पुस्तकालयभाग ५

पहली कत्तक २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल

नौं सत्त प्रभ धार नव नव रंगया। लक्ख चुरासी वेखे धीरज यता, दर दुआरा घर घर मंगया। अट्ठ सट्ठ वेखे तीर्थ तट्टा, गुर मन्दिर अन्दर भुक्खा नम्गया। मंगे बण भिखार, दर सुवालीआ। कलिजुग तेरी काली धार, बेमुख सुत्ते पैर पसार, चारों कुन्ट अन्ध अंध्यार, ना कोई दीसे मीत मुरार, देवे नाम सच्चा धन मालया। शब्द वणजारा वेखे हट्ट, चार वरनां एको दुआरा मंगया। काया भन्न अपार पट्ट, हरि दाता सूरा सरबन्गया। बेमुखां वेखे दूई द्वैती फट्ट, मानस देही हुन्दी भन्गया। गुरमुखां दीसे घट घट, सदा सुहेला अंग सन्गया। अमृत आत्म रस लैणा चट्ट,, वज्जे शब्द मृदंग जगे जोत काया मट, जोती मेल रंग तरंगया। कलिजुग माया खेल बाजीगर नट, चारों कुन्ट दीसे तन्गया। जोती जोत सरूप

हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क दुआरा हरिजन प्यारा बण भिखारा मात मंगया। शब्द खण्डा सच किरपान, आपे वेखे मार ध्यान, मेट मिटाए ज़िमी अस्मान, चौदां तबकां आई हान, करे खेल मात महान हरि जगदीशरा। सोहँ फड़या शब्द निशान, ना कोई जाणे तपी तपीश्रा। माया राणी विच मैदान, तोड़े यति रिक्खी रिखीशरा। हरिजन मंग अपार, दर सुवालीआ। गुर मन्त्र शब्द अधार, जोत अकालीआ। जन भगतां देवे कर प्यार, चले चाल जगत निरालीआ। अट्ठे पहर पहरेदार, सद रक्खे हथ्थां खालीआ। शब्द खण्डां हरि दातार, सदा सदा करे प्रितपालीआ। हरिजन मंगे बण भिखार, काया रंगण रंग अपार लाल गुलालीआ। हउमे तृष्ना दए निवार, दर घर साचे बणे दलालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, मेट मिटाए अन्ध अन्धेर रैण घटा कालीआ। हरिभगत अधार, सर्बकल पूरया। मानस देही पैज संवार, आसा मनसा पूरया। निर्मल जोत करे अकार, शब्द धुनी अनाहद तूरया। देवे दरस अगम्म अपार, हरि हरि दाता वड वड सूरया। मिले मेल मीत मुरार, पंजां तत्तां करे चूरो चूरया। काया रंगण बसंत बहार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नेरन नेर दूरन दूरया। हरिभगत अधार शब्द जणाईआ। गुर शब्द मीत मुरार होए सहाईआ। लक्ख चुरासी उतरे पार, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सद ग्यारां सच विहार करा रिहा। इक्क सद ग्यारां हरि विहारया। जन भगतां वज्जे आत्म नद, उपजे धुन सच्ची सरकारया। अमृत आत्म प्याए मध, अट्ठे पहर रहे ख़ुमारया। पंजां चोरां देवे बद्ध, हरि शब्द मार दो धारया। आपे जाणे आपणी हद्द, आर पार पार आर किनारया। भाग लगाए गुरमुख यद, सोहँ नाम जिस उचारया। मिले वड्याई विच ब्रह्मद, लोआं पुरीआं भेड़ भिड़ा रिहा। लक्ख चुरासी गई वध, धर्म राए रोए दर पुकारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धारया। जोती जमा भेख अवल्लड़ा। लक्ख चुरासी लिखे लेख, बैठा रहे इक्क इकल्लड़ा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दर दुआरा एका मल्लड़ा। जोती जामा धारे भेख अवल्लड़ा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्लड़ा। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, सोहँ फड़े हथ्थ विच भल्लड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन हरि हरि जन दर दुआरे अगे खलड़ा। गुरमुख तेरा रंग अपर अपारा। मंगे साची मंग विच संसारा। काया चोली चाढ़्हे रंग, उत्तर ना जाए दूजी वारा। लक्ख चुरासी पार लँघ, मिले मेल हरि निरँकारा। पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी शब्द घोड़े कस तंग, लोकमात आया अन्तिम वारा। जन भगतां कटे भुक्ख नंग, अमृत देवे हरि अपारा। दर दुआरा इक्को लैणा मंग, मिले मेल पुरख भतारा। दिवस रैण रहे संग, दिस किसे ना आ रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जंग, सत्तां दीपां खेल रचा रिहा। सोहँ

शब्द वहाए साची गंग, बेमुखां एका धार वहा रिहा। गुरमुखां मंगी साची मंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दरस दिखा रिहा। गुरमुखां निर्मल नीर हरि वरतारा। जन भगतां कट्टण आया भीड़, बेमुखां लाए हउमे पीड़, कलिजुग डोबे अद्धविचकारा। माया राणी मारे जंजीर, हउमे वज्जा आत्म तीर, दूई द्वैती पड़दा पाड़या। ना कोई चोटी चढ़े अखीर, बजर कपाटी साची हाटी ना कोई पार कर रिहा। गुरमुख विरले साचा लाहा प्रभ दर खाटी, रोग सोग जगत विजोग आपणी झोली पा रिहा। आपे देवे दरस अमोघ, अमृत सर घर साचे दया कमा रिहा। शब्द चुगावे साची चोग, काग हँस आप बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जाप अजपा जाप आप जपा रिहा। राज जोग सुल्तान तख्त बिराज्जया। कलिजुग काया होए विजोग, ना कोई रखाए अन्तिम लाज्जया। गुरमुख विरला हरि भेव खुल्हाए गोझ, आप आपणा साजन सज्जया। जोत सरूपी करे चोज, शब्द सरूपी मारे अवाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द घोड़े चिट्टे अस्व सोहे साचे ताज्जया। चिट्टा अस्व हरि सुल्ताना, शाह सुल्तानया। बैठे आप श्री भगवाना, लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यानया। चतुर्भुज नौजवाना, गुणवन्त गुण निधानया। भेव चुकाए एका दूज, दहि दिशा खेल महानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम निधानया। चतुर्भुज बलवान हरि निरंकारया। प्रगट होए विच संसार, खेल अपारया। शब्द फड़ तेज कटार, मन हंकारया। मारी जाए वारो वार, चारे कुन्टां ललकारया। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां हुक्म सुणा रिहा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, झुलाए जगत सच्चा निशाना, आप आपणी बणत बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां मेल मिलाए, साचे संत सोए मात जगा रिहा। गुरमुख सोया जाग, हरि जगांयदा। तन मन्दिर लग्गे भाग रंग रंगांयदा। अन्दरे अन्दर जोत वखांयदा। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, प्रभ अबिनाशी दिस ना आंयदा। आत्म वज्जा हँकारी जन्दर, ना कोई किसे तुड़ांयदा। काया अन्धेरी डूंघी कन्दर, भरम भुलेखे सर्ब भुलांयदा। गुरमुख सोहे सुहाए काया मन्दिर, सर्ब घट वास पुरख अबिनाश, प्रगट होए दुरमति मैल धोए, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। स्वच्छ सरूप दरस अपार वखांयदा। वडा शाहो भूप शब्द सिँघासण आसण लांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, रंग रंगीला मोहण माधव आपे आप अख्वांयदा। सोहँ धागा साचा सूत, गुरमुख साचे पुरांयदा। आप उठाए सच सपूत, माया राणी पड़दा लांहयदा। वेख वखाए चारे कूट, राजा राणा भरम भुलांयदा। शब्द निशाना तीर रिहा छूट, बेमुखां पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत सुहेले साचे मार्ग लांयदा। हरि साचा राह वखाया। गलों कटे चुरासी फाह, एका अक्खर नाम पढ़ाया। धुर दरगाही आप मलाह, दूसर कोई ना संग रलाया। आपे पिता आपे माँ,

गुरमुख साचा आपणी गोद उठाया। चारों कुन्ट उडाए घर घर कां, कलिजुग विछोड़ा पाया। जन भगतां देवे ठंडी छाँ, शब्द पड़दा उप्पर पाया। वेले अन्तिम पकड़े बांह, लहिणा देणा मात चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला वेस दर दरवेस, गुरमुख साचे विच प्रवेश, दिस किसे ना आया। हरि जोती जगत जगाईआ। गुरमुख साचे साची शक्त, आत्म शक्ती लेखे लाए बूंद रक्त, कलिजुग वेला वक्त सुहाईआ। आप भुलाए लक्ख चुरासी, सतिजुग आपणी नईआ हरि चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डोर बन्ने पंज चोर, काया अन्धेर घोर, आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द डोरी बन्न करतार। लक्ख चुरासी करे चोरी, गुरमुखां करे ख़बरदार। आप आपणे संग जाए तोरी, दिवस रैण पहरेदार। शब्द चाढ़्हे साची घोड़ी, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। हरि सुरती शब्द मिलाईआ। अकाल मूर्ति नज़री आईआ। नाद तूरती इक्क वजाईआ। संत सुहेले आसा पूरती, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। जगत माया दूर दूरती, शब्द डण्डे रिहा डराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी कूड़ो कूड़ती, दर घर अन्दर मन्दिर महल्ल रंग रंगाईआ। गुरमुख तेरी काया कल, आत्म जोती इक्क जगाईआ। सच दुआरा लैणा मल्ल, बजर कपाटी पड़दा लाहीआ। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, दस्म दुआरी भेव चुकाईआ। शब्द सरूपी आप चलाए सोहँ सच्चा हल, पंजां देवे जड़्ह उखड़ाईआ। भाणा वरते वेखो कल्ल, निहकलंकी साचा नाता पुरख बिधाता, जोती शब्दी सुरत बंधाईआ। आपे आप रहे इक्क इकाता, अमृत देवे बूंद स्वांता, गुरमुखां पुच्छे घर घर वातां, दिवस रैण सेव कमाईआ। बेमुख दुहागण नार ना कन्त पछाता, नर हरि हरि नर सार ना पाईआ। जन भगतां देवे सच सुगाता, मेट मिटाए अन्धेरी राता, मेल मिलावा कमलापाता, नार सुहागण गुरमुख बैरागण साचा कन्त मिलाईआ। पंचम कत्तक उठ उठ जागण, माया डस्से ना डसणी नागन, हँस बणाए फड़ फड़ कागन, सोहँ साची चोग चुगाईआ। इक्क सुणाए साचा रागन, काया धोए झूठे दागण, गुरमुख साचे चरनी लागन, दे मति रिहा समझाईआ। धुन नाद अनाहद वाजन, मारे वाज आप गरीब निवाजन, जन भगतां रक्खे मात लाजन, नित्त नवित्त बणत बणाईआ। आप आपणे करे काजन, भगत जनां दा सच्चा साजन, प्रगट होए देस माझन, सम्बल देस मिले वड्याईआ। आपे बणे मुलां काज़ी शेख़े मक्का हाजी हाजन, वेख वखाणे बूरा कक्का शब्द घोड़े चाढ़्हे ताजन, राज राजानां रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, दर दरवेशा भगत दुआरा हरि निरँकारा एका एक आपणा आप वखाईआ। अलक्ख निरँजण अलख जगाए। गुरमुख साचे साचा साजण फड़ फड़ बांहों आप उठाए। चरन धूढ़ करे साचा मजन, दुरमति मैल मात

गुवाए। दर दुआरे आया पड़दे कज्जण, लहिणा देणा मोह चुकाए काया भाण्डे अन्तिम भज्जण, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाए। धर्म राए दर ताल वज्जण, जम राजा तेल चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर निरँकारा शब्द अधार जोत विहारा इक्क कराए। हरि जोती जगत विहार मनाईआ। मेट मिटाए वरन गोती, दुरमति मैल जाए धोती, साचा शब्द इक्क पढ़ाईआ। हरिजन उठाए काया सोती, सोहँ शब्द लगाए सोटी, पंजां तत्तां रिहा दुरकाईआ। पंझी पोह चढ़ाए चोटी, नौ दुआरे वाशना खोटी, सच दुआरे जोत जगाईआ। सुरती सुरत ना कोई जाणे वडी छोटी, शब्द डोरी नाल बंनाईआ। चढ़ चढ़ थक्के कोटन कोटी, इक्क कबीरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत दुलारे अलख निरँजण अलख जगाईआ। आप जगाए अलख अलखणा लेख्या। गुरमुख साचे लए रक्ख, चारों कुन्ट भौंदे भक्ख, काया सुक्के सड़ने कक्ख, ना सके कोई रक्ख, अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थया। शब्द मधाणी रिहा मथ, पुरख अबिनाशी हरि समरथ, सोहँ शब्द अकथना कथया। गुर नानक मिली साची वथ, सगल वसूरे गए लथ, मानस देही पाई नत्थ, जगत चलाया साचा रथ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, जूठा झूठा सृष्ट सबाई मथन मथया। हरि समरथ अपार जगत अडोल्लया। शब्द चलाए अकथना अकथ, आपे बोल्लया। सृष्ट सबाई रिहा मथ, पूरा तोल किसे ना तोल्लया। जन भगतां देवे साची वथ, भाग लगाए काया चोल्लया। जगत वसूरे जायण लथ, सोहँ गाया साचा ढोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। चरन कँवल कलि प्रीत, तन मन जागया। साचा मेल मिलाए आत्म मीत, बुझी तृष्ना अग्न बुझाए आज्ञा। गाया इक्क सुहागी गीत, हउमे काया दुखड़ा भागया। काया मन्दिर सच मसीत, वेखे दस्म दरवाज्जया। अचरज कीती हरि जी रीत, गुरमुख साचे साचा कज्जल नेत्र पाज्जया। अजप्पा जाप जप जप अतीत, अनाहद धारा मारे वाज्जया। बाल जुवानी गई बीत, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया। मानस देही लैणी जीत, आप संवारे आपणा काज्जया। भगत सुहेला साचा मीत, धुर दरगाही आए भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, शब्द चढ़ाए साचे ताज्जया। शब्द घोड़ा हरि रखांयदा। गुरमुख साचा आप चढ़ांयदा। काया देही भाण्डा काचा, नौ दुआरे रंग वखांयदा। दस्म दुआरे साजन साचा, जोत सरूपी डगमगांयदा। एका मारे शब्द तमाचा, राह साचा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, दर घर इक्क सुहांयदा। दर घर द्वार, हरि सुहाया। गुरमुख साचे कर प्यार, दया कमाया। दीपक जोती कर उज्यार, अन्धेर मिटाया। देवे शब्द नाम अपार, दूई द्वैती पड़दा लाहया।

हउमे देवे रोग निवार, माया ममता मोह चुकाया। मिले मेल पुरख भतार, साची सेजा रिहा वखाया। शब्द सिँघासण हरि निरँकार, अन्दर मन्दिर हरि विछाया। फूलन बरखा अपर अपार, अमृत धारा रिहा बरसाया। गुरमुख शब्द सुहागण नार, फड़ बाहों उप्पर बिठाया। किया कौल सच्चा इकरार, दस्म दुआरी कुण्डा लाहया। जगे जोत अगम्म अपार, आर पार पार आर दिस किसे ना आया। शब्द सरूपी साची धार, रागां नादां बाहर रखाया। सुन्न अगम्मी वेख अपार, साची रंगन रंग वखाया। ओंकारा देस अपार, शब्द प्रवेश विच समाया। जोती धारा हरि निरँकारा ना कोई मन्दिर चार दिवारा, आप आपणी बणत बणाया। निर्मल नूर कर उज्यारा, शब्द तूर अपर अपारा। पवण सरूप सर्ब सहारा। दस्म दुआरी महल्ल उसारा। जम्बु दीप पार किनारा। अमृत जल ठंडी ठारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे नाम वर, दरस दिखाए अगम्म अपारा। आप अगम्म अपार अगाध बोध्या। ना मरे ना पए जम्म, बत्ती दन्द ना होए दोध्या। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, ना रोए छम्म छम्म, आपे जाणे आपणा कम्म, पवण स्वासी लए दम, काया सोध ना कदे सोध्या। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, वड दाता जोधा सूरबीर जोधन जोध्या। सूरबीर सुल्तान हरि भगवानया। गुरमुख वेखे मार ध्यान, विच जहानया। आपे करे मात पछाण, ना कोई जाणे जीव निधानया। शब्द बिठाए विच बिबाण, पुरीआं लोआं पार उडानया। शब्द फड़ाए तीर कमान, सोहँ चढ़ाए तीर निशानया। आपे जाणे आपणी आण, ना कोई सके मात पछाण, ना कोई जाणे जीव निधानया। खाणी बाणी आई हाण, अञ्जील कुरानां लग्गा बाण, नाता तुट्टा पीण खाण, मगर लग्गे पंज शैतानया। उठे नर हरि बली बलवान, शब्द सरूपी खेल महान, वज्जे तीर निशाना साची कानीआ। ना कोई जाणे ज्ञानी ब्रह्म ज्ञान, पंडत पांधे बेईमान, मुल्ला काजी शेख़ शैतान ना कोई जाणे साची बाणीआ। छत्ती रागां तुटे माण, नारद मुन होया हैरान, सुरसती भन्ने बीन निधान, ब्रह्मा मारे उच्च ध्यानया। प्रगट होए वाली दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जेती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जाणे आपणी आणया। ब्रह्मे ब्रह्म विचार मन उदास्या। कलि कर्म विचार, पुरख अबिनाशी साचा धर्म करे जैकार, आदि अन्त ना कदे विनास्या। सोहँ खण्डा तेज कटार, मेट मिटाए मदिरा मास्या। जन भगतां कराए एका वणज वपार, मानस जन्म करे रहिरास्या। निरँजण जोत कर अकार, देवे वस्त शब्द अपार, लाहे तन जगत उदास्या। गुरमुखां देवे साची धार, नौ सत्त वेख विचार, सोलां कल सच्ची सरकार, जपाए जाप स्वास सवास्या। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां करे कराए बन्द खुलास्या। हरि साचा जाप जपाए, जपत गुर साखीआ। कलिजुग तीनो ताप गंवाए, अमृत

आत्म जाम प्याए, बण बण सज्जण साचा साकीआ। आपे आप दरस दिखाए गुरमुख साचे तरस कमाए, साची बाणी धुर फ़रमाणी रसन वखाणी आपे भाखीआ। दो जहानी सच्ची राणी, आप चुकाए जम की काणी, मेट मिटाए अंडज जेरज उतभज सेत्ज चारे खाणी, साचा धाम इक्क वखासीआ। आत्म सर सरोवर देवे ठंडा पाणी, निशअक्खर वक्खर परा पसंती सच्ची बाणी, जपे जपाए सच घर वास्या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाणे सर्ब घट जाणे पृथ्वी अकास्या। हरि मन्दिर घर अपर अपार, उच्च अटारीआ। त्रैगुण माया ल्या उसार, पंचां संग समा ल्या। अट्ठां वेखे रंग अपार, नौआ दरां आप खुल्हा ल्या। दसवें शब्द सिँघासण कर त्यार, साची सेजा आसण ला ल्या। पवण उनन्जा छत्र झुलार, हरि साची सेवा इक्क रखा ल्या। कौस्तक मणीआं साची धार, नूर उजाला इक्क करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर सच घर साची बणत बणा ल्या। काया मन्दिर नौ द्वार, साजन साज्जया। निरगुण करे खेल अपार, सरगुण बन्न्हे साची धार, आपे आप गरीब निवाज्जया। पवण जोती शब्द अपार, आपे साचा साजन साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साचा काज्जया। उच्च महल्ल अटल अपर अपारा। काया दिसे डूंघी डल, अन्ध अंध्यार सर्ब संसारया। गुरमुख विरला वेखे सच धाम अटल, पुरख अबिनाशी आप वखा रिहा। बेमुख भुलाए कर कर वल छल, झूठा धन्दा मोह जंज़ालया। गुरमुखां अमृत आत्म प्याए साचा जल, सर सरोवर इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख धर, एका दस्से राह सुखालया। सच्चा दसे राह बेपरवाहीआ। आपे फड़े हरिजन बांह, कलिजुग बेड़ा बन्न्हे लाईआ। वेख वखाणे थाओ थाँ, दूर नेड़े भेव ना राईआ। साची बणता रिहा बणा, पूत सपूत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगवन्त भगती रिहा जणाईआ। हरिभगत भगवान शब्द जणाया। अस्सू तिन्न मार ध्यान, सोलां सोलां वंड कराया। सोहँ फड़ हथ्थ निशान, चारे कुन्टां रिहा वखाया। मनमुख डोबे बेईमान, गुरमुख साचे रिहा तराया। आपे करे मात पछाण, जिया दान झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहला लेखा काला वेखा, उन्नी अस्सू लेख लिखाया। उनी अस्सू आस रक्ख, गुरमुख साचे चोट लगाईआ। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, कोटन कोट रहे बिललाईआ। हरिजन साचे कीने वख, एका ओट प्रभ रखाईआ। आपे वेखे किशना पक्ख, शब्द पक्ख सार ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, सगल वसूरे जायण लथ्थ, पंजां चोरां पावे नत्थ, सोहँ अक्खर जगत वक्खर एका एक पढ़ाईआ। सोहँ सो साचा नाउँ। कलिजुग जीव ना जाणे को, पुरख अबिनाशी अगम्म

अथाहो। दर दर घर घर जूठे झूठे रहे रो, ना कोई पार कराए फड़ फड़ बांहो। गुरमुख मानण रंग अनूठे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्ला सच महल्ला, अस्सू उनी गुरमुखां देवे शब्द चुन्नी, बेमुखां ना दीसे कोई थांउँ। एका अक्खर एका एक। उन्नी अस्सू रिहा वेख। पंचम कतक लगे मेख। बिधना लिक्खी मिटे रेख। नेत्र नैण लोचन गुरमुख साचे लैणा वेख। हरि शब्द सहाई जिउँ बाल सपूता होए बलोचन आपे धारे आपणा भेख। गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, पंजां चोरां चुक्के डर, मस्तक लाए शब्द साची मेख। लग्गे मेख मस्तक माथ। शब्द सरूपी मिले राथ। आप चढ़ाए त्रैलोकी नाथ। सतिजुग चलाई साची गाथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कत्तक इकी खेल करे इक्को निक्की, झूठी काया दिसे फिकी, आत्म खोल्हे बन्द ताक। इकी कत्तक शब्द विहारा। ना कोई दीसे शाह दारा। ना कोई साजण मीत मुरार। ना कोई राजन राज दरबारा। ना कोई शब्द घोड़ शाह अस्वारा। ना कोई जोड़ा अपर अपारा। पुरख अबिनाशी आपे आप जाए दया कमाए खोल्हे बन्द किवाड़ा। खोल्हे बन्द कवाड़, नौ द्वारया। पर्हे हटाए पंचम धाड़, भुजा संवारया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अग्नी तेज ना तत्ती हाढ़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर विच संसारया। गुरमति रीत गुरमुख विचार हरि साची बणत बणांयदा। गुर संगत सच प्रीत, अधर्म विकार मनमुख कोई दिस ना आंयदा। काया होए ठंडी सीत, मन शब्द फूलनहार रोग सोग चिन्त मिटांयदा। देवे नाम अपर अपार, कलिजुग बेड़ा करे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझांयदा। गुरमुख गुरमुख गुरमती हरि समझाया। गुर संगत नाता मेल पुरख बिधाता, धीरज यति इक्क रखाया। उत्तम होए मात ज़ाता, ना कोई वेखे भैण भ्राता, साची सेव कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड देवी देव आपे आप सदा निहकेव सद आपणे विच समाया। बेआब बेताब कर्म विजोगया। काया रोग कँवली नाभ, जगत विजोगया। लेखा चुक्के चुकाए आप शताब, वक्त वेला ढुकया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे हरा सुक्का रुखिआ। पवण स्वासी दम, थम्म्हण थम्म्हया। काया रोग झूठे चम्म, लोकमाती मात जंम्मया। नेत्र नीर वहाए छम्म छम्म, बेडा किसे ना मात बन्न्हया। सोहँ शब्द आए कम्म, कलिजुग जीआं आत्म अन्नया। रोगां सोगां देवे डन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम आपे भन्नया। रसना गाउँणा शब्द स्वास। नाभी रसना होए बन्द खुलास। लेखे लग्गे नौ अठारां दस दस मास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सोहँ शब्द सच्ची रास। काया मन्दिर लग्गा दुःख। अन्दरे अन्दर धूंए रहे धुक्ख। रोगां सोगां जगत विजोगां लाया जन्दर, जगत तृष्ना एका भुक्ख।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुफल कराए जगत कुक्ख। हड्ड मास नाड़ी रोग। आप चबाए आपणी दाढ़ीं, रसना रस शब्द भोग। सदा रहे पिछे अगाड़ी, सोहँ चुगाए साची चोग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे नाम वर, काया चिन्ता मिट्टे सोग। काया रोग संताप सगल वसूरया। मन तन साचा रिहा कांप, हड्ड हड्ड होवे चूरया। एका जपणा साचा जाप, दरस देवे हाज़र हज़ूरया। नेड़ ना आयण तीनो ताप, माई बाप आसा मनसा पूरया। होए मात वड प्रताप, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे जिया दान सर्बकला भरपूरया। काया मन्दिर चार दिवार। अन्दरे अन्दर धूँआंधार। जोत निरँजण वेख विचार। दु:ख दर्द भय भंजन, शब्द देवे साचा अंजन, नेत्र नैण खोल्ह उग्घाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग मिटाए बहत्तर नाड़। रोग सोग मन उदासी। आप मिटाए पुरख अबिनाशी। नाम जपाए शब्द स्वासी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द चलाए दया कमाए निज घर आत्म रक्खे वासी। तन स्वास ना रक्खे दम। पंच विनास दुखड़ा काया चम्म। काया अन्दर पृथ्वी अकाश अप तेज़ वाए रिहा बन्न। जोती जोत सरूप हरि, होए सहाए सभनीं थाँईं, घट घट अन्दर रिहा रम। गुण गाउँणा गहर गम्भीर। मन ठांडा शांत सरीर। आपे देवे आत्म धीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुख चुआए अमृत साचा सीर। सोहँ जपया रोगां सोगां वज्जे तीर, मारे आपे आप्या। मारे नाम सच्चा जंज़ीर, पंजां तत्तां थापण थाप्या। आपे कटे काया भीड़, जोती जोत सरूप हरि, बणे माई बाप्या। पंज तत्त प्रभ हथ्थ, बणत बणाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत, जोड़ जुड़ाईआ। वेख वखाणे साचा वत, शब्द बीज इक्क बिजाईआ। रसना रस रिहा चट, काया मट ख़ुशी मनाईआ। जोती जगे लट लट, दिस किसे ना आईआ। आपे वसे घट घट, वेख वखाणे सर्ब लोकाईआ। रोगां सोगां मेटे फट्ट, शब्द पट्ट तन पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। माया राणी मंगे वर, होई जगत प्रधान। आपणी किरपा देणी कर, मिले मेल पंच शैतान। सच दुआरे आवे डर, नेड़ ना आए वड रकान, जन दर मंगे इक्क वर, मात ना चले जगत दुकान। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आपे बख्शे साचा दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माया राणी देवे वर, आप आपणा कर ध्यान। चरन कँवल कलि कर ध्यान। उप्पर धवल मिले माण। काया फुलवाड़ी जाए मवल, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। उलटा होए नाभ कँवल बूंद स्वांती मुख चुआन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द हथ्थ फड़ाए तीर कमान। देवे शब्द अपार तन शृंगारया। हथ्थ मैहन्दी नाम अपार, अमृत पाणी वारया। सौहरे पेइए होए उधार, प्रभ साचे काज

सुवारया। आपे वेखे कर विचार, गरीब निवाजे पार उतारया। फड़े बांह सच्ची सरकार, आपे बणे वंञ मुहाणया। अतुट भण्डारा भरे भण्डार, आपे जाणे पीणा खाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे कराए वक्त सुहाणया। होए वक्त सुहेला मीत मितया। दोहां धिरां साचा मेला, चितवित चितया। आपे चाढ़्हे नाम तेला, वेख वखाणे वार थितया। ना होए वक्त दुहेला, गुरमुख साचे वेला जितया। लेखा लिखणहार हरि सुल्तानया। गुण अवगुण रिहा विचार श्री भगवानया। आपे करे छाण पुण, घट घट अन्दर वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम निधानया। एका नाम दर दुआरे पावणा। हरया होए काया चाम, सुफल कुक्ख आप करावणा। कोई ना लाए हरि जी दाम, सोहँ साचा जाप जपावणा। सुक्का हरया होए चाम, किशना पक्ख अन्धेर मिटावणा। अमृत पीणा साचा जाम, सांतक सीतल सति करावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुकाए डर गुण निधानणा मदिरा मास रसन तजावणा। वेखे पवण मसाण शब्द मधाणया। बीर बैताले आई हान, माई गौरजां मार ध्यान, आपे वेखे घर सुहानया। अंचन कंचन नार शैतान, हाकन डाकन होए वैरान, वजे तीर साची कानीआ। रोग सोग सर्ब मिट जान, रसना भोग शब्द भगवान, देवे दान साचा दानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुकाए डर गुण निधानया। कलि कुलवन्त गुरमुख लाल। मिले मेल हरि भगवन्त, लोकमात बणे दलाल। आप बणाए साची बणत, फ़ल लगाए काया डाल। हरि वड्याई साचे संत, नेड़ ना आए काल जंज़ाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए जगत दलाल। कवण जागे, कवण जगाए। कवण सुणाए शब्द रागे, खेल रचाए कवण वागे, जन भगतां धोवे पिछले दागे, बेमुख डूंघे वहिण वहाए। आपे मेटे फेर सुहागे, मन्दिर माड़ी कोई दिस ना आए। अट्ठे पहर आपे जागे, मनमुख गूढ़ी नींद सुवाए। संत सुहेले दर द्वार आए भागे, सोहँ पल्लू लड़ फड़ाए। अट्ठे पहर आपे जागे, गुरमुख साचे आप जगाए। आप बुझाए तृष्ना आगे, काया मन्दिर अन्दर चढ़ निझर धारा मेघ बरसाए। दस्म दुआरी अगे खड़, सुरती शब्द लए फड़, अगम्म अगम्मा नज़री आए। ना कोई सीस ना कोई धड़, अन्दर बाहर ना दिसे जड़्ह, सर्ब घटा घट रिहा समाए। ना कोई अक्खर रिहा पढ़, शब्द सरूपी रिहा लड़, लोआं पुरीआं रिहा हिलाए। शब्द कटारा हथ्थीं फड़, दो धारा वढ्ढे धड़या धड़, पार किनारा दिस ना आए। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा छड़, सत्तां दीपां घाड़न दए घड़ाए। करोड़ तेतीसा रिहा डर, कोई ना पीवे बत्ती दन्दीं नड़, जूठे झूठे जायण झड़, मदिरा मासी मात खपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संत सुहेले आप कराए आपणे मेले, जगत विचोला ना कोई रखाए। जगत विचोला आप

धुर दरगाहीआ। एका शब्द सुणाए साचा बोला, पूरा तोल किसे ना तोला, आप जाणे बेपरवाहीआ। शब्द भण्डारा एका खोल्हा, प्रगट होए कला सोला, साची वंडन रिहा वंडाईआ। भाग लग्गे काया चोला, बजर कपाटी पड़दा खोल्हा, साचा रंगन रंग रंगाईआ। आप मिटाए पड़दा उहला, शब्द सरूपी साचा होला, जोत सरूपी रिहा खिलाईआ। बेमुख धर्म राए दा गोला, लाड़ी मौत चुक्के डोला, दर दुआरे दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त संत भगवन्त रिहा जगाईआ। भगवन्त संत गुरमीत, पुरख प्रधानया। काया करे ठंडी सीत, धुर दरगाही देवे नाम निशानया। बैठा रहे सद अतीत, ना कोई गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, आपे जाणे आपणी काया चरन कँवल कँवल चरन साची प्रीत, सतिजुग तेरी साची रीत, कलिजुग मिट्टे अन्त निशानीआ। एका एक परखे अट्ठे पहर नीत, सदी चौधवीं रही बीत, वेख वखाणे मुगल पठाणीआ। आपे मीत आपे कीट, चारों कुन्टां रिहा घसीट, मेट मिटाए शाह इरकानीआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, लक्ख चुरासी आपे रिड़के, बेमुख जीव आपे झिड़के, सोहँ पाए शब्द मधाणीआ। सोहँ शब्द मधाणी हरि उठाईआ। धरत मात बणे सुवाणी, सागर सत्त रिड़कना पाईआ। उप्पर छाछ विरोले पाणी, जोती नाम नेत्रा संग रलाईआ। खिची जाए बेपरानी, हाणीआं हाणी दिस ना आईआ। ना कोई दीसे वेद पुराणी, ना कोई पढ़े अंज़ील कुरानी, वेला चुक्के खाणी बाणी, सोहँ अक्खर मात धराईआ। सोहँ साची बणे राणी, त्रैगुण माया भरे पाणी, पंजां तत्तां पवण मसाणी, साची रचना रिहा रचाईआ। ना कोई जाणे जेरज खाणी, अंडज होए हैरानी, उत्भज सेत्ज आपे रिहा उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। चारों कुन्ट रुशनाई, प्रभ प्रकाशया। वेख वखाणे सर्ब थाँईं, पुरख अबिनाशया। दूसर कोई दीसे नाही, काल कलन्दर करे वास्सया धर्म राए पाए फाही, लाड़ी मौत करे हास्सया। बेमुख जीव देण दुहाई, रसना लाया मदिरा मास्सया। गुरसिख वेखण चांईं चांईं, अडोल अडोला पृथ्वी अकाशया। आपे तारे फड़ फड़ बांहीं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द जपाए सोहँ सो स्वास स्वास्सया। सोहँ सो सो सुख जाणया। सति पुरख निरँजण काया माटी आप बणाए साचा कंचन, साचा देवे ब्रह्म ज्ञानया। भगत अधारा साचा सज्जण, चरन धूढ़ी साचा मजन, आप कराए नाम इशनानया। आपे मक्का काअबा हाज़ी हजन, ताल बेताले मात वज्जन, वेख वखाणे शेख़ मुलाणे मुलां काज़ीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग लेख वेख हरि, अन्त कराए झूठी खेल बाज़ीगर नाटीआ। सच घर किया निवास। आत्म जोत किया प्रकाश। आप रखाई आपणी नींआ, साचा नाम सच्चा बीआ, धुर दरगाही साची रास। लेखे लग्गे साढे तिन्न हथ्थ सींआ, अमृत जाम एका पीआ, मिल्या मेल पुरख

अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, आपे वसे सदा आस पास। हरि शब्द रचाया काज, दिवस विचारया। दर घर वेखे देस माझ, नगर खेड़ा अपर अपारया। साचा साजन आपे साज, साचा बेड़ा आप बन्न्हा रिहा। शब्द घोड़ा रक्ख ताज, सच्चा ताजी आप सुहा रिहा। जन हरि हरिजन रक्खण आया लाज, जगत लाज आप रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ साचा जाप मात आप धरा रिहा। शब्द रच्चया काज, गीत सुहागया। प्रभ देवण आया दाज, लक्ख चुरासी फेरे भाजिया। किसे सीस ना दीसे ताज, मुलां शेख़ ना कोई काजिया। ना कोई दीसे हाजी हाज, शाह ईराना ना कोई गाजिया। ना कोई मारे किसे अवाज़, सुत्ते रहण वड वड नाजिया। बेमुखां कढ्ढण आया पाज, कलिजुग हारी अन्तिम बाजिया। चारे कुन्टां रिहा भाज, गुरमुख उठाए दया कमाए माझन माझीआ, साचा अक्खर इक्क पढ़ाए, जगत वक्खर कर वखाए, बन्द कराए नौ दरवाज्या। जोत निरँजण दरस दिखाए, नेत्र अंजन एका पाए, पारब्रह्म पुरख अबिनाशया। जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, शब्द हथ्थौड़ा रिहा लगाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना रिहा रचाए। शब्द रचाया काज, वक्त सुहंदड़ा। करे खेल देस माझ, जोती जोत जगन्दड़ा। आपे रक्खे आपणी लाज, जगत सुहेला हरि बख्शंदड़ा। उनी अस्सू मारे आवाज़, गुरमुख सोए आप जगाए, बेमुख माया वहिण वहंदड़ा। सोहँ साचा जाप जपाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया रंगण रंग रंगदड़ा। शब्द रचाया काज, रंग महल्लया। आपे मारे गुरमुखां अवाज़, उच्च अटल्लया। धरत मात तेरी सांझ रलया जल थलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल कलिजुग कलया। शब्द रचाया काज, कलिजुग अन्धेरया। ना कोई जाणे जीव गंवार, कवण करे हेरा फेरया। माया रुल्ले सर्ब संसार, दर दर घर घर मेरा मेरया। काया बूटे अन्तिम हुले, ना कोई फले ना कोई फुले, ना कोई पाए मात मुल्ले, पाणी पया अन्तिम चुल्हे, ढहि ढहि अन्तिम होए ढेरया। गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घुल्ले, शब्द भण्डारा एका खुल्ल्हे, देवे नाम शब्द अनमुल्ले, लेखे लाए मानस देही सौ सौ वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जगाए, ब्रह्म पार पारब्रह्म आप आपणी गोद उठाए वक्त सुहेला आप सुहारया। आप आपणी गोद उठाउँणा। पुरख अबिनाशी लाड लडाउँणा। घट घट वासी घनकपुर वासी, हउमे रोग आत्म कढ्ढ एका रंगण नाम चढ़ाउँणा। जगत विछोड़ा मिटे उदासी, गाॅड ख़ुदाई दरस दिखाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाउँणा। आप आपणा सिर हथ्थ टिकाए। शब्द चलाए जग अकथ, सोहँ सो नाम रखाए। मिले मेल पुरख समरथ, हरिजन साचा

रसना गाए। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ, आवण जावण फेर ना आए। शब्द चाढ़्हे साचे रथ, चित्रगुप्त ना लेख मंगाए। पंजां चोरां पाए नत्थ, चरन कँवल जन ध्यान टिकाए। महिंमा जगत चले अकथ, अकथ कथी कथ कथन ना पाए। भगत जनां हरि देवे वथ, शब्द संजोगी मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दरस दिखाए। दिखाए दरस धार अवल्ली, रीत मात चलाईआ। करे तरस जोत अकल्ली, साचा मीती सर्ब सहाईआ। अमृत मेघ बरस गुरमुख दर दुआरा मली, काया पतित पुनीती आप कराईआ। जगत तृष्ना मिटे हरस आपे वेखे अन्दर नीती, निझर धारा रिहा वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां काया करे सीतल सीती, गुर मन्त्र अन्तर साचा जाप जपाईआ। जपणा जाप आदि गुर अन्तर। मिटे पाप सहिज गुर मन्त्र। वड तन बुझे बसंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रखे लाज जुगा जुगन्तर। जुगा जुगन्ती जुग जगत गुर देवया। जन भगतां सुवारे भुगत मुक्त, अलक्ख निरँजण भेद अभेदया। हरि सरनाई मिले वड्याई लोकमात शक्त रसना नाउँ अजपा जाप जेहवा जेहवया। दया कमाए लेखे लाए बूंद रक्त, अमृत फ़ल खवाए सोहँ सो साचा मेवया। जोती जोत सरूप हरि, आप सहाए साचा वक्त, पंचम पंचम पंचम गुरमति गुरमुख कौस्तक मणीआ साचा थेवया। जगत चलाए रीत उनी असूना। गुरमुख काया मन्दिर गुरदुआरा देहुरा मसीत, एका राह साचा दस्सणा। सोहँ सो सुहागी गीत, हरिजन हरि हरि हिरदे अन्दर वसना। गुरमुख गुर मिलणा साचे मीत, बेमुखां दर दर घर घर उठ नस्सना। हरिजन अट्ठे पहर रहे अतीत, दिवस रैण सद सद हसना। बेमुखां वक्त दुहेला रिहा बीत, चिन्ता रोग लग्गी विसना। गुरमुख देवे चरन प्रीत, आप मिटाए जगत तृष्ना। बेमुखां परखे मात नीत, झूठी चक्की पीसन पिसना। जन भगत मानस देही रिहा जीत, दर दुआरे झुकाए सीसना। लेखा लिखे जगत जगदीस, वेखे खेल बीस इक्कीस, सोहँ सो तेरी चलाए चार कुन्ट इक्क हदीसना। पंच पांच प्रधान पंच वेस्सया। झुल्ले शब्द नाम निशान, वेख वखाणे देस प्रदेस्सया। शब्द उठया वड बली बलवान, माण गंवाए नर नरेस्सया। वेखे हरि वाली दो जहान, जगत लहर सवा पहर ना कोई धीर धरेस्सया। गुरमुख साचा रिहा तैर, सदा सदा रहे निरवैर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रखे सदा सदा कर कर आपणी मिहरया।