पुस्तकालयभाग ५

पहली पोह २०१२ बिक्रमी संत कृपाल सिँघ जी दिल्ली वालयां नूं शब्द भेज्जया गया

संत कृपाल कवण दलाल, जगत मलाहीआ। कवण मारे शब्द उछाल, काया मस्तक साचे थाल, जोती कवण जगाईआ। कवण सवण स्वासी पवण अवण गवण लईए भाल, कवण चाल रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी किस दर अमृत मेघ बरसे सवण, सावण साचा रूप वटाईआ। कवण भेखाधारी बाला बवण, भूप रूप आप अख्वाईआ। कवण जोती तेज चमके दमन, दामन आपणा हथ्थ फड़ाईआ। कवण होए कामनी कामन, काम वन्त कवण अख्वाईआ। कवण सरूर तामनी तामन, तामस तृष्ना दए मिटाईआ। कवण संभाले जामनी जामन, जग मेला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, घर साचे रिहा जगाईआ। शब्द सुनेहड़ा आए दर, सुरती शब्द जगाउँणी। राज राजानां वेखे घर, दरगाही धुर इक्क सुनाउँणी। अमृत आत्म साचे सर, एका छाल लवाउँणी। शब्द भण्डारे साचे भर, निदया चिन्दया दूर कराउँणी। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे शब्द वर, इक्क रत इक्क मति इक्क तत्त जगत भगत एका एक रखाउँणी। दर विचोला भगत द्वार। शब्द खोल्हा सोहँ बोला विच संसार। काया चोला झूठा डोला वेख विचार। जोती जोत सरूप हरि, शब्द देवे इक्क वर, मिले मेल मीत मुरार। शब्द सुनेहड़ा हरि घलाए, पूर्ब कर विचार। जगत झेड़ा आप चुकाए, वाली हिन्द कराए ख़बरदार। जगत बेड़ा बन्न वखाए, आप सुहाए बंक द्वार। भगत भबीखण तन जगाए, जोती जोत अपर अपार। नाम रखशीर इक्क अख्वाए, तपी तपीश्र सेवादर। मुन मुनीश्र भरम गंवाए, जगत जुगीशर चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, आप आपणी जाणे सार। शब्द सुनेहड़ा रक्खणा याद। प्रभ अबिनाशी देवे दाद। गऊ गरीब निमाणयां सुणे सुणाए आप फरयाद। वेख वखाणे राजे राणयां, मिले मेल राजिन्दरा प्रसाद। अस्सू तिन्न दिवस वखाणया, सोहँ वज्जे साचा नाद। आपे जाणे आपणा भाणया। शब्द जणाए बोध अगाध, साध संत ना किसे पछानया। गुर पीर ना देवे कोई दाद, तट्ट ब्यासा

आपे माणया। जन हरि रसना रिहा अराध, विच प्रभासे डेरा सुघड़ स्याणया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, दर हरि हरि दर साचा लैणा लाध। अस्सू तिन्न आए चल दर दिल्ली दरबार। दिन लँघाए गिण गिण, शब्द सरूपी मिले मेल, वेख वखाए चार यार। साचा हरि आपे जाणे भिन्न भिन्न, जोत प्रगटाए घड़ी घड़ी पल पल, शब्द सरूपी मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुहेले देवे वर, वेख वखाणे जमन किनार। जन्म किनारा लहिंदी लहर। कलिजुग अन्तिम वरते कहर। ना कोई दीसे नगर खेड़ा शहर। काया माटी झूठा चामा, एका एक गवर गहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, भेव चुकाए दया कमाए सम्मत वीह सौ तेरां चौदां पन्दरां सोलां सतारां अठारां आदि तमाम। साल उनीसे जग जुदाई। जगत जगदीसे होई कुड़माई। बीस बीसे वज्जी वधाई। इक्कीस इक्कीसे छत्र झुलाई। जोती जोत सरूप हरि, संत कृपाल हो दयाल राजिन्दर इन्द्र प्रसाद साची देवे शब्द दाद, मिले मेल इक्क रघुराई। सतिगुर साचा साख्यात, सखी सरवर दीन। अमृत प्याए आबे हयात, वड दाता हरि प्रबीन। एका बैठा रहे इकांत, भगत सुहेला सदा अधीन। अट्ठे पहर रहे प्रभात, एका धारा एका एक खाण पीण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे जगत वर, ठांडा करे सीन। हरि शब्द भण्डार जगत सवाया। हरि शब्द भण्डार सृष्ट सबाया। हरि शब्द भण्डार, देवणहार सर्ब अख्वाया। हरि शब्द भण्डार, गुर पूरा विच समाया। हरि शब्द भण्डार आप वरोले अट्ठ सट्ठ तीर्थ नीर, सर्ब थाँईं होए सहाया। हरि शब्द भण्डार आपे आप बणे वरतार, लोकमाती पुरख बिधाती साची सेवा रिहा कमाया। साची सेवा आप कमाए हरि साचा मेहरवाना ए। करोड़ तेतीसा रिहा जगाए, सुरपति राजा इन्द होए हैराना ए। शिव शंकर पकड़ उठाए, बाशक तशका गल लटकाए, ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उठाए, प्रगट होए श्री भगवाना ए। नारद मुन राग छतीसा गाए, सुरस्सती मात सुणाना ए। अंज़ील कुरानां वेद पुराणां, खाणी बाणी खेल जहाना साची रचना रिहा रचाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लोआं पुरीआं रिहा हिलाना ए। लोआं पुरीआं मार ध्यान, प्रभ साचे जोत जगाईआ। ब्रह्मे देवे ब्रह्म ज्ञान, चारे मुख रिहा ध्याईआ। अन्तिम मिटे जगत निशान, कलिजुग काला भेस वटाईआ। शिव शंकर बैठा शब्द बिबाण, चारे कुन्टां रिहा तकाईआ। कवण झुले मात निशान, जगत जगदीसा रिहा झुलाईआ। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, करोड़ तेतीसा दए दुहाईआ। पूरी इन्द होए वैरान, बीस इक्कीसा भेव ना राईआ। वेखे खेल दो जहान, वरभण्डी भंडी पाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी झूठ दुकान, सत्तां दीपां मेट मिटाईआ। सत्तां दीपां गुण निधान, नौवां खण्डां रिहा हिलाईआ। नौवां खण्डां बेईमान, चण्ड प्रचण्डा रिहा लगाईआ। नर हरि बली बलवान, सत्तां दीपां वंड वंडाईआ।

अट्ठे पहर नौजवान, जोती जामा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रिहा समाईआ। ब्रह्मे वेद विचार वक्त विचारना। कोई ना पाए प्रभ अबिनाशी तेरा भेद, किसे दिस ना आए जगत क्तेब, ना कोई पावे सारना। आपे होए अछल अछेद, बोध अगाधा भेद अभेद, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लोआं पुरीआं बन्न्हे धारना। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, सदा सद रसना गायण इन्द इन्द्रासण होए ख्वार, शब्द सिँघासण दए तजाया। करोड़ तेतीसा दर भिखार, मंगे मंग अपर अपार, प्रभ साचा झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लिख्या लेख आदि अन्त आपे वेख रिहा मिटाया। शिव शंकर दए दुहाई, कलिजुग कलिजुग कालया। लक्ख चुरासी मस्तक शाही, वेले अन्त कढ्ढे दवाल्या। शब्द सरूपी पाए फाही, सोहँ जोड़ा इक्क रखा ल्या। ना कोई उठाए फड़ फड़ बांही, शब्द घोड़ा रिहा लिताड़या। ना कोई देवे ठंडीआं छाँई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा हुक्म सुणा रिहा। साचा भाणा हरि करतार। ब्रह्मा ब्रह्म करे विचार। कलिजुग काला होया धर्म, जूठ झूठ पसार। सतिजुग साचे देवे जरम, मिले वर विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप सुहाए एका एक बंक द्वार। एका एक बंक द्वारया। पुरख अबिनाशी जोत धर, आप सुहाए एका एक बंक द्वार, करे खेल विच संसारया। ब्रह्मा शिव देवे वर, दोए जोड़ करे निमस्कारया। सुरपति राजा इन्द रिहा झरि, किरपा कर हरि गिरधारया। आपणी करनी रिहा कर, वरभण्डी जोत जगा रिहा। शब्द तरनी रिहा तर, काया सुरत ना कोई बाल अटका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, नौ खण्ड पृथ्वी वंड वंडा रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी वंडे वंड, अचरज खेल रचाईआ। सत्तां दीपां देवे दंड, साची बणत रिहा बणाईआ। सृष्ट सबाई होई अन्ध, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भज सेत्ज ना दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार खेल रचाईआ। कलिजुग काल कूड़ कुड़यारा, काला मुख कराया ए। चारों कुन्ट पैणी मारा, माया ममता मोह वधाया ए। अन्तिम वेले देवे झाड़ा, जूठा झूठा भार बंधाया ए। ना कोई दीसे मीत मुरारा, खाली ठूठा नाम रखाया ए। पंजां तत्तां कर प्यारा, रंग अनूठा दर घर साचे मूल ना भाया ए। लक्ख चुरासी करे कराए चट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म राए हुक्म सुणाया ए। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लक्ख चुरासी दए मिटाए। अन्त खपाए, कलिजुग दर दर घर घर कोई दिस ना आए। शब्द स्वासी लए बचाए, नौ खण्ड पृथ्वी करे हर, साचे हिसे रिहा वंडाए। आपे वेखे वेख वखाणे, दिस किसे ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, नौ खण्ड पृथ्वी वेख हरि, सत्तां दीपां पुरख निरँजण साची रचना आप रचाए। सत्त समुन्दर सत्त सागरा, काया गहर गम्भीर। काया माटी हाटी साची गागरा, नौ खण्ड पिण्ड सरीर। जोती निर्मल रूप उजागरा, अमृत आत्म साचा नीर। गुरमुख विरला मात सुदागरा, प्रभ कढ्ढे हउमे पीड़। निर्मल कर्म होए उजागरा, अमृत आत्म साचा नीर, पुरख अबिनाशी बन्न्हे बीड़। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, भेख वखाणे दयाल बाग़ गुर आगरा। दयाल बाग़ गुर जाणा जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। पंजां तत्तां लग्गी आग, कोई ना पकड़े अन्तिम वाग, माया धोए ना कोई दाग़, साचा हुक्म सुणांयदा। इक्क भुलाया साचा राग, शब्द ना गाया रसना स्वाद, ना मिल्या मेल माधव माध, पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत निरँजण शब्द सिँघासण आत्म सेजा कन्त कन्तूला ना कोए बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, जोत सरूपी दूल्हो दूल्हा, दूर नेड़े ना कोई रखांयदा। दूर नेड़े ना नेड़े दूर। अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर। सो पुरख निरँजण सदा भरपूर। नेत्र पाए नाम अंजन, राग सुणाए साची तूर। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, कौस्तक मणी साची धूढ़। भरम भाण्डे मात भज्जण, सृष्ट सबाई जाणे कूड़ो कूड़। शब्द ताल साचे वज्जण, मिले मेल प्रभ साचे सज्जण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सरूपी पाए जूड़। साची आस गुर चरन द्वार। चरन दास जन बणे भिखार। सर्ब गुणतास दस्से हक्क, नाम अक्खर इक्क अकार। पंचां बेड़ा देवे बन्न्ह, सोलां करे तन शृंगार। चौदां हट्टां चढ़े चन्न, चौदां लोकां कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक्क वखाए जगत धार। जगत धार हरि वखाउँणी। गुर पीर ना दीसे गद्दी धार, साची सार आपे पाउँणी। सर्ब मिटाए मुहम्मदी यार चार। शब्द उडार इक्क लगाउँणी। नौ दुआरे वसे बाहर, काल कूट इक्क रखाउँणी। दहि दिशा पाए हिसा सर्बकल आप प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, प्रगट होए साची जोत बिन वरन गोत त्रैलोक बलोए, जीव जन्त ना जाणे कोए, भगत भगवन्ता हाज़र हज़ूर। काया मन्दिर चार द्वार। चौथे जुग वेख विचार। सिँघ गुर चरन चरन सिँघ शब्द चोग साची चुग, वेले अन्तिम उतरे पार। सोहँ शब्द साचा जोग, तट्ट ब्यासा आर पार। दिवस रैण ना रहे सोग, जोती नूर दरस अमोघ करे कराए इक्क जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क कराए वणज वपार। वणज वपारा इक्क हरि कराउँणा। मन्दिर मसीत वेख गुरुदुआरा, साचा शब्द डंक वजाउँणा। गुर पीर साध संत तीजे लोचन रहे वेख, साचा डंक राउ रंक इक्क वखाउँणा। वेख वखाणे औलीए पीर शेख़, दस्तगीर शाह हकीर कोई रहण ना पाउँणा। कलिजुग तेरी मिटदी रेख, जोती जामा धरया भेख, शाह सुल्तानां आप जगाउँणा। आपे होए धारी केस,

जोत सरूपी दस दस्मेस, शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष नर नरेश आप अख्वाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग काला वेस कर, काले तन छुहाउँणा। कलिजुग काला वेस तन कराउँणा ए। पुरख अबिनाशी बण दरवेश, कोई ना चले किसे पेश, राज राजानां आप सुनाउँणा ए। आपे नर आपे नरेश, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई साचा माही धुर दरगाही एका राह वखाउँणा। काला सूसा तन छुहाए, छबी पोह दिवस विचारया। ईसा मूसा दए मिटाए, ना कोई जाणे जीव गंवारया। शब्द हदीसा इक्क पढ़ाए, अंज़ील कुरानां पैणी मारया। सोहँ तिक्खा तीर रखाए, लुट्टी जाए दिन दिहाड़या। जगत जगदीस दया कमाए, बीस इक्कीस खेल रचाए, विच उनीसा पए दुहाए, साल अठारवें ना कोई छुडाए, ना कोई दीसे टट्टू भाड़या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अन्दरे अन्दर साचे मन्दिर, मेट मिटाए गोरख मच्छन्दर उच्चे टिल्ले आसण लाए, ना कोई धूंणी धूंआँ धुखा रिहा। कलिजुग धूंआँ धार जगत अन्धेरया। सतिजुग साचा करे विचार, प्रभ अबिनाशी पाए फेरया। मिले जन्म विच संसार, मनमुखां ढाहे भरम ढेरया। कलिजुग रोवे धाहां मार, जूठा झूठा लाए इक्क उखेड़या। धर्म राए होए त्यार, धरत मात खुल्हा वेहड़या। लाड़ी मौत करे शृंगार, जीआं जन्तां छिड़या झेड़या। चित्रगुप्त बणे लिखार, अन्तिम लेखा रिहा निबेड़या। जम्म राज अद्धविचकार, लक्ख चुरासी देवे गेड़या। शब्द धार सच्ची सरकार, सोहँ वज्जे काया नगर खेड़या। नौ दुआरे बन्द किवाड़, दसवें गुरमुख पाए फेरया। तत्ती वा ना लग्गे हाढ़, करे शब्द सच निबेड़या। कलिजुग दए दुहाई, अन्त कुरलानया। सतिजुग साचे मिले वड्याई विच जहानया। धरत मात मिली वधाई, पूत सपूता एका जंम्मया। कलिजुग काला भेख वटाई, बेमुख जीवां देवे डंनया। सतिजुग साची सेव कमाई, गुरमुख चढ़ाए साचे चंनया। धरत मात ख़ुशी मनाई, कलिजुग अन्तिम अन्त पुरख अबिनाशी बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई आप रखाए, जूठी झूठी हेठ माया छप्पर छन्नया। जूठी झूठी माया छप्परी छाया। जाणे वड वड सेठ, वेले अन्तिम भन्ने कौड़े रेठ, ना सके कोई बचाया। वरते कहर सवा पहर महीने जेठ, शब्द हलूणे रिहा जगाया। कोई ना रक्खे साया हेठ, जगत जगदीसे शब्द तीर इक्क चलाया। जोती जामा धरया भेख, कलिजुग रेख वेख गुरमुख सोए रिहा जगाया। गुरमुख सोया जाग हरि जगांयदा। कलिजुग माया धो दाग़, प्रभ साचा आप धवांयदा। तन मन्दिर साचा राग, रागन रागी आप अख्वांयदा। काया माटी लग्गे भाग, भगत भगवन्ता आप जगांयदा। आत्म जोती जगे चिराग, साचा दीपक आप जगांयदा। माणक मोती सोहँ ताग, साची जोड़ी आप जुड़ांयदा। मन विरकती भए वैराग, सुरती शब्द आप भवांयदा। सुरत शब्द शब्द सुरत मेल मिलाए हँस बणाए काग, साची चोग नाम

चुगांयदा। आप बुझाए तृष्ना आग, राग अनादा जगत सुहागी इक्क सुणांयदा। गुर चरन धूढ़ मजन साचा माघ, गुरमुखां एह समझांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, हउमे हँगता रोग गवांयदा। मिले मेल कन्त सुहाग, तृष्ना भुक्ख जगत गवांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नाग, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे नाम वर, शब्द घोड़ा जोती जोड़ा आपे मेल मिलांयदा। शब्द घोड़ा हरि दातार। धुरदरगाही आया दौड़ा, सोलां कलां तन शृंगार। वेख वखाणे मिट्ठा कौड़ा, अक्खर वक्खर पसर पसार। आपे होए ब्राह्मण गौड़ा, गौड़ ब्राह्मण पार किनार। सम्बल नगरी साचा देस बौहड़ा, गुर गोबिन्दा भेख अपार। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, दस दस गिरां देस मझार। चिट्टा अस्व चुक्के पौड़ा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुग जुग रेख वेख हरि, भेख पखण्डा दए निवार। कलिजुग भेख पखण्ड नौ द्वारया। साधां संतां आत्म रंड, भरया तन मन हंकारया। शब्द सरूपी देवे दंड, देवे दर सच्चा द्वारया। खाणी जेरज अंड जीउ पिण्ड ब्रह्मण्ड, साची खोज खुजा रिहा। नौवां खण्डां खण्ड खण्ड, शब्द चले चण्ड प्रचण्ड, तिक्खी धारा आप रखा रिहा। मनमुखां वढ्ढे कंड, ना कोई किसे छुडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख सोए मात जगा रिहा। गुर पूरे फड़ना लड़। काया मन्दिर अन्दर जाणा वड़। आपे तोड़े वजा हँकारी जन्दर, दर दुआरे अग्गे खड़्ह। आसा तृष्ना भौंदी बन्दर, कोए ना सके पौड़ी चढ़। आप सुहाए साचा धाम मन्दिर, वेख वखाणे काया किल्हा कोट गढ़्ह। गुरमुख साचे बाहों फड़, आप बन्हाए आपणे लड़। काया कोट गढ़्ह आप विचारया। साचा मन्दिर अन्दरे अन्दर गुरमुख साचे जाणा चढ़, वेखे खेल अपारया। आपे घाड़न रिहा घड़, वेख वखाणे धुँदूकारया। एका अक्खर जगत वक्खर साचा शब्द लैणा पढ़, भरमां कंध ढाहे चार दिवारया। जगे जोत बहत्तर नड़, जगत तृष्ना जाए हड़, मिटे लोभ मोह हंकारया। पुरख अबिनाशी दर द्वार अग्गे खड़, आप फड़ाए आपणा लड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, साचा राह वखा रिहा। सच सिँघासण बहिणा चढ़, भाणा सहिणा लग्गे जड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे करे पार उतारया। दस्म दुआरी वेख महल्ल अटलया। ना कोई दीसे चार दिवारा, ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल्लया। ना कोई दीसे चन्द सितार, गगन मण्डल वड बल बल्लया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे नाम वर इक्क दुआरा गुरमुख साचे मल्लया। आत्म वजी वधाईआ। किसे हथ्थ ना आए जंगल जूह जल थल फिरे लुकाईआ। दूई द्वैती ना मिटे थल निर्मल जोत ना जाए बल, अज्ञान अन्धेर ना कोई मिटाईआ। वेखे खेल आप प्रबल, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे बूझ बुझाईआ। गुरमुख मिल्या सहिज सुभाई, आत्म वज्जी

वधाईआ। होए सहाई सभनीं थाँईं, ख़ुशी ग़मी ना कोई रखाईआ। पार कराए फड़ फड़ बांही, पिता अम्मी आप अख्वाईआ। जोत निरँजण कदे ना मरे कदे ना जम्मी, आवण जावण पतित पावन आपणी खेल रचाईआ। सतिजुग साचे देवे थम्मी, सोहँ साचा नाउँ रखाईआ। करे खेल अगम्म अगम्मी, अगम्मड़ी कार कराईआ। वेख वखाणे हड मास नाड़ नाड़ी चमड़ी, दमड़ी मुल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, सोए रिहा मात जगाईआ। चरन कँवल गुर ध्यान जिस लगाया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी मार ध्यान, नाड़ नाड़ी वेख वखाया। गुरमुख विरले आत्म ब्रह्म ज्ञान, शब्द सुनेहड़ा रिहा सुणाया। बाल नदाना जीव जहानां रोगां सोगां पाया घाण, तन पीड़ा पीड़ भराया। आपे वेखे पवण मसाण, अन्दर मन्दिर अन्ध अंध्यान, हड्डी रीड़ा दु:ख वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग चिन्त मिटाया। सागर में सागर · कवण गहर गम्भीर। काया गागर मल भरे, कवण दुआरे आत्म नीर। कवण

दुआरे हरि शब्द सुदागर जन वरे, भगत रत्नागर हरि हरे, कवण दुआरे कढ्ढे पीड़। दोहां आत्म कौण वरे, कवण चोटी चढ़े अखीर। कवण सेजा पग धरे, कवण पहने बस्त्र चीर। कवण नेजा हथ्थ फड़े बिरहों विछोड़ा जाए चीर। जोती जोत सरूप हरि, नौ दुआरे वेख हरि, खोल्ह बन्द किवाड़ ना कोई सीस ना कोई धड़, पंचां लाई बैठा जड़्ह, बहत्तर अन्दर बैठा वड़, ना कोई शाह ना फ़कीर। शाह फ़कीर कवण कंगाल। कवण हकीर जगत दलाल। कवण अमीर तन बस्त्र माल। कवण पीड़ लग्गे काया डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे शब्द वर, कवण दुआरे चुक्के डर, आप आपणी बन्न्हे बीड़। घाड़न घड़े कवण घड़याल। कवण शब्द तन वज्जे ताल। कवण फ़ल लग्गे काया डाल्ह। कवण अमृत आत्म वेखे साचा ताल। गुरमुख साचा कवण दुआरे मारे छाल। पुरख अबिनाशी पावे सारे, भीतर भीतर खेल न्यारे, आपे होए भगत जगत दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी चाल। शब्द गुर साख्यात, गुर गुर साचा नाउँ। गुरमुख साचा पारज़ात, दर घर साचे पाए थांउँ। हरि हरि नाउँ जगत दात, देवे अगम्म अथाहो। पारब्रह्म ब्रह्म उत्तम ज़ात, हरि हँस बणाए काउँ। चरन कँवल कँवल चरन गुर साचा नात, सदा सद बलि बलि जाओ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, शब्द लेख आप लिखाया, गुरमुख सोया मात जगाया, गुर गुर गुड़गाउँ। गुड़गावां गुर साचे तेरी सेव कमाईआ। गुरमुख साचे बलि बलि जावां, आत्म धुन नादी नाद वजाईआ। लक्ख चुरासी छाण पुण, वेख वखाणे वड वड मुनी सुनी मुन खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे जोत जगाईआ। जगे जोत अकाल होए दयाल, गुरमुखां करे सदा प्रितपाल, दिवस रैण धार रखा ल्या। फ़ल लगाए काया डालया।

चली मात अवल्लड़ी चाल, हरिजन चाढ़्हे रंग गुलालया। शब्द लावे एका छाल, धुर दरगाही इक्क दलालया। कदे शाह कदे कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख दर, इक्क वजाए साचा तालया। शब्द ताल वज्जे कवण दर सुहाया। भाण्डा भरम गुरमुख साचे भज्जे, पंजां चोरां डन्न चुकाया। काया माटी पड़दे कज्जे, जूठा झूठा मोह चुकाया। एका एक कराए मक्का काअबा हज्जे, दूई द्वैती पड़दा लाहया। हरिजन अमृत पी पी प्रभ दर रज्जे, आत्म तृष्ना रोग मिटाया। चरन धूढ़ धूढ़ चरन गुर मजन साचे मथे, दुरमति मैल दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख आत्म वेख दर, साचा राग इक्क सुणाया। राग सुणाए कन्न, पूरन जोत भगवन्तया। शब्द जोत जगाए तन, देवे वड्याई आत्म वधाई लोकमात जीव जन्तया। कलिजुग अन्त होए कुड़माई, साध संत दए दुहाई, गुरमुख साचे ख़ुशी मनाई, बेमुखां माया पाए बेअन्तया। निझर रस मुख चुआई, उलटी नभी आप कराई, साची बूंद इक्क बसंतया। मिले वड्याई उप्पर धवल, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख आत्म वेख दर, दिवस रैण सुणे बेनन्तया। सुणे बेनन्ती दिवस रात, प्रभ पूरन बूझ बुझानया। आत्म अन्दर साचे मन्दिर आपे वेखे मार झात, जोती नूर नुरानया। बैठा रहे इक्क इकांत, जन भगतां देवे अमृत बूंद स्वांत, गुणवन्ता गुण निधानया। एक बंधाए चरन नात, पुरख अबिनाशी कमलापात, दर घर साचे साचा मेला आप आपणे विच समाणया। ना कोई वेखे ज़ात पात, शब्द सुनेहड़ा साची दात, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख आत्म वेख हरि, करे खेल महानया। करे खेल महान जगत वड्याईआ। आपे चतुर सुघड़ स्याण, सार किसे ना पाईआ। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड, वरभण्ड खेल रचाईआ। लक्ख चुरासी पाए डण्ड, पुरख अबिनाशी आत्म सेजा सुत्ता दे कर कंड, सुहागी कन्त ना कोई हंढ्ढाईआ। सृष्ट सबाई भेख पखण्ड, जगत विकारी पायण डण्ड, शब्द डण्डा किसे हथ्थ ना आंयदा। आपे जाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज खाणी बाणी जगत राणी अंज़ील कुरानी वेद पुराणी, जगत धार कर विचार हरि करतार आपणी बणत बणांयदा। बणाए बणत दो जहानया। भरम भुलाए साध संत, भेव ना जाणे कोई ज्ञानीआ। माया रुल्ले जीव जन्त, जूठी झूठी ख़ाक छानया। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, हरि साचा गुण निधानया। नूर उजाला हरि कृपाला, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख आत्म वेख हरि, जोती दीप इक्क जगाए, मस्तक गगन साची थालीआ। साचा दीप सच प्रकाश। शब्द जोत जोत शब्द आदि पुरख पुरख आदि, जुगादि जुगादि सद अबिनाश। नाद नाद विच ब्रह्माद। शब्द दाद गुरमुख मेल माधव माध। रसना रस रिहा अराध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, सज्जण

सुहेले आपणे लाध। सज्जण सुहेला साचा मीता। नर हरि साचा कन्ता, आप चलाए आपणी रीता। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीता। करे खेल बे बेअन्ता, इक्क सुणाए सुहागी गीता। मानस देही लैणी जीत, मिले वड्याई जीव जन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दिवस रैण परखे नीता। कवण माया कवण छाया, कवण गुरमुख अमृत साचे तीर्थ नुहाया, चढ़या रंग बसंतया। काया रंग बसंत, आत्म वज्जी वधाईआ। मिले मेल प्रभ साचे कन्त, साची सेजा रिहा हंढाईआ। जोती शब्दी शब्दी जोती मेल साचे संत, सुरती आप भवाईआ। मनुआं माणक होए भस्मंत, पंचम पंचां पर्हे हटाईआ। सोहँ शब्द सतिजुग साचे संत, गुर मन्त्र इक्क सिखाईआ। आपे जाणे बिध आदि अन्त, जुगां जुगन्त जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी खेल रघुराईआ। सम्बल नगर नगर अपारा, उच्च अटल मुनारया। किसे ना दीसे पार किनारा, वेद पुराण ना पायण सारया। राज राजानां धुँदूकारा, साधां संतां पासा हारया। प्रगट होए नर निरँकारा, जोत सरूपी जामा धारा, शब्द खण्डा तेज कटारया। छब्बी पोह दिवस विचारा, जगत नाता तुट्टे मोह, करे खेल अपर अपारया। आत्म शक्ती सभ दी रिहा खोह, दर दर घर घर साध संत बैठे रहे रो, दिवस रैण हाहाकारया। शब्द सरूपी हल रिहा जो, आपे मनमुखां जड़्ह रिहा उखाड़या। गुरमुखां दुरमति मैल रिहा धो, जोत जगाए बहत्तर नाड़या। एका शब्द बोला जगत सोहँ सो, धरत मात तेरा वेख अखाड़या। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग काज रचा ल्या, दिवस सुहाया सतारां हाढ़या। सोहँ सो जपाया जाप, जगत पित गुरदेवा। गुरमुखां मारे तीनो ताप, करे कराए वड प्रताप, अमृत फ़ल देवे साचा मेवा। आपे पिता आपे मात, पुरख बिधाता आत्म जाणे जोत निरँजण अलख अभेवा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आपे लाए आपणी सेवा। कलिजुग जीव जाग, कलि वक्त दुहेला। जूठा झूठा धो दाग़, प्रभ मिलण दा साचा वेला। एका सुण साचा राग, कवण आत्म जाए जाग, दर घर साचे साचा मेला। आत्म उपजे इक्क वैराग, लोकमाती वडे भाग, होए मिलावा इक्क इकेला। दीपक जोती जगे चिराग, माया डस्सणी ना डस्से नाग, अन्तिम घर साचा दस्से सज्जण सुहेला। हँस बणाए काग, आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, साचा मजन गुर चरन धूढ़ी माघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सोए आप जगाए, दया कमाए आपणी सेवा लाग। सतिगुर सज्जण मीतड़ा, मेला सहिज सुभाए। काया वेखे मैला चीथड़ा, देवे नाम रंगाए। गुरमुख विरले मात डीठड़ा, मिली हरि सरनाए। मनमुख कौड़ा जीव रीठड़ा, घर सच सार ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचा संत दुलारा, आप आपणी गोद उठाए। गोद उठाए लाल, भेव अगम्मड़ा। होए जगत

दलाल, हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा। काया मन्दिर अन्दर इक्क सुहाए सच्ची धर्मसाल, ना कोई रुपा पैसा दंमड़ा। जोती शब्दी सदा दयाल, ना मरया ना कदे जम्मड़ा। अट्ठे पहर रहे रखवाल, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे वेख दर, आपे होए मात पित पित मात अम्मी अंमड़ा। पुत्त सुत सुल्तान, हरि हरि जानया। गुरमुख साचा नौजवान, भाण्डा भरम भन्नानया। शब्द फड़ाए तीर कमान, रसना चिल्ले रिहा चढ़ानया। नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्यान, सत्तां दीपां वेख वखानया। बिरध बाल वेख निधान, जीवां जन्तां रिहा जगानया। शब्द सरूपी सच बिबाण, दो जहान रिहा फिरानया। उडे उडावे विच जहान, दिस किसे ना आनया। गुरमुख विरला चतुर सुजान, गुर चरनी चित लानया। गुर पूरा होवे मेहरबान, आत्म दरस दरस दिखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, बहत्तर नाड़ी जोत जगानया। जगे जोत अपार, शब्द प्रकाश्या। काया मिटे धुँदूकार, मिले मेल पुरख अबिनास्या। मानस देही पैज संवार, हरिजन होए दासन दास्या। जोत निरँजण नेत्र अंजन चरन धूढ़ मजन हरि रखास्या। ताल तलवाड़े अन्दर राग रागनी खेल अपार। मिले मेल प्रभ साचे सज्जण, पंच जोर दर झूठा तजण, करे कराए ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां आत्म वेख दर, जोत जगाए अपर अपार। दीपक जोती कर उज्यारा, पूरन ब्रह्म जणाईआ। शब्द सुणाए इक्क जैकारा, साचा धर्म वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क दुआरा, एका अंक समाईआ। पवण उनन्जा छत्र झुलारा, पवण स्वासी सोभावन्ती शब्द वज्जे सच नगारा, साची जोत इक्क सहारा, आपे बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराए आपणे मेले, आपे गुर आपे चेले, एका दूजा भउ चुकाईआ। एका दूजा चुक्के भउ। मन मति हरि सुणाए साचा रागन, तीजे नेत्र चढ़या चाउ। सुरती होई सुहागण, चरन कँवल कँवल चरन नर हरि साचे लागण, आपे होए बेपरवाहो। आपे रागी राग रागण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां सुहाए इक्क घर, सोभावन्ती साची नार। निरगुण रूप अगम्म अगम्म समाया। शब्द सरूपी पए जम्म, दिस किसे ना आया। हड मास नाड़ी ना कोई चम्म, मात पित ना कोई गोद उठाया। पवण स्वासी ना कोई लए दम, बहत्तर नाड़ी ना कोई बणत बणाया। दिवस रैण ना खाए कोई ताम, आत्म तृष्ना ना कोई रखाया। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। आपणे रंग समाए, सगल प्रभ साथया। जोती जामा भेख वटाए, हरि रघुनाथया। शब्द दमामा इक्क वजाए, त्रैलोकी नाथया। पूरन कामा आपणा आप कराए, दूसर कोई ना दीसे साथया। सोहँ साचा नाम मात जपाए, हरिजन चढ़ाए साचे राथया। कलिजुग रैण अन्धेरी शामा मेट मिटाए, सतिजुग तिलक लगाए माथया। लक्ख चुरासी एका तामा आप बणाए, लेखा चुक्के

साढे तिन्न हाथया। एका आपणा आप दिसाए, दूसर कोई दिस ना आए, जोत निरँजण डगमगाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कथना कथ कथ अकाथया। जोती जामा भेख वटईआ, हरि निरंकारया। शब्द चलाए साची नईआ, कलिजुग अन्तिम पार किनारया। नाता तुट्टे भैणां भईआ, ना कोई मिले साचा सईआ, ना कोई दीसे मीत मुरारया। धर्म राए लेखा मंगे कढ्ढ कढ्ढ वहीआ, कोई ना पकड़े अगे हो हो बहींआ, नाता तुट्टे झूठे यारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणी खेल रचा ल्या। आप आपणी खेल रचाए, कलिजुग अन्तिम वारया। गुरमुख साचे संत जगाए, देवे दरस अगम्म अपारया। आप आपणा रंग रंगाए, शब्द घोड़े तंग कसाए, दिवस रैण अट्ठे पहर बैठा रहे न्यारया। जन भगतां लहिणा देण चुकाए, मनमुख डूंघे वहिण वहाए, ना कोई दीसे पार किनारया। शब्द निराला तीर चलाए, जोत ज्वाला खिच्च ल्याए, दीन दयाला भेख वटाए, काल महांकाला हथ्थ रखाए, शब्द रखवाला आप हो जाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणी बणत बणाए। कलिजुग अन्तिम वेख बणत बणाईआ। गुरमुख विरला साचा जाणे संत, प्रभ साची जोत जगाईआ। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्त, गूढ़ी नींद सवाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलावा आत्म अन्दर साचे मन्दिर, साची सेजा कन्त हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख दर, गुरमुख सोया मात जगाईआ। गुरमुख सोया मात जगाउँणा, प्रभ डोरी हथ्थ रखाईआ। एका देवे शब्द हलूणा, दिस किसे ना आईआ। आपे वेखे भरया ऊणा, शब्द कंडा तोल तुलाईआ। कलिजुग भार होया दूणा, ना सके कोई उठाईआ। घर घर धूंआँ धुखदा धूणा, साचा धूप ना कोए धुखाईआ। जन भगत नैण विहूणा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख दर, गुरमुख साचे संत सुहेले दे मति रिहा समझाईआ। देवे मति शब्द गुर संता, चरन प्रीत बंधाईआ। अट्ठे पहर परखे नीता, दिवस रैण सृष्ट सबाईआ। गुरमुख विरला राखे चीता, जिस जन प्रभ दया कमाईआ। सोहँ शब्द मात रखाए, कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, माण गंवाए अठारां ध्याए गीता, उलटी नईआ चलाईआ। हरिजन आत्म सीतल सीता, आपे करे पतित पुनीता, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख दर, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप आपणे कर कर मेले, एका राग रिहा उपजाईआ। एका राग नाद अनादा। धुन धुनी कन्न काना, गुरमुखां देवे शब्द दादा। बोध अगाध आप जणाए आपणा भाणा, होए मेल माधव माधा। गुरमुख साचा चतुर सुघड़ स्याणा, नौ दुआरे मनमुख बाधा। मनमुख चारों कुन्ट भवाना, गुरमुख साचे संत दुलारे, एका नाउँ हरि हरि अराधा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर,

लक्ख चुरासी वेख दर, गुरसिख गुरसिख गुर शब्द डोरी बाधा। गुर शब्द रत्न अमोल, गुरमुख जणाईआ। गुरमुख आत्म रहे अडोल, ना कोई मात डुलाईआ। मात उतरे पूरे तोल, शब्द वस्त इक्क दस्त आईआ। जूठा झूठा पड़दा देवे खोल्ह, वज्जे राग शब्द तन ढोल, काया रंगण रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म मंग सदा संग सज्जण सुहेल आप अख्वाईआ। सज्जण सुहेला हरि निरँकार, घर साचे वस्सया जोत सरूप कर अकार, दर दुआरा एका दस्सया। दीपक जोती कर उज्यार, गुरमुख साचे मन्दिर हस्सया। मिले मेल पुरख भतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे दर घर आपे दस्सया। दर घर वस्त अमोल, आप रखाईआ। आपे तोले सच्चा तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। बैठा रहे सदा अडोल, शब्द डण्डा हथ्थ उठाईआ। तन सुरती रहे सदा अनभोल, पंचां डोरां नाल बंधाईआ। जगत विकारा करे चोहल, शब्द धारा सार ना राईआ। गुर शब्दी रसना बोल, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। सुणे नाद अनादा ढोल, मृदंगा इक्क वजाईआ। मीत मुरारा दिसे कोल, कला सोलां सहिज सभाईआ। माणक मोती लए वरोल, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। तन चाटी नाम मधाणी, सुरत सवाणी रिड़कणा पाया। गुरमुख विरला साचा लाहा प्रभ दर खाटी, दीपक जोती जगे ललाटी, प्रभ पंचम झिड़कण आया। आप चढ़ाए औखी घाटी, दुरमति मैल रिहा काटी, साची बणत बणाया। साचा शब्द वखाए साची हाटी, बजर कपाटी अन्तर पाटी, ब्रह्मण्डी वंड वंडाया। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, अमृत आत्म रस एका चाटी, दर घर एका एक वखाया। नौ दुआरे खेल बाज़ीगर नाटी, दस्म दुआरा हरि निरँकारा जोत सरूपी कर अकारा, शब्द सिँघासण साची सेजा रिहा विछाया। मिले मेल जन पुरख अबिनासण, अन्दर मन्दिर हासी हासन, तन फूलन हार कराया। एका एक कराए पृथ्वी अकाशन, नौ खण्डा डण्डा ब्रह्मण्डी हथ्थ फड़ाया। आपे पाए घट घट वंडा, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख आत्म वेख दर, दर मंगल साचा गाया। गुरमुख आत्म वज्जी वधाई, मिल्या कन्त सुहागी। सोई सुरती शब्द जगाई, अट्ठे पहर रहे बैरागी। साचे दर साचे घर गुर शब्द होई कुड़माई, सोहँ मिल्या मात लागी। सतिजुग चले नाल नाई, कलिजुग धोवे कपड़े दागी, एका वेखे साची थाँईं, चले शब्द इक्क अनरागी। सदा सदा ठंडी छाँईं, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे देवे वर, आप आपणी किरपा कर, हँस बणाए कागी। गुरमुख बणया हँस काग, सुरती शब्द बंधाईआ। शब्द उपज्या मन वैराग, तन चोट नगारे लाईआ। आप आपणा धोया दाग़, काया खोट गंवाईआ। दीपक जोती जगे चिराग, भानन कोटां होए रुशनाईआ। लगे भाग काया माट, अग्गे दिसे नेड़े वाट, सुन अगम्मा दम दमा, आपे बाहर कराईआ। आपे वेखे हड्ड मास नाड़ी चम्मा,

अवल्ल अवल्ला सहँस दल कँवला एका एक पार कराईआ। शब्द भेंट हरि खेवट खेट, इक्क नेत्र गुर पूरा गुरमुख भेंट चढ़ाईआ। आपे होए माँ पिउ बेट, पूत सपूता होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सच महल्ल इक्क अटल साचा राह वखाईआ। अटल महल्ल उच्च टिकाणा, प्रभ साचा राह वखांयदा। आप बिठाए शब्द बिबाणा, नौ दुआरे पार करांयदा। ईड़ा पिंगल होए हैराना, सुखमन मुख खुल्हांयदा। एका देवे शब्द निशाना, हथ्थीं बन्न्हे आपे गाना, अन्दर बाहर गुप्त जाहर, आर पार पार आर आपे आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे आत्म दर, विच अन्धकार डूंघी गार, नाता तुट्टे सुट्टे पंचम यार, साचा मीत मुरार आप अख्वांयदा। शब्द सरूपी पहरेदार, वडा शाहो नर हरि भूपी होए सहाई अन्ध अंध्यार, ना कोई रूप रंग सति सरूपी आप आपणे रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत दुलार, एका देवे शब्द हुलार, साचे दर बहांयदा। दर दुआरा एका भगत जणांयदा। शब्द रखाए टेक, पार करांयदा। बुद्धि करे बिबेक, दया कमांयदा। जगत माया ना लाए सेक, मिली वड्याईआ। आपे आप रिहा वेख, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जामा धरया भेख, साची कुल वेख वखाईआ। मस्तक लेखा लिखे लेख, पुरख अबिनाशी धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत दुलारे मस्तक टिक्का लाहवण आया कलिजुग झूठी छाहीआ। कलिजुग झूठी छाही, आप मिटांयदा। प्रगट होए बेपरवाही, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। आपे आप बणे मलाही, बेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। दूसर कोए जाणे नाहीं, भेव अभेदा अछल अछेदा छल अछल करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख आत्म देवे वर, बन्द कवाड़ी खुल्हे दर, मुन सुन्न सुन्न मुन आपे आप तुड़ांयदा। सुन्न मुन तुड़ाए दयावान रघुराता। सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाए, पारब्रह्म हरि ब्रह्म ज्ञाता। नाम घोड़ आप चढ़ाए, गुरमुख वेखे उत्तम ज़ाता। मिट्ठा कौड़ वेख वखाए, लक्ख चुरासी उत्तम नाता। जोती जोत सरूप हरि, ब्रह्मण गौड़ आप हो जाए, सम्बल देस कर कर वेस आप आपणे रंग राता। सम्बल देस नगर अमोला, काया चोला भाग लगाया ए। सृष्ट सबाई तेरा डोला, पुरख अबिनाशी आपणे कंध उठाया ए। कलिजुग व्याहे जूठा झूठा बोला, हँकार विकारा संग रलाया ए। गुरमुखां पड़दे आपे खोल्हा, शब्द जैकारा एका एक सुणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ सुणाए साचा ढोला, सो पुरख निरँजण विच समाया ए। पंचम पोह प्यार, नर हरि पुरख सुजानया। नौ दुआरे खोल्ह द्वार, कलिजुग दस्से जगत निशानया। दस्म दुआरी जोत अकार, शब्द चलाए सच तरानया। हरि हरि हरिजन मेला मीत मुरार, आत्म बन्न्हे सच्चा गानया। साचा शब्द तन शृंगार, चले चलाए आपणे भाणया। वेख वखाणे वारो वार, राज राजानां शाह सुल्तानया। जोती जामा भेख अपार, करे खेल दो

जहानया। लोआं पुरीआं इक्क जैकार, वरभण्ड जोत महानया। नौवां सत्तां पसर पसार, सत्तां नौवां मेल मिलानया। आदिन अन्ता एका एक ओंकार, एका रंग समानया। शब्द रखे तिक्खी धार, नाम कटार इक्क रखानया। फड़े हथ्थ आप दातार, चारे कूटां करे ख्वार, ना कोई दीसे जीव शैतानया। चीना रूसा वेख वखाणे, ईसा मूसा कर ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम करे पंच प्रधान। पंचम मोह जगत नाता, तोड़े सृष्ट सबाईआ। आपे आप पुरख बिधाता, गुरमुख साचे शब्द जोड़े उत्तम ज़ाता मात रखाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी राता, साचे जोड़े जोत मिलाईआ। देवे दात सच्ची नाम सुगाता, अन्धेरी राता रहण ना पाईआ। करे खेल इक्क इकांता, हरिजन देवे बूंद स्वांता, अमृत आत्म रिहा प्याईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वाता, ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता, आप आपणी गोद उठाईआ। चार वरन कराए भैण भ्राता, साची सरन इक्क रघुराता, शब्द मन्दिर रिहा मात उपजाईआ। साचा मन्दिर कर त्यार, जोती हरि जगाईआ। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, सार किसे ना पाईआ। जगत हँकारी वज्जा जन्दर, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। पंच पंचायणी नाचे कलन्दर, झूठी डोर हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ दुआरे दर दुआरा रिहा वखाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुआरा, कलिजुग खेल रचाया ए। सम्बल देस नगर अपारा, आपणा आप सुहाया ए। वज्जे डंक इक्क नगारा, राउ रंकां रिहा जगाया ए। चार वरनां इक्क प्यारा, साचा राह वखाया ए। कलिजुग मिटे अन्धेरा काला, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाया ए। ना कोई दिसे मन्दिर गुरुदुआरा, शिवदवाला रहण ना पाया ए। ना कोई जोती जगे ज्वाला, अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाया ए। खाणी बाणी ना होए कोई रखवाला, वेद पुराणा वक्त चुकाईआ ए। अंज़ील कुरानां होए दवाला, काला सूसा तन छुहाईआ ए। फ़ल ना दिसे किसे डाला, प्रभ शब्द हलूणा लाया ए। आपे चले अवल्लड़ी चाला, गुरमुखां दस्से राह सुखाला, सोहँ साचा जाप जपाया ए। बेमुखां कढ्ढे दवाला, धर्म राए होए बेहाला, चित्रगुप्त रिहा घबराया ए। चरन दुआरे काल महांकाला, दोए जोड़ सीस निवाया ए। प्रगट होए दीन दयाला, गुरमुखां आपणी गोद उठाया ए। हरि दे शब्द दुशाला, दूसर किसे हथ्थ ना आया ए। आप सुहाए एका सच्चा ताला, सच सरोवर इक्क भराया ए। अग्गे पिच्छे चले नाल नाला, दस्म दुआरी राह वखाया ए। आपे शाह आपे कंगाला, आपे रक्खे नाम धन माला, दूसर दर ना मंगण जाया ए। जन भगतां तोड़े जगत जंज़ाला, सोहँ पाए फूलन माला, सोहणा सच्चा हार बणाया ए। धुर दरगाही आप दलाला, बण के आया मात रखवाला, काया इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला ए। साचा गुर लिख्या धुर, जिथ्थे आप बहाया ए। चरन प्रीती गई जुड़, शब्द चढ़े साचे घोड़, दो जहानी पार कराया ए। वेले अन्तिम जाए बौहड़, शब्द लाए साचा पौड़, ऊँचा

डण्डा विच ब्रह्मण्डां किसे हथ्थ ना आया ए। वेख वखाणे हरि नौ खण्ड, सोहँ फड़े चण्ड प्रचण्ड, रसन कमानी चाढ़्हे चिल्ला, मेट मिटाए बूरा कक्का बिला, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, सम्बल देस कर कर वेस नर नरेश, आपे आप सुहाया ए। सम्बल देस नगर अवल्ला, सार कोई ना जाणया। पुरख अबिनाशी इक्क महल्ला, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। सदा सदा सदा निहचल धाम अटल अटल्ला, ना कोई जाणे वेद पुराणया। आप आपणा घर आपे मल्ला, दर द्वार ना किसे वखानया। शब्द फड़े हथ्थ साचा भल्ला, चारों कुन्ट मचाए तरथला, कलिजुग वरते आपणा भाणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, करे खेल वाली दो जहानया। वाली दो जहान, रचन रचाईआ। सोहँ शब्द तीर कमान, रसना कमर कसाईआ। चारों कुन्टां इक्क निशान, लहिंदी दिशा दए दुहाईआ। मक्का काअबा होए वैरान, बीस इक्कीसा दए लिखाईआ। वेखे खेल दो दो आबा, प्रगट होए हक्क ज़नाबा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, बस्त्र नील जगत दलील भगत अपील शब्द वकील एका एक मात बणाईआ। नील बस्त्र पहन तन, करे खेल अपारी। शब्द शस्त्र सोहे तन, हरि बसन बनवारी। चारों कुन्ट देवे डन्न, तन तोड़ हँकारी। भरमी भाण्डे देवे भन्न, मारे तीर कटारी। गुरमुख आत्म जाए मन, भरमी भरम निवारी। एका मिले नाम धन, हउमे जाए जगत बिमारी। शब्द सरूपी चढ़े चन्न, मेट मिटाए अन्ध अंध्यारी। आपणा बेड़ा लए बन्न, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। कलिजुग जीव कौड़े रीठे देवे भन्न, शब्द हथौड़ा एका मारी। साधां सन्तां आत्म लाए संन्ह, शब्द संदेसा लाए पाड़ी। एका एक सुणाए राग कन्न, जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाए नाड़ नाड़ी। वेखे नाड़ी हाडी तिन्न सौ सट्ठ, जोड़ी जोड़ जुड़ाया। पंज तत्त बणाया एका इक्ट्ठ, शब्द घोड़ा इक्क दुड़ाया। दहि दिशा नठ्ठ नठ्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग रेख वेख हरि, आप गिढ़ाए उलटी लट्ठ। जगी जोत अकाल, बीस इकीस्सया। शब्द वजाए साचा ताल, चारों कुन्ट इक्क हदीस्सया। रंक राजानां शाह सुल्तानां एका मस्तक एका दीपक एका जोती एका थाल, एका बन्न्हे हथ्थीं गानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सीस ताज राज काज बाज साजन साज बणानया। धन्न कमाई संत जन, धन्न साचा पाया। धन्न कमाई भगत जन, हरि साचा गाया। दोहां वड्याई इक्क तन, गुर शब्द जणाया। वज्जी वधाई भाण्डा भरम भन्न, राग नाद इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, दोहां मेल आप मिलाया। धन्न कमाई भगत जन, दिवस रैण ध्याया। धन्न कमाई संत जन, नेत्र नैण रिहा तरसाया। धन्न कमाई भगत जन, सज्जण सैण इक्क बणाया। धन्न कमाई संत

जन, भाई भैणां हित तजाया। धन्न कमाई भगत जन, लहिणेदार आप हो आया। धन्न कमाई संत जन, भाणा सहिणा दोहां मन भाया। धन्न कमाई संत जन, आत्म रस माणे। धन्न कमाई भगत जन, गुण गाए गुण निधाने। धन्न कमाई संत जन, हरि हिरदे जाए वस, राह साचा जाए दस्स, शब्द तीर मारे कस, देवे दान गुण निधाने। धन्न कमाई भगत जन, जोत जगाए इक्क तन, जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्द मेल दर, आप आपणे रंग समाने। मन आसा दर परवान। वेख वखाणे काया कासा, गुणवन्ता गुण निधान, आपे जाणे पृथ्वी अकासा, नौवां खण्डां वंड वंडान। चौदां हट्टां वेख तमाशा, ब्रह्मण्डां जाणी जाण। शब्द कराए जगत भगत रविदासा, जेरज अंडां मार ध्यान, आत्म सहिँसा जिस जन विनासा, गुर चरन मिले ध्यान। पूरन देवे नाम भरवासा, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। निज्ज घर आत्म रक्खे वासा, जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए शब्द निशान सतिगुर राह वखाया, सति पुरख मिलाया, सति पुरख निरँजण जानया। भउ भरम गंवाया, नेत्र अंजन चरन धूढ़ मजन सुख शांत ना पानया। जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकांत वेखे मार झात शब्द बरात साचा लाड़ा दिन दिहाड़ा ना मात सजानया। आए सरन गहर गवरे, गुर दाता गुण पाया। आत्म त्याग काज अवरे, साची बणता मात बणाया। मानस देही मात सवरे, आत्म जोती दीप जगाया। जूठी झूठी काया कवरे, गीत गोबिन्द सहिज धुन धुन नाद दर मंगलाचार घर साचा पाया। कलिजुग वेला अन्तिम पंचम होए बावर बवरे, जोती जोत सरूप हरि, कर दरस आत्म तृष्ना अग्न बुझाया। दरस नीत नेत्र नैण तृप्ताया। मिट्टी रेख, लक्ख चुरासी गेड़ मिटाया। तीजे लोचन लैणा पेख, आत्म घर खुल्हा दहिलीज इक्क वखाया। मन्दिर अन्दर बैठा रिहा वेख, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणे भेख, गुरमुख लेखे लाए आया जाया। गुर पूरे सिर हथ्थ टिकाया, साची बणत बणाईआ। शब्द रथ इक्क चढ़ाया, महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। सगल वसूरे मथ वखाया, साचे सुत आप उपजाईआ। लेखा सीआं साढे तिन्न हथ्थ चुकाया, जीव जन्त विच मिले वड्याईआ। गुर पूरा हाज़र हज़ूरा वड दाता सूरा आप आपणे अंक समाईआ। सखी मिल्या सुल्तान, सोहया बंक द्वारया। गोपी मिल्या साचा काहन, मोर मुकट शब्द सीस सुहा रिहा। सतिगुर पूरा सदा सदा नौजवान, ना आवे पासा हारया। जोधा सूरा गुर बलवान, फड़ फड़ बाहों करे पार किनारया। गुरमुख वड्याई दो जहान, कर किरपा जिस जन आपणा आप वखा रिहा। सतिगुर साचा जीउ पिण्ड काचा देवे जिया दान, मानस देही काज संवारया। सतिगुर सावण जिस जन हिरदे वाचा, लक्ख चुरासी आर पार पार आर किनारया। पारब्रह्म हरि प्रभ आप है, आपणी अंस बणाए। अंसा बंसा आप है, सहँसा विच समाए। पारब्रह्म सदा विसेख है, आपणे रंग समाए। शब्द जगत

बिबेक है। भगत रिहा जगाए। दस्म दुआरी दुआरा एक है, चौथे दर बाहर खड़ पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई दीसे बहत्तर नड़, मुख हथ्थ कन्न ना कोई दिसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेखे घर, मन्दिर अन्दर ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाए। जन भगत रचाया काज, खेल उपन्नया। आप रखाई शब्द सांझ, वाली दो जहानया। शब्द पहनाया सीस ताज, राए धर्म ना देवे डन्नया। आदि अन्त रखे लाज, आपणा आप बेड़ा बन्न्हया। शब्द सरूपी मारे अवाज़, ना किसे वसे छप्पर छन्नया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे जगत वड्याई रसना कहे धन्न धन्न धन्नया। सावण साजण बरखा लाई, होई रुत्त बसंतीआ। सिँघ जैमल दया कमाई, मिल्या मेल इक्क इकवन्तीआ। घर साचे वज्जे वधाई, गुर पूरे सुणी बेनन्तीआ। प्रभ देवे शब्द जणाई, पंचां नाता इक्क रखंतीआ। मदिरा मास रसन तजाई, सेवा लाई सगल सतिवन्तीआ। धुर दी बाण लेख लिखाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेव छुपंतीआ। शब्दी मेला गुर गोबिन्द गुर शब्दी भेख अवल्ला। कलिजुग वहिंदी धार, सागर सिन्ध वेखे सच महल्ला। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, दुष्ट निन्द पया रहे तरथल्ला। एका गुर पुरख अबिनाशी साची बिन्द, हथ्थ शब्द फड़ाए भल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, वक्त लँघाया कर कर वल छल्ला। गुर शब्द जणाई दिवस रैण रहे घनघोरा। दरस दिखाए तीजे नैणा ना कोई जाणे जोरू जोरा। शब्द सरूपी साक सैण भईआ भैण होर ना होरा। जगत लहिणा लैणा देणा, पंचां पाए फड़ फड़ डोरा। रसना किसे ना सके कहण, गुर मन्त्र अन्तर होरन होरा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे वेखे मोरन मोरा। काया जामा जगत जुदाई, जोत निरँजण दिस ना आईआ। सतिगुर सावण इक्क करी कुड़माई, प्रभ जोती शब्द व्याहीआ। दर मन्दिर अन्दर वज्जी वधाई, साची सेजा आप बणाईआ। रंग रंगीला सूहा पीला लाल काला नीला कंचन काया शब्द सवाया। चिट्टा अस्व साचा घोड़ा, जोती जोड़ा अन्तिम बौहड़ा, नूरो नूरी इक्क कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जामा मानस देही मुख छुपाया। होए शब्द उज्यार, जगत प्रकाशया। मिल्या मेल पुरख भतार, आदि अन्त ना कदे विनास्सया। साचा नाता मीत मुरार, मात पताल पृथ्वी अकास्सया। दोहां सांझा इक्क प्यार, आपे पुरख आपे नार, आपे घट घट रक्खे वास्सया। जोत सरूपी कर अकार, शब्द सरूपी दए हुलार, जाप जपाए पवण स्वास्सया। गुप्त बैठ सच्ची सरकार, करे मात जगत विहार, होए ज़ाहर पतित उधार, सिँघ सावण पकड़े दामन, मेट मिटाए कामनी कामन, गुरमुखां मानस जन्म करे रहिरास्सया। चौथा घर चौथा पद, गुर पूरे दित्ती मात वड्याई। अन्दर मन्दिर साचे सद, त्रैभवन बूझ बुझाई। अवण गवण मेट मिटाई।

अमृत आत्म बरखे सवण, गुर पूरे दया कमाई। गुर पूरे गुण जाणे कवण, ना कोए बूझ बुझाई। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघ सिँघ बग्गे, गुर पूरे बन्ने्ह शब्द तग्गे, आप होए पिच्छे अग्गे, सिर आपणा हथ्थ टिकाई। अग्गे पिच्छे आपे होया। गुर पूरा ना कदे मोया। दिवस रैण ना जगत सोया। आत्म बीज साचा बोया। तन मन सीज भेव चुकाया एका दोआ। लोकमात कराई आप रीझ, अमृत आत्म मुखड़े चोया। अट्ठे पहर खड़ा रहे आत्म दर दहिलीज, शब्द रक्खे साचा ढोया। गुर सतिगुर साचा साख्यात, अट्ठे पहर रखे इक्क प्रभात, दिवस रैण सद नवां नरोया। सत्तम सप्तम सति पुरख मनाया। सति पुरख निरँजण जोत धर, आपणा दरस दिखाया। वरन गोत वेख मात हरि तरस कमाया। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साजण साचा मीत, आप आपणा नाउँ रखाया। सतिगुर साचा मीत नाउँ निरंकारया। हरिजन आत्म बन्न्हे प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म अपारया। एका राग सुणाए गीत, नीत अनीत आप करा रिहा। जोती नूर जगन्दा, सोहँ जाप साचा जिंदा आप तुड़ा रिहा। मनमुख भागां मन्दा, रोग संताप आत्म अन्धा, जन्म गंवा रिहा। भगत जनां हरि आपे बख्शिंदा, जुगती भुगत मात लिखा रिहा। रागन राग सुणाए सोहँ सो साचा छन्दा, लक्ख चुरासी फंद कट्टा रिहा। दुरमति मैल काया धो, इक्क उपजाए परमानंदा, आत्म रस चवा रिहा। भरमां ढाहे झूठी कंधा, बत्ती दन्दां शब्द जपा रिहा। तन मन्दिर धाम इक्क सुहंदा, गुर गोबिन्दा गीत सुणा रिहा। शब्द सरूपी चाढ़्हे चन्दा, जोत ज्वाला इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां धर्म शब्द कर मात वणजारे, माया ममता मोह चुका रिहा। माया ममता मोह चुकाए, आत्म तृष्न बुझाईआ। काम क्रोध ना कोई सताए, विष्नूं बंसी आप बणाईआ। आत्म तीर्थ नाम सीरथ रसना मुख चुआए, जगत तृष्ना आपे दए मिटाईआ। शब्द सरूपी भोग लगाए, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे पूरन ब्रह्म जणाईआ। पूरन ब्रह्म जणाई, दस्म दुआरया। गुर चरन सच्ची सरनाई, साचा लेख विच संसारया। घर वज्जदी रहे वधाई, तन मन्दिर इक्क सुहा ल्या। सोहँ शब्द होई कुड़माई, सुरत सवाणी नाल रला ल्या। मनुआ दहि दिशा दए दुहाई, गुर मन्त्र मेट मिटा रिहा। पंचां मस्तक लग्गी छाही, काला दाग़ ना कोई धवा ल्या। गुरमुखां मिल्या साचा सुख, साचा राह वखा ल्या। पकड़ उडाए फड़ फड़ बांही, लोकमाती गले लगा ल्या। होए सहाई सभनीं थाँईं, दिवस रैण सेव कमा ल्या। सद रक्खे ठंडीआं छाँईंं, शब्द विचोला आप बणा ल्या। साचा ढोल नाम मृदंगा, तन मन्दिर अन्दर वज्जया। पुरख अबिनाशी आपे बौहड़ा, डूंघी कन्दर सच दुआरे आपे वस्सया। भाग लगाए काया चोला, आत्म तोड़े वज्जा जन्दर, संत सुहेले पड़दा कज्जया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, मिले मेल कन्त भतारे, एका ताल भगत तलवाड़ा बहत्तर नाड़ां

वज्जया। वज्जे ताल ताल ताला। गुरमुख साचा दिवस रैण, गुर चरन प्रीत रहे बेहाला। दर्शन पेखे लोचन नैण, फल लगे काया डाल्हा। मन सुरती वहे वहिंदी वहिण, अकाल मूर्ति होए रखवाला। शब्द तूरत होवे लहिण देण, दीपक जोती इक्क ज्वाला। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, गुर किरपा पार उतारे, देवे नाम जगत दलाला। जगत दलाली कर वणज कराया। भगत करे रखवाली, शब्द जणाया। दिवस रैण करे प्रितपाली, भरम मिटाया। दो जहानां हथ्थां रक्खे खाली, धन्न अनमुल्लड़ा इक्क रखाया। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाली, हरि जन साचा चन्न चढ़ाया। जोती खेल जगत निराली, गुरमुख बेड़ा बन्न्हे लाया। लक्ख चुरासी विच्चों भाली, पंचां झेड़ा रिहा चुकाया। नौ दुआरे करे खाली, दसवें साचा राह वखाया। होए सच्चा आपे माली, साची रिहा सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, कलिजुग अन्तिम पार उतारे, पंझी पोह दुरमति मैल धो, शब्द वजाए नाद सोहँ सो इक्क इक्क सद ग्यारां। पंझी पोह पंच प्रधान। पंचां देवे नाम निशान। सोहँ अक्खर जगत वखर, लोकमात करे कल्यान। नेत्र नीर वरोले अत्थर, दीपक जोती जगे महान। लक्ख चुरासी लथ्थे सथ्थर, एका राग सुणाए कान। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत दुलारे, कर किरपा पार उतारे शब्द सरूपी हरि वडा शाहो भूपी देवे सच्चा ब्रह्म ज्ञान। ब्रह्म ज्ञानी मस्तक थेवा। चतर्भुज हरि निशानी, पाए घाल पूर्ब सेवा। प्रगट होए वड दाता दानी। अमृत देवे आत्म चरन धूढ़ सच्चा इशनानी, लेखे लाए रसना जिह्वा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे पार उतारे, आप कराए आपणी सेवा। इक्क चरन इक्क प्यार। इक्क सरन हरि करतार। इक्क तरनी साची तरन विच संसार। चुक्के मरन डरन, भवजल उतरे पार। पंचम नाता तुटे यार। पंचम मिले मीत मुरार। पंचम रंग बसंती कन्ती चुक्के पौड़ा शब्द घोड़ा मस्तक टिक्का सीस दस्तार। धुर दरगाही एका सिक्का, साचा शब्द नाउँ निक्का, लेखा लिखे अपर अपार। लक्ख चुरासी फ़ल काया फिका, कोए ना पावे अन्तिम सार। जूठ झूठ माया ममता विका, अन्तिम वहे वहिंदी धार। जन भगतां देवे मस्तक टिका, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए जगत भगत विहार। करे प्यार पंझी पोह, भगत मात वड्याईआ। आत्म बीज साचा बो, काया हरी क्यारी आप कराईआ। शब्द सरूपी हल्ल साचा जो, साचा बीज इक्क बिजाईआ। पंचम बैठे रहे रो, दिवस रैण देण दुहाईआ। पंचम गाया सोहँ सो, आत्म वज्जी वधाईआ। जगत नाता तुट्टे भगत मोह, भगतां रिहा समाईआ। आपे आप सभ थाँईं हो, आपणी रचना रिहा रचाईआ। सप्तम वार प्रभ कर विचार, दीपक खण्ड पाए सार, साची रचन रचाईआ। जिस जन गाया प्रभ चरन ध्यान लगाया सवा पहर, शब्द लहर जगत कहर मिटाया। ना कोई जाणे गुणी ज्ञानी गावत शाइर,

हरि साचे भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां काया भरम चुकाया। सोहँ सो शब्द गुणवन्ता। आपे वेखे अन्दर बाहर, हो पतित पुनीत पतिवन्ता। मनमुख जीव रहे सौं, भेव ना राया आदिन अन्ता। गुर शब्द जणाई जाणे विरला को, तन वड्याई आदिन अन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल नौ दुआरे मेल दसवें तेल बेअन्त बेअन्त बेअन्ता। सप्त सप्त सप्त वार सति पुरख निरँजण जिस जन गाया ए। ब्रह्मण्ड खण्ड आत्म वंड होए पार वरभण्ड फेर ना आया ए। नार दुहागण होई रंड, कन्त कन्तूहला दिस ना आया ए। मनमुख जीव रहे घमंड, जेरज अंड भेख वटाया ए। जन भगतां कीनी साची वंड, सवा पहर रसना गाया ए। कलिजुग औध गई हंढ, सतिजुग साचे फेरा पाया ए। पुरख अबिनाशी साची वंडा रिहा वंड, इक्क सद ग्यारां भेव छुपाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी साचा राह जणाया ए। जप तप अभ्यास ना कोई जणाया। एका शब्द सुणाया सोहँ सो, अकाश मात दिस ना आया। गुरमुख आत्म रहे प्रकाश, सत्त दिन जिस जन रसना गाया। इक्क इक्क लेखा इक्क सद ग्यारां, त्रै लोआं खेल हरि प्रभास सुख मन्दिर काया अन्दर प्रभ साची सेज विछाया। आपे बैठा मारी जन्दर अन्धेरी कन्दर अन्ध घोर चोर दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। सत्त दिवस प्रभ शब्द जणाई। गुरमुख संत वरोले, मनमुखां मस्तक लग्गी छाही। काया सुत्ते झूठे डोले, तुट्टा नाता भैणां भाई। पुरख अबिनाशी वस्सया कोले, लेखा लिखे थांउँ थाँईं। ना कोई वेखे पड़दे ओहले, जोती जोत सरूप हरि, पंझी पोह ख़ुशी मनाई। इक्क सद ग्यारां मिले वधाई। पंचम मेला ब्रह्म पार प्रभ दए मिलाई। सति सतिवादी सति सरूप समाया। सति सतिवादी सति सर्ब उपाया। सति सतिवादी सति सर्ब वेखण आया। सति सतिवादी सति सत्त अकासां विच रहाया। सति सतिवादी सति सत्त पतालां विच समाया। सति सतिवादी सति सत्त मण्डल रंग रंगाया। सति सतिवादी सति सत्त भूमिका थल सुहाया। सति सतिवादी सति सत्त सागर वेख वखाया। सति सतिवादी सति सति पुरख निरँजण जोत जगाया। सति सतिवादी सति जोती शब्दी प्रगट हो हो आया। सति सतिवादी सति ओंकारा देस सुहाया। सति सतिवादी सति निगम अगम्म सुन अगम्मी पार कराया। सति सतिवादी सति सांतक सति समाया। सति सतिवादी सति सतो गुण लए उपजाया। सति सतिवादी सति जोती जोत इक्क अख्वाया। सति सतिवादी सति शब्द धारा बाहर कढाया। सति सतिवादी सति सुन अगम्मा इक्क अकाल मूर्त जोत निरँजण साची मात बणाया। सति सतिवादी सति आपे जाणे साचा मजन, शब्द सरूपी साचा सज्जण शब्दी सति चलाया। सति सतिवादी सति विजोगण

बणाए सति राजस रिहा खेल रचाया। सति सतिवादी सति दुरमति खोटी तामस उपजी रत, वेखे खेल धरत मात महत्त, त्रैगुण माया एका मीत पुरख अबिनाशी वेखे हट, आप अकाली जोती रत, नाभी कँवल फुल्ल खिड़ाया। सति सतिवादी सति पंचां अट्ठां आत्म ठग्ग, तृष्ना देवे साची मति, सातक सति सरूप बणाया। सति सतिवादी सति बीज बीजे साचे वत्त, जोती जोत सरूप हरि, इक्क ब्रह्मा घर साचे जन्मा, आपे आप उपाया। सति सतिवादी सति साची सिख्या आत्म भिख्या शब्द विचोला बणया गोला, काया मन्दिर सुणाए मृदंगा राग ढोल तोल अतोला शब्द अमोला अट्ठे पहर चलाया। सति सतिवादी सति चार मुख दहि दिश वेख पंज सीस खेल हरि जगदीस, ना कोई भेव राग छतीस, एका रंगण काया अंगण विच चढ़ाया। सति सतिवादी सति आपे दे समझावे मति, त्रैगुण साचा देवे तत्त, निरगुण खेल अपारी, प्रभ साचे किरपा धारी, शब्द वज्जी तेज कटारी, सोहँ साची धार रखाया। सृष्ट सबाई हरता करता आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एका शब्द ब्रह्मे आत्म ना कोई जाणे धर्म सनातन आपणा इक्क धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, एका रंग रंगान धुर दरगाही ढोआ काया मन्दिर आप सुहाया। सुणया राग घर साचा पाया। आत्म घर ल्या लाध, एका दूजा जगत गंवाया। शब्द जंज़ीरी ल्या बांध, मन तन वस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आदि अन्त अन्त आदि दोहां विचोला आप अख्वाया। दोहां विचोला आप हरि गिरधारया। शब्द सुणाए साचा ढोला, जगत सबाया। सतिजुग बणाए नाम चोला, साची रंगण आप चढ़ाया। कलिजुग काला होया गोला, दर दर मंगे भेखाधारी आत्म पड़दा देवे फोला, गुरमुख विरला नज़री आया। एका बणया साचा तोला, सोहँ कंडा नाल ल्याया। धुर दरगाही शब्द विचोला, सोहँ सोहला मात सुणाया। मनमुख जीवां कढ्ढे पोला, वेले अन्त दए सजाया। गुरमुखां काया मन्दिर अन्दर वसे कोला, दुरमति मैल धो धो सांतक सांत कराया। नौ दुआरे हो हो आसा तृष्ना दए मिटाया। आत्म घर बीज साचा बो बो, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द धरत मात चलाया। शब्द चलाया मात, भगत वड्याईआ। धुर दरगाही साची दात, प्रभ साचे झोली पाईआ। आपे बैठा रहे इकांत, दिस किसे ना आईआ। वेख वखाणे मार झात, धरत मात ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां वेले अन्तिम पुच्छण आया वात, साचा राह रिहा वखाईआ। उनीं अस्सू दिवस रात, शब्द सरूपी जगत बरात लोकमात प्रभ चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ सो साचा जाप जपाईआ। सोहँ सो सतिगुर उपाया, साची बणत बणाईआ। जुगो जुग किसे हथ्थ ना आया, दर दर देण दुहाईआ। सर्बकला समरथ, नेत्र पेख साची जोत जगाईआ। गुरमुख साचे मात जगाया, फड़ फड़ बाहों राहे पाया, एका

राह सच वखाईआ। उच्च अटला नज़री आया, जल थलां विच समाया, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सति द्वार कर विचार, गुरमुख पार उतारे, साचा जन्म काज संवारे आप आपणी किरपा धार। पहले दर मात वड्याई। दूजी खोल्हे साची धार, त्रै त्रै लोक भगत जस गाई। तीजे सुणे हरि पुकार, करोड़ तेतीसा दया कमाई। चौथे घोड़ शब्द अस्वार, शिव शंकर दरस दिखाई। पंचम बैठ सच्ची सरकार, बर्हमा लेखा रिहा चुकाई। छेवें जोती कर अकार, शब्द धुन मुख छुपाई। सत्तवें पुरख अपर अपार, धर्म मात दए वड्याई। पंचां कर त्यार, भूशन लाल तन पहनाई। सीस धर शब्द दस्तार, दूसर किसे हथ्थ ना आई। पंझी पोह भगत विहार, करे जगत कुड़माई। नौ पोह शब्द अधार, सुन अगम्मी रिहा समाई। तेई मग्घर कर पसार, ब्रह्मा दे मति रिहा समझाई। सति सतिवादी सत्त मग्घर हो त्यार, बाशक तशका मेल मिलाई। इक्की कत्तक कर्म विचार, सुरपति राजा इन्द बाहर कराई। पंचम कत्तक प्रभ पाए सार, बीस इक्कीसा करोड़ तेतीसा लोकमात जन्म दवाई। उनी अस्सू दर द्वार, गुरमुखा मंगे बण भिखार, अमृत धारा ठंडा सीर शब्द सीरा जगत वहीरा आपे आप कराई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सौ ग्यारां, सत्त सत्त वारां नौवां सत्तां पार किनारा, गुरमुख विरले शब्द अधारा, रसना गाया पुरख अपारा। सोहँ सो अनहद धारा मेट मिटाए धुँदूकारा। जगत तृष्ना नाता तुटे मोह। सतिगुर पूरा जाणीए, ब्रह्मण्ड खोज खुजाए। सतिगुर पूरा जाणीए, एका नाम वंड वंडाए। सतिगुर पूरा जाणीए, जेरज अंड पार कराए। सतिगुर पूरा जाणीए, नौ खण्ड देवे कंड पाए वंड, गुरमुख साचा पार उतारीए। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साचा एक है, संत असंता जगत वखाईए। सतिगुर साचा शाह सुल्तान, एका जोत अगम्मया। गुरूआं पीरां देवे दान, ना मरे ना कदे जंम्मया। नर हरि पुरख चतुर सुजान, जोत सरूपी निगहबान, पवण स्वासी पंज तत्त ना लए दमिआ। आप आपणी कर प्रकाशी, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड निवासी गुर दर महल्ल अटल अचल आपे वस्सया। जोती जोत सरूप हरि, गुर सतिगुर साचा सति भूमिका थामण थम्म्हया। एका एक पुरख अबिनाशा, एका इक्क अकल्ला ए। सृष्ट सबाई आपे मवला, आपे वेखे दर द्वार खुल्हा ए। सत्तां नौवां एका देवे नाम भल्ला, पंजां चोरां पाए तरथल्ला, शब्द सुनेहड़ा जिस जन घल्ला ए। किरपा कर काया मन्दिर अन्दर लेखा सत्त नौ द्वार हरि जी मल्ला ए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे मात उपजाए, आप आपणी जोत जगाए, शब्द सरूपी खेल खेला ए। हुक्म सुणाए सतिगुर साखी साख्यात, घर सच बलोया। दूजी दिशा ना कोई भाख्यात, त्रै लोआं सोया। दिवस रैण अट्ठे पहर जागयात, ना जन्मे ना कदे मोया। हरि सन्त सुहेला लोकमात एका एक पारज़ात, शब्द मेले धुर दरगाही साचा ढोया। मेट मिटाए अन्धेरी रात, दरस दिखाए

इक्क इकांत, अमृत देवे बूंद स्वांत, निझर झिरना अमृत चोया। आत्म वेखे मार झात, संत दात गुर संत सतिगुर साचे अग्गे करे नित्त अरज़ोया। जोती जोत सरूप हरि, आत्म वेखे सच घर, सिँघ देवा सतिगुर पूरा अजे मात ना होया। मुक्त जुगत गुर हथ्थ, दया कमाईआ। जिस मिल्या मेल समरथ, क्यों रोवे दए दुहाईआ। आपे रखे दे कर हथ्थ, आवण जावण गेड़ कटाईआ। सगल वसूरे गए लथ्थ, गुर पूरे दर्शन पाईआ। धर्म राए ना पाए नत्थ, लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ, मात गर्भ फंद कटाईआ। शब्द चढ़ाए साचे रथ, पंचम जोड़ा इक्क जुड़ाईआ। गुर पूरे दित्ती नाम वथ, आत्म जिह्वा रिहा जपाया। गुर पूरा गुरमुखां पिच्छे अग्गे शब्द घोड़ा दुड़ाया। सांतक सति गुर द्वार सति गुण पाया। सतोगुण तत्त विचार, काया मन्दिर सजाया। भाण्डा भरमां भरम निवार, आत्म अन्ध अज्ञान गंवाया। मानस देही जन्म संवार, · सच सरनाई कल्ल बहाया। गुर पूरे चरनी चरन प्यार, हाज़र हज़ूरे सेव कमाया। फड़ फड़ बाहों लाए

पार, किरती किरत जन सेव कमाया। देवे भगत हुदार, धरनी धरन आप अख्वाया। मिल्या मेल पुरख भतार, नार सुहागण गुरमुख साचा कन्त हंढाया। मानस देही पैज संवार, लक्ख चुरासी उतरे पार, गुर पूरे संत भगवन्त साची दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, एका रंगन रंग चढ़ाया। मुक्त जगत दर मंगण, दूई द्वैती भउ चुकाया। साचा शब्द देवे मुक्ती भगत, दो जहानां पावे सारया। लेखे लाए बूंद रक्त, पावे सार वेले वक्त ना होए कदे ख्वारया। मिले वड्याई उप्पर धवल जगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साचा काज रचारया। मुक्त दुआरा एक जगत गुर पूरया। दूसर नाही कोए थांउँ, आसा मनसा हरि जी पूरया। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, हरिभगत सुहेला हाज़र हज़ूरया। जाणे भेव वड देवी देव, अगम्म अगम्म बेपरवाहो, हरिजन कीनी गुर पूरे सेव, दमा दम जपे काया फ़ल लगे साचा मेव, अमृत आत्म फ़ल खवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द वर, दरगाह साची एका एक वखा रिहा। जगत वणज अपार भगत करंनया। गुर पूरा देवे कर प्यार, लोकमात ना लाए कोई संन्हिआ। रक्खे काया महल्ल मुनार, दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, ना कोई दीसे छप्पर छन्नया। तत्ती वा ना लग्गे हाढ़, गोला तीर ना वज्जे काड़ काड़, कलिजुग माया अग्नी ना देवे साड़, हरिजन बेड़ा आपे बन्न्हया। दर दुआरे एका वाड़, मगरों लाहे झूठी धाड़, आप सजाए गुरमुख बणाए साचा लाड़, शब्द सीस सेहरा बन्न्हया। आपे होए पिछे अगाड़, अन्दर बाहर गुप्त जाहर, निहकलंक कौस्तक मनी नाम तिलक होए प्रकाश कोटन कोट सूरज चन्न सितार रवि ससि चन्न चंनया। जिस जन किरपा करे अपार। देवे शब्द नाम अधार। फड़ फड़ बाहों देवे तार। हरिजन साचा तन शब्द शृंगार। सोलां कलीआं वलीआ

छलीआ विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख आत्म वेख दर मेल मिलाए जोत निरँजण शब्द सरूपी कर विचार। शब्द विचोला विच जहानां, मिले मेल श्री भगवाना, आवण जावण फंद कटाया। गुर पूरा हथ्थीं बन्न्हे गाना, गुरमुख साचा सुहणा लाड़ा साचे खारे आप चढ़ाया। आपे बणया जाणी जाणा, गुर पूरा साचा शब्द सीस ताज टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ राग धोए काया दाग़, सवाणी सुरती जाए जाग, गुर पूरा हथ्थ पकड़े वाग, माया डस्सणी ना डस्से नाग, हँस बणाए काग, सर सरोवर इक्क इशनान करा रिहा। सोहँ सो अजपा जाप आप कराए, तूं मैं मैं तूं भेव चुका रिहा। धन्न कमाई संत जन, हरि रसना गाया। धन्न कमाई भगत जन, आत्म अन्तर अन्त ध्यान लगाया। दोहां वधाई इक्क दर, घर साचे मंगल गाया। जगत जुदाई चुक्के डर, भाण्डा भरम भन्नाया। दरगाह साची नाम वर, गुर पूरा मात पाया। मानस देही ना जाए हरि, काया चोले भाग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जाणे नारी नर, बिरधां बाल जवानां एका रंग समाया। एका रंग समाए रंग चलूलया। जोत सरूपी खेल रचाए, हरि रघुराए दूलो दूल्हिआ। शब्द जणाए सृष्ट सबाए, साचे संतां कन्त कन्तूहलया। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे नाम वर, शब्द भण्डारा आत्म घर, आप चुकाए लहिणा देणा अगला पिछला मूलया। गुर संगत लहिणा लैणा मात, लोकमात मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी देणा दीआ मात, मार झात साची भिच्छया इक्क रखाई। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, गुरसिख किसे हथ्थ ना आईआ। जन भगतां देवे साची दात, आत्म झोली रिहा भराईआ। पंचां बणी जगत बरात, मन लाड़ा ल्या सजाईआ। सुरती पुच्छे ना कोई वात, गुर शब्द दिस ना आईआ। कोई ना रक्खे अन्तिम पात, पतवन्ती दए दुहाईआ। गुर शब्द साचा साख्यात, सुरती लए जगाईआ। सुरती सुरत दिवस रात, शब्द पल्लू लड्ड फड़ाईआ। आपे वेखे मार झात, साचा नाता चरन जुड़ाईआ। अन्दर मन्दिर पुच्छे वात, पहरेदार आप हो जाईआ। नाता तुटे भैण भ्रात, कमलापात नज़री आईआ। जूठी झूठी छड जमात, ना कोई वेखे सञ्झ सवेरा, ना दिवस ना प्रभात, एका रंग समाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, ना कोई दिवस रात, बैठा रहे इक्क इकांत, जोत निरँजण डगमगाईआ। अमृत देवे बूंद स्वांत, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सिँघासण इक्क बणाईआ। काया मन्दिर अन्दर डाहया। चार दिवार ना कोई रखाया। हड्ड मास नाड़ी रत काली छत बन्द कराया। इक्क दरवाज़ा गरीब निवाज़ा, आप आपणा आपे साजा, दूसर किसे दिस ना आया। वज्जे नाद अनाहद वाजा, भगत जनां दी रक्खे लाजा, सच सिँघासण हरि हरि बैठा भगत जनां नूं मारे वाज़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ल उच्चे अटल जन भगत संवारे तेरा काजा। जन भगत संवारे काज दस्म दुआरया। नौ दुआरे

खोल्हे पाज, लक्ख चुरासी देवे दाज, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। चारों कुन्टां होए भाज, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गई लाज, लथ्थे ताज राजे राणया। ना कोई मक्का काअबा हाजन हाज, दो दोआबा होए माहताबा, पुंन सवाबा आप चुका रिहा। शब्द घोड़े चरन दे रकाबा। जोती जोड़ा जुड़े शब्द ज़नाबा। जन भगतां वजाए काया तन रबाबा, एका राग सुणा रिहा। लहिणा देणा आप चुकाए, लेखा लिखे हिसाबा। शब्द गहणा तन पहनाए, गुरमुख साचे जायण जागा। दरस दिखाए तीजे नैणां, सुरती पकड़े हथ्थ आपणे वागा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत धोवण आया कलिजुग तेरे दाग़ा। कलिजुग धोए काले दाग़, दुरमति मैल गवाईआ। प्रभ मिल्या कन्त सुहाग, साची नारी ख़ुशी मनाईआ। होए वड वडभाग, गुर संगत मेला भैणां भाईआ। गुरमुख हँस बणदे काग, गुर चरन प्रीत सर सरोवर इक्क इशनान कराईआ। जगत बुझे तृष्ना आग, शब्द बन्न्हे तन साचा ताग, साची सिख्या दर साचे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरी करन आया मात कुड़माईआ। गुरमुख वरना इक्क नाउँ। धुर दरगाही लेखा, सदा सुहेला देवे ठंडी छाँउँ। मस्तक लाए साची मेखा, गुरसिख गुर पूरे सद बलि बलि जाओ। हँस बणाए काउँ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख धर, पार कराए फड़ फड़ बाहों।