पुस्तकालयभाग ५

२ अस्सू २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल हरिभगत द्वार

चरन कँवल गुर मीत, हरि उपकारया। चरन कँवल गुर मीत, गुरमुख निमस्कारया। चरन कँवल गुर मीत, सदा

सद बलिहारया। चरन कँवल गुर मीत, जोती जोत सरूप हरि, साचा मार्ग इक्क वखा रिहा। चरन कँवल गुर मीत, कटे चुरासीआ। चरन कँवल गुर मीत, तुटे जम की फाँसीआ। चरन कँवल गुर मीत, मिले मेल पुरख अबिनाशीआ। चरन कँवल गुर मीत, रसन जाप स्वास स्वासीआ। चरन कँवल गुर मीत, आप बुझाए तृष्ना अग्न, झूठी लाहे जगत उदासीआ। चरन कँवल गुर मीत, दीपक जोती साचे जगण, काया मण्डप विच अकास्या। चरन कँवल गुर मीत, काया रंगे नाम रंगण, देवे माण धुर दरगाही नर नरेशया। चरन कँवल गुर मीत, गुरमुख साचे कर पछाण, मानस जन्म करे रहिरास्या। चरन कँवल गुर मीत, एका एक जगत आण, हरिजन साचा ना कदे विनास्या। चरन कँवल गुर मीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, मेट मिटाए मदिरा मासीआ। चरन कँवल गुर मीत, सच खंडया। चरन कँवल गुर मीत, मिले माण विच वरभण्डया। चरन कँवल गुर मीत, कटे खाणी जेरज अंडया। चरन कँवल गुर मीत, धर्म राए ना देवे दंडया। चरन कँवल गुर मीत, मिले वड्याई आत्म वधाई विच ब्रहिमंडया। चरन कँवल गुर मीत, आप आपणी दया कमाए, शब्द फड़ाए हथ्थ चण्ड प्रचण्डया। चरन कँवल गुर मीत, अट्ठे पहर वेखे नीत, काया करे ठंडी सीत, हरिजन साचे रक्खे चीत, साचा नाम धुर दरगाही एका वंडया। चरन कँवल गुर मीत, आप चलाए आपणी रीत, ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, सदी चौधवीं रही बीत, मेट मिटाए भेख पखण्डया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, बेमुखां वंढे कंडया। चरन कँवल गुर मीत, भगत जगांयदा। चरन कँवल गुर मीत, साची सेवा इक्क वखांयदा। चरन कँवल गुर मीत, अमृत मेवा आत्म रस रसना भोग करांयदा। चरन कँवल गुर मीत, लोकमात राह साचा दस्स, फड़ फड़ बांहों राहे पांयदा। चरन कँवल गुर मीत, हरिभगत दुआरे रिहा वस, दूसर दर दिस ना आंयदा। चरन कँवल गुर मीत, गुरमुख मेला हस्स हस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, माया ममता मोह चुकांयदा। चरन कँवल गुर मीत, मन बैरागया। गुरमुखां काया पतित पुनीत, कलिजुग सोया मात जागया। अट्ठे पहर ठांडा सीत, बुझे आत्म तृष्ना आज्ञा। एका गाए सुहागी गीत, शब्द गुर गुर रसना साची लागया। मिल्या मेल साचे मीत, हथ्थ पकड़े आपणे वागया। नर नरायण वेखे नीत, कवण हँस कवण कागया। साध संत कवण अतीत, कवण सोया कवण जागया। जोती भेख अवल्लड़ी रीत, धुर दरगाही आया भागया। काया मन्दिर सच मसीत, साचा रागी रागन रागया। लक्ख चुरासी भय भीत, शब्द गोला एका दागया। सृष्ट सबाई रिहा जीत, आपे पिछे आपे आज्ञा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां साचा मेल दर, मिल्या मेल कन्त सुहागया। चरन कँवल गुर मीत, साचे

मन्दिरा। चरन कँवल गुर मीत, चार दिवारी काया अन्दरा। चरन कँवल गुर मीत, ना होए मात ख्वारी, आत्म तोड़े वज्जा जन्दरा। चरन कँवल गुर मीत, नाता तोड़े पंचम यारी, भाग लगाए डूंघी कन्दरा। चरन कँवल गुर मीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, बेमुखां दर दर फराए बन्दरा। चरन कँवल गुर मीत, आपे देवे नर नरेशया। चरन कँवल गुर मीत, करे वेस माझे देस्सया। चरन कँवल गुर मीत, जोती जामा रमईआ रामा अवल्लड़ा भेस। चरन कँवल गुर मीत, इक्क रखाए शब्द दमामा, शब्द सुनेहड़ा देस प्रदेस। चरन कँवल गुर मीत, आप कराए आपणा कामा, वड दाता हरि हरि मृगेश। चरन कँवल गुर मीत, ना कोई मंगे दामा, चरन सरन सरन चरन गुरू गुर दस दस्मेश। चरन कँवल गुर मीत, एका देवे नाम नामा, सुक्का हरया करे चामा, अमृत प्याए आत्म जामा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात हरि वेख दर, आप आपणा पहरे बाना। हरि मरयादा जग रीत, सगल संसारया। हरि मरयादा जग रीत, चरन द्वार देहुरा मन्दिर मसीत, साचे दर सच्चे घर बाहरया। पारब्रह्म कलि रीत, गुरमुख साचे मानस देही जाणा जीत, मिले मोख चरन द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, सोहँ राग सच्चा संगीत, काया तन सुरंगा अनहद साची तार वजा रिहा। सच्चा तन तन रबाब, प्रभ साचा कंध उठाईआ। शब्द घोड़े चरन दे रकाब, प्रगट होए हरि हाजर हजूरा हक्क जनाब, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। पुन्न पाप ना कोई सवाब, जल नीर ना कोई दोआब, बस्त्र चीर ना कोई पोशाक, प्रभ साचा तन छुहाईआ। शब्द जणाई भविख्त वाक्, गुर वड्याई खोल्हे ताक, भगत वधाई होए पाकी पाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचन रचाईआ। तन सुरंगा नाम अमोला। शब्द तरंगा सोहँ ढोला। दर दुआरा एका मंगा, नाम रंगीला पाया चोला। जै जैकार वज्जे मृदंगा, दर दुआरा साचा खोल्हा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जंगा, लाड़ी मौत उठाए डोला। वड दाता हरि सूरा सरबंगा, गुरमुख साचा आला भोला। शब्द सरूपी अंग संगा, जोत सरूपी तोल तोला। अमृत आत्म वहाए गंगा, गुरमुख वेखे भुक्खा नंगा, देवे नाम आप बहुरंगा, लोकमात व्याहे झूठा बोला। पंचम यारी संग कुसंगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दर बणया गोला। दर भगत भिखार, हरि बनवारया। मंगे मंग प्यार, वड संसारया। नाम चाढ़्हे साचा रंग, रंगण रंग मजीठ ललारया। मानस देही ना होए भंग, लक्ख चुरासी उतरे पारया। आप सुहाए दो दोअँ, साची भुजा हरि पसारया। सच चढ़ाए नाम कंग, साचा वहिण इक्क वहा रिहा। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, शब्द पलाणा आसण ला रिहा। नाम डोरी जगत पतंग, पुरीआं अकाशां विच उडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समा रिहा। साचे रंग समाए

सहिज धन्नवन्तीआ। गुरमुखां मेल मिलाए सुण सुण बेनन्तीआ। शब्द सरूपी तेल चढ़ाए, वटणा लाए इक्क बसंतीआ। सईआं मंगल साचे गाए, गीत सुहागी इक्क गुणवन्तया। हथ्थीं मैहन्दी नाम रंगाए, मिले वड्याई जीव जन्तया। नाम निधाना गाना बन्न वखाए, रीती कर कर हरि भगवन्तया। शब्द निशाना तीर चलाए, वेखे खेल जुगा जुगन्तीआ। रसन कमाना खिच्च वखाए, आदिन अन्तीआ। गुरमुख लाड़ा आप सजाए, वाग गुंदाए भिन्नड़ी रैण साची भैण सर्ब सुखवन्तीआ। साची वाग हथ्थ फड़ाए, बरखा फूलन नाम लाए, जांञी लाड़े सद्द ल्याए, प्रभ जोती नाल व्याहे, मिले वर सुहागण साचे कन्तीआ। आत्म सेजा इक्क विछाए, सोलां तन शृंगार कराए, मन विकारी नेड़ ना आए, शब्द भण्डार सेव कमाए, पाणी वारे धरत मात साची रीत इक्क इक्क इक्क इकवन्तीआ। जोती जोत सरूप हरि, पाए घेरे चार चुफेरे, शब्द सरूपी कर कर मेहरे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चेतन्न सत्हा एका खाए ना भत्ता, अमृत नीर साचा सीर सदा सदा चवन्तीआ। सदा सुहागी नार दर दरबारया। गुर पूरे चरन प्यार, गुरमती शब्द अधारया। प्रभ करे कराए आप शृंगार, धीरज यती आत्म सती नाम रती कज्जल पा रिहा। कलिजुग माया वा ना लग्गे तत्ती, किरपा करे हरि समरथी, आपणी हथ्थीं मींढी सीस गुंदा रिहा। आपे जाणे मित गती, दीपक धरे जोती बत्ती, मिटाए अन्ध अंध्यारया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे कर प्यार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नारी पवण अस्वारी, नाम बेड़ा शब्द सालू चिट्टा लीड़ा आपणी हथ्थीं आप दवा रिहा। चिट्टा लीड़ा चिट्टी चादर, हरि आप दवांयदा। दर घर सच्चे कर कर आदर, किरपा करे करता कादर, मुख नेत्र नैण सुहांयदा। देवे सच्ची नाम सरूपी दाद, दर दर नाई नैण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे जोती नारी कर प्यारी एका रंग समांयदा। एका रंग समाए सहिज सुभागया। काया जोती रंग रंगाए, अट्ठे पहर रहे विच आज्ञा। साची डोली आप बहाए, जगत तृष्ना झूठी माया जगत तयाज्ञा। प्रेम गोली नाल रलाए, माया डस्से ना डस्सणी नागया। चार कुहारा आप अख्वाए, पंचम सोया उठ उठ जागया। साचे राहे आपे पाए, देवे लाग लागण लागया। सोहँ शब्द वंडाए वंड, गुरमुखां हिस्से साचे पाए, बणाए हँस कागया। साचे दर हरि बहाए, आलस निन्दरा पड़दा लाहे, अट्ठे पहर मन बैरागया। नर नरेशा दर्शन पाए, लोचन साचा खोल्ह, वखाए बुझी रहे तृष्ना आज्ञा। दोवें हथ्थीं सेव कमाए, हरि समरथी संग रलाए, मिले मजन साचे सज्जण विच माघ माघिआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पड़दे आया कज्जण, बेमुख जीव भाण्डे भज्जण, दोवें ताल मात वज्जण, कोई ना किसे रक्खे लाज्जया।

३ अस्सू २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह हरिभगत द्वार जेठूवाल

ओंकार ओंकार ओंकार आप निरंकारया। सोहँ जाप सोहँ जाप सोहँ जाप अजपा जाप, मात धरा रिहा। दोअँ आप दोअँ आप दोअँ आप, एका दूजा भउ चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वखा रिहा। अस्सू तिन्न जगत वैराग। प्रभ अबिनाशी दर घर साचे आप सुहाए, तृष्ना बुझाए ममता आग। सत्तां दीपां जोत जगाए, नौ खण्ड पृथ्वी एक चिराग। आपे आप डगमगाए, आपे गाए बण बण शब्द सरूपी साचा राग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रखे वाग। नौ खण्ड नौ दर विच वरभण्डया। नौ खण्ड नौ दर प्रभ साचे वंडन वंडया। नौ खण्ड नौ दर, प्रभ देवे चार कुन्ट दंडया। नौ खण्ड नौ दर वेख अन्तिम मात हंढिआ। नौ खण्ड नौ दर प्रभ देवे साचा वर, चारों कुन्ट वंडया। नौ खण्ड नौ दर अन्तिम होवे मात रंडया। नौ खण्ड नौ दर वेख वखाणे हरि वरभण्डया। नौ खण्ड नौ दर माया झूठे भरे घमंडया। नौ खण्ड नौ दर आपे वेखे साचा हरि, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम आया कन्ढया। सत्त दीप सत्त लोअ, सत्त अकास्या। सत्त दीप सभ जीअ को, आप बणाए मण्डल रास्सया। सत्त दीप प्रभ प्रगट हो, अजप्पा जाप कराए जाप्या। सत्त दीप प्रभ अवगुण जूठी झूठी माया खोह, मेट मिटाए काया पाप्या। सत्त दीप नाम वस्त प्रभ बीज साचा बो, करे कराए वड परताप्या। सत्त दीप प्रभ शब्द चलाए एका सोहँ सो, बुझाए आपणा आप्या। सत्त दीप प्रभ अमृत चो, जोती जोत सरूप हरि, मेट मिटाए तीनो ताप्या। पंज तत्त प्रधान तन उपाया। पंचम पंज शैतान संग रलाया। पंजां लाए एका बाण, एका अंक ध्यान रखाया। आप बहाए इक्क मकान, काया मन्दिर इक्क सुहाया। जूठी झूठी खोल्ही बैठा दुकान, जगत वणजारा सर्ब कराया। कलिजुग करे खेल महान, जीव जन्त सर्ब भुलाया। आपणा कीता आपे पाण, कलिजुग वेला अन्तिम आया। एका झुल्लणा मात निशान, सोहँ अक्खर वक्खर लेख लिखाया। गुरमुख प्रगट विच जहान, पंचम नाता मोह तुड़ाया। प्रभ अबिनाशी देवे जिया दान, चौदां हट्टां हट्ट भराया। चरन धूढ़ सच्चा इशनान, काया गूढ़ रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम पंचां मेल दर, तन मुनारा इक्क सुहाया। पंचम तत्त पंचम गुण पंच परवानया। तेज धार शब्द धुन शब्द खोल्हे साची सुन्न, पंचम वज्जे शब्द महानया। पंचम खेल जाणे कवण गुण, नाद अनाद ना किसे वखानया। गुरमुख साचे चतुर चुण, प्रभ पंचम बन्न्हे साचा गानया। लक्ख चुरासी छाण पुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा आप पछानया। त्रैगुण माया धात, धरत उपाईआ। त्रैगुण बद्धा नात, सृष्ट सबाईआ। त्रैगुण माया एका छाया दिवस रात, सूरज चन्द सर्ब उपजाईआ। त्रैगुण माया खेल

कमलापात, चन्द सितार चमकाईआ। त्रैगुण माया सर्ब प्रकाश, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। त्रैगुण माया सर्ब घट वास, दिस किसे ना आईआ। त्रैगुण माया आप उठाए पृथ्वी अकाश, गगन पताली धंम कोई दिस ना आईआ। त्रैगुण माया धवले अन्दर रखे वास, जल धारा उप्पर धराईआ। त्रैगुण माया साची रास, मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड उपजाईआ। त्रैगुण माया थापन थाप, नौ खण्ड पृथ्वी रचन रचाईआ। त्रैगुण माया हरि प्रताप, शिव ब्रह्मा विष्न सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, त्रैगुण माया आप कर, सृष्ट सबाई बणत बणाईआ। तिन्न गुण बन्न्हे धार तत्त विरोल्लया। सतो गुण सर्ब विचार, सति संतोखी धर्मसालया। रजो राज जोग दरबार, साचे धाम आप सुहा ल्या। तामस तृष्ना अग्न पसार, जीव जन्त आप वसा ल्या। त्रैगुण तत्तां विच सरदार, पंझी प्रकृती संग रला ल्या। करी खेल सच्ची सरकार, आप आपणी रचन रचा ल्या। आपे वसे अन्दर बाहर, आप आपणा आप छुपा ल्या। दस्म दुआरी महल्ल अपार, अन्दरे अन्दर आप बणा ल्या। काया मन्दिर जगत शृंगार, दसवें दीपक जोती बालया। नौ दुआरे कर त्यार, काया पिंजर आप चला ल्या। दस्म दुआरी बन्द कुआड़ शब्द सिँघासण आप विछा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, त्रैगुण साचा वेस कर, लक्ख चुरासी आप उपा ल्या। पंज तत्त परवानया अट्ठ अठारया। दस अट्ठ प्रधान विच संसारया। पंज पंज पंज काया अन्दर वसा, अन्दरे अन्दर नाम उचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर इक्क सुहा ल्या। काया मन्दिर हरि उपाया। आत्म मनुआ इक्क टिकाया। ममता तृष्ना संग साची आसा नाल ल्याया। आपे वेखे बैठ तमाशा, अन्दर बाहर पृथ्वी अकाशा, दर दरबान आप अख्वाया। आपे बणे चतुर सुजान, पंच रलाए नौजवान, करे खेल आप महान, चारों कुन्टां रिहा फिराया। मति बुध नाल रकान, बैठी काया मन्दिर मकान, आप आपणा मुख छुपाया। हौली हौली हिले ज़बान, आपे दस्से आपणी आण, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। मन चंचल होया विच प्रधान, रोक ना सके कोई राया। कलिजुग अन्तिम अन्त आपणा ताणा रिहा ताण, लक्ख चुरासी लए फसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां लेखा रिहा लिखाया। गुरमुखां लेख लिखाए दया कमांयदा। इक्क सद ग्यारां दिवस वेख, दहि दिशा कर्म कमांयदा। हरिजन जन हरि मेला मीत मुरार, नर निरँकारा दरस दिखांयदा। नौ सत्त सत्त नौ करे विहारा, सोलां कला आप अख्वांयदा। सोलां कला कलिजुग धारा, काली रैण अन्धेर मिटांयदा। जन भगतां दस्से मात विहारा, सोहँ धारा अन्दर वहांयदा। उपजे धुन शब्द जैकारा, साचा राह वखांयदा। मिटे अन्धेर धुँदूकारा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। दीपक जोत कर उज्यारा, अनहद साचा राग सुणांयदा। दरस दिखाए अगम्म अपारा, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। शब्द सिँघासण इक्क अपारा, जोत सरूपी डगमगांयदा। ना कोई ठग्ग चोर

ना यारा, साची नगरी इक्क वखांयदा। अमृत झिरना झिरे ठंडी ठारा, धारा इक्क वहांयदा। भैण भाई ना दीसे कोई मीत मुरारा, सगला संग तजांयदा। गुरमुख साचा दर घर साचे करे प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धाम सुहांयदा। गुर कृपाल दयाल हरि भगवानया। गुरमुख साचे परखे लाल, देवे जगत नाम निशानया। फल लगाए काया डाल्ह, हरि हरि वाली दो जहानया। आपे तोड़े जगत जंजाल, सतिजुग साचा राह वखानया। सोहँ शब्द मात दलाल, मेल मिलाए श्री भगवानया। मिले नाम सच्चा धन्न माल, आत्म जोती नूर महानया। अमृत सुहाए साचा ताल, हरि सच इशनान करानया। एका दस्से राह सुखाल, योग अभ्यास ना कोई वखानया। जोती जगे दीपक मस्तक साचे थाल, नर निरँजण नूर नुरानया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, हरिजन साचा आप पछानया। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, शब्द बन्न्हे हथ्थीं गानया। दर घर साचे देवे माण, झुल्लदा रहे मात निशान, आदि अन्त ना होए कंगाल, मिले मेल श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचे करे परवानया। सतिजुग साची रीत सखी सुहाया। ना कोई देहुरा दीसे मन्दिर मसीत, गुरदुआरा ना कोई सजाया। सोहँ शब्द रखाए चीत, राग ताल ना कोई अल्हाया। धुर दरगाही सुहागी गीत, आप आपणा आप सुणाया। लक्ख चुरासी लैणी जीत, जन भगतां प्रभ रिहा सुणाया। सवा पहर रहणा अतीत, दर द्वार मात लिखाया। दिवस सोलां जायण बीत, सोलां कला जोत जगाया। गुर चरन प्रीती साची रीत, इक्क ध्यान लगाया। कलिजुग चली अवल्लड़ी रीत, सोहँ जाप साचा आप जपाया। जोती जोत सरूप हरि, सोलां सोलां वेख हरि, आपणा बिरद धराया। सत्त दीप नौ खण्ड सोलां अकारया। पुरख अबिनाशी पाए वंड, दिवस इक्क सौ ग्यारया। जन भगतां बन्न्हे पल्ले नाम गंढ्ढ, दिवस सोलवें आए वारया। सत्ते वारां रक्खे ठंड, इक्क इक्क छड्डणा वारो वारया। आपे करे आपणी वंड, सवा पहर देवे पहरया। फड़े हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, नौ दुआरे आपे मार कटारया। हरि शब्द सुहागी गीत पुरख अबिनाशी वंड, गुरमुख साचे लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा काज सुवारया। अस्सू तिन्न भगत कुड़माई। अन्दर मन्दिर देवे राम नाम वधाई। काया कोट डूंघी कन्दर, दीपक जोती करे रुशनाई। हथ्थीं खोल्हे वज्जा जन्दर, आपे ल्या लगाई। भाग लगाए काया मन्दिर, नौ दुआरे बन्द कराई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरा बूझ बुझाई। खोल्हे दस्म दुआर दरस दरसानया। रसना शब्द चलाए सवा पहर, सोहँ सो मात महानया। आपे जाणे अन्दर बाहर निकले नौ दुआरे हउ हो, तोड़े माण ताण आत्म अभिमानया। दुरमति मैल कढ्ढे धो, जपाए जाप शब्द रुहानया। अमृत आत्म देवे चो, सोहँ जाप जप साची बाणीआ। इक्क दुआरा साचा

मोह, पुरख अबिनाशी घट घट वासी देवे नाम निशानीआं। लक्ख चुरासी रही रो, ना पल्लू कोई फड़ानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां किरपा करे महानया। अस्सू तिन्न अमृत वेला। पुरख अबिनाशी आपे फिरे इक्क इकेला। दर दर घर घर जाए वेखे, गुरूद्वार गुरू गुर चेला। आपणी हथ्थीं लिखदा जाए लेखे, आपे करे वक्त सुहेला। नाम मस्तक लाउँदा जाए मेखे, आप आपणा मिलाए मेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुहेला साचा वेला। गुर आसण हरि बिसराम। शब्द सिँघासण साचा नाम। पुरख अबिनाशण घनकपुर वासण करे आपणा काम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे आगरा निवासन हड्ड मास नाड़ी चाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पल्ले रक्खे नाम दाम। अस्सू तिन्न चाढ़्हे तेल, अचरज रचन रचाईआ। अट्ठे पहर सुरत शब्द मेल, हरि दर्शन नैण बिगसाईआ। सिँघ पूरन हरि सज्जण सुहेल, बाहर रहे ना राईआ। आपे गुर आपे चेल, एका जोती आपणी आप उपाईआ। कलिजुग होया अन्तिम मेल, हरि घोली हउँ विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, काया रंगण रंगी चोली, आप आपणा भेव मिटाईआ। मिट्टी खेह ना होए डोली, नाड़ी चलदी रहे सुवाईआ। बुध शब्द देवे सच बोली, सच सुनारा आप अख्वाईआ। छब्बी पोह जोती होली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर सिँघ पूरन विच दए रखाईआ। अट्ठे पहर दए रक्ख। दिवस रैण ना होवे वक्ख। सौ ग्यारां वेख प्रतक्ख। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा आप लिखाए, साची हथ्थीं बणत बणाए, विच मालवे हो प्रतक्ख।