पुस्तकालयभाग ५

१० कत्तक २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल हरिभगत द्वार ज़िला अमृतसर

हरि शब्द अमोल, जगत अमोल्लया। जन भगतां आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, पूरा तोल आपे तोल्लया। आदि अन्त ना

जाए डोल, आवे जावे वसे हस्से काया चोल्लया। मनमुख जीवां आत्म कढ्ढे कलिजुग पोल, वरते खेल कला सोल्लया। लक्ख चुरासी होई मात अनभोल, दुरमति दाग़ ना किसे धो ल्या। गुरमुख विरला जाए जाग, जिस सुणाया पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी एका शब्द सच्चा ढोल्लया। आत्म उपजे इक्क वैराग, तन मन काया सीतल मनुआ मन हरि मोह ल्या। आत्म जोती जगे चिराग, आपे उलटे नभी कवलया। दर घर साचे लग्गा भाग, कलिजुग माया तृष्ना बुझे आग, मिले वड्याई उप्पर धवलया। हरि जन बणाए हरि हँस काग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे अन्दर मन्दिर काया मौलया। हरि शब्द ब्रह्मण्ड पूरन भगवन्तया। वेखे खेल नव नव खण्ड, जन पछाणे साधन संतया। लक्ख चुरासी नार दुहागण रंड, गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्तया। हथ्थ फड़ाए शब्द चण्ड प्रचण्ड, कलिजुग अन्तिम पावे वंड, बेमुखां वढ्ढे हरि जी कंड, ना कोई जाणे जीव जन्तया। भेखाधारी देवण आया दंड, मेट मिटाए मात पखण्ड, महिंमा अगणत ना कोई गणन्तया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग वेखे खेल कलि कलवन्तया। हरि शब्द अपार गुरमुख जाणया। गुरमुख विरला उतरे पार, चले चलाए आपणे भाणया। हउमे माया दए निवार, खेल खिलाए दया कमाए, मेट मिटाए आवण जाणया। शब्द घोड़े कर अस्वार, नौ खण्ड पृथ्वी वसे बाहर, दहि दिशा आप भुवानया। शिव शंकर रिहा पुकार, करोड़ तेतीसा आई हार, इन्द इन्द्रासण सर्ब कुरलानया। शब्द सरूपी मारे शब्द मार, ना कोई जाणे जीव गंवार, साध संत कलिजुग अन्तिम बेमुहार। गुरमुख विरले बणे बणत जिस जन देवे किरपा कर साचा हरि दरस अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द भण्डारा रिहा भर, जन भगतां देवे इक्क वर, आदि अन्त जुगा जुगन्त ना आए हार। हरि शब्द अलक्ख अलख अलक्खणा। गुरमुख विरले कीने वक्ख, सृष्ट सबाई लाउँदे भक्ख, लक्ख चुरासी छाछ विरोले उप्पर मक्खना। जोती जामा हरि प्रतक्ख, साधां संतां जीवां जन्तां भाण्डा दीसे सक्खणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख विरला संत सुहेला इक्क इकेला दर दुआरे नर निरँकारे एका एक रक्खणा। हरि दरस, अगम्म अगम्म अपारया। जन भगतां लेखे लाए माटी चम्म, जन हरि करे चरन निमस्कारया। आप सुवारे कारज कम्म, अट्ठे पहर रहे दुवारया। ना मरे ना पए जम्म, भगत सुहेला पहरेदारया। दो जहानी एका थम्म, आवण जावण पतित पावन लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। लक्ख चुरासी भुल्ली माया भरम, जोत निरँजण निहकलंक शब्द डंक चार कुन्ट दहि दिशा एका एक वजा रिहा। कलिजुग अन्तिम पाया हिस्सा, अंज़ील कुरानी मूल ना दिसा, वेद पुराणी गायण बतीसा, खाणी बाणी इक्क हदीसा, पढ़ पढ़ थक्के राग छतीसा, भेव किसे ना जाणया। वेख वखाए राजे

राणे मुहम्मदी ईसा मूसा, कवण दुआरे नर निरँकारे छत्र झुलाए साचे सीसा, चारों कुन्ट होए वैरानया। माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, लेखा चुक्के विच उनीसा, ना कोई जाणे चतुर सुघड़ स्याणया। कवण करे प्रभ तेरी रीसा, जोती जामा हरि जगदीसा, रंग नवेला इक्क इकेला बीस इक्कीसा, आपे जाणे भाणया। शब्द भाणा हथ्थ करतार, ना कोई जाणे राजा राणा। ज्ञानी ध्यानी करन विचार, गुरमुख साचा सुघड़ स्याणा। जिस जन देवे हरि नाम निधाना। किरपा कर अपर अपार, हथ्थीं बन्न्हे शब्द गाना। अनहद धुंनी नाद अनाहद, आत्म घर इक्क तराना। दिवस रैण रैण दिवस एका राग सुणाए कन्ना। लाए काया भाग आप आपणे संग समाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल जन भगत मेल चढ़े शब्द तेल वाली दो जहानां। वाली दो जहान हरि सुल्तानया। मेट मिटाए जीव शैतान, ना कोई दीसे मुला काज़ीआ। फड़े शब्द तीर कमान, उठे नर हरि बली बलवान, अट्ठे पहर नौजवान, खिच्चे रसना इक्क कमान, चिल्ला चढ़े दो जहानया। नौ खण्ड पृथ्वी एका ज्ञान, सत्तां दीपां पुण छाण, चौदां लोकां एका आण, तिन्नां लोआं जाणी जाणया। आपे वेखे वेद पुराण, खाणी बाणी मार ध्यान, अंज़ील कुरान विच मैदान, गुणवन्त हरि गुण निधानया। साध संत सुघड़ स्याण, आदि अन्त इक्क ज्ञान, जुगा जुगन्त भगत भगवान, देवे नाम निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, धर्म राए दा चुक्के डर, दर घर साचे इक्क बहाए दया कमाए चुकाए आवण जाणया। पंज तत्त अपार, हरि उपनया। पंचां कर त्यार, तन मन बन्न्हया। माया ममता कर शृंगार, आपे डंनया। आपे करे शब्द प्यार, राग सुणाए साचा कन्नया। दोए धारां हरि अपार, काया मन्दिर छप्पर छन्नया। नौ दुआरे जीव भिखार, चारों कुन्ट दीसे अन्न्हया। गुरमुख मंगे मंग अपार, एका लिव सच्ची सरकार, पंच पंचायणी देवे डंनया। आपे पेखे तीजी धार, चौथे घर साची धार, ना कोई लाए दूसर संन्हिआ। गुरमुख साचे संत दुलार, भरम ना भुल्ले विच संसार, चढ़े चढ़ाए साचे चंनया। आत्म सेजा कन्त भतार, आपे मिले भुजा पसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भरम भउ भाण्डा तन मन्दिर अन्दर काया अन्धेरी डूंघी कन्दर, किसे हथ्थ ना आए गौरख मच्छन्दर, जगत हँकारी वज्जा जन्दर, लक्ख चुरासी दर दर भौंदी बन्दर, गुरमुख विरले एका एक शब्द टेक रखनया। हरि नर मन्नया मन बैरागी चित बुध बिबेका सदा सुहेला साचा आकीआ, जगत सुहेला मीत दर पुकारया। होए वक्त दुहेला काया रहे ठंडी सीत, किरपा करे आप गिरधारया। दिवस रैण परखे नीत, बैठा रहे सदा अतीत, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरया। हरि पावे सार काया मन्दिर मसीत, मानस देही लैणी जीत, दसवें घर मिले साचा हरि, एका गुर गुरूद्वारया। जगत चलाउँणी अवल्लड़ी रीत, गऊ गरीबां इक्क प्रीत, देणा

माण दर परवान वड वड परउपकारया। झुले धर्म शब्द निशान, आप झुलाए वाली दो जहान, करे खेल श्री भगवन्तया। जुगा जुगन्त भेव कोई ना पाए शाह सुल्तानया। मन मनुआ जगत वैराग, बुझे तृष्ना आग, चरन कँवल जन लागया। उपजे इक्क वैराग, जगत विकारा जाए भागया। मिले मेल कन्त सुहाग, सोया जीव उठ उठ जागया। एका उपजे शब्द वैराग, वजे अनहद अनाहद वाज्जया। होए मात वड वडभाग, गुरमुख सूरा साचा जागया। आप बणाए फड़ फड़ हँस काग, दर घर साचे पड़दा काज्जया। आपणे हथ्थ हरि रखे वाग, लोआं पुरीआं फिरे भागया। आत्म जोती जगे चिराग, शब्द चढ़ाए साचे ताज्जया। गुर सरन सरन गुर जन हरि हरि जन जाए लाग, लेखा चुक्के कल कि आज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म सर सच इशनान कराए, इक्क भण्डारा नाम भराए, हरि वरतारा आप अख्वाए, माया डसे ना डसणी नागया। आत्म इच्छया हरि पुजाईआ। दूजी दिशा ना कोई वखाईआ। तीजा पाए आपे हिसा, तीजा लोचन रिहा खुल्हाईआ। चौथे दिसे हरि जगदीसा, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। पंचम ताज सोहे सीसा, प्रभ देवे मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मृदंग वासी पुरी घनक आप आपणा रिहा वजाईआ। सिर रख हथ्थ समरथ, दर दरवेश्या। पंजां चोरां पाए नत्थ, अंग संग तुटे हमेश्या। दूई द्वैती रिहा मथ, रखे लाज दर दर केस्या। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थ, ना चले कोई किसे पेश्या। सर्बकला आप समरथ, लोकमात आवे जावे कर कर वेस्या। जगत महिंमा चले अकथ, नेत्र लोचन नैण गुरमुख विरले साचे मात पेख्या। शब्द देवे साची वथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, नाम चढ़ाए साचे रथ, आप मिटाए पिछली रेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन देवे एका वर, लेखा लिखे शब्द तीर पत्थर मस्तक साचे माथया। कौस्तक मनी मस्तक लाल। देवे नाम धन्न धनी, गुर गोबिन्दा गुर गोपाल। लोकमात बणत बणी, लेखे लाए जनणी जणी, फल लगाए काया डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे इक्क वर, साक सज्जण सैण बणी। अचल्ल अटल महल्ल हरि वसंदया। ना कोई जल थल डूंघी डल, साचे धाम आप बहंदया। आपे करे वल छल, भरम भुलाए घड़ी घड़ी पल पल, काया मन्दिर अन्दर सद वसंदया। शब्द सरूपी चले हल्ल, जगत विछोड़ा मिटे सल, जोती जोड़ा अज कल, शब्दी घोड़ा रिहा पल, आप चढ़ाए हरि बख्शंदया। सच दुआरा लैणा मल, आत्म जोती जाए बल, साचा धाम एका राम एका एक रखन्तया। काया मण्डप मंड, हरि उपाया। आप बणाया जीउ पिण्ड, पंजां तत्तां नाल सुहाया। आप वसाया हरि ब्रह्मण्ड, वंड आपणी आप वंडाया। आपे सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आया। संतां नौवां चण्ड प्रचण्ड, नौ अठारां भेव ना राया। मानस देही विच वरभण्ड, पुरख

अबिनाशी आप सुहाया। काया सुहागण ना होई रंड, कन्त कन्तूहला इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द झूला, जगत चुकाए अगला पिछला मूला, लहिणा देणा आपे आप मात चुकाया। जगत विहार अपार नौ दरवाज्या। एका एक साची कार, गुरमुख विरला करे वणज वपार, दर दुआरे गरीब निवाज्जया। भाई भैणा मात पित साक सज्जण मिल मिल बहिणा। दरस पेखे लगे लेखे नेत्र नैण साचे नैणा। मिले मेल कन्त भतार, भाणा प्रभ का सिर ते सहिणा। शब्द पहनाए तन हरि गहणा। लाड़ी मौत ना खाए डैणा। झूठे वहिण जग ना वहिणा। अन्तिम लेखा आप चुकाए ना करे कोई हुदारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे जीव जन्त गंवारा।

११ कत्तक २०१२ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाले

सगल पसार वेख, मन जगत बैरागया। चारों कुन्टां दर दर घर घर दिसे भेख, हरिजन सोया विरला मात जागया। दो जहानां लेखा लिखे आपे लेख, जिस जन मेला कन्त सुहागया। साचे लोचन लैणा वेख, कवण धोए काया दागया। आपे वसे घर वसेख, हरिजन बणाए हँस कागया। निर्मल मस्तक लाए मेख, दीपक जोती जगे चिरागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे आप बुझाए तृष्ना आज्ञा। बुझे तृष्ना अग्ग, चरन द्वारया। चरन कँवल सर पग, खुल्हे बन्द कवाड़या। लेखा चुक्के साह रग, दर घर साचे उप्पर चाड़्हया। निर्मल दीवा रिहा जग, लग्गा रहे शब्द अखाड़या। पवण स्वासी रही वग, सीतल धारा ठंडी ठारया। जोत निरँजण कसे तग, गुरमुख हँस उडारी ला रिहा। हथ्थ आपणे पकड़े वाग, दस्म दुआरी हरि फिरा रिहा। चरन कँवल जन जाए लग, लक्ख चुरासी जम की फाँसी लोकमाती पुरख बिधाती अन्तिम फंद कटा रिहा। साचा देवे शब्द सुगाती, मिटे रैण अन्धेरी राती, बरखे बूंद स्वांती, बन्द किवाड़ी खोल्हे ताकी, शब्द चढ़ाए साचे राकी, चिट्टे अस्व कर त्यार, पहली वार हरि दातार, विच संसार दहि दिशा आप फिरा रिहा। गुरमुखां करे ख़बरदार, दिवस रैण शब्द अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे अकार, नौ दुआरे बन्द करा रिहा। नौ दुआरे बन्द, बन्द दरवाज्जया। गुरमुखां आत्म चढ़े साचा चन्द, आप चढ़ाए गरीब निवाज्जया। ख़ुशी कराए बन्द बंद गंवाए ममता अन्ध, मोह चुकाए झूठा धन्द आदि अन्त रक्खे लाज्जया। आपे तोड़े जम्म का फंद, आप उपजाए परमानंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, ना होए मात तोड़ विछोड़या। ना होए विछोड़ा, मात पुरख निरँजणा। शब्द जोती एका जोड़ा, दर्द दु:ख भय भंजना। धुर दरगाही

आया दौड़ा, हरि नेत्र पाए अंजना। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, चरन धूढ़ कराए साचा मजना। जोत निरँजण ब्रह्मण गौड़ा, सृष्ट सबाई साक सैण सजना। दस्म दुआरी एका पौड़ा, ताल आपणा साचा गजना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां किरपा रिहा कर, भाण्डा काया अन्तिम अन्त साध संत मात भज्जना। काया माटी चम्म, ना कलि विचारया। कवण लेखे लग्गे दम, नर हरि साचा कलि विसारया। मरे मर मर पए जम्म, आवण जावण गेड़ अपारया। वेले अन्तिम रोवे छम्म छम्म, होए विछोड़ा पुरख भतारया। गुरमुख साचे संत सुहेले आप कराए आपणे मेले, अट्ठे पहर दिवस रैण शब्द मृदंग, एका एक मन्दिर अन्दर आपे आप वजा रिहा। वज्जे नाम मृदंग, सृष्ट जगाईआ। शब्द चाढ़्हे काया रंग, मूर्त अकाल दया कमाईआ। मिले मेल सूरे सरबंग, दीन दयाल दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां कटे भुक्ख नंग, वस्त दस्त शब्द एका एक हथ्थ फड़ाईआ। मंगी मंग अपार हरि द्वारया। काया चोली चढ़े रंग, लेखा चुक्के नौ द्वारया। भाण्डा भरम झूठी वंग, गुरमुख साचा जाए पार लँघ, शब्द अक्खर वक्खर मंगे साची मंग, किरपा करे हरि हरि हरि गिरधारया। जोती जोत सरूप हरि, वड दाता सूरा सरबंग, दरस दिखाए तीजे नैण, रसना किसे ना सके कहण, आप चुकाए अगला पिछला लैहण देण, देवणहार सर्ब संसारया।