पुस्तकालयभाग ५

११ कत्तक २०१२ बिक्रमी कैप्टन बंता सिँघ दे गृह पिण्ड पंज गराईआं ज़िला गुरदासपुर

गुर साखी गुरमति संत परधानया। दर घर साचे मेल नर हरि साचे संत पुरख सुजानया। आप बणाए आपणी बणत, बैठा रहे इक्क इकन्त जीव जन्त करे पछानया। गुरमुख काया रंगण रंग बसंत, बेमुख माया होए भस्मंत, कलिजुग भुले जीव निधानया। माया पाई हरि बेअन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल वाली दो जहानया। दो जहान हरि सुल्तान। प्रगट होए विच जहान, बली बलवान। शब्द फड़े तीर कमान। रक्खे नाम इक्क निशानया। चार वरना एका सरना आप रखाए, लोआं पुरीआं मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड कराए, जल थल थल जल आपे आप करानया। भेख पखण्डा वढे कंडां, मनमुखां अन्तिम देवे दंडा, शब्द फड़ चण्ड प्रचण्ड, कलिजुग औध गई हंढ्ढ, जगत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत नर हरि बली बलवानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपणी करनी रिहा कर, गुरमुख साचा सोहे दर दुआरे नर निरँकारे विच संसारे करे मात परवानया। करे मात परवान हरि रघुराईआ। देवे नाम गुण निधान। आत्म सोती आप जगाईआ। दीन दयाला हरि मेहरबान, देवे शब्द पीण खाण, आत्म तृष्ना तन मिटाईआ। काया

मन्दिर दिसे सुंञ मसाण, अन्दरे अन्दर गुण निधान, मनमुख जीवां दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुहाए साचे दर, गुर संगत संग समाईआ। गुर संगत गुर संत मात प्रधान। दर दुआरे आई मंगत, तोड़े माण रोग हँगत, देवे शब्द आण शान। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, आप बिठाए धुर दरगाही जगत मलाही इक्क बिबाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि देवे साचा वर, गुरमुख मेल गुण निधान। गुरमुख साचा पारज़ात, गुर पूरे मात पछानया। आप बंधाए चरन नात, देवे दान सच्चा दानया। मेल मिलावा कमलापात, दर घर साचे देवे माणया। आपे वेखे मार झात, शब्द सरूपी सच टिकाणया। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ात, मिल्या मेल पुरख बिधात, ना कोई जाणे सुघड़, स्याणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे करे परवानया। होए दर परवान दर घर मल्लया। मिले मेल श्री भगवान, लेखा दिसे इक्क इकल्लया। सूरबीर बली बलवान, सदा वसे जल थल्लया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे देवे वर, आप वसाए काया मन्दिर सच महल्लया। साचा महल्ल अपार, अटल अटल्लया। गुर पूरे बध्धी धार, जल थल्लया। एका देवे शब्द उडार, लक्ख चुरासी करे पार, किरपा कर अपर अपार, आत्म देवे कर उज्यार, पवण उनन्जा छत्र झुलार, दर दुआरा एका मल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आपे पाए मात सार, हर घट शब्द पसार, घट घट वास्सया। गुरमुख विरला करे विचार, मनमुख फिरे सदा उदास्सया। हरिजन पीवे अमृत धार, मानस जन्म होए रहिरास्सया। बेमुख भुल्ला मुग्ध गंवार, रसन हलकाया मदिरा मास्सया। हरि जन सोहे बंक द्वार, शब्द चलाए पवण स्वास्सया। मनमुख डोबे विच मँझधार, अन्तिम तुट्टा काया कास्सया। गुरमुख सोलां तन शृंगार, निज्ज घर वेखे दर द्वार, बेमुख होए धूँआंधार, धर्म राए गल पावे फास्सया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, वेख विचारे विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, रैण अन्धेरया। ना कोई जाणे जन्त गंवार, काया माटी झूठी हाटी, अन्तिम होए ढहि ढहि ढेरया। गुरमुख साचे जोती जगे आत्म चढ़े चढ़ाए साची घाटी, देवे एका नाम हरि अधारया। एका लाहा दर घर साचे साचा खाटी, आपे खोल्हे बजर कपाटी, जोत जगाए काया माटी, दिवस रैण करे उज्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मात जगाए दया कमाए, मेल मिलाए नर निरंकारया। मिले मेल नर निरँकार, शब्द उज्यारया। गुरमुख साचे कर प्यार, आए दर सच्चे द्वार, आपे जाणे जाण पछाणे, करे कराए मात प्यारया। माया भुल्ले राजे राणे, ना कोई जाणे सुघड़ स्याणे, मनमुख जीव अन्धे काणे, जोत निरँजण सर्ब पसारया। चले चलाए आपणे भाणे, दर घर साचे देवे माणे, गुरमुख बाल उठाए गोद अञ्याणे, अमृत देवे साची धारा ठंडी ठारया। एका

एक पुरख सुजाने, आपे आप ब्रह्म ज्ञाने, जोग अभ्यास ना कोई जाणे, काया मन्दिर डूंघी कन्दर खेले खेल खेल निरालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे इक्क वर, साचा नाम गुण निधानया। नाम निधान एका गुण गुणवन्तया। जन भगत रंगाए एका रंग, रंगण सच बसंतया। कलिजुग माया पाए बेअन्त, आप भुलाए साधन संतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दित्ता इक्क वर, मेल मिलावे साचे कन्तया। साचे कन्त भतार, घर वसंदड़ा। गुरमुखां देवे कर प्यार, नेत्र खोल्ह बन्द किवाड़, पर्हे हटाए पंचम धाड़, साचा दर आप सुहंदड़ा। शब्द घोड़ जाए चाढ़्ह, आपे होए पिछे अगाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, जोत जगाए बहत्तर नाड़। हरि गुण हरि भरपूर, घट घट वास्सया। हरि गुण हरि भरपूर, शब्द शब्द शब्द स्वास स्वास्सया। हर घट हरि भरपूर, नाद अनाहद एका तूर, जोधा दाता वडा सूर, आपे वसे पृथ्वी अकास्सया। मनमुखां दिसे दूरन दूर, गुरमुखां हाज़र हज़ूर, मण्डप मण्डल काया करे रास्सया। जोती निर्मल देवे नूर, गुरमुख साचे माणक मोती वेख अन्दर बहि बहि आपे बोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा एका खोल्ल्हया। दर दुआरा खोल्ह हट्ट लगाया। शब्द अक्खर एका बोल, सोहँ जाप जपाया। आदि अन्त सदा अडोल, तीर्थ तट्टां विच समाया। सभ दे पड़दे रिहा खोल्ह, नटूआ नट खेल बाजीगर साचा डंक वजाया। आपे सुणे बण बण भट्ट, सुरंगा सारंग आप उठाया। आपे मेटे दूई द्वैती फट्ट, नाम पट्टी रिहा बंधाया। आपे जोत जगाए काया मट्ट, दीपक साचा इक्क टिकाया। गुरमुख साचे लाहा रहे खट्ट, दर दुआरे दर्शन पाया। मनमुख भौंदे अठसठ, शब्द भण्डारा ना कोई वरताया। दर दर पूजण शिवदवाले मट्ठ, काया मन्दिर ना संख वजाया। चारों कुंट उलटी लट्ठ, कलिजुग गेड़ा आप गिढ़ाया। हरिजन साचा संत सुहेला इक्क इकेला दर घर साचे आवे नठ्ठ, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आत्म पड़दा देवे लाहया। माया राणी होवे भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरा इक्क वखाया। दर दुआरा खोल्ह, शब्द चौहअक्खर एका बोले गरीब निवाज्या। इक्क वजाए शब्द ढोल वज्जे मृदंग, कलिजुग रच्चया काज्जया। लक्ख चुरासी होई भंग, उडदी सोहँ पतंग, गुरमुख रंगे साचे रंग, बेमुख भन्ने कच्ची वंग देस माज्झया। चारे कुन्टां वेख विचार, हथ्थ फड़े शब्द कटार, मारी जाए वारो वार, नौ अठारां पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, पंच पंचायणी करे नास्सया। पंचम तोड़ नाता जोड़ जुड़ाया। मिल्या मेल पुरख बिधाता, साचा शब्द घोड़ चढ़ाया। आपे पुच्छे अन्तिम वाता, चार वरनां एका राह वखाया। साचा शब्द वड करामाता, किसे सीस ताज रहण ना पाया। आप संवारे आपणा काजा, जोती जोत

सरूप हरि, गुरमुख साचे देवे वर, इक्क सुहाए साचा दर, दर दर घर साचे डेरा लाया। हरि पुरख अगम्म काज रचाया। जोत सरूप पया जम्म, मात पित ना कोई अख्वाया। पवण स्वासी ना लए दम, शब्द धारा रिहा चलाया। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, जोत निरँजण इक्क जगाया। आप संवारे आपणा कम्म, लोकमाती फेरा पाया। चारों कुन्ट रोवे छम्म छम्म, नगर खेड़ा कोई दिस ना आया। अमृत रस आत्म धारा। गुरमुखां देवे कर प्यारा। इन्द्र रोए दर दुआरा, प्रभ अबिनाशी कर विचारा, सेवा लग्गे विच संसारा, कलिजुग होई अन्तिम वारा, करोड़ तेतीसा तुटे नाता मिले मेल पुरख भतारा। आप चलाए आपणी रीता, बरखे मेघ एका धारा। गुरमुख गाए सोहँ सो साचा गीता, अछल अछल्ला विच संसारा। इक्क वखाए गुरुदुआरा, काया मन्दिर अन्दर जगत मसीता, दीपक जोती कर उज्यारा। दिवस रैण परखे नीता, बैठा रहे आप अतीता, पूर्ब कर्म रिहा विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, मानस देही ना आए हारा। मानस देही माण, हरि रघुराया। आपे करे कलि पछाण, साचा राह रिहा दिखाया। आप बिठाए शब्द बिबाण, दहि दिशा रिहा उडाया। सर्ब घटां हरि जाणी जाण, पड़दा उहला ना कोई रखाया। भगत सुहेला देवे जिया दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे माण दवाया। दर घर साचे माण धुर दरबारया। जन भगतां एका ताण, नर निरंकारया। आत्म जोती मेल मिलान, आप सुहाए सर्ब द्वारया। वेखे खेल श्री भगवान, लोकमाती कर अकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग जीव आपे भुन्ने जिउँ भठयाले दाणया। कलिजुग काली धार, जगत अकालीआ। आपे रिहा सर्ब पसार, वेख वखाणे जीव जन्त साध संत गंवार, दो जहानां साचा वालीआ। अंज़ील कुराना पैणी मार, वेद पुराणा भरम निवार, शब्द कमान इक्क उठा ल्या। चारे खाणी होए हैरान, साची बाणी होए प्रधान, झुल्ले एका शब्द निशान, अमृत मिले साचा पाणीआ। वरन अठारां सर्ब मिट जाण, दस ग्यारां खेल महान, चार यारां आई हाण, ईसा मूसा होए वैरानया। सोहँ झुल्ले इक्क निशान, सत्तां दीपां हरि प्रधान, नौवां खण्डां कर ध्यान, लोआं पुरीआं रक्खे आणया। ब्रह्मा मारे हेठ ध्यान, कवण खोल्हे मात दुकान, काया मन्दिर सच मकान, सम्बल देस वेस भगवानया। शिव शंकर तुटा माण, एका तीर निराला छुटा, वेख वखाणे श्री भगवानया। फल ना दीसे किसे डाला, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा निवाए सीसा, कवण कल कलिजुग वरते दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्ड उत्भज सेत्ज जेरज अंड वंड करानया। करे कराए वंड आप कराया। वेखे खेल नव नव खण्ड, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। शब्द फड़ चण्ड प्रचण्ड, जोती सूरा रिहा जगाया। लक्ख चुरासी

वढ्ढे कंड, कलिजुग टुट्टी ना कोए देवे गंढ्ढ, चारों कुन्ट दए दुहाया। रैण अन्धेरी गई हंढ, मनमुखां उठाई पापां पंड, झूठा भार सिर उठाया। गुरमुखां आत्म पाए ठंड, भरम भुलेखा करे खण्ड, अमृत साचा जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, आत्म सेजा सच सिँघासण डेरा लाया। आत्म सेजा सच टिकाणा हरि बिराज्जया। निज्ज घर आत्म रक्खे वासन, सदा रहे दास दासन, शब्द चलाए स्वास स्वासन, अडोल अडोला पृथ्वी अकास्सया। जोत सरूपी पाए रासन, मिले मेल सर्ब गुणतासन, चढ़े तेल पुरख अबिनाशण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, चढ़ाए रंग लाल गुलास्या। रंग लाल काया चोल्लया। गुरमुख साचे लए भाल, लक्ख चुरासी आप विरोल्लया। शब्द बणाए इक्क दलाल, सुणे सुणाए साचा ढोल्लया। अट्ठे पहर होए रखवाल, काया मन्दिर अन्दर बोल्लया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, जन भगतां दस्से राह सुखाल, बजर कपाटी पड़दा खोल्ल्हया। जोती जगे बेमिसाल शब्द वज्जे साचा ताल, धुनी नाद अनाहद धारा एका बोल्लया। भाग लग्गे काया खाल, होए उज्यारा मस्तक थाल, जोत निरँजण तीजे नेत्र पावे साचा अंजन, सदा सुहेला वसे कोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, बजर कपाटी पड़दा खोल्ल्हया। जोती नूर अपार, सर्ब पसारया। गोती वरन वसे बाहर भेव न्यारया। लक्ख चुरासी पसर पसार, अन्त ना पारावारया। आवे जावे वारो वार, लोकमात लए अवतार, जुगा जुगन्त साची कारया। कलिजुग कर्म रिहा विचार, धरत मात करे पुकार, पुरख अबिनाशी पाए सार, जोती जामा भेख अपारया। शब्द डंक अपर अपार, राउ रंक रंक सुनार, राज राजानां शाह सुल्तानां आप सुणा रिहा। अन्तिम छड्डे बंक द्वार, माया धारी फड़ फड़ कढ्ढे बाहर, शब्द सरूपी खण्डा धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल विच संसार। आवे वारो वार वड संसारया। जुगा जुगन्तर साची कार, ना कोई पावे सारया। एका जोत निरँजण सर्ब पसार, भरम भुलेखे सर्ब भुला रिहा। गुरमुख विरला करे वणज वपार, जिस जन साचा वणज करा रिहा। कलिजुग रीती अपर अपार, जूठा झूठा करे पसारया। मन्दिर मसीती धूँआँधार, गीता ज्ञान ना सके विचारया। वेद पुराणां आई हार, पढ़ पढ़ थक्के वेद व्यासा मात लिखा रिहा। अञ्जील कुरानां पैणी मार, वेखण अक्खीं मदीने मक्के, मुलां काज़ी शेख़ मुसायक औलीए पीर शेख़ करे कराए ख़बरदार, खाणी बाणी राह साचा तक्के, कलिजुग फल अन्तिम पक्के, कवण कूटे शब्द झूटे प्रभ लए मात अवतारया। सम्बल देस लग्गे बूटे, किया वेस दर दरवेस गुर दस्मेश साचा लेखा लिख लिख हारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। कलिजुग दुहागण नार विच वरभण्डया। ना कोई

सुणे सुणाए साचा रागण, बत्ती दन्दां पायण डंडया। गुरमुख विरले उठ उठ जागण, आत्म रहे सदा वैरागण, नेड़ ना आए माया डस्सणी नागण, शब्द फड़ाया हथ्थ समरथ साचा खंडया। आप बणाए हँस कागण, दुरमति मैल धोए दागन, मिले मेल हरि कन्त सुहागण, फड़े शब्द चण्ड प्रचण्डया। शब्द चण्ड कटार हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंड, सम्बल देस वंड वंडाईआ। वेख वखाणे बेमुख जीव नार दुहागण रंड, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका खोल्हे सच दर, शब्द खण्डा रिहा फड़, लक्ख चुरासी चुक्के डर, साची दात नाम सुगात आत्म लाली काया डाली आप टिकाईआ। जगत तृष्ना अग्ग जगत जलाया। गुर पूरे पकड़ो पग, लेखा लिख लिख दए मिटाया। मुख लगाए शब्द सग, साचे बंधन शब्द बंधाया। दर दुआरा एका मंग, हउमे हँगता रोग गंवाया। अट्ठे पहर परमानंद, चरन कँवल कँवल चरन सीस निवाया। नूर नुरानी सीतल धारा चढ़ चन्द, तारा मण्डल मण्डप आप सुहाया। ख़ुशी रखाए बन्द बन्द, रसन प्याए निज़ानंद, निज घर आत्म हरि वसाया। जगत जंज़ाला तोड़े फंद, गुर गोपाला नाम सुगंध, भरमा कंध मिटाया। जगत अन्धेरा आत्म अन्ध, मदिरा मास तजणा गन्द, आपे आप बणे बख्शंद, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, लोकमाती चुक्के डर, पुरख बिधाती मिले वर, गुर संगत मेला मेल सज्जण सुहेल चिन्ता रोग जगत विजोग देवे सर्ब मिटाया। गुर शब्द गुर ज्ञान नेत्र पावणा। अट्ठे पहर चरन ध्यान रमईआ राम गावणा। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, दीपक जोती इक्क जगावणा। वज्जे शब्द निराला बाण, बजर कपाटी पार करावणा। इक्क रखाए साची आण, देवे माण जगत निमाणया। दर दुआरे सच पछाण, आपे जाणे जाणी जाण जानया। झूठा कच्च जगत दुकान, माया ममता भरम भुलानया। पंजे चोर अन्दर रहे नच्च, लुट्टण माल धन धन धनवानया। गुरमुख विरला जाए बच, जिस फड़ाए आपणा दामना। बहत्तर नाड़ी रिहा रच, तिन्न सौ सठ हाडी होए जामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे इक्क वर, दर दुआरा इक्क पछानणा। सुरत ज्ञान ध्यान शब्द उडारीआ। मिले मेल पुरख साजन, दस्म महल्ल उच्च अटारीआ। वेखे खेल अज्ज कल, जोती जामा हरि प्रबल, नव खण्ड पावे सारया। आपे वसे जल थल, वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी डल, आपे करे हेरा फेरया। सच दुआरा एका लैणा मल्ल, दीपक जोती जाए बल, दूई द्वैती मिटे सल आपे तारे कर कर आपणी मेहरया। शब्द सरूपी चले हल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, देवे दरस ना लाए देरया। जोती जामा भेख अपार, वड बलकारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, विच संसारया। वेख वखाणे मुहम्मदी यार, चारों कुन्ट कर विचारया। अल्ला राणी रोवे धाहां मार, काला

सूसा तन शृंगारया। सुघड़ स्याणी विच संसार, अन्तिम आया पासा हारया। नाम मधाणी तन अद्धविचकार, नर हरि बणया आप सुवाणीआ। रिड़की जाए वारो वार, छाछ विरोले दुधों पाणीआ। वेले अन्तिम आई हार, ना कोई दीसे राज राजान शाह सुल्तान बाणीआ। कलिजुग तेरी तिक्खी धार, अंज़ील कुरानां रही विचार, जगत दुकाना होए ख्वार, ना कोई पावे किसे सारया। जगे जोत अगम्म अपार, पुरख निरँजण हरि अपार, कलिजुग काला वेस दर दरवेश खुल्हड़े केस भेख अपार, आपे जाणे सर्ब घर जाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम भेख धर, वेख वखाणे खाणी बाणीआ। खाणी बाणी कर ध्यान, वेखे खेल हरि रघुराईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजाना आत्म ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। जगत अधर्मी एका धर्म, जुगा जुगन्तर साचा कर्म आपे वेख वखाईआ। जीव जन्त भुल्ले भरम, साध संत आत्म वरम, नाम मरहम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा लै जरम, आप आपणी जोत जगाईआ। जगी जोत अकाल विच संसारया। प्रगट होए दीन दयाल, खोल्हे वड भण्डारया। आपे तोड़े जगत जंजाल, वेख वखाणे काल महांकाल, साल बार्हवें तेज कटारया। एका उठे मार छाल, गुरमुखां तुट्ठे होए रखवाल, आप बंनाया एका मुट्ठे फल लगाए काया डाल, आप बहाए दर दरबारया। अमृत सुहाए साचा ताल, अन्दरे अन्दर लवाए छाल, काग हँस आप बणा रिहा। देवे नाम सच्चा धन माल, जोती दीपक देवे बाल, गगन मस्तक साची थालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चले चाल मात निरालीआ। कलिजुग चाल निराली हरि चलाईआ। जगे जोत इक्क ज्वाली, अष्टभुज सीस निवाईआ। सृष्ट सबाई आपे पाली, आवण जावण रचन रचाईआ। वेखे खेल बवन्जा साली, काया माटी देह तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूप बण दलाली, शब्द दलाला नाल रलाईआ। जोत निरँजण इक्क अकाली, कलिजुग काला वेस वटाईआ। गुरमुख साचे रिहा भाली, प्रगट होया साचा वाली, साचा मेल रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी काली धार विच संसार वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। कलिजुग काली धार, कूड़ कुड़यारया। चारों कुन्ट पसर पसार, दर दर घर घर करे शृंगारया। एका भुल्लया नर निरँकार, मानस देही पासा हारया। प्रगट होए विच संसार, शब्द डंक इक्क वजा रिहा। राज राजानां करे ख़बरदार, द्वार बंक इक्क सुहा रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी होए धूंदूँकार, सत्तां दीपां अन्धेरा छा रिहा। लोआं पुरीआं हाहाकार, सुरपति राजा इन्द दर कुरला रिहा। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, गणपत गणेश सीस झुका रिहा। ब्रह्मा नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़, कवण जोती जोत जगा रिहा। लोकमाती दर दर घर घर वेखे गौड़ ब्राह्मण प्रगट होए कवण पहाड़, कवण बजर आसण ला ल्या। लोइण तीजा दए उग्घाड़, दीपक जोती इक्क टिका

ल्या। सम्बल देस कवण अखाड़, गुर गोबिन्दे लेख लिखा ल्या। जोती जगे बहत्तर नाड़, हरि घर साचे वेख वखा ल्या। आपे फिरे पिछे अगाड़, लाड़ी लाड़ा आप सजा ल्या। नेड़ ना आए मौत लाड़, धर्म राए एह समझा ल्या। नौ दुआरे देवे पाड़, दस्म दुआरे डेरा ला ल्या। बजर कपाटी देवे पाड़, शब्द तीर हथ्थ उठा ल्या। दर घर साचे देवे वाड़, गुरमुख साचे लड़ फड़ा ल्या। आपे घड़े सच्चा घाड़, दिसे किसे ना आ रिहा। शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ रखा रिहा। वरते खेल कलिजुग हाढ़, चारों कुन्ट जूठी झूठी धाड़ झड़्हा रिहा। कलिजुग जीवां दिवस माड़, साध संत ना कोई बचा रिहा। लाड़ी मौत ना मंगे भाड़, होए विचोला ना कोई छुडा रिहा। कलिजुग काल चबाए आपणी दाड़, दर घर साचा वर घर पा ल्या। धरत मात तेरा अखाड़, नौ खण्ड आप रचा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहानां पड़दा पा रिहा। माया पड़दा पाए राज राजानया। गुरमुख साचे आप जगाए, देवे नाम गुण निधानया। बेमुख भरमे भरम भुलाए, झूठे धन्दे मात लाए, आत्म अन्धे फिरन हलकाए, ना कोई जाणे श्री भगवानया। गुरमुख साचे सहिज समाए, आप आपणी सेवा लाए, देवे दरस थांउँ थांएँ, दर घर साचे करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग काला वेस नाल रलाए पंज शैतानया। कलिजुग साचे मीत, पंज शैतानया। अट्ठे पहर रसना चीत, ना कोई कढ्ढे दानी दानया। काया ढाहुन्दे मन्दिर मसीत, मारन सदा हँकारी कानीआ। जगत विकारी सुणाउँदे गीत, दिवस रैण बेईमानीआ। माया ममता रहे मीत, जूठी झूठी ख़ाक छानीआ। गुरमुख विरला जगत अतीत, काया रहे ठंडी सीत, एका गाए सुहागी गीत, मिले मेल हरि भगवानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल दो दो वाली दो जहानीआ। दो धारा हरि चलाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, साची बणत बणाईआ। सतिजुग साचे कर प्यारा, धरत मात दा इक्क दुलारा, साची गोद उठाईआ। माया धारी हैंस्यारा, मदिरा मासी जगत हलकारा, ज्ञान ज्ञाता पुरख बिधाता सदा रिहा भुलाईआ। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ाता, अमृत पीवे बूंद स्वांता, काया ठंडी ठार कराईआ। आपे पिता आपे माता, आप बंधाए चरनी नाता, मेट मिटाए अन्धेरी राता, साची सेवा आप लगाईआ। नाम अनमोल, अनमोल, गुरमुख पाया। गुर पूरा तोले तोल, ना पड़दा उहला रखाया। आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, शब्द सरूपी वज्जे ढोल, नाम मृदंग इक्क रखाया। प्रगट होए कला सोल्ह, कलिजुग अन्तिम खेल रचाया। कलिजुग तेरी खेले होल, लाल वेसा तन सुहाया। आपे आप कराया घोल, कलिजुग लेखा आप मुकाया। हरि खेले खेल अपार, पवण मसाणीआ। शब्द खण्डा हथ्थ दो धार, गुरमुखां बेड़ा करे पार, बेमुखां मारे कर ख्वार, राजे छड्ड छड्ड भज्जण राणीआ। प्रगट होए नर निरँकार,

वेखे खेल अपर अपार, मुगल पठाणी पैणी मार, ना कोई जाणे शाह ईरानीआ। ना कोई मुगल ना पठाणा ए। ना कोई राजा ना कोई राणा ए। शब्द खण्डा दो धार विच संसारया। भरम भुलेखे रिहा निवार, संत सुहेले आप जगा रिहा। सच कराए वणज वपार, झूठ पखण्डा सर्ब मिटा रिहा। जगे जोत अपर अपार, नौ खण्डां खेल रचा रिहा। सत्तां दीपां एका धार, वाली हिन्द ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा आप घला रिहा। प्रगट जोत हरि करतार, अस्सू तिन्न दिवस विचार, नर हरि जाए दिल्ली दरबार, शाह शहानां करे ख़बरदार, मायाधारी दर दुरकार, बेड़ा डोबे अन्तिम वार, साचा हुक्म सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सोहँ एका डंक वजा रिहा। गुरमुख मंगे मंग चरन द्वारया। तन काया चढ़े रंग, होए दर भिखारया। सदा सहाई अंग संग, सदा सुहेला पहरेदारया। मानस देही ना होए भंग, लक्ख चुरासी लेखे ला रिहा। नौ दुआरे जाए लँघ, दस्म दुआरी दरस दिखा रिहा। शब्द घोड़े कस्सया तंग, काया मन्दिर चार दिवारी आपे मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वजाए नाम मृदंग, सोई सुरती मात जगा रिहा। सोई सुरत जगाए, दया कमांयदा। गुरमुख साचा सच सरनाए, साचा राह वखांयदा। रिद्ध सिद्ध ना कोई उठाए, नौ अठारां बन्न वखांयदा। पंजे चोर रहे शरमाए, शब्द डण्डा हरि वखांयदा। गुरमुखां घाल पाए थांएँ, दर आए सीस झुकांयदा। मंगी मंग इक्क रघुराए, नाम अमोला झोली पांयदा। नर हरि सच्ची सरनाए, काया डोला आप उठांयदा। वेले अन्तिम पकड़े बाहें, भोला भाला पार लँघांयदा। सदा रक्खे ठंडी छाएं, काया चोली आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, सोहँ अक्खर मात वक्खर झोली पांयदा। सोहँ अजपा जाप, तन मन सीतला। मेट मिटाए तीनो ताप, मेल मिलाए साचा मीतला। लोकमाती वड प्रताप, रसना गाए सुहागी गीतला। दरस दिखाए आपे आप, मानस देही जग जीतला। आपे माई आपे बाप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया करे ठंडी सीतला। मदिरा मास रसना तज। शब्द सिँघासण चढ़ना भज्ज। पुरख अबिनाशी आपे आप पड़दे लए कज्ज। आपे जोगी जोग जुगीशर साध संत आपे मन्दिर अन्दर बहे सज। आपे सोनी मोनी बण तपीश्र, आपे मक्का काअबा हाजी हज्ज। मेल मिलाए दो दोआबा। मिले मेल जोत महिताबा। अमृत प्याए हयाते आब जाम शराबा। दर दुआरा इक्क वखाए दया कमाए ना कोई पुंन ना स्वाबा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, भाग लगाए काया मन्दिर मस्जिद साचा काअबा। मन सुरती सुरत बंधाई नहीं। अकाल मूर्त नज़री आई नहीं। मदिरा मास रसन तजाई नहीं। तृष्ना अग्न बुझाई नहीं। प्रभ मिलण दी आस, जगत तृष्ना किसे मिटाई नहीं। दर घर साचे पूरन होवे आस, सदा सुहेला करे बन्द खुलास, नानक गुर गुर नानक दरस परस नेत्र नैण

बिगसाई नहीं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन आए सच्ची सरनाई नहीं। गुर दर्शन गुर नेत्र पाउँणा। काया खेत्र रसना हल चलाउँणा। वेखे रंग बसंत चेत्र, फल फुलवाड़ी मात लगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, गुर नानक मिले चरन धूढ़, नेत्र दर्शन साचे पाउँणा। नाम निधान निरगुण रूपया। जन भगतां देवे जिया दान, हरि वडा शाहो भूप्या। देवे दरस बेपछाण, आपे सति सरूप्या। दो जहानी एका माण, होए सहाई अन्ध अन्धकूप्या। सोहँ अक्खर रसन वक्खर, ना कोई रेख ना कोई रूप्या। सति सति कल धार, नौ नौं तत्तया। तिन्ना लोआं खेल अपार, आपे रंग आपे रतया। ब्रह्मा ब्रह्मपुरी पसार, पारब्रह्म देवे मत्तया। अन्तिम कलिजुग आई हार, जगत जहानी गई सतया। चारे वेद वहिंदी धार, मेट मिटाए तीर्थ तटया। अन्तिम छडणा हट्ट बज़ार, वेला अन्तिम आया नट्ठया। गुरमुख साचा रहे त्यार, बन्न्हे पल्ले नाम गट्ठया। मारे शब्द इक्क उडार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप गिढ़ाए उलटी लट्ठया। ब्रह्मा ब्रह्म विचार, दए दुहाईआ। साचा कर्म कर्म करतार, सार ना पाईआ। चारे मुख रिहा उग्घाड़, अट्ठे नेत्र खोल्ह वखाईआ। कलिजुग अग्गनी रही साड़, ना सके कोई बुझाईआ। धूँआँधार मात उजाड़, साध संत ना होए कोई सहाईआ। घाड़न घड़े सच्चा यार, आपे ढाहे ढाह वखाईआ। विष्नूं बंसी बंस अवतार, अग्गे हो ना कोई फड़े, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई सीस ना कोई धड़, लोआं पुरीआं अन्दर वड़े, पहरेदार ना कोई अटकाईआ। ब्रह्मे मार ध्यान, नैण उग्घाड़या। प्रगट होए हरि भगवान, लोकमात लगा इक्क अखाड़या। अन्तिम छड्डणी पए दुकान, चौथे जुग पवे झाड़या। गुरमुख साचे मिली जोती कोटन भान, करे तेज उजआरया। दर दुआरे मिले माण, सतिजुग साचे धर्म निशान, सोहँ साचा झण्डा चाढ़या। ब्रह्म पुरी करे ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे एका धाड़, शब्द घोड़ा साचा वाड़या। शब्द घोड़े गया चढ़। ब्रह्मे फड़या साचा लड़। प्रभ अबिनाशी किरपा कर। कलिजुग अन्तिम रिहा लड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर्म दुआरे गया खड़। साचे हरि हरि समझाया। ब्रह्मे ब्रह्म ध्यान चरन कँवल इक्क रखाया। मिले माण उप्पर धवल, गुरमुख साचा हरि उपजाया। पुरी ब्रह्मे जाए मवल, बीस इक्कीस खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जगदीसा खेल रचाया। जगत जगदीसे खेल अपार, शिव द्वारया। शिव शंकर करे पुकार, दर दुआरे सीस झुका रिहा। कलिजुग अन्तिम आई हार, ना देवे कोई सहारया। नर हरि साचा एका मीत मुरार, लोकमात लए अवतारया। शब्द खण्डा फड़ कटार, लोआं पुरीआं करे ख्वारया। गुरूआं पीरां कर्म विचार, साधां संतां जीआं जन्तां ढाहे तन मुनारया। पुरीआं लोआं

गुण अपार, शिव शंकर रोवे जारो जारया। शब्द चढ़ाए चन्द विच संसार, मेट मिटाए अन्ध अंध्यारया। सोहँ शब्द सुणाउँणा कान, चार वरनां इक्क अधारया। प्रभ अबिनाशी बेड़ा रिहा बन्न, कलिजुग काला वेस वटा रिहा। गुरमुखां देवे नाम माल धन, ना संन्ह कोई लगा रिहा। हरिजन भाग लगाए काया तन, छप्परी छन्न आप सुहा रिहा। बेमुखां अन्तिम देवे डन्न, शब्द खण्डा हथ्थ उठा रिहा। भाण्डा भरमां देवे भन्न, जेरज़ अंड वेख वखा रिहा। आप उधारे गुरमुख साचे जन, साचा जाप इक्क जपा रिहा। आपे करे हरया तन, नाम प्याला इक्क पया रिहा। शिव शंकर सुणना ला ला कन्न, प्रभ साचा हुक्म सुणा रिहा। अन्तिम होणा खन्न खन्न, बाशक तशका गल लटका रिहा। ना कोई जाणे जीव अन्न्ह, गणपति गणेश ना कोई मना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, लोआं पुरीआं भरम मिटा रिहा। पुरी शिव द्वार, नाथ गुसांईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, सगला साथ आप निभाईआ। लेखा लेख मस्तक माथ, पार लँघाउँणा फड़ फड़ बाहीआ। कलिजुग कहर एका लहर, साध संत ना आए हाथ, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, झूठे वेसन दए दुहाईआ। आप चलाए आपणी गाथ, सोहँ साची बणत बणाईआ। सतिजुग लेखा लिखे माथ, लोकमाती जन्म दवाईआ। आप चढ़ाए साचे राथ, धरत मात गोद उठाईआ। सगल वसूरे जायण लाथ, दर दुआरे दर्शन पाया। वेखे खेल भोला नाथ, शिव शंकर कंठ माला गल गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, जगत जगदीसा बीस इक्कीसा साचा छत्र सीस झुलाईआ। हरि दाता मेहरवान शब्द जणाईआ। शिव शंकर कर ध्यान, गुर शब्दी एह जणाईआ। कलिजुग मिटे अन्त निशान, करे खेल हरि गुसांईआ। लोआं पुरीआं तुट्टे माण, झण्डा झुल्ले इक्क गुण निधान, साचा अक्खर रिहा लिखाईआ। आपे वेखे पवण मसाण, शब्द सरूपी नौजवान, बिरध बाल ना कोए जणाईआ। खाणी बाणी वेद पुराण, अंज़ील कुरानां करे पछाण, बेईमाना विच जहान, रसना कथनी कथ कथ थक्की, रसन विकारां होई हलकाईआ। लक्ख चुरासी अन्तिम वारी धर्म राए दी वाड़ी पक्की, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। दर दुआरे आई, पुरख अबिनाशी चरन सीस निवाई, दे वर मात रघुराई, वेख आपणी इक्क वड्याई, लक्ख चुरासी लवां प्रनाई, सुहणा लाड़ा इक्क बणाईआ। वेख वखावां थांउँ थाँईं, पकड़ उठावां फड़ फड़ बांहीं, राज राजानां रिहा हिलाईआ। नाता तुट्टे भैणां भाई, माता पूत वेखे नाहीं, दर दर घर घर दए दुहाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाई, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। आत्म सेजा इक्क विछाई, रहां नवेला इक्क इकेला सदा सुहेला डेरा रिहा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वक्त होए दुहेला, ना कोई गुर ना कोई चेला, अचरज खेल हरि जी खेला, चारे कूंटां दिसण खाली, पैसा

धेला ना कोई रखाईआ। चारे कुन्ट होए ख्वारी, जीव जन्तां मिटदी जाए चार यारी, करे खेल आदिन अन्ता। लाड़ी मौत फड़े बहारी, वेंहदी जाए वारो वारी, साचा खेल हरि खिलंता। नाता तुट्टे नर नारी, ना कोई करे भैण प्यारी, मानस बाजी कलिजुग जीवां अन्तिम हारी, ना कोई समझावे दे दे मता। शब्द फड़े प्रभ तिक्खी आरी, आपे चीरे चीर कराए दो दो फाड़ी, कलिजुग खेत एका पक्का। लक्ख चुरासी कलिजुग हाढ़ी, धर्म राए दर देवे धक्का। कुम्भी नर्का जाए वाड़ी, खाली करे मदीना मक्का, ना कोई दीसे भैण भाई सका। लुक्कया रहण ना देवे कोई झाड़ झाड़ी, ना कोई लावे नाअरा ऐनलहक्का। सदी चौधवीं देवे धक्का, मेट मिटाए बूरा कक्का। आप उठाए फड़ फड़ दाढ़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धन्ना, बेमुखां पाए डोर अन्धघोर पंज चोर हरामखोर नकेल नक्का। लाड़ी मौत ख़ुशी मनाए, गीत सुहागी गाउँदी ए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, कलिजुग वेला अन्त तकाउँदी ए। धर्म राए रिहा समझाए, धर्म सपुत्री लाज तैनूं ना आउँदी ए। लक्ख चुरासी देवे फाँसी, ना कोई छड्डणा पंडत कांसी, मुलां सेख़ां फड़ उठउँदी ए। ना कोई वेखे मक्के हाज़ी, पकड़ उठाए वड वड गाज़ी, मेट मिटाए नाज़न नाजी, साचे साजण रिहा साजी, साची बणत बणाउँदी ए। पुरख अबिनाशी रक्खे लाजी, जन भगतां देवे सोहँ भाजी, दर दर जाए आप वरताउँदी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, धर्म राए दे जाणा दर, लाड़ी मौत रही वर, साचा घर इक्क सुहाउँदी ए। लाड़ी मौत चढ़या चाअ। मनमुख जीवां देवां फाह। कोई ना दीसे जगत मलाह। घर घर अन्तिम उडणे कां। कोई ना खोल्हे रंसा गां। होए विछोड़ा पुत्तरां माँ। बेमुख रोवण थाँ थाँ। गुरमुख दुरमति मैल धो, प्रभ पकड़ उठावे आपे बांह। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, मेट मिटाए उच्चे मन्दिर छोटे वडे सर्ब गरां। अप तेज वाए पृथ्वी आकाश पंज तत्तया। ना कोई मिले मात दवाए, अट्ठे पहर हाए हाए, ना कदे रैणी नैण सुत्तया। शुक्ला पक्ख रिहा वखाए, बहत्तर नाड़ी अग्न लगाए, ना कोई साचा जाम प्याए, मिले वस्त ना साचे हट्टया। निर्बल काया रही कुरलाए, निपुंसक होया हरि सरनाए, बल धार काया मटयां। एका सरन सच्ची सरनाए, रसना गुण गोबन्दा गाए, सर्ब बख्शिंदा दया कमाए, जोत जगाए घट घटयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन रंगाए सोहँ साचे शब्द भट्ठया। सतिजुग साचा मात लगाए, हरि भगवानया। चार वरनां एका थाँ बहाए, ऊँच नीच ना करे पछानया। राज राजाना माण गंवाए, ना कोई दीसे शाह सुल्तानया। गुण निधाना रसना गाए, मानस देही सर्ब परानया। एका दूजा भउ चुकाए, तीजे नैण शब्द निशानया। साचा दर इक्क खुल्हाए, वरन अवरना विच समाए, साची

सरना इक्क रघुराए, ना कोई करे पाठ वेद पुराणया। एका अक्खर आप पढ़ाए, जगत वक्खर नज़री आए, साचे मन्दिर साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दान वड दानीआ। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुखां अमृत साचा सीर प्याए, जिउँ बालक माता माउँ। सतिजुग सालस आप प्रभ, नेत्र नीर ना कोई वहाए, सदा रखाए ठंडी छाउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा देवे वर, मेल मिलावा साचा दाअवा, अगम्म अगम्म अगम्म अथाहो। सतिजुग साची पति कलि आप रखाईआ। गुरमुखां देवे गुर गुरमति, मनमति रिहा दुरकाईआ। शब्द देवे धीरज यति, दुरमति ना होए हलकाईआ। रसना चरखा लए कत्त, शब्द साचा तन्द चढ़ाईआ। लै हुलारा दए घत्त, साची बणत आप बणाईआ। किसे ना टुट्टे धीरज यति, बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत, दे मति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, लक्ख ग्यारां पहली वारा मिले मात वड्याईआ। मन चंचल चित्त बगौरया। कदे ना होए किसे मित, आपे अवरा गवरा गौरया। ना कोई वेखे वार थित्त, अट्ठे पहर रहे दौड़या। चले चाल नित्त नवित्त, वेखे रस मिट्ठा कौड़या। गुरमुख साचे रखणा चित्त, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे अन्तिम बौहड़या। जोती जोत सरूप हरि, शब्द डोरी देवे धर, दर दुआरे रिहा बहुड़या। सिर रख हथ्थ समरथ, दया कमांयदा। मन मनुआ पाए नत्थ, डोर आपणे हथ्थ रखांयदा। पंजां तत्तां देवे मथ, अन्ध घोर आप सुटांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर दुआरे दर्शन पांयदा। महिंमा शब्द जगत अकथ, गुरमुख सूरा कोल रखांयदा। नाम खण्डा सत्तर हथ्थ, बहत्तर नाड़ी आप वखांयदा। दहि दिशा रिहा नठ्ठ, चार कुन्टां राह ना पांयदा। शब्द दुआरे जाए ढठ्ठ, गुर पूरा दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोत जगाए काया मट्ठ, सुरत ध्यान शब्द ज्ञान एका एक वखांयदा। गुर संगत दर परवान, मन वधाईआ। जो जन बैठे कर ध्यान, देवे माण शब्द जणाईआ। एका देवे शब्द निशान, गुण निधान हरि रघुराईआ। सच दुआरे एका आण, साचा नाम पीण, जगत तृष्ना रिहा बुझाईआ। एका वज्जा तिक्खा बाण, साचे सिक्खां करे पछाण, बेमुखां लाहे अन्तिम घाण, ना कोई जाणे हाणी हाणीआ। गुरमुख साचे आत्म ब्रह्म ज्ञान, शब्द फड़े तीर कमान, रसना चिल्ला चढ़े विच जहान, आप रखाए आपणी आणया। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे इक्क वर, शब्द भण्डारा रिहा भर, लेखे लाए आवण जाणया। आए दर परवान दर द्वारया। गुर संगत मेला विच जहान, एका एक धर्म निशानया। काया छडणा पए मकान, नाता तुट्टे पंज शैतान, साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण ना विच कोई जहानया। आप चुकाए लहिण देण, गुरमुख दरस पेखे तीजे नैण, शब्द पहनाए साचा गहिण, तन शृंगारा नर निरँकारा आपे आप करांयदा। नाम निरँजण इक्क अधारा, पवण

जोती शब्द हुलारा, वरन गोती वसे बाहरा, दर दुआरा इक्क रखांयदा। आदि अन्त इक्क ओंकारा, लोकमात लए अवतारा, जन भगतां देवे नाम भण्डारा, साची भिच्छया आत्म इच्छया आपे पूर करांयदा। आपे वेखे दहि दिशा जूठा झूठा पीसण पिसा, जगत विकारी हउमे दीसा, साची सिख्या ना कोई दवांयदा। ना कोई गाए दन्द बतीसा, जाणे जणाए राग छतीसा, नारद मुन आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे नाम वर, भरम भुलेखा दूर करांयदा। इक्क इकल्ला इक्क इक्क अकारया। दूजा वसे शब्द महल्ला, आप रचाया निहचल धाम अटला, किया सगल पसारया। तीजा वेखे जला थला, दीपक जोती कवण दुआरे बला, आत्म घोरी घोर पसारया। चौथा घर गुरमुख साचे मला, शब्द चलाया साचा भल्ला, करे खेल अपर अपारया। पंचम घर रहे तरथल्ला, शब्द देवे तिक्खा भल्ला, आप आपणे हथ्थ उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम एका एक सुहा रिहा। आप सुहाए थान, चरन छुहंदड़ा। दर दुआरे मिल्या माण, गुरमुख साचे मेल मिलंदड़ा। आपे चतुर सुघड़ स्याण, भगत सुहेला सद बख्शंदड़ा। फल लगाए काया डाल्ह, क्या कोई करे मात निन्दड़ा। शब्द घोड़े चढ़ना मार छाल, सच दुआरा इक्क वखंदड़ा। आपे परखे साचे लाल, सच वणजारा आप अख्वंदड़ा। काया वेखे खाली खाल, दस्म दुआरा हरि निरँकारा, सच भतारा जोत अकारा एका धाम सुहंदड़ा। गुरमुख साचा साची नारा, सदा सुहागण विच संसारा, तन बैरागण चरन दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सहाए तेरा दर साचा घर लोकमात बंक दुआरा। बंक दुआरा सोहे विच जहानया। जम जम काल कदे ना पोहे, सिर रक्खे हथ्थ भगवानया। भेव चुकाए एका दोए, एका रंगण नाम रंगानया। अमृत आत्म साचा चोए, उलटे कँवल जाए मवल कर्म निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण पतित पावन, लक्ख चुरासी जम की फाँसी जगत झेड़ा करे निबेड़ा कटाए आवण जाणया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सच विहारा विच संसारा आपणा आप करानया। सच विहारा कर रचन रचाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, आपणी रीती इक्क रखाईआ। वेखे विगसे कर विचारा, पतित पुनीती सहिज सुभाईआ। हरिसंगत साचा मीत मुरारा, जोत सरूपी नैण मुँधारा, देण आया मात वधाईआ। गुर लंगर होया त्यारा, प्रभ अबिनाशी पहरेदारा, ढईआ ढईआ जगत नईआ आप चलाईआ। जन भगतां करे ख़बरदारा, जूठा झूठा मात विहारा, ना कोई दीसे मीत प्यारा, एक नाता पुरख बिधाता चरन कँवल उप्पर धवल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत गुर तृष्ना भुक्ख जगत दुःख, सुफल कराए मात कुक्ख, उलटा होए ना गर्भवास रुख़, साचा लेखा आप लिखाईआ। लक्ख

चुरासी मानस देही मिली मनुख, गुरमुख साचे सुखणा रहे सुक्ख, कन्त कन्तूहला एका देवे शब्द झूला, आप चुकाए अगला पिछला मूला, एका देवे अमृत धार कर प्यार, दूई द्वैती दु:ख निवार, सच वरतारा विच संसारा आपे आप अख्वाईआ। भरया रहे जन भगत भण्डारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी लोकमात मार झात, साचे शब्द संग आया करन सच्ची कुड़माईआ। साचा शब्द लैणा वर, इक्क वसाउँणा साचा घर। नौ दुआरे बन्द दर। परमानंद मिले मेल साचे हरि। रसन तजाउँणा मदिरा मास गन्द, शब्द गाउँणा बत्ती दन्द, आपे ढाहे भरमां कंध, चन्द नौचन्दी अन्दरे अन्दर साचे गगन आप चढ़ाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क रखाए नाम रंगण, गुरमुखां मुख लगाए सोहँ शब्द साचा सगन, सतिजुग साची धार बन्हाउँणा। बेमुख चारों कुन्ट फिरन नग्न, कलिजुग माया अन्दर दगन, तन माटी साड़, वरे वर मौत लाड़, धर्म राए दा दर खुल्हाउँणा। चित्रगुप्त मीत मुरार, लेखा मंगे वारो वार, मात पित ना कोई सहार, भैण भईआं साक तजाउँणा। गुरमुख साचा सोहे प्रभ चरन द्वार, शब्द पाए तन फूलनहार, इक्क सुहाए सोभावन्ती नार, सोलां कलीआं तन शृंगार, वलीआ छलीआ पुरख भतार, आत्म साची सेजा दर घर साचे बैठ साचा कन्त गुरमुख संत एका इक्क हंढाउँणा। मिले मेल भगवन्त जगत परवानया। बणाए मात बणत, आदि अन्त तन बन्न्हे साचा गानया। इक्क सुणाए सुहागी छंत, गुणवन्ता गुण निधानया। रसना गाए साचा मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया, लिखे लेख लिखणहार। लग्गे मेख विच संसार। वेखे भेख हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे घर सस्से, चार द्वारी महल्ल अपार। सस्सा सच सुल्तान हरि बिराज्जया। चारों चार दिवार, जोत निरँजण साज्जया। बैठा रहे पैर पसार, आपे जाणे आपणा काज्जया। लेखा लिखे अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, जन रक्खे मात लाज्जया। सुफल कुक्ख मात कराउँणी। आप उतारे सगला दुःख, खिटा रोग दर्द मिटाउँणी। किशना शुक्ला वेखे पक्ख, सर्ब थाँईं आप प्रतक्ख, नाम रक्ख तन बणाउँणी। आपे करे फड़ फड़ वक्ख, पुरख अबिनाशी अलक्खणा अलख, साची धार इक्क वखाउँणी। साची देवे शब्द वत्थ, चढ़ना नाम सोहँ रथ, एका अक्खर पढ़ लोकमात जड़्ह आपणी आप लगाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति पंज तत्त करे सच शब्द समझाउँणी। हरिजन शब्द भण्डार हरि वरताया। एका मंगया दर द्वार, दूसर दर ना कोई रखाया। किरपा कर आप करतार, माई बाप सदा अख्वाया। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, जोती शब्दी मेल मिलाया। पूर्ब कर्मांं कर्म विचार, मानस जन्म लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गरीब निमाणा जगत अञ्याणा दर परवाणा, मेहरवाना चरनी चरन सरन

गुर लाया। चरन सरन सरन गुरदेव। मातलोक ना जाए बिरथा सेव। अमृत आत्म मिले फ़ल, लोकमात साचा मेव। दस्म दुआरी साचा जल, आप प्याए अज्ज कल्ल, आप कराए नेह नहिकेव। हरिजन हरिसंगत जाणा मात रल, लग्गे फ़ल काया डल, पसू प्रेतों होणा देव। वेख वखाणे जल थल, उच्च महल्ल हरि अटल गाए गुण गोबिन्दा रसना जिहव। सच दुआरा लैणा मल्ल, दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी अलख निरँजण सदा अभेव। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां लेखे लाए अन्तर बणतर साची सेव। सर्ब सेव सर्ब गुणतासा। मिले मेल वड देवी देव, जोती जामा पुरख अबिनाशा। अछल अछेद जगत अभेद, शब्द वजाए साचा नादा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए चार कुन्ट दहि दिशा खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्ड अनाद अनादा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द जणाए दया कमाए, वेख वखाए दिस ना आए, धार चलाए बोध अगाधा। बोध अगाधा अगाध गुर मन्त्र। जन भगतां देवे साची दाद, आप बुझाए तन मन काया लग्गी झूठी बसंतर। आप बणाए हँस फड़ फड़ काग, करे खेल जुगां जुगन्तर। शब्द डोर हथ्थ रक्खे वाग, अजपा जाप जाप गुरदेव, भेव खुल्हाए आत्म अन्तर। कौस्तक मणीआ लाए थेवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए गुरमुख साची सेवा। साची घालण घाल, सेव कमाईआ। मिले नाम सच्चा धन्न माल, शब्द ख़ज़ाना आप भराईआ। आदि अन्त ना खाए काल, जम जमकाल नेड़ ना आईआ। धुर दरगाही हरि दलाल, जगत चले अवल्लड़ी चाल, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। गुरमुख लाल अनमुल्लड़े भाल, आत्म जोती रिहा जगाईआ। लेखे लाए काया माटी भाण्डे झूठी खाल, हरि हरि साची बणत बणाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, बुध मति रिहा समझाईआ। पंजां तत्तां करे हलाल, शब्द कटारी हथ्थ उठाईआ। आपे रिहा सुरत संभाल, आत्म सेजा आसण लाईआ। आपे शाह आपे कंगाल, खाली हथ्थ सदा रखाईआ। आपे तोड़े जगत जंज़ाल, अमृत जाम इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे जोत धर, साची सेवा दर दुआरे लेखे लाईआ। गुरमुख तेरी धार जगत निरालीआ। पुरख अबिनाशी पाए सार, लोकमात लए अवतार, इक्क सुहाए बंक द्वार, मेट मिटाए रैण घटा कालीआ। साचा वणज कराए वपार, सोहँ शब्द अपर अपार, अन्तिम रक्खे तिक्खी धार, करे खेल इक्क अकालीआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई मीत ना मुरार, जूठा झूठा जगत विहार, माया ठूठा भन्ने भण्डार, फ़ल दिसे ना किसे डालीआ। गुरमुख साचा सोभावन्ती नार, मिल्या मेल पुरख भतार, आत्म सेजा अपर अपार, फूलन बरखा शब्दी धार, अमृत बरखे दस्म दुआर, साचा ताल आप सुहाईआ। नाभी खिड़े इक्क गुलज़ार, साची हाटी वणज वपार, औखी घाटी जोत लिलाटी

बजर कपाटी अधविचकार। गुरमुख साचा संत सुहेला इक्क इकेला अमृत रस रिहा चाटी, मिले नाम नाम गुणकार। दुरमति मैल हरि दर काटी, अग्गे दिसे नेड़े वाटी, मुक्त जुगत प्रभ चरन द्वार। लक्ख चुरासी खेल बाज़ीगर नाटी, जूठी झूठी काया माटी, पंजां तत्तां जगत प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार। पारब्रह्म भरपूर सर्बकलधारया। गुरमुखां आसा मनसा पूर विच संसारया। आप बणाए साचा बंस, गुरमुख वरोले विच सहँसा, दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंसा, मारे शब्द तीर कटारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, कलिजुग अन्तिम अन्त ना आए पासा हारया। ना आए पासा हार शब्द सहारया। मिल्या मेल मीत सच्चा यार, नर हरि हरि नर गिरधारया। एका बख्शे चरन प्यार, हउमे हँगता रोग निवार, जोत निरँजण कर अकारया। साची संगत प्रभ दर द्वार, नाम रंगत वणज वपार, चाढ़्हे रंगत भरे भण्डार, तोट ना आए दूजी वारया। हरि हरि सहाई जिउँ नानक अंगद, रक्खे लाज सिर शब्द ताज, मारे सोहँ आवाज़, दस्म दुआरी खोल्हे बन्द किवाड़या। खोल्हे बन्द कुआड़ दया कमांयदा। आपे रिहा आत्म पाड़, पंजां धाड़ पर्हे हटांयदा। जोत जगे बहत्तर नाड़, दर घर साचे देवे वाड़, गुरमुख हँस काग बणांयदा। दूई द्वैती शरअ सराइती देवे साड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले, दर घर साचे साचे मेले, मिल्या मेल चढ़या शब्द तेल, धर्म राए दी कटे जेल्ह, दरगाह साची साचा धाम इक्क सुहाए, नर निरँजणा आप आपणे संग समांयदा। आप आपणे संग समाए निरगुण रूप्या। सरगुण मिल्या सहिज सुभाए, किरपा करे वडा शाहो भूप्या। निरगुण वेखे थांउँ थाँईं, ना कोई जाणे अन्ध अन्धकूप्या। सरगुण साचा राह वखाए, आप आपणा शब्द जणाए, जोती नूर इक्क उपजाए, दया कमाए आपन आप्या। दोहां मेला एका थांए, पारब्रह्म ब्रह्म धार एका एक एक हो जाए, जगे जोत मिटे वरन गोत, घर साचे सति सरूप्या। जोती जोत सरूप हरि, आप सुहाए आपणा घर, दूसर ना कोई वेखे दर, ना कोई देवे नाम सुगंधी साची धूप्या। निमस्कार निमस्कार निमस्कार गुर पूरया। निमस्कार दर घर साचे साची अनहद तूरया। निमस्कार गरीब साजन साजा, दर दुआरे हाज़र हज़ूरया। निमस्कार निमस्कार निमस्कार देस माझे प्रभ रच्चया कलिजुग काजा, सतिजुग मारे आपे वाज़ां, प्रगट होए सर्बकला भरपूरया। ब्रह्मा शिव वेखण दर दरवाज़ा, कवण रखाए मात लाजा, शब्द उडाए साचा बाजा, चारों कुन्ट करे नूरया। पीत पितम्बर सोहे सीस ताजा, आप रचाए धर्म राए दर इक्क सवम्बर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग कल वेख हरि, लक्ख चुरासी लाड़ी मौत तेरी डोली पाए, जूठ झूठ नाल रखाए जगत दाजा। जगत जंज़ाला झूठ मात पसारया। एका एक नाम अनूठ, जगत

तृष्ना देवे रोग निवारया। दस गिराह गुरमुख तेरी आत्म एका सुख, भरमे भुला सर्ब संसारया। ओंकारा गया तुठ, मिल्या मेल नर हरि करतारया। जोती जोत सरूप हरि, आत्म दुखड़े देवे मार, भाग लगाए साचे घर, पवण मसाणी चुक्के डर, छल छिद्र करे वाड़या। हाल बेहाला दर पुकारया। लोकमात होया कंगाला, ना कोई दीसे जगत दलाला, नेत्र नीर वहाए ज़ारो ज़ारया। लुट्टया जाए जगत धन माला, ना कोई दीसे बाली बाला, कवण करे सदा प्रितपाला, दिवस रैण रहे रख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, सदा भरया रहे भण्डारया। जगत रोग तन जाए चुक। हउमे चिन्ता मिटे सोग, काया रुखड़ा ना जाए सुक्क। मिले मेल धुर संजोग, मदिरा मास ना रसना लाउँणा थुक्क। दर घर साचे लगे भोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे जगत वर, तन मन्दिर अन्दर गुरदुआरा साचा सीस हरि जगदीस चरन कँवल कँवल चरन जन जाए झुक्क। चवी तत्त तत्त उपाया। पंझी प्रकृती विच समाया। पंचां बंधन आपे लाया। पंचां परमानंदन विच समाया। चवी शलोकां नाल गाया। इष्ट बुध इष्ट आत्म दृष्ट रिहा जगाया। सुरती मन मन सुरती होई भृष्ट, साचा इष्ट ना नज़री आया। वेख वखाणे सारी सृष्ट, ज्ञान गुर उपदेस कवण इष्ट कवण राह दए दिखाया। मानस देही होई नष्ट, सीस हथ्थ ना किसे रखाया। लक्ख चुरासी मानस देही अन्तिम वारी एका कष्ट, लहिणा देणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच वर, साचा राह रिहा वखाया। गुर गुर शब्द शब्द शलोक। मन मनुआ ना सके रोक। पंच पंचायणी देणी झोक। सुखमन नाड़ी टेडी ढोक। अनहद बाणी एका लोक। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच दर, वसे हस्से हरि नर देवे दवाए नाम मोख। ओंकार अकार अकारा। सगल सृष्ट हरि पसारा। गुरमुखां खोल्हे आपे दृष्ट, दिवस रैण मिटे धुंदूँकारा। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, करना वणज नाम सच्चा वपारा। आपे करना कर विचार, घर साचे पावे सारया। आत्म खुल्हे बन्द किवाड़, लेखा चुक्के नौ द्वारया। मिटे तृष्ना तत्ती हाढ़, अमृत मिले ठंडी ठारया। दर दुआरे देवे वाड़, दर घर साचे आप भुला रिहा। अग्गे पिच्छे मीत मुरार, गुर पूरा चरन ध्यान लगा रिहा। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, शब्द डण्डा हथ्थ फड़ा रिहा। अग्गे वेखे धर्म अखाड़, राग अनादा इक्क सुणा रिहा। पुरख अबिनाशी सोहे साचा लाड़, गुरमुख नारी संग मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भुल्ला डुल्ल्हा कलिजुग रुल्ला, भाग लगाए कुला, देवे नाम इक्क अनमुल्ला, साचा राह बेपरवाह अगम्म अथाह शब्द तूर, जोती नूर हाज़र हज़ूर, सच सलाह जगत मलाह आसा मनसा पूरया। नाम जगत अपार लक्ख चुरासीआ। जन भगतां करे प्यार, सद कटे जम की फाँसीआ। देवे एका एक हुलार, दिवस रैण लाहे आत्म उदासीआ। पवण उनन्जा

छत्र झुलार, भगत इकवंजा शब्द बवन्जा धार रहिरासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ देवे नाम वर, गाउँणा स्वास स्वास्सया। नाम रस रसन रस रास। पुरख अबिनाशी लेखे लाए मात गर्भ अग्नी वास दस दस मास। सर्ब व्यापी वेखे सरब, रसन तजाउँणा मदिरा मास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संत सुहेला सदा सद वसे पास। आस पास चार कुन्ट दहि दिशा नाल धारीआ। वेख वखाणे रसन स्वास, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर काया पिंजर हड नाड़ी मास रक्त बूंदी आप उपा रिहा। सच वस्त गुरमुख विरले पास, गुर पूरा जिस द्वारया। चरन भिखारी रहे दास, दर द्वारी हरि बहा रिहा। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, गगन मण्डल विच समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पूरन करे आस। भाणा सहिणा दरस दिखाए तीजे नैणा हरिसंगत हरिजन मिल मिल बहिणा, काम कामनी करे नास। काम क्रोध चण्डाल दर दरवाज्जया। मोह लोभ ना करे बेहाल, काया क्रोध ना करे कंगालया। शब्द वज्जे साचा ताल, नाद अनादा इक्क रखा ल्या। अमृत आत्म सर लवाए छाल, सर सरोवर इक्क वखा ल्या। दुरमति मैल धोवे तोड़े जगत जंज़ाल, कलिजुग काया लाहे हड्डां पालया। अट्ठे पहर करे रखवाल, धुर दरगाही हरि दलाल, देवे नाम सच्चा धन माल, सदा सद करे कराए प्रितपालया। नाम दात गुर दर साचे पाउँणी। उत्तम ज़ात विच मात कराउँणी। मिले मेल पुरख बिधात, नौ सट्ठ वंड वंडाउँणी। सोहँ शब्द वड करामात, आत्म तृष्ना अग्न बुझाउँणी। दरस दिखाए हरि बहु भांत, अछल अछल्ल खेल रचाउँणी। अमृत प्याए बूंद स्वांत, निझर धारा इक्क वहाउँणी। बैठा दिसे इक्क इकांत, आत्म सेजा इक्क सुहाउँणी। आपे होए भैण भ्रात, मात पित ना दीसे कोए साची रीत इक्क वखाउँणी। ना कोई दिवस ना कोई रात, अट्ठे पहर प्रभात, सञ्झ सवेर एका धार बन्हाउँणी। हरिजन वेखे मार झात, मिटे वरन गोत कलि ज़ात पात, ऊँचां नीचां राज राजानां शाह सुल्तानां एका थाँ हरि साचे साची राह वखाउँणी। प्रगट होए पकड़े बांह, आप जपाए आपणा नां, हँस बणाए फड़ फड़ कां, माणक मोती साची चोग सोहँ आपणी आप चुगाउँणी। कलिजुग तेरा अन्तिम जोग, गुरमुखां मेला धुर संजोग, सतिजुग रस लैणा भोग, हरिसंगत साची सेव कमाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आपे कटे हउमे रोग, चरन प्रीत इक्क रखाउँणी। कर्म जरम प्रभ हथ्थ, दया कमांयदा। देवे बुध बल सच वत्थ, शब्द रथ इक्क चढ़ांयदा। जगत विकारा पाए नत्थ, सगल विकारा दए मथ, हथ्थ सिर समरथ टिकांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर साचा इक्क वखांयदा। जगत महिंमा सदा अकथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग समांयदा। पंचम पंचम पंचम त्रै अठ। किशना पक्ख होए कठ। शुक्ला गिड़ी उलटी लट्ठ। रक्त बूंद होई भठ। झूठा तप्या मात भट्ठ। हरि

हरि हरि जन निमाणा दर दुआरे गया ढठ्ठ। आप पहनाए शब्द बाणे जोग देवे नाम हठ। साचा वक्त हरि सुहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फल लगाए काया डाल्ह, दिवस रैण करे प्रितपाल। बेअन्त बणत मेघ भगवन्त बणाईआ। जीव जन्त साध संत, सहिज सुभाए रिहा हिलाईआ। दरस दिखाए इक्क इकन्त, पंचम पंचां मेल मिलाईआ। पंचम पंचम करे भस्मंत, पंचा रंगण नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम सुहाईआ। पंचम चढ़या रंग पंच ग्राम्या। मिल्या मेल हरि साचे संग, ना लाए कोई दामया। मानस जन्म ना होए भंग, मिटे रैण अन्धेरी शामया। दर दुआरा एका लैणा मंग, किरपा करे अन्तरयामीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम सुहाए बंक द्वार, जोत सरूपी कर अकार, शब्द सरूपी वड भण्डार, पवण स्वासी दए अधार, सदा सदा सद सति सरूप्या। गुर संगत साचा सच प्यार। उत्तम नाता विच संसार। लेखा मुके ज़ातां पातां ऊँचां नीचां इक्क अधार। साची मिले शब्द सुगाता, हउमे दुखड़ा दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे देवे वर, पंचम पंचगिरां आप सुहाए साचा थाँ। बंक द्वार हरि करतार एका एक जन भगतां टेक, लोकमात मार झात, आप आपणी रखाए छाँ। गुरमुख मंगे चरन धूढ़। तन मन काया माटी रंगे, बणे चतुर सुघड़ मूढ़्हो मूढ़्ह। सच इशनान आत्म सर साची गंगे, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। आदि जुगादि जुगो जुग ना होवण नंगे, एका रंगण रंग चढ़ाए शब्द सरूपी साचा गूढ़। इक्क दुआरा गुरमुख साचा आत्म अन्दरे अन्दर मंगे, मस्तक मस्तक मस्तक चरन चरन चरन गुर धूढ़।

१२ कत्तक २०१२ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला

शब्द रंगीली सेज जगत विछाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, दिवस रैण रिहा जगाईआ। जोती दामन चमके तेज, नूर नुरानी रहे सवाईआ। आपे वेखे नौ नौं तेज, नौ दुआरे रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सुरती मात दवाईआ। शब्द रंगीला रंग हरि चढ़न्नया। आप निभाए साचा संग, आदि अन्त बेड़ा बन्न्हया। शब्द डोरी गुरमुख पतंग, उप्पर दिसे छपर छन्नया। अमृत धारा वगे गंग, किसे हथ्थ ना आए आत्म अन्न्हया। नाम रंगीला पलँघ, जगत आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया। जोत बिराजे वड दाता सूरा सरबंग, साचा राग सुणाए कन्नया। एका एक वज्जे मृदंग, भाण्डा भरम आपे भन्नया। शब्द पहनाए साची वंग, सोहँ पाए साची अन्गया। शब्द घोड़े कसे तंग, आवे जावे मेल मिलावे साचा संगया। दर घर साचा रिहा लँघ, आदि अन्त कदे ना सन्गया। गुरमुख काया चाढ़्हे रंग, जोती जोत सरूप हरि, पत्त डाल्ही आपे नव नव रंगया। फ़ल फुलवाड़ी मात क्यारी, तन सुहणी मात बणाईआ। अमृत बरखे निझर

धारी, सदा रहे ठंडी ठारी, रुत्त बसंती हरि सुहाईआ। मधुर नैण करे प्यारी, शब्द सैण वणज वपारी, साची धारा इक्क वखाईआ। गुरमुख साचा साची नारी, मिले मेल पुरख भतारी, आत्म सेजा कर त्यारी, प्रभ फूलन बरखा लाईआ। प्रगट होए नर निरँकारी, जोत अगम्मी अपर अपारी, शब्द झूला दए हुलारी, आर पार इक्क किनार दो जहानां रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलारे, नाम कराए वणज वपारे, साची सिख्या अमृत भिख्या आत्म झोली पाईआ। आत्म झोली दर भराई, उपजे ब्रह्म ज्ञान। साचे घर वज्जे वधाई, एका दीसे नाम निशान। नौ अठारां वस कराई, दस्म दुआरा मेल भगवान। एका सच्चा राह वखाई, झुल्लदा दिसे शब्द निशान। फूलन सेजा मात विछाई, जोती खेल भगतन मेल गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, चारो कुन्ट चार दिवार पहरेदार, दिवस रैण कर प्यार, सदा सुहेला होए सहाई। फूलन सेजा जगत विछाउँणा। गुरमुख मेला भगत जगाउँणा। आपे गुर आपे चेला, आप आपणा राह विखाउँणा। ना कोई मंगे पैसा धेला, कलिजुग कन्ढ्ढा पार कराउँणा। हरिजन होए वक्त सुहेला, शब्द डण्डा हथ्थ फड़ाउँणा। प्रभ मिलण दा साचा वेला, साची वंडा वंड वंडाउँणा। धर्म राए दी टुट्टे जेल्हा, नाम भण्डारा विच ब्रह्मण्डा हथ्थ फड़ाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी मेल कर, दस्म दुआरी तेल चढ़ाउँणा। शब्द चढ़ाए तेल, गाए गीत सुहागीआ। पुरख भतारा साचा मेल, उपजे मन वैरागया। साचा मेला सज्जण सुहेल, धोए मल मल दागया। अचरज वेखे आपणी खेल, कदे ना सोया सदा जागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साची डोरी, आप आपणे संग जाए तोरी, दो हथ्थीं पकड़े वागया। फूलन गहणा शब्द पटारी। पुरख अबिनाशी किरपा कर, जन भगतां दित्ती पहली वारी। आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर महल्ल अपारी। निर्मल गोत एका कर, ऊँच नीच ना रिहा विचारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे भाग लगाए तेरी आत्म काया तन क्यारी। आत्म तन क्यारी शब्द लवाया। खिली मात सच्ची फुलवाड़ी, उप्पर धरते फुल्ल कँवलया। आपे वेखे पिछे अगाड़ी, अमृत नाभी दो दो आबी वाह वाह धारा नीली सूही पीली लाल गुलाबी जग दलाली चिट्टा खिटा नीलम नीलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुहाए आत्म घर, अमृत जाम एका एक पया ल्या। गुर संगत तेरी भेंट सीस उठाईआ। धुर दरगाही खेवट खेट, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। आपे माँ पिउ बेट, दूसर कोई दिस ना आईआ। माया तृष्ना दए मेट, आप आपणी दया कमाईआ। नाम निरँजण चेटक चेट, रसना जिह्वा इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भाणा रिहा वखाईआ। भरम भुलेखा दए निवार, जन्म कर्म आप विचार,

लहिणा देणा मूल चुकाईआ। सति पुरख निरँजण एका धार, पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, आप आपणे रंग समाईआ। शब्द विचोला जगत मेटे कुकर्म , चारों कुन्टां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग एका कर, दोहां देवे एका वर, लहिणा देणा अन्त आदि आपे रिहा चुकाईआ। कलिजुग अन्त अन्त अन्त विचारया। आपे जाणे साची बणत, बणे बणाए साची विच संसारया। दर दर घर घर नेत्र खोल्ह वेखण संत, कवण दुआरा भरे भण्डारया। कवण शब्द जिह्वा मंत, मेट मिटाए धुँदूकारया। होए मिलावा साचे कन्त, वज्जे नाद अपर अपारया। काया चढ़े रंग बसंत, खिड़ी रहे सदा गुलज़ारया। मेट मिटाए पंजे दंत, सुरती खिच्चे दस्म दुआरया। नौ दुआरे जीव जन्त, गुरमुख विरला निर्मल निर्मल दर घर साचे बूझ बुझारया। मिले मेल पूरन भगवन्त, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त काला सूसा तन छुहा रिहा। सतिजुग साचा आदि आदि उपदेस्सया। वेखे खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्म विष्न महेषया। शब्द वजाए साचा नाद, लोआं पुरीआं देस परदेस्सया। लेखा लिखे बोध अगाध, जोती जामा धारे भेस्सया। धरत मात रही अराध, बण भिखार दर दरवेस्सया। संत सुहेले करदे याद, पायण वैण खुल्हड़े केस्सया। मिले मेल माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण दुआरे मेल निरँकारे जोती शब्द पवण स्वासी सदा रहे प्रवेशया। सतिजुग आदि आदि गुर अन्तर, हरि साची रचन रचाईआ। अजपा जाप जाप गुर मन्त्र, लोकमात रिहा उपजाईआ। जगत तृष्ना मिटे बसंतर, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। गगन गगनंतर मात पताल अकाश खेल रचाईआ। आपे जाणे जुगा जुगन्तर, प्रभ साचा मार्ग इक्क लगाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त, सतिजुग आदि होया जुग जुग जुगन्तर, प्रभ साचा मार्ग लाईआ। राग नाद ब्रह्माद सुन्न समाध, जन भगतां देवे शब्द दाद, जीव जन्त ना जाणे गवण। एका उपजे आत्म नाद, भेव खुल्हाए त्रै त्रै भवण। नाम जणाई बोध अगाध दिवस रैण ना देवे सौण, तन माटी साची हाटी रिहा सोध, आप कटाए अवण गवण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द वस्त इक्क सच्ची धर्मसाल, रलाए स्वास पवण। पवण स्वास कर प्यार। शब्द देवे इक्क अधार। गुरमुख साचे कर्म विचार। पंज चोर ना दर घर नाचे अट्ठे पहर ख़बरदार। आपे भन्ने कलिजुग डन्ने बेमुख जीव भाण्डे काचे, गुरमुख साचे मात उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द भण्डारा रिहा भर, हरि जन मंगे दर द्वार। तख्त ताज सुल्तान हरि भगवानया। लोआं पुरीआं एका राज, शब्द निशानया। शब्द उडाए एका बाज, वेख वखाणे सर्ब थानया। आप रचाया आपणा काज, हरि हरि वाली दो जहानया। चारों कुन्ट रिहा भाज, लेख लिखाए राज राजानया। प्रगट होए देस माझ, सम्बल देस नगर सुहानया। साधां संतां जीआं जन्तां खोल्हे पाज, मारे

तीर शब्द निशानया। गुरमुखां पड़दे रिहा काज, साचा बन्न्हे हथ्थीं गानया। वेले अन्तिम रक्खे लाज, दर दुआरे करे परवानया। लक्ख चुरासी नार बांझ, साची दिसे ना घर संतानया। गुरमुख साचे दो जहानी एका सांझ, मिले मेल पुरख भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क झुलाए शब्द निशानया। शब्द निशाना एका एक झुला रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी एका टेक, हरि रखाए शाह अस्वारया। सत्तां दीपां करे बुध बिबेक, देवे नाम अपर अपारया। साचे नेत्र लैणा वेख, आप आपणा भेव छुपा रिहा। लेखा जाणे औलीआ पीर शेख़, गुर पीर औलीआ ना कोई छुपा रिहा। पंडत पांधे रहे वेख, वेद व्यासे लिखी रेख, कवण कूटे प्रभ साची जोत जगा रिहा। दर दुआरे गुरमुख विरले साचे नेत्र लैणा पेख, शब्द सिँघासण हरि डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग सतिजुग लिखे लेख, दोहां लहिणा देणा अन्तिम मात चुका रिहा। लहिणा देणा दए देवणहारया। कलिजुग झूठा लगे नेंह, माया भुल्ला सर्ब संसारया। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर होणे थेह, ना कोई दीसे गुरूद्वारया। चारे कुन्ट उडणी खेह, प्रगट होए हरि निरंकारया। ना कोई भईआ बेबे बे, पिता पूत ना कोई सहारया। ना कोई रसना गावे जिह्वा जे, जगत विछोड़ा आप करा रिहा। ना कोई दीसे देवी दे, करोड़ तेतीसा वक्त चुका रिहा। शिव शंकर लाए कंठ से, बाशक तशक गल लटका रिहा। ब्रह्मा देणा रिहा दे, चारे मुख हिसाब मुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका राह वखा रिहा। सतिजुग सच द्वार, दर दर मंगया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आप निभाए आपणा सन्गया। प्रगट कर विच संसार, सोहँ शब्द भर भण्डार, इक्क चढ़ाए साचा रंगया। गुरमुख साचे मात विचार, देवे दात अपर अपार, मानस देही ना होए भंगया। तन माला गल साचा हार, अमृत प्याला भर भण्डार, ना होए कंगाला दूजी वार, वगे धार साची गंगया। नाम दुशाला अपर अपारा, फ़ल लगाए काया डाल्हा साचा मेवा पहली वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, मेट मिटाए पंचम धाड़। इक्क इक्क इक्क इक्क चार। दर घर साचे जाणा विक, पंचम मेला हरि दातार। ना कोई वडा छोटा निक्क, बिरध बाल ना कोई जवान। ना कोई जाणे रस मिट्ठा फिक, नाम रस अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच वर, भरया रहे सद भण्डार। चार चार चार यार। एका करे हरि ख्वार। चारों कुन्ट हाहाकार। गुरमुखां हथ्थीं देवे पाड़। शब्द अगम्मी रक्खे धाड़। ना कदे मरे ना कदे जम्मे, खाए ना कदे मौत लाड़। नाम अधारी एका थम्मी, गगन पतालां दिसे पाड़। आपे जाणे खेल अगम्मी, मानस देही बहत्तर नाड़। लग्गे भाग माटी चम्मी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच भण्डारा मिले वर, हरिजन चबाए आपणी दाढ़। जन भगत

अधारा एका नाम भण्डारया। पुरख निरँजण एका एक विच संसारया। दूई द्वैती ना लाए सेक, एका दीसे पार किनारया। बुद्धी रहे सदा बिबेक, जूठा झूठा मोह चुका रिहा। साचे नेत्र रिहा वेख, जगत लोचन बन्द करा रिहा। आपे लिखे मस्तक रेख, लिख्या लेख ना कोई मिटा रिहा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, तिलक ललाटी कवण लगा रिहा। जोत सरूपी हरि हरि भेख, औखी घाटी आप चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरना एका सरना साचा पल्लू शब्द लड़ फड़ा रिहा। सुरत शब्द गुर ज्ञान, आप दवाईआ। अट्ठे पहर मार ध्यान, दिवस रैण रहे सुहाईआ। जगत बिठाए नाम बिबाण, नौ दुआरे बाहर कढाईआ। काया मन्दिर सच मकान, दस्म दुआरी महल्ल बणाईआ। नेड़ ना आयण पंचम शैतान, शब्द डण्डे रिहा दुरकाईआ। साचा देवे नाम निधान, सोहँ डोरी हथ्थ फड़ाईआ। सो पुरख निरँजण आप भगवान, हउमे हँगता जीव गंवाईआ। किरपा करे वाली दो जहान, साचे मण्डल साची रास पवण स्वासी रिहा वखाईआ। आप उडाए इक्क अकाश, साची दिशा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दरे अन्दर तोड़े जन्दर, लक्ख चुरासी बाहर भौंदे बन्दर, साचा राह दिस किसे ना आईआ। शब्द गुर मेहरवान आत्म जागया। दर घर साचे मिले जिया दान, सर सरोवर धोए माया दागया। जोती जगे इक्क महान, हँस बणे गुरमुख साचा कागया। एका दीसे शब्द निशान, वज्जे नाद सुणाए राग साचा रागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, गुरमुख साचे जाणा तर, आत्म रहे सदा वैरागया। मन वैराग गुरमुख साचा जाए जाग, सगल वसूरा लाथया। लोकमात वड वडभाग आत्म बुझी तृष्ना आग, दीपक जोती जगे चिराग, मिले मेल हरि समरथया। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, माया डस्से ना डस्सणी नाग, एका शब्द सुणाए साची कथया। सोहँ बन्न्हे तन साचा ताग, चरन कँवल जन जाए लाग, धुर दरगाही जगत मलाही, आप चढ़ाए शब्द साचे रथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़, जोत जगाए बहत्तर नाड़, आप आपणा दरस दिखाए, ना कोई सीस ना कोई धड़। हरिजन साचे तरस कमाए, दस्म दुआरी अग्गे खड़्ह। अृमत मेघ मुख चुआए, शब्द सरूपी बाहों फड़। साची सेजा आप बहाए, आप आपणे कंठ लगाए, दूसर कोई ना सके घेर साचे दर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, एका अक्खर गुर शब्द वक्खर, भगत विद्या लैणी पढ़। सतारां मास सतारां दिन। जगत लँघाउँणे गिण गिण। आप आपणी बिध बणाए, ना कोई दूसर संग रलाए, खेल कराए जिन जिन। अन्तिम साचा मेल मिलाए, शब्द सरूप हुक्म जणाए, आपणा संग आप निभाए, पकड़ उठाए पहलों दिन तिन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जाणे खेल भिन्न भिन्न।