पुस्तकालयभाग ५

२६ कत्तक २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह जेठूवाल ज़िला अमृतसर

शब्द रंगीला, पलँघ हरि बणाया। रंग रंगाया नीला, धरत मात उप्पर डाहया। सूरज चन्द सितार कर कर हीला, नाल रिहा लटकाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, लक्ख चुरासी वेखे वेखण आया। नूरी जोत कर अकार, अज्ञान अन्धेरा रिहा मिटाया। अकाशां पतालां मार ध्यान, सञ्झ सवेर इक्क करावण आया। आपे शब्द आपे ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म कर पछाण, साचा राग सुणावण आया। सर्ब घटा घट जाणी जाण, नेत्र नैण वेखे सरवण सुण सुण कान, साची सिख्या आत्म भिच्छया जोत निरँजण पावे सार, कलिजुग अन्तिम लेखा लिख्या। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, गुरमुख साची हरि हरि राखी अलखणा अलाखी वेले अन्तिम रक्खण आया। शब्द पलँघ अपार, हरि सजाया। रंगण रंग अपार, आपे रंगे हरि रघुराया। साची वस्त मंग विच संसार, चरन प्यारा हरि गिरधारा एका एक वखाया। देवणहार दात दातार, कुकर्म रिहा विचार, जन्म अजन्मा भेव ना राया। आपे बैठ करे विहार, सृष्ट सबाई पावे सार, भेद अभेदा भेद ना राया। गुणवन्ता गुण रिहा विचार, साधां संतां आत्म तार, जीआं जन्तां जगती मार, भगत भगवन्ता खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, शब्द बैठ नर, जोत निरँजण डगमगारिहा। जोत निरँजण मात अकार, सभ घट पसारया। शब्द फड़े हथ्थ कटार, आपे उठे उठ बल धार, करे खेल अपर अपारया। तिक्खी धार अवल्लड़ी कार, ना कोई जाणे मीत मुरार, साधां सन्तां पासा हारया। कल्गी तोड़ा नाम दस्तार, सोहँ बाज अपर अपार, नीला घोड़ा सच्ची सरकार, आपणा आपे आप शृंगारया। चरन धरे विच रकाब, जोती जामा सच ज़नाब, प्रगट होए बिन बिन आब, जोती ताब ना कोई झला रिहा। ना कोई पुंन ना सवाब, लक्ख चुरासी दे अज़ाब, गुरमुखां मुख कँवल नाभ साचा अमृत आप चवा रिहा। इक्क वजाए तन रबाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठा हरि, गुर मन्त्र अन्तर जगत बसंतर तृष्ना अग्ग बुझा रिहा। शब्द सिँघासण हरि वड्याई। दया निध कृपाल गुर ठाकर साची बणत बणाई। ताल सुहाया काया गागर, अमृत जल हरि टिकाई। वणज कराए गुरमुख विरले नाम सुदागर, साचा हट्ट रिहा खुल्हाई। जगत अतोला बैठा इकागर, सृष्ट सबाई रिहा तुलाई। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे सत्त सागर, छाछ वरोले थांउँ थाँईं। जोत निरँजण होए उजागर, जन भगत

उठाए फड़ फड़ बांही। देवे नाम रती रत्नागर, काया रंगण रिहा चढ़ाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठ हरि जगत रचना रिहा रचाई। शब्द सिँघासण अडोल हरि बणाया। दर दुआरा साचा खोल्ह, साचे मन्दिर आपे डाहया। दूसर कोए ना वसे कोल, जोती शब्दी मेल मिलाया। साची सेजा करे चोहल, सच सुहेला इक्क अख्वाया। आप आपणे पड़दे रिहा फोल, मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहया। अनहद वज्जे सच्चा ढोल, आपे डण्डा रिहा लगाया। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत झिरना आप झिराया। शब्द सरूपी अन्दरे अन्दर रिहा मवल, दिस किसे ना आया। गुरमुखां देवे माण उप्पर धवल, जोती जामा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठ हरि, लेखा लिखणहार दातार आपे आप अख्वाया। शब्द सिँघासण बैठ लेख लिखांयदा। लक्ख चुरासी वेख रेख, भेव अभेद चुकांयदा। शब्द लगाए गुरमुख मस्तक साची मेख, ज्ञान अंजण नेत्र पांयदा। धर आया जोती जाम भेख, भरम भुलेखे आपे वेखे दिस किसे ना आया। मति मन बुद्ध ना जाणे कोई वसेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठ हरि, वरभण्डी वड पखण्डी भेखाधारी भेख न्यार, जोत निरँजण शब्द अपार, पवण अस्वार शब्द अस्वार, चारों कुन्ट वेख वखाया। शब्द सिँघासण इक्क निराला, हरि हरि साचे घड़या। लक्ख चुरासी कढ्ढे दवाला, साध संत ना कोई उप्पर चढ़या। भगत जनां हरि सदा रखवाला, अट्ठे पहर दर दुआरे खढ़या। ना हुनाला ना स्सयाला, अन्दर बाहर कदे ना वड़या। आपे चले आपणी चाला, आपे शाह आपे कंगाला, आपे चोर आपे डाकू, धाड़ धाड़वी आपे अग्गे हो हो लड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठ हरि, काया माटी भाण्डा काचा आपे आप घड़या। शब्द सिँघासण अडोल हरि अबिनाशया। गुरमुखां कर इक्ट्ठा, साचा तोल तोले ढाई भाग भार करा रिहा। नाम फड़या हथ्थ विच सत्था, चारे जुग चपाए रखाया। चारे कुन्ट लाहे सथा, सच्चा सथर हेठ विछाया। गुर पीर साध संत ना कोई मात टिकाए मथ्था, जोत सरूपी प्रगट हो हो आया। आपे पाए फड़ फड़ नत्था, शब्द डोरी नाल ल्याया। वेख वखाणे अठसठा, तट्ट किनारा कोई रहण ना पाया। आत्म अन्दर दसवें मन्दिर कवण वखाए नाम गट्ठा, नौ दुआरे फोल फुलाया। शब्द चढ़ाए ताप मट्ठा मट्ठा, सगन दिहाड़ा छब्बी पोह नेड़े आया। आत्म धीरज किसे रहण ना देवे मुट्ठा, दर दुआरे फेरा पाया। करे खेल इक्क इक्ट्ठा, भाणा सहिणा हुक्म सुणाया। भज्जया जाण ना देवे नठ्ठा, तिन्नां लोआं इक्क उडारी आपणी आप रखाया। काया अग्नी चढ़या भट्ठा, माया तृष्ना झूठा बालण डाहया। पंज विकारी कर कर इक्ट्ठा, आत्म हँगता रोग वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठ हरि, दर दुआरा हरि निरँकारा, एका एक रिहा खुल्हाया। प्रभ

साचे बणत बणाईआ। महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। जीव जन्त सार ना पाईआ। साध संत भेव ना राईआ। सच महल्ला इक्क सुहाईआ। इक्क इकल्ला हरि रघुराईआ। पौड़ी ना कोई लगाईआ। भीड़ी सौड़ी इक्क गली वखाईआ। सुखमन मनमुख टेडा राह, सुरती सुरत गल पाए फाह, लँघ ना सके राईआ। गुर पूरा बणे विच मलाह, फड़ बांहों पार कराईआ। अग्गे दिसे सच्चा नां, साचा जाप जपाईआ। सच्चा नाउँ रखाए ठंडी छाँ, तृष्ना तप्त बुझाईआ। अगे दीसे सच्चा थांउँ, दर दुआरा बन्द कराईआ। ना कोई चिड़ी ना कोई कां, पसू पंछी सरवर तरवर दर दिस किसे ना आईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, कामधेन ना देवे कोई गां, शब्द सीर ना कोए प्याईआ। एका एक गुर पूरा शब्द सरूपी करे हां, कुंडा दए खुल्हाईआ। गुरमुख साचा वेखे एका एक अगम्म अथाह बेपरवाह, उच्च महल्ल अटल अचल्ल चार दिवार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा विचार, एका घर एका सर, एका दर एक हरि, ना जन्मे ना जाए मर, साचे अन्दर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आपणा घाड़न आपे ल्या घड़, नर निरँकारा इक्क अपारा, पसर पसारा दस्म दुआर महल्ल मुनार, जोती जोत सरूप हरि, आपे आपणा ल्या उसार। भगत रचाया काज, गुर वधाईआ। सीस पहनाया साचा ताज, शब्द वड्याईआ। सतिगुर साचा साजन साज, धुर दरगाही राज दवाईआ। आपे रक्खे सदा लाज, लज्जया आपणे हथ्थ रखाईआ। एका मारे अगम्मी आवाज़, आपे आप रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जोती मात धर, जन भगतां करे कुड़माईआ। हरिभगत सच्ची कुड़माई, आप करन्नया। पुरखोतम जोती इक्क प्रनाई, शब्द बन्न्हे हथ्थीं गानया। साचा मन्दिर इक्क सुहाई, ना कोई छप्पर ना कोई छन्नया। दीपक जोती डगमगाई, भाण्डा भरम आपे भंनया। दिवस रैण होए रुशनाई, करे प्रकाश आत्म अन्न्हयां। साची सेजा इक्क विछाई, फुल्ल सुहाए वंन सवंनया। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, जन भगत आत्म शक्त दए वड्याई। भगत सुहेला मीत, शब्द जवाल्या। अचरज चली अन्तिम रीत, कलिजुग काला वेख वखा ल्या। शब्द सुहागी साचा गीत, एका अक्खर हरि सिखा ल्या। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, पुरख निरँजण इक्क प्रीत, साचा मार्ग आपे ला ल्या। जगत दुहेला वक्त रिहा बीत, सच सुहेला आप मिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, आप आपणे रंग समा ल्या। भगत रंग रंगीन तन पटारीआ। फड़ फड़ आपे वक्खर कीन, लक्ख चुरासी खेल न्यारया। लेखा कटे माया तीन, खेले खेल शब्द जवाहरया। आपे दाता सूरा वड प्रबीन, नेड़ ना आए पासा हारया। हरिजन संत सदा मस्कीन, मंगे मंग दर भिखारया। दिवस रैण रसना रिहा चीन, मिले मेल नर निरंकारया। आत्म हरि ठंडा करे सीन, देवे दरस अगम्म अपारया। एका सुहाए टिका सीस, पारब्रह्म खेल खिला रिहा। जगत भन्ने हँकारी बीन,

शब्द मार हथौड़ा भारया। वेखे खेल रूसा चीन, संग मुहम्मद लग्गी यारया। साचे घोड़े कसे ज़ीन, होए अस्वारा शाह अस्वारया। जन भगतां होया रहे अधीन, देवे दरस अगम्म अपारया। गुरमुख विरला जिउँ जल मीन, अमृत मेघ आप बरसा रिहा। ना कोई जाणे जाण पछाणे ऊँच अस्माना मात ज़मील, त्रैलोकां भेव पसारया। आपे वसे रंग नवीन, महल्ल अटल इक्क उसारया। साढे तिन्न हथ्थ साची सीन, लाई मात सच्ची फुलवाड़ीआ। नौ दुआरे जगत अधीन, काया मन्दिर इक्क अपारया। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, आप चुकाए लैण देणा लोक लोका तीन। प्रभ देणा जन लहिणा लए, नाम वस्त अमोल। दर घर साचे मिल मिल बहे, आत्म कुण्डा एका खोल्ह। हरि हरि भाणा सिर ते सहे, दूसर अक्खर ना सके बोल। साचा राणा घर घर कहे, काया मन्दिर वज्जे ढोल। बेमुहाणा होणा कमला, कोई ना दिसे कोल। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, सभ दे पड़दे रिहा खोल्ह। पड़दा खोल्हे काया मट्ट। साचे कंडे हरि जी तोले, कवण दुआरे साचा पट्ट। आप अडोल कदे ना डोले, आपे जाणे घट घट। इक्क दुआरा साचा खोल्हे, ना कोई दीसे तीर्थ तट्ट। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, आप आपणी जोत बलोए, करे रुशनाए जगदी रहे लट लट। आपे आया आपे गया, साचे रंग रंगाया ए। आपे दित्ता आपे ल्या, आप आपणे संग समाया ए। आपे पिता आपे माया, पूत सपूता आपे जाया ए। आपे आप सर्ब समाया, आपे अन्दर आपे बाहर आया ए। जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, भुगत भगत रिहा बणाया ए। जगत जोत बलवान भगत अधारना। इक्क वखाए धर्म निशान, एका नाउँ रसन उचारना। ना कोई जाणे गुण ज्ञान, भेव अभेदा भेव निवारना। आपे तोड़े माण अभिमान, कारज कर्मां आप संवारना। आपे देवे पीण खाण, चरन धूढ़ सच्चा इशनान, आपे आप पार उतारना। गुरमुख साचे संत पछाण, देवे नाम गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, जगत जोती मात धर, देवे माण विच साध संत काज संवारना।