२ मग्घर २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल सालां दी वंड जगत काज
इक्क दस अकादसी, आत्म तन शृंगार। दो दस प्रभ भावसी, करे वेस अपार। त्रै दस प्रभ जावसी, दर दिल्ली दरबार। चार दस प्रभ गावसी, काम कामनी होए ख्वार। पंज दस प्रभ गावसी, चारों कुन्टां दए हुलार। छे दस प्रभ ढावसी, महल्ल अटल अचल्ल उच्च मुनार। सत्त दस प्रभ भावसी, नगर शहर होए उजाड़। अट्ठ दस हरि सुहावसी, रसना गाए रूसा धाड़। नौ दस वक्त सुहावसी, अल्ला राणी काली चुन्नी देवे पाड़। बीस बीस दस दस बीस सुख पावसी, शब्द घोड़ा इक्क अखाड़। बीस इक्कीसा हरि रखावसी, सोहँ सच्चा रखाए लाड़। लक्ख चुरासी आप प्रनावसी, दर दुआरे लेवे वाड़। एका हुक्म हरि सुणावसी, शाह सुल्तानां देवे झाड़। ना कोई बोले हिन्दी उर्दू फारसी, आप चलाए आपणा ताड़। गुरमुख विरले दर दर घर घर हरि हरि साचा तारसी, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप वड वड धाड़ धाड़ धाड़सी। दस एक एका हीआ, प्रभ साचे आप कराया ए। दो दस कलि साचा जिया, गुरमुख विरले पिया पाया ए। त्रै दस लोकमात रखाए साची नीआ, वाली हिन्द रिहा जगाया ए। चार दस साढे तिन्न हथ्थ रखाए नीआ, राजे राणयां हुक्म सुणाया ए। पंज दस किसे दिस ना आए घर घर सींआ, प्रभ आपणा आप भुलाया ए। छे दस लेखा मिटे जन्तां जीआं, राह खहिड़ा दिस ना आया ए। सत्त दस वज्जे तीर कस, चारों कुन्ट होणा भस्स, अग्नी जोती रिहा
लगाया ए। अट्ठ दस अठारां, लेखा चुक्के चार यारां, संग मुहम्मद मूंह छुपाया ए। नौ दस उनी, अल्ला राणी लए चुन्नी, काला वेस दर दरवेश प्रभ अबिनाशी कलिजुग लाहया ए। बीस बीसे चोटी मुन्नी, ना कोई पंडत पाधा दिसे मुस्लिम सुनी, ज़ात पाती भेव मिटाया ए। इक्क इक्कीसे वड गुण गुणी, पंच पंचायणी साची चुणी, पंच ज्ञाना पंच ध्याना पंच निशाना, पंचम पंच रखाया ए। इक्क दस दस इक्क ग्यारां, अकार हरि कराया ए। दो दस शब्द जैकारा, सतारां हाढ़ी तेल चढ़ाया। तिन्न दस दस तिन्न वेख शब्द साची धारा, वाली हिन्द रिहा जगाया। चार दस ख़बरदारा, मारे मार हरि रघुराया। पंज दस नर नारा, ना होए कोई सहाया। छे दस सगल पसारा, आपे मेटणहार हरि अख्वाया। दस सत्त सतारां, ना कोई दीसे मात बहारां, उजाड़ पहाड़ एका धार रखाया। अट्ठ दस अठारां, लाड़ी मौत लए बहारां, लक्ख चुरासी मदिरा मासी धर्म राए फड़ फड़ बाहों आपे रिहा वखाया। नौ दस उनीसा, राज राजानां खाली खीसा, माया राणी वड जरवाणी किसे ना देवे ठंडा पाणी, चारों कुंट सृष्ट दृष्ट इष्ट हलकाईआ। बीस बीसे होए भृष्ट, कलिजुग तेरी औध मिटाईआ। इक्क इक्कीसा होए सृष्ट, जोती जोत सरूप हरि, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत डगमगाईआ। इक्क दस दस इक्क जगत अखाड़या। दो दस दस दो लाया भाग सतारां हाढ़या। दस तिन्न तिन्न दस अस्सू तिन्न सुहाए दिहाड़या। चार दस दस चार धर्म राए आपे ताड़या। पंज दस दस पंज मौत लाड़ी करे शृंगारया। छे दस दस छे नारी खौंत खौंत नारी ना कोई हंढा रिहा। सत्त दस दस सत्त, ना कोई रक्खे किसे पति, मावां पुत्तरां सुरत भुला रिहा। दस अट्ठ अट्ठ दस राज राजानां शाह सुल्तानां नठ्ठ नठ्ठ प्रभ दर किसे ना पा ल्या। नौ दस दस नौ वधाई, एका एक डंक राउ रंक वजाई, होए खेल विच संसारया। बीस बीसे सरन रघुराई, तरनी तरन आप अख्वाई, धरत मात आप वड्आ रिहा। इक्क इक्कीसे होए रुशनाई, जगत जगदीसे मिले वधाई। पीसण पीसे सर्ब लोकाई, साची रचना आप रचा रिहा। सतिगुर सूरा शाह है, सर्ब जीआं दातार। सर्बकला भरपूरा है, वरते विच संसार। ना होए बचन अधूरा है, लेख लिखाया अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। साजण साचा मीत, आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वेखे रीत, दिस किसे ना आंयदा। आपे होए पतित पुनीत, कन्त सुहाग आप अख्वांयदा। आपे साजण साचा मीत, आपे मात पित अख्वांयदा। आपे राज जोग रसना रस भोग शब्द तार संगीत, तार सतारा आप अख्वांयदा। आपे पतित आपे पुनीत आपे सांतक साचा सीत, ठंडी धार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दर दरबान आप अख्वांयदा। दर दरबाना आप अख्वांयदा। जन भगतां सेव कमांयदा। जगत
नैणां दिस ना आंयदा। तीजे लोचन आप रहांयदा। गुरमुख तेरी काया अन्दर साचे मन्दिर आपणी सेजा इक्क विछांयदा। आपे मारे चारों कुन्ट हँकारी जन्दर, मनमुख जीव ना कोई तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जन दर घर एका आप बहांयदा। कर मेला संत प्यारया, रैण सुहञ्जणी रात। साची सेजा कन्त भतारया, मिल्या मेल कमलापात। अज्ञान अन्धेरा सर्ब मिटा रिहा, आप बंधाए आपणा नात। सञ्झ सवेर इक्क रखा रिहा। अट्ठे पहर रहे प्रभात। मेरा तेरा हरि जी चुका रिहा, आपे पिता आपे मात। दरस घनेरा इक्क वखा रिहा। बैठा रहे इक्क इकांत। सच वसेरा इक्क रखा ल्या, अमृत देवे बूंद स्वांत। नेरन नेरा आप अख्वा ल्या, हरि जन वेखे मार झात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चारों वरनां इक्क वर, आपणा आप भुला रिहा। चार वरनां इक्क द्वार, प्रभ साचे मात खुल्हाया ए। देवे शब्द अपर अपार, भरया रहे सदा भण्डार, देवणहार हरि रघुराया ए। गुरमुख साचे संत विचार, पाए डोरी शब्द अपार, खिची आए वारो वार, आपणे रंग समाया ए। आपे कन्त भतारा नार, आपे साजण मीत मुरार, साची सेजा आसण लाया ए। आपे चरन गुर प्यार, आप गुरमुख नाउँ रसन उचार, दोहां धिरां मेल मिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, एका दर खुल्हाया ए। एका दर द्वार हरि खुल्हाया ए। चार वरनां कर प्यार, साचा राह वखाया ए। आपे देवे शब्द अधार, दूसर वथ ना कोई रखाया ए। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा मगरों लाहया ए। नेड़ ना आयण पंचम यार, शब्द डोरी हथ्थ फड़ाया ए। दहि दिशा वेख विचार, साचे मन्दिर डेरा लाया ए। शब्द वजावे साची तार, राग रागणी भेव ना पाया ए। पवण स्वासी होए बाहर, सुन अगम्मी बाहर रखाया ए। जोत निरँजण आपे जम्मी, मात पित ना कोई अख्वाया ए। दस्म दुआरी शब्द सरूपी लाए थम्म्ही, छपर छन्न ना कोई वखाया ए। भरमां भाण्डा रिहा भन्नी, दर दुआरे जो जन आया ए। साचा राग सुणाए कन्नीं, धुर फ़रमाणा लै के आया ए। गुरमुखां बेड़ा जाए बन्न्हीं, आपणे कंध उठाया ए। ना कोई जाणे राज राजान शाह सुल्तान वड धन धनी, गरीब निमाणयां गले लगाया ए। गुरमुख साचे संत दुलारे इक्क सुनेहड़ा हरि जी घल्ले, सोहँ अक्खर जगत वखर आपे आप पढ़ाया ए। आपे आपणा बेड़ा बन्न्हे, बजर कपाटी पाटे पत्थर, पंच पंचायणी लथ्थे सथ्थर, साची दया कमाया ए। नैण वरोले झूठे अथ्थर, अमृत धार ना कोई मुख चुआया ए। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख निरँजण भेख अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा सच महल्लड़ा आसण लाया ए। दर दुआरा एका मल्लड़ा, शब्द रखे साचा भल्लड़ा, तिक्खी धार रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, गुरमुख
सोए रिहा जगाया ए। गुरमुख सोए आप जगाए, आत्म दर खुल्हाया ए। आप आपणा राह वखाए, साचा घर वसाया ए। दूसर किसे दिस ना आए, भरमा जगत भुलाया ए। गुरमुखां हिस्सा इक्क कराए, नौवां बन्द कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल दर, दस्म दुआरी मेल मिलाया ए। मिल्या मेल श्री भगवान, दस्म दुआरया। मिटे आवण जावण विच संसारया। झुल्ले शब्द सच्चा निशान, कर किरपा पार उतारया। आप बिठाए विच बिबाण, शब्द उडाए इक्क उडानया। लोआं पुरीआं करे बाहर, शब्द सिँघासण इक्क वखानया। ल्याए दर सच्चे दरबार, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। लक्ख चुरासी वहिन्दी धार, पुरख अबिनाशी ना किसे पछानया। गुरमुख साचे संत दुलार, मिल्या मेल मीत मुरार, चले चलाए आपणे भाणया। मनमुख रोवण धाहां मार, पुत्तर मावां कर प्यार, ठंडीआं छावां विच संसार, ना देवे कोई किसे पाणीआ। हरिजन तेरी कुड़माईआ। प्रभ साचा सगन मनाईआ। दोहां धिरां वज्जे वधाईआ। दिवस रैण मंगलाचार, फूलन बरखा हरि जी लाईआ। इन्द्र मेघ रिहा बरसाईआ। शंकर शिव कंठ माला इक्क पहनाईआ। मुख उग्घाड़े दिन दिहाड़े रिहा गाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे साचे लाड़े, लोकमात मिले वड्याईआ। फड़ फड़ बाहों घोड़ी चाढ़्हे, शब्द घोड़ा इक्क रखाईआ। साची पुरीआं आपे वाड़े, साची बणत रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल अञ्याण देवे वर, करोड़ तेतीसा पढ़े हदीस, सोहँ अक्खर दे मति रिहा समझाया। करोड़ तेतीसा एह जणाया ए। छोटे बाले एह समझाया ए। पुरख अबिनाशी जामा पाया ए। घनकपुर वासी दया कमाया ए। निहकलंका नाउँ रखाया ए। द्वार बंका इक्क सुहाया ए। बार अनका जोत जगाया ए। एका डंक शब्द वजाया ए। राउ रंकां रिहा सुणाया ए। पुरीआं लोआं रिहा हिलाया ए। इन्द इन्द्रासण फड़ उठाया ए। सच सिँघासण दिस ना आया ए। करोड़ तेतीसा दए दुहाया ए। दन्द बत्तीसा राग ना गाया ए। नारद मुन आप समझाया ए। राग छतीसा जिन सुणाया ए। जूठा झूठा पीसण पीसा, पारब्रह्म ना दर्शन पाया ए। वेखे खेल बीस इक्कीसा, आपे माया आपे छाया ए। दर दुआरे झुल्ले छत्र सीसा, त्रैलोकी नाथ आप अख्वाया ए। कोई ना करे मात रीसा, आप आपणा भेख वटाया ए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंग रंगीला रागन रागा जगत त्यागा शब्द सुहागा गीत एका कन्न सुणाया ए। साचा शब्द सुणाए वड जणाईआ। वेख वखाए थांउँ थांएँ, शब्द तीर इक्क चलाईआ। चारों कुन्ट उडे कांए, शब्द नीर हथ्थ ना आईआ। ना कोई पकड़े किसे बांहे, पीर फ़कीर मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप समझाए दया कमाए दे दे मति आप आपणी गोद उठाईआ। आपणी गोद उठाए, हरि रंग रतया। साचा संग निभाए,
वा ना लगे तत्तया। आप आपणे रंग समाए, देवे धीरज यति जतया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप समझाए दे दे मतया। किशना जगत पसारया, पक्ख पखवाड़ा मात। मात दीसे पासा हारया, ना मिले सच्ची दात। साची दात पुरख अपारया, चरन कँवल सच्चा नात। चरन नाता जन्म अधारया, मिले वस्त इक्क सुगत। सच सुगात बाल अञ्याणया, मिट्टे दुक्खां अन्धेरी रात। आप आपणी दया कमा ल्या, आपे वेखे मार झात। गुरमुख चात्रक तृष्ना अग्न बुझा ल्या, अमृत देवे बूंद स्वांत। अमृत जाम इक्क पिला ल्या, दरस दिखाए इक्क इकांत। इक्क इकांत हरि जन जानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन बंधाए साचा नात। गुरमति गुरसिख सिख्या, गुर दर पूरन पा। मिले नाम वस्त सच भिच्छया, दुरमति मैल गंवा। सदा सहेला पूरन करे इच्छया, साचा मेला लए मिला। मिल्या मेल धुर दरगाही लिख्या, ना सके कोई छुडा। आत्म लाहे दूई द्वैती विखिआ, अमृत आत्म जाम प्या। जगत मिटाए झूठी तृख्या, धीरज सति संतोख धरा। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, भाण्डा भरम दए भना। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन साचा एका दर, आपे करे कराए मात परीखिआ। जगत जगदीसे जोत जगाई, दिस किसे ना आया। बीस इक्कीसे रचन रचाई, कलिजुग करन आया कुड़माई, ईसा मूसा दए दुहाई, धर्म राए दर वज्जी वधाई, अठाई कुंढां कुण्डा खोल्ल्हया। लक्ख चुरासी वेख वखाणे थांउँ थाँईं, पड़दा उहला रहे ना राया। गुरमुख साचे संत सुहेले फड़ फड़ उठाए बांही, शब्द चोला तन पहनाया। सदा सुहेला रखे ठंडीआं छाँई, सोहँ ढोला इक्क सुणाया। दर घर मेला चांईं चांईं, वक्त दुहेला मात चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द भाणा हरि सुल्तानां आपणे हथ्थ रखाया। भाणा हथ्थ करतार, भेद अभेदया। लोकमाती पावे सार, अछल अछेदया। लक्ख चुरासी गई हार, जूठ झूठ वैहन्दी धार, पढ़ पढ़ थक्के वेद कतेब्या। गुरमुख विरला संत दुलार, रसना गाए गुण हरि हरि जेहवया। गुरमुख विरला साची नार, मिले मेल पुरख भतार, एका सेजा ब्रह्म विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म शब्द तीर एक विध्या। पारब्रह्म ब्रह्म मेल पार किनारया। इक्क चलाए साचा धर्म विच संसारया। सतिजुग साचे तेरा कर्म, पुरख अबिनाशी आप विचारया। एका एक रखाए साचा वरन, वरन अवरना लेख लिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग लेख वेख हरि, आप आपणे रंग समा रिहा। आप आपणे रंग समाए, शाह सुल्तानया। भेख मिटाए वाली दो जहानया। रमईआ रामा शब्द दमामा इक्क वजाए, जन भगतां आत्म बन्न्हे साचा गानया। कलिजुग लक्ख चुरासी एका तामा आप बणाए, राए धर्म दर बहानया। ना कोई नगर शहर ग्रामा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, भाणा राणा सुघड़ स्याणा एका एक वखानया। हरि भाणा बलवान, शब्द जणाईआ। शब्द गुर मेहरवान, सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई जिया दान, देवणहार हरि रघुराईआ। हरि रघुराई कर पछाण, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा श्री भगवान, नौं दुआरे दिस ना आईआ। नौ दुआरे जगत दुकान, आत्म तृष्ना फिरे हलकाईआ। आत्म तृष्ना बेईमान, काहना कृष्ना दिस ना आईआ। काहना कृष्ना जोत महान, वेद अथर्बण रिहा चलाईआ। वेद अथर्बण वेख निशान, अल्ला राणी दए दुहाईआ। अल्ला राणी नौजवान, संग मुहम्मद रही जगाईआ। संग मुहम्मद वड बलवान, चार यारां सद रखाईआ। चार यार कर ख्वार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द धार सीस रखाईआ। शब्द धार अपर अपार, चारों कुन्ट वारो वार, मारे मार अपार, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख सुहेले साचे संत लए उभार, शब्द जोती कर प्यार, चरन नाता पुरख बिधाता इक्क बंधाईआ। रूप अगम्मा पावे सार, हड्ड मास नाड़ी चम्मा आप सुहाए दर दरबार, नौ दुआरे बन्द कराईआ। दसवें दरस तरस करतार, अमृत आत्म मेघ देवे बरस, हउमे तृष्ना आत्म मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग लेख वेख हरि, आप आपणे रंग समाईआ। आप आपणे रंग समाए, रंग अनूप्या। लोकमात दिस ना आए, वडा शाहो भूप्या। कलिजुग हिस्सा इक्क वंडाए, अन्ध अन्धेरा अन्ध कूप्या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, हरिजन साचे खोल्ह दर, दरस वखाए सति सरूप्या। सति पुरख सति सरूप सति सतिवादया। वेख वखाणे मानस देही उलटा बृख, शब्द जणाए बोध अगाध्या। जन भगत मिटाए आत्म तृष्ना तृख, शब्द सुहेला एका लाध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, इक्क वजाए शब्द नाद सोहँ साचा नादया। शब्द नाद अपार हरि वजांयदा। चार वरनां एका दाद, पार करांयदा। मेल मिलावे माधव माध, धर्म जैकार विच संसार पहली वार आपे आप वखांयदा। सोलां कर तन शृंगार, गुरमुख साचे कर प्यार, शब्द सिँघासण आप बहांयदा। जोती नूर कर अकार, शब्द गुण भरपूर सच्ची सरकार, शब्द तूर अमृत धार, ठंडी ठार आप वहांयदा। नर नरायण खेल अपार, तीजे नैणा भगत अधार, महल्ल अटल साचे बहिणा, पूर्ब जन्म लहिणा लैणा मिले मेल पुरख भतार। अन्तिम कलिजुग भाणा सहिणा, लक्ख चुरासी वहिण वहिणा, नाता तुट्टे भाई भैणां, ना कोई दीसे साक सज्जण सैणा, गुरमुख रहणा ख़बरदार। गुरमुख शब्द जगाए, जगत गुर जागया। एका चोट तन लगाए, हउमे खोट जाए भागया। कोटन कोट फिरन हलकाए, ना कोई सुणाए अनहद रागया। ना कोई चोली रंग चढ़ाए, शब्द मिले ना साचा ताज्जया। साची डोली कवण उठाए, कलि पड़दा किसे ना काज्जया। साची गोली आप बणाए, जिस जन तेरा साजन साज्जया। कलिजुग तेरा बोली आप व्याहे, तख्तों
लाहे राजन राज्जया। अगम्म अगम्मा भेद अभेदा रिहा खोल्ही, चारों कुंट पए भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, धुर दरगाही जगत मलाही साचा शाहो लोकमात आया भागया। लोकमात प्रधान, भगत भगवानया। धर्म झुलाए इक्क निशान, वाली दो जहानया। सृष्ट सबाई एका आण, खाण पाण आप वखानया। मेट मिटाए बेईमान, ना कोई दीसे जीव शैतान, खाणी बाणी वेद पुराण अंज़ील कुरान पुणया छाणया। ज्ञानी ध्यानी मार ध्यान, पंडत पांधे पुण छाण, मुल्हां शेख़ मुसायक पीर गल पायण झूठी गानीआ। गुरमुख गुरमुख गुरमुख, एका एक पछाण। मैल धोए दुरमति, देवे नाम शब्द बिबाण। आप सुहाए काया रुत्त, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, दीपक जोती जगे महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग रेख वेख हरि, साचा शब्द करे प्रधान। गुर मन्त्र शब्द अपार, भगत जणाईआ। प्रभ साचा बिध जाणे अन्तर, हरि घट में रिहा समाईआ। आप बुझाए लग्गी तन बसंतर, आत्म तीर्थ तट्ट इशनान कराईआ। बणे मात जग साची बणतर, घट घट दर्शन पाईआ। मनमुख विछोड़ा जुगा जुगन्तर, गुरमुखां वक्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक देवे नाम वडी वड्याईआ। हरि शब्द अपार मिटाए रोग संताप्या। हरि शब्द विच संसार, अजपा जाप जप जप मन जाप्या। जगत तृष्ना रोग दए निवार, मेट मिटाए तीनो ताप्या। आत्म खोल्हे बन्द किवाड़, हरिजन जाणे आपन आप्या। नेड़ ना आए पंचम धाड़, होए शब्द वड प्रताप्या। दर घर साचे देवे वाड़, हरि जन थापन साचा थाप्या। आपे होए पिछे अगाड़, सदा सहाई बाप्या। वेखे परखे मिट्ठे कौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, कलिजुग पाप रिहा काप्या। मति मन बुध निरगुण रचन रचाईआ। सरगुण आवे सुध, सुरती सुरत हिलाईआ। सुरती सुरत होवे सुध्ध, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। तन मन अमृत आत्म रस गुध्ध, सीतल धारा ठंडी ठारा अमृत आत्म आप वहाईआ। शब्द घोड़े बहिणा कुद्द, पंच पंचायणी झूठा युद्ध, प्रभ साचा लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत संताप देवे हरि, आप आपणा संग निभाईआ। संगी साथी सगला साथ। हरि रघुनाथी त्रैलोकी नाथ। मस्तक लेखा लिखे माथी, शब्द चढ़ाए साचे राथ। कथना अकथ कथ कथ काथी, आप चलाए आपणी गाथ। लहिणा देणा चुक्के बाकी, आत्म खोल्हे शब्द बोले झूठी ताकी, लहिणा देणा तीजे नैणा शब्द गहणा हाथो हाथ। शब्द भण्डारा एक हरि वरतांयदा। जगत वरतारा एक, एका आपे आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई वेखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे धारे आपणा भेख, भेखाधारी आप अख्वांयदा। दर दुआरे ब्रह्मा विष्न महेष, दर दरवेश सेवा लांयदा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, जोत सरूपी डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, लोकमाती बणत बणांयदा। लोकमात बणत बणाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म उपाया, पारब्रह्म वड वडी वड्याईआ। आप आपणा कर्म कमाया, जीव जन्त ना जाणे राईआ। लक्ख चुरासी विच समाया, वेख वखाणे थांउँ थाईआ। आप दिस किसे ना आया, गुरमुख साचे पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहींआ। जुग सताई भेखाधारी भेख धरदा आया, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम अन्त एका डंक रिहा वजाईआ। एका डंक राउ रंक चार वरन हरि सुणांयदा। हरिजन वड्याई जिउँ भगत जनक, बार अनक दरस दिखांयदा। जोत सरूपी लाए तनक, शब्द सरूपी पकड़ उठांयदा। प्रगट होए वासी पुरी घनक, सच दुआरा नर निरँकारा एका एक वखांयदा। इक्क दुआरा खोल्ह भरम भउ कटयां। पूरा तोल प्रभ तोल, दूई द्वैती मेटे फटयां। गुरमुख आत्म रहे अडोल, भाग लगाए काया मट्टया। एका एक सुणाए वजाए शब्द सच्चा ढोल, सोहँ ताल लग्गे साची सट्टया। दस्म दुआरी पड़दा खोल्ह, नज़री आए हरि हर घट घटयां। माणक मोती लैणे रोल, आत्म सोमा अमृत एका चट्टया। पुरख अबिनाशी वसे कोल, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तटयां। चरन प्रीती घोली घोल, मिले मेल शब्द दलाल, काया मन्दिर साचे अन्दर, चौदां लोक एका हट्टया। जगत जोग प्रभ हथ्थ, जन भगत वड्याईआ। हउमे रोग देवे मथ, चरन प्रीती इक्क वखाईआ। पंजां चोरां पाए नत्थ, काया कीती बैल सबाईआ। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, पंच पंचां दया कमाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, काया अन्दर मन्दिर दर्शन पाईआ। चढ़े चढ़ाए साचे रथ, दर घर साचा धाम सुहाईआ। महिंमा जगत कथना अकथ, लेखे लिख ना कोए लिखाईआ। सर्बकला आपे समरथ, घट घट में रिहा समाईआ। सर्बकला समरथ हरि भगवानया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, वाली दो जहानया। देवे शब्द साची वथ, आत्म जोती ब्रह्म ज्ञानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, सोहँ शब्द जगत भगत निशानया। जगत भगत निशान, हरि झुलांयदा। आपे जाणे जाणी जाण, दूसर कोई भेद ना पांयदा। लक्ख चुरासी पुण छाण, गुरमुख सोए मात उठांयदा। आप बिठाए शब्द बिबाण, उडारी इक्क लगांयदा। लोआं पुरीआं मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख संत सुहेले आपे आप मिलांयदा। मिल्या मेल हरि बनवारी, आत्म ब्रह्म पछानया। जगत जोत इक्क निरँकारी, साचा धर्म जगत निशानया। संत सुहेले आप उठाए वारो वारी, देवे नाम धन धन नाम गुण निधानया। निर्मल जोती कर अकारी, शब्द सुणाए साचा राग नर नरायणा। हउमे हँगता कढ्ढ बिमारी, देवे दरस जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती इक्क ध्यानया। इक्क ध्यान इक्क ज्ञान इक्क बिबाण रखाणा ए। शब्द उडाए जगत उडान, लोआं पुरीआं बाहर रखाणा ए। प्रगट जोत सरूप हरि, आप
आपणे विच समाना ए। सोहँ झुल्ले सच निशान, प्रभ साचे हथ्थ उठाणा ए। ना कोई कोट किल्हा गढ़्ह मकान, साचे मन्दिर आप टिकाणा ए। ना कोई दीसे पंज शैतान, ना कोई हदीसे अंज़ील कुरान, ना गाए बतीसे वेद पुराण, खाणी बाणी भेव छुपाउँणा ए। ना कोई जाणे राज राजान, भरमे भुल्ले शाह सुल्तान, माया पड़दा हरि हरि पाउँणा ए। गुरमुख साचे चतुर सुजान, चरन कँवल हरि इक्क ध्यान, रंगण रंग नाम रंगाउँणा ए। दो जहानी खेल महान, ब्रह्मा शिव होए हैरान, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द दर दरवाजे अन्त पछुताउँणा ए। प्रगट होए हरि मृगिन्द, चारों कुन्ट दीसे निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराउँणा ए। गुरमुख उपजे साची बिन्द, प्रभ सागर सिन्ध धार विहाउँणा ए। संत सुहेले साचे चुण, धुनी नाद उपजाए साची धुन, अनहद साचा राग सुणाउँणा ए। आपे जाणे गुण अवगुण, बज़र कपाटी साची हाटी आप पड़दा लौहणा ए। जगे जोत काया माटी, लेखा लिखे धुर ललाटी, औखी घाटी आप चढ़ाउँणा ए। मिले सरोवर अमृत आत्म तीर्थ ताटी, गुरमुख साचे सच इशनान कराउँणा ए। दुरमति मैल घर साचे काटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दरस दिखाउँणा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड वरवंड वंड आप कराया। काया मन्दिर अन्दर नव खण्ड नौ दुआरे संग रलाया। सुरत सुहागण सदा रंड, साचा कन्त ना कदे हंढाया। गुर शब्द देवे सीतल धार साची ठंड, आप आपणी दया कमाया। गुरमुख पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, रसना रस रसक गुण गाया। गुर पूरा करे आप आपणी वंड, जीव जन्त सार ना पाया। पंचां चोरां देवे दंड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आया। जगत मिटाए भेख पखण्ड, साचा गेड़ा इक्क वखाया। मनूआं खेल करे ब्रह्मण्ड, सुरती सुरत ना पाया। नौ दुआरे जगत विकारे विच वरभण्ड, सृष्ट सबाई फिरे हलकाया। गुर पूरे गुर शब्द हथ्थ फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, पहरेदार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे आत्म दर साचा राह वखाया। मन सुरती सुरत भवाया। गुर पूरा दया कमाया। साचा सूरा सेवा लाया। हाज़र हज़ूरा सर्ब सुखदाया। नौ दुआरे राह हधूरा, साचा राह इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, इक्क विखाए सच दर, नौ दुआरे बन्द कराया। शब्द सुरत शब्द गुर अधार। गुर शब्द सुरत पार। सुरत शब्द हरि करतार। हरि करतार पावे सार। आपे खिच्चे करे विचार। ईड़ा पिंगला ख़बरदार। सुखमन टेडी नाड़ अन्ध अंध्यार। डूंघी गहर ना उतरे पार। सुरती सुरत करे पुकार। कवण दुआरा निरँजण जोत, निर्मल निरवैर करे अकार। लेखा चुक्के वरन गोत, शब्द वजे एका तार। दुरमति मैल झूठी धोत, गुर शब्द करे पार। आपे खोल्हे आपणा सोत, गुर शब्द दरस गुर रूप अनूप सरूप अपर अपार। करे प्रकाश हरि वडा शाहो भूप, राग नाद अनाहद धार। जोती जोत सरूप हरि, सुरत शब्द मेल कर, डूंघी भवर पार कर, दर दुआरा
इक्क अकार करांयदा। सतिगुर शब्द ज्ञान, आत्म बरस्या। पारब्रह्म चरन ध्यान, वड वड करमिआं। जीव जन्त विच जहान, मर मर जंम्मयां। गुरमुख साचा चढ़े शब्द बिबाण, नाता तुट्टे झूठे चंमिआं। काया मुक्के झूठी कान, गर्भवास ना कोई ध्यान, मिले मेल श्री भगवान, मेट मिटाए भरम भरमिआं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आवे जावे खेल रचावे, मात पित किसे ना जंम्मया। शब्द इक्क अकार जोत अकालया। दुजी धार शब्द सवाल्या। तीजी करे रख्वार, चौथी मंगे साची धार, देवणहार दयालया। पंचम पंचम पंच अधार, तोड़े काया गढ़्ह जंजालया। छेवें घर सच्ची सरकार, मंगे मंग बण भिखार, दर साचे होए सवालीआ। पंचम वेखे पंचम यार, वेले अन्तिम पाए सार, फल लगाए काया डालया। चौथे दर सच्चे दरबार, परम पुरख एका जोती साची नार, शब्द वजे साची तालीआ। तीजे दर देवे वर, वेले अन्तिम जाणा तर, आपणा पीठा खा ल्या। दूजी हदीसे रहे ना कोए, साची सोए हरि बनवाल्या। इक्क इकल्ला एका होए, जोत निरँजण सच बलोए, काया बीज साचा बोए, आपे बणे साचा हालीआ। साचा हाली इक्क अख्वाना। शब्द पाली नाम तराना। तीजे वेखे मस्तक थाली, दीपक जोती इक्क जगाना। चौथे चले चाल निराली, आप आपणा भेख वटाना। आपे शाह आप सवाली, पंचम धारा आप वहाना। छेवें करे सर्ब रखवाली, साचा कंडा हथ्थ उठाना। सोहँ मंगे जगत दलाली, जोती जोत सरूप हरि, छेवें छे भाग लगाना। साचा दर इक्क दरवाजा, नज़र किसे ना आया। आपे जाणे गरीब निवाजा, सिफरा गोल साचा ढोल, अनहद आपणा इक्क रखाया। अनहद राग रिहा बोल, छत्ती राग भेव ना पाया। पूरे तोल हरि जी तोल, दोए जोड़ सीस निवाया। अट्ठे पहर करे चोहल, काया आत्म पल्लू अग्गे डाहया। शब्द सरूपी अन्दरे अन्दर बोल, साचा हुक्म सुणाया। सदा सुहेला सद वसे कोल, इक्क इकेला आप अख्वाया। आपे गुर आपे चेल, साचा वर साचे घर गुर गोबिन्दे आप दवाया। कलिजुग अन्तिम चुक्के डर, हरि बख्शिंदे साचा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, जीव जन्तां भेद किसे ना पाया। पंज तत्त प्रधान, पंच समाया। पंचां वेखे मार ध्यान, पंजां नाता आप जुड़ाया। पंचां करे आप पछाण, पुरख बिधाता आप समाया। फड़े शब्द तीर कमान, नाम सच्चा तीर चलाया। जोती जोत सरूप हरि, किल्हा हँकारी तोड़ गढ़्ह, साचे अन्दर आप वड़, साचा राह वखाया। किल्हा गढ़्ह तोड़ हंकारया। नौ दुआरे वेख खड़, काम क्रोध लोभ मोह विकारया। शब्द सरूपी लए फड़, साचा राह इक्क वखा रिहा। वेखे खेल बहत्तर नड़, मास नाड़ी वेख वखा रिहा। साचे घाड़न आपे घड़, घनड़हार धड़ सीस आप धड़, जीअ पिण्ड आप उपा रिहा। पंजा तत्तां नाल लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा शब्द धर, सच रचना आप रचा ल्या। शब्द डोर
हथ्थ करतार, हरि मन्दिर आप रखाया। पंचम बन्न्हे अन्दर बाहर, दिस किसे ना आया। नौ दुआरे बन्द किवाड़, आपे आप कराया। शब्द घोड़े साचे चाढ़्ह, सुरत शब्द लए उठाया। गुर शब्द होए पिछे अगाड़, झूठी धाड़ पर्हे हटाया। पार कराए काया मण्डल डूंघी डल्ल्ह उजाड़ पहाड़ नौ अठारां दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द गुर मेल दर, दुआरे इक्क बहाया। तीजे द्वार हरि बहाया। शब्द रखाए साची टेक, दूसर होर ना कोई जणाया। पहले करे बुध बिबेक, साचा राह हरि वखाया। माया ममता ना लाए सेक, जूठा झूठा खेल कटाया। अन्दर बैठा रिहा वेख, हरिजन साचा राह तकाया। गुर शब्द धारे साचा भेख, वेस शब्दी गुर आप वटाया। मस्तक लेखा लिखे लेख, जोत निरँजण दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, गुरमुख साचे बूझ बुझाया। गुरमुख साचा कर विचार, चरन ध्यान रखाया ए। गुर चरन ध्यान भगत बिबाण, अन्दर मन्दिर इक्क टिकाया ए। इक्क बिबाण शब्द निशान, जीव पिण्ड बाहर कराया ए आप उडाए कर पछाण, सति सवरनी विच रखाया ए। सति सवरनी नौजवान, शब्द साचा कन्त सुहाया ए। साचा कन्त हरि मेहरबान, नाम पल्ला इक्क फड़ाया ए। पल्ला फड़या इक्क रकान, नौ दर झूठ मकान, नाता तुटा भैण भराया ए। जूठा झूठा पीण खाण, जगत भगत निशान एका हरि रखाया ए। तन नगारे वज्जे चोट, दुरमति मैल कढ्ढे खोट, गुरमुख गुरमुख गुरमुख गुर शब्दी मेल मिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, अन्दर मन्दिर जोत धर, शब्द गुर गुर शब्द वेस कर, दर दरवेश आपे आप अख्वाया ए।