना किसे पछानया। गुर मन्त्र शब्द सर्ब भरपूर, गुरमुख साचे रसन वखानया। गुर पूरा साचा आसा मनसा पूर, देवे नाम जगत निशानया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख
साचे संत प्यारे, तेरा मुख मुख वाक करे दर परवानया। दर परवान आया परवाना। वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे, जोती जामा श्री भगवाना। चले चलाए आपणे भाणे, भरम भुलाए सुघड़ स्याणे, वेख वखाणे राजे राणे, ज्ञान ध्यान ना कोई वखाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल वाली दो जहाना। आप आपणा मात उपाया ए। जोत निरँजण नाम धराया ए। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, साचा सज्जण आप अख्वाया ए। जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, कलिजुग वेला अन्त सुहाया ए। संत सुहेले आया ठग्गण, भेखाधारी भेख वटाया ए। गुरमुख साचे चरन दुआरे साचे लग्गण, जिस सिर हथ्थ समरथ रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराए आपणे मेले, दूई द्वैती पड़दा लाहया ए। निहकलंक निहकलंक निहकलंक नर निरंकारया। निहकलंक निहकलंक निहकलंक, शब्द डंक राउ रंक चार दिवारया। निहकलंक निहकलंक निहकलंक, बार अनक जोती जामा भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक आपे आप अख्वा रिहा। निहकलंक आप अख्वांयदा। शब्द डंक इक्क वजांयदा। जन भगत उपजाए जिउँ राजा जनक, लाए तनक कर्म कमांयदा। भेखाधारी वासी पुरी घनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। सति पुरख निरँजण साची धार, सर्ब घटा घट वासा है। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, वेख वखाणे पृथ्वी अकाशा है। लक्ख चुरासी पावे सार, आपे वेखे जगत तमाशा है। जन भगतां खोल्हे बन्द किवाड़, बेमुखां करे नासा है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्ब घटा आपे प्रकाशा है। आप आपणा कर प्रकाश, साची बणत बणांयदा। शब्द उडारी इक्क अकाश, दहि दिशा वेख वखांयदा। आदि अन्त ना होए विनास, स्वास स्वास हरि समांयदा। लक्ख चुरासी वसे पास, दिस किसे ना आंयदा। होए सहाई दस दस दस मास, अन्ध अंध्यार कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर प्रकाश लोकमात जोत जगांयदा। लोकमात जगी जोत, वज्जे कलि वधाईआ। मेट मिटाए वरन गोत, शब्द धार इक्क रखाईआ। कलिजुग जीव रहे सोत, वेला गया हथ्थ ना आईआ। गुरमुखां मैल रिहा धोत, उज्जल मुख मात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ खण्ड पृथ्वी आपे वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी शब्द उडार। आपे वेखे अन्दर बाहर। लोआं पुरीआं पावे सार। जोती शब्द एका धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे आपणी कार। चारों कुन्ट चार चुफेर। जोत सरूपी लए घेर। लक्ख चुरासी आपे वेखे, आपे पाए भरम भुलेखे जगत भुलेखे कर कर हेर फेर। गुरमुखां लिखाए साचे लेखे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे तारे चरन दुआरे कर कर आपणी मेहर। काया पिण्ड वड संसार है। हरिजन साचे माण, नौ खण्ड पृथ्वी सच्चा
इक्क मकान है। विच वसे पंज शैतान, दिवस रैण अट्ठे पहर पावण शोर, अन्ध घोर विकारा हँकार उठाइन चण्ड प्रचण्ड पायण वंड नौजवान है। बुध मति वढ्ढण कंड, मनुआ फिरे विच ब्रह्मण्ड होया फिरे प्रधान है। जोती जोत सरूप हरि, आपे पाए साची वंड, साचे संत सुणना ला कान है। काया मन्दिर कोट गढ़्ह, एका कलि विचारना। कवण ढाहे उप्पर चढ़, किस महल्ल उजाड़ना। कवण वेखे दूर खड़, कवण वंडाए भारना। कवण घाड़न रिहा घड़, कवण नव खण्ड वंड कर साड़ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ फड़ शब्द चण्ड प्रचण्ड, हरिजन साचे करे ताड़ना। काया मन्दिर इक्क ध्यान। अन्दरे अन्दर सुंञ मसाण। नौ दुआरे दर दर मन भौंदा बन्दर, नाल वसे पंज शैतान। डूंघी काया अन्धेरी कन्दर, चारों कुन्ट बीआबान। जोती जोत सरूप हरि, वेखे लेख दर दर, गुर गुरसिख बणना जगत प्रधान। निरगुण रूप अपार, अथाह है। निरगुण रूप अपार, सर्ब बेपरवाह है। निरगुण रूप अपार, आपे आप सलाह है। कलि एका रक्खे सच मलाह है। निरगुण रूप अपार, आपे आप अतुल अडुल अटल अथाह है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया वेस कर, ब्रह्मा सुत इक्क उपाया। ब्रह्मा सुत सुत उपजाए। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, आप आपणी बणत बणाए। करे खेल कमलापति, साची धारा इक्क चलाए। आप सुहाए आपणी रुत, मात पताल अकाश आपे आप लए उपजाए। जोत सरूपी कर प्रकाश, सति सतिवादी डेरा लाए। सति पुरख निरँजण इक्क अबिनाश, आपणा फुरना रिहा जणाए। साचा फुरना शब्द शाबाश, पुरीआं लोआं रचन रचाए। आप आपणा करे दास, पारब्रह्म शब्द प्रकाश, जोती साचा मेल मिलाए। सच मण्डल बणाए शब्द रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं बणत बणाए। त्रैगुण माया तत्त, हरि विचारया। आपे पाए आपणी रत, करे खेल कँवल उज्यारया। विच भरया धीरज जत, साचा बीज नाम घत्त, चरन नत्त आप उपजा रिहा। आपे दे समझावे मति, लोकमात बन्हाउँणा नत्त, पुरी पताला इक्क बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे नाल मिला रिहा। आप आपणा जोड़ जुड़ाया। शब्द घोड़ा इक्क वखाया। चढ़या घोड़, दर दुआरे आया। प्रभ अबिनाशी गया बौहड़, आप आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेख आपे जाणे लभ्मा चौड़ा, भेद अभेदा भेव किसे ना पाया। ब्रह्मा मंगे बण भिखार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। एका देवे वस्त अपार। शब्द तीर सच विहार। एका वरखे अमृत मींह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बख्शे चरन प्यार, साचा चरन प्यार, आप वड्आया। आपे वसे आपणी धार, कर्म कमाया। इन्दलोक वड हरि जी हस्से, शब्द तीर निराला कसे, साचा राह रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप
आपणा रंग वखाया। ब्रह्म रूप ब्रह्मा उपाया ए। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया ए। मिल्या मेल साचे हरि, ब्रह्म पारब्रह्म समाया ए। पारब्रह्म करया कर्म, ब्रह्मा लेख लिखाया ए। लिख्या लेख सच ब्रह्म, पारब्रह्म जो फ़रमाया ए। पारब्रह्म साचा धर्म, आपणा आप जणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक शब्द जणाया ए। ब्रह्मे शब्द जणाई आप कराईआ। आत्म घर वज्जी वधाई, बन्द बन्द ख़ुशी कराईआ। रसना चली वाहो दाही, खिच कमान हरि वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। हरि साचा लेख लिखाए, भेव ना राया। ब्रह्मा चार मुख रिहा गाए, चारे वेदां आख सुणाया। आपे जाणे सभनीं थाँईं, अछल अछेदा रंग वटाया। जोती जोत सरूप हरि, साम रिग युजर अथर्बण नाल रलाया। चारे वेद कर उचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। ब्रह्मे दए चार सुत्त, सनक सनंदन सनातन संत कुमार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर नर हरि सच्ची सरकार। देवे वर हरी हरि हरि निरंकारया। सृष्ट सबाई धरनी धर, लक्ख चुरासी वरनी वरन, करे खेल अपर अपारया। आपणी करनी आपे कर, धरत मात मात धर, देवे जल आप सहारया। वसे उच महल्ल अटल, जल थल खेल रचा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ सत्त दे वर, नौ सत्त हरि उपजा रिहा। नौ सत्त आप उपाया ए। ब्रह्मे साचा कर्म कमाया ए। नार सुरसती संग रलाया ए। नारद मुन जिस जन जाया ए। छत्ती रागां मात अल्हाया ए। पुरख अबिनाशी दया कमाया ए। चारों कुन्ट रिहा वड्आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग निभाया ए। आपणा संग आप निभांयदा। चारे वेद हरि लिखांयदा। साची वंडन वंड करांयदा। चारे जुगां हिसे पांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चौथा नाल रलांयदा। त्रिताली लक्ख बीस हजार करे गेड़ा, एका चहु अक्खर नाम रखांयदा। जुगा जुगन्तर आपे करे हक्क निबेड़ा, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग सतिजुग द्वापर त्रेता प्रभ अबिनाशी आप बणाए, एका खेड़ा आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचा वेख हरि, वार अठारां वेख विचारा आपणा भेख वटांयदा। सतिजुग भेख वटाए, वार अठारया। त्रेता ल्या वेख, दोए दोए लोचन राम अवतारया। द्वापर आपे मिटी रेख, वेद व्यासा कृष्न मुरारया। ऐड़ा अथर्बण लिख्या लेख, कलिजुग काला वेस वटा ल्या। दर घर साचे बणयां दर दरवेश, घर साचे जाए पुकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, कलिजुग मंगे इक्क वर, बणया दर हरि भिखारया। कलिजुग मंगया वर, आप पुकारया। लोकमात आवे डर, एका देदे साचा वर, चरन सरन हरि निमस्कारया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आत्म झोली देवे भर, संग रलाए लोभ मोह हंकारया। नर नरायण सरनी पड़, एका लड़ ल्या फड़, धरत मात उप्पर
बैठ चढ़, चारों कुन्ट रिहा ललकारया। किल्हे कोट अन्दर बैठा वड़, नौ खण्ड पृथ्वी एका गढ़्ह, सत्त दीप चार दिवारया। गुर पीर औलीआ साध संत ना सके फड़, ना कोई देवे मात हारया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग साचे दित्ता वर, भरया इक्क इक्क भण्डारया। कलिजुग आया दर, ख़ुशी मनाईआ। धरत मात आया डर, लोकमात कर्म रिहा उपाईआ। आप भुलाए नारी नर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। पंचां चोरां फिरनां घर घर, झूठा डंक रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग काले दित्ता वर, लक्ख चुरासी अन्तिम अन्त करी जिस कुड़माईआ। कलिजुग काली धार आप चलाईआ। प्रगट होए बोध अवतार, साचा राह रिहा जणाईआ। जीव जन्त साध संत हउमे ममता मार, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग खेल करे अपार, आपे आप सर्ब रिहा भुलाईआ। वरते वरतावे विच संसार, भाणा आपणा हथ्थ रखाईआ। कलिजुग दित्ता इक्क प्यार, प्रभ अबिनाशी दया कमाईआ। धरत मात रोवे धाहां मार, जन भगतां होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रचना आप रचाईआ। आपणा कर्म कर्म कमाया। बोध अबोध भरम गंवाया। ईसा मूसा मात उपाया। खाली होया शब्द खीसा, कलिजुग काल सन्न्ह लगाया। संग रलाए एका दूजा, काला सूसा तन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काले दित्ता वर, इक्क भण्डारा आप भराया। ईस मूसा गए हार। जीवां जन्तां कर सुधार। आदिन अन्ता करे विचार। पूरन भगवन्ता खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सद्दया दर द्वार। कलिजुग सद्द द्वार हरि समझांयदा। ना कोई छड्डणा पीर फकीर साध संत यार चार कुन्ट आप हिलांयदा। चार कुन्ट अन्ध अंध्यार, साचा संग ना कोई रखांयदा। कलिजुग रोवे धाहां मार, गुर पीर औलीआ कोई ना पावे सार, आपणा राह मात चलांयदा। एका वेंहदा मीत मुरार, शब्द सरूपी साचा यार, लोकमात धार बनाँयदा। पुरख अबिनाशी कर विचार, कूड़ कुड़यारा करे ख़बरदार, त्रैगुण वेस हरि गिरधार, पंज तत्त अप्प तेज वाए पृथ्वी अकाश बणाए काया रास करे ख़बरदार, त्रैगुण वेस हरि गिरधार, पंज तत्त अप तेज़ वाए पृथ्वी अकाश विच चलाए पवण स्वास, शब्द टिकाए हड नाड़ी मास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कर्म कमांयदा। पंजां तत्तां तन बणाया। आप आपणी रित टिकाया। चरन प्रीती नत वखाया। शब्द फड़ाए साचा रथ, बाहों फड़ रिहा चढ़ाया। सृष्ट सबाई रिहा मथ, कलिजुग काला रिहा कुरलाया। सगल वसूरे गए लथ, दर दुआरा इक्क सुहाया। लेखा लिखे साचे हथ्थ, इक्क मुहम्मद संग उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग काले मेल मिलाया। इक्क मुहम्मद दर द्वार। प्रभ अबिनाशी करे कराए आपणी कार। साची जोत इक्क प्रकाशी, मातलोक
दी लाहे उदासी, चौदां तबकां चौदां लोक करे ख़बरदार। पंडत पांधे मेट मिटाउँणे फड़ कांशी, चारों कुन्ट हाहाकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता नाम अधार। साची दात हरि दर पाई। कलिजुग करे अन्धेरी रात, काला लेखा मस्तक शाही। इक्क बणाए जगत जमाइत, चार यारां संग रलाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, लोकमात जाणा चांईं चांईं। इक्क मुहम्मद करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। लोकमात मार झात इक्क इकांत, अन्तिम अन्त कवण दिशा पाए हिसा वेला वक्त आप विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संग मुहम्मद दित्ता वर चार यार। चौदां लोक चौदां हट्ट। चौदां तबकां वेख घट घट। जोती नूर इक्क प्रकाश, एका जगे लट लट। सदी चौधवीं होए विनास, चौदां सद काया मट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुरमति मैल रिहा कट्ट। दर द्वार दर पुकारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, वेले अन्तिम होए अधार, देवे दरस अगम्म अपार, कवण मेटे चार यार, नबी रसूलां करे ख्वार, दर दर घर घर पावे सार, चारों कुंट दिसे हारया। जोत सरूपी शब्द धार, पुरख अबिनाशी आप सुनार, मुहम्मद अहिमद ख़बरदार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे मारे शब्द मारया। शब्द मार हरि कराउँणी। जोती नूर नूर जगाउँणी। शब्द तूर सर्ब भरपूर कलि कुलवन्ते आप रखाउँणी। लक्ख चुरासी दिसे दूरन दूर, सर्ब घट वासी बणत बणाउँणी। धर्म राए दी फड़े फाँसी, असराईल जबराईल मेकाईल असराफील साची रंगण आप चढ़ाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम जोत धर, सदी चौधवीं सति सतिवादी बोध अगाधी ब्रह्म अनादी आपे मेट मिटाउँणी। ऐड़ा अथर्बण अलाही नूर। नूरी अल्ला शब्द तूर। शब्द दस्से सच मुहम्मद गौंस पीरां हाजर हजूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आपे करे चूरो चूर। इक्क मुहम्मद चढ़या चाअ। दर दुआरे ख़ुशी मना। प्रभ अबिनाशी वेखे थाँ। कलिजुग अन्तिम बण मलाह। पीर पैगम्बर औलीए कोई दीसे ना। ना कोई फड़ाए किसे बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका छत्र झुलाए सीस। मुहम्मद अहिमद वक्त चुकाया ए। निरगुण निराधार अकार आप कराया ए। सुरती वेखे खेल अपार, साची धारा शब्द रखाया ए। लोकमात कर उज्यार, नानक निरँकारा आत्म दर दुआरा सुहाया ए। मिल्या मेल पुरख भतारा, होई सुलक्खणी साची नारा, साची सेजा कन्त बहाया ए। मिल्या मेल पहली वारा, चढ़या तेल विच संसारा, आपे गुर आपे चेल, आपे अन्दर आपे बाहरा, साचे रंग समाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डोरी नाल बंधाया ए। शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। गुर सतिगुर आप फड़ाईआ। मिल्या मेल लिख्या धुर, ना जाणे जीव लोकाईआ। चरन प्रीती गई जुड़,
गया हरि सच्ची सरनाईआ। लोकमात ना रही थुड़, देवणहार आप रघुराईआ। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। इक्क वखाया साचा पौड़, दर दुआरे आप बहाईआ। जोत सरूप सति सतिवादी साचे मन्दिर बाहर आया दौड़, गुर नानक दरस दिखाईआ। गुर नानक आत्म लग्गी औड़, अमृत मेघ हरि बरसाईआ। दोहां धिरां घर साचे होया जोड़, दोहां धिरां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक दित्ता इक्क वर, सति नाम नाम सति गुर नानक झोली पाईआ। सति नाम हरि झोली पाया ए। गुर नानक दरस दिखाया ए। जगत तृष्ना मिट्टी हरस, अमृत मेघ रिहा बरस, पवण उनन्जा छत्र सीस झुलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किया तरस, रंग नवेला इक्क इकेला आपणे रंग समाया ए। गुर नानक गुर कर विचार। वेखे दर सच्ची सरकार। जोत सरूपा जोत मिलाया, सति सरूपा हरि हरि वडा शाहो भूपा, एका एका इक्क अकार। ना कोई पवण ना कोई धूपा, ना कोई माया तन शृंगार। ना कोई सोना ना कोई रूपा, ना कोई दीसे सुलक्खणी नार। चारों कुन्ट कोई ना दीसे अन्ध अन्ध कूपा, जोत निरालम इक्क अकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक भण्डारा दित्ता भर, कर दर सच्ची विचार। गुर नानक ख़ुशी मनाईआ। रसना रस हरि हरि गाईआ। साची आरती इक्क बणाईआ। गगन मण्डल हरि रिहा सुहाईआ। दीपक जोती साचे जगन, अट्ठे पहर रहणा मग्न, एका लिव एका लग्न, ना देवे कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका वेख सच घर, गुर नानक मिल्या सच वर, दोए जोड़ चढ़या शब्द घोड़, लोकमात आया सीस निवाईआ। लोकमात चरन टिकाया। प्रभ अबिनाशी वेखे मार झात, गगन मण्डल उप्पर डेरा लाया। बैठा दिसे इक्क इकांत, सञ्झ सवेर ना कोई रखाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, गुर मन्त्र अन्तर सतिनाम नाम सति कलिजुग जीवां रिहा जपाया। सतिनाम सति पुरख जपाया। चार कुन्ट चार दिशा जग जपाया। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दर दर घर घर वेखे जा के। कलिजुग तेरे काले लच्छण, कलिजुग जीआं गया सुणा के। सतिगुर साचा आया रक्खण, माया ममता पर्हे हटा के। आप विरोले छाछ मक्खण, नाम मधाणी साची पा के। जीआं जन्तां काया भाण्डे सक्खण, कलिजुग गया अग्नी ला के। जोती जोत सरूप हरि, गुर नानक दित्ता इक्क वर, लोकमात जग जोत धर, लक्ख चुरासी दे मति समझा के। गुर नानक कलि समझाया ए। कलिजुग काला वेस वटाया ए। गुर पूरा फिरे देस प्रदेस, शब्द डंका रिहा वजाया ए। लोआं पुरीआं वेख ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, रहे चारों कुन्ट सीस निवाया ए। बाल जुवानी गई वरेस, अन्त बुड़ेपा आया ए। भाग लगाया माझे देस, गुर नानक गुर नानक गुर नानक आप लिखवाया ए। जोती जोत सरूप हरि, गुर नानक दित्ता इक्क वर, नाम सति सति नाम जिस रसना
जाप जपाया ए। रसना जाप जपाए हरि निरंकारया। तीनो ताप मिटाए विच संसारया। जो जन आपणा आप मेटे हंकारया। लोकमात वड प्रताप, पंचम पंचम पंचम आप अख्वा रिहा। कलिजुग पापी वध्या पाप, गल पापां हार परा रिहा। आपे जपे अजपा जाप, सोहँ धारा सच वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुर नानक दित्ता इक्क वर, कलिजुग जीवां चुक्के डर, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा। कलिजुग जीव जगत निधान, गुर नानक नाम प्याया ए। माया रुल्ले बण शैतान, मध माते मध ललचाया ए। पंच विकारी बेईमान, मन का मनुआ आप भुवाया ए। जोती जोत सरूप हरि, गुर नानक दित्ता इक्क वर, कुरान अञ्जील हदीस जगदीश, एका शब्द पढ़ाया ए। एका सबक हरि पढ़ाया। गुर नानक ख़ुशी मनाईआ। मदीना मक्का बूरा कक्का पैरां हेठ ढाहया , आपे रिहा फिराईआ। चार वरन भाई भैण सका इक्क बणाया। वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दित्ता इक्क वर, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। शब्द सुनेहड़ा नर निरँकार। गुर नानक करनी मात विचार। नाम जपाउँणा साची धार। कलिजुग वेला अन्तिम सुहाउँणा, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। गुरमुख विरला संत जगाउँणा, एका देवे शब्द हुलार। ईसा मूसा मेट मिटाउँणा, संग मुहम्मद चार यार। काला सूसा तन छुहाउँणा, सोलां कलीआं कर शृंगार। शब्द हदीसा इक्क पढ़ाउँणा, सोहँ शब्द जै जैकार। निहकलंकी जामा पाउँणा, जोत सरूपी कर अकार। शब्द डंक इक्क वजाउँणा, चिट्टे अस्व हो अस्वार। राउ रंक आप उठाउँणा, शाह शाह सुल्तान करे ख़बरदार। संत सुहेला फड़ फड़ राहे पाउँणा, जोती नूर कर अकार। दूई द्वैती पड़दा लौहणा, सदी बीसवीं जामा पाउँणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे, नौ खण्ड पृथ्वी पाए सार। गुर नानक ओट रखाईआ। शब्द चोट जिस तन लगाईआ। लक्ख चुरासी कढ्ढे खोट, कलिजुग वेला लए सुहाईआ। लक्ख चुरासी आलणिओं डिगे बोट, गुर पीर ना सके कोई उठाईआ। मायाधारी गुरदुआरे मन्दिर मस्जिद माया राणी भरी पोट, आत्म तृष्ना रहे हलकाईआ। गुरमुख विरला विच्चों कोटन कोट, प्रभ अबिनाशी शब्द सुरत सुरत शब्द मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक रखे नाउँ, ना कोई पिता ना कोई माउँ, नाता तुट्टे भैण भ्रा। साक सज्जण कोई दीसे ना, किसे कोल ना मंगी ठंडी छाँ, ना फड़ाए किसे आपणी बांह। एथे ओथे दो जहानी आपे वेखे थाँ थाँ। शब्द रक्खे तीर निशानी, चारों कुन्टां एका कानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दूसर कोई जाणे ना। गुर नानक शब्द जणाईआ। गुर पूरे ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर साचा रिहा सुणाईआ। सति पुरख निरँजण सदा आदेस करे वेस भेव
ना राईआ। आपणी जोत कर प्रवेश, गुरमुख रंग रंगाईआ। आपे सच्चा नर नरेश, सच सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। किसे ना चले कोई पेश, शब्द धारा निरगुण रिहा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द भण्डारा रिहा भर, गुर अंगद संग समाईआ। गुर अंगद अंग समाया ए। अमरदासा दर्शन पाया ए। एका देवे नाम भरवासा, साचा जाप जपाया ए। भेव चुकाए मात पताल अकाशा, नूरी जोत प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर मिटाया ए। आपे आया वेखण जगत तमाशा, गुर अर्जन धीर धराया ए। गुर अर्जन रंग माणे कर कर हासा, भाणा हरि हरि वरताया ए। हरि गोबिन्दे बलि बलि जासा, जग तेजी तेज धराया ए। हरि राए मिल्या पुरख अबिनाशा, रंगण रंग इक्क चढ़ाया ए। हरि कृष्न ध्याए स्वास स्वासा, बाल अवस्था जोत मिलाया ए। गुर तेग बहादर सच भरवासा, एका ओट हरि रघुराया ए। काया माटी झूठा कासा, कलिजुग जीवां हो हो नीवां आप भन्नाया ए। दस्म जोत जोत प्रकाशा, आपे वेखे दस दस मासा, गर्भवासा नूर उपाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल्गी तोड़ा नाम जोड़ा, साचा सीस सुहाया ए। कल्गी तोड़ा लाए सीस। इक्क सुणाए हरि हदीस। दुष्ट दमन धर्म जैकारा एका थम्मन, ना कोई कराए तेरी रीस। धुर दरगाही आपे जामन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरे दित्ता साचा वर, छत्र झुल्ले कलि साचे सीस। गुर गोबिन्दे कलि कुड़माईआ। माया राणी जिस प्रनाईआ। अन्तिम छड्डणे पैणे हाणीआं हाणी, ना कोई किसे सके पछानी, अचरज कल रिहा वरताईआ। आपे जाणे आपणी बाणी, भरमे भुल्ली चारे खाणी, लोक लोकांत ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे वाली हिन्दे सर्ब बख्शिंदे साचा शब्द रिहा उपजाईआ। साचा शब्द हरि उपजाए, साचा हुक्म सुणांयदा। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आप आपणा रंग वखाए, ना दूसर कोई जणांयदा। कलिजुग साचा संग निभाए, शब्द नाम मृदंग वजाए, संग अंग अंग संग आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुर शब्दी साचा मेल कर, आप आपणा भेव चुकांयदा। गुर गोबिन्दे हरि सुणाया ए। वाली हिन्दे गुणी गहिंदे, वड मृगिन्दे आपणा रंग वखाया ए। पुत्तर धीआं सगली चिन्दे, मानस देही झूठी बिन्दे, रहण कोई ना पाया ए। दर दुआरा इक्क सुहिंदे, शब्द अनाहद गीत गविंदे, अनहद धुन रिहा वजाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर फ़रमाण कर ध्यान गुर पूरे आप सुणाया ए। हरि पूरा शब्द जणांयदा। गुर पूरा बूझ बुझांयदा। हरि साची सेवा लांयदा। गुर पूरा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, गुर सतिगुर साचे दे दे वर, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता आपणा कर्म कमांयदा। हरि साचा सच फ़रमाण, गुरमुख वाकीआ। करे खेल वाली दो जहान, चढ़े शब्द साचे घोड़ साचे राकीआ। आप झुलाए
धर्म निशान, वेला रहे अजे बाकीआ। नौ खण्ड पृथ्वी पाए आण, अमृत जाम प्याए साचा साकीआ। अट्ठे पहर नौजवान, लोआं पुरीआं दहि दिशा चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, रहण ना देवे कोई आकीआ। आपे पाए भरम भुलेखे, सृष्ट सबाई आपे वेखे, ना कोई जाणे जीव खाकीआ। प्रगट होए नर नरेशे, करे वेस सम्बल देसे, पुरी घनक घनकपुर वासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जाणे रंग शाहो शाबासीआ। सम्बल देस हरि जणाया ए। गुर दस्मेश लेख लिखाया ए। करे वेस हरि रघुराया ए। नर नरेश भेव ना पाया ए। बाल जवानी अल्लड़्ह वरेस, बारां बारां संग रलाया ए। आपे वेखे ब्रह्मा ब्रह्म दरवेस, दर दरबाना खेल रचाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस रुत्त सुहाया ए। हरि साचे शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्दा रिहा लिखाईआ। मनमुखां मारे आत्म हँकारी जिंदा, ना कोई किसे तुड़ाईआ। गुरमुख उपजाए साची बिन्दा, मनमुख मलेश नाउँ रखाईआ। चारों कुन्ट होए निन्दा, जगत जगदीसा दिस ना आईआ। भगत जनां आपे बख्शिंदा, आत्म जोती मेल मिलाईआ। वड दाता गुणी गहिंदा, सभ थाँईं होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर गोबिन्दे गुण रसना गाया। अक्खर अक्खर कर कर वक्खर, सृष्ट सबाई वेख वखाया। बेमुखां ना पाटे बजर कपाटी पत्थर, माया सथ्थर हेठ विछाया। नेत्र नीर ना वरोले कोई अत्थर, बिरहों नीर ना किसे चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरे दित्ता शब्द वर, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। शब्द सुनेहड़ा शब्द जणाईआ। लक्ख चुरासी कलिजुग अन्तिम कटे गेड़ा, प्रगट होए आप रघुराईआ। आपे करे हथ्थ निबेड़ा, घर घर वेखे काया नगर खेड़ा, लक्ख चुरासी खेल रचाईआ। गुरूआं पीरां भेड़ भेड़ा, संत असंतां खुल्हा वेहड़ा, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। लक्ख चुरासी एका गेड़ा, धर्म राए गल पाए जेड़ा, लाड़ी मौत एका राह रही तकाईआ। गुरमुख विरला साचा संत हरि सुनेहड़ा, आप आपणा बन्न्हया बेड़ा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। गुर गोबिन्दे ख़ुशी मनाई। अन्तिम अन्त आउँणा चांईं चांईं। चारों कुन्ट वेख वखाणे थांउँ थाँईं। कलिजुग जीव बेमुहाणे अन्धे काणे, कोई ना पकड़े किसे बाहीं। तख्तों लाहे राजे राणे, दर दरबान आप कराए, कोई ना देवे ठंडीआ छाँईंं। वेख वेख नौजवाने, मन्दिर अन्दर बेईमाने, शब्द मारे तीर निशाने, दीसे किसे नाही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, प्रगट होए अवर ना जाणे कोए, धुर दरगाही साचा माही। प्रगट होए हरि दातार। निहकलंक कलिंक अंक बार। शब्द डंक सर्ब संसार। राउ रंक दर भिखार। चार वरन रखाए एका अंक, साचा शब्द जै जैकार। आप सुहाए द्वार बंक, सम्बल नगर अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट
होए विच संसार। निहकलंक कलि जामा पाउँणा ए। आप आपणा भेव छुपाउँणा ए। करोड़ तेतीसा देवी देव, सुरपति राजा इन्द दिस ना आवणा ए। उठ उठ वेखण नर नरेश केहड़ी कूटे लाए बूटे, शब्द सरूपी चन्द चाढ़्हउँणा ए। आपे करे वेस प्रगट होए माझे देस, छे छे योजन गेड़ रखाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास तेरा वेखे घर, दासराम आप हो आउँणा ए। ना कोई दीवा ना कोई बाती, आपणी हथ्थीं गुर जगाया ए। चारों कुन्ट अन्धेरी राती, माया गद्दी भरम भुलाया ए। घर घर बैठे दर दर वेखण आत्म मार झाती, गुर पूरा दिस ना आया ए। रसना कहण खुल्ही ताकी, दस्म दुआरी ना किसे चढ़ अन्दर वड़ आपणा माही पाया ए। साचे सर सरोवर ना मिल्या साचा साकी, अमृत जाम आपणे हथ्थीं ना किसे प्याया ए। आपे बैठे बण बण आकी, आप आपणा राह चलाया ए। गुर पूरा प्रगट होए अन्त मिटाए लहिणा देणा बाकी, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया ए। आपे चढ़े शब्द घोड़े सच्चे राकी, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाया ए। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सच घर, सतिगुर सावण सावण मेघ ना आपणा आप बरसाया ए। सावण सावण रसन उचारे, चारों कुन्ट फिरी दुहाईआ। ना कोई बहाए काया महल्ल मुनारे, साचे लोचन बूझ ना किसे बुझाईआ। नेत्र वेखण दर दर पेखण नौ दुआरे कूक पुकारे, अन्तिम पई गल विच फाहीआ। गुरमुख विरला आत्म वेखे सच विरोले सुरती बन्न्हे शब्द धारे, खिच्ची जाए दस्म दुआरे, अगों मिलदा पार कराए फड़ के बाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, गुर पूरे सतिगुर सूरे, किसे ना दित्ता इक्क वर, साची जोत चढ़या तेल पूरे, शब्द ना होई किसे कुड़माईआ। पूरा शब्द किसे ना वरया। आपे आपणी राही लग्गे, इक्क दूजे तों आवे डरया। माया राणी वा तत्ती लगे, गुरमुख विरले काया बूटे होए हरया। अन्तिम बणे हँस कगे, बैठे पहन बस्त्र बग्गे, गुर गुर भाणा किसे ना जरया। काया तुट्टे झूठे तगे, दीपक जोती किसे ना जगे, कोई ना फड़े बांह अगे, गुर पूरा जिस मनो भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, गुर सतिगुर सावण इक्क कर, गरीब निमाणा मंगे वर, कर किरपा दर्शन दए दिखाया। हरि जोत अपार घट रुशनाईआ। हरि जोत अपार, काया मट हरि रखाईआ। हरि जोत अपार, किसे हथ्थ ना आए, अट्ठ सट्ठ तीर्थ फिरे लोकाईआ। हरि जोत अपार दिस ना आए मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ, दिवस रैण टल्लीआं रहे खड़काईआ। हरि जोत अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच समाईआ। हरि जोत अपार सर्ब पसारया। हरि जोत अपार लक्ख चुरासी देवे एका एक अधारया। हरि जोत अपार, गुरमुख वेखे शब्द सुवासी, आत्म रहे नाम ख़ुमार। हरि जोत अपार कलिजुग अन्तिम वेखे मदिरा मासी, चारों कुन्ट करे ख़बरदार। हरि जोत अपार, पकड़ उठाए पंडत काशी, वेद पुराणा करन विचार। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, कलिजुग क्रिया कर्म रिहा विचार। हरि जोत अपार जुगा जुगन्तया। हरि जोत अपार पूरन भगवन्तया। हरि जोत अपार मिले मेल साधन संतया। हरि जोत अपार गुरमुख साचे जाए तार, एका देवे नाम अधार, साचा राग कन्न सुणन्तया। हरि जोत अपार दीपक जोती कर उज्यार, बजर कपाटी देवे पाड़, तत्ती वा ना लगे हाढ़, पंजां तत्तां देवे साड़, एका चाढ़्हे रंग बसंतया। हरि जोत अपार गुरमुख बणाए साचे लाड़, दर घर साचे देवे वाड़, आपे होए पिच्छे अगाड़, आत्म जोती मेल मिलन्तया। हरि जोत अपार गुरमुख माया देवे साड़, शब्द वज्जे काड़ काड़, लाड़ी मौत चबाए दाढ़, ना कोई सहाए जीव जन्तया। हरि जोत अपार जुगा जुगन्तर एका धार, कलिजुग वेखे अन्त अखाड़, साचा अखाड़ा इक्क रचन्तया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग आप वसंदड़ा। वसे रंग अपार, रंग चलूलया। भगत वछल हरि गिरधार, साचा कन्त हरि कन्तूहलया। दो जहानां रिहा पैज संवार, जो जन दर आए भूलया। मानस देही रंग अपार, शब्द झुलाए साचा झूलया। पवण स्वासी इक्क अधार, वखाए धाम इक्क अस्थूलया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, आप बणाए सूली सूलया।
पहली अस्सू २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल राष्ट्रपती राजिन्दर प्रसाद नूं शब्द भेज्जया गया
तख्त ताज सुल्तान, सुल्तान तख्त ताज्जया। प्रगट होए वाली दो जहान, वेख वखाणे राजन राज्जया। शब्द उठाए तीर कमान, अस्त्र शस्त्र साचा साजन साज्जया। नर नरेशा नौजवान, दर दरवेसा देस माज्झया। करे खेल मात महान, मेट मिटाए अञ्जील कुरान, मक्का काअबा हाजन हाज्जया। गुणवन्ता हरि गुण निधान, छाणे पुणे वेद पुराण, आप संवारे आपणे काज्जया। वरन बरन मेट मिटान, खाणी बाणी वेख निशान, इक्क चलाए नाम जहाज्जया। धर्म झुल्लाए इक्क निशान, आप उठाए श्री भगवान, मेट मिटाए मुल्लां काजया। पूरन जोत इक्क महान, साध संत करे पछाण, गुर पीर मार ध्यान, जूठे झूठे नाजन नाजिया। आपे गोपी आपे काहन, आपे राम रमईआ राम, आपे काया माटी चाम, आपे मध साची हाटी पीए जाम, आपे शब्द खाए साचा ताम, जोती नूर लाटन लाटीआ। आपे दिवस आपे शाम, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम वेख दर, वेखे खेल बाजीगर नाटीआ। राज जोग जोग राज, रसना रस भोग जगत तृष्ना लग्गी आग। मिले मेल धुर संजोग, हरिजन विच्चों चुक्के रोग, आप बणाए हँस काग। देवे दरस दर अमोघ, आत्म रस लैणा भोग, माया डस्से ना डस्सणी नाग। सोहँ शब्द साचा जोग, लक्ख चुरासी होए विजोग, आत्म बख्शे इक्क वैराग। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी देवे वर, वाली हिन्द जाणा जाग। वाली हिन्द जाग सुरत संभालीआ। प्रभ अबिनाशी लाया भाग, आपे शाह आपे कंगालीआ। जगत तृष्ना बुझे आग, मिले नाम शब्द दलालीआ। शब्द बन्न्हणा तन साचा ताग, मिले मेल कन्त सुहाग, जोत जगे इक्क अकालीआ। आप आपणे हथ्थ रखे वाग, दुरमति मैल धोए काया दाग़, दर घर साचे बणना नाम सवालीआ। दीपक जोती जगे चिराग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फल लगाए काया साची डालीआ। जगत जुगीशर राज द्वार। पुरख अबिनाशी आप जगाए, लोकमात रहणा ख़बरदार। शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाए, मेल मिलाए हरि मीत मुरार। निहचल धाम अटल वखाए, जल थल आप समाए, घड़ी घड़ी पल पल नूरी जोत कर अकार। शब्द उछाल इक्क लगाए, वल छल जगत भुलाए, दीपक जोती रही बल, अज्ञान अन्धेर कलि मिटाए, मिटे घटा कालीआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, आप आपणा हुक्म सुणा ल्या। हरि हरि हरि फ़रमाण, शब्द जणाईआ। जगत शाह एका आण, धुर दरगाही रिहा पाईआ। अस्सू तिन्न दिवस वखान, सद बीस तेरां बिक्रमी वेला वक्त रिहा लिखाईआ। चल के आए जोत सरूपी हरि भगवान, दिल्ली तख्त दर द्वार सुहाईआ। शब्द झुल्ले इक्क निशान, दहि दिशा रिहा झुलाईआ। आपे जाणे जाणी जाण, सत्तां दीपां वंड वंडाईआ। नौवां खण्डां रंग महान, चण्ड प्रचण्डा संग रलाईआ। रूसा चीना वेख जपान, इंग्लिस्ताना शाह हलकाईआ। चढ़े घोड़े नौजवान, सोहँ फड़े तीर कमान, लहिंदी दिशा पाए हिसा, आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वाली हिन्द होश कर, गुर शब्द हलूणा एका लाईआ। शब्द हलूणा लग्गे तन, मन सोया मात जगाउँणा। साचा शब्द सुणना कन्न, पुरख अबिनाशी आपणा आप सुणाउँणा। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, दर दुआरे चरन छुहाउँणा। सतिजुग साचा चढ़या चन्न, कलिजुग काला भेख मिटाउँणा। गुरमुखां बेड़ा रिहा बंन, राजा राणा तख्तों लौहणा। एका वस्त रक्खे सच्चा नाम धन लोकमात साची वंड वंडाउँणा। बेमुखां अन्तिम देवण आया डन्न, मदिरा मासी कोई दिस ना आउँणा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, वाली हिन्द जाणा तर, सरन सरनाई एका पड़, दूसर किसे ना सीस झुकाउँणा। शब्द तीर हरि तुरंग। घट घट वेखे मस्तक लेखे, लिखे रेखे चिट्टे अस्व कस तंग। रंक राजान शाह सुल्तान रहे भरम भुलेखे, साधां संतां माया राणी कीता नंग। गुरमुख विरला तीजे नेत्र नैण पेखे, शब्द जैकारा वज्जे मृदंग। मेट मिटाए औलीए पीर शेखे, लाड़ी मौत मंगे मंग। धर्म राए दूर दुराडा वेखे, प्रभ अबिनाशी किरपा कर कलिजुग अन्त निभाए साचा संग। मेटण आया बिधना लिखी रेखे, लक्ख चुरासी होणी भंग। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी देवे वर, भगत भगवन्त जाए तर, आप चुकाए
अगले पिछले लेखे। राज इन्द्र इन्द्र प्रशाद। शब्द देवे प्रभ साची दाद। हरिजन साचा हरि दर लेवे, दिवस रैण रसन अराध। सोहँ शब्द अलख अभेवे, मेल मिलावे माधव माध। अमृत आत्म रस साचे मेवे, होए जणाई बोध अगाध। कौस्तक मणीआ मस्तक थेवे, खोजे जूह पिण्ड ब्रह्माद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेले देवे वर, पुरख अबिनाशी लैणा लाध। पुरख अबिनाशी जोत जगाई। निहकलंका नाउँ रखाई। पुरी घनका धाम सुहाई। बार अनका जोत प्रगटाई। भरम भुलेखा शंक मिटाई। राउ रंकां रिहा समझाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख सुहाए इक्क दर, बंक दुआरा मिले वड्याई। मिले वड्याई जगत वड्याईआ। एका हरि सरनाई, ना दूजा कोई सहाईआ। चारों कुन्ट पए दुहाईआ। प्रभ साची वंड वंडाईआ। माझे देस होई कुड़माईआ। जोत निरँजण तेल चढ़ाईआ। नैण कज्जल शब्द पाईआ। गुरमुख साचे संग रलाईआ। साची बणत रिहा बणाईआ। साधां संतां रिहा हलाईआ। राज राजानां रिहा जगाईआ। शाह सुल्ताना रिहा बुलाईआ। शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। सोहँ बन्न्हे शब्द गाना, चिट्टे घोड़े वाग गुंदाईआ। चौथा पौड़ा रिहा उठाईआ। हो अस्वार साचे माही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, हरि भगवन्त संत भरम भुलेखा रहे नाहीआ। भरम भुलेखा खोल्हे, आए द्वारया। शब्द चौह अक्खर एका बोले, कलिजुग तेरी धारया। निहकलंक कदे ना डोले, सृष्ट सबाई आपे तोले, तोलणहार सर्ब संसारया। गुरमुख साचे अन्दर बोले, भाग लग्गा काया चोले, चार वरनां दिस ना आ रिहा। शब्द सुणाए सोहँ साचे सोहले, काया धरती सभ दी मौले, उलटी नाभी खिड़े कँवले, होए बसंत बहारया। जोती जोत सरूप हरि, अस्सू तिन्न वेख दर, लेख लिखाए गिण गिण वाली हिन्द मिटाए चिन्द, सुहाए एका बंक द्वारया। वाली हिन्द ख़ुशी मनाउँणी। प्रभ अबिनाशी जोत जगाउँणी। घनकपुर वासी रचन रचाउँणी। आदि शक्त आदि भवानी, जोत निरँजण इक्क निशानी, दिवस रैण डगमगाउँणी। मारे तीर शब्द कानी, सोहँ साची बाणी बजर कपाटी चीर वखाणी। नेड़ ना आयण पंज शैतानी, सञ्झ सवेर इक्क कराउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म घर खोल्हे दर, मिले वर नर हरि, आत्म मारे इक्को छाल, दीन दयाल सुहावे ताल आपणी आप लगाउँणी। काया माटी हट्ट जगत वणजारया। साचा लाहा लैणा खट्ट, विच संसारया। जोत निरालम आप लपेटी मन्दिर साचे मट्ट, डूंघी कन्दर अन्ध अंध्यारया। दस्म वसेरा घट घट, जोती जगे लट लट, दिस किसे ना आ रिहा। एका माया पाई वट, दूई द्वैती लाया फट्ट, साचा तट्ट ना कोई वखा रिहा। गुरमुख विरला संत सुहेला आत्म रस सच दुआरे रिहा चट्ट,। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, हिरदे जाए वस। जोत निरँजण कर प्रकाश, राह साचा जाए दस्स। पवण चलाए शब्द स्वास, अमृत
आत्म ताल सुहाए तीर्थ साचा तट्ट। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी भेख धर, गुरमुख साचे संत सुहेले इक्क इकेले आप आपणे दर बहाए दया कमाए बेमुखां दीसे खेल बाजीगर नट। काया मन्दिर भगत द्वार। भगत द्वार अमृत भण्डार। अमृत भण्डारी दस्म दुवार। दस्म दुआरी जोत निरँकार। जोत निरँकारी शब्द धार। शब्द धारी पवण अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़। गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़, अन्धेर विनास्सया। परे हटाए पंचम धाड़, शब्द स्वास्सया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, करे प्रकास्सया। आपे फिरे पिछे अगाड़, निज्ज घर वास्सया। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, अकाश अकाशया। दर घर साचे देवे वाड़, ना कदे विनास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम, होया रहे दासन दास्सया। काया माटी साचा हट, रत्न अमोल्लया। गुरमुख विरला लाहा लए खट्ट, साचा तोल हरि जी तोल्लया। प्रगट होए झट्ट पट्ट, अन्दरे अन्दर आत्म बोल्लया। आपे आप रिहा रट्ट, लग्गे भाग काया मट, बन्द दुआरा एका खोल्ल्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रहे अडोल कदे ना डोल्लया। आपे आप सदा अभुल्ल, आदि अन्त कदे ना भुल्लया। लक्ख चुरासी रही रुल, पाणी पया काया चुल्हिआ। गुरमुख विरला हरि उपजाए साची कुल, शब्द लगाए तन पहनाए साचे फुलया। आप आपणा दरस दिखाए, आत्म तृष्ना हरस मिटाए, अमृत मेघ बरस वखाए, हरिजन चरन प्रीती घोल घुलया। जोती जोत सरूप हरि, काया माटी जोत धर, देवे नाम शब्द दात अनमुलया। शब्द दात अनमोल गुर भण्डारया। देवणहार सर्ब संसार, आपे आप वरता रिहा। गुरमुख विरला लेवे कर प्यार, आए दर सच्चे द्वारया। शब्द देवे तिक्खी धार, आप कराए आर पारया। सोहँ फड़ तेज कटार, पंजां मारे वारो वारया। दर दुआरे रक्खे बाहर, अट्ठे पहर देवे पहरया। गुरमुख होणा ख़बरदार, मन मति बुध आप जगा रिहा। झूठा नाता काया धार, पुरख बिधाता दरस दिखा रिहा। मानस देही कर्म विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर अन्दर बोल्लया। हरि हरि हरि निरवैरया। हरि हरि एका घर, ना होए कदे कहरया। हरि हरि एका देवे सच्चा वर, ना कोई जाणे ऐर गैरया। हरि हरि आपणी तरनी रिहा तर, आवे जावे वसे हस्से काया शहरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण साचे आसण आपे आप बहि रिहा। निन्दक निन्दया ना करे विचार। वडी वड्याई हरि दर द्वार। मन मति बुद्ध जिस जीव उपजाई, संग रलाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। पंज तत्तां बणत बणाई, इक्क कराया तन शृंगार। कलिजुग माया पाई फाही, चारों कुन्ट धूँआंधार। जगत जगदीसा दिसे नाही, सर्ब जीआं दा साचा यार। जोती जोत सरूप हरि, उस्तत्त निन्दया इक्क कर, आपे वसे आपणे बंक द्वार। नौ दुआरे जगत विकार, प्रभ साचा आप रखांयदा।
दस्म वसेरा हरि करतार, आप आपणे विच समांयदा। शब्द घेरा पहरेदार, अट्ठे पहर सद्द जगांयदा। पवण स्वासी दए हुलार, इक्क हलूणा नाम लगांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, अन्ध अज्ञान आप मिटांयदा। एका खोल्हे सच दुकान, नाम वस्त इक्क टिकांयदा। तोला बण हरि भगवान, आपे साचा तोल तुलांयदा। एका दूजा तीजा बोला नेत्र खोल्हा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। गुर गुरसिख आत्म मन तन पतीजा, मिल्या मेल गुण निधान दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे इक्क निशान। शब्द देवे धुर दरगाह। सृष्ट सबाई इक्क मलाह। चारों कुन्ट रिहा वंडाई, कलिजुग अन्तिम हिसे पा। वेखे खलक ख़ुदाई, आप किसे दिसे ना। ईसे मूसे पए जुदाई, छत्र किसे सीसे झुल्ले ना। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, रूसा चीना भुले ना। राजे राणया पाए फाही, भाग लग्गे किसे काया कुले ना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सदा अडोल अन्त कलि डुल्ले ना। कलिजुग अन्ध अज्ञान मचिआ। ना कोई जाणे चतुर सुजान, ब्रह्म ज्ञान कवण सच्चया। माया राणी होई प्रधान, नौ दुआरे बहि बहि नचिआ। प्रगट होए वाली दो जहान, चारों कुन्ट हाहाकार मच्चया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग भन्ने कच्चा, भाण्डा फल अन्तिम वेले पक्कया। कलिजुग काला वेस पुरख अगम्मया। प्रगट होए माझे देस, माता पिता किसे ना जंम्मया। पकड़ उठाए नर नरेश, शब्द सरूपी लाहे चम्मया। ना कोई बोले शिव शंकर गणेश, गगन पताली हिलाए थम्म्हया। जोत सरूपी कर वेस, करे खेल अगम्म अगंमिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे कुन्टां वेख हरि, आप आपणे अन्दर रमिआ। आप आपणे रंग समाया। कलिजुग काला मंगे मंग, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। अष्टभुज होई संग, शब्द सिँघासण आसण लाया। हरि दुआरे मंगे मंग, प्रभ अबिनाशी कस तंग, शब्द घोड़ा इक्क मंगाया। लेखा चुक्के गोदावरी गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ होए भंग, जीव जन्त भुक्ख नंग, साध संत होए हलकाया। शब्द चाढ़्हे एका कंग, सोहँ वज्जे शब्द मृदंग, राउ रंक रिहा सुणाया। आपे ढाहे भरमां कंध, नाम चढ़ाए साचा चन्द, कलिजुग अन्धेर दए मिटाया। मदिरा मास लाया बत्ती दन्द, बेमुखां गंवाया परमानंद, हँकार विकार तन वसाया। जन भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, शब्द सुणाए एका छन्द, धुन नाद अनाहद आपणी आप रिहा उपजाया। उपजे धुन अनाहद नाद, सर्ब घट उपानया। शब्द बोध अगाध, ना कोए जाणे वेद पुराणया। गुरमुख विरले मिले साची दाद, हरि हरि नाउँ ब्रह्म ज्ञानया। आत्म वज्जे साचा नाद, दस्म दुआरी इक्क निशानया। मिले मेल माधव माध, जोती नूर हाज़र हज़ूर श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दो जहानया। दो जहानां खेल हरि रचांयदा। आप आपणा कर कर मेल, जन भगत मात जगांयदा। आपे
करे आपणी खेल, संग सुहेल आप अख्वांयदा। आपे गुर आपे चेल, शब्द जोती मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरीआं लोआं कर अकार, इक्क जैकारा शब्द बुलांयदा। शब्द जैकारा हरि सुणाया ए। ब्रह्मा पुरी ब्रह्म तजाया ए। गुरमुख साचा कर्म प्रभ अबिनाशी आप बणाया ए। गुर तेग बहादर मिल्या जन्म, साचे साचा धाम सुहाया ए। सृष्ट सबाई मेटे वरम, लक्ख चुरासी कर्म आपणे हथ्थ रखाया ए। कलिजुग माया जीव भुल्ले भरम, भरम भुलेखा झूठा लेखा वेखी वेखा मात वधाया ए। गुरमुख साचा नेत्र पेखे, आप लिखाई आपणी रेखे, पुरख अबिनाशी धरया भेखे, आपणा साचा धाम सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाया ए। ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाए। हरि हरि जोती मेल मिलाए। शिव शंकर कर ध्यान, जटा जूट धारी सीस झुकाए। प्रभ अबिनाशी चतुर सुजाना आपे वेखे मार ध्यान। चारे कुन्टां वेख वखाणे, अन्तिम मिटदा जाए निशान। कलिजुग काले आई हान। झूठी दिसे ना कोई दुकान। जीउ पिण्ड भाण्डा काचा, जगत मकान। पुरख अबिनाशी साचो साचा, एका एक श्री भगवान। शिव शंकर दर दुआरे आए नाचा, किरपा कर हरि भगवान। कलिजुग अन्तिम हरि हरि वाचा, एका लग्गे शब्द तमाचा, होए विछोड़ा दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं वेख हरि, इक्क झुलाए शब्द निशान। शिव शंकर जोत मिलाए। अंकर कंकर द्वार बंकर एका डंक वजाए। वेखे खेल हरि भिअंकर, भाणा आपणे हथ्थ रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा भउ चुकाए। साची पुरी मार ध्यान। हर घट राम कर पछान। इन्द इन्द्रासण आप तजाया, पुरख अबिनाशी तीर चलाया, रसना खिच इक्क कमान। करोड़ तेतीसा दए दुहाया। बीस इक्कीसा हरि जगदीसा, करे खेल आप रघुराया। शब्द पढ़ाए सच हदीसा, सोहँ झण्डा रिहा झुलाया ए। मेट मिटाए मूसा ईसा, कुरान अञ्जील दिस ना आया ए। भाणा वेखे हरि उनीसा, अठारां ध्याए गाए गीता, ना कोई राम ना कोई सीता, ना कोई साजण ना कोई मीता, आपणे रंग समाया ए। आप होए पतित पुनीता, गुरमुखां करे सीतल सीता, साची रीता रिहा चलाया ए। वेद पुराणां वक्त बीता, खाणी बाणी परखे नीता, ना कोई दुआरे दिसे चीता, कवण सिँघासण डेरा लाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वरभण्ड ब्रह्मण्ड आपणा खेल रचाया ए। राजा इन्द करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मिटदे जाण मीत मुरार। करोड़ तेतीसा वहिंदी धार। बीस इक्कीसा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। ब्रह्मा शिव पार कराए। देवी देव लए जगाए। सुरपति राजा इन्द लाए सेव, आप आपणी दया कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी वेख
हरि, वरभण्डी साचा खेल खिलाए। वरभण्डी हरि पाए भंडी, साची वंड वंडाईआ। पहली दिशा चण्ड चण्डी, मिटदे जाण जीव घमंडी, चौदां नौ खेल रचाईआ। आपे वढ्ढे बेमुखां कंडी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्ला शब्द मेल रिहा मिलाईआ। इक्क इकल्ला हरि इक्क दयालया। दूजी रक्खे शब्द भिक्ख, गुरमुखां देवे हरि किरपालया। तीजे नैण लैणा पेख, सर्ब घटां होए रखवाल्या। चौथे घर साचा लेखा लैण लिख, संत सुहेले शब्द मतवाल्या। पंचम आपे रिहा वेख, पंचम देस हरि वसा ल्या। छेवें शब्द लाए मेख, अक्खर वक्खर हरि उपा ल्या। सतवें सति सतिवादी इक, जोत सरूपी डगमगा रिहा। अठवें अट्ठां तत्तां मिटाए तृख, अमृत बूंद मुख चुआ रिहा। नौ दुआरे लक्ख चुरासी मंगे भिक्ख, दसवें गुरमुख बूझ बुझा रिहा। इक्क ग्यारां लेखा रिहा लिख, सदी बीस संग समा ल्या। धर्म राए मंगे भिक्ख, बारां बारां रसना गा ल्या। आपे लेखा देवे लिख, तेरा रंग वटा ल्या। ना कोई हिन्दू मुस्लिम सिक्ख, शब्द घेरा एका पा ल्या। चौदां चौदां हट्टां रिहा वेख, सम्मत बिक्रमी बीस नाल रला ल्या। राजे राणया मंगी ना मिले भिख, पन्दर्हां अन्दरे अन्दर खाली करा रिहा। सौलवें दर दुआरे भौंदे फिरन रिछ, साध संत गुर पीर ना कोई सके सुरत संभालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग आपे जाणे, गुर पूरा सूरा गुर गोपालया। दस सत्त सतारां सतर लिखाईआ। मुगल पठाणी चढ़े लक्ख सत्तर, पाउँदी आवे सर्ब दुहाईआ। संत सुहेले करे इकत्तर, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। नाम बीजे काया वत्तर, सोहँ बीज रिहा बिजाईआ। ना कोई जाणे आपणा नशत्तर, साची रेख किस लिखाईआ। जीव जन्त होए सथ्थर, धरत मात सेज विछाईआ। आपे पाड़े उच्चे टिल्ले वड वड पत्थर, अगम्म अगम्मी पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काले मिले वर, बेमुखां होए कुड़माईआ। सति सतारां उडे सति। कोई ना देवे धीरज यति। पुत्तर मावां तुटा नत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे मित गत। अट्ठ तत्त तत्त वखाणे। तख्तों लाहे राजे राणे। छत्र ना दीसे विच जहाने। चले चलाए आपणे भाणे। मेट मिटाए वेद पुराणे। अंज़ील कुरान लाहे मुकाणे। खाणी बाणी होई हैराने। निहकलंक जोत जगाई, फड़या हथ्थ शब्द निशाने। गुरमुखां आत्म वज्जे वधाई, बेमुखां हथ्थीं बन्न्हे गाने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखे खेल श्री भगवाने।