२० कत्तक २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सगल पसारा आप, आप कराया। जाणे वड प्रताप, आप आपणे रंग समाया। आपे माई आपे बाप, आप आपणा आप उपाया। आपे जाणे आपणा जाप, जुगा जुगन्त मात जपाया। शब्द मारे तीनो ताप, हउमे हँगता रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस वटाया। आपे आप उपंना बलवानया। शब्द सुणाए साचा कन्ना, वाली दो जहानया। भरमां भाण्डा झूठा भन्ना, देवे नाम दान गुण निधानया। हरि जन चढ़ाए साचे चन्ना, झुलाए शब्द जगत निशानया। आप आपणा बेड़ा बन्न्हा, प्रभ आपणे कंध उठानया। लक्ख चुरासी देवे डन्ना, ना कोई जाणे जीव शैतानया। गुरमुखां देवे नाम धना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बीना वड खज़ानया। आपे रंग रूप अपार, वस्त अमोल्लया। आपे खोल्हे शब्द भण्डार, साचा तोल हरि जी तोल्लया। जन भगतां बणया रहे वरतार, मन्दिर अन्दर कुण्डा खोल्ल्हया। देवे वर सच्ची धुन्कार, नाद अनाहद साचा बोल्लया। शब्द मारे तेज़ कटार, भाग लगाए काया चोल्लया। जोत निरँजण कर अकार, अज्ञान अन्धेरा आप फोल्लया। अमृत आत्म साची धार, साचे घर साचे हरि
जू तोल्लया। गुरमुखां करे कराए वणज वपार, अक्खर वक्खर इक्क अनतोल्लया। मानस देही ना आई हार, चरन प्रीती घोल घोल्लया। किरपा करे नर निरँकार, धार काली कलि कल सोल्लया। लक्ख चुरासी उतरी पार, धर्म राए ना करे ख्वार, लाड़ी मौत होई गोल्लया। मिल्या मेल पुरख भतार, पुरख अगम्मा अन्दरे अन्दर नाड़ी नाड़ी पैज संवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा आपणा खोल्ल्हया। खुल्हे इक्क द्वार नाम वरताया। चार वरनां करे ख़बरदार, गुरमुख सोया आप जगाया। आपे होया पहरेदार, दिस किसे ना आया। बेमुख सुत्ते पैर पसार, माया पड़दा आपे पाया। साध संत होए विभचार, जूठा झूठा मोह वधाया। गुरमुख विरला दर भिखार, आत्म भिच्छया साची रच्छया पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आत्म झोली आप भरा रिहा। जोती जोत मात प्रकाशी, करे खेल घनकपुर वासी, शब्द जपाए स्वास स्वासी, नवां सत्तां वंड वंडा रिहा। वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, ब्रह्मा शिव दासन दास, सुरपति राजा नाल रला रिहा। गुरमुख साचे प्रभ साचा सद बलि बलि जासी, मानस जन्म करे रहिरासी, जेरज खाणी आपे लेखे ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले देवे वर, साचा जाम आत्म नाम आत्म मध दर दुआरे सद एका एक पया रिहा। इक्क प्याए नाम साचा सीरया। सुक्का हरया करे काया चाम, तन कटे हउमे पीड़या। दर घर साचे कोए ना लगे दाम, कलिजुग वेला अन्त अखीरया। एका एक रमईआ राम, आदि अन्त बन्न्हे बीड़या। इक्क जपाए सोहँ सच्चा नाम, अन्त संत भगवन्त कटे भीड़या। पूरन करे काम, काया नगर ग्राम, मिटे अन्धेरी शाम, आसा मनसा हरि साचा पूरया। हरि साची सेव आप लगाईआ। गुरमुखां जपाए रसन जिहव, बत्ती धारा रिहा बख्शाईआ। जोत निरँजण मिले मेल, अलख अभेव सदा सुखदाईआ। चरन सीस झुकाए करोड़ तेतीस देवी देव, धन्न धन्न गुरमुख तेरी वड वडी वड्याईआ। सोहँ लैणा रसना मेव, प्रभ साचा रिहा खवाईआ। चरन प्रीती साची सेव, दो जहान मिले वड्याईआ। कौस्तक मणीआ साचा थेव, आपणी हथ्थीं रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा अक्खर एका वक्खर, गुरमुखां रिहा वखाईआ। अक्खर वक्खर जगत निराला, गुर गोबिन्दा आप जपांयदा। आपे पाड़े बजर कपाटी पत्थर, पंजां चोरां सथ्थर लांहयदा। नेत्र नीर ना वहे अथ्थर, सोहँ साची संपुट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां बणत बणांयदा। बणत बणाए आप, जगत विछोरड़ा। शब्द जणाए आप, नाम अनमुल्लड़ा। गुरमुखां झोली पाए, दर दुआरा एका खोल्हड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां एका सरना खुल्हे हरन फरना, चुक्के मरन डरना, एका घर एका वर, एका हरि सोहँ शब्द चलाए पौड़ा। सोहँ
साचा बोल सृष्ट सबाईआ। लोआं पुरीआं रिहा तोल, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी बूहा रिहा खोल्ह, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। सत्तां दीपां वज्जे ढोल, नाम मृदंगा रिहा वजाईआ। गुरमुखां सद वसे कोल, दिवस रैण सदा सहाईआ। आत्म पड़दे रिहा फोल, पुरख अबिनाशी नज़री आईआ। साचा राग अनादी रिहा बोल, सुन्न मुन आप तुड़ाईआ। आपे रहे सदा अडोल, बहत्तर नाड़ी काया मवल, फुल्ल फुलवाड़ी मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे फिरे पिछे अगाड़ी, मेट मिटाए पंचम धाड़ी, गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाई दाढ़ी, साची सेव रिहा कमाईआ। नौ सत्त सत्त नौ वंड वंडया। आपे वेखे विच ब्रह्मंडया। कवण दुआरे कर्म सति, उत्भज सेत्ज जेरज अंडया। जोती जोत सरूप हरि, आपे आप खण्ड खंडया। नव सत्त नव धार खेल अपारया। जोती जामा भेख अपार, वेखे खेल सर्ब संसारया। नौवां खण्डां पाए सार, राज राजानां शाहकारया। सत्तां दीपां करे ख्वार, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। साचा शब्द पहरेदार, चोबदार हरि बणा ल्या। गुरमुख साचे कर त्यार, सच दुआरा इक्क सुहा ल्या। नाम कराए तन शृंगार, तेज़ कटार ना कोई रखा ल्या। आपे मारे पाचों यार, झूठा नाता मोह तुड़ा ल्या। इक्क कराए हरि जैकार, साचा जाप इक्क जपा ल्या। आदि अन्त ना आए हार, वड प्रतापा नाम रखा ल्या। मानस देही उतरे पार, माई बापा गोद उठा रिहा। भरमे भुल्ला कलि संसार, माया तापा इक्क चढ़ा रिहा। अमृत डुल्ला जीव गंवार, सिर पापां भार उठा ल्या। गुरमुख दर दुआरे आया भुल्ला, शब्द गाए साचे बुल्ल्हा, प्रभ साची दया कमा रिहा। काया फल मात ना हुल्ला, अमृत मेवा नाम लगा रिहा। भाग लगाए आपणे कुला, सुरती सोई जगत जगा रिहा। देवे दान नाम अनमुल्ला, अकाल मूर्ति मेल मिला रिहा। सच दुआरा एका खुल्हा, ऊँचां नीचां भेव चुका रिहा। गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घुला, जिस जन आपणी सेवा ला रिहा। साचे तोल हरिजन तुला, कलिजुग माया अन्त ना रुल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लड़ फड़ा रिहा। आप आपणा लड़ फड़ाए दिस किसे ना आया। सोहँ साचा जाप जपाए, किल्हे मन्दिर अन्दर काया कोट झूठा खोट बुरज मुनारा आपे ढाहया। इक्क लगाए शब्द चोट, साचा राग रिहा सुणाया। गुरमुखां उठाए दया कमाए जगाए विच्चों कोटी कोट, दूसर कोई भेव ना राया। दुरमति मैल कढ्ढे काया खोट, अमृत साचा जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम हरि हरि नामा नौ सत्त मेल कर, भगत सुहेल दर गुर चेल मिले वर, आप आपणे रंग समाया। रंगे रंग काया चोली, शब्द रंग गुलाला। आप उठाए साची डोली, धुर दरगाही हरि दलाला। आपे दर दुआरा रिहा खोल्ही, दीना बंधू दीन दयाला। अन्दरे अन्दर रिहा बोली, सदा सदा करे रखवाला। बुध मति आली
भोली, बणी रहे पंचां गोली, फल दिसे ना किसे डाल्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, कलिजुग लाहे मस्तक दाग़ काला। आपे पवण स्वास, शब्द तरानया। उडे उडावे विच अकाश, वाली दो जहानया। वसे जंगल जूह विच प्रभास, आपे बणे जाणी जाणया। लक्ख चुरासी रक्खे वास, ना सके कोई पछानया। गुरमुख विरला होया दास, मिले मेल श्री भगवानया। रसन जपाए शब्द स्वास, देवे दान जिया दानया। काया मण्डल करे रास, आपे पाए आपणी रास, खेले खेल गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, शब्दी जोती मेल कर, पवण झुलाए नाम निशानया। पवण हुलारा इक्क दवाईआ। गुरमुख साचे तन शृंगार, साचा शब्द कराईआ। करया खेल विच संसार, भेव किसे ना पाईआ। प्रगट होए नर अवतारा, राज राजानां रिहा भुलाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, सतिजुग साचा राह वखाईआ। कलिजुग होए मात ख्वारा, साध संत ना होए सहाईआ। गुरमुख विरला उतरे पारा, जिस जन एका राह वखाईआ। लक्ख चुरासी डुब्बे विच मँझधारा, ना सके कोई बचाईआ। सोहँ अक्खर सागर सिन्ध धारा, जगत वहिण रिहा वहाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यारा, काया ठंडी ठार कराईआ। बेमुख रोवण हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए दवाईआ। उनी अस्सू दिवस विचारा, प्रभ साची नींह रखाईआ। करे खेल ओंकारा, सर्ब पसारा वेख वखाईआ। पंचम कत्तक पुरख अपारा, पुरी ब्रह्मा रिहा समाईआ। इक्की कत्तक कर्म विचारा, शिव शंकर चरन लिआईआ। मग्घर सत्त उब्बल रत, करोड़ तेतीसा बीस इक्कीसा रिहा आप उठाईआ। मग्घर तेई सोहँ शब्द साची बेईं, नानक गुर गुर नानक रिहा तारी लाईआ। पोह नौ नौं पोह जगत विद्या प्रभ लए खोह, भगतन दात वड करामात सोहँ झोली पाईआ। पंझी पोह जन भगतां दुरमति मैल धो, जाप जपाया सोहँ सो, एका दूजा भउ चुकाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे को, साध संत रहे रो, राज राजानां माया ममता मोह, ना होए कोए सहाईआ। गुरमुखां काया मन्दिर साचा अन्दर अमृत आत्म लैणा धो, नीर धार हरि दातार एका रिहा वहाईआ। छब्बी पोह शब्द सरूपी हल्ल लए जो, राज राजानां रिहा जड़्ह उखड़ाईआ। साचा शब्द साधां संतां दर दुआरे ढोआ देवे ढो, फ़ल डाल्ही पत्त पतया एका नांउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा सदा सद जुगा जुगन्त रहाईआ। सच दुआरा एका जोत अकालया। चरन प्रीती साची टेक, बणया रहे सदा रखवालीआ। काया बुध करे बिबेक, फ़ल लगाए साची डालीआ। माया मोह ना लाए सेक, दर दुआरा होए खालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ शब्द देवे वर, दस्से राह एका एक जगत सुखालया। सोहँ अक्खर रसना पढ़। शब्द पौड़े जाणा चढ़, तोड़ हँकारी किला गढ़्ह। दर घर साचे जाणा वड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दरे
अन्दर लए फड़। पंज तत्त प्रधान, पंज परवानया। पंचम वजे नाम बाण, पंचम मेटे हरि शेतानया। पंचम होवे हरि परवान, पंचम मेल श्री भगवानया। पंचम पंच बली बलवान, पंचम होवे नौजवानया। सुरती रली नाल रकान, दिवस रैण रहे मस्तानया। सुरती खेल करे प्रधान, माया ममता मोह भुलानया। मनुआ मन दहि दिशा उडाना, ना कोई रोके रोक रुकानया। शब्द डोर बन्न्हे चोर हथ्थ भगवाना, अन्ध घोर घोर करानया। जोती जोत सरूप हरि, अजपा जाप जाप गुर मन्त्र लग्गी तन बुझाए बसंतर, साचा मेल मिलानया। माया अग्नी तत्त वरोले, शब्द मधाणी पाईआ। सोहँ अक्खर हरि हरि बोले, रसन सवाणी नाल रलाईआ। ठंडा पाणी अमृत डोले, आप आपणी दया कमाईआ। सच फुलवाड़ी आपे मौले, छाछ वरोले सहिज सुभाईआ। उलटी करे नाभ कँवले अमृत धारा रिहा वहाईआ। मिले वड्याई उप्पर धवले, धरत मात ख़ुशी मनाईआ। मिले माण साँवल सँवले, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी सतो गुण रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द डोर हथ्थ फड़, कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, चोरी चोरी गुरमुखां मन बंधाईआ। गुरमुखां बन्न्हे मन, शब्द डोरया। जगत जुगत ना डोले तन, नेड़ ना आए हराम खोरया। देवे नाम सच्चा धन, धन माल अवर ना जाणे होरया। निरगुण राग सुणाए कन्न, आपे जाणे गहर गवरया। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, जोती जोत सरूप हरि, भगत चुकाए मोर तोरया। मन फांधी जगत फंधाया ए। सृष्ट छल छल बांधी, भरमां गेड़ ना किसे कटाया ए। लक्ख चुरासी आत्म आँधी, काया नगर खेड़ा ना किसे वसाया ए। जगत मुसाफर थक्के पान्धी, साचा पन्ध ना किसे मुकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां बेड़ा आपणी हथ्थीं बन्न वखाया ए। रे मन ठगौरे, गुरमुख ना ठग्ग। कलिजुग जीव जन्त होए बवरे, प्रभ पकड़ उठाए शाह रग। जन हरि काज मात सवरे, जगत तृष्ना बुझे अग्ग। शब्द सरूपी करे चवरे, चरन कँवल परसे जन जग। मिले मेल गहर गवरे, वड दाते सूरे सरबग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन बंधाए सोहँ शब्द साचा तग। साचा तग बन्न करतार। देवे वड्याई जगत जग, कलि कलन्दर अन्तिम वार। दीपक जोती बले अग्ग, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। अमृत आत्म सोमा रिहा वग, गुरमुख बहाए सच द्वार। मन पंछी बणे हँस कग्ग, दया कमाए गुर करतार। कलिजुग वा तत्ती रही वग, बेमुखां तन करे छार। वेखे खेल कल कि अज, दर दुआरे बहिणा सज, शब्द सिँघासण चढ़ना भज्ज, ताल तलवाड़ा जाए वज्ज, हरिभगत अखाड़ा जाए लग, अन्तिम अन्त विच संसार। भगत मार्ग गुरमीत, गुरमुख जगाईआ। आपे पतित पुनीत, मिल्या मेल हरि रघुराईआ। मन बैरागी ल्या जीत, गुर चरन सदा अतीत, काया सोहँ सच्चा गीत, ना बैठे कर जुदाईआ। कलिजुग अन्तिम रिहा बीत, सतिजुग चले साची रीत, ना कोई
मन्दिर ना मसीत, गुरुदुआरा दिस ना आईआ। गुरमुख गुरमुख एका एक प्रतीत, सदा सुहेला रखे चीत, चितवत ठगौरी ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन मन धीरज यति, शब्द सरूपी आत्म सति एका नाम दवाईआ। नाम रोज़ी ना रोज़ी ख़ाक, राज़कि रज़िक रहीम रहिमान नूर अलाही पाकी पाक, बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, आपे दाना बीना ए। मक्का काअबा हाजन हाज, मेल मिलाए दो दो आब, सांतक वस्त शांत कराए सीना ए। वेखे खेल सच्ची ज़नाब, काया तन वजाए रबाब, इक्क प्याए हयात आब, मन मनूआं रहे भीन्ना ए। उलटी रहे कँवल नाभ, लोकमात ना आए अज़ाब, ना कोई पुन्न ना स्वाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, वेखे खेल जगत सुहेल रूसा चीना ए। उठ सुरत सवाणी, वक्त संभालणा। आवण जावण ना रहणी मात निशानी, मिले मेल पुरख भगवानणा। वेख वखाणे चारो खाणी, साची बाणी करे छानणा। आपे वेखे वेद पुराणी, अञ्जील कुरानी लाए बानणा। ना कोई दीसे पंडत ज्ञानी, ध्यानी वक्त चुकावणा। इक्क बिठाए साची राणी, साचा तख्त आप सुहावणा। सोहँ अक्खर सतिजुग साची बाणी, सो पुरख निरँजणा पहरा लावणा। सुरती शब्दी मेल हाणीआं हाणी, प्रभ साचा मेल मिलावणा। आप चुकाए जम की काणी, धर्म राए फंद कटावणा। चित्रगुप्त भरे पाणी, राजा जम दर दुरकावणा। जन भगतां संवारे आपे कम्म, आप आपणा राह वखावणा। सोहँ गाए दमा दम, काया चम्म लेखे लावणा। मेट मिटाए जगत भरम, पूर्ब लहिणा झोली पावणा। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण भेव बावना। आपे वेखे सच ब्रह्म, ब्रह्म सरूपी सद समावणा। पारब्रह्म सदा अगम्म, आप आपणे रंग समावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां करे कराए वक्त सुहावणा। गुरमुख जागे हरि जगाया, आत्म साची जाग लगाया, तन वैराग इक्क कराया, सोहँ गाए सुहागी गीती। उच्चे मन्दिर डेरा लाया, भरमां डेरा आपे ढाहया , सञ्झ सवेरा इक्क कराया, सोहँ गाए सुहागी गीती। उच्चे मन्दिर डेरा लाया, मानस देही जाए जीती। मन पंखी धावस ना धाया, प्रभ अबिनाशी फेरा पाया, हेरा फेरा आप चुकाया, आपे परखे नीती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, सुणना कन्न भाग मथन बेड़ा लैणा बन्न, भाण्डा भरम भन्न, चढ़े साचा चन्न, सुरत रहे पतित पुनीती। गुरमति जगत मीत, जीव निधानया। पारब्रह्म सच सरन प्रीत, मूर्ख मुग्ध अञ्याणया। हरिजन काया करे ठंडी सीत, देवे दान नाम भगवानया। प्रभ सदा सद पतित पुनीत, दर घर देवे माणया। दिवस रैण परखे नीत, मूर्ख चतुर सुघड़ स्याणया। आपे वेखे देहुरा मन्दिर मसीत, पुणे छाणे राजे राणया। गुरमुख विरला लक्ख चुरासी रिहा जीत, आत्म तोड़े माण जगत अभिमानया। नर नरायण राखो चीत, रसना गाए गुण गहर गम्भीर मिले
वड्याई विच जहानया। एका एक सोहँ शब्द साचा गीत, सतिजुग साचे साची रीत, आप झुलाए धर्म निशानया। धर्म निशान झुलाए हरि बलकारया। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, जीव जन्त हंकारया। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांहीं, साची सेवा सेवक आप करा रिहा। कलिजुग देवे अन्तिम छाँईंं, सीतल धारा अमृत आप वहा रिहा। आपे पिता आपे मांएं, चरन प्रीती नाता वखा रिहा। गुरमुख हँस बणाए माणक मोती, साची जोती सोहँ चोग चुगा रिहा। दर घर साचे साची थांएँ, ना कोई वरन ना कोई गोती, आपणा भाणा शब्दी राणा सद मेहरवाना भगत भगवाना आपणे हथ्थ रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, हरि जन जन हरि सोए मात जगा रिहा। आप जगाए जगत, जुगो जुग दाता कलि मीत। दया कमाए शब्द शब्द शब्द, नाम नाम नाम दवाए, इक्क सुणाए सच सुहागी गीत। स्वच्छ सरूपी बिन रंग रूपी वडा शाहो भूपी, आप दिसाए आपणी रीत। माया राणी वड ज़रवाणे लोकमात अन्ध कूप, मन्दिर गुरुदुआरा ना कोई मसीत। जोत निरँजण इक्क अकार सर्ब पसार सति सरूप, काल कलन्दर कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, पारब्रह्म पारब्रह्म एका मंग साचा संग, भगत जनां दी साची मंग, शब्द घोड़े कस तंग, नौ दुआरे पार लँघ, अमृत धार वहाए गंग आत्म धार। आत्म धार तेरा वेला, घर साचे आप वहांयदा। आपे वसे इक्क इकेला, दिस किसे ना आंयदा। दस्म दुआरी सच महल्ला, जलां थलां पार करांयदा। गुरमुख हथ्थ फड़ाए साचा पल्ला, रसना मेला इक्क करांयदा। दूई द्वैती मेटे सला, आपणा पला हथ्थ फड़ांयदा। सच दुआरे पए तरथल्ला, पंचम खिच लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए सच घर, नौ दुआरे चुक्के डर, ना जन्मे ना जाए मर, सद अतीता आपे आप रहांयदा। आप आपणे संग रलाया, अवर ना जाणे कोए, लक्ख चुरासी राह उपाया। आत्म सेजा आपे सोए, गुरमुख साचे रिहा जगाया। दूसर जीव ना जाणे कोए, साचा राह इक्क वखाया। अमृत बीज आत्म बोए, भरमां डेरा आपे ढाहया। दर दुआरे अग्गे होए, जोत निरँजण दरस दिखाया। शब्द सरूप प्रगट होए, शब्द सरूपी खेल रचाया। पवण सरूपी होए त्रै लोए, पवण सरूपी सर्ब समाया। नूरो नूरी जोत बलोए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, साचा राह इक्क चलाया। एका राह नाम अधार, भव जल पार उतारया। गुरमुखां देवे थाँ थाँ, प्रगट होए जगत मलाह वड वडा संसारया। शब्द सरूपी देवे साचा नां, चार वरनां परउपकारया। दिवस रैण ना करे नाँह, मंगण मंग जीव भिखारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, बंक द्वार द्वार बंक काया मन्दिर इक्क सुहा रिहा। काया मन्दिर इक्क बणाया। शब्द सिँघासण डेरा लाया। पवण सरूपी चँवर झुलाया। पृथ्वी अकाश विच समाया। घट घट वासन
सदा अबिनासन, आप आपणा भेख वटाया। भगत जनां हरि दास दासन, दर दर घर घर फेरा पाया। मानस जन्म करे कराए रास रासन, आवण जावण फंद कटाया। ना कोई दीसे मदिरा मासन, बत्ती दन्द ना मात लगाया। प्रगट होए घनकपुर वासन, शब्द सरूपी चन्द चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, अकाल अकाला दीन दयाला सर्ब प्रितपाला सदा सदा सदा होए सहाया। होए सहाई आप काया मन्दिरा। आत्म वज्जे वधाई, तोड़े जन्दरा। छत्ती राग भेव ना पाई, डूंघी कन्दरा। लक्ख चुरासी होई हलकाई, फिरे बन्दरा। चारों कुन्ट भेख वटाई, आपे बणे गोरख मच्छन्दरा। एका देवे नाम दुहाई, सोहँ साचे मन्दिरा। सोलां कला खेल वरताई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे दर दर घर घर, खेले खेल अन्दरे अन्दरा। अन्दरे अन्दर धार हरि रखाईआ। डूंघा सागर सिन्ध सार ना पाईआ। आपे वेखे काया गागर, तत्त विरोले सहिज सुभाईआ। गुरमुखां निर्मल कर्म होए उजागर, मिल्या मेल हरि रघुराईआ। वणज कराए नाम सुदागर, तन वज्जदी रहे वधाईआ। एका नाम रती रत्नागर, नूरी जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, गुर पूरा सर्ब बख्शिंदा कल्गी चीरा नाम तोड़ा शब्द घोड़ा जोती जोड़ा धुर दरगाही आया दौड़ा, लोकमात रखाया चौथा पौड़ा, कलिजुग जीव वेखे मिट्ठा कौड़ा, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचा साखीआ, सुख सहिज सुभाए। मिले मेल अलखणा लाखीआ। रिहा बणत बणाए। शब्द गीत साचा भाखीआ, गुरमुख साचे रिहा सुणाए सदा सद करे राखीआ। दिवस रैण होए सहाए। आदि अन्त सगला साथीआ, विछड़ कदे ना जाए। लेखा लिखे धुर दरगाही मस्तक माथीआ, बिधना लेखा दए मिटाए। आपे रक्खे दे कर हाथया, सद सुहेला आप अख्वाए। मात चलाए अवल्लड़ी गाथीआ, सोहँ साचा नाउँ रखाए। गुरमुख चढ़ाए साचे राथीआ। अकाल मूर्त सुरत भवाए। लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थया, नाद तूरती धुन उपजाए। जिउँ रामा घर दसरथ्थया, भेद अभेद आप छपाए। सर्बकला आपे समरथया, काहन कृष्न दिस ना आए। सृष्ट सबाई रिहा मथ्थया, निहकलंकी जामा पए, जन भगतां देवे एका साची सिख्या, सोहँ अजपा जाप जपाए। सगल वसूरा मात लथ्थया। दिवस सत्त रसन ध्याए। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले दर घर साचे कराए साचे मेले, लोकमात मार झात, आपे आप जगाए। शब्द भण्डार अडोल हरि वरताया। सच सिँघासण बैठा रिहा बोल, दिस किसे ना आया। गुरमुखां आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, दूई द्वैती तृष्ना भुक्ख गंवाया। नाम मृदंगा वज्जे सच्चा ढोल, अनाद अनादा राग सुणाया। मीत मुरार सद वसे कोल, आत्म सेजा आसण लाया। कलिजुग रैण अन्धेरी करे चोहल, शब्द तीर हथ्थ उठाया। सृष्ट सबाई
रिहा रोल, पंचां खेल रचाया। मनमुख सुत्ते रहे अनभोल, साची सेजा ना कन्त हंढाया। गुरमुख काया रिहा मवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द डण्डा देवे वर, धुर दरगाही लै के आया। नाम भण्डारा वंडे, दर दुआरे भेद किसे ना आया। कलिजुग आया अन्तिम कन्ढ्ढे, ब्रह्मा शिव सुरपति राजे कहि के आया। माण गुवाउँणा सोहँ साचे डण्डे, गुरमुख सचे नाल लै के आया। हेठ बिठाए धर्म झण्डे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, आदि अन्त गुरमुख आत्म होए ना रंडे, शब्द साचा नाद वजाया। सुणे सुणाए विच ब्रह्मण्डे, साचा खेल रचाया। जन भगतां देवे साची दाद, धर्म झोली रिहा भराया। जोत जगाए शब्द जणाए बोध अगाध, कर्म गोली रिहा बणाया। नर नरायण मेल माधव माध, चरम डोली रिहा उठाया। जूठा झूठा मेट मिटाए वाद विवाद, काया भोली भाली दए जगाया। सदा सुहेला आदि जुगादि, पूरे तोल रिहा तुलाया। दिवस रैण रक्खणा याद, सोहँ अक्खर जगत वक्खर एका एक पढ़ाया। दर दुआरा एका लैणा लाध, दूजा भरम रहे ना राया। आपे संत आपे साध, सति संतोखी विच समाया। हरिजन साची रसना लए अराध, शब्द मोखी बणत बणाया। धुर दरगाही एका दाद, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख भण्डारा आपे आप भराया। शब्द भण्डारा भर आसा पूरीआ। सच दुआरा एका दर, दरस दिखाए हाज़र हज़ूरीआ। इक्क नुहाए साचे सर, हउमे रोग दूरन दूरीआ। भरम भुलेखा चुक्के डर, प्रगट जोत नूरो नूरीआ। ना जन्मे ना जाए मर, सर्बकला आपे भरपूरीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, ना नेड़े ना दिसे दूरीआ। शब्द कराया वणज, गुर संसारया आपे लाहया पिछला करज, देवणहार हरि दातारया। दिवस रैण दोवें नैण गुरमुख साचे रहे तरस, देवे दरस अगम्म अपारया। मनमुख जूठे झूठे डोबे माया वहिण, एका भुले नर निरंकारया। जूठा झूठा नाता साक सज्जण सैण, वेले अन्त ना कोए सहारया। गुरमुख साचे साचा लाहा प्रभ दर लैण, मिले नाम वस्त अपारया। दूसर रसना किसे ना सके कहिण, गुणवन्ता गुण विचारया। कलिजुग वेख अन्धेरी रैण, जोती नूर करे उज्यारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचे शब्द करे जैकारया। सच शब्द जैकार, आप करन्नया। प्रगट हो विच संसार, भाण्डा भरमां आपे भन्नया। शब्द फड़े तेज़ कटार, मारे कर ख्वार आत्म अन्नया। गुरमुखां देवे नाम अधार, शब्द सरूपी कर प्यार, साचा राग सुणाए कन्नया। आत्म घर भरे भण्डार, लक्ख चुरासी उतरे पार, लोकमात राए धर्म ना देवे डन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, आदि अन्त जुगा जुगन्त काया खेड़ा बेड़ा बन्न्हया। काया खेड़ा अपर अपार, सगला साथया। पंचां करे तन शृंगार, पंचां बहाए साचे राथया। पंचां करे आप ख्वार। पंचां
लेखा लिखे मस्तक माथया। पंचां देवे देवणहार, पंच सुणाए सोहँ शब्द साची गाथया। पंचम रखाए पवण अधार, शब्द सरूपी इक्क उडार, आप रखाए सगला साथया। वेले अन्त ना करे हुदार, इक्क इकल्ला मीत मुरार, जलां थलां होए सहार, दासन दास त्रैलोकी नाथया। इक्क कराए वणज वपार, कलिजुग काला वेस उतार सोहँ शब्द फूलनहार, जगत चलाए साची गाथया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, पकड़ उठाए नौ नौं नाथया। नौ नाथ जगाए, शब्द हल्ला कराए, सोहँ साची गाथ सुणाए, अजपा जाप जगत जपा रिहा। दूसर किसे दिस ना आए, लक्ख चुरासी रिहा भुलाए, भरम भुलेखा पा रिहा। गुरमुखां मेला सहिज सुभाए, आप आपणा मेल मिला रिहा। होए सहाई सभनीं थांएँ, अट्ठे पहर सर्ब समा रिहा। आपे पिता आपे मांए, हरिजन साचे गोद उठाए, बेमुखां घर घर उडाए कांए, बोध अगाधा शब्द लिखाए, गुरमुख माणे ठंडी छाँए, पारजात आप बणा रिहा। वेले अन्तिम पकड़े बांहे, चरन नाती जोड़ जुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क जपाए साचा जाप, मेट मिटाए तीनो ताप, प्रगट होए आपे आप, साचा लेखा धुरदरगाही भेखा, काया चोली आत्म झोली आप भरा रिहा। काया चोली तन रंगाई, आत्म झोली भराईआ। साची डोली हरि सुहाई, शब्द गोली नाल बंधाईआ। कलिजुग बोली अन्त व्याही, पूरे तोल रिहा तुलाईआ। शब्द पड़दे रिहा खोल्ही, भेव अभेदा भेव ना राईआ। गुरमुख विरले काया एका मौली, फुल्ल फुलवाड़ी मात सुहाईआ। आप उलटाए नाभ कँवली, अमृत बूंद स्वांती मुख चुआईआ। मिले वड्याई उप्पर धवली, कृष्ना सँवला दया कमाईआ। लक्ख चुरासी होई बवली, रसन विकारा रिहा वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले लोकमात रिहा उपजाईआ। गुरमुख जगाए आप दया कमांयदा। साची सेवा इक्क लगाए, सोहँ मेवा मुख लगांयदा। देवी देव दया कमाए, अलख अभेवा खेल रचांयदा। रसना जिह्वा गाए, कौस्तक मणीआ थेवा मस्तक लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले सोए मात अन्तिम कलि आपे आप जगांयदा। उठे संत दुलारा, दया कमाईआ। बख्शे चरन प्यार, मिले वड्याईआ। अमृत आत्म बख्शे धार, काया ठंडी ठार कराईआ। हउमे हँगता रोग निवार, भरमां डेरा रिहा ढाहीआ। साची मंग इक्क अपार, नाम रंगत रिहा चढ़ाईआ। मंगत रहण दर द्वार, साची भिच्छया रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राह रिहा वखाईआ। एका राह वखाए, वेख वखानया। दे मति रिहा समझाए, गुरमुख बाल अञ्याणया। पंज तत्त ना जाणे कोए, आप भुलाए राजे राणया। सर्बकला समरथ अख्वाए, चले चलाए आपणे भाणया। साची वथ इक्क ल्याए, जन भगतां दर दरबानया। सोहँ साचे रथ चढ़ाए, धुर दरगाही धुर
दी बाणया। पंजां चोरां नत्थ पवाए, डोरी आपणे हथ्थ रखाणया। जगत महिंमा अकथ वखाए, अकथनी कथ ना किसे वखाणया। सृष्ट सबाई मथ वखाए, सोहँ साचे नाम मधाणया। सीआं साढे तिन्न हथ्थ माण रखाए, आप आपणा जिस पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, रंग रंगीला माधव माध, दिवस रैण रहे अराध, आत्म सेजा साचे घर रंग हरि साचा माणया। गृह मन्दिर अपार तन सुहाया। काया वेख अन्धेरी कन्दर, झूठा जन्दर आप तुड़ाया। निर्मल जोत कर उजाली अन्दरे अन्दर, दीपक साचा रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी जगत ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन अनाहद एका रिहा वजाया। वज्जे नाद धुन, हरि साजन खोज खुजन्तया। गुरमुख गुरमुख रिहा चुण, पूरन जोत श्री भगवन्तया। सर्ब पुकार रिहा सुण, करे खेल आदिन अन्तया। लक्ख चुरासी छाण पुण, अन्दर बाहर बूझ बुझन्तया। गुरमुख जाणे आपे गुण, मेल मिलावा साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, जपत जाप जाप जपत अन्तर मिटाए काया बसंतर, ना लग्गे अग्गे तृष्ना तृप्तया। तृप्त तृष्ना अग्ग हरि बुझाईआ। दूई द्वैती लाहे जग, साची चोग रिहा चुगाईआ। मिटे अन्धेरा पक्ख, किशना सुखला जोती इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द उजाला मात कर, गुर गोपाला आप हरि, साचा जाप रिहा जपाईआ। जाप जपाए सञ्झ सवेर। आपे तारे कर कर आपणी मेहर। गुरमुख साचे शब्द प्यारे भगत उधारे ना लाए देर। नाम रंगण अपर अपारे, काया चोली एका वेर। पुरख पुरखोतम पाए सारे। बेमुख ढहि ढहि होणा ढेर। अगम्म अगम्मा हरि निरँकारे, आपे वसे नेरन नेर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत चुकाए मेर तेर। मेरा तेरा जाए चुक्क, शब्द जाप जपया। जूठ झूठ जाए रुक, आत्म तृष्ना ताप गया, काम क्रोधी मिटे दुख, वड प्रताप मात वेख्या। शब्द सरूपी साची गोदी लए चुक्क, सच सिँघासण इक्क वेख्या। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, लेखा भगत ना कोई लिख्या ना कोई पीवे नाड़, हुक, मदिरा मास दर दर घर घर कलि वेख्या। दाणा पाणी गया मुक्क, सतिजुग साचा मात धरया। जूठा झूठा फल गया टुट्ट, दूजी वार ना डाल्ह लगया। गुरमुख विरला पीवे अमृत आत्म घुट्ट, साचा ताल एका रक्खया। शब्द निराला तीर जाए छुट्ट, काल महांकाल कलि खेल बाजीगर नटयां। चोरां यारां कढ्ढे कुट्ट, आप आपणे नाल रक्खया। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, गुरमुख साचे संत जनां चरन सरन सरन चरन आपे आप रक्खया। बेमुखां जड़्ह देवे पुट्ट, अन्तिम चोग गई निखुट, हेर फेर ना कोई रक्खया। वहिंदे वहिण देणे सुट्ट, कलिजुग रैण अन्धेरी ना कोई बचया। जोती जोत सरूप हरि, रसना जाप इक्क जपाए, कोटन पाप रिहा गंवाए, आप आपणे रंग रतया। आप आपणे रंग रता। सृष्ट सबाई
देवे मता। सति संतोख शब्द धीरज यता। अन्तिम मोख प्रभ लोकमात रक्खे पता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे एका धुर दा वर, बीजे नाम सोहँ आत्म साचे वत्ता।