पुस्तकालयभाग ५

९ पोह २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह हरिभगत द्वार जेठूवाल

कलिजुग ठग्गण आया, सभ जग ठग्गया। कलिजुग ठग्गण आया, जूठ झूठ फिरे पिच्छे अग्गया। कलिजुग ठग्गण आया, मनमुखां पकड़ पछाड़े, फड़ फड़ शाह रगया। कलिजुग ठग्गण आया, गुरसिख विरला सरन सरनाई लग्गया। कलिजुग ठग्गण आया रे ठग्ग बवरी, सुरत अञ्याणी बाली। नैण विहुणी रोए काया कवरी, दीपक जगे ना मस्तक थाली। मानस देही मात ना संवरी, फ़ल लग्गा ना काया डाल्ही। गुर चरन प्रीती गहर गवरी, जगत अवल्लड़ी चाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे दलाली। हरिभगत दलाली, दर घर सच्चया। देवे दात सच्चा धन माली, वेख वखाणे काया भाण्डा कच्चया। मारे शब्द सच उछाल, गुरमुख विरले मात पचया। इक्क सुहाए साचा ताल, पंचम यार ना झूठा नच्चया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेखे दर, हरिजन विरला मात बचया। लक्ख चुरासी रोए दए दुहाईआ। गूढ़ी नींद कोई ना सोए, आत्म घर सुख ना राईआ। ना जन्मे ना दीसन मोए, नार दुहागण रही कुरलाईआ। आत्म बीज गुरमुख साचा मात बोए, साचा फ़ल साचे माहीआ। निज्झर धारा हरिजन चोए,

कटे कटाए जम की फाहीआ। सोहँ सो जगाए सोए, लक्ख चुरासी भेव ना राईआ। नौ दुआरे सथ्थर होए, अथ्थर दसवें इक्क वखाईआ। पत्थर पाड़ दो फाड़ा होए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पोह नौ दिहाड़ा शब्द अखाड़ा पारब्रह्म ब्रह्म होए। शब्द अखाड़ा पारब्रह्म ब्रह्म करे त्यारी। पंचम धाड़ा लाहे चम्म, शब्द करे अस्वारी। जगत विकारी लैण ना देवे दम, मारे तेज कटारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पैज संवारी। हरि जन साचे पैज संवार, गुर मन्त्र शब्द जणाया। गुर शब्द जगत अपार, गुरमुख विरले आत्म पाया। गुरमुख आत्म तन शृंगार, प्रभ साचे नाम कराया। साचा नाम जगत वणज वपार, लहिणा देणा मात चुकाया। लहिणा देणा कर्म विचार, हरि करते खेल रचाया। साचा मेल सच्ची सरकार, मानस देही लेखे लाया। मानस देही भरम निवार, भाण्डा भरम भन्नाया। गढ़्ह तोड़ किल्हा हँकार, उप्पर चढ़ डंक वजाया। आपे वेखे अन्दर बाहर, राउ रंक राजान शाह सुल्तान रिहा सुणाया। शाह सुल्तान शब्द दीबाण, मोह जंज़ाला जगत वधाया। जगत जंज़ाला झूठी खाण, वेले अन्त ना कोए सहाया। वेले अन्त सर्ब पछताण, ना होए कोई सहाया। गुरमुख साचे ख़ुशी मनाण, गुर पूरा नज़री आया। नज़री नज़र करे ध्यान, शब्द बिबाणा इक्क वखाया। शब्द उडाए जगत उडान, त्रै लोआं पार कराया। त्रै लोआं नाम निशान, ब्रह्मण्डी वंड वंडाया। चतर्भुज भगवान, नौ खण्डां सहिज समाया। नौ खण्डां इक्क ज्ञान, गुर डण्डा शब्द फड़ाया। शब्द डण्डा जगत बलवान, आत्म रंडा सर्ब कराया। जेरज अंडी मार ध्यान, वरभण्डी डेरा लाया। वरभण्ड वेख वखाणे पखण्ड झूठ निशान, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। चारों कुन्टां कर ध्यान, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया। जगत वक्खर नाम निधान, सो साचा नाल रलाया। सो पुरख निरँजण ब्रह्म ज्ञान, आत्म दरस दिखाया। आत्म दरस तीर निशान, बजर कपाटी चीर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी कर ध्यान चरन दुआरे साची हाटी साचा हट्ट खुल्हाया। खुल्हे साचा हट, हट हटवाणया। सोहँ अक्खर साचा पट, भगत भगवानया। कलिजुग मेटण आया फट्ट, देवे धन्न जिया दानया। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ सट्ठ अट्ठ रहण ना पाणया। दर घर साचे नाम इक्ट्ठ, रंगण रंगे हरि हरि भगवानया। सोहँ शब्द तेरी चट्ठ करे हरि, हरि वाली दो जहानया। जूठे झूठे मण्डप गए ढठ्ठ, खाली होए खज़ानया। आप गिड़ाए उलटी लट्ठ, ना कोई जाणे शाह दुरानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे जगत वर, सोहँ सो गुणवन्त गुण निधानया। सोहँ सो साचा पौड़ा, सति पुरख निरँजण लाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, भेव किसे ना आया। आपे वेखे रस मिट्ठा कौड़ा, रसना रस रसन रसन रसक रस पाया। उच्च महल्ले वस्सया ब्रह्मण गौड़ा, दिस किसे ना आया। हरि जगत कुड़माई,

शब्द रचाया काज। गुरमुखां आत्म इक्क प्रनाई, सोहँ नाल बणाया दाज। दसवें घर वज्जी वधाई, अनहद वज्जे साचा साज। जोत सुहागण वेखण आई, घर साचे मन्दिर रक्खे लाज। नाम वैरागण पकड़ उठाए, इक्क लगाई साची अवाज़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल रचाया देस माझ। शब्द रचाया काज, सईआं मंगल बोल्लया। धुर दरगाही मिले सच्चा राज, सोहँ गाया सच्चा ढोल्लया। दो जहानी एका ताज, लाल अमोला इक्क वरोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगत बणाया नाम सच्चा गोल्लया। शब्द काज अपार, दिस ना आया। पुरख बिधाती साची धार, लोकमाती हिसा वंडाया। साचा नाती जोत अधार, कमलापाती कर्म कमाया। दीपक बाती इक्क उज्यार, अन्धेरी राती सोहँ चन्द चढ़ाया। लेख लाया मस्तक माथी, प्रेम हाथी इक्क मंगाया। आपे बणया सच्चा साथी, साचा लाड़ा शब्द बणाया। करे खेल त्रैलोकी नाथी, भगत अखाड़ा नाल रखाया। जगत चलाए कथा अकथना काथी, दिन दिहाड़ा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका बंक द्वार लोकमात वड्आया। गुर आत्म सच सवाणी, शब्द लाड़े मात प्रनाईआ। दिवस रैण दोए नैण भरदे रहण पाणी, साचे हाणीआं हाण मिलाईआ। एका अक्खर सोहँ शब्द मिली सच्ची बाणी, होए सहाई सभनी थाँईंआ। सतिजुग साची बणनी राणी, जगत जगदीश दया कमाईआ। साचा पड़दा रही ताणी, बीस इक्कीसे खोल्ह वखाईआ। ना कोई दीसे बाणी खाणी, वेद पुराणी पुनी छाणी, मंगलचार ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुरमुख आत्म नौजवान, साचा तन शृंगारया। नेत्र खोल्हे मार ध्यान, पुरख अबिनाशी चरन द्वारया। एका मिले नाम निशान, झुलदा रहे विच संसारया। एथे ओथे चुक्के कान, नाता तुट्टे नौ द्वारया। साचा मन्दिर इक्क मकान, शब्द सरूपी चार दिवारया। पवण सरूपी नाम बिबाण, सोहँ बणे सच कहारया। साचे कंधी आप उठान, लोआं पुरीआं बाहर कढा रया। आपे करे जाण पछाण, साचे अन्दर बूहा लाह रिहा। पलँघ रंगीला श्री भगवान, छैल छबीला बणत बणा रिहा। आत्म सुरत सुरत रकान, माण ताण इक्क वखा रिहा। साचा मेला इक्क इकेला दर दुआरा हरि घर परवान, अचरज खेला आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर चेला एका धाम सुहा रिहा। मिल्या मेल आत्म जागी, जोती जोत जगाईआ। उठ उठ उठ वेखे वेला प्रभाती, रैण अन्धेरी राती रहण ना पाईआ। एका मिली अमृत आत्म बूंद स्वांती, सीतल धारा सांत कराईआ। साचा न्हावण प्रभ दर नात्ही, इक्क इकांती सदा समा रिहा। नाता तुट्टे जाति पाती, कमलापाती इक्क मना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर बहाईआ। शब्द छबीला जग, हरि शृंगारया। सोहँ शब्द बन्न्हाए पग, सच दस्तारया। इक्क

दुआरा आप वखाए उप्पर शाहरग, नौ दुआरे बन्द करा रिहा। चुगे चोग मोती हँस बणाए कग्ग, कोटी कोट जन्म सुहा रिहा। दो जहानी बुझे तृष्ना अग्ग, साचा सग मुख लगा रिहा। वड दाता सूरा सरबग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पग नाम बन्न्हा रिहा। शब्द धागा बन्न्हे डोरी, दिस किसे ना आईआ। वेख वखाणे अन्ध घोरी, आपणी र्कित कमाया। अट्ठे पहर करे चोरी, हराम खोरी नेड़ ना आया। शब्द रक्खे साची घोड़ी, दिवस रैण रिहा दुड़ाईआ। शब्द जोती साची जोड़ी, आत्म जोती मेल मिलाईआ। आप चढ़ाए साची पौड़ी, वरन गोती भेव चुकाईआ। ना कोई राग सुणाए गौड़ी, प्रभ साची खेल रचाईआ। साचे घर वज्जी वधाई, मेल मिलाया। मिल्या मेल साचे माही, भरम गंवाया। आप फड़ाए आपणी बांही, पार किनारा इक्क वखाया। देवे दरस अगम्म अथाही, शब्द शृंगार तन कराया। बैठा रहे रथ रथवाही, साचा मार्ग इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, सुरती सुरत शब्द जगाया। पुरख अबिनाशी साची बणत बणाई, आप हरि मात पित पिता मापा। इक्क वखाए अक्खर वक्खर झोली पाए सोहँ सच्चा जापा। चौथे जुग चार कहारां डोली आप उठाए, मेट मिटाए तीनो तापा। साची चोली तन सुहाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात करे वड प्रतापा। वड प्रताप आप कराया। शब्द अजपा जाप, गुरमुख साचे आप जपाया। आपे जाणे पुंन पाप, दूसर कोए भेव ना राया। जीव जन्त रहे कांप, देवी देव रहे शरमाया। माया डस्सनी डस्से सांप, जूठी झूठी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अन्तिम मेला आप मिलाया। मिल्या मेल कन्त सुहाग, सुरत सवाणी ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग सोया गया जाग, साची रात दया कमाईआ। इक्क बुझाए तृष्ना आग, अमृत आत्म मुख चुआईआ। दीपक जोती जगे चिराग, सोहँ बत्ती एका लाईआ। कलिजुग चोली लाहवण आया काले दाग़, इक्क आपणी दया कमाईआ। शब्द घोड़ी गुंदे वाग, नाम मौली इक्क रखाईआ। हथ्थीं गाना साचा ताग, सच निशाना मात लगाईआ। जोत निरँजण सोहँ पाए सच तेल काना, नैण नाई आप अख्वाईआ। पाणी वारे दो जहानां, मात धरत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी पहरे बाना, गुरमुखां रिहा बणत बणाईआ। गुरमुख बणत बणाए, शब्द जणाईआ। साचा शब्द झोली पाए, सुरत सवाणी सेव कमाईआ। पंचां गोली आप अख्वाए, साचा तोल रिहा तुलाईआ। कलिजुग बोली अन्तिम वेले अन्त व्याहे, सोहँ ढोल रिहा वजाईआ। गुरमुख साचे मात उठाए, हिरदे फोल आप वखाईआ। आप आपणे रंग रंगाए, साचा जाप अजपा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तिवहार साची ख़ुशी मनाईआ। सच दिहाड़ा सच सो वेला, सच सुहञ्जणी रैण साचा लाड़ा। साचे मन्दिर लैणा पेख बहत्तर नाड़ा। भगत सुहेले पेखे नेत्र दोए नैणा कलिजुग

अखाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां चुकाए लहिणा देणा। लहिणा देणा आप चुकाए, पंझी पोह आप दिवस विचारया। शब्द गहणा तन पहनाए, जगत मैल आत्म धो, मेल मिलाए हरि निरंकारया। पूरन जाप सोहँ सो, उतरे पार धर्म जैकार जिस जन रसन उचारया। तन क्यारी बीज साचा बो, फ़ल लगाए काया डालया। मिले फ़ल दो जहानी अग्गे हो, चले आप अवल्लड़ी चाल चालया। लक्ख चुरासी रही रो, सभ दिसे हथ्थीं खालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, शब्द बणाए जगत दलालया। जगत दलाल आप बणाया, जाप जपाया सोहँ सो। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाया, लेखा चुक्के एका दो। करोड़ तेतीसा रहण ना पाया, शिव शंकर बैठा रिहा रो। ब्रह्मा सीस जगदीस दिस ना आया, वेखे खेल छब्बी पोह। गुरमुखां हिसा मात वंडाया, अमृत आत्म रिहा चो। जोती जोत सरूप हरि, शब्द भण्डारा इक्क रखाए, अवर ना जाणे को। सतो गुण सति संतोखिआ। सति सरूप गुर नांओ, एका दस्से राह सौखिआ। दर घर साचे देवे थांउँ, दर घर मिले मोखिआ। सदा सदा सद देवे ठंडी छाँओ, लोकमात ना करे धोखिआ। गुरमुख उठाए शब्द गुड़गाउँ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे अनोखिआ। शब्द पहनाए तन शृंगार, प्रभ साचा मात कराईआ। वेख वखाणे थाँईं थांउँ, गुरमुख साचे मात जगाईआ। सिँघ बिशन सद बलि बलि जाओ, जागरत जोती ल्या जगाईआ। देवे माण थाँई थांउँ, सिँघ इन्द्र सहिज सुभाईआ। आपे पिता आपे मांउँ, भाई भैणां आप अख्वाईआ। जुगो जुग रखाए नाउँ, कृष्न सुदामा काया चामा लेखे लाईआ। बणया तन जगत दमामा, शब्द नगारे चोट लगाईआ। सिँघ प्रीतम पूरन कामा, कोटन कोट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बणत बणाईआ। हरि बणत बणाए आप जगांयदा। गुरमुख सिँघ साचे सुत जगाए, एका राह वखांयदा। दर घर साचा साचे नाए, जगत राह वखांयदा। दर हँस बणाए फड़ फड़ कागन, सिँघ पाल दया कमांयदा। गुरमुख बणे साची माला, सोहँ धागे आप पुरांयदा। आपे तोड़े जगत जंज़ाला, राह सुखाला मात चलांयदा। पंझी पोह करे प्रितपाला, काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, दीपक जोती इक्क ज्वाला, मस्तक लिलाटी औखी घाटी फड़ बाहों आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हट शब्द वणजारा, घट घट आप अख्वांयदा। हरि हरि साचा मीत, वड वड संसारया। दिवस रैण राखो चीत, काया करे पतित पुनीत, ना आवे पासा हारया। सदी चौधवीं रही बीत, लक्ख चुरासी परखे नीत, चारों कुन्ट वेख वखा रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क सुहागी गीत, आप बंधाए चरन प्रीत, साचा मार्ग हरि वखा रिहा। कलिजुग चले अवल्लड़ी रीत, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा संग निभा रिहा। साचा संग निभाए, सगला

साथया। नाम रंगण रंग चढ़ाए, हरि हरि नाथ त्रैलोकी नाथया। शब्द कंगण तन पहनाए, सोहँ टिक्का मस्तक माथया। दूजा दर ना मंगण जाए, साचे अंगण आप रखाए, आपे रक्खे दे कर हाथया। शब्द घोड़े तंग कसाए, लोआं पुरीआं पार कराए, ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड जेरज अंड वेख वखाए पृथ्वी अकाशया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणे रंग समाए, गुणवन्त गुण निधान गुरमुख साचे संग मिला रिहा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाना। जगत तृष्ना भुक्ख नंग, गुर शब्द मृदंग इक्क वजाना। नौ दुआरे वखाए लँघ, दस्म दुआरी इक्क तराना। वड दाता सूरा सरबंग, आप अख्वाना। जन भगत भगत जन आत्म बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका देवे नाम वर गुणवन्ता गुण निधाना। देवे नाम अपार, सच गुणवन्तया। आत्म भरे भण्डार, नूरी जोत श्री भगवन्तया। वेख वखाणे वारो वार, खेले खेल जुगा जुगन्तया। आपे पुरख आपे नार, पति पतिवन्त साचे कन्तया। सोलां कर तन शृंगार, हरिजन जन हरि आत्म रस इक्क चवन्तया। अमृत झिरना अपर अपार, बरसे मेघ बे बेअन्तया। काया सीतल ठंडी ठार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि हरि जन बणाए मात बणतया। शब्द तत्त प्रधान गुरमुख जाणया। गुरमुख चतुर सुजान चले गुर के भाणया। गुर पूरा होए मेहरवान, देवे नाम वंञ मुहाणया। जुगत भुगत भगत जिया दान, इक्क झुलाए शब्द निशानया। पारब्रह्म मेल मिलानया। जोती शब्द शब्द जोती रंग साचा माणया। दर घर साचा इक्क पछाण, नौ दर वेखे झूठ दुकान, मिले मेल श्री भगवानया। लक्ख चुरासी चुक्के काण, धर्म राए ना लाए बाण, लेखा लिखे गुण निधानया। पंचम चोर मिटे निशान, शब्द डोर इक्क उडान, अन्ध घोर ना कोई पाए शोर, पुरख अबिनाशी घट घट वासी फड़ फड़ बाहों अन्दर मन्दिर लए तोर, इक्क वखाए नाम खानया। ना कोई ज़ोरू जाणे ज़ोर, गुर पूरा रहे सदा शब्द घोड़, गुप्त ज़ाहिर रिहा दौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, भरया रहे सदा भण्डारया, भरपूर भरपूर भरपूर तन तन तन नाम खज़ीनया। गुर हाज़र हज़ूर सतिजुग सति सरूर, तन मन मौले सद सद सद भीन्ना। हरि हरि हरि हाज़र हज़ूर, जोधा दाता बीर सूर सांत कराए ठांडा सीना। निर्मल जोती बाती। कोह कोहनूर मिटे अन्धेरी राती। मिले मेल कमलापाती। शब्द देवे सच सुगाती। आपे नेड़े आपे दूर, दिवस रैण वेखे मार झाकी। हरिजन चुकाए लैण देण बाकी। ना कोई जाणे जीव जन्त ख़ाकी। गुरमुख साचे संत पुरख अबिनाशी अमृत आत्म प्याला भर प्याए धुर दरगाही सच्चा साकी। दीन दयाला गुर गोपाला, अट्ठे पहर दिवस रैण होए रखवाला, पंच पंचायण माया ममता डैण कोई ना दिसे आकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां

देवे शब्द वर, आप चढ़ाए गुर शब्द साचे राकी। शब्द घोड़ा जगत बलवान, प्रभ साचा मात ल्याया। गुरमुख साचा नौजवान, मेट मिटाए पंज शैतान, काया माटी भाण्डा काचा साचे रंग रंगाया। मिले मेल हरि भगवान, दीपक जोती जगे महान, एका शब्द एका राग कन्त सुहाग सुणाए कान, दुरमति जाए धोती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द वर, दो जहानां इक्क तराना अवण गवण त्रैभवण मेट मिटाए, पार उतारे विच्चों कोटन कोटी। काया धरती मौले, प्रभ अमृत मेघ बरसाईआ। होए बहार उप्पर धवले, फूलन सेज इक्क विछाईआ। गुरमुख आत्म रही बवले, शब्द सुनेहड़ा भेज प्रभ आप रिहा जगाईआ। आप उलटाए नाभ कँवले, मारे तीर सोहँ सच्चा नीर, आत्म झिरना रिहा झिराईआ। आपे भख भोज आपे करे लेहज फेहज, चारे खाए चार वरनी शब्द इक्क साची सुरती धरनी धरत आप अख्वाईआ। गुरमुख साचे साची तरनी, लेखा चुक्के मरनी डरनी, नेत्र खुल्हे हरनी फरनी, दीपक जोत करे रुशनाईआ। एका साची तरनी तरन, चरन सरन सरन गुर चरन नित्त नीती इक्क पढ़ी आपे जाणे धरनी धरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे एका वर, दसवां दुआरा जोत अपारा शब्द हुलारा हरि प्रकाश, रसन स्वास काया मण्डल रास पूरन आस आप कराईआ। भगत सुहेला दासन दास, इक्क इकेला वसे पास, आप सुहाए साचा वेला। शब्द चलाए स्वास स्वास, सुरती शब्द साचा मेला। पवण उडाए विच अकासी, गुर मन्दिर अन्दर गुर चेला। गुर पूरे सद बलि बलि जासी, अचरज खेल आपे खेला। शब्द सरूपी चाढ़्हे तेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, दीपक जोती कर प्रकाश, दर घर साचा आप सुहाया। दीपक जोती होए जगत प्रकाश, मन धीर धराया। हरि बिन ना जाणे कोए काया कासा, अमृत प्याला भर वखाया। दुरमति मैल धोए शब्द चलाए स्वास स्वासा, मानस जन्म होए रासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राह जगत मलाह बेपरवाह आपणा आप रिहा वखाया। आपणा आप वखाए, दो जहानी बण मलाह। गुरमुखां बेड़ा पार कराए, वेख वखाए थांउँ थाँ। सञ्झ सवेर ना भरम भुलाए, ना कोई जाणे पिता माँ। गुरमुख साचे सोए मात जगाए, आपे देवे ठंडी छाँ। एका साचा नाम जपाए, वेले अन्तिम पकड़े बांह। दरगाह साची साचा धाम आप सुहाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, भगत भगवन्त भगती साची लाए। भगवन्त भगत भगत जल मीन। गुणवन्त संत अन्त कन्त रस रसना चीन। जीव जन्त बणे बणत, ना कोई मज़्हब ना कोई दीन। जगत महिंमा सदा अग्गणत, अक्खर वक्खर गुरमुख साचे वक्ख कीन। लक्ख चुरासी लथ्थी सथ्थर, ना कोई पाड़े बजर कपाटी पत्थर, पंच विकारा ना सके छीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

शब्द देवे नाम वर, दिवस रैण ठांडा सीन। सति पुरख अपार, सति संतोखिआ। पूरन जोत कर अकार, लक्ख चुरासी पावे सार, वेख वखाणे वरन गोतया। नौ दुआरे जगत भिखार, चारों कुन्ट हाहाकार, गुरमुख विरला पावे सार, दस्म दुआर खोज खुजन्तया। लोकमाती शब्द अधार, पुरख बिधाती देवणहार, चरन नाती जगत प्यार, बूंद स्वांती ठांडी धार, काया रंगण रंग बसंतया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोत सरूपी भेख अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख वखन्तया। लक्ख चुरासी भेख वखाया, प्रभ जोती जोत जगाईआ। तख्तों लाहे राजे राणे, वरन गोत रहण ना पाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ स्याणे, शब्द डोर रिहा बंधाया। शब्द देवे नाम गुण निधाने, दहि दिशा खेल रचाईआ। झुले शब्द इक्क निशाने, सत्तां दीपां रिहा झुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्याने लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा वेख आप भगवाने, कलिजुग अन्तिम जोती मेल मिलाईआ। शिव शंकर मार ध्याने, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। सुरपति राजा इन्द होए प्रधाने, करोड़ तेतीसा संग उठाईआ। करे खेल वाली दो जहाने, बीस बीसा जगत इक्कीसा भगत सीसा छत्र झुलाईआ। ना कोई जाणे राग छतीसा, दन्द बतीसा कथन ना पाईआ। वेख वखाणे अञ्जील कुरान हदीसा, ईसा मूसा होए हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, निहकलंक नाउँ रखाईआ। निहकलंका नौ द्वार, दिस किसे ना आया। जोत सरूपी कर अकार, शब्द सरूपी डंक वजाया। चारों कुन्टां कर उडार, दहि दिशा फेरा पाया। ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड, अंड जेरज उत्भज सेत्ज रिहा वंडाया। सोहँ फड़ चण्ड प्रचण्ड, कलिजुग तेरी वढ्ढे कंड, बेमुख जीवां देवे दंड, चारों कुन्ट होए हलकाया। नौ खण्ड पृथ्वी करे खण्ड खण्ड, वेखे खेल हरि ब्रह्मण्ड, भेख पखण्डा कोए रहण ना पाया। गुरमुख विरला नार सुहागण, सृष्ट सबाई होए रंड, कन्त सुहागी शब्द लागी आत्म सेजा एका एक हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, सोहँ सो हरि बिन अवर ना जाणे को, लक्ख चुरासी रही रो, गुरमुख विरले आत्म बीज साचा बो, मानस जमन लेखे लाया। मानस देही होई परवान, प्रभ साचे दया कमाईआ। पंझी पोह कर ध्यान, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। शब्द सरूपी हल साचा जो, काया मन्दिर अन्दर साचा बीज रिहा बिजाईआ। दुरमति मैल कलिजुग धो, रसन गीत सुहागा अनहद रागा आपे आप रिहा चलाईआ। हरिजन बणाए हँस कागा, आप आपणे हथ्थ रक्खे वागा, एका राह जगत मलाह बेपरवाह दो जहान चलाईआ। शब्द सुणाउँणी पारब्रह्म ब्रह्म ज्ञानी ब्रह्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, गुरमुख साचे संत जन साची बणत मात रिहा बणाईआ। लोकमात हरि बणत बणाए, गुरमुख सोया मात जगाए, साध

संत किसे हथ्थ ना आए। रूप अगम्मा हड्ड मास नाड़ी चम्मा, मात पित कर कर हित्त, कोए ना जाणे खेल नित्त नवित्त, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, वार थित्त ना कोए जाणे आपे जाणे गति मितक, मानस देही जगत जित्त लक्ख चुरासी फंद कटाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द भण्डारा इक्क खुल्हाए। शब्द भण्डारा खोल्ह जगत जणाईआ। चौह अक्खर वक्खर जगत बोल, चार वरनां रिहा सुणाईआ। बजर कपाटी पाड़े पत्थर पंचां सथ्थर आपे लाहीआ। नेत्र नीर वरोले अत्थर, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। प्रभ हथ्थ वड्याई, सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई दए दुहाई, पुरख अबिनाशी जोत जगाईआ। धरत मात मिली वधाई, जन भगतां ख़ुशी मनाईआ। लक्ख चुरासी होए कुड़माई, लाड़ी मौत हथ्थीं मैहन्दी लाईआ। धर्म राए दूर दुराडा वेखे चांईं चांईं, अठाई कुण्डां बूहा लाहीआ। कलिजुग काला पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, आप आपणा रंग वखाईआ। कोई ना देवे ठंडीआं छाँई, मात पित पिता पूत ना होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले इक्क इकेला शब्द सरूपी कर कर मेला, आत्म तृष्ना भुक्ख रिहा मिटाईआ। आत्म तृष्ना कटे भुक्ख, हउमे दए जलाईआ। इक्क उपाए सच्चा सुख, धुन नाद अनाहद मृदंगा इक्क वजाईआ। निशअक्खर वक्खर शब्द जोती साचे कंडे तोल, आप आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगाए काया चोल, सच दुआरे पड़दा खोल्ह, निर्मल जोत कर अकार, अमृत बख्शे ठंडी धार मुख चुआईआ। पवण उनन्जा छत्र झुलार, भेख बवन्जा दर दरबार, भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, आप आपणी रचन रचाईआ। गुर मन्दिर अन्दर किसे दिसे ना सच सचाई, पंडत पांधे देण दुहाई, मुलां काज़ी हाहाकारया। आत्म दर गुरमुख विरले वज्जे वधाई, सुणया राग शब्द अपारया। मिल्या मेल साचे माही, नाता तुट्टा नौ द्वारया। दसवे जोत अगम्म अथाही, दीपक जोती होए उज्यारया। होए सहाई सभनीं थाँईं, पारब्रह्म पावे सारया। गुरमुख आउँणा चांईं चांईं, पुरख निरँजण घट घट वासी शब्द सरूपी पकड़े बाहीं, छब्बी पोह दिवस विचारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां अमृत आत्म साचा चोअ, निझर धारा ठंडी ठारा, सीतल सांत सांतक आप करा रिहा। छब्बी पोह रुत्त बसंता, लोकमात कलि आई। मिले मेल प्रभ साचे कन्ता, गुरमुख शब्द होए कुड़माई। नाता तुट्टे जीव जन्ता, मिले मेल हरि भगवन्ता, कलिजुग कालख लाहे छाही। करे खेल आदिन अन्ता, चौथे जुग जोत जगंता, बणाए मात साची बणता, वेख वखाणे थांउँ थाँईं। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे वेख हरि, द्वार बंक राउ रंक एका एक सुहांयदा। एका एक सुहाए द्वार, राउ रंक रंक राजान शाह सुल्तान

रिहा जणाईआ। चार वरन दर भिखार, शब्द मिले वस्त अपार, आत्म झोली काया डोली हरि साचा रिहा भराईआ। आपे होए पहरेदार, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर, शब्द खंडा सोहँ डण्डा विच ब्रह्मण्डा आपणे हथ्थ रिहा उठाईआ। गुरमुख विरला विच मात पाए वंडा, फंद चुकाए जेरज अंडा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे जगत वर, जुग जुग कार कमाईआ। कार कमावे कर्म कांड, लक्ख चुरासी वेख वखानया। लक्ख चुरासी वेख वखाणे जीव जन्त साध संत प्रभ पुण छाण, गुरमुख साचे मात उपंनया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, मिले मेल गुण निधान, आत्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञान पारब्रह्म मन्न मन्नया। शब्द फड़ाए हथ्थ तीर कमान, सोहँ चुक्के नौजवान, पंजां चोरां आपे डंनया। दाता जोधा सूरा गुणी गुणवान, सर्बकल भरपूरा हाज़र हज़ूरा वड धन्न धंनया। राग अनादां अनादी तोड़ा, बोध अगाध शब्दी पूरा, हरिजन चढ़ाए साचे चन्नया। गुरमुखां मस्तक लाए साची धूढ़ा, काया रंगण रंग चढ़ाए गूढ़ा, चतुर सुघड़ बणाए दर आए मूढ़ा, देवे ज्ञान गुर शब्द ध्यान आत्म अन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रेख वेख हरि, चार वरन इक्क सरन एका राग सुणाए कन्नया। साचा राग कन्न सुणाए, कँवल नैण बिध नाता। गुरमुख आत्म जाए मन्न, मिले मेल साक सैण पित माता। भाण्डा भरम देवे भन्न, लेखा चुक्के ऊँचां नीचां ज़ातां पातां। बेड़ा आपणा लए बन्न, सोहँ दात जिस जन मिले जगत सुगाता। ना कोई लाए मात संन्ह, मिलाए मेल तन कमलापाता। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पारब्रह्म ब्रह्म पार ज्ञाता। सप्त सरोवर सांत रस, सतिगुर सरन सरनाए। सतिजुग साची आस रक्ख, कलिजुग कालख प्रभ रिहा मिटाए। गुरमुख आत्म जोत रवि ससि मात प्रतक्ख, दीपक दीप रिहा जगाए। मनमुख जगत गंवार होए भक्ख, जोती अग्नी रिहा जलाए। धुर मस्तक भाग प्रभ लए रक्ख, गुरमुख सोए मात जगाए। लक्ख चुरासी विच्चों कीने वख, सोहँ सो जाप जपाए। पंझी पोह दरस दिखाए हरि प्रतक्ख, गुर संगत घाल पाए थांए। आप आपणी गोद प्रभ लए रक्ख, धर्म राए नेड़ ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण, नेत्र पाया शब्द अंजन, चरन धूढ़ कराए साचा मजन, सवा लक्ख प्रभ इक्क कराए। इक्क सवाया सवा लक्ख, प्रभ जोती नूर सवाया। जोत निरँजण रही भख, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाया। हरिजन आप चढ़ाए साचे रथ, सतिजुग साचे मार्ग पाया। सर्बकला आपे समरथ, मनमुख जीवां दिस ना आया। सृष्ट सबाई पकड़े नत्थ, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा भवाया। जगत चलाए शब्द रथ, अकथना अकथ रसना कथ ना सके राया। लोआं पुरीआं रिहा मथ, ब्रह्मा शिव इन्द्र करोड़ तेतीसा दए दुहाया। लक्ख चुरासी सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग

आपणी वंड वंडाया। जन भगतां प्रभ रखे दे कर हथ्थ, विच वरभण्ड मिले वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, कर दरस सगल वसूरे जायण लथ, छब्बी पोह जो जन दर्शन पाया। छब्बी पोह प्रभ बणत बणाउँणी, काला सूसा तन छुहाउँणा ए। वेख वखाणे ईसा मूसा चीना रूसा भेख वटाउँणा ए। आपे जाणे अंज़ील कुरान जगत हदीसा, बीस इक्कीसा खेल खिलाउँणा ए। एका छत्र सोहे सिर जगदीसा, दन्द बतीसा लक्ख चुरासी गाउँणा ए। शाह सुल्तानां खाली खीसा, बीस बीसे दर दर कर भिखार, भेख इक्क आप अख्वाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका रंग राउ रंक सृष्ट सबाई आपणा आप वखाउँणा ए।