पुस्तकालयभाग ५

पहली पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि वड बली बलवान, भगत करम्मया। अट्ठे पहर नौजवान, ना मरे ना कदे जंम्मया। शब्द रखे तीर कमान, आप हिलाए गगन पताली थम्म्हया। लोआं पुरीआं एका आण, आपे घड़े आपे भंनया। इक्क झुलाए शब्द निशान, राज राजानां देवे डंनया। चारों कुन्टां मार ध्यान, लक्ख चुरासी वेखे आत्म अन्न्हया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, एका राग सुणाए कन्या। नौ दुआरे बीआबान, दसवें जोती इक्क रखन्नया। हरिजन साचे कर पछाण, जगत चढ़ाए साचे चंनया। सोहँ देवे पीण खाण, अन्दरे अन्दर आत्म मन्नया। धर्म बिठाए इक्क बिबाण, धर्म राए ना देवे डंनया। दरगाह साची सच मकान, आप बहाए दया कमाए, हरिजन साचे बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लोकमाती मेहरबान देवे जिया दान नाम निधान, ना लाए कोई सन्न्हया। नाम निधान गुणवन्त गुरमुख जाणया। ना कोई जाणे साध संत, माया भुल्ले भरम भुलानया। कलिजुग वेला आया अन्त, मगर लग्गे पंज शैतानया। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, देवे दरस दर महानया। आप बणाए साची बणत, दर घर साचा इक्क वखानया। जोती जगत जगे अग्नी भगत भगवन्त, एका

रंग साचा संग, दर दुआरा साचा माणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, पकड़ उठाए राजा राणा, शाह सुल्तानया। करे कराए दर दर घर घर ख्वारया। राज राजानां शाह सुल्तान, वेखे बंक द्वारया। प्रगट होए वाली दो जहान, शब्द डंक इक्क वजा रिहा। पारब्रह्म ब्रह्म पार कर पछान, राउ रंक इक्क वखा रिहा। साचा धर्म जीव जन्त जगत जहान, एका एक अंक आप सिक्खा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणा रंग वटा रिहा। आप आपणा रंग वटाए, दिस किसे ना आया। गुरमुख साचे संग समाया। शब्द घोड़े तंग कसाया। सत्तवें घर आसण लाया। जोत सरूपी डगमगाए, आपणा आप रिहा उपाया। गुरमुख साचे हँस कग बणाए, सोहँ अक्खर एका वक्खर जगत पढ़ाया। पकड़ उठाए रोड़्ही सक्खर, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाया। आपे पाड़े बजर कपाटी पत्थर, पंचां सथ्थर दए विछाया। आप वरोले नेत्र अत्थर, दस्म दुआरी संपट लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणे रंग समाया। आप आपणे रंग समाए, भेव कोई ना पांयदा। गुरमुख साचे संत जगाए, सति सरूपी दरस दिखांयदा। जोत जगत जग बणत बणाए, वड शाहो भूपी आप अख्वांयदा। महिंमा अगणत गणी ना जाए, अनूप अनूपा हरि समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणे रंग समांयदा। हरि हरि रंग अमोल, भेव ना राया। गुरमुखां पड़दे रिहा खोल्ह, आत्म दरस दिखाया। शब्द वजाए साचा ढोल, नाद अनाद अनाहद साचा रंग समाया। दिवस रैण सद वसे कोल, दूई द्वैती पड़दा लाहया। काया मन्दिर करे चोहल, काया मन्दिर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण रूप सति सरूप दिस ना आया। निशअक्खर वक्खर रिहा बोल, परा पसंती सार ना राया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणे रंग समाया। आपणे रंग समाए, आप रंग राता ए। गुरमुख साचे मात जगाए, देवे नाम सच्ची सुगाता ए। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, ना कोई वेखे ज़ातां पातां ए। अन्तिम जम का फाह कटाए, धर्म राए ना पुच्छे वाता ए। दरगाह साची साचे धाम बहाए, आपे पिता आपे माता ए। एका एक जन भगत टेक सोहँ साचा जाप जपाए, दरस दिखाए इक्क इकांता ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, साचे रंग रंग राता ए। दूजे दर ना गया मंगण, आप आपणा संग निभाया। जन भगतां कटे भुक्ख नंगन, शब्द कंगण तन पहनाया। शब्द सरूपी वेखे जंगण, नौ खण्ड पृथ्वी बन्न्हे तन्दन, लक्ख चुरासी होई भंगण, गुर पीर साध कोई रहण ना पाया। वजे नाम मृदंगन, साचा डंक रिहा वजाया। जन भगतां रखाए आपणे अंगण, आप आपणी गोद उठाया। चिट्टे अस्व कसे तंगन, शब्द पलाणा

उप्पर पाया। सोहँ चाढ़्हे साची रंगण, ओंकारा देस सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, आप आपणे रंग समाया। हरि हरि रंग चलूल, खेल अगम्मड़ा। लक्ख चुरासी गई भूल, माया राणी पल्ले दमड़ा। शब्द सिँघासण हरि बिराजे, ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई भाई भैण अंमड़ा। आपे आप कन्त कन्तुहल, सच दुआरा एका मल्लड़ा। गुरमुख साचे मात उपजाए साचे फूल, लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा। शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल अगम्म अगम्मड़ा। पुरख अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी खेल रचाया ए। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्मड़ा, मात पित ना कोई अख्वाया ए। पल्ले रक्खे ना कोई पैसा धेला दंमड़ा, सृष्ट सबाई डोरी हथ्थ रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेख रेख हरि, बीस बारां बारा बीस बीस बतीस राग छतीस बीस इक्कीस देवे सर्ब मिटाया ए। एका एक इक्क अकाला ए। इक्क अकाला उच्चा दिसे दीन दयाला ए। लोआं पुरीआं पए तरथला, करे खेल काल महांकाला ए। चौथे जुग होया अन्धू, ना कोई मिले रखवाला ए। जगत तृष्ना माया झूठा धन्दू, गल पया मोह जंज़ाला ए। गल पापां भार उठाया कंधू, फ़ल ना लागा किसे डाल्हा ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख वेख हरि, करे खेल जगत दलाला ए। एका एक तख्त बिराज्जया। शब्द वज्जे साचा ताल, राग अनहद साचा वाज्जया। अमृत सर सरोवर इक्क उछाल, जन भगतां रक्खे लाज्जया। लाल अनमुल्लड़ा एका भाल, लोकमात कराए साचा काज्जया, जगत अवल्लड़ी चली चाल, जोत जगाए देस माज्झया। साची घालण रिहा घाल, दीपक जोती मस्तक साचे थाल, जोत निरँजण मारे अवाज्या। साध संत होए बेहाल, गुर पीर ना कोई निभे नाल, ना कोई दीसे मक्का काअबा, ना कोई हाजन हाज्जया। प्रगट होया हक्क ज़नाबा, वेख वखाणे दो दो आबा, धुर दरगाही सच नवाबा, लेखा कढ्ढे बाकीआ। चरन घोड़े दे रकाबा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, रहण ना देवे कोई आकीआ। लोकमात ना कोई आकी, हरि सच्चा शाह सुल्ताना ए। लक्ख चुरासी कढ्ढे बाकी, जोत सरूपी पहरे बाणा ए। कोई ना दीसे बन्दा ख़ाकी, ना कोई गाए राग तराना ए। औलीए पीर गौंस कुतब ना कोई दीसे पाकन पाकी, जूठा झूठा मिटे निशाना ए। अमृत जाम ना कोई प्याए बण बण साकी, एका भुल्लया हरि भगवाना ए। दस्म दुआरे कोई ना खोल्हे बन्द ताकी, नौ दुआरे अन्ध अंध्याना ए। भगत जनां हरि देवे एका झाकी, साचा मन्दिर आप सुहाना ए। सोहँ शब्द चढ़ाए साचे राकी, वाग आपणे हथ्थ रखाणा ए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, गुरमुख अन्तिम वेख हरि, शब्द बन्न्हे हथ्थीं गाना ए। शब्द बन्न्हे डोर नाम निरंकारया। कलिजुग

अन्ध अन्धघोर, नाता तुट्टा पंचम यारया। दिवस रैण ना पायण शोर, तीर छुट्टे एका वारया। आप चुकाए मोर तोर, दूसर होर ना कोई वखा रिहा। ना कोई दीसे मढ़ी गोर, शब्द घोड़ा सर्ब मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणा रंग वटा रिहा। सुरत शब्द ज्ञाना, जिस जन पाया। वेखे कर ध्याना, दर दुआरा कवण वखाया। कवण उडाए विच बिबाणा, कवण दिशा राहे पाया। कवण दीसे विच मकाना, दिवस रैण रिहा तकाया। साचा देवे पीण खाणा, सच सुनेहड़ा रिहा घलाया। आपे होए जाणी जाणा, दिस किसे ना आया। नौ दुआरे बीआबान सुंञ मसाणा, दसवां दर साचा घर गुरमुख विरला चढ़े सूरा, जिस गुर पूरा वड दाता सूरा नज़री आया। पंजां चोरां करे चूरा चूरा, साचा राह ना होए कदे हदूरा, सुखमन नाड़ी पिछे अगाड़ी, आपे करे शब्द वाड़ी, गुर चेला आप अख्वाया। ना कोई दीसे मुच्छ दाढ़ी, केसा धारी नर निरँकारी साचे घर नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां पुच्छे सच घर, जिस जन खुल्हा बन्द दर, साचा बचन दए अल्हाया। उठ उठ बल धारे, जिस पाया पुरख अगम्म। मिल्या मेल कन्त भतारे, लेखे लग्गे काया चम्म। सच सुलक्खणी सोभावन्ती नारे, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां पुच्छे सच घर, नौंवे करे बन्द दुआरे। नौ दुआरे तज, दस्म वखाईआ। शब्द सिँघासण बैहणा सज, दया कमाईआ। आपणा पड़दा लैणा कज्ज, मानस देही अन्तिम पाईआ। साचा ताल रिहा वज्ज, रागी नादी सुणन ना पाईआ। मुख गुर गुरमुख रक्खे लज्ज, ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। जगत तृष्ना देवे तज, अमृत आत्म पीवे रज्ज, आवण जावण गेड़ कटाईआ। एका एक कराए आपणा हज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा दरस दिखाईआ। कलिजुग जीव जाग प्रभ ठग्गण आया, भेखी भेख वटाया ए। कलिजुग जीव जाग प्रभ ठग्गण आया, गुरमुख साचे लए जगाया ए। कलिजुग जीव जाग प्रभ ठग्गण आया, बेमुख भाण्डे काचे रिहा भन्नाया ए। कलिजुग जीव जाग प्रभ ठग्गण आया, एका रंग वखाए साचो साचा सोहँ साचा रंग चढ़ाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस कर, काला रंग वटाया ए। सति पुरख अपार, सति सतिवादया। आपे जाणे आपणी धार, शब्द बिबाणा बोध अगाध्या। जीव जन्त ना पाए सार, पारब्रह्म पुरख अपार, जोत सरूपी कर अकार, सच दुआरा एका लाध्या। निरगुण रूप अगम्म अपार, लोआं पुरीआं पाए सार, गगन पताला आपे बाध्या। जोत निरँजण कर अकार, लक्ख चुरासी पसर पसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख कर, वेखे खेल अनाद अनादया। सच घर सुल्तान, जोत प्रकाशया। ना कोई दीसे होर निशान, साचा मण्डल साची रास्सया। आपे वेखे मार ध्यान, लाल गुलाला दीन दयाला जोती गोती सद अबिनास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, साचे धाम आपे वसे पुरख अबिनास्सया। साचा धाम आप सुहाया। लाल गुलाला रंग चढ़ाया। आपे जाणे आपणी चाला, शब्द रंगीला पलँघ डहाया। सति सरूपी दए दुशाला, बिन रंग रूपी दिस ना आया। आप बणाए दया कमाए ओंकारा सच्ची धर्मसाला, छेवें दर साचे घर चरन छुहाया। छेवें घर अकार, जोती मिली वधाईआ। जोती रूप अपर अपार, कंचन वेस वटाईआ। देस ओंकारा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, आप आपणी बणत बणाईआ। आप आपणी बणत बणाए, साचा खेल रचाया ए। सति पुरख निरँजण छेवें घर लए वर, जोती डेरा लाया ए। जोती मिले साचा वर, आपे देवे किरपा कर, शब्द अगाधा दए प्रगटाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा मार्ग लाधा रसना गाए ना कोई स्वादा, दिस किसे ना आया ए। जोती शब्द हरि उपाया, गुर चेला इक्क बणाया। छेवें घर होए मेला, सुन्न अगम्म विच समाया। ना मरया ना पया जम्म, ना कोई पवण स्वासी लए दम, आप आपणा रंग वटाया। पीली धार जोत निरँकार, सुन्न अगम्मो आई पार, साचा मण्डल वेख वखाया। दस्म दुआरी कर प्यारी, जोत निरँकारी पहली वारी, चिट्टी चादर कर कर आदर, जोत प्रकाश इक्क अकाश चिट्टा बाणा तन छुहाया। चिट्टी धारी दस्म दुआरी जोत निरँकारी, जन भगतां करे सांझा देश, नरेश इक्क सुहाया। ना कोई गणपति गणेश, ना कोई शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष, करोड़ तेतीसा दिस ना आया। ना कोई दीसे धारी केस, मूंड मुंडाया भेव ना राया। जोत निरँजण इक्क आदेस, आप आपणा रंग वटाया। आपे दाता वड मृगेश, नीली धार हो अस्वार, दस्म दुआरी बाहर आया अजप्पा जाप वेखे जाप, तीनो मारे जगत ताप, पुन्न पाप कोई रहण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह रिहा वखाया। साचा राह आप वखाए। नीलम नीला दया कमाए। सूहा रंग इक्क चढ़ाए। कर वेस त्रैकुटी देस, आप आपणा रंग वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर आपे आप वेख वखाणे काली धार। हिरदे कँवल कर उज्यार। जगत अभ्यासी वेख विचार। जगत उदासी दए निवार। शब्द स्वासी लए विचार। किसे हथ्थ ना आए पंडत कांशी, वेद क्तेबां रहे विचार। गुरमुखां लाहे जगत उदासी, देवे शब्द नाम अपार। गुर शब्द जन्म रहि रासी, रसना गाए पंचम वार। निर्मल जोत मात प्रकाशी, जोत सरूपी घनकपुर वासी, चौदां दस चार चार दस तिन्न तेरां काया मट साचे हट शब्द सुणाए इक्क शलोक, ना कोई सके रोक। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, काया तन शब्द नगारे लाए इक्क चोट। शब्द लग्गे चोट तन नगारया। काया कढ्ढे झूठा खोट, माया मोह चुका रिहा। प्रेम प्याले अमृत भरे पेट, दुरमति हरे करे पार किनारया। गुरमुख विरला तरे विच्चों कोटी कोट, जिस जन

देवे चरन प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, अवण गवण त्रै भवण सुरती सागर सुरत बवन सुरंग रंग अंग संग सूरा सरबंग कटे भुक्ख नंग वज्जे ढोल मृदंग, काया तन साची दया कमाईआ। शब्द रंगीला चढ़े रंग, नाम डोर बन्न्हे मन्न, आप आपणा संग निभाईआ। भाण्डा भरम देवे भन्न, इक्क सुणाए राग कन्न, हउमे चिन्ता दए मिटाईआ। दरस दिखाए आत्म अन्न्ह, दया कमाए घर सच वखाए ना कोई छप्परी ना कोई छन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग राता पुरख बिधाता गुरमुखां रक्खे उत्तम ज़ाता। शब्द अधारी कर प्यार, इक्क वखाए शब्द सार, सुरत तन प्रीत। गुरमुख नार कर विचार, चरन कँवल उप्पर धवल, दिवस रैण ठंडी सीत। पारब्रह्म प्रभ पाए सार, जोत निरँजण कर अकार, आपे जाणे आपणी रीत। मानस देही ना आए हार, लेखा चुक्के नौ द्वार, दसवें अमृत ठंडी धार, काया करे पतित पुनीत। साचा मेला मीत मुरार। इक्क अकेला दर दरबार। शब्द चढ़ाए साचा तेला, गुरमुख सुलक्खनी साची नार। सोहँ पाए साची वेला नाम सति अपर अपार। आपे गुर आपे चेला, अचरज खेल कलिजुग खेला, जोत सरूपी कर अकार। दोहां धिरां घर साचे मेला, पवण शब्दी पसर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे गुण गुणी गुणवन्ता जीआं जन्तां मीत मुरार। बत्ती दन्द भेड़ जगत भेड़या। साचा शब्द करे निबेड़या। काया नगर आपे वेखे खुल्हा वेहड़या। साचा गेड़ा आपे गेड़या। गुरमुखां आत्म गंढ्ढी आपे उधेड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुखां लाए इक्क उखेड़या। मनमुख जगत गंवार दए दुहाईआ। गुरमुखां आत्म करे प्यार, ख़ुशी मनाईआ। मनमुख रोवे धाहां मार, साचा राह दिस ना आईआ। गुरमुख क्रिया कर्म विचार, प्रभ साची दया कमाईआ। मनमुख आत्म अन्ध अंध्यार, दीपक जोत ना कोई जगाईआ। गुरमुखां मिल्या मेला मीत मुरार, आत्म सेजा आप विछाईआ। मनमुख जूए बाजी हार, मानस देही मात गंवाईआ। गुरमुखां मेला अपर अपार, साची रंगण रंग चढ़ाईआ। दर घर साचा इक्क दरबार, ज्ञान गोझ भेव वखाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, दे मति रिहा समझाईआ। शब्द कराए तन शृंगार, पंजां तत्तां तन छुहाईआ। सोहँ पहने तेज कटार, शब्द गात्रे हरि पाईआ। अट्ठे पहर पहरेदार, तीर्थ यात्रा इक्क कराईआ। नेड़ ना आयण पंजे यार, साचा शस्त्र रिहा चलाईआ। देवणहार सर्ब संसार, लहिणेदार आप अख्वाईआ। हरिजन मंगे बण भिखार, आत्म झोली रिहा भराईआ। मन ममता देवे मार, तामस तृष्ना दए मिटाईआ। सुरती शब्द कर प्यार, नौ दुआरे बाहर कढाईआ। जोत निरँजण कर पसार, दीप उज्यार इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर साचा साकी, दिवस रैण करे राखी, साची नगरी धाम सुहाईआ।

तन मन माटी दीसे छार। काया हाटी शब्द वपार। दुरमति मैल जाए काटी, एका एक चरन प्यार। साचा लाहा प्रभ दर खाटी, हउमे हँगता रोग निवार। आप चढ़ाए औखी घाटी, दरस दिखाए अगम्म अपार। साची मध अमृत रस आत्म घर एका चाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम अपर अपार। अपर अपार हरि का नाउँ। होए सहाई सभनी थांउँ। काया नगर साचे गराउँ। निर्मल जोत होए उजागर, गुर पूरा पकड़ उठाए बाहों। जगत वणजारा होए सुदागर, एका वेखे अगम्म अथाहो। बैठा दीसे इक्क इकागर, हँस बणाए जो जन कांउँ। जोती नूर रती रत्नागर, निउँ निउँ सद्द लागे पाओ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आलस तामस जगत निन्दरा वेख वखाणे थांउँ थांउँ। आत्म तामस मन हँकार। शब्द गुर गुर शब्द गुरू गुर ना पाए सार। लेखा लिख्या कवण जाणे धुर, पंच पंचायणी होए ख्वार। गुरमुख विरले चरन प्रीती गई जुड़ कलिजुग बेड़ा लावे पार। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, अट्ठां तत्तां भेव निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल विच संसार। वेखे खेल खेलणहारा। जूठा झूठा जगत मेल, पारब्रह्म ना किसे विचारा। गुरमुखां होए सज्जण सुहेल, आत्म धर्म कलि विचारा। धर्म राए दी कटे जेल्ह, लक्ख चुरासी उतरे पारा। आपे वसे रंग नवेल, जीव जन्त ना पाए सारा। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त अन्त गुर मन्त्र, तन लगाए जगत बसंतर, चारों कुन्ट धुँदूकारा। शब्द बसंतर लगे तन। जिया जन्त जुगा जुगन्तर, आपे आप देवे डन्न। हरि जन बणाए साची बणतर, रसना गाए धन्न धन्न। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका राग सुणाए कन्न। शब्द सुणाए राग कन्न हदीस्सया। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, ना कोई गाए दन्द बतीस्सया। मन मनुआ जाए मन्न, शब्द ताज साचे सीस्सया। एका देवे नाम सच्चा माल धन, ना कोई करे कराए मात रीस्सया। धर्म राए ना देवे डन्न, होए सहाई बीस इकीस्सया। सृष्ट सबाई होई खंन, करे कराए आप जगदीस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, ना कोई पढ़ाए जगत हदीस्सया। देवे शब्द अपार, सर्ब जणाईआ। सभ घट रिहा पसार, भेव ना राईआ। गुर मंत संत भगवन्त रहे विचार, आदि अन्त रिहा बणत बणाईआ। गुणवन्ता हरि हरि गुणवन्त, साचा कन्त दिस किसे ना आईआ। सोहँ शब्द सुणाए सुहागी छंत, सतिजुग साची बणत बणाईआ। आपे जिह्वा मणीआ मंत, कौस्तक मणी मस्तक थेवा लाईआ। काया रंगण रंग बसंत, लाल फुलवाड़ी आप वखाईआ। महिंमा जगत भगत अगणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रिहा बणत बणाईआ। मन नाचे नौ द्वारया। सुरती सुरत ना जाणे सच्चो सच्चे, भेख पखण्डा विच संसारया। मानस देही भाण्डे काचे, घड़े भन्ने भन्नणहारया। पंज चोर दर साचे नाचे,

ना दीसे कोई सहारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुण अवगुण निरगुण सरगुण दोवें रिहा विचारया। निरगुण धार अपार, दिस ना आया। सरगुण पसर पसार, खेल रचाया। दोहां मेल अपार, बणत बणाया। निरगुण गुर कर अकार, जोत सरूपी रंग वटाया। सरगुण शब्द भरे भण्डार, साची धारा रिहा वहाया। आपे वसे हो हो बाहर, दूसर दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाया। गुर साखी मेहरवान शब्द विचोल्लया। अट्ठे पहर रहे मेहरवान, दिवस रैण रहे गोल्लया। जिस जन देवे जिया दान, शब्द सुणाए साचा ढोल्लया। दर दुआरे होए परवान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, मारे तीर शब्द निशानया। पार कराए काया चोल्लया। इक्क बिठाए शब्द बिबाण, पुरीआं लोआं इक्क उडान, पार कराए कला सोल्लया। चतुर्भुज श्री भगवान, भेव गुझ शब्द निशान, चार भुज ना दीसे विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेख वखाणे राज राजानया। मन रोगी रोग वधाया। जीव जन्त होए विजोगी, धुर संजोगी नज़र ना आया। आपे जगत रस रिहा भोगी, अमृत आत्म रस ना कोई मुख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउमे रोग चिन्ता दुःख, जगत तृष्ना आत्म भुक्ख, मात गर्भ उलटा रुख़, आवण जावण पतित पावन भेखाधारी बण बण बावन, दर दरवेश आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मन सुरती रिहा चलाया। तृष्ना अग्न लग्गी, मन रहे सदा वैरागया। अट्ठे पहर अन्दरे अन्दर, · ना

सोया ना जागया। काया जोती मूल ना जगी, ना हँस बणया कागया। मन मति होए रास गुरू गुरमती · कर
वास काया मण्डल आपे जोती जातया। शब्द वैरागी चित गुरमुख लाया। जगत तृष्ना इक्क त्यागी, गुर चरन सीस झुकाया।
आपे धोए काया दाग़ी, साल उनीसे जो कमाया। आत्म सोई जगत ना जागी, भरमी भरमां अन्दर लाया। सुरती होई ना
मात सुहागी, कन्त संत ना किसे मिलाया। ना कोई मिल्या सच्चा वागी, साचा राह ना किसे विखाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द देवे वर, दूजी तृष्ना दए मिटाया। एका इष्ट दृष्ट कर विचार। जगत विकारा
होए भृष्ट, सोहँ शब्द तन शृंगार। मिले वड्याई धवल सृष्ट, शब्द स्वामी इक्क अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, शब्द देवे सिपासलार। बण भिखारी भिख हरि दर मंगया। साचा लेखा रिहा लिख, लोकमात ना सन्गया।
लोइण तीजे लैणा वेख, कवण भुक्खा कवण नम्गया। हरिजन वेखे आत्म तृष्ना तृख, शब्द भण्डार वड संसार हरि दर
मंगया। साचा लेखा रिहा लिख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निमाणे देवे वर, होए सहाई अंग
संग संग अन्गया। मांग मांग मांग जो जन मंगण आया। आत्म रहे तरंग, प्रभ रंगण आया। निरगुण वरते स्वांग, जूठा

झूठा ठूठा भन्न वखाया। आत्म चढ़ाए साची कांग, नाम गंग हरि वहावण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, एका देवे शब्द वर, आप आपणे अंगण रखण आया। मन मति बुध तन कर विचार। दिवस रैण पंचां युद्ध, अट्ठे पहर रहे कुद्द, ना कोई जाणे नर नार। आपे छाछ विरोले पाणी दुध्ध, साचा मक्खण रिहा नितार। सुरती मन मन सुरती दोवें करे सुध्ध, गुर पूरा होवे पहरेदार। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, सदा सुहेला इक्क इकेला मीत मुरार।