पहली मग्घर २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि जोत अगम्म अगम्म अगम्म अभेदया। हरि जोत अगम्म अगम्म अगम्म सार ना जानण चारे वेदया। हरि जोत अगम्म, ना मरे ना पए जम्म, ना लेखा लिखे क्तेब्या। हरि जोत अगम्म ना कोई पवण स्वासी दम, ना कोई गावे रसना जेह्वया। हरि जोत अगम्म, आपे जाणे आपणा कम्म, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त आदि पुरख निरँजण, अलक्ख अलक्ख अलक्ख अभेव्या। हरि जोत अगम्म सुन समाया। आपे जाणे जाण पछाणे आपणा कम्म, दो जहानी
तिन्नां लोकां खेल रचाया। मात पताल अकाश शब्द सरूपी रख थम्म्ह, ना हिल्ले ना सके कोई हिलाया। एका सच कर्म रक्खे मात धर्म, लक्ख चुरासी रिहा समझाया। काया माटी झूठा चर्म, घड़े भन्ने भन्नणहार अख्वाया। गुरमुख विरले साचा जरम, पूर्ब लहिणा शब्द गहणा हरि दरस तीजे नैणा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेख इक्क दर, दर साचा आप खुल्हाया। एका दर अकाल, जगत दरवाज्या। शब्द हरि उछाल, गरीब निवाज्या। मानस देही वेख काया डाल्ह, लक्ख चुरासी जिन साजन साज्जया। कोई शाह कोई कंगाल, नाम धन किसे विरले पास साचे लाल, कवण वजाए आत्म अन्दर साचे मन्दिर धुन अनाहद वाज्जया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, ना कोई सके सुरत संभाल, राज राजानां खाए काल, महांकाल प्रभ साजन साज्जया। जन भगतां मेला दीन दयाल, दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रगट जोत देसन माज्झया। आपे सुरती सुरत संभाल, शब्द सरूपी चले नाल, एका एक मारे अवाज्या। अमृत नुहाए आत्म साचे ताल, फ़ल लगाए काया डाल्ह, इक्क कराए दस्म दुआरी साचा हाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साच वेखे हरि, धुर दरगाही बेपरवाह आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता जोती जामा दर दुआरे नर निरँकारे, एका वारे विच संसारे, वेखे थांउँ थाँईं। सतिजुग साचे लाल दलारे, उठ उठ सुरत संभालीआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे, नठ्ठ नठ्ठ करे मात दलालीआ। एका देवे शब्द अपारे, मेट मिटाए कलिजुग रैण घटा कालीआ। चारों कुन्ट जै जैकारे, लोआ पुरीआं वेख विखालीआ। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे देवे वर, आपे आप करे प्रितपालीआ। सतिजुग साचे हो दलेर, प्रभ अबिनाशी जोत जगाईआ। कलिजुग काला चारों कुन्ट रिहा घेर, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। वेले अन्तिम ढहि ढहि होणे ढेर, ना कोई चुकाए मेर तेर, सञ्झ सवेर ना कोई रखाईआ। प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेर, कलिजुग तेरी अन्तिम वेर, सतिजुग साचा लए फेर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, राज राजानां शाह सुल्तानां नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी हरि जणाए। सत्तां दीपां रिहा सुणाए। इन्द्र ब्रह्मा शिव हिलाए। करोड़ तेतीसा रहण ना पाए। जटा जूट धार प्रभ जोत मिलाए। ब्रह्मा चारे मुख छुपाए। ओंकारा भेख वटाए। जोत निरँजण आप जणाए। पुरख अबिनाशी साचा सज्जण, गुरमुख साचे लए उपजाए। आपे कराए चरन धूढ़ साचा मजन, मस्तक टिक्का नाम लाए। वेले अन्तिम आया पड़दे कज्जण, सोहँ साचा मात धराया। साचे ताल शब्द सरूपी साचे मन्दिर वज्जण, राग छतीस भेव ना पाईआ। आपे वेख वखाए मक्का काअबा हाजी हज्जण, कुरान अञ्जील दए दुहाया। गुरमुख साचे संत सुहेले एका आत्म मध दर दुआरे पी पी रज्जण, जगत तृष्ना दए बुझाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक्क इकेला दो जहानीं साचा मेला विच विचोला शब्द रखाया। शब्द विचोला जग हरि रघुराया। गुरमुख हँस बणाए कग, साची रंगण रिहा चढ़ाया। एका बन्न्हे आत्म तग, दूसर सके ना कोए तुड़ाया। आप बुझाए तृष्ना अग्ग, निझर झिरना रिहा झिराया। चरन कँवल कँवल चरन जन जाए लग्ग, नौ दुआरे बन्द कराया। दरस दिखाए वड दाता सूरा सरबग, आप आपणे रंग समाया। बेमुख पकड़ पछाड़े शाहरग, कलिजुग लेखा रिहा लिखाया। गुरमुख संग जोती जाए मघ, अज्ञान अन्धेर रिहा मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस हरि, सतिजुग साचा दए मात उपजाया। सतिगुर साजण मीत, सर्ब सुहेलया। एका बख्शे चरन प्रीत, आपणा मेल आपे मेलया। दिवस रैण परखे नीत, बैठा रहे इक्क इकेलया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, भेव चुकाए गुरू चेलया। मानस देही लैणी जीत, होए मात वक्त सुहेलया। ना कोई मन्दिर ना मसीत, ना कोई बणे सच सुहेलया। कलिजुग वेला रिहा बीत, अचरज खेल मात हरि खेलया। लक्ख चुरासी हस्त कीट, अन्तिम जाए धर्म राए दी जेल्हिआ। गुरमुख साचे चरन प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वखर रंग नवेलया। रंग नवेला इक्क, गुरमुख जाणया। प्रभ मिलण दी साची सिक, नाम शब्द इक्क वखानया। आत्म मिटे तृष्ना तृख, मिले भिख गुण निधानया। साची सिख्या लैणी सिक्ख, कलिजुग जीव अन्धानया। पंच विकारी चढ़ी काया विक्ख, ना कोई लाहे विच जहानया। एका एक जन भगत टेक, शब्द सरूपी साची मेख लाए मस्तक हरि भगवानया। मेट मिटाए बिधना रेख, देवे वड्याई आत्म दर वजे वधाई, गुर पूरे बूझ बुझाई, हरिजन रिहा आप पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ बन्न्हे शब्द साचा हथ्थीं गानया। शब्द तन शृंगार, हरि कराया। पूर्ब कर्मां कर विचार, साचा लहिणा आप दवाया। गुरमुख साचा कर त्यार, तीजे नैणां पड़दा लाहया। आपे पाए आत्म सार, लहिणा देणा मूल चुकाया। निर्मल जोती कर अकार, अज्ञान अन्ध रिहा मिटाया। उपजे शब्द सच्ची धुन्कार, धुन नाद अनादा रिहा वजाया। आपे कर सोलां शृंगार, साचे आसण डेरा लाया। माया रूपी चार दिवार, शाहो भूपी आसण लाया। नौ दुआरे जगत भिखार, दसवां दिस किसे ना आया। सुखमन नाड़ी डूंघी भवर चुभ्भी मार, साधां संतां जन्म गंवाया। ईड़ा पिंगल रहे पुकार, दिवस रैण दए दुहाया। सुन अगम्मी साची धार, शब्द पवणी खेल रचाया। पवण चले अपर अपार, आर पार पार आर कोई जीव ना जाणे राया। शब्द उठे एका धाड़, साचे मन्दिर इक्क सितार, वज्जदी रहे वाहो दाहया। पुरख निरजंण जोत अकार, दसवें सुत्ता पैर पसार, गुरमुख विरले कुण्डा लाहया। देवे दरस अगम्म अपार, शब्द सरूपी भुजा पसार, गुरमुख साचे गोद उठाया। चारे दिशा वेख विचार,
एका नूर सति सरूर सर्बकला भरपूर, साचे धाम आप सुहाया। पंचम पंचम पंचम तन चोर, दस्म दुआरीउँ दिसण दूर, नेड़ कोई ना आया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरले आसा मनसा पूर, देवे दरस हाज़र हज़ूर, नाद वजाए सद सच्ची तूर, रूप रंग रेख भेख वेख रसना कहि ना सके राया। महल्ल अटल अचल्ल आप उसारया। काया मन्दिर डूंघी डल, जीव जन्त ना पाए सारया। जोती जगे हरि परबल, अट्ठे पहर करे उज्यारया। पंच पंचायणी वल छल, दर दुआरा हरि खुला रिहा। गुरमुखां दूई द्वैती मेटे सल, एका राह हरि वखा रिहा। रसना शब्द चलाए हल, सोहँ साचा बीज बिजा रिहा। फल लगाए काया डल, अमृत मेवा नाम वखा रिहा। इक्क प्याए अमृत आत्म साचा जल, तृष्ना अग्न बुझा रिहा। साचा दीपक जाए बल, गुर शब्दी मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, साचे मन्दिर बैठ दर, घर एका एक वसा रिहा। हरि घर वस्सया सच महल्लया। पंच विकारा जाए नस्सया, बैठा दिसे इक्क इकलया। मिट्टे रैण अन्धेरी मस्सया, लग्गे भाग जल थलया। जगत चलाए रीत, हरि प्रधानया। कलिजुग औध गई बीत, वेखे श्री भगवानया। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, सभ दे खाली दिसण खानया। गुरुदुआरे परखे सभ दी नीत, मनमुखां तन मन अन्दर मुक्का खाणा दाणया। एका एक शब्द चौह अक्खर जगत वक्खर सोहँ सुहागी गीत, जपे जपावे वाली दो जहानया। सतिजुग तेरी साची रीत, ना कोई जाणे चतुर सुघड़ स्याणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पकड़ उठाए राज राजानया। राज राजानां लए उठाई, प्रभ साचे बणत बणाईआ। चारों कुन्ट पई दुहाई, साध संत कोई दिस ना आईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी छाँईं, दिस ना आए साचा माही, वणज वपारा बणत बणाईआ। हरि पकड़ उठाए फड़ फड़ बांही, लैण ना देवे ठंडीआ छाँईंं, जीव जन्त रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, छब्बी पोह वेख हरि, आपणा भाणा शब्द राणा, आपणे हथ्थ रिहा रखाईआ। साचा भाणा हथ्थ रखाउँणा ए। राजा राणा पकड़ उठाउँणा ए। छब्बी पोह दिवस मनाउँणा ए। काला वेस हरि कराउँणा ए। दर दरवेश आप अख्वाउँणा ए। खुल्हड़े केस आप रखाउँणा ए। दर दरवेश दिस ना आउँणा ए। सोहँ खण्डा आपणे हथ्थ रखाउँणा ए। आप चलाए चण्ड प्रचण्डा, मेट मिटाए शाह सुल्तानां, अन्तिम वंडा पाउँणा ए। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, प्रभ अबिनाशी पाए वंडां, सत्तां दीपां वंड वंडाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रसन कमान उठाउँणा ए। रसन चिल्ला हरि चढ़ाया ए। वेख वखाणे बूरा कक्का बिल्ला, राज राजानां रिहा हरि सुणाया ए। ना कोई दीसे उच्चा टिल्ला, मन्दिर माड़ी रिहा ढाहया ए। गुरमुख साचा सज्जण सुहेला, आप कराए आपणा मेला, गुर साचे आप मिलाया ए। कलिजुग मेट मिटाए
रैण अन्धेरी अन्ध, कवण तीर शब्द इक्क चलाउँदा ए। सति पुरख निरँजण आप आपणी बणत बणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, एका सरन लगाउँदा ए। कलि साचा भेख वटईआ ए। इक्क चलाए साची नईआ ए। भगत जनां प्रभ साचा सज्जण सईआ ए। बेमुखां होए अन्त, अन्त प्रभ डूंघी धार वहईआ ए। ना कोई गुर ना कोई चेला, साध संत ना कोई भार उठईआ ए। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भाणा आप वरतईआ ए। हरि भाणा बलवान, किसे ना जाणया। प्रगट होए वाली दो जहान, लोकमात करे पछाणया। मेट मिटाए जीव शैतान, ना कोई दीसे बेईमानया। मेट मिटाए अंज़ील कुरान, वेद पुराण खाणी बाणी भेव चुकानया। एका झुल्ले शब्द निशान, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिखे लेख लक्ख चुरासी वेख, जोती जामा धरया भेख, वाली दो जहानया। हरि लेखा आप लिखाउँणा। धुर साची कार कमांयदा, राणा संगरूर पकड़ उठाउँणा। शब्द सरूपी धार वहांयदा, शाह पटयांला सोया मात जगाउँणा। शब्द खण्डा सीस लगांयदा, छब्बी पोह दिवस सुहाउँणा। साची वंडा आप वंडांयदा, वाली हिन्द दर द्वार दरस दिखाउँणा। आप आपणा कर्म कमांयदा, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे सच वर, सोहँ झण्डा शब्द डण्डा विच ब्रह्मण्डा एका एक लगाउँणा। सोहँ खण्डा कर त्यार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। करे खेल विच नव खण्डां, दहि दिशा नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बन्न्हे धार। बन्न्हे धार सर्ब सुखदाया। ना कोई जाणे जन्त गंवार, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। चरन कँवल प्रभ साचे कर निमस्कार, साचा लेखा आप सुणाया। सोलां कर तन शृंगार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सोहँ शब्द भण्डार साचा लेख आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे वर, लोकमात उपजाया। कलिजुग मेट मिटाए तीनो ताप्या। सतिजुग सांतक सति वरताए, इक्क जपाए सोहँ सच्चा जाप्या। दूसर कोई रहण ना पाए, सतिजुग होए वड परताप्या। ब्रह्मा ब्रह्म पुरी समाए। निहकलंक जोत मात प्रगटांए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना आपे रिहा रचाए। आपे राज जोग सुल्ताना, आपे बणत बणांयदा। आपे चतर्भुज भगवाना, आपे भेख वटांयदा। आपे शब्द जोत मेहरवाना, आपे पवण स्वास रखांयदा। आपे पंचम तत्त बिध नाना, अट्ठां तत्तां विच समांयदा। चवींआं तत्ता बन्न्हे गाना, पंझीआ मस्तक जोड़ जुड़ांयदा। नौवां दरां इक्क निशाना, लोकमात हरि वखांयदा। दसवें बैठ आप जोत निरँजण करे आपणा कामा, दिस किसे ना आंयदा। आपे राम रहीमा रामा, कृष्ना काहना आप अख्वांयदा। आपे मति बुध देवे साचा चामा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। आपे लक्ख चुरासी करे सुजाना, आपे मारे आप
उपांयदा। आपे जोगी जटा जूट धार साधन संतां करे कामा, आदिन अन्ता भेव कोई ना पांयदा। आपे वज्जे जगत दमामा, वेखे खेल भगत निमाणा, कलिजुग रैण अन्धेरी निहकलंक कलि पाई फेरी, साचा वेला आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख दर, मात आप जगांयदा। गुरमुख साचा मात जगाया, प्रभ साचे दया कमाईआ। आप आपणी सरन लगाया, पूर्ब लहिणा दए दवाईआ। आपे तोड़े हँकारी वज्जा जन्दर, भाग लगाए डूंघी कन्दर, अज्ञान अन्धेर रिहा मिटाईआ। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, हरि वडा शाहो भूपा सति सरूपा सच घर आसण बैठा लाईआ। ना कोई रंग ना कोई रूपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रिहा समाईआ। आपणे रंग समाए, सर्ब समालया। सच्चा नाम मृदंग वजाए, मेट मिटाए कलिजुग तेरी अन्तिम घटा कालीआ। अमृत आत्म साची गंग वहाए, गुरमुख साचा आत्म तीर्थ एका एक नुहाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, जगत कटे भुक्ख नंग, शब्द घोड़े कस तंग, दिवस रैण करे रखवालीआ। नौ दुआरे जाए लँघ, शब्द सरूपी वेख पलँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क दुआरा वेख हरि, करे खेल नर हरि बनवालीआ। कलिजुग जीव जाग, रैण वहाईआ। कलिजुग जीव जाग, माया ममता फिरे हलकाईआ। कलिजुग जीव जाग, ना कोई साक सज्जण सैण दिस आईआ। कलिजुग जीव जाग, पुरख अबिनाशी चरनी लाग, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। कलिजुग जीव जाग, हँस बण काग, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। कलिजुग जीव जाग, धो दुरमति मैल दाग़, प्रभ साचा रिहा धवाईआ। कलिजुग जीव जाग, आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत धार रिहा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राग इक्क सुणाईआ। कलिजुग जीव जाग, वक्त दुहेलया। कलिजुग जीव जाग, भगत सुहेलया। कलिजुग जीव जाग, कर मेलया। कलिजुग जीव जाग, नेत्र वेख गुरू गुर चेलया। कलिजुग जीव जाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी चाढ़्हे तेलया। कलिजुग जीव जाग, कलि दुहाईआ। कलिजुग जीव जाग, वल छल सृष्ट भुलाईआ। कलिजुग जीव जाग, भेख बावन बल, सार कोई ना पाईआ। कलिजुग जीव जाग, पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़े वाग, चारों कुन्ट रिहा भवाईआ। कलिजुग जीव जाग, मिले मेल कन्त सुहाग, आत्म उपजे एका राग, पंज चोर देण दुहाईआ। कलिजुग जीव जाग, वज्जे धुन साचा नाद, शब्द जणाए बोध अगाध, अगाध बोधा आप अख्वाईआ। कलिजुग जीव जाग, प्रभ अबिनाशी माधव माध, दिवस रैण रसन अराध, दु:ख दर्द रहण ना पाईआ। कलिजुग जीव जाग, मिटे जगत वाद विवाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खोल्हे सच दर, आत्म तृष्ना बूझ बुझाईआ। आपे शाह रूस सुल्तान। आपे रूस चीन जपान। आपे
शाह अबनूस कोहिस्तान। जोती जोत सरूप हरि, आपे आपणा भेख कर, वेख विखाए इंग्लिस्तान। आपे आप शाह ईरानी। खेले खेल शब्द दुरानी। चले तीर एका कानी। होए वहीर बेमुहानी। आए सीर हथ्थ ना पाणी। बालक छुट्टे सीर, चारों कुन्ट आए हानी। राज राजानां लथ्थे चीर, साथ छुट्टे हाणीआं हाणी। शेख मसाइक रौंदे पीर फकीर, रहे धीर ना किसे विद्वानी। कोई ना बन्न्हे मात बीड़, कलिजुग अन्तिम आई भीड़, मेट मिटाए शाह अफगानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द ताज सीस हरि एका रक्खे आपणी आणी। शब्द ताज सच्ची सरकार। आप संवारे आपणा काज, मात पताल अकाश ख़बरदार। सोहँ उडे साचा बाज, मेट मिटाए चार यार। करे खेल देस माझ, जोती जोत सरूप हरि, ना कोई पुरख ना कोई नार। शब्द सीस सीस शब्द शब्द नाम दस्तगीर, चारों कुन्ट इक्क जगदीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, बीस इक्कीस खेल अपार। ना कोई कुरान ना कोई हदीस, ना कोई गाए राग छतीस, पुरख अबिनाशी साची कार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, आपे पावे आपणी सार। शब्द ताज सीस टिकाया। सीस ताज जगदीश रखाया। जगदीश आस बीस इक्कीस रखाया। बीस इक्कीस आस गुरमुख रखाया। गुरमुख प्रभास डेरा लाया। मात पताल अकाश हरि हरि हरि जन शब्द स्वास आत्म रास काया मण्डल आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमाया। सोहँ छत्र सीस करतार। सत्तर बहत्तर भगत अधार। चौदां भवन गवण सवण रवण उतरे पार। उनन्जा पवण मिटे अवण कवण खेल मेल नर निरँकार। धार भेख बवन दाता दुष्ट दमन, गोबिन्द इन्द रवि चन्द संग सितार। गोबिन्द सिन्ध शब्द बिन्द नंद चन्द नंद विच संसार। मृगिन्द हिन्द बख्शिंद वड बलकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख अपार। गोबिन्द हरि हरि गोबिन्दा, अचरज रचन रचाईआ। आप बणाए आपणी बिन्दा, पित मात आप अख्वाईआ। वड दाता गुणी गहिंदा, गुणवन्ता गुण ना राईआ। आपे मेटे आपणी चिन्दा, सगल चिन्दा रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निन्दक निन्दया रिहा लगाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुर उपाया। गुर गोबिन्द गोबिन्द जन्म लेखे लाया। बख्शिंद बख्शिंद बख्शिंद कर्म धर्म धर्म कर्म पारब्रह्म ब्रह्म पार विच मात कराया। वरन बरन पुण छाण अठारां सरन इक्क रघुराया। नौ अठारां वसे बाहरा, तीस बतीसा ना गणत गिणाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, काया मन्दिर गुरूद्वार शिवदवाला ठाकर ना कोई मनाया। आपे जोती शब्दी पवणी अमर, आपे हवन गवन विच संसारा, आपे रूप रंग भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, पूर्ब लहिणा वेख हरि, सम्बल नगरी डेरा लाया। सम्बल नगरी वड वडभाग। पुरख अबिनाशी गया जाग। घट घट वासी शब्द वैराग। मदिरा
मासी जगत त्याग। शब्द स्वासी आप बुझाए तृष्ना आग। मानस जन्म करे रहिरासी, हँस बणाए काग। पकड़ उठाए पंडत कांसी, दीपक जोती ना जगे किसे चिराग। चार वरन कराए चरन दासी, मस्तूआणे लाए भाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख धर, जन भगतां बन्न्हे तन शब्द ताग। सम्बल देस रुत्त सुहाई, होए रुत्त बसंता। पुरख अबिनाशी जोत जगाई, साचे घर वज्जी वधाई, मिल्या मेल नारी कन्ता। मिटे रैण अन्धेरी छाही, सतिजुग साचे चन्द चढ़ाई, सोहँ साचा राह वखंता। आपे तारे फड़ फड़ बांही, अन्त विछोड़ा होए नाही, मिल्या मेल पूरन भगवन्ता। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, जन भगतां देवे ठंडीआं छाँई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जगत पछाणे संत असंता। संत असंत वेख संसार, आत्म खोज खुजाईआ। नौ दुआरे कवण यार, कवण दसवें बूझ बुझाईआ। भरमे भुल्ले भरम गंवार, माटी चरमे मन चित लाईआ। दूई द्वैती वरमे आर पार, कुकर्मी कर्म रिहा कमाईआ। गुरमुख विरला जन्मे विच संसार, गुर पूरे साचे सूरे हाज़र हज़ूरे जिस एका ओट रखाईआ। आपे करे कराए निहकरमे, निहकरमा आपणी जोती मेल मिलाईआ। नाम रखाए साचे धर्मे, धर्म निशाना हरि हथ्थ फड़ाईआ। ना मरे ना जन्मे, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द ताज देस माझ आपणे सीस रखाईआ। सम्बल देस लेख लिखाया। गुर गोबिन्दे भेख वटाया। गुणी गहिंदे धरत मात वेख रेख, आपणा संग निभाया। आपे जाणे धारी केस, वेख वखाणे गुर दस्मेस, हरि हरि साची दया कमाया। हरि हरि जोती विच प्रवेश, नर नरायण वेख वखाणे माणक मोती बाल जवानी अल्ल्हड़ वरेस, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणा वेस। समरथ हथ्थ वड्याईआ। करे वेस अनेक, जन भगत दए चतुराईआ। आपे रखे आपणी टेक, जिन आपणा संग रखाईआ। तिस वेखे वेकी वेक, सगला साथ निभाईआ। आपे रहे सदा बिबेक, जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणे घर, जुगा जुगन्तर वेस एक अनेक। हरिभगत ओट हरि रखाईआ। दिवस रैण शब्द चोट, काया नगारे वज्जदी रहे वाहो दाहीआ। साचे शब्द ना आवे तोट, देंदा रहे पुरख सबाईआ। देवे वड्याई विच कोटन कोट, कोटी कोटा जन्म भवाईआ। दुरमति मैल कढ्ढे खोट, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द भण्डारा रखे अतोट, तोट कदे ना आईआ। आप निभाए आपणा संगा, हरि हरि सगला साथया। नाम वजाए शब्द मृदंगा, रघुनाथया। दर दुआरा जिस जन मंगा, देवे दात अकथना काथया। कंचन बंचन बंचन कंचन होण ना देवे भंगा, चढ़े चढ़ाए शब्द सच्चे राथया। कदे ना होवे भुक्खा नंगा, लेखा लिखे मस्तक माथया। चिट्टे अस्व कसे तंगा, पुरीआं लोआं आपे लँघा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा
भेख धर, जन भगतां वेस इक्क कर, आप निभाए दया कमाए आपणा साथया। सुरत सवाणी होई बौरानी, मन चैंचलहारा ए। जूठी झूठी चढ़ी जवानी, पंचम मिल्या मीत मुरारा ए। शब्द ना वज्जा तीर निशानी, ना होए आरा पारा ए। पढ़ पढ़ थक्के वड विद्वानी, ना पावे कोई सारा ए। जोती जोत सरूप हरि, एक अक्खर दस्से साची बाणी, फड़ाए हथ्थ सच्ची कटारा ए। सुरती सोई मन मनुआ जागया। दुरमति मैल ना कोई धोई, लग्गी रहे तृष्ना आज्ञा। आपे आप पुरख निरँजण सोई, सच दुआरे आवे भागया। करनी किरत जो पिच्छे होई, प्रभ धोए आपे दागया। सुरत निमाणी हरि दर रोई, हरि हँस बणाए कागया। मनूए मिले ना पंचम ढोई, प्रभ बन्न्हे शब्दी तागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चुकाए दूजा डर, एका एक सरन सरनाई लागया। मन खेले खेलणहार, नौ दरवाज्जया। सुरती सुरत करे विचार, किरपा कर अपर अपार, दर दुआरे बणी भिखार, गरीब निवाज्जया। जूठा झूठा वणज वपार, पंजां तत्तां किया अधार, वेले अन्तिम पैणी मार, काया काअबा दर दुआबा, ना कोई कराए साचा हाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे शब्द वर, जगत मिटाए झूठा डर, साची तरनी जाणा तर, हरन फरन खुल्हे दर, एका घर वसाए दया कमाए रक्खे लाज्जया। सुरत मन मन सुरत शब्द डोर दर पाईआ। साचा राग सुणना कन्न, पंचम चोर नेड़ ना आईआ। एका बेड़ा लैणा बन्न, अन्ध घोर दए मिटाईआ। भाण्डा भरम लैणा भन्न, दूसर भेव ना कोई रखाईआ। एका मिले नाम धन, ठग्ग चोर ना कोई उठाईआ। साध संत ना देवे कोई डन्न, गुणवन्त दया कमाईआ। जाए चढ़ साचा चन्न, दिवस रैण होए रुशनाईआ। रसना जिह्वा कहे धन्न धन्न, धन्न जणेंदी माईआ। हरिजन आत्म जाए मन्न, चित्तवत्त ना ठगोरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन आसा जगत भरवासा दे शब्द दिलासा, लोकमात पूर कराईआ। काल महांकाल काल अकाला। दीन दयाल सर्ब प्रितपाल, आपे करे मात प्रितपाला। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, फ़ल लगाए काया डाल्हा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सुरत संभाल, शब्द सरूपी चले नाला। लोकमात ना होए कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे इक्क वर, सोहँ सच्चा धन माला। धन ख़जीना काया अन्दर। वड प्रबीना दिसे अन्दर। अमृत आत्म जाम देवे भीन्ना, बज़र कपाटी तोड़े जन्दर। नेड़ ना आयण ताप तीना, भाग लग्गे डूंघी कन्दर। हरिजन सांतक सति सरूपी ठांडा सीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, जिउँ थल जल जल मीना। जल मीना थल हलकाईआ। थल मीना सार ना पाईआ। हरिजन जन हरि आत्म भन्ने हँकारी बीना, एका राग हरि सुणाईआ। पंचां चोरां वक्ख कीना, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। वरन बरन एका दीना, ज़ात पात
भेव मिटाईआ। छब्बी पोह सुभागी महीना, गुरमुख साचा दर्शन पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद सद मेहरवान, अट्ठे पहर नौजवान, बिरध बाल जवान अञाण होए सदा सहाईआ। सिर हथ्थ समरथ, गुरमुखां नत्थ पकड़े आपणे हथ्थ, साध संत दए मथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, आए दर सच्ची सरनाईआ। इक्क चढ़ाए शब्द रथ, मिली वस्त वर अकथ, वेख वखाए थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द मधाणे रिहा मथ, गुरमुख साचे संत जन पार कराए फड़ फड़, शब्द घोड़े चढ़, अन्दरे अन्दर वड़, शब्द सरूपी दोवें बांहीआ। चढ़े घोड़ शब्द सरकार। शब्द जोती जोत निरँकार। प्रभ अबिनाशी पए बौहड़, वेले अन्तिम अन्तिम वार। धुर दरगाही आए दौड़, लेख लिखाए विच संसार। आपे वेखे मिट्ठा कौड़, मन्दिर अन्दर सच द्वार। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, जोत निरँजण ब्राह्मण गौड़, देस वेस अपर अपार। हथ्थ फड़े शब्द हथौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, लक्ख चुरासी जम की फाँसी उतरे पार। पंचम नाता जाए तुट। तीर निराला जाए छुट्ट। ना कोई वेखे ज़ातां पातां, मनमुख जीवां जड़्ह रिहा पुट्ट। जन भगतां देवे अमृत बूंद सवातां एका घुट। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, पंजां चोरां कढ्ढे कुट्ट। आपे तोड़े भरम गढ़्ह। साचे अन्दर जाए वड़। शब्द सरूपी उप्पर चढ़। वेख वखाए किल्हा कोट गढ़्ह। हरिजन पछाणे इक्क लगाए चोट, कढ्ढे खोट ना कोई सीस ना कोई धड़। जोती जोत सरूप हरि, छाणे पुणे विच्चों कोटन कोट दर दुआरे अग्गे खड्ड। तन मन काया मौले, होए रुत्त बसंतीआ। मिले वड्याई उप्पर धवले, प्रभ साची चोग चुगंतीआ। उलटी होए नाभ कँवले, अमृत मेघ हरि वसंतीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए साचे कन्तीआ। जैह कन्ता तैह नार सुहागण। बणे बणता मन भए बैरागण। मिले मेल आदिन अन्ता, गुण गुण गुण सोए जागण। जोती जोत सरूप हरि, देवे वड्याई जीव जन्तां, हँस बणाए कागण। काग हँस शब्द मोती। आत्म जगे जगत भगत जोती। चरन कँवल जन साचा लग्गे, दुरमति मैल जाए धोती। आपे होए पिच्छे अग्गे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ शब्द फड़ाए लोकमात साची सोटी। सोहँ सोटी दए हुलारा। खिच्ची जाए विच संसारा। आप वखाए पार किनारा। नौ दुआरे वसे बाहरा। दस्म दुआरा महल्ल न्यारा। महल्ल अटल उच्च मुनारा। दीपक जोती साची रही बल, बहत्तर नाड़ी कर उज्यारा। जगत तृष्ना रही सड़, मिले मेल पुरख भतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप फड़ाए आपणा लड़, आवण जावण पतित पावण पार किनारा। जगत जोग अपार हरि चलाया। रसना भोग अधार कर्म कमाया। ना होए विजोग संसार धर्म धराया। देवे दरस अमोघ, भरम चुकाया। शब्द चुगाए चोग, मानस जन्म लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणा रंग वखाया। शब्द जोत अपार तन रंगाया। आपे जाणे साची सार, साचा राग कन्न सुणाया। निर्मल जोती दे अधार, निहों नैणां इक्क लगाया। पवण घोड़े हो अस्वार, शब्द जोड़े मेल मिलाया। सति दुआरे आया बाहर, जोत निरँजण भेख वटाया। छेवें वेख सच्ची सरकार, शब्द साचा संग रलाया। पंचम खोल्हे बन्द किवाड़, पवण पवणी हरि समाया। चौथे घर बैठ दातार, लक्ख चुरासी बणत बणाया। लक्ख चुरासी पसर पसार, आप आपणा आप छुपाया। जुगा जुगन्तर साची कार, भेख भेखी धरदा आया। सतिजुग त्रेता द्वापर कर विचार, आप आपणे अंक समाया। कलिजुग काला करया किरत विहार, वेखे खेल हरि रघुराया। निहकलंका लए अवतार, शब्द डंका इक्क रखाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, द्वार बंका इक्क सुहाया। जोत जगाए वासी पुरी घनका, बार अनका अन भाया। आप मिटाए जगत शंका, जोती तनका इक्क लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दर इक्क खुल्हाया। सच दुआरा एक इक्क अकालया। दोए धारां रिहा वेख, सर्ब जीआं करे प्रितपालया। तीजे लोचन रंग वसेख, ना कोई दीसे घटा कालीआ। चौथे घर भगत जन टेक, संत सुहेले सुन समालीआ। पंचम बैठे आप बिबेक, दोवें हथ्थ रक्खे खालीआ। छेवें माया अग्न ना लाए सेक, साचा शब्द करे रखवालीआ। सत्तवें सत्त पुरख निरँजण एक, इक्क अकाल मूर्ति सुरत सबाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां रिहा वेख, मन मति बुध नाल रखाईआ। नावें दर दर करे भेख, जगत तृष्ना मंगे बण सवालीआ। दसवां दर साचा घर गुरमुख विरला नेत्र लोचण लए पेख, जगे जोत इक्क अकालीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेखे परखे फ़ल लग्गा केहड़ी डाल्हीआ। दस्म दुआरा एक हरि वसाया। नावें दर कर कर भेख भरम भुलाया। अठवें अट्ठे नेत्र ब्रह्मा रिहा वेख, जोती जामा भेख वटाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण टेक, शिव शंकर सीस झुकाया। छेवें छप्पर छन्न ना वेख, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द जिथ्थे बहाया। पंचम सभ नूं बैठा रिहा वेख, दिस किसे ना आया। चौथा घर चौथा पद, गुरमुख साचे लए सद, एका राग रिहा सुणाया। तीजे दर मिले वर, नौ अठारां रिद्ध सिद्ध भरमे भरम भुलाया। दूजे दर मिटे डर, बिधना बिध रेखा लेखा दए मिटाया। पहले घर ना जन्मे ना जाए मर, तीर्थ नुहाए साचे सर, गुर पूरे हाज़र हज़ूरे चरनी सीस निवाया। पहला घर अपार, दर दरवाज्जया। दूजे वेख सच्चा दरबार, साजन साज्जया। तीजे कर हरि शृंगार, नेत्र नैण कज्जल पाज्जया। चौथे अमृत भर भण्डार, जन भगतां मारे अवाज्जया। पंचम बैठ सच्ची सरकार, शब्द सुहाए सीस ताज्जया। छेवें घर धुनी धुन्कार, नाद अनाहद वज्जे वाज्जया। सत्तवें निर्मल जोती कर अकार, आप आपणा साजन साज्जया। अठवें उठ उठ वेख विचार, दहि दिशा रिहा भाज्जया। नौवें नौ दर आई हार, कलिजुग
काले कवण रखे लाज्जया। दसवें धर्म शब्द जैकार, पवण उनन्जा छत्र झुलार, बवन्जा अक्खर जगत वक्खर आपे रिहा जणाया। दस्म दुआर जणाई, शब्द घनघोरया। नौ वड़े पंज चोर, मचायण शोरया। अठवें कोई ना पकड़े डोर, चढ़के शब्द घोड़या। सत्तवें सति पुरख अगम्मा ना दीसे कोई होर, आदि अन्त एका बहुड़या। छेवें चुक्के मोर तोर, जूठा झूठा भरमा डेरा रोड़या। पंचम घर साचा दर, शब्द सुहेला नाल देवे तोर, आपे जाणे जाण पछाणे, आप आपणी लोड़या। चौथे घर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क लगाए साचा पौड़या। चौथा घर साचा पौड़ा, जोत निरँजण लाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, जगत नैण दिस ना आया। चिट्टा अस्व शब्द घोड़ा चुक्के पौड़ा, कलिजुग अन्तिम हिस्सा ए वंडाया। धुर दरगाही आया दौड़ा ब्राह्मण गौड़ा, ईसा मूसा विच उनीसा दए मिटाया। भगत जनां तन लग्गी औड़ा, आपे परखे मिट्ठा कौड़ा, बीस इक्कीसा हरि जगदीसा दन्द बतीसा ना कोई सके गाया। इक्क शब्द इक्क हदीसा, एका छत्र सोहे सीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, आपणा खेल खिलाया।