१६ मग्घर २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि शाहो शाबास, सर्ब वयापया। सर्ब जीआं सद वसे पास, आपे जाणे आपणा आपया। वेख वखाणे हड्ड नाड़ी मास, जोत निरँजण वड परतापया। अप तेज़ वाए पृथ्वी अकास, काया मण्डल साची रास्या। पवण चलाए विच स्वास, होए सहाई दस दस मास्या। लेखा छोडे गर्भवास, लक्ख चुरासी दुखड़ा नास्या। दर घर साचे किया वास, पारब्रह्म ब्रह्म जोत प्रकाश्या। दिवस रैण ना होए उदास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे शब्द स्वास सवास्या। शब्द स्वासा, धन्न तन हरि शृंगारया। गुर चरन सच भरवासा, मन्नया मन जगत उधारया। नाम फड़ाया साचा कासा, आप बणाया जगत भिखारया। आपे किया अन्दर वासा, साचा मन्दिर आप संवारया। गुणवन्ता पूरन भगवन्ता करे खेल
शाहो शाबासा, साची नगरी जोत इक्ग्री धर्म समग्री एका एक वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग गुरमुख साचे वेख दर, साची क्रिया कर्म करा रिहा। गुरमुख साचा दर दरबार, मिले मेल भगवानया। शब्द जोती इक्क अपार, देवे वाली दो जहानया। करे खेल विच संसार, गुणवन्ता हरि गुण निधानया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साध संत ना किसे पछानया। गुर संगत मंग अपर अपार, सोहँ रस रसन सुहानया। सच सुहेला कन्त भतार, गुरमुख साची सेज हंढानया। पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपार, जोती नूर जगत महानया। सर्बकला भरपूर सच्ची सरकार, जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गानया। वेखे वारो वार, चले चलाए आपणे भाणया। गुर गोबिन्दे तेरी धार, ना कोई जाणे खाणी बाणीआ। सर्ब बख्शिंदे आप दातार, शब्द लग्गे तीर निशानया। आत्म खोल्हे बन्द किवाड़, आपे करे वड मेहरबानया। रचन रचाई पहली हाढ़, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे जोत धर, देवे वड्याई जगत वधाई करोड़ तेतीसा छत्र सीसा आपे रिहा झुलाईआ। करोड़ तेतीसा छत्र झुलार, प्रभ आपणी बणत बणाईआ। गुरमुख साचे कर्म विचार, पूर्ब लहिणा रिहा दवाईआ। बाल अञ्याणे तन शृंगार, सोलां कलीआं हार गुंदाईआ। अमृत बरखे ठंडी धार, साचा झिरना रिहा झिराईआ। पवण उनन्जा छत्र झुलार, दे हुलारा आप झुलाईआ। अवण गवण करे पार, साचा सावण मेघ बरसाईआ। पतित पावन विच संसार, शब्द तेग हथ्थ फड़ाईआ। आपे लाहे आपणा भार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साची सईआ मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे बाल अञ्याणे दे मति रिहा समझाईआ। बाल अञ्याणे जगत दलाल, प्रभ साचा हुक्म सुणांयदा। इक्को मारे शब्द उछाल, पुरी इन्द्र धर्म धाम सुहांयदा। लग्गा फ़ल काया डाल्ह, झूठा चाम लेखे लांयदा। यमराज तुट्टा जाल, धर्मराए फंद कटांयदा। प्रभ अबिनाशी चले नाल नाल, साचा चन्द जगत चढ़ांयदा। पूरी घालन गया घाल, काल महांकाल मुख भवांयदा। जोती जगे साचे मस्तक थाल, लाल गुलाला रंग वखांयदा। अमृत आत्म सुहाया ताल, साची छाल इक्क लगांयदा। नूरी जोत इक्क अकाल, गुरमुख लाल अनमुल्लड़े भाल, दर दुआरे हरि निरँकारे आपे आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर प्यार विच संसार पहली वार कलिजुग तेरी सेज सुहांयदा। कलिजुग तेरी सेज साढे तिन्न हथ्थ। पुरख अबिनाशी मात चलाई, जन भगतां चलाए साचा रथ। अमृत आत्म बरसाए मींह, पंच विकारा रिहा मथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पा हिसे इक्क दुआरा सर्बकला समरथ। कर्म धर्म जग वेख, भरम निवारया। आपे लिखण आया लेख, जोती जामा भेख अपारया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आप दिस किसे ना आ रिहा। कलिजुग मेटण आया रेख, खुल्हड़े केस दर दरवेश अख्वा रिहा। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश,
शिव शंकर सोया आप जगा रिहा। आपे नर दाता नरेश, सुरपति राजा इन्द आपे आप हिला रिहा। प्रगट होए हरि मृगिन्द, गुरमुख साची बिन्द उपजा रिहा। आप मिटाए सगली चिन्द, शब्द सुनेहड़ा इक्क घला रिहा। लोकमाती भगत निन्द, करोड़ तेतीसा हरि समझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे चतुर सुजान मार ध्यान बाल अञ्याण, साची पुरी आप सुहा रिहा। बाल निधाना शब्द निशाना कर त्यार। शब्द निशाना वड मेहरवाना इक्क झुलाए विच संसार, हरि मेहरबान वाली दो जहाना, करे खेल अपर अपार। इक्क उठाए सोहँ सच्चा तीर कमाना, लोआं पुरीआं पावे सार। शब्द उडाए भगत बिबाणा, आपे अन्दर आपे बाहर। मेले मेल हरि भगवाना, साचे मन्दिर गुप्त जाहर। दर दुआरे होया परवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाया बंक द्वार। बंक द्वार हरि सुहाया ए। चार दिवार शब्द धार खेल रचाया ए। चारों कुन्ट शब्द द्वार, प्रेम लगाया गारा ए। गुर गोबिन्दे तेरी धार, आपे रिहा वहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम वेले पावे सारा, वसदा रहे इक्क दुआरा, दूजा दर जगत घर कोई रहण ना पाया ए। जगत दुआरा झूठ मात पसारया। माया राणी फड़या हथ्थ विच ठूठ, वरनी बरनी करे ख्वारया। गुरमुख साचे नौ दुआरे गए रूठ, दस्म दुआरे हरि बहा रिहा। प्रभ अबिनाशी जाए तुठ, साचा हुक्म शब्द सुणा रिहा। आप बन्न्हाए नाम मुट्ठ, शब्द डण्डा हथ्थ उठा रिहा। लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठ, बन्द किवाड़ा हरि ढाह रिहा। जोती जोत सरूप हरि, दस दस दस मास लेखा लिख्त भविख्त जणा रिहा। भगत जणाई आप हरि करांयदा। मिली वड्याई नाम वड प्रताप, साची भिच्छया झोली पांयदा। आपे माई आपे बाप, दिवस रैण रच्छया आप करांयदा। कलिजुग मारे तीनो ताप, लिख्या लेख धुर दरगाही पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। गुर गोबिन्दे जगत जहाना दिसे मिथ्या, छोटे बाले दे मति समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए साचा दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त किसे ना दिस्सया। ना दीसे जगदीसे भेख वटाया। पढ़ पढ़ थक्के राग छतीसे, माया राणी सेव कमाया। कथना कथे दन्द बतीसे, शाह सुल्तान दिस ना आया। एका एक छत्र प्रभ साचे सीसे, दूसर कोई रहण ना पाया। वेखे खेल बीस इक्कीसे, छोटे बाले बचन एह अलाया। पुरी इन्द्र शब्द चले हदीसे, सोहँ अक्खर इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीते सदा अतीते, शब्द सुनेहड़ा एका एक घलाया। शब्द सुनेहड़ा देवे घल्ल, जगत जोग ना जाणया। बैठा रहे सदा अटल, जल थल चले चलाए आपणे भाणया। आप बहाए दया कमाए उच्च महल्ल, दर दुआरा जिन पछानया। आवण जावण मिटया सल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर किया परवानया। सोलां कलीआं सोलां
कल, सोलां शब्द शृंगारया। आपे वसे निहचल धाम अटल, वेखे खेल घड़ी घड़ी पल्ल पल्ल, सोलां मघर दिवस विचारया। आपे वेखे जल थल डूंघी डल, गुरमुख साचे बेड़ा आप बन्हा रिहा। शब्द सुनेहड़ा एका घल, लोकमाती अछल अछल्ल, वल छल जगत भुला ल्या। भाग लगाए काया डल, लक्ख चुरासी मेटे सल, साची बणता आप बणा रिहा। अमृत आत्म वेखे फल, दीपक जोती रही बल, शब्द ताल इक्क वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, पारब्रह्म ब्रह्म मेल कर, अक्खर वक्खर एका एक जन भगत आपे आप सिक्खा रिहा। गुरमुख साचे बाल निधाना, साची सेवा आपे आप लगा रिहा। साची सेवा आप लगाई, प्रभ पूर्ब कर्म विचारया। साधां संतां रिहा जगाई, सिँघ मनजीते एह समझा रिहा। फड़ फड़ बाहों मात उठाई, साचा गीत इक्क सुणा रिहा। वेख वखाणे थांउँ थाँईं पतित पुनीते जोत जगा रिहा। देवण आए ठंडीआं छाँईंं, अचरज रीते मात वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी परखे नीते, गुरदुआरा मन्दिर मसीत ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे मुला काजी शेख़ मुसायक शब्द नाइक एका एक वखा रिहा। सोलां मग्घर जगत वधाई, कलिजुग होई कुड़माईआ। गुरमुख सोए रिहा जगाई, शब्द घोड़ी रिहा चढ़ाईआ। आप उठाए फड़ फड़ बांही, दे मति रिहा समझाईआ। साचा नाउँ पीण खाण, एका तत्त तृख बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला समरथ जगत रखाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। कलिजुग वंड हरि वंडा रिहा। लक्ख चुरासी होणी खण्ड, ना दीसे कोई सहारया। हथ्थ फड़ी चण्ड प्रचण्ड, चारे कुन्टां मारे वारो वारया। मनमुख जीव पायण डण्ड, अन्तिम आए पासा हारया। मेट मिटाए भेख पखण्ड, इक्क चलाए धारना। सत्तां दीपां देवे दंड, गुरमुख विरला पार उतारना। सृष्ट सबाई होई रंड, साचा कन्त विच वरभण्ड, काया ब्रह्मण्ड हरिजन इक्क हंढावणा। आपे वेखे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज विच समावणा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आत्म सेजा शब्द सिँघासण जोत सरूपी डेरा लावणा। कलिजुग औध गई हंढ, वेखे खेल पृथ्वी अकाशन, चारों कुन्ट घेरा पा रिहा। आत्म भरया सर्ब घमंड, मदिरा मासी धर्म राए दर देवे फाँसी, वेले अन्तिम ना कोई छुडा रिहा। गुरमुख विरले मानस जन्म होए रहिरासी, शब्द सवाली गुर चरन प्यासी, गुरमुख काया साची माटी लेखे ला रिहा। इक्क खुल्हाए साची हाटी, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताटी, कलिजुग तेरी औखी घाटी, साढे तिन्न हथ्थ सीआं उच्चा मन्दिर, कोई ना तोड़े वज्जा जन्दर, जम की फाँसी ना कोई कटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे बाल अञ्याणे दर परवाणे, शब्द बिबाणे आप चढ़ा रिहा। खोल्हे हट्ट अपार, नाम अमोल्लया। गुरमुखां देवे कर प्यार, सच भण्डार आपे खोल्ल्हया। आपे ढाहे भरमां वट्ट, बजर कपाटी पड़दा खोल्ल्हया। इक्क वखाए
तीर्थ तट्ट, शब्द नाद अनादी एका बोल्लया। जोत जगाए लट लट, काया मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर आपे फोल्लया। दरस दिखाए घट घट, भाग लगाए काया चोल्लया। बणे हरिभगत वणजारा शब्द अपारा साचे हट्ट, पुरख अबिनाशी पूरे तोल तोल्लया। दुरमति मैल रिहा कट्ट, साचे मन्दिर अन्दर आपे बोल्लया। प्रभ दर लाहा लैण खट्ट, वज्जे नाम मृदंग सच्चा ढोल्लया। रसना रस लैणा चट्ट,, दर दुआरे नावें दिसे गोल्लया। दूई द्वैती मेटे फट्ट, शब्द जैकारा एका बोल्लया। काया माटी जोती लट लट, दरस दिखाए कला सोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले, दर घर साचे होए मेले, इक्क इकेले विच्चों कोटन कोटयां। कोटी कोट आप अख्वांयदा। शब्द नगारे लग्गे चोट, तन माटी ख़ाक छाणदा। हरि जन जन हरि गुर चरन रक्खे ओट, दो जहानी आप जाणदा। मनमुख आलण्हिओ डिगे बोट, कलिजुग ना कोई उठावंदा। माया ममता अजे ना भरी पोट, गुर पीर ना कोई सुरत संभालदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, दिवस रैण साक सज्जण सैण भाई भैण, अंस सरबंस विष्नूं बंस साची अंसा गुरमुख साचे पालदा। गुरमुख साची अंस, हरि रघुराया। काग बणाए हँस, सोहँ साची चोग चुगाया। पंज दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंस, काम कामनी नेड़ ना आया। आपे आप सहँसा सहँस दल कँवल मवल जोती सगली रंग वटाया। वड्याई उप्पर धवल, हरिजन आत्म जाए मवल, बहार बसंत इक्क वखाया। आप उलटाए नाभी कँवल, अमृत अतम मेघ बरसाया। गुरमुख गुरमुख सुरती सुरत अकाल मूर्त रहे बवल, दिवस रैण दर्शन पाया। शब्द नाद अनाहद वजे साची तूरत, कूड़ अडम्बर दिस ना आया। हरि जन जनहरि संत सुहेले आसा मनसा हरि जी पूरत, दूरत नेड़ ना रिहा कोई वखाया। नेड़े दूर ना जाणे कोए। हाज़र हज़ूर गुरमुख पछाणे सोहँ सोए। सर्बकला आपे भरपूर, जाणे भेद दो जहानी दोअँ दोए। एका जोती साचा नूर, हरिजन अवर ना जाणे कोए। वड दाता जोधा सूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मैल दुरमति धोए। सुरत सवाणी जागी, कलि कवण जगाए। सुण सुण थक्की राग रागी, प्रभ साचा कन्त ना पाए। ना कोई वड वडभागी, ना माती बणत बणाए। ना लेखा छुटे ज़ात पाती, पुरख बिधाता नज़र ना आए। ना दीसे जल्वा बाती, ब्रह्म ज्ञान ना कोई हथ्थ फड़ाए। साचे मन्दिर अन्धेरी राती, जोत प्रकाश ना दीपक कोई जगाए। जोती जोत सरूप हरि, कवण दुआरे देवे वर, गुरमुख साचे सहिज सुभाए। सुरत सवाणी सुरत ना पाई, सुरती सुरत भवाया। अकाल मूर्त दिस ना आई, नाद तूरत शब्द नाद ना किसे वजाया। नौ दुआरे वेखे थांउँ थाँईं, आसा मनसा तृष्ना पूरत कोई दिस ना आया। कवण उतारे पार किनारे फड़ फड़ बांही, डूंघी भवर अन्धेरी गुफा त्रैधातां ताला लाया। मनुआ अट्ठे
पहर जगत विकारी भुक्खा, आपे रिहा आप भुलाया। सुरत सवाणी शब्द सरूपी मंगे साची भिखा, गुर पूरा देवे दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे गर्भवास उलटा रुख़ा, दिवस रैण रिहा कुरलाया।
२२ मग्घर २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे नवित्त हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जग जीत जग जीत जग जीत जाप जपानया। मन जीत मन जीत मन जीत, मन आत्म मन्नया। जग जीत जग जीत चरन कँवल सच प्रीत, कलिजुग बेड़ा लाए बन्न्हया। मन जीत मन जीत काया ठंडी सीत, सुणाए राग रागी कन्या। जग जीत जग जीत जग जीत सदा अतीत, मिले नाम वड धन धनया। मन जीत मन जीत मन जीत पुरख अबिनाशी दिसे मीत, ना कोई लगाए मात संन्हिआ। मन जीत जग जीत जग जीत मन जीत काया मन्दिर अन्दर देहुरा सच मसीत, गुरदुआरा गुरमुख साचे एका एक मन्नया। एका मन मनजीत बंधाया। साचा मन जगदीस धराया। लग्गा डन्न पंज तीस गिराया। भाण्डा भरम भन्न, शब्द सीस टिकाया। चढ़या साचा चन्न, बीस इक्कीस सुहाया। बेड़ा आपणा बन्न, जोती जोत सरूप हरि, एका राग गुरमुख लेखा मस्तक भाग सोहँ सो साचा आप सुणाया। सोहँ जन गाए गहर गम्भीर अन्तर अन्तरा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, तन बुझाए लग्गी बसंतरा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए अमृत आत्म मुख चुआए, पार कराए गगन गगनंतरा। भगत वछल आप अख्वाए, फड़ फड़ बाहों पार कराए जुग जुगन्तरा। आत्म मोख मोख रखाए। रोगी सोग दु:ख मिटाए, तृष्ना भुक्ख जगत गंवाए, आप बणाए साची बणतारा। जोती जोत सरूप हरि, मनजीत जगजीत गुरमुख बन्न्हे शब्द प्रीत, इक्क वखाए साचा मन्त्रा। गुर मन्त्र अधीन पंज तत्तया। शब्द रसना चीन। प्रभ दे समझावे मत्तया। जगत विकारा होए अधीन, दस दस चेतन्न सतया। सतया बुध्ध लए छीन, वेखे नाम साचा भत्तया। आपे मज़्हब साचा दीन, आपे वेखे साची वथया। सोहँ शब्द वड प्रबीन, चार वरनां एका रथया। आप चलाए रूसा चीन, साचा मथन आपे मथया। दीन मुहम्मदी मन्ने ईन, रसना कथन साचा कथया। इंग्लिस्तान दे यकीन, वेखे आत्म लाहे सथया। चारों कुन्टा भन्ने हँकारी बीन, पावे डोरी सोहँ नथ्थया। करे अकार लोकतीन, सिवपुरी इन्द्रपुरी तख्त ताज दीसे लथ्थया। गुरमुखां दरे मीन, लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थया। प्रगट होए राम रहीम करीम, बेऐब परवरदिगार हरि निरँकार, शब्द उडारी दरस अपार, शब्द देवे साची गाथया। मेट मिटाए धुँदूकारा, जोत निरँजण कर उज्यारा, साचा शब्द मात प्यारा, चारों कुन्ट जैकारा, चार वरनां इक्क दुआरा, मिले मेल पुरख अपारा, सोहँ देवे साची वथ्थया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखा
देवे नाम वर, मन जीत जग जीत गुर मीत आत्म सगल वसूरा लाथया। सगल वसूरा गया लथ, प्रभ साचे दया कमाया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, उनीं अस्सू आप सुहाया। पंजां चोरां गया मथ, पंचम कत्तक रसना गाईआ। धुर दरगाही साची वथ, गुरमुखां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका इकी कलिजुग इकी कत्तक इकी लक्ख चुरासी वंड वंडाया। लक्ख चुरासी वंडे वंड, हरि साचा वंडण आया। चारों कुन्ट भेख पखण्ड, साचा राह दिस ना आया। खाली वेखे जेरज अंड, भरम भुलाया। वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, वरभण्ड दिस ना आया। इक्क इकल्ला नव नव खण्ड, सत्तां दीपां फेरा पाया। मनमुख सुत्ते दे कर कंड, गुरमुखां रिहा जगाया। जूठे झूठे पायण डण्ड, चौथा दर साचा घर साध संत किसे दिस ना आया। आपे देवे साचा वर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, मग्घर सत्त आत्म वत धीरज यति रक्खे पति, सोहँ साचा बीज बिजाया। चौथे दर चौथे घर चौथे पद गुरमुख साचे आपे सद्द, सोहँ सो दुरमति मैल धो, भगत राग जगत त्याग एका एक जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग लाया। पंचम माण पंचम प्रधाने। पंचम राज जोग मेहरबाने। पंचम मेटे जगत निशाने। पंचम रस रसना भोग, सोहँ सो रसन वखाणे। आदि अन्त ना होए विजोग, आत्म ब्रह्म ब्रह्म आत्म शब्द डोरी बन्न्हे गाने। हरि बिन अवर ना जाणे को, गुणवन्ता हरि गुण निधाने। शक्ती भुगती दो जहाने दिसे खो, करे खेल विच जहाने। साध संत रहे रो, पंचम उठया हरि बलवाने। जोती जोत सरूप हरि, छिछम वार हो त्यार, लोकमात मात झात तेई मग्घर आप झुलाए शब्द निशाने। शब्द निशाना जाए झुल्ल। हरिभगत सुहेला जग अकेला, गुरमुखां कलि पाए मुल्ल। लक्ख चुरासी वक्त दुहेला, कोई ना तोले पूरे तोल। नौ दुआरे झूठा मेला, जूठा झूठा बीज रहे बो। भगत जनां गुर आपे चेला, अमृत आत्म रिहा चो। अचरज खेल कलिजुग खेला, वक्त सुहाए नौ पोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छेवें घर छेवें दर, छेवीं वार कर विचार, देवे धार सोहँ सो। नौ पोह नौ द्वार कर ख्वार गुरमुख जगाईआ। आत्म भरे शब्द भण्डार, हरि दातार सर्ब सहार आप अख्वाईआ। पंचां मारे तेज़ कटार, पहली वारे दर दुआरे बाहर कढाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, शब्द शृंगार आत्म सेजा आसण लाईआ। रूप अगम्म अगम्म अपार, पारब्रह्म ब्रह्म कर विचार, साचा लेखा रिहा चुकाईआ। शब्द विचोला विच संसार, सोहँ ढोला नर निरँकार, आप आपणा रिहा सुणाईआ। पंझी पोह दिवस विचार, नौ सत्त प्रभ बन्न्हे धार, शब्द तत्त अपर अपार, बहत्तर नाड़ी उब्बल रत, मनमुख जीव होए गंवार। गुरमुख रक्खे आत्म यति शब्द सरूपी पहरेदार। पंज प्यारे दे समझाए मति, मात रहण ख़बरदार। शब्द चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही निरँकार। दरस दिखाए
हरि समरथ, फड़ फड़ बांहों लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचां देवे एका वर, शब्द जैकारा विच संसार। पंचां देवे मति वक्त सुहावणा। आपे रक्खे मात पत, जग जगावणा। शब्द संतोख धीरज यति, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत वेला अमृत फल एका एक खवावणा। पंझी पोह पंच प्यार। पंचम करे हरि निरँकार। हरिजन साचा दर घर तरे, पाए दरस अगम्म अपार। आवे जावे ना जन्मे मरे, लक्ख चुरासी उतरे पार। इक्क वखाए सच घरे, शब्द घोड़ा जोती जोड़ा एका एक दर द्वार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तक इक्का शब्द सरूपी बन्न्हे सीस जगदीस दस्तार। दस्तार दस्तार दस्तार, गुरमुखां सीस टिकाईआ। करतार करतार करतार, बीस इक्कीसा खेल रचाईआ। दो दो धार, आप आपणी रिहा कराईआ। आपे वसे विचकार, दोहां दिस ना आईआ। ब्रह्म ज्ञानी विद्वानी जग दोहानी सुरती सुरत आप विचार, सार ना पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां जगत स्यासत देवे भेव ना राईआ। माया सुत्ता सेजा बाशक, सहँसर मुख उठाईआ। जूठ झूठ एका तख्त ताशक, दिवस रैण फुंकारा लाईआ। सृष्ट सबाई साचा आशक, आत्म जोती एका रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जगत याचक भगत भण्डारी आपे आप अख्वाईआ।