१२ कत्तक २०१२ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह कादराबाद ज़िला गुरदासपुर
जगजीत जगजीत जगजीत भगत वणजारया। जगजीत जगजीत जगजीत जोत मेल प्रभ साचे मीत, ब्रह्म पारब्रह्म भेव अपारया। जगजीत जगजीत जगजीत काया सीत, शब्द गीत एका राग सुणा रिहा। जगजीत जगजीत जगजीत कलिजुग औध गई बीत, सोए पूत हरि सच सपूत बाहों फड़ मात जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सरूपी वेस कर, काया बुत्त सुत कलबूत ना कोई रखा रिहा। जग जान जग जान जग जान गुरमुख गुरमुख गुरमुख्या। प्रगट होए हरि भगवान, जिया दान देवे सुणे सुणाए सच बेनन्तीआ। चरन धूढ़ चरन धूढ़ चरन धूढ़ जगत इशनान, साचा धाम इक्क सुहन्तया। रंग गूढ़ रंग गूढ़ रंग गूढ़ मन मूढ़्ह, मिले मेल भगत भगवन्तया। जगत नाता कूड़ो कूड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग माया पाए जगत बेअन्त बेअन्तया। कलिजुग माया काली रैण, चारों कुन्ट अन्धेर पसारया। एका वगे कुफर हँकारी वहिण, ना कोई जाणे जीव संसारया। दर दर घर घर रसना कहण, जाति पाती शाह सफाती ना किसे विचारया। गुरमुख विरला दर्शन पेखे साचे नैण, चढ़ महल्ल अटल उच्च मुनारया। अमृत बख्शे बूंद स्वाती, देवे दरस अगम्म अपारया। दर घर साचे पुच्छे वाती, प्रगट होए कमलापाती, जोत जगाए आत्म बाती, इक्क कराए सच्चा उज्यारया। गुरमुख साचे शब्द वैरागी, आपे बणया साचा साथी। सतिजुग जोड़ा सोहँ घोड़ा, नाम रखाए ऐराप्त हाथी। धुर दरगाही आए दौड़ा, अन्दर मन्दिर लाए एक पौड़ा, किरपा कर त्रैलोकी नाथी। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, एका रस गुरमुख विरले रिहा दस्स, दूसर ना कोई वेखे मिट्ठा कौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां वेले अन्तिम मात बौहड़ा। ओंकार अकार सोहँ पसारया। सो पुरख निरँजण अपर अपार, जीव जन्तां दए अधारया। हँसा बंसा हरि एका वणज कराए नाम वपारया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, पर्हे हटाए पंचम धाड़, दूई द्वैती पड़दा साड़या। साचे घाड़न घड़े घाड़्ह, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, दर घर साचे देवे वाड़या। वेखे धर्म इक्क अखाड़, जोती जगे बहत्तर नाड़, वजे नाद सच्चा धुन्कारया। लगे वा ना तत्ती हाढ़्ह, नौ अठारां चबाए दाढ़, बजर कपाटी पड़दा पाड़, मेल मिलाए साचे लाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए पिछे अगाड़या। साचा शब्द शब्द गुर दीना। पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ मेल अक्खर वक्खर आपे लीणा। अन्दर मन्दिर सज्जण सुहेल, शब्द सरूपी दाना बीना। आपे वसे रंग नवेल, गुरमुख देवे नाम, सुक्का हरया करे चाम, हरि दाता वड प्रबीना। कोई ना लाए मात दाम, अमृत प्याए साचा जाम। शांत कराया साचा सीना। मिटे रैण अन्धेरी शाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
गुरमुख साचा जाए तर, आप आपणे जिहा कीना। रसना गाए गुण गहर गम्भीर। अट्ठे पहर शांत शरीर। दस्म दुआरी अमृत सीर। हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़। चोटी चढ़े इक्क अख़ीर। शब्द सरूपी बन्न्हे धीर। बजर कपाटी आपे चीर। साची हाटी शब्द अमोला, पुरख अबिनाशी आपे तोला, लभ्भ लभ्भ थक्के संत फ़कीर। दर दरवाज़े रिहा गोला, भाग ना लग्गा काया चोला, जूठा झूठा विष्टा फोला, सर्ब घट वासी ना अन्दर बोला। मिल्या मेल ना जोत प्रकाशी, ना कोई सुणाए साचा ढोला। दया कमाए घनकपुर वासी, गुरमुख तेरा दस्म दुआरी काया मन्दिर अन्दर आपे होए विचोला। किरत कर्म कलि वेख, लक्ख चुरासीआ। किरत कर्म कलि वेख, गल पाए माला फाँसीआ। किरत कर्म कलि वेख, होए विछोड़ा हरि गुणतासीआ। किरत कर्म कलि वेख, माया दिवस रैण रहे उदासीआ। किरत कर्म कलि वेख, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पकड़ पछाड़े मदिर मासीआ। किरत कर्म कलि वेख, कलि काल दुहाईआ। किरत कर्म कलि वेख, काली रैण अन्धेरी छाईआ। किरत कर्म कलि वेख, चारों कुन्ट रिहा घेरी, शब्द डोरी इक्क रखाईआ। किरत कर्म कलि वेख, जोती जोत सरूप हरि, आपे करे हेरा फेरी, सिँघ शेर शेर दलेरी, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ल, भरम भउ लथ्थया। नाम विहुणी गई रुल्ल, अन्तिम वेले कोई ना रक्खया। काया दीपक होए गुल्ल, माटी भाण्डा होवे सखिआ। लक्ख चुरासी कोई ना चुगे तेरे फुल्ल, ना कोई वंडाए दुख्खया। मानस देही सिम्मल बूटे गए हुल्ल, प्रभ पूरे आप परक्खया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख विरला मात रक्खया। रक्खे रक्खणहार विच संसारया। आपे जाणे आपणे भाणे, साचा खेल अपर अपारया। पकड़ उठाए राजे राणे, छब्बी पोह दिवस विचारया। तन छुहाए काले बाणे, साधां संतां आप हिला रिहा। आपे जाणे दर दरबाने, दर दरवेशा आप अख्वा रिहा। गुरमुख साचे आप जगाए, ब्रह्मा सेवा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे ना दूसर कोई जणा रिहा। काला तन शृंगार धुर दरगाहीआ। साधां संतां करे ख़बरदार, छोटा मुंडा बेपरवाहीआ। अन्दर मन्दिर पुच्छे केहड़ा मिल्या यार, फड़ फड़ बांहों दए हिलाईआ। भरम भुलाया क्यों संसार, गुर पूरा नज़र ना आईआ। शब्द सरूपी मारे मार, ना कोई सके मात छुडाईआ। एका दर सच्ची सरकार, लहिणा देणा दए चुकाईआ। दूजा वेख जगत घर बाहर, भेख पखण्डा दए मिटाईआ। तीजे राजे राणयां करे विचार, शब्द डण्डा मगर लगाईआ। चौथे घर पहरेदार, गुरमुखां रिहा सेव कमाईआ। पंजवें होया आप न्यार, अचरज रीती मात चलाईआ। छेवें छप्पर देवे पाड़, दे मति रिहा समझाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण नाल रलाए शब्द धाड़, ना सके कोई छुडाईआ। अठवें उठ उठ वेखे नाड़ नाड़, गुरूआं पीरां भरम गवाईआ। नौ दुआरे वेखे
झूठी धाड़, नावें नावां साचा लाईआ। दसवें बैठ सच्ची सरकार, आत्म कुण्डा आपे लाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर विचार, लहिणा देण मात चुकाईआ। भाणा सहिणा विच संसार, गुरमुखां हुक्म सुणाईआ। मनमुख होणा अन्तिम छार, उडे खेह दिस ना आईआ। कलिजुग काला धूँआंधार, सच धारा कोई ना पाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, शब्द भण्डारा रिहा विखाईआ। आत्म जोती दे अधार, निर्मल गोती रिहा बणाईआ। माणक मोती तन शृंगार, साचे धागे रिहा जुड़ाईआ। आप परोए दर द्वार, साची सूई नाम रखाईआ। बैठा रहे दर सच्चे द्वार, अगणत अगणत अगणत गणया मात ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साची रचना आप रचाउँणी, लिख लिख लेखा दए पुचाईआ। छब्बी पोह ख़ुशी मनाउँणी। साधां संतां इक्क सुणाउँणी। सुरती शब्दी आप भवाउँणी। नूरी जोत इक्क जगाउँणी। शब्द धार नाल रखाउँणी। पवण स्वास मात चलाउँणी। चिट्टा जोड़ा चिट्टे कागज रक्खे पास, लेखा सभ दा उप्पर लिखाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संत दुआरा राज राजान करे खेल अपारा, पंचा पंचा मोहर लगाउँणी। जागत जागत जागत रे मन, गुर जगायो री। भागत भागत भागत रे मन, कलिजुग ठगोरी पायो री। लागत लागत लागत रे मन, गुर चरन प्रीती लायो री। सरनागत सरनागत सरनागत रे मन, हरि सूरे सर्बकल भरपूरे हाज़र हज़ूरे सच सरनायो री। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द हलूणा मार आप जगायो री। रे ठगोरी ठग्ग ठग्गण आया। आपे वसे उप्पर शाहरग, दिस किसे ना आया। अठसट्ठ फिरदे माटी पग, कदम कदम रिहा चलाया। गुरमुख विरले मेल सूरे सरबग, अन्दर मन्दिर खोज खुजाया। राह साचे गया लग्ग, साची पौड़ी आप चढ़ाया। आप मिटाई तृष्ना अग्ग, कौड़ा मिट्ठा फल खवाया। निर्मल जोती गई जग, अनडिठा शब्द सुणाया। साची काया रही मघ, पुरख अबिनाशी साचा तुठ्ठा दया कमाया। गुरमुख हँस बणया कग, दर घर रुट्ठा आप मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा संत सुहेला एका मुट्ठा चारो कुन्टां रिहा वखाया। रे ठग्ग रे ठग्ग ठगोरी ठग्गण आयो री। कलिजुग वा तत्ती गई वग, ना कोई बचाए बवरी री। माया राणी तुट्टे तग, बैठी रहे गहर गंवरी री। गुरमुखां मुख लगाए शब्द साचा सग, ना कोई जाणे खेल अवर अवरी री। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत मात रही जग, लक्ख चुरासी मन सुरती मन सुरती पाई काया कवरी री। मन सुरती शब्द ढंडोल, आत्म अंध्या। सच वस्त सद वसे कोल, भागां मंदया। काया पड़दा आपणा फोल, रसन विकारी झूठे गन्दया। शब्द दमामा वज्जे ढोल, बन्द कुआड़ी खोल्ह जंदया। निशअक्खर वक्खर बैठा रिहा बोल, साचा राग इक्क सुणंदया। निर्मल जोती सदा अडोल, घर साचे आप वसंदया। दिवस रैण करे चोहल, सज्जण सुहेला संग वसंदया। मिले वड्याई उप्पर धौल, चरन प्रीती इक्क
रखंदया। गुरमुख सदा रहे अडोल, प्रभ साचा आप बख्शंदया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप बणाए आपणा बन्दया। गावत गावत गावत रे मन गावत रे, रैण विहूणी आई। उठ धावत वक्त सुहावत प्रभ भावत, हरि नर शब्द तूरत इक्क वजाई तूरी। दाता सखी करे सखावत, पंचां चोरां सदा बगावत, हरिजन आसा मनसा पूरी। उठ उठ जाग मन गावत गावत गावत रे मन, ना दीसे मात दूरी। कवण गावत कवण गिणावे, कवण उठावत कवण सुणावे, गुरमुख साचा प्रभ साचे वाचा, आप आपणे चरन लगावत, दर घर साचा एका पावे। चरन धूढ़ सच्चा इशनान न्हावत, अमरापत घर साचे सदा मोख मुक्त प्रभ आप दवावे। अमृत आत्म प्याए मध, सदा ख़ुमारी कर्म विचारी आप करावे। जोती जोत सरूप हरि, आप वखाए आपणा दर साची हद्द, फड़ फड़ बांहों पार करावे। फड़ बाहों करे पार, आप उधारया। ना कोई जाणे पार किनार, मनमुख डुब्बे विच मँझधार, भरमे सर्ब संसारया। गुरमुख साचे सच प्यार, इक्क कराया वणज वपार, शब्द उडारी जोत निरँकार, आप सुहाए बंक द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख बहाए दया कमाए साचे मन्दिर उच्च अटल शब्द महल्ल उच्च मुनारया। हरि घट राम पसार, जगत वणजारया। हरि घट राम अधार, नाम जपा रिहा। हरि घट राम पसार, तीर्थ तट्ट इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे घट घट, भरमां वट मेट मिटा रिहा। भरमां कढ्ढे कंध, आपे ढाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, साचे घर वजे वधाईआ। इक्क उपजाए परमानंद, निज़ानंद हरि समाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्द, सीतल धारा रिहा वहाईआ। आप मुकाए अगला पिछला पन्ध, जगत विचोला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द सच्चा ढोला चार वरनां एका बोला, गीत सुहागी रिहा सुणाईआ। गीत सुहागी गाउँणा नाम, आत्म मध रत्तया। लेखे लग्गे काया माटी झूठा चाम, साचा बीज बीजे साचे वत्तया। अमृत पीणा साचा जाम, लेखा चुक्के मात तमाम, पुरख अबिनाशी दे समझावे मत्तया। पूर कराए सगला काम, भाग लगाए नगर गराम, पंजां चोरां करे हतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, शब्द सरूपी साची सत्तया। शब्द सरूपी सति आप आधारया। निर्मल करे काया रत, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। आप रखाए धीरज यति, साचा लेखा लेखे लिखा रिहा। रक्खे लाज विच जगत, साचे भगत आप बणा रिहा। शब्द वखाए एका तत्त, साचा राह आपा जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे दे समझवे मति, साचा नाम पकड़ दामन, आपणा आप जपा रिहा। साचा नाम जपाए, जाप अजपया। पूरन इच्छया आप कराए, मिटाए तीनो तप्या। साची भिच्छया नाम पाए, गुरमुख आत्म झोली डाहे, दिवस रैण करे रक्खया। नाम रंगण इक्क चढ़ाए, दूजा दर ना मंगण
जाए, सभनी थाँईं होए सहाए, दर घर साचे साची सिख्या। साचे अंगण आप उठाए, शब्द कंगण तन पहनाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा आपे लिख्या। लेखा लिखणहार लेख लिखारया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आपे गुप्त आपे ज़ाहरया। जोती जामा धरना भेख, वड बलकारया। लक्ख चुरासी मेटण आया रेख, आपे करे आपणी कारया। साचा शब्द लावण आया मेख, ना कोई सके जड़्ह उखाड़या। साचे लोचन लैणा पेख, डेरा लाए विच पहाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, काया छते पाड़या। काया छत्ते लाए पाड़, शब्द सुनेहड़या। माया अग्नी देवे साड़, आपे लाए इक्क उखेड़या। पंचां चबाए आपणी दाढ़, करे हक्को हक्क निबेड़या। गुरमुख साचा दर घर साचे देवे वाड़, जूठा झूठा जगत झेड़या। मेल मिलाए साचा लाड़, खुल्हा दीसे एका वेहड़या। आपे वस्सया नाड़ नाड़, बत्ती दन्दां भेड़ भेड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, कलिजुग तेरा उलटा गेड़ आपणे हथ्थीं गेड़या। कलिजुग उलटा गेड़ आप गिड़ाया। दर दर घर घर पया झेड़, ना सके कोई निबेड़, वरन अवरनां दोख पाया। ना कोई जाणे साचा नगर खेड़, झूठी नगरी डेरा लाया। आपे मारे भेड़ भेड़, सच समग्री साची रास ना रखे कोई सवाया। आपे छेड़ा रिहा छेड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द भण्डारे रिहा भर, लोकमाती दिस किसे ना आया। लोकमात पया अन्धेरा, रैण अन्धेरी छाईआ। पुरख अबिनाशी पाया फेरा, मेरी मेरी जगत भुलाईआ। प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेरा, मेरी तेरी अन्तिम अन्त आपे आप चुकाईआ। ना कोई जाणे सञ्झ सवेरा, अट्ठे पहर रहे दुहाईआ। मायाधारी झूठा डेरा, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। गुरमुखां बन्न्हे आपे बेड़ा, पार लँघाए फड़ फड़ बांहीआ। दर घर सच्चे सच निबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक्क इकेला, देवे ठंडीआं छाँईआ। देवे ठंडी छाँ, दो जहानया। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे बाल अजानया। होए सहाई सभनी थाँ, करे कराए जाण पछानया। इक्क जपाए साचा नां, साचा देवे वंञ मुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, चले चलाए आपणे भाणया। हरि भाणा अनमोल, गुरमुख विचारना। अन्तिम तुलणा पूरे तोल, मानस जन्म मात ना हारना। आपे पड़दे रिहा खोल्ह, दूई द्वैती मिट्टे हँकारना। साचा शब्द वजावे ढोल, साचा कारज आप संवारना। साचे मन्दिर रिहा मौल, खिड़ी रहे शब्द गुलज़ारना। उलटी करे नाभी कँवल, अमृत बख्शे साची धारना। मिले वड्याई उप्पर धवल, गुरमुख साचे संत उधारना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेड़ा अन्तिम पार उतारना। मस्तक मिले धूढ़, चरन द्वारया। चाढ़्हे रंग गूढ़, पुरख अपारया। बणे चतुर मनमुख
मूढ़्ह, सिर रक्खे हथ्थ समरथ करे पार उतारया। झूठी माटी काया कूड़्हो कूड़, जोत निरँजण आपणा महल्ल उसारया। दर घर साचे नाम चाम साची धूढ़, गुरमुख साचे हरि दुलारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे साचा नाम वर, भरया रहे शब्द भण्डारया। नाम रंग रंग नाम नाम काया चोल्लया। अंग संग संग अंग अंग संग दासी दास बणया रहे गोल्लया। भगत मंग मन तरंग, देवे कला सोल्लया। दर दुआरा रिहा लँघ, शब्द सरूपी इक्क पलँघ, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। चारों कुन्ट चार बन्द, विच रखाए परमानंद, पूरा तोल तोल्लया। मेट मिटाए भरमां कंध, शब्द चढ़ाए साचा चन्द, साचे मन्दिर कुण्डा खोल्ल्हया। वेख वखाणे निजानंद, जोती जोत सरूप हरि, साचे दर आपे वड़, साचे मन्दिर आपे बोल्लया। बोले बोलणहार आप बुलाया। काया माटी छाछ वरोले, अचरज खेल रचाया। लग्गे भाग काया चोले, साची रंगण रंग रंगाया। हरि संत कदे ना डोले, अडोल अतुल्ल अटल आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, भाग लगाए काया साची कुल, गुरमुख मिल्या सहिज सुभाया। मिले दरस जगत गुर मीत। एका राखो चरन प्रीत। काया करे ठंडी सीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाअवत दावा खोल्हे दर, शब्द सुणाए नाद अनादा साचे मन्दिर एका गीत।