२४ पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जगत जुगीशर आप प्रभ, एका जोग कमाया। जगत मुनीश्र आप प्रभ, चिन्ता रोग सोग प्रभ रिहा मिटाया। जगत तपीश्र आप प्रभ, तन मन रसना भोग मात तजाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत अवल्लड़ा राह चलाया। जप तप अभ्यास सर्ब संसारया। लिख्या लेख वेद व्यास, निहकलंक लए अवतारया। जेरज खाणी ना कोई जाणे दस दस मास, पारब्रह्म भेव अपारया। सच मण्डल जोत प्रकाश, देवी देव सर्ब भुला रिहा। वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, ब्रह्म शिव सीस झुका रिहा। शब्द सरूपी पावे रास, पवण स्वास इक्क चला रिहा। भगत सुहेला होया दास, साची बणत मात बणा रिहा। घर मन्दिर अन्दर कीना वास, सोहँ सो जाप जपा रिहा। मिल्या मेल सर्ब गुणतास, सद ग्यारां लेखे ला रिहा। ग्यारां सद जगत प्रभास, गुरमुख सोए मात जगा रिहा। दिसे ना शाहो शाबास, कलधारी कल वरता रिहा। गुरमुख साचे सद बलि बलि जास, ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ साची सेव कमा रिहा। गुरमुख साची सेव, हरि साचे मात लगाईआ। तन काया रसना साची जेहव, वड देवी देव दया कमाईआ। अचरज लीला अलख अभेव, जोत निरँजण आप कराईआ। काया फ़ल लग्गा साचा मेव, सच दिहाड़ा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्त विहारा, सतिजुग तेरा सति पसारा, दोहां वेखे इक्क दुआरा, आप आपणे रंग समाईआ। आप आपणे रंग समाया। पंचम पोह पंच प्रधाना, पंचम बेड़ा रिहा बन्न्हाया। पंचम देवे शब्द तराना, जोत निरँजण इक्क महाना, राग अनादा रिहा सुणाया। शब्द सरूपी हथ्थीं गाना एका बन्न्हे शाह सुल्ताना, गुण अवगुण ना कोई जणाया। भेव अभेदा खेल महाना, अछल अछेदा सृष्ट भुलाना, चार वेदां वक्त चुकाना, सोहँ साचा राग सुणाया। जन भगतां सुणाए साचा गाना, धुर दरगाही देवे
दाना, झुल्लदा रहे मात निशाना, ना कोई मेटे मेट मिटाया। पूरन जोत श्री भगवाना, निहकलंक बली बलवाना, प्रगट होए वाली दो जहाना, शब्द डंक रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणा संग निभाया। जगत तृष्ना अग्ग, कलि जलाया। लक्ख चुरासी रही दग, ना किसे कोई छुडाया। जूठी झूठी वा रही वग, दिवस रैण अन्धेर मचाया। मानस देही हँस होई कग, शब्द चोग ना कोई चुगाया। दीपक जोत ना गई जग, अन्ध अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाया। धीरज यति तुटा तग, सति धर्म ना कोए रखाया। जम जमकाल पकड़ पछाड़े शाहरग, ना होए कोई सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता सूरा सरबग एका एक अख्वाया। एका एक अकाल, सर्ब घट वस्सया। प्रगट होए दीन दयाल, राह साचा मात दस्सया। दिवस रैण रिहा सुरत संभाल, अन्दर बाहर फिरे नस्सया। देवे नाम सच्चा धन माल, नर हरि हरि नर हिरदे वस्सया। जगत माया तोड़ जंज़ाल, मारे शब्द इक्क उछाल, भाग लगाए माटी खाल, मिले नाम दान अनमुलया। दो जहानी दर दलाल, नेड़ ना आए काल महांकाल, जन हरि वरोले लोकमाती भाल, अन्तिम बेड़ा रिहा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी चले नाल नाल, पंचम पंचां देवे डंनया। पंचम देवे डन्न, मात जगाया। पंचम देवे भन्न, पंच उपजाया। पंचम लाए संन्ह, पंचम झोली रिहा भराया। पंचम भरमे भुल्ले जन, पंचम भाण्डा भरम भन्नाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम पंच विचोला पंचम पंचां विच समाया। पंच गंवाए पंच बणाए पंचम जोत जगाईआ। पंचम सुरती शब्द संग मिलाए, पंचम मुख भवाईआ। जम काल राणी दरस दिखाए, पंचम रो रो दए दुहाईआ। पंचम अमृत आत्म मेघ बरस वखाए, पंचम दिवस रैण रहे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पंचम बन्न्हे पंचम नाता पंचम पंचां रहे जुदाईआ। पंचम जुदाई अन्त कल, नर हरि साचे मात कराईआ। पंचम वड्याई जल थल, प्रभ आपे बणत बणाईआ। पंचम कमाई अज्ज कल्ल, कालख टिक्का मस्तक छाहया। पंचम वड्याई घड़ी घड़ी पल पल, पंचम मिल्या सहिज सुभाईआ। पंचम करे वल छल, छल वल कर भुलाईआ। पंचम जाए बलि बलि, पंचम रिहा जगाईआ। पंचम लाहे दूई द्वैती सल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पंचम बैठा आपे रल, सुन्न समाधी आसण लाईआ। पंचम मेला मन तन, नौ द्वार रहे हलकाईआ। पंचम मिल्या नाम धन, सच समग्री इक्क रखाईआ। पंचम पंचम प्रभ जाए मन्न, पंचम करे मात कुड़माईआ। नर हरि साचा मन्नया, पंचम मिले मेल हरि रघुराईआ। लग्गे भाग काया छप्पर छन्नया, कलिजुग रैण सुहञ्जणी आईआ। सुरती शब्द सेव कमाई, नर हरि साचा शाहो मंनिअ, गुरमुख वेखे थांउँ थाँईंआ। अगम्म अगम्मड़ा बेपरवाही मेट मिटाए झूठा जंनया, जोती जोत सरूप हरि, पंचम
जोती इक्क कर, शब्द देवे नाम वर, साचा राग सुणाईआ। राग कन्न संगीत प्रभ सुणाईआ। शब्द सच सुहागी गीत, सोहँ सो मात वड्याईआ। सतिजुग सति मिल्या गुर मीत, दूसर कोई भेव ना पाईआ। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, गुरदुआरा रहण ना पाईआ। दर घर बैठा परखे नीत, ना कोई सके भेद छुपाईआ। जन भगतां बख्शे चरन प्रीत, सेवक सेवा साची लाईआ। साचा मेला सज्जण सुहेले मीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जोती इक्क धर, एका रंग रंगाईआ। पंचम रंग चलूल हरि चढ़नया। मिल्या मेल कन्त कन्तूहल, सतिजुग चढ़या साचा चंनया। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, गगन राग सुणया कन्या। शिव जी सुट्टी हथ्थों त्रिसूल, सोहँ देवण आया डंनया। करोड़ तेतीसा बरखे फूल, हरि हरि भाणा जिस जन मन्नया। जो जन गए मात अन्त कलि भूल, मानस देही ना बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जोती इक्क दर, दर दुआरा एका मन्नया। कवण जगाए पंच, पंचम कवण सोया। वेखे खेल कवण प्रपंच, पंचम नाता दए तुड़ाया। कवण बुझाए तृष्ना अंच, कवण सांतक सति वरताया। मानस देही काया कंच, घड़न भन्नणहार कवण अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम जोती नूर कर, पंच पंचाली रिहा सुणाया। पंच पंचायणी ताज, हरि सुहंदड़ा। आपे करे आपणा काज, भगत सुहेल सदा बख्शंदड़ा। भाग लग्गे देस माझ, ना कोई जाणे जीव अन्धड़ा। जन भगतां देवे शब्द दाज, मनमुख भागां मन्दड़ा। जोती जोत सोहँ सो मारी अगाज़, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाए जन्दरा। गुरमुख साचे शब्द डोरी रिहा प्रो, रक्खे लाज साजण साज आप अख्वंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक साचा राह सृष्ट सबाई आप वखंदड़ा। सतिजुग साचा राह वखाए, नईआ नाम चलाईआ। लक्ख चुरासी फाह कटाए, भैणां भईआं साक तुड़ाईआ। धुर दरगाही भगत मलाह आपे हो जाए, साची बईंआ आप फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जोती नूर कर, साचा नाउँ इक्क चलाईआ। नौ सत्त प्रभ कर विहारा, अन्तिम अन्त कराईआ। पुरीआं लोआं इक्क जैकारा, एका एक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ बन्न्हे धारा, वरभण्ड रीत चलाईआ। करे वंड प्रभ खेल न्यारा, गुरमुखां वंड वंडाईआ। असू तिन्न सच दिहाड़ा, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। उनी असू इन्द्र अखाड़ा, रिहा ख़ुशी मनाईआ। पंचम कत्तक उच्च पहाड़ा, पर्बत अकाश रिहा हिलाईआ। उनी कत्तक शब्द धाड़ा, शिव शंकर रिहा जगाईआ। सत्त मग्घर पकड़े दाड़ा, ब्रह्मे मुख रिहा भुवाईआ। तेई मग्घर जोती लाड़ा, शब्द आप बणाईआ। नौ पोह करे वाड़ा, गुरमुख साचे होए सहाईआ। पंझी पोह खेल अपारा, बहत्तर नाड़ी दीपक जोती रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, मात कराए धर्म अखाड़ा, ज्ञान वैराग एका दर बहाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आपे आप गया जाग, सुत्ती सर्ब लोकाईआ। उन्नी अस्सू आस रखाई। पंचम कत्ते वज्जे वधाई। इक्की कत्तक मात रुशनाई। सत्त मग्घर कुकर्म जुदाई। तेई मग्घर तृखा बुझाई। नौ पोह दुरमति मैल धोहि, प्रभ सुरती शब्द मिलाई। पंझी पोह प्रभ प्रगट हो, पंचम देण आया वड्याई। प्रगटे शब्द सोहँ सो, जोत निरँजण एका डगमगाई। साधां संतां आत्म शक्ती लए खोह, घर साचे ना मिले किसे वधाईआ। गुर मन्दिर अन्दर बैठे रहे रो, काया काअबा दिस ना आईआ। जन भगतां दुरमति मैल धो, हक्क ज़नाबा दो दो आबा रिहा मेल मिलाईआ। अमृत झिरना निझर चो, कँवल नाभी रिहा आप उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जोती नूर धर, नूर तूर एका एक रिहा कराईआ। जोती नूर शब्द सीस दस्तार। सर्बकला भरपूर हरि जगदीस निहकलंक लए अवतार। लेखा जाणे बीस इक्कीस, नौ खण्ड वंड प्रभ पाए सार। लोआं पुरीआं एका हदीसा, करे कराए जै जैकार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम देवे नाम वर, फड़ फड़ बाहों जाए तार। इक्क इकल्ला हरि मनाया। दूजा रक्खे शब्द महल्ला, तीजे वाजा पवण वजाया। चौथे दर गुरमुख विरले मेला, दूसर किसे हथ्थ ना आया। पंचम पंच पए तरथल्ला, पंचम वेला इक्क सुहाया। छेवें वेखे जला थला, डूंघी डला भेव ना राया। सत्तवें शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, गुरमुख काया अन्दर इक्क सुहाया। आपे वसे सच महल्ला जोत निरँजण डेरा लाया। दीपक साचा एका बला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंझी पोह तिलक ललाटी सोहँ शब्द लगाया। लग्गे तिलक ललाट, प्रभ लगांयदा। बजर कपाटी जाए पाट, प्रभ साचा तीर चलांयदा। चौदां लोकां दिसे एका हाट, इक्क वणजारा वणज करांयदा। नौ दुआरे झूठा घाट, दसवें अमृत आप पिआंयदा। जोती जगे काया माट, शब्द धुनी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां एका राह वखांयदा। साची सुरती सुरत चलाई, मति बुध भेव ना राया। अकाल मूर्त कलि दया कमाई, पंचां रिहा दर दुरकाया। शब्द अनाहद तूरत इक्क उपजाई, साचा राग कन्न सुणाया। साची सूरत प्रभ नज़री आई, भाण्डा भरम भंनाया। लक्ख चुरासी रही झूरत, दर घर साचा किसे हथ्थ ना आया। नौ दुआरे कूड़ो कूड़त, जगत अडम्बर खेल रचाया। दर घर साचे चरन धूढ़त, पंझी पोह जन भगतां प्रभ सवम्बर मात रचाया। चतुर सुजान करे मन मूढ़्हत, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाया। एका रंगण रंग चढ़ाए गूढ़त, सवा पहर दोए दोए लोचन जिस जन दर्शन पाया। लग्गे भाग कुल कुलवन्ती जिउँ बाल पिता बलोचन, बलोचन पिता प्रहलाद अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, बावन बवरा अवरा गवरा निहकलंक भेख वटाया। गुरमुखां पिता मात पुत्त सस्स सुहरा, दोहां विहारा इक्क कराया। दो जहानी कारज संवरा, पुरख अबिनाशी
दर्शन पाया। मिल्या मेल प्रभ गहर गवरा, चरन कँवल कँवल चरन होए भवरा, सोहँ सो सुगंधी दिवस रैण तन मन रही महिकाया। हउमे कढ्ढे वासना गन्दी, रसना गाया जिस जन बत्ती दन्दी, प्रभ साचा चन्द चढ़ाया। लक्ख चुरासी भागां मन्दी, नाम विहुणी आत्म अन्धी, भेव अभेद ना पाया। ना कोई गाए राग सोरठ सवईआ छन्द बन्दी, अष्ट पदीआं किसे पद ना लाया। गुरमुख साचे संत सुहेले पुरख अबिनाशी घर आपणे सद, शब्द सरूपी मेल मिलाया। कलिजुग तेरी लँघी हद्द, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। भाग लगाया यद्द, बंस सरबंस पार कराया। अमृत पीणा साची मध छब्बी पोह दिवस सुहाया। जोत निरँजण ना कोई पछाणे उच्चा लभ्मा चौड़ा कद्द, गुरमुख तेरे हिरदे विच समाया। कर प्यार गुरमुख साचे प्रभ दए शृंगार सूहे फूलनहार लद, आप आपणी बणत बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा सेवादार, जोती जामा भेख धर, आपे आप अख्वाया। हरि भिखार भिक्खक दिवस रैण मंगे भिख्या। लेखा लिखे लिखारी, निहकलंक गुर संगत गुर पूरे करनी रच्छया। ना कोई छोटा वडा निक्का, एका अक्खर जगत वक्खर साची सिख्या। आपे जाणे रस मिट्ठा फिक्का, जो जन प्रभ चरन दुआरे विकया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरमुख तेरे मिलण दी दिवस रैण रक्खे सिक्कया। आ मिल आ मिल आ मिल मेरे मीत, हउँ वारी मैंडे सज्जणा। गल लाग गल लाग सुहाई रीत, मैं तैंडा करां मजना। दिवस रैण राखां हउँ चीत, अन्त तेरा पड़दा कज्जणा। किसे हथ्थ ना आउँणा गुरुदुआरे मन्दिर मसीत, भाण्डा झूठा अन्तिम सद्द है भज्जणा। धन्न गुर धन्न गुर धन्न गुर परखे नीत, वेले अन्तिम रक्खे लज्जना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे जगत लज्जना।
२५ पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार पिण्ड जेठूवाल सोहँ सो जाप इक्क सौ ग्यारां दिन
दी समाप्ती समें शब्द उचारया
अमृत वेला पंझी पोह, पूरन आस कराईआ। अमृत आत्म बीज साचा बो, काया प्रभास सच निवास कराईआ। जगत मैल पापां धो, सच प्रकाश कराईआ। पंचां तोड़े नाता मोह, पंचां जोड़ जुड़ाईआ। जाप जपाए सोहँ सो, ना होए विछोड़ा मात कदे जुदाईआ। गुरमुख गुरमुख एका जोती गए हो, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गोद रिहा उठाईआ। पोह पंझी पंच प्रधानया। काया मन्दिर आप बणाया साहिब मंजी, आपे बैठे नूरी नूर नुरानया। जाणे धार धार बवंजी, अक्खर वक्खर कर कर पछानया। कलिजुग वेखे खेल शतरंजी, जगत मिटे जीव
निधानया। किसे हथ्थ ना आए अन्ध अन्ध अन्धघोर वंञी, मनमुख होए बेमुहाणया। गुरमुखां लेखे लाए दिवस दिवस पंझी, पंझी पोह वक्त सुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर हरि मेहरवानया। बीस पंज पंज बीस प्रभ साचा रंग रंगाईआ। शब्द सोहे कलि साचे सीस, साचा संग निभाईआ। जगत पीसण रिहा पीस, मनमुख दए दुहाईआ। गुरमुखां पढ़ाए इक्क शब्द हदीस, जगत वक्ख कर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। रंग वटाया रूप रेख, तन माटी कल्ल तज। जन्म वटाया वेख भेख, मात गुवाई लोक लज्ज। भरम भुलाया औलीआ पीर शेख़, हाज़ी हज्ज। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत दुलारे कर प्यारे अमृत प्याए आत्म रज्ज। अमृत आत्म धार वहिंदी, चोआ चन्दन मस्तक टिका। गुरमुख साचे सदा सद सद घर इक्क वसदी, नाम जपाया भगत वखाया नीकन नीका। सोहँ डोरी पाई साची तन्दी, सो गंवाए भेव जीअ का। आप चढ़ाए चन्द नौचन्दी, रसना रस गंवाया फीका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन बंधाए इक्क प्रीता। चरन प्रीती बन्न्हे डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग काला अन्ध अन्धघोर, तोरी मोरी जगत भुलाईआ। नाम ख़ज़ाना किसे हथ्थ ना आए साची मोहर, साचा सिक्का ना कोई वखाईआ। राजन राज राजानां दिसे होर, शाह सुल्तानां मुख भुवाईआ। आपे जाणे आपणी गोहर, दो जहानां रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल आप रघुराईआ। करे खेल रघुनाथ, जगत पसारया। शब्द चढ़ाए साचे राथ, भगत अधारया। लेखा चुक्के नौ नौं हाथ, लेखा लिखणहार आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द बणाए सगला साथ, सोहँ साथी सो पहरेदार अख्वा रिहा। सोहँ सो सति प्रबीन, सो पुरख पुरख अधीन। हँ अंग अंग धार गंग अमृत ठांडा सीन। सो मृदंग मृदंग वज्जे लोक तीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिखे शाह सुल्तान रूसा चीन। लेखा लिखे लिखणहार, सृष्ट सबाई भेख्या। आपे वेखे वेखणहार, जोती जामा धारे भेस्सया। लोचन पेखे पेखणहार, दर दर घर घर धारी केस्सया। वेख वेख वेख मेटणहार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विरले नेत्र पेख्या। नेत्र पेखे नैण मूंध, निर्मल जोत अकाल। अकाल मूर्त शब्द तूरत, रंग लाल गुलाल। लाल गुलाली साची सूरत, कंचन मारे इक्क उछाल। कंचन आसा हरि हरि पूरत, नीलम नीला हरि हरि अस्वार। नीला अस्वारा जोत अधारा शब्द जैकारा चिट्टा अस्व चिट्टी धार। चिट्टी धारा दस्म दुआरा बाहर पार पील पसार। पील पसारी खेल न्यारी, अजपा जप प्रभ वेख विचारी, त्रैकुट्टी छुट्टी पंचम यारी, वेख रंग संग अपार। सूहा रंग रंग संग काला वेस दर दरवेश दिवस
रैण दीसे तंग, जोती जोत सरूप हरि, हरि चरन कँवल उप्पर धवल पेख उठ रिहा मवल सर्ब घट हरि घट निवास। घट निवासा रक्ख रक्खे लज्जया। गुरमुखां दे भरवासा, शब्द सिँघासण आपे सज्जया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, शब्द ताल एका वज्जया। सुणे सुणाए पृथ्वी आकाशा, लोआं पुरीआं हाजन हज्जया। चार कुन्ट दहि दिश कराए दासा, कोई ना सके पड़दा कज्जया। लक्ख चुरासी करे अन्तिम नासा, जूठा झूठा पाप दज्झया। हरिजन जन हरि मिल्या मेल सर्ब गुणतासा, पी अमृत आत्म रज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्तिम रखे लज्जया। अन्तिम रखे लज्ज, जगत भगत परवानया। जगत विकारा देवे तज, मिले मेल शब्द निधानया। शब्द सिँघासण बहिणा सज्ज, गाए गुण गुण निधानया। सच नगारा रिहा वज्ज, ना सके कोई पछानया। पंचम धारी मात बज्झ, राज राजानां करे हैरानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल मात महानया। पंचम बन्न्हे धार, पंच पंचाइना। तन पाए शब्द कटार, नेड़ ना आए तृष्ना डायना। सोहँ होवे पहरेदार, सो चुकाए लहिणा देणा। अग्गे हो सच्ची सरकार, तन पहनाए साचा गहणा। सीस बन्न सच्ची दस्तार, लोकमात चुकाए लहिणा देणा। पंचम नाता इक्क प्यार, इक्क हुक्म सुणाए भाणा सहिणा। उत्तम जाति सच दरबार, गुण अवगुण किसे मात ना कहणा। भरे शब्द नाम भण्डार, झूठे वहिण जगत ना वहिणा। आदि अन्त ना आए हार, दरस दिखाए दर दुआरे साचे नैणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत बणाए पंच पंचायणा। सीस बन्न दस्तार, गुरमुख समझांयदा। मस्तक टिक्का नाम अपार, प्रेम झोली काया पांयदा। नाम एका मीत मुरार, साची गोली सेव कमांयदा। दिवस दिहाड़ा आप विचार, पंझी पोह ख़ुशी मनांयदा। गुरसिख गुरसिख गुरसिख साचा लाड़ा कर त्यार, शब्द घोड़ी आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच विहारा अपर अपारा आपे आप करांयदा। करे विहार जगत रीत, शाह सुल्तान सार ना पाईआ। एका एक रहे सदा अतीत, जूठ झूठ दिस ना आईआ। सदी बीसवीं रही बीत, लेखा मुहमन्द रिहा लिखाईआ। हरि जन साचे रक्खणा चीत, प्रभ साची बणत बणाईआ। नाता बख्शे चरन प्रीत, नेड़े दूर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरद्वार मन्दिर मसीत गुर चरन सरन इक्क वखाईआ। पंझी पोह जाप जपाए सवा पहर। जगत तृष्ना हउमे तीनो ताप गंवाए, आप तराए कर कर आपणी मेहर। पुन्न पाप ना कोई जणाए, सुन्न अगम्मो पार कराए, दस्म दुआरी बूझ बुझाए, जोती शब्दी वड प्रताप। गुण अवगुण कोई सुणन ना पाए, गुरमुख साचे संत सुहेले चुण आप आपणी सरन लगाए, आपे होए माई बाप। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मेट मिटाए जगत भगत संताप। सवा पहर रसना गुण नेत्र दर्शन लोए। शब्द
पुकार रिहा सुण, वेखे सुणे ना कोए। नाद अनादी वज्जे धुन ना हस्से ना कदे रोए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे बैठा लाए समाधी सुन आपे बोले प्रगट होए। प्रगट होए अन्त कल, काली रेख मिटाईआ। करे कराए वल छल, भेखी भेख सार ना पाईआ। वेख वखाणे जल थल, लिख्या लेख ना सके कोई लुकाईआ। गुरमुख साचे सदा जाए बलि बलि, वड वडी वड्याईआ। सच दुआरा लैणा मल, पंझी होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। लक्ख बताली मेटे हरस, जन्मे जन्म भरमिआ। पुरख अबिनाशी कीना तरस, कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्हया। अमृत मेघ देवे बरस, भाग लगाए काया छप्पर छन्नया। पंझी पोह कमाए तरस, भरमी भाण्डा दर घर भंनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम धन वड धन धनया। नाम ख़जाना उच्च दर। गुरमुख सुगंधी सच घर। दिवस सत्त गाया बत्ती दन्दी, मिले मेल सच्चा वर। जगत तृष्ना कढ्ढे गन्दी, आपणा कीता लैण भर। भगत सुहेला सदा बख्शंदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क नुहाए अमृत आत्म साचे सर। साचे सर आप नुहाए, दुरमति मैल गंवांयदा। इक्क खुल्हाए जगत दर, भगतां पकड़ उठांयदा। नाम भण्डारा देवे भर, साची वंड आप वंडांयदा। सच दस्तारा सीस धर, गुरमुख वरभण्डी आप वड्आंयदा। छब्बी पोह भेंट कर, आप आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम पंचम कर प्रधान, खेवट खेट आप अख्वांयदा। पंच दस्तार देवे बन्न, सीस रखाए तोड़ा। शब्द राग सुणाए कन्न, दरस दिखाए चिट्टा घोड़ा। गुरमुख आत्म जाए मन्न, धुर दरगाही आया दौड़ा। सतिजुग साचा चढ़या चन्न, वेखे खेल ब्रह्मण गौड़ा। आपे बेड़ा रिहा बन्न, साढे तिन्न हथ्थ रखाए लभ्मा चौड़ा। इक्क वखाए सच्चा धाम ना छप्परी ना कोई छन्न, सोहँ लगाया साचा पौड़ा। लग्गा भाग काया तन, सो पुरख निरँजण आया दौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेले अन्तिम दर दुआरे आया बौहड़ा। छब्बी पोह बन्न दस्तार, पंचां दए वधाईआ। सवा पहर लेख लिखार, साची धारा इक्क रखाईआ। लिखे लेख अपर अपार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। सोलां करे तन शृंगार, जगत गहणा दूर कराईआ। गुरमुखां बलि बलि जाए सद सद वार, दर्शन नैणां आप कराईआ। वल छल छल वल विच संसार, भैणां भईआ जगत भुलाईआ। गुरमुखां बहिणा सच सच्चे दरबार, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। राजा धर्म होए ख्वार, दिवस रैण रिहा कुरलाईआ। गुरमुखां दूरों करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। निहकलंक तेरी सिक्दार, पुरीआं लोआं रही डराईआ। सोहँ करे ख़बरदार, सो सुत्या रिहा जगाईआ। नेड़ ना आए चोर यार, पंजां कुत्तयां रिहा दुरकाईआ। नाता बख्शे चरन प्यार, अदभुतया दया कमाईआ। शब्द जोती मेल अपार, प्रभ टुट्टीआं गंढ्ढ वखाईआ।
जोती जामा भेख न्यार, प्रगट होए विच संसार, मन्दिर कुटीआ ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुखमन ईड़ा पिंगल त्रैकुटी गुरमुख साचे पार कराईआ। एका तीर रसन कमानो छुटयां, बजर कपाटी पार कराईआ। अमृत सोमा आत्म फुट्टया, वहिंदी धार इक्क वखाईआ। देवे दरस विच्चों कोटन कोटयां, गरीब निमाणे गले लगाईआ। गरीब निमाणयां आवण जावण लेखा छुट्टया, शब्द सरूपी जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आत्म दरस दिखाईआ। जप तप हठ ना कोए कराया। ना कोई वखाए शिवदवाला मट्ठ, तीर्थ तट्ट ना कोए सुणाया। गुरमुख साचे संत सुहेले शब्द सरूपी कर इक्ट्ठ, काया मट्ठ इक्क वखाया। चरन दुआरे आए नठ्ठ, पंझी पोह हुक्म सुणाया। लक्ख चुरासी पैणी भट्ठ, सोहँ सो साचा तेज वधाया। पंचां करे कराए प्रभ सतिजुग चट्ठ, शब्द सरूपी तेल चढ़ाया। कलिजुग ताप चढ़या मट्ठ, सतिजुग साचा ख़ुशी मनाया। प्रभ अबिनाशी वेखे दोहं हट्ठ, शब्द सिँघासण डेरा लाया। पुरीआं लोआं गेड़े उलटी लट्ठ, अबिनाश अबिनाश आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला समरथ, डोर आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग तेरी घाल, प्रभ साचे लेखे लाईआ। चारों कुन्टां वजाए सच्चा ताल, जूठ झूठ मात प्रनाईआ। ना कोई दीसे पातशाह कंगाल, एका राह रिहा चलाईआ। गुरमुख विरला इक्क अनमुल्लड़ा लाल, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। फ़ल लगाए काया डाल्ह, पंझी पोह रुत्त सुहाईआ। पंजां नाता तुटे जगत जंज़ाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रिहा बणत बणाईआ। कलिजुग तेरी घाल, नौ द्वारया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, ना कोई पावे सारया। चारों कुन्ट हाहाकार, लक्ख चुरासी भरम भुला रिहा। हरिजन साचे फड़ फड़ बाहों रिहा तार, पुरख निरँजण सेव कमा रिहा। आप उठाए सिर आपणे भार, हौले भार मात रखा रिहा। चले मात अवल्लड़ी चाल, शब्द सरूपी साची नार, जोती जामा भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम नाता पुरख बिधाता, आत्म जोती ब्रह्म ज्ञाता, धुर दरगाही एका एक करा रिहा। चरनी नाता जोड़ धर्म कमाया। वेले अन्तिम गया बौहड़, निहकलंका भेख वटाया। आपे होए ब्रह्मण गौड़, मात पित ना किसे जाया। नगर वेख्या लभ्मा चौड़, सम्बल वासा हरि रखाया। चिट्टा अस्व चुक्के पौड़, साचा राह रिहा तकाया। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, चारे कुन्ट घेरा पाया। ब्रह्मा वेता रिहा दौड़, शिव शंकर फिरे हलकाया। करोड़ तेतीसा होया कौड़, सुरपति राजा धीर गंवाया। गुरमुखां अन्तर आत्म लग्गी औड़, पुरख अबिनाशी सम्बल नगरी कर वेस गुर गुर दस्मेस अमृत धार मात अपार एका वार उन्नी अस्सू आप वहाया। उन्नी अस्सू रचन रचाई, प्रभ
साचे ख़ुशी मनाईआ। सुरपति राजा इन्द दर आया चांईं चांईं, निहकलंक कलि एका अंक दूसर कोई दीसे नाही, आप उठाए राउ रंक शाह सुल्ताना, हरि मेहरवाना एका देवे नाम निधाना, सोहँ सो जाप जपाया, जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी डेरा लाया। सम्बल देस रुत्त सुहञ्जणी, जोती जामा हरि जी पाया। गुरमुख चरन धूढ़ कराए साचा मजनी, लक्ख चुरासी दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां देवे नाम धना, सोहँ सो आत्म अन्ध दूसर किसे हथ्थ ना आया। सोहँ सो तेरी वड्याईआ। प्रभ अबिनाशी अमृत आत्म रिहा चो, दस्म दुआरे जोत जगाईआ। लोआं पुरीआं करे कराए सोई रिहा हो, लोकमाती भेव ना राईआ। जन भगतां दुरमति मैल रिहा धो, पंझी पोह ख़ुशी मनाईआ। नौ दुआरे बेमुख ख्वारे दसवें प्रगट हो, निर्मल जोती रिहा जगाईआ। झूठा नाता तोटे जगत मोह, प्रभ चरन प्रीती इक्क बंधाईआ। माया ममता तन ना सके पोह, दुरमति मैल दर दुहाईआ। लक्ख चुरासी रही रो, साधां संतां साची वस्त हथ्थ ना आईआ। लेख लिखाए छब्बी पोह, राज राजानां नत्थ पुवाईआ। आत्म शक्ती सभ दी लए खोह, सोहँ जंज़ीरी सभ दे गल विच पाईआ। आप आपणा बणाए ढो, इक्क सद ग्यारां नौ खण्ड विचारा, सत्तां दीपां धीर गंवाईआ। मिल्या मेल जन भगतां साचा मीत मुरारा, प्रगट होया हरि करतारा, सम्बल देस नगर अपारा, दिन दिहाड़ा लग्गा अखाड़ा, एका काज सतारां हाढ़ा, भेव रहे ना राईआ। फड़ फड़ उठाए हथ्थीं दाहड़ा, प्रगट होया जोत सरूपी हरि हरि वडा शाहो भूपी लक्ख चुरासी तेरा लाड़ा, किसे ना दिसे रंग लाल सृष्ट सबाई अन्ध कूपी बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा इक्क बणाया साचा लाड़ा। गुर संगत सच फुलवाड़ी ए। प्रभ साचे दी साची लाड़ी ए। जोती जगे नाड़ी नाड़ी ए। वरन गोती मिटे, दुरमति मैल रिहा साड़ी ए। एका एक एका वर इक्क इकलौती, जोती जोत सरूप हरि, सर्ब घटां रिहा पसारी ए। संत सुहेले उठ उठ जाग, रैण सुहञ्जणी आई। गुर पूरा धोवण आया दाग़, मस्तक लेखा मिटे शाही। लग्गे भाग काया मन्दिर आत्म जोती जगे चिराग, दूसर किसे दिसे नाही। आप आपणे हथ्थ पकड़े वाग, हँस बणाए फड़ फड़ काग, चारों कुन्ट रिहा उडाई। मिल्या मेल कन्त सुहाग, गुर सतिगुर साचा गया जाग, अमृत मेघ रिहा बरसाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सावण बरखा घर साचे लाई। सावण रुत्त सुहाई, साँवल सुन्दरा। घर साचे होए कुड़माई, गल पाया पंचम नाम एका मुन्दरा। नौ दुआरे होई जुदाई, दसवें लाहया आपे कुण्डड़ा। वज्जी धुन वधाई, प्रगट होया सोहँ शब्द घर साचे मुंडड़ा। गुरमुख साचे संत सुहेले वेखण आई जगत लोकाई, हरि साजन ढूंड ढुडंदड़ा।
जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, सर्ब जीआं आपे बख्शंदड़ा। भगत दुआरा एक है, हरि भगवानया। हरि भण्डारा एक है, आपे करे खंन खंनया। सृष्ट सबाई नेत्र पेख, हरिजन साचे बेड़ा बन्न्हया। मस्तक लेखा लिखे साची रेख, साचा राग सुणाए कन्नया। जोती जामा धरया भेख, ना किसे वसे छप्पर छन्नया। लक्ख चुरासी वेख वखाणे औलीए पीर शेख़, हरिजन विरला लोकमात जनणी जनया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, बेड़ा आपणा आपे बन्न्हया। जोती जामा जगत भेख, सृष्ट सबाई हलकाईआ। गुरमुख विरले मस्तक लेख, साची मेख आप लगाईआ। दर दुआरा साचा वेख, साची रंगण रिहा रंगाईआ। नौ दुआरे दर दर वेख, दसवें रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम करे शब्द कुड़माईआ। पंचम माण जग ताण आप रखाया। शब्द फड़या तीर कमान, सोहँ साचे रथ चढ़ाया। पुरीआं लोआं इक्क बिबाण, साचा नाम मात उडाया। दिवस रैण मार ध्यान, घट घट अन्दर डेरा लाया। आपे चतुर सुघड़ स्यान, सभ घट में रिहा समाया। आपे गुणवन्ता हरि गुण निधान, गुणवन्ती रिहा समाया। करे खेल वाली दो जहान, दो जहानां रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा जाणे संग, जन भगतां साचा संग निभाया। साचा संग निभाए, सार समा ल्या। आप आपणे रंग समाए, अंगीकार आप अख्वा ल्या। शब्द नाम मृदंग वजाए, साचा राग इक्क सुणा ल्या। चाल बिहंगम रिहा चलाए, फड़ फड़ बाहों मेल मिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समा ल्या। रंग समाए आप, अंक सहेलीआ। रंग जणाए आप, डंक नवेलीआ। वासी पुरी घनक अख्वाए आप, द्वार बंक इक्क सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वड्याए जिउँ भगत जनक, जोती तिनका इक्क रखा ल्या। आत्म जोती शब्दी धार, पवण स्वासी रिहा चलाईआ। पवण स्वासी खेल अपार, साचे मन्दिर आप टिकाईआ। साचा मन्दिर नौ द्वार, प्रभ साचे ल्या सजाईआ। साचा किया तन शृंगार, आलस निन्दरा नाल रलाईआ। सुरती सुरत होए ख्वार, चैंचल मति चतुराईआ। चेतन रूप सच्ची सरकार, नित नवित्त ठगौरी पाईआ। आपे करे जगत विहार, अवरी गवरी भेव ना राईआ। भगत विचोला शब्द उडार, वेख वखाए थांउँ थाँईंआ। नाता तुट्टे पंचम यार, मीत मुरारा दरस दिखाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, दस्म दुआरा एकँकारा देस सुहाईआ। एकँकारा देस अपारा, जोत अधारा इक्क रखाईआ। जोत अधारा नर निरँकारा, दूसर कोए दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दयाल काल काल दयाल महांकाल भेख वटाईआ। दयाल काल अकाल कलिजुग कालया। जन भगतां करे जगत प्रितपाल, देवे नाम सच्चा दुशालया। मारे शब्द सच्ची उछाल, फ़ल लगाए काया डालया। अमृत
सुहाए सच्चा ताल, दीपक जोती जगे जवाल्या। आपे चले नाल नाल, गुरमुख घालन साची घालया। तोड़ तुड़ाए जगत जंज़ाल, भाग लगाए काया सच्ची धर्मसालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा साचे दर आपे आप बहालया। दर घर साचे बहे, गुरमुख जागया। गुर चरन प्रीती एका लाए, चरन धूढ़ मजन माघन माघिआ। नौ दुआरे दिसे भै, जगत बुझे तृष्ना आज्ञा। लेखा चुक्के तीनो तै, मैं मेरा आपे जागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा कन्त सुहागया। नार सुहागी कन्त, शब्द हंढाया। शब्द बणाई बणत, जगत उपाया। जगत उपाए जीव जन्त, प्रभ रसना रस चलाया। गुरमुख विरला आप जगाए संत, साचा मार्ग इक्क वखाया। मिले वड्याई जीव जन्त, शब्द ताज सीस रखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी गोद उठाया। गोद उठाए लाल दुलारे, गुरमुख साचे सुत्त। पारब्रह्म प्रभ किरपा धारे, मेल मिलाए पुरख अबिनाशी अचुत्त। प्रीत रखाए चरन कँवलारे, आप सुहाए कलिजुग रुत्त। अमृत आत्म देवे ठंडी ठारे, सुक्का हरया करे काया बुत्त। जगे जोत अगम्म अपारे, पंजां चोरां कढ्ढे कुट्ट। भरया रहे तन शब्द भण्डारे, शब्द भण्डार रहे अतुट। आप कराए वणज वपारे, जगत चोग ना जाए निखुट्ट। जगे जोत विच संसारे, मनमुखां जड़्ह रिहा पुट्ट। हरिजन साचे पार उतारे, साचा लाहा लैण लुट्ट। जोत सरूपी गिरवर गिरधारे, वेख उठाए कोटन कोट। निहकलंक शब्द डंकी राउ रंकी खेल अपारे, जगत नाता गया छुट। जगत नाता छोड़, भगत वड्याईआ। एका चढ़या साचे घोड़, धुर दी बाण इक्क रखाईआ। शब्दी जोती साचा जोड़, जोड़ी साची मात बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सभ घट में रिहा समाईआ। सभ घट वस्सया आप, सर्ब जणाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, जन भगतां रिहा जगाईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, वड प्रताप इक्क रखाईआ। कलिजुग पाप रिहा कांप, सोहँ सो साचा जाप जपाईआ। पिता पूत पूत पित बाप, आपे आप हो जाईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, मेट मिटाए अन्धेरी रात, सोहँ दात वंड वंडाईआ। सतिजुग साचे सच करामात, सति संतोखी धीरज यति धुर दी बाण धर्म रखाईआ। आप चलाए आपणी गाथ, शब्द चढ़ाए साचे रथ, मस्तक टिक्का साचे माथ, लिलाटी तिलक लगाईआ। महिंमा जगत अकथना अकथ जोत निरँजण त्रैलोकी नाथ, अनाथां नाथ आप अख्वाईआ। संत सुहेला सगला साथ, अन्तिम मेल मस्तक माथ, शब्द गुरू गुरू शब्द चेला साची बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाईआ। रंग समाए आप प्रभ, बहु बहु रंगा। गुरमुख जगाए आप प्रभ, नाम वजाए शब्द मृदंगा। साचा राह वखाए आप प्रभ, होए सहाई
अंग संगा। काम क्रोध लोभ मोह मेट मिटाए झब्ब, अमृत धार वहाए गंगा। उलटी करे कँवल नभ, हरि जन जन हरि अमृत धार एका मंगा। लेखा चुक्के आदि अन्त मात सभ, मानस देही वेख वखाणे भुक्खा नंगा। गुरमुख साचे संत उधारी, जुगा जुगन्तर वणज वपारी, दो जहानां खेल न्यारी, शब्द घोड़े कस्सया तंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ नाम वजाया इक्क मृदंगा।