२६ पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
अमृत वेला आत्म रस, रसना मुख चवीजे। पुरख अबिनाशी राह साचा दस्स, जन भगतां कारज कीजे। गुरमुख साचा नस्स नस्स, प्रभ चरन धूढ़ मस्तक लीजे। पुरख अबिनाशी हस्स हस्स, तन मन काया सीजे। हरि हरि हिरदे अन्दर वस वस, दरस दिखाए नैण तीजे। शब्द तीर निराला कस कस, सोहँ सो आत्म बीज निराला बीजे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां कराए मात रीझे, अमृत वेला आत्म जोत, ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। दुरमति मैल प्रभ कलिजुग धोत, कंचन रंग चढ़ाईआ। लेखा चुक्के वरन गोत, मिले मेल सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी रही रोत, ना कोई गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत दुलारे आप आपणे रंग रंगाईआ। अमृत वेला आत्म बीज, प्रभ साचा आप बिजाया। शब्द सुनेहड़ा मात भेज, गुरमुख साचे रिहा जगाया। आपे जाणे जोती तेज, निर्मल जोती आप जगाया। जल थल थल जल नौ नौं नेज, सम्मत अठारां वेख वखाया। गुरमुख विरला वेखे जगत भगत शमस तबरेज, सोहँ सो सूली आप चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा पिछला मूल रिहा चुकाया। अमृत वेला आत्म अन्ध, अज्ञान अन्धेर मिटाया। नौ दुआरे कीते बन्द, प्रभ दसवां आप खुल्हाया। जिस जन गाया बत्ती दन्द, सति पुरख निरँजण घर में पाया। लोकमात चढ़या साचा चन्द, सतिजुग तेरा सति उपजाया। दिवस रैण अट्ठे पहर रक्खे परमानंद, हरि विच समाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, छब्बी पोह जिस दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत दुआरा जूठा झूठा गन्द तजाया। अमृत आत्म नीर, प्रभ एका धार चलाईआ। गुरमुखां देवे शब्द सीर, सच रसना नाल प्याईआ। अट्ठे पहर धीरन धीर, हउमे रिहा पीड़ गंवाईआ। लोकमात प्रभ बन्न्हे बीड़, ना कोई वेखे हस्त कीड़, ऊँचां नीचां भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत दुलार, पारब्रह्म कर विचार, जोत निरँजण मात अकार, शब्द नेत्र अंजन जगत शृंगार, किरपा करे दर्द दु:ख
भय भंजन, शब्द हथौड़ा रिहा मार। प्रगट होया साचा सज्जण, दो जहानी मीत मुरार। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, एका देवे नाम अधार। लक्ख चुरासी जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, आपे भन्ने भन्नणहार। दर दर घर घर राज राजान शाह सुल्तान तजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार कुन्ट नौ खण्ड पृथ्वी कर रिहा विचार। अमृत वेला आत्म रस, काया चोली आप चढ़ाईआ। गुरमुख तेरा साचा संग, प्रभ साचा शब्द बणाईआ। सोहँ डोरी जगत पतंग, प्रभ उनीं अस्सू डोरी पाईआ। अमृत आत्म वगे गंग, पंझी पोह प्रभ अबिनाशी अन्दर हो लेखे लाईआ। सोहँ सो रसना आप जपाईआ। बेमुख जीव ना जानण को, गुरमुख साचे संत सुहेले लोकमात बांह धर सरहाणे जाणा सौं, प्रभ लक्ख चुरासी देवे फंद कटाईआ। जन्म जन्म दा बीज्जया बीज मिल्या फ़ल प्रभ चरन दुआरे अगे हो, लहिणा देणा कर्ज़ रिहा चुकाईआ। नौ दुआरे रहे रो, जन भगतां आत्म दर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह गुर संगत देवे मात वड्याईआ। अमृत वेला आत्म रस, निझर धार वहाईआ। जोत प्रकाश कोटन रवि ससि, होए प्रकाश सहिज सुभाईआ। गुर संगत तेरी सेवा होई जगत बस, प्रभ आत्म मेवा फ़ल इक्क खवाईआ। वेले अन्तिम पकड़ उठाए नस्स नस्स, दूर नेड़े ना कोई जणाईआ। जगत निराला राह दस्स, पार ब्यास खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण जगत माया मात साचा मन्दिर दए बणाईआ। सोहँ सो विच रखाए करामात, देस मालवे मिली वड्याईआ। गुर गोबिन्दे तेरी बिन्दे गुरमुख उपजे पारज़ात, प्रभ मस्तक टिक्का रिहा लगाईआ। ना कोई वेखे ज़ात पात, ऊँचां नीचां आपणी गोद उठाईआ। एका शब्द देवे साची दात, धुर दरगाही लै के आईआ। चरन प्रीती बन्न्हे नात, ना कोई सके मात तुड़ाईआ। प्रगट होया पुरख बिधात, दो जहानां एका राह चलाईआ। जन भगतां मिल्या प्रभ कमलापात, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त आप आपणी बणत बणाईआ। अमृत वेला आत्म राग, प्रभ साचा इक्क सुणांयदा। गुरमुख सोया गया जाग, भाग काया तन लगांयदा। मिल्या मेल कन्त सुहाग, हउमे दुखड़ा रोग गंवांयदा। शब्द बन्न्हे तन साचा ताग, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। आप बुझाए तृष्ना आग, धीरज धीर इक्क धरांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, मस्तक धूढ़ी चरन छुहांयदा। दिवस रैण जन रहे वैराग, अन्तिम लेखा मात चुकांयदा। मिल्या मेल कन्त सुहाग, गुरमुख साचा साची नारी आत्म सेजा कर प्यार आपे आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुगां जुगां दे विछड़े यार, बिदर सुदामा मीत मुरार आप आपणा लड़ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर किले अन्दर उप्पर चढ़, साची शब्द चोट नगारे एका एक लगांयदा। अमृत वेला आत्म चढ़, चोट नगारे लाईआ।
प्रभ अबिनाशी अग्गे खड़, दसवें कुण्डा लाहीआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई केसाधारी पकड़े लड़, रुंड मुंड भेव ना राईआ। गुरमुख साचे संत सुहेले चार वरना रिहा फड़, दिवस रैण रिहा जगाईआ। लोकमाती मार झाती प्रभ अबिनाशी साचे घाड़न रिहा घड़, हरि हरिसंगत मेला इक्क इकेला रिहा कराईआ। एका अक्खर जाणा पढ़, सोहँ सो सतिजुग साचा राह वखाईआ। जोती जगे बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेर रहण ना पाईआ। धुर दरगाही लाए जड़्ह, ना सके कोई मिटाईआ। आप फड़ाया आपणा लड़, सोहँ पल्लू अगे डाहीआ। सच दुआरे जाणा चढ़, शब्द डण्डे हथ्थ टिकाया। दर दुआरे अगे खड़, प्रभ आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत दुलार कर विचार पहली वार विच संसार रंगण रंग चढ़ाईआ। अमृत वेला आत्म रंग, शब्द भबूती लाईआ। गुरमुखां कटे भुक्ख नंग, सोहँ सो अहूती पाईआ। दिवस रैण करे जंग, पंचां नाल रहे लड़ाईआ। जूठे झूठे भन्न्हे वांग काची वंग, गुरमुख साचे कंचन उप्पर नाम सुहागा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग माया धोवण आया दागा, आप आपणी दया कमाईआ। अमृत वेला आत्म प्यार शब्द ज्ञानी पाया ए। शब्द ज्ञानी चरन अधार, प्रभ चरनी चरन लगाया ए। चरन कँवल कलि प्रभ उतरे पार, कँवल नाभ उलटाया ए। कँवल नाभी पुरख अपार, अमृत धारा रिहा वहाया ए। अमृत धार सच द्वार, सोहँ सम्पट लाया ए। सो होड़ा अपर अपार, सस्सा किला बणाया ए। दोहां रक्खे तिक्खी धार, निरगुण सरगुण मेल मिलाया ए। होड़ा बणे सुखमन नाड़ा, गुर पूरा विच समाया ए। दोहां जोड़ा इक्क दरबारा, शब्द घोड़ा संग रखाया ए। आत्म अन्दर लाया पौड़ा, डण्डा किसे हथ्थ ना आया ए। धुर दरगाही आया दौड़ा, गुरमुखां पाई वंडा, बेड़ा आपे पार कराया ए। इक्क वखाया पार कन्ढ्ढा, विचकार अद्ध ना किसे रखाया ए। गुरमुख आत्म होई ना रंडा, जगत रंडेपा आप कटाया ए। मिली वड्याई विच वरभण्डा, मानस देही जन्म जणेपा इक्क सौ ग्यारां छिला कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत वेला आपे आण सुहाया ए। अमृत वेला आत्म दात, मानसरोवर कन्ढ्ढा ए। गुरमुख साचा पारज़ात, घर साचे पई वंडा ए। दिवस रैण रहे प्रभात, लेखा चुक्के जेरज अंडा ए। अन्दर मन्दिर मिट्टी अन्धेरी रात, मिल्या अमृत सीतल ठंडा ए। काया सीतल सांतक होई स्वांत, लोकमात ना आई कंडा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द धारा जन वणजारा विच संसारा आपे पाई साची वंडा ए। अमृत आत्म पाई वंड, हरि साचा वंडण आया ए। वेख विखाणे उत्भज सेत्ज जेरज अंड, चारे खाणी विच समाया ए। चारे खाणी साची राणी, सोहँ सो साचा अक्खर इक्क पढ़ाया ए। सतिजुग तेरी साची राणी लक्ख चुरासी कीनी वक्खर, शब्द ताज सीस टिकाया ए। शब्द
विहूणे लथ्थे सथ्थर, जूठा झूठा माया भार उठाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नीर वरोले अत्थर, शब्द सरूपी आत्म बोले, पाटे बजर कपाटी पत्थर, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे विच समाया ए। अमृत वेला आत्म जाग, जगत जुदाईआ। घर साचे लगा होए भाग, मात रुशनाईआ। आत्म तृष्ना बुझे आग, हउमे रोग मिटाईआ। माया डस्सणी ना डस्से नाग, सांतक सति शब्द वरताईआ। दीपक जोती जगे चिराग, मिट्टे जगत बिनाईआ। धूढ़ी मजन साचा माघ, रुत्त बसंती इक्क सुहाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सर सरोवर इक्क वखाईआ। आपे धोवण आया दाग़, अन्दर रिहा मेघ बरसाईआ। शिव शंकर सेज त्याग, आए दर सच्ची सरनाईआ। ब्रह्मा गाए चार मुख राग, पंचम बैठा सीस निवाईआ। कलिजुग आया कन्त सुहाग, जोत निरँजण मात जगाईआ। जन भगतां पकड़ी वाग, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोहँ सो साची जाग लगाईआ। सोहँ सो कलिजुग कलि साची पोह गई फुट्ट। आप बुझाए तृष्ना आग, लक्ख चुरासी गई छुट्ट। हथ्थीं बन्न्हे शब्द ताग, पंजां चोरां कढ्ढे कुट्ट। आत्म लाए इक्क वैराग, गुरमुख होए वड वडभाग साचा लाहा लैण लुट्ट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द वर, अमृत आत्म साचा पी, लेखा मिटे साढे तिन्न हथ्थ सीं, दर घर घर दर इक्क प्याए एका घुट्ट। अमृत वेला जाग हरि जगांयदा। वक्त सुहेला आदि अन्त ख़ुशी मनांयदा। वेखे खेल शब्द ब्रह्माद, कन्त बणत बणांयदा। देवे नाम सच्ची दाद, जीव जन्त वड्आंयदा। धुनी वज्जे साचा नाद, नादी धुन आप वजांयदा। रसना किसे ना आवे साध नाम सरोवर इक्क वखांयदा। मिले मेल माधव माध, बोध अगाधा शब्द जणांयदा। दर घर साचे रिहा साज, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। दिवस रैण जन रक्खणा याद, साची वंडा वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा पार कन्ढ्ढा, सोहँ डण्डा पार करांयदा। अमृत वेले जाग निमाणी, सुरत सवाणी बालड़ीए। मिल्या मेल शब्द हाणी, जोती जगे इक्क अकालड़ीए। अमृत आत्म लैणा ठंडा पाणी, दिवस रैण रहे सवालड़ीए। प्रगट होया जाण जाणी, सोहँ सो आप बणाया विच दलालड़ीए। आपे जाणे खाणी बाणी, दर दुआरे भरया पाणी नालड़ीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करी कार हरि करतार, जगत विहारा सच्ची धारा इक्क सुखालड़ीए। सुरत निमाणी होई बौरानी, रो रो धाहां मारदी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, कवण करे पार उतारी, जूठी झूठी दिसे यारी, अन्तिम पासा हारदी। नौ दुआरे हाहाकारी, गुर मन्त्र मिले ना शब्द अधारी, दिवस रैण मन्दिर अन्दर, काया बहि बहि आपा आप विचारदी। गुर पूरा मिल्या अन्त भण्डारी। साचे संतां रिहा तारी, आई द्वारी सोलां तन शृंगारदी।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, गुरमुख तेरी आत्म सुरती एका गुण गुर चरन विचारदी। सुरती सुरत विचार, चरन द्वारया। अकाल मूर्त अकार मात पसारया। देवे शब्द दाती दात, सोहँ सो अपर अपारया। वेले अन्तिम लैण आया मात, निहकलंकी जामा धारया। लक्ख चुरासी होई कलंकी कमज़ात, मिले मेल ना पुरख भतारया। गुरमुख साचा पारज़ात, अमृत आत्म मेवा इक्क खवा रिहा। आत्म दर वज्जी वधाई ख़ुशी मनाई अमृत वेला हरि प्रभात, दिवस रैण इक्क वखा रिहा। बैठा दिसे इक्क इकांत, निर्मल जोती जोत जोत जगा रिहा। आपे वेखे मार झात, दिस किसे ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले, दर घर साचे कर कर मेले, सोए मात जगा रिहा। गुरमुख सोए मात जगाए, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आप आपणे रंग रंगाईआ। शब्द अनादी नूर अकाला, दीन दयाला जोती रिहा जगाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुर गोपाला, भगत भगत सदा रखवाला, दिवस रैण रहे रघुराईआ। जोत निरँजण इक्क ज्वाला, आदि शक्त जगत भवानी आवण जावण लेखे लाईआ। शब्द रखाए मात निशानी, दूसर वस्त दिस ना आईआ। मारे तीर दो जहानी कानी, तिक्खी धारा इक्क रखाईआ। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी, जगत विद्या सार ना पाईआ। माया भुल्ले चतुर सुजानी, पढ़ पढ़ रसना होई हलकाईआ। देवे दात शब्द दानी, दयावान आप अख्वाईआ। बाल अवस्था चढ़े जवानी, साल पन्दर्हवें होए रुशनाईआ। बीस इक्कीसे तेरी निशानी, चारों कुन्ट होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल गुण निधानी, सार कोई ना पाईआ। जागत जागत जागत रे जग, जागण वेला आयो रे। भागत भागत भागत रे जग, चारों कुन्ट वक्त दुहेला रे। सरनागत सरनागत सरनागत रे जग, इक्क सरनाई चरन कँवला रे। मांगत मांगत मांगत रे जग, नाम निधाना उप्पर धवला रे। स्वांगी स्वांग रचे रचनागत, बैठा रहे इक्क इकेला रे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, छब्बी पोह सुहाया दिवस, जन भगत कराया मेला रे। छब्बी पोह वक्त सुहाया वेला, संगत जोड़ जुड़ाईआ। शब्द सरूपी चढ़ाया तेला, हथ्थीं गाना बन्न वखाईआ। फ़ल खवाए अमृत केला, काहना कृष्ना भेख वटाईआ। ना कोई जाणे गुरू चेला, लक्ख चुरासी होई हलकाईआ। दर घर साचे साचा मेला, आत्म दर वज्जी वधाईआ। आपणे रंग वसे हरि रंग नवेला, गुर संगत रंगण रिहा चढ़ाईआ। धर्म राए दी कढ्ढे जेल्हा, शब्द सरूपी जोत जगाईआ। जोती जामा खेल खेला, सति सतिवादी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच घर बैठा ताड़ी लाईआ। सच घर बैठा ताड़ी लाई, आसण शब्द सजाया ए। रचन रचाई सतारां हाढ़ी, हरि साजण साचा मीत मुरारा लोकमात अख्वाया ए। जन भगतां रक्खे लाज चरन छुहाई
दाढ़ी, सोहँ सो गीत इक्क सुणाया ए। शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही, प्रभ अबिनाशी अग्गे हो साचा राग वखाया ए। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, धर्म राए रिहा घबराया ए। चित्रगुप्त पिछे अगाड़ी, दोए जोड़ सीस झुकाया ए। दर घर साचे गया वाड़ी, छब्बी पोह जिस जन दर्शन पाया ए। जगे जोत बहत्तर नाड़ी, दिवस रैण रहे रुशनाया ए। मनमुख जीवां किस्मत माड़ी, जोत निरँजण दिस ना आया ए। अन्तिम वासा झाड़ झाड़ी, मन्दिर महल्ल कोई रहण ना पाया ए। जगत तृष्ना रिहा साड़ी, अग्न मेघ बरसाया ए। गुरमुखां फिरे पिछे अगाड़ी, अन्दर सेवा लाया ए। सतिजुग तेरी सच फुलवाड़ी, सतारां हाढ़ी सच क्यारी हरी मात कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीतल धारा ठंडी ठारा तन मन्दिर इक्क धराया ए। तन मन भरया आत्म घर, होया वक्त सुहेला। प्रभ अबिनाशी मिल्या वर, मेल मिलाया गुर गुर चेला। नौ दुआरे चुकया डर, हरि हरि पाया सज्जण सुहेला। ना जन्मे ना जाए मर, अचरज खेल हरि हरि खेला। शब्द भण्डारे रिहा भर, होए मात ना वक्त दुहेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, बैठा रहे इक्क इकेला। वंडण आया नाम हरि प्रभातया। पंजे सुत्ते दे कर कंड, कलिजुग रैण अन्धेरी रातया। पंजां मेट भेख पखण्ड, पंजां होवे उत्तम जातया। पंचां होए विछोड़ा अंड, पंजां मिल्या कमलापातया। पंजे रोवण पायण डण्ड। पंजां प्रभ निरँजण जातया। पंजां पाई झूठी वंड, पंजां मिली शब्द दातया। पंजा वासा जेरज अंड, पंजां मिल्या पुरख बिधातया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि लोक लोकमातया। लोकमात हरि रचन रचाई, शब्द वजाया नादा ए। महिंमा अगणत गणी ना जाई, भेव ना पाया संतां साधा ए। जीव जन्त कोए नाही, शब्द अनादी बोध अगाधा ए। गुरमुख दर वज्जे वधाई, जिस पाया पारब्रह्म ब्रह्मादा ए। दिवस रैण होए रुशनाईआ, गुर पूरा घर आपणे साचा लाधा ए। दूजा दर ना मंगण जाई, इक्क अकेला दीन दयाला आदि जुगादा ए। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, जुगा जुगन्तर रक्खे यादा ए। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, हरि हरि मोहण माधव माधा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप लाधा ए। गुरमुख साचा लध, खोज खुजंनया। अमृत आत्म प्याए मध, भाण्डा भरम भन्नया। इक्क वजाए शब्द नद, साचा राग सुणाए कन्नया। दस्म दुआरे आपे सद्द, सतिगुर बेड़ा बन्न्हया। विष्नूं वंसी साची यद, ना किसे वसे छप्पर छन्नया। कलिजुग तेरी अन्तिम हद, वेले अन्तिम जाए डंनया। जगे जोत इक्क ब्रहिमद, ब्रह्मा आत्म मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख चढ़ाए मात साचे चंनया। कर्म धर्म प्रभ हथ्थ, बणत बणांयदा। मानस देही जन्म देवे समरथ, नत्थ इक्क पवांयदा। आत्म तृष्ना
जगत विकार दए मथ, रती रत विच टिकांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन आए दर्शन पांयदा। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, आवण जावण गेड़ कटांयदा। प्रभ अबिनाशी अकथना अकथ, देवी देव कोई भेव ना पांयदा। शब्द चढ़ाए साचे रथ, जो जन आए गुर संगत सेव कमांयदा। पंच पंचायणी देवे मथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी दया कमांयदा। मूर्ख मुग्ध गंवार, कर्म विछुंनया। कर किरपा देवे तार हरि करतार, ना कोई जाणे गुण अवगुनया। छब्बी पोह दिवस अपार, निहकलंक लए अवतार, जोती जामा भेख न्यार, लक्ख चुरासी छाण पुनया। वज्जे डंक शब्द अपार, चारों कुन्ट जै जैकार, नौ दुआरे हाहाकार, दस्म दुआरे गुरमुख मन्नया। पुरख अबिनाशी सोलां करे तन शृंगार, चुरासी कलीआं लाए पाए गल विच हार, काला वेस दर दरवेश लोकमात आए भन्नआ। दर बुलाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द आत्म मन्नया। गुरमुख साचे विच प्रवेश, नौ खण्ड पृथ्वी लावे सन्न्हया। नर निरँकारा ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंडन मूंड किसे ना मुन्नया। जोती जामा धर धर धर दस्मेस, वेस अनेक अनन करन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म नुहाए साचे सर, शब्द बन्न्हे हथ्थीं गानया। शब्द बन्न्हे हथ्थीं गाना, डोरी तन्द रखाईआ। देवे नाम जगत निशाना, बंधन शब्द बंध बंधाईआ। आपे जाणे पवण मसाणा, बत्ती दन्द पवण स्वास चलाईआ। गुरमुखा रक्खे अन्दर भाणा, साचा भाणा शब्द जणाईआ। ना कोई छुट्टे राजा राणा, ताज सीस ना कोई बंधाईआ। गले लगाए गऊ गरीब निमाणा, देस माझ जोत जगाईआ। दर दर फिराए शाह सुल्तानां, जगत सांझ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे गोपी आपे काहना, नाम रखाए सच तराना, शब्द जणाए बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे शब्द वर, शब्द सरूपी अन्दर वड़, साचे मन्दिर जाए चढ़, देवे धीर साचे नीर जिउँ जल मीना सहिज सुभाईआ। जल मीना जल तृप्तास्सया ठांडा सीना, फ़ल अमृत पाया। गुरमुख साचा प्रभ साचे वक्ख कीना, मज़्हब दीना ना कोई रखाया। रंगण रंग चढ़ाया भीन्ना, सोहँ भट्ठी आपे पाया। मेट मिटाए ताप तीना, तृष्ना जगत कर इक्ट्ठी आपे विच सुटाया। हरिजन जन हरि तेरा साचा लोकमात जीणा, दर समरथी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगता देवे शब्द वर, साचा मार्ग रिहा वखाया। पंजां करे सच प्यार, सच्चे शब्द जणाईआ। चारों कुन्टां पहरेदार, दिवस रैण रघुराईआ। आपे बैठे अधविचकार, खण्ड ब्रह्मण्ड खेल रचाईआ। साचे घोड़ हो अस्वार, दिवस रैण रिहा दुड़ाईआ। चारे कुन्टां चार किनार, दहि दिशा वेख वखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंघी कन्दर ध्यान लगाईआ। धरत मात तेरा इक्क अखाड़, गुरदुआरा मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मट्ठ तीर्थ तट्ट कोई रहण ना पाईआ।
आपे वेखे अट्ठ सट्ठ नौ खण्ड पृथ्वी नठ्ठ नठ्ठ, सत्तां दीपां लठ गिड़ाईआ। अग्नी जोती मट्ठ मट्ठ, वरन गोती इक्क इक्ट्ठ, शब्दी शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बणत बणाईआ। बणत बणाए एक, इक्क अकारया। दूजा धरे जोती भेख, दिस किसे ना आ रिहा। तीजे करे वेस अनेक, जुगा जुगन्तर साची कारया। चौथे रहे सदा बिबेक, आप आपणे रंग समा रिहा। पंचम भगतां देवे टेक, साचा संग निभा रिहा। छेवें शब्द सरूपी लाए मस्तक मेख, रेख रेखा आप लिखा रिहा। सत्तवें सति पुरख निरँजण रिहा वेख, अगम्म अगम्मा कार करा रिहा। अठवें अट्ठां तत्तां रिहा वेख, धरया भेख मति मन बुध नाल रला रिहा। नौवें नौ दर भुल्ले औलीए पीर शेख़, दस्तगीर किसे ना पा ल्या। दस्म दुआर सच निरँकारा, जोत अधारा शब्द जैकारा गुरमुख विरला लए पेख, भाण्डा भरम भन्ना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, मानस जन्म लेखे ला रिहा। मानस जन्म लेखे लाए, एका एक अकालया। जगत भुलेखे सर्ब कढाए, किरपा करे दीन दयालया। नेत्र पेखे दर्शन पाए, शब्द पहनाए तन साची मालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़ल लगाए काया डाल्हिआ। काया डाल लग्गे फ़ल, नाम फुल्ली फुलवाड़ीआ। गुरमुख साचे जाए बलि बलि, दर दुआरा एका ताड़ीआ। रसन चलाए साचा हल्ल, भाग लग्गे काया कल, अन्तिम कटे साची हाढ़ीआ। वेख वखाणे जंगल जूह जल थल, उच्चे टिले जगत पहाड़ीआ। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल, आत्म हिँसा जगत विकारीआ। इक्क प्याए अमृत आत्म जल, मेल मिलाए जोत निरँकारीआ। गुर संगत जो जन जाए रल, काया हरी होए क्यारीआ। दीपक जोती जाए बल, मिटे रैण अंध्यारीआ। सच दुआरा लैणा मल, नौ दुआरे जगत ख्वारीआ। लेखा चुक्के डूंघी डल, काया मन्दिर अन्दर शब्द भण्डारीआ। रूप जणाए सदा साँवल सल, सूहा पीला लाल तन शृंगारीआ। जोती जामा भेख परबल, काला पीला कंचन धारीआ। आपे वसे उच्च महल्ल अटल, ना कोई पावे सारीआ। दीपक जोती रही बल, दहि दिशा होए उज्यारीआ। जोत सरूपी मार अछल्ल, सत्तवें अन्दर आया बाहरीआ। आपे जाणे आपणी कल, छेवें घर खेल न्यारीआ। ओंकारा पसर पसारा सच दुआरा रिहा मल्ल, उपज्या शब्द अपारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती शब्दी मेल कर, पंचम करे सच्ची कारीआ। पंचम घर हरि सुहाए, पवण स्वास चलाईआ। जोती शब्दी मेल मिलाए, एका पवण चलाईआ। पवण स्वासी सेव कमाए, दिवस रैण पक्खा झुलाईआ। दस दस मासी कोई दिस ना आए, वेखे खेल अवण गवण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, बावण सावण कामनी कामन खेल कराए, वल छल कराईआ। पंचम घर मेल मिलाया, पवण शब्द वधाईआ। जोत सरूपी विच
समाया, दोहां बणत बणाईआ। तिन्नां रंगां इक्क वटाया, त्रैगुण माया लए उपजाईआ। आप आपणा तत्त समाया, हड्ड मास नाड़ी कोई दिस ना आईआ। कमलापात आप हो आया, त्रैगुण नारी आप बणाईआ। शब्द धीरज यति धराया, ब्रह्मा आप लए उपजाईआ। चौथा घर आप उपजाया, प्रभ साचे जोत जगाईआ। दे मति रिहा समझाया, पारब्रह्म ब्रह्म होए जुदाईआ। तिन्नां लोकां रचन रचाईआ। चौदां हट्टां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। चौथा घर नर नारी, कोए दिस ना आईआ। चौथा दर हरि सुहाए, ना कोई दिसे नारी नर, बाल अञ्याणा दिस ना आए। ना कोई दीसे चतुर सुघड़ स्याणा, वेद पुराणां कोई ना गाए। ना कोई गाए खाणी बाणी, अंज़ील कुराना सार ना राए। एका एक पुरख बिधाती जगे जोत महानी, आप आपणे विच समाए। दूजी देवे शब्द निशानी, ब्रह्मा होए जगत विद्वानी, चारे कुन्टां चार द्वार चार मुख लगाए। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आत्म देवे जोत अधार, शब्द सरूपी किरपा धार, पवण झुलाए दया कमाए आपे आप करे मेहरवानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा दित्ता इक्क वर, भेव अभेदा अछल अछेदा चारे जुग जोग रखीशर, आपे आप आप अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, चौथा घर खोल्ह दर, पहला वर पारब्रह्म ब्रह्मे आप दवाए। जगत भण्डारा खोल्ह, जगत तराया। शब्द जैकारा बोल, भगत सुहाया। दोहां दुआरा अडोल, छब्बी पोह दिवस सुहाया। जगत मंग अपार, जन जन मंगदा। गुरमुख मंग अपार, काया रंगदा। दोहां देवणहार, लोकमात ना संगदा। जगत कराए वणज वपार, वेखे खेल सच्ची शतरंज दा। गुरमुखां देवे शब्द अधार, वक्त चुकाए सवेर सञ्झ दा। दोहां सुहेला मीत मुरार, वक्त दुहेला नार बांझ दा। छब्बी पोह वक्त विचार, मेल मिलाए हीर रांझे दा। हीर निमाणी सुरत दए दुहाईआ। शब्द मिले रांझा सूरत, तुटे जगत जुदाईआ। गुरमुख आसा मनसा पूरत, मिले माण वड्याईआ। जगत दुआरा दिसे ना दूरत, नर निरँकारा दरस दिखाईआ। जगत विकारे रहे झूरत, तृष्ना अग्न जलाईआ। अन्तिम दिसे कूड़ो कूड़त, कोए नाल ना जाईआ। एका लेखा गुर चरन मस्तक धूढ़त, वेले अन्त होए सहाईआ। माया भुल्ले मनमुख मूढ़्हत, जगत तृष्ना झूठ वधाईआ। गुरमुखां आसा मनसा पूरत, साचे शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरी साची वर, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। छब्बी पोह रुत्त सुहञ्जणी, प्रभ साचे मात बणाईआ। जगी जोत निरँजणी, गुरमुख विरले मिल्या मीत मुरारा साचा साक सजणी, भाण्डा भरम रिहा भन्नाईआ। मण्डप माड़ी अन्तिम बन्न्हणी, विच प्रभास दरस दिखाईआ। वेले अन्तिम किसे लाज ना रक्खणी, झूठा नाता भैणां भाईआ। प्रभ आया पड़दे कज्जणी, देवे शब्द सच्ची लेफ तलाईआ। चरन धूढ़ साचा मजनी, लक्ख चुरासी
रिहा कटाईआ। एका दर दो दो आबा मक्का काअबा हाजन हजनी, तन हज्ज कबूल इक्क कराईआ। जगत तृष्ना दर घर साचे तजणी, जन आत्म वर प्रभ बेड़े रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द झूला रिहा झुलाईआ। शब्द झूला हरि झुलाए, गुरमुख संत मिलाईआ। कन्त कन्तूहला मेल मिलाए, साची बणत बणाईआ। फूलां हार तन पहनाए, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। दूल्हो दूल्हा आप अख्वाए, शब्द सीस ताज रखाईआ। सोलां कल रिहा वखाए, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। काया चोली रंग चढ़ाए, सोहँ भट्ठी चढ़ाईआ। साची डोली आप उठाए, सच कुहारा हरि निरँकारा आपे आप हो जाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त व्याहे बोली, लक्ख चुरासी तेरी गोली, धर्म राए ख़ुशी मनाईआ। गुर संगत होए आली भोली, आत्म पड़दे रिहा खोल्ही, देवे वस्त नाम अनमोली, प्रभ आपणे अंक समाईआ। गुरमुख मंगे साची मंग आत्म दर डाहे झोली, प्रभ शब्द भण्डारा रिहा भराईआ। पूरे तोल रिहा तोली, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची रिहा बणत बणाईआ। गुर संगत साची बणत बणाउँणी, लेखा लेख लिखांयदा। रंगत नाम इक्क चढ़ाउँणी, झूठा भेख मिटांयदा। सच दुआरा एका मंगत, आपे कटे भुक्ख नंगत, दु:ख कलेश दर हटाउँणी, माण गंवाए हँगता हँगत, शब्द कटार इक्क उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर संगत देवण आया वर, शब्द सुणाए इक्क सुनाउँणी, शब्द ला ला कान सुणांयदा। काया मन्दिर कलिजुग मकान। नौ दुआरे झूठ दुकान, दस्म दुआरे श्री भगवान। दिस ना आए जीव निधान। पंचां डोर हथ्थ फड़ाई, भुल्लया मात गुण निधान। पंजे चोर रहे सुणाई, सुरती पीण खान। गुरमुख विरले जगत जुड़ाई, एका चरन ध्यान। दरगाह साची मिले वड्याई, होए सहाई आन। पारब्रह्म प्रभ जोत जगाई, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्यान। लोआं पुरीआं रिहा जगाई, साची वंडण वंड वंडाण। गुर संगत तेरे हिसे आई, बीस बार्हवें हरि रघुराई। आप आपणी दया कमाई, छब्बी पोह ख़ुशी मनाई। करोड़ तेतीसा सेवा लाई। शिव शंकर तशका गल लटकाई। ब्रह्मा वेखे मुख उठाई। नेत्र खोल्हे केहड़ी कूटे हरि जी बोले। शब्द भण्डारा हरि जी खोल्हे। गुरमुखां काया रंगण रंगे चोले। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां इक्क सुणावण आया सोहँ साचा ढोले। सोहँ सच्चा ढोल मृदन्गया। धुर दरगाही एका बोल गुरमुख विरले मात मंगया। लक्ख चुरासी पड़दा फोल, अग्गे पिच्छे भुक्खा नंगया। सच वस्त ना किसे कोल, नाम नौ दुआरे ना किसे टंगया। बजर कपाटी कुण्डा खोल्ह, साची हाटी एका साची वंगया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, निहकलंक नरायण नर, देवण आया दान हरि भगवान, जो जन आए मूंहो मंगया। मंगणी
मंग अपर अपार, होए रुत्त बसंतया। छब्बी पोह जगत अधार भगत सुधार, मिले मेल कन्त सतवन्तया। दीपक जोती कर उज्यार, पारब्रह्म पाए सार, घर साचे धाम वसंतया। गुरमुख साची नार, चरन प्रीती करे प्यार, सति सरूपी जाए तार, जोत सरूपी एका धार, मेल मिलाए गुण गुणवन्तया। सोहे दर बंक द्वार, काया भाण्डा झूठा जगत द्वार। पंच दुआरे जूठा झूठा भेव ना पावे दस्म दुआर। जगत तृष्ना अग्गनी माया हउमे दु:ख ना देवे कोई निवार। गुरमुख विरला आत्म घर साचो सच दिवस रैण रैण दिवस इक्क इकल्ला सच महल्ला सुत्ता रहे पैर पसार। पुरख अबिनाशी जल थला, अछल अछला पौंदा रहे सार। मिले वड्याई अन्त जुदाई। जिउँ गुर गोबिन्दे डला, प्रभ साचा मेल मिलाई। वेखे खेल अज कि कला, मालवे देस करे हल्ला, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका पग सूरा सरबग आपणा दए टिकाई। मंगण मंग अपार कोटन कोटयां। गुरमुख विरले करन प्यार, वज्जे तन नगारे शब्द साची चोटयां। लक्ख चुरासी रोवे धाहां मार ना कोई करे सच्चा वणज वपार, जूठे झूठे तोड़न बोटीआ। गुरमुख साचे हिरदे वासे, पंच चोर ना दर घर नाचे, प्रभ एका बख्शे चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा भेख धर, लोकमात हरि जोत धर, खिच ल्याए दर द्वार। नौ दुआरे जगत खुल्हाया, दसवे गूझ रखाया ए। पहले दर भेव ना राया, सृष्ट सबाई फिरे हलकाया ए। दूजे दर तृष्न रखाई, माया ममता जाल विछाया ए। तीजे दर करी कुड़माई, नौ अठारां साधां संतां गुरूआं पीरां भेड़ भिड़ाया ए। चौथा घर गुरमुखां दस्से राह सिध्धा, तन मन सीतल कराया ए। पंचम दस्से आपणी बिधा, साची धारा रिहा वखाया ए। छेवें घर पए गिधा, शब्द ताल वजाया ए। सत्तवें दर बणाए बिधा, लोआं पुरीआं रिहा उपजाया ए। अठवें अट्ठां तत्तां आपे विधा, लक्ख चुरासी विच समाया ए। नावें दर मिल्या जगत विकारा, भर भण्डारा साचे झोली पाया ए। गुरमुख साचा रोवे धाहां मार, प्रभ अबिनाशी करे प्यार, एका देवे शब्द अधार, दे मति रिहा समझाया ए। बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत, चरन प्रीती बझे नत्त, आपे जाणे मित गत, तीर्थ तट्ट सर्ब तजाया ए। जाणे जणाए घट घट, ढाहे भरमा वट्ट, पंझी मारे शब्द सट्ट, चौथा घर वखाया ए। चौथा घर जोत लट लट, कवण मति कवण सति पंजवें बाहर कढाया ए। पंजवां उत्तों दित्ता छत्त, गुर संगत गुर संगत तेरा पड़दा बणाया ए। कोई ना जाणे काया मट, प्रभ करते की खेल रचाया ए। दुनियां भरमे भुल्ली मति, पिण्ड इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाया ए। देह धारी विच पिण्ड घविंड, आप आपणा भेव छुपाया ए। कलिजुग तेरी मूधी होई टिंड, ज्ञानीआं ध्यानीआं सार ना राया ए। वेले अन्तिम जाणा खिण्ड, ना पल्लू किसे फड़ाया ए। गुरमुख साचे आप उपजाए साची बिन्द, जोती शब्दी मेल मिलाया ए। वेखे खेल प्रभ साचा विच हिन्द, राम रमईआ कृष्न घनईआ आप अख्वाया
ए। गुरूआं पीरां साधां संतां शब्द सरूपी खिच्चे जिंद, नाड़ सितार ना कोई हिलाया ए। छब्बी पोह प्रगट होवे हरि दाता सूरा वड मृगिन्द, एका धारा रिहा वहाया ए। चारों कुन्टां सृष्ट सबाई करे निन्द, निहकलंक आपणा डंक रंक अंक आप वजाया ए। आप सुहाए द्वार बंक, साचा धाम इक्क बणाया ए। जुग त्रेते इक्क जनक, लोकमात वड्आया ए। प्रगट होया वासी पुरी घनक, इक्क सद ग्यारां पंझी पोह माण दवाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे दर दर, धर्म राए होए हलकाया ए। गुरमुखां देवे माण, सीस सिर ताज्जया। झुल्ले जगत निशान, रचन रचाए साचा काज्जया। एका बख्शे ब्रह्म ज्ञान, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया। शब्द उडाए धर्म बिबाण, करे पार देस माज्झया। गुरमुख साचे चढ़न आण, सोहँ उडे साचा बाज्जया। कल्गी तोड़ा जगत पछाण, जोती जोड़ा शब्द ध्यान, सोहँ मारे साची वाज्जया। पारब्रह्म चतुर सुजान, कलिजुग तेरी लाहुण आया अन्त मकाण, जूठा झूठा बन्न्हे तेरे पल्ले दाज्जया। सतिजुग तेरा सति मकान, नौ दरवाज़े बन्द रखान, मिटे हज्ज काअबन काअब्या। चरन धूढ़ इक्क इशनान जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीस रखाए साचा ताज्जया। नौ दुआरे नौ निधां नावें रंग रंग रतया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, प्रभ दे समझावे मत्तया। जीआं देवे दानी दान, आत्म साचा भतया। सोहँ साचा पीण खाण, सो यती यतया। सावण बरखा मेघ महान, बीज बीजे काया वतया। गुरमुख विरले होए चतुर सुघड़ स्याण, तन होए ना सीतल तत्तया। पद पाया इक्क निरबाण, रसना रस एका चट्टया। गुर पूरे भगत निशान, जगत जहान झूठी मट्टया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, हरि जन विरले लाहा खट्टया। लाहा खट्टणहार गुरमुख गहरया। तीर्थ तट्टां कर विचार, प्रभ साचे कीनी मिहरया। घट घटां कर पसार, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया शब्द भण्डारया। शब्द भण्डारा हरि हरि वंडे, कलिजुग वंडण आया। अमृत धारा अमृत खण्डे, नाम प्यावण आया। हथ्थ फड़ाए चण्ड प्रचण्डे, सोहँ नाम धराया। वेखे खेल हरि वरभण्डे, ब्रह्मण्डे रचन रचाया। हरिभगत चढ़ाए साचे डण्डे, कलिजुग कन्ढ्ढा पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणी दया कमाया। हरि भण्डार अमोल, गुरमुख विरले जाणया। शब्द भण्डारा रिहा खोल्ह, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। तोलण आया साचा तोल, वणज वणजारा हरि निरँकारा इक्क अख्वा रिहा। गुरमुख आत्म रिहा फोल, शब्द सरूपी अन्दर बोल, साचा राह इक्क वखा रिहा। मनमुखां सद वसे कोल, दिस किसे न आ रिहा। हरिजन चरन प्रीती घोली घोल, कलां सोलां मेल मिला ल्या। कलां सोलां कराए चोहल, नौ सत्त खेल खिला रिहा। नौ
सति सुणाया बोल, साचा राह इक्क वखा रिहा। सोहँ वज्जे साचा ढोल, छोटा बाला इक्क चढ़ा ल्या। करोड़ तेतीस रिहा अनभोल, सुरपति राजा इन्द जगा ल्या। आपे बैठ शब्द अडोल, गुर मन्त्र तीर चला रिहा। एका अक्खर वक्खर बोल, प्रभ साचे राग सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, छब्बी पोह चरन धूढ़ी साचा मजन माघ करा ल्या। साचा मजन आप कराए, सज्जण सुहेल सुभागया। साचे सज्जण आण जगाए, सुणाए साचा रागया। पड़दा कज्जण आप अख्वाए, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादीआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे धर्म कर्म जरम आदि आदि आदि जुगादि जुगादि जुगादया। रसना भोग अपार, शब्द लगाया। होया संजोग सच सच्चे दरबार, हउमे रोग जलाया। ना होए विजोग प्रभ पुरख भतार, दरस अमोघ दर दिखाया। आत्म रस साचा लैणा भोग, गुर प्रसादी गुरमुखा आत्म साधी, वाद विवाद गंवाया। शब्द भोग तन अहार, मन सांतक सुख उपजाया। कर प्यार जीव जन्त अधार, मुख साचे आप रखाया। साचा सुख सहिज विचार, उतरे तृष्ना भुक्ख रोग सोग निवार, निजानंद विच समाईआ। चार खाण जगत पकाण छत्ती भोग छत्ती राग, इक्क संजोग बिरहों वैराग आपणा आप कराया। आप बणाए हँस काग, मस्तक धूढ़ी जन जाए लाग, दुरमति मैल रिहा धवाया। पाए हंढाए कन्त सुहाग, सिर साचा हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, सर्बकलां समरथ, देवे शब्द साची वत्थ, दे मति रिहा समझाया। शब्द देवे साची वथ, सज्जण साचा मीतड़ा। आप चढ़ाए साचे रथ, काया चोली लाहे जूठा झूठा चीथड़ा। वेले अन्तिम रक्खे दे कर हथ्थ, तन मन होए सीतल सीतड़ा। जोती जोत सरूप हरि, सर्बकला आपे समरथ, वेला आए ना किसे हथ्थ अन्तिम कलिजुग बीतड़ा। कलिजुग जाए बीत, रीत अवल्लड़ी। किसे ना दिसे साचा मीत, तृष्ना लग्गी काया खल्लड़ी। गुरमुख विरला मानस देही जाए जीत, मिले मेल जोत अकलड़ी। गाए शब्द सुहागी गीत, दर दुआरा एका मलड़ी। चरन प्रीती साची नीत, चाल निराली जगत अवल्लड़ी। जोती जोत सरूप हरि, आपे बैठा रहे अतीत, लक्ख चुरासी आत्म मलड़ी। सदा रहे अतीत, आत्म वास्सया। जगत जाणे आपे नीत, आपे वेखे हो हो पास्सया। अन्दर बाहर हस्त कीट, जंगल जूह उजाड़ विच प्रभास्सया। गुरदुआरा मन्दिर मसीत, काया मंडल जूठी झूठी रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क खुल्हाए शब्द दर, वेख वखाए पृथ्वी अकास्सया। पृथ्वी पताल अकाश, दयाल दया करे गुर दीना। लक्ख चुरासी पवण स्वास, रास आस आस रहे सद सीना। हरिजन होई काया रास, प्रभ मिलण दी साची आस, मिले मेल सर्ब गुणतास, नर नरायण रसना चीना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे सच्चा शब्द वर, जो जन तजाए मदिरा मास। मदिरा मास जगत विकारा, हरि साची रचन
रचाईआ। करे खेल मेल दो दोआबा, भेद अभेद भेव छुपाईआ। अमृत आत्म कर प्यारा, हरि हरि रिहा वरताईआ। मदिरा मास करे गंवारा, मध माती भरम भुलाईआ। दोहां खोल्हे आप भण्डारा, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। चतुर्भुज सच्ची सरकारा, विष्नूं वंसी आप अख्वाईआ। कलिजुग वज्जे ताल दुहरी धारा, काहना कृष्ना खेल रचाईआ। साचा लग्गे मात अखाड़ा, सोहँ बंसी आप वजाईआ। जेठ जेठ पंज दिहाड़ा, साची सुरती सुरत भवाईआ। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताल तलवाड़ा, अकाल मूर्त रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, दिवस रैण जगाए। जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पल, आपणा भेव छुपाए। भेखाधारी बावन बल, सृष्ट सबाई रिहा हिलाए। गुरमुखां मेटे दूई द्वैती सल, साचा अमृत मेघ बरसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहचल धाम इक्क सुहाए। निहचल धाम हरि अटल, हरि महल्लया। दीपक जोती रिहा बल, पसर पसारे जल थलया। वेखे खेल कलिजुग कल, एका एक सुनेहड़ा घल्लया। आप सुहाए साचा ताल, वेख वखाणे जंगल जूह जल थलया। जोती शब्द गुरमुख तेरे अन्दर गई रल, भाग लगाए डूंघी डल्लया। साचा दीपक गया बल, मिटे अन्धेर काया खलया। सच दुआरा लैणा मल, लोकमाती फुलया फलया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, अमृत आत्म जाम प्याए एका एक चुलीआ। अमृत जाम मिटे जमग्रास। मिले नाम पुरख अबिनाश। पल्ले नाम शब्द स्वास। पूरन काम काया रास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंच विचोला सद वसे पास। पंज विचोला शब्द पंच जणाईआ। पंचां होया आप गोला, पंचां विच समाईआ। पंचम सुणाए साचा ढोला, नाद अनादा रिहा सुणाईआ। पंचां देवे एका बोला, सोहँ साचा जाप जपाईआ। पंचां पड़दा रिहा खोल्हा, नाम चोला चोली पाईआ। पंचां आप उठाया डोला, लोआं पुरीआं रिहा फिराईआ। पंचां साचा तोल तोला, साचा कंडा रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पंचम पंचम होए विचोला, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ। पंचम विचोल जगत मीत, हरि हरि आप निरँकारा। जगत चलाए अचरज रीत, ना कोई दीसे मन्दिर गुरुदुआरा। मक्का काअबा हाजन हाजी इक्क वखाए सच मसीत, जोत निरँजण कर पसारा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, मेट मिटाए धुँदूकारा। गुरमुख उपजाए साचे सुत्त, शब्द फड़ाए हथ्थ कटारा। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत, राज राजानां वेखे जाए दुआरा। आप सुहाए साची रुत्त, पहली चेत थित्त विचारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। पहली चेत जगाए राजा संगरूर, दर दए सुणाउँणी। मेट मिटाए झूठी धार, साची बणत बणाउँणी। होए दयाल
हरि कृपाल, सम्मत वीह सौ सोलां, सोलां कलां जोत जगाउँणी। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखण जाए दर दरवेश काला वेस वांग जगत हकीरां खेल रचाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, किसे दिस ना आए गुर पीर साध संत राज राजान शाह सुल्तान, गऊ गरीब निमाणयां देवे माण गुण निधान, जगत पखण्डा मेट मिटाउँणी। मिटाए भेख जगत दुआरे। आपे लिखे सतिजुग तेरी रेख, प्रगट होए नर निरँकारे। औलीए पीर शेख़ चारों कुन्ट रिहा वेख, भेखाधारी भेख अपारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, माझे देस कर कर वेस सच सच्चे दरबारे। माझे देस तख्त सुहाए, प्रगट होए वाली दो जहाना। हथ्थीं बन्न्हण जाए साधां संतां राज राजाना मौली गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे नारी चतुर सुजान, सेवा करे पुरख सुजान, सुहागी कन्त इक्क हंढाना। साजन मेरे उठ, संत दुलारया। साजण सुत्तड़े उठ, सुत प्यारया। साजण सुतड़े उठ, प्रभ करन आया एका मुट्ठ, पंच पंचां इक्क बणा रिहा। पुरख अबिनाशी गया तुठ्ठ, खोल्हे दर सच्चा दरबारया। जुगां जुगां दा विछड़या जो रिहा रुट्ठ, आप मनाए कर कर कर प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पोह छब्बी दिवस विचारया। जगत नींद वसंदड़ा, गुर पूरा गया भुल्ल। प्रेम लगाया माया धन्दड़ा, अमृत आत्म गया डुल्ल्ह। सच दुआरे वज्जा जिंदड़ा, ना मिले वस्त अनमुल्ल। दूई द्वैती दिसे कंधड़ा, नौ दुआरे रिहा तुल। जोती जोत सरूप हरि, आप बणाए आपणी बिन्दड़ा, शब्द चढ़ाए तन भेंट साचे फुल्ल। जगत विकारी जगत रस, आत्म मध वैराना। गुरमुख साचे घर साचे सद, हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना। एका देवे साची दाद, सोहँ नाम भगत तराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौं सोया आप जगाना। नौ नौं नर विचार। पुरख भतार हरि करतार। हरि करतार जोत अकार। जोत अकार शब्द भण्डार। सोहँ वरतार भगत द्वार। हरि दातार देवणहार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुख साचा सुहागण नार शब्द भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम करे सच विहार। पंचम धारा आप कर, आपे रक्खण आया सति। सीस दस्तारा आप धर, बन्न्हे धीरज यत। जोत अकारा मात कर, बीज बीजे साचा सति। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे समझावण आया मति। साची मति मात दवाई। संत मनी सिँघ सेव कमाई। सिँघ मनी तेरी वड वड्याई। मिल्या मेल वड धन धनी, नाम खजाना हरि दर पई। महिंमा अगणत ना जाए गणी, सतिजुग साचे होए रुशनाई। कलिजुग ताणी एका तणी, चारों कुन्ट अन्धेरी छाँईं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग बणत आपे आप बणाई। नाम टिक्का मस्तक लगाया। गुरमुख साचा सोया मात आप उठाया। दुरमति मैल पापां धोया। अवर ना जाणे जन्त कोया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे गुर आपे चेला, आपे होए भगत सुहेला, संत मनी सिँघ तेरा वेला आपे आप सुहाया। संत मनी सिँघ मंगी मंग। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी काया कंचन तन मन रंग। साढे तिन्न साल विछोड़ा, जोती शब्दी होए जोड़ा, चिट्टा अस्व मिले घोड़ा, पुरख अबिनाशी वागां मोड़ा, ना कोई जाणे ब्राह्मण गौड़ा, हरि जन वेद पुराणां सार ना पाईआ। जोत निरँजण पुरख अपारा, शब्द सरूपी साची धारा, जोत सरूपी कर उज्यारा, चारों कुन्ट दहि दिशा रिहा कर विचारा, जोती जोत सरूप हरि, संत विछोड़ा संत विछोड़ा संत विछोड़ा आप आपणी बणत बणाईआ। संत विछोड़ा साढे तिन्न। प्रभ वक्त लँघाए गिन गिन। लेखा लाया मस्तूआणे, राणे संगरूर मारी जंज़ीर हथ्थीं चिन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता शब्द वर, इक्क महीना ठांडा सीना वेखे बैठा लोक तिन्न। तन मन सदा रहे भीन्ना। जूठा झूठा लोकमात जीणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता शब्द वर, दर लग्गे भाग जगे जोत चिराग, उन्नी कत्तक साँवल सुन्दर होए महीना। प्रभ अबिनाशी वेखण वेखा, संत मनी सिँघ धारे भेखा, जोत निरँजण अलख अलेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संत मनी सिँघ गल पाया शब्द शृंगार। मिल्या मेल प्रभ मीत मुरार। पकड़ बहाए दर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणे लेख लिखार। भगतन लिख्या आप लेखा, नेत्र किसे दिस ना आया। राज राजानां शाह सुल्तानां पहली चेत जाए सुणाया। भाग लग्गे काया खेत, संत मनी सिँघ वड वड्आया। साची सेवा पुरख अबिनाशी आप लगाया। सोई सोई सोई सुरती मात जागी, अकाल मूर्त जोत जगी, साचा नाद नाद अनादा आपणी धुन रिहा उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म लेखा घर घर वेखा जगत विछोड़ा दोए जोड़ा भरम भुलेख डाहढा पाया। भरम भुलेखा भरमे भुल्ल। भाग लगाए कलि साची कुल। सम्मत सोलां पए मुल। लक्ख चुरासी चारों कुन्ट जाए रुल। संत मनी सिँघ तेरी सच फुलवाड़ी, मातलोक विच जाए फुल्ल। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी रक्खे लाज साजन साचा साज, चरन छुहाए मस्तक टिका साची दाढ़ी। सम्मत सोलां सोलां कल धारे। राजे राणे करे ख्वारे। मस्तूआणे खेल अपारे। संत मनी सिँघ लेख लिखारे। वेखे वेख नेत्र लोचन नैणा लैणा वेख, वरते रंग रंग संग सच्ची सरकारे। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणी कारे। आपे जाणी जाण, जगत जणाईआ। ना कोई जाणे जीव निधान, जोत निरँकारी खेल रचाईआ। शब्द घोड़ा इक्क बलवान, जोती जोड़ा शब्द धारी रिहा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संत जेल्ह जगत विछोड़ा मेल, आपणी खेल आपे आप बणाईआ। साकी
साखत साख्यात, सर्बकल भरपूरे। गुरमुख साचा पारज़ात, कलि आसा मनसा पूरे। गुर पंचम दित्ती शब्द दात, पंचम शब्द सदा हज़ूरे। दिवस रैण पुच्छे वात, साक सज्जण हाज़र हज़ूरे। वेखे परखे इक्क इकांत, हरि संत ना जानण दूरन दूरे। चरन प्रीती साचा नात, जोती नूर कोह कोहतूरे। दरस दिखाए बहु बहु भांत, आत्म बख्शे नाम सरूरे। लेखा लिखे नौ नौं सात, नव सत्त कारज पूरे। उत्तम गुरमुख तेरी ज़ात, ज़ात पाती होई चूरे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आत्म दर, कवण सु वेला होए प्रभात। प्रभाती प्रभात भरम गंवाया। एका मिल्या शब्द जमाती, साचा शब्द पढ़ाया। धुर दरगाही दित्ती साची दाती, चौदां तबकां विच समाया। अन्दर मन्दिर मारे झाकी, माड़ी मण्डप दिस ना आया। आप चुकाए पिच्छली बाकी, बन्द ताकी खोल्ह वखाया। शब्द चढ़ाए साचे राकी, साचा ढोला रिहा सुणाया। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, चरन गोला इक्क सुहाया। पंज चोर ना दिसे कोए आकी, सोहँ गोला एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आत्म वेखे सच दर, पड़दा उहला भेव ना राया। काया मन्दिर कोट गढ़्ह, उच्चा मन्दिर टिलया। आपे वेखे अन्दर वड़, ना कोई करे कराए सिलया। दर दुआरे अन्दर वड़, साचा मेल मिलाए आपे मिल्या। शब्द सरूपी बाहों फड़, नाम सरूपी लाए मस्तक किलया। नौ दुआरे उखड़े जड़, दस्म दुआरी बूहा खुल्हया। साचे घाड़न रिहा घड़, गुरमुख विरला पूरे तोल तुल्या। जगत तृष्ना जाए सड़, अमोल अमोला माणक मोती रुल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म वेखे शब्द वर, कवण वजाए ढोल ढोल्लया। वज्जे ढोल मृदंग नाद अनादया। सच दुआरे कवण संग, कवण देवे साची दादया। सच दुआरा एका मंग, मिल्या मेल बोध अगाध्या। सुरती चढ़ी अकाश पतंग, शब्द डोरी साची बाध्या। वहिंदा वहिण गई लँघ, तन मन आपणा आपे सोध्या। राह भीड़ा दिसे तंग, आप कराए साचा जोधन जोध्या। शब्द घोड़े कसे तंग, अग्गे हो वजाए मृदंग, सुरती फड़े उप्पर बोध्या। आप लपेटे आपणे रंग,। नाड़ी सुखमन जाए लँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे आत्म दर, मन पंछी जिस जन सोध्या। मन चंचल चात्रिक दिवस रैण, रैण दिवस रहे प्यासा। गुर पूरा सांतक दरस नेत्र नैण, वेखे आप तमाशा। जगत भगत चुकाए लहिण देण, काया वेखे भाण्डा साचा कासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे आत्म दर, खेले खेल शब्द तमाशा। शब्द तमाशे खेल आप रचाईआ। आपे सुरती आपे मेल, अकाल मूर्ति रंग वटाईआ। आप चढ़ाए जोत निरँजण साचा तेल, सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। आपे पाए साची वेल, गीत सुहागा एका गाईआ। शब्द विचोला खेले खेल, दोहां धिरां रिहा सुणाईआ। मानस देही अन्तिम वेल, गुरमुख वेला वक्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म वेख हरि, शब्द हलूणा इक्क लगाईआ। इक्क हलूणा शब्द लगाए, वेखे पत्त पत्त डाल। गुरसिख गुरसिख संत हरि भगवन्त भगत जोत सरूपी दूलो दूल, दीपक जोती मस्तक थाल, मनमुख माया मता आत्म तत्ता रहे ऊना, दिवस रैण मन तन कंगाल। गुरमुखां मिल्या शब्द भत्ता, आप आपणा रिहा पाल। अमृत आत्म चेतन्न सता, चात्रिक साचे रिहा प्याल। आपे आप समझावे दे दे मत्तां, दीन दयाला बाग़ दयाल। जोती नूर एका रता, रती रत देवे डाल। भाग लगाया जैमल यता, यती सती शब्द प्रितपाल। धुर दरगाही मिल्या पता, नौ दुआरे होए खाल। सेव कमाई सांतक सता, सति पुरख निरँजण होया दयाल। बीज बीजे साचे वता, परम पुरख बणाया साचा लाल। आप सुणाई आपणी गाथा, फ़ल लगाया काया डाल। सर्बकला दिसे समरथा, करे कराए सदा प्रितपाल। सगल वसूरा तन मन लथा, नाता तुटे जगत जंज़ाल। धुर दरगाही साची मिल्ली वत्था, बणया शाह जगत कंगाल। आपे गाए रसना कथा, कथ कथ कथनी होए ख़ुशहाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द वजाए साचा ताल। शब्द वजाया साचा ताल, तन मन वज्जी वधाईआ। फ़ल लगाए काया डाल, जोती नूर करे रुशनाईआ। शब्द विचोला भगत दलाल, साची सेवा रिहा कमाईआ। पुरख निरँजण आपे भाल, जोत निरँजण विच टिकाईआ। जोत निरँजण बेमिसाल, दिवस रैण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। सुरत शब्द ज्ञान, तत्त मति बुध दिवाना। एकँकारा एका पत, चतर्भुज श्री भगवाना। बहत्तर नाड़ी ना कोई दिसे हड्ड मास नाड़ी रत, एका अंग अंग अंग शाह सुल्ताना। शब्द कराया साचा जप, धर्म बंधाया हथ्थीं बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, आपे जोती आपणा आप, आपे मानस देही पछाना। आप आपणा मानस देह। जोत निरँजण लागे नेंह। अमृत आत्म बरखे मेंह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म वेख घर, हरि घर वसेरा एका रहे। मन आई प्रीत, तन मन जितया। काया सीतल सीत, पुरख अबिनाशी साचा मितया। मिल्या मेल साचे मीत, झेड़ा चुक्के नित्त नवितया। एका सुणया साचा गीत, लेखे लगी वार थितया। संत सुहेले सच प्रीत, आप कराया आपणा हितया। आपे परखी अन्दर मन्दिर मसीत, आपे जाणे आपणी विथया। आप बंधाई चरन प्रीत, तन मन काया सीतल धारा अमृत साचा सिंचया। जोती जोत सरूप हरि, आत्म अन्दर वेख वेख, दर वेख वखाणे ऊँच नीच नीकन नीकया। तन मन्दिर वेख अपार, ख़ुशी मनाईआ। शब्दी तोड़े साचा जन्दर, सुरत सवाणी तन शृंगार कराईआ। आपे वसे साचे अन्दर, हाणीआ हाणी मेल मिलाईआ। होए मिलावा डूंघी कन्दर, हड्ड मास नाड़ी बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर मन्त्र अन्दर बणे बणतर, साची बणत मात बणाईआ।
मात बणाई बणत, गुरू गुर जागया। गुर गुरू बणाया संत, वड वडभागया। संत सांतक महिंमा अगणत, सुणे सुणावे अनहद रागया। पार कराए हरि भगवन्त, संत विचोला पावे आज्ञा। बैठा वेखे इक्क इकन्त, पुरख अबिनाशी शब्द सुहागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण नेत्र पाए साचा अंजन, बुझे जगत तृष्ना आज्ञा। जगत तृष्ना दूर, आत्म दर रोग निवारया। मिल्या मेल गुर पूरे सूरे सूर, शब्द चोग इक्क चुगा रिहा। नौ दर दिसे दूरन दूर, नेरन नेर आप वखा रिहा। जोत सरूपी पूरन पूर, मन अन्दर मन्दिर आप संवारया। सर्बकला आपे भरपूर, प्रगट होए दरस दिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म जोती नूर धर, शब्द गोली इक्क बणा रिहा। शब्द गोली प्रभ मात वडाई, गुर पूरे शब्द जणाईआ। दर घर साचे वज्जी वधाई, सुणया राग अनादी नाद ना कोए गाईआ। मिल्या मेल बेपरवाही, साची जाग एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे हथ्थ पकड़े वाग, जगत भगत भगत जगत रथवाहीआ। रथ रथवाही इक्क इक्क अख्वाया। बेपरवाही तेरी साची सिक, अंक अंक रखदा आया। आपे रहे सदा बिबेक, बिबेकी बाणा भेव ना राया। भगत भगवन्त संत एका टेक, एका अंक समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तन शृंगारा कर विहारा, साची सूरत अकाल मूर्त एका एक कराया। मिली वस्त वस्त अपार, मन अन्दर भरया तन ख़ज़ीना। भरया रहे शब्द भण्डार, दर घर साचे रहे भीन्ना। जगत कराए वणज वापार, सतिगुर साचा शब्द नगीना। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, ना कोई जाणे मुहम्मदी दीना। ऊँचां नीचां भेव निवार, ठांडा करे दर आया सीना। भरमे भुल्ले जीव गंवार, जीव ना जाणे तीनो तीना। त्रैगुण माया जगत पसार, आपे होए प्रभ अधीना। प्रभ अधीना भगत द्वार, ना कोई जाणे जीव नाबीना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म वेखे सच दर, शब्द भण्डारी सर्ब प्रबीना। शब्द भण्डारा खोल्ह, गुप्त जणाया। पंचम अक्खर एका बोल, बणत बणाईआ। आपे वसे सदा कोल, सतिगुर साचा साचे संत रिहा उपजाईआ। काया गगरी लैणी फोल, गुणवन्ता गुणी गुण निधान, किस दर बैठा मुख छुपाईआ। तन मन मन तन लैणा तोल, शब्द सरूपी बैठ अडोल, कवण राग कन्न सुणाईआ। दिवस रैण करे चोहल, सावण सावण सावण रसना रही बोल, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। आपे होए पतित पावन, दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, हरि घट घट में नज़री आईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, मिटे अन्धेरी शामनी शामन, सञ्झ सवेर इक्क कराईआ। आप फड़ाए आपणा दामन, चण्ड प्रचण्ड ना होर कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरे कीनी वंड, संत सुहेला सदा सुहागी ना होए रंड, पले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, अट्ठे पहर रहे ठंड, सुरत शब्द चढ़े घोड़, दिवस रैण रिहा दौड़ धुर दरगाही
एका पौड़, सच महल्ला शब्द अटारी, जोत निरँजण नर निरँकारी, चारों कुन्ट कर्म द्वारी, भरम करे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत भगवन्त भगवान दे जिया दान एका रंग रंगाईआ। गुरमुखां दासी दास दासन दास आप अख्वांयदा। जिस जन तजाया मदिरा मास, शब्द स्वासी जाप आप जपांयदा। लेखे लाए काया हड्ड मास, घनकपुर वासी जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी कीनी नास, पाताल आकाश दया कमांयदा। गेड़ कटाया गर्भ मात मण्डल रास, काया आप बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत साची रिहा वर, साचा पल्ला कर कर हल्ला आपणा नाम फड़ांयदा। पल्ला नाम फड़ाए, गुर गुर लिख्या। साचे मार्ग रिहा लगाए, दर दुआरे देवे साची भिख्या। सारंगधर भगवान बीठला आप अख्वाए, सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या। गुरमुख विरले नेत्र डीठला माया ममता तृष्ना जगत जलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे शब्द वर, आप आपणा भेव घर साचे रिहा सुणाए। भेव रखाया सच घर, आसण डेरा लाया। आसण लग्गे इक्क दर, दूसर कोए दिस ना आया। भरमी भरम भरम तन गए हर, भाण्डा भरम ना किसे भन्नाया। मरनी मरन गए मर, मरना मात ना किसे सिक्खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, आप आपणा रंग वटाया। जोती आई सतिसंग, सति पुरख निरँजण राता। गुरमुखां मंगी नाम मंग, देवणहार जगत बिधाता। पुरीआं लोआं आया लँघ, सोहँ शब्द ल्याए सच सुगाता, आप विछाया धर्म पलँघ, चारों कुन्ट चार कनाता। चिट्टे अस्व कसे तंग, करे खेल नौ नौं साता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दया कमाए, एका एक शब्द पढ़ाए, लेखा तुट्टे ज़ातां पातां। एका अक्खर जिस जन पढ़या, साची पौड़ी चढ़या ए। जोत सरूपी अन्दर वड़या, साचा घाड़न घड़या ए। शाहो भूपी किसे ना फड़या, चोर विकारा बाहर दड़या ए। बिन रंग रूपी अजे ना सड़या, जोत निरँजण किया मात पसारा ए। गुरमुख साचे अन्दर वड़या, निहकलंक ल्या अवतारा ए। छब्बी पोह दिवस सुभागी चढ़या, संत मनी सिँघ लेख लिखारा ए। सृष्ट सबाई नाल आपे लड़या, फड़या हथ्थ शब्द कटारा दो धारा ए। साचे मन्दिर उच्चे टिल्ले आपे चढ़या, ना कोई लाए इट्टां गारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, धुर दरगाही इक्क सहारा ए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण आसण लाया, लेख चुकाया नौ दुआरे आपे होया अन्दर आपे निकले बाहरा ए। घर घर साजण वस्सया, सच घर सच होए प्रकाश। दर दर आपे फिरे नस्सया, जोत निरँजण पुरख अबिनाश। कलिजुग मिट्टे रैण अन्धेरी मस्सया, जो जन गाए रसन स्वास स्वास। राह एका अवल्ला दस्सया, सोहँ सो कलिजुग प्रभास।
साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, वेख वखाणे पृथ्वी अकाश। देवे नाम वड वड रस्सया, साचा शब्द सर्ब गुणतास। तीर निराला एका कस्सया, लेखे लाए दस दस मास। विकारा जाए दर तों नस्सया, हरि जन होए दासन दास। जगे जोत कोटन रवि सस्सया, सर्बकला प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, एका जोड़ा दए जोड़ा जोड़ी जुड़ी शाहो शाबाश। सस्सा होड़ा शब्द लगाया। शब्द जोड़ा मेल मिलाया। जोती घोड़ा इक्क रखाया। ना कोई दिसे वरन गोती, आप आपणे रंग समाया। जन भगत उठाए आत्म सोती, शब्द मृदंग इक्क वजाया। आप बणाए माणक मोती, साची मंगण मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ तन्दी परमानंदी निजानंद प्रभ रिहा पुचाया। सोहँ अनन्द शब्द अपार। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, दीपक जोती कर उज्यार। नौ दुआरे कढ्ढे गन्द, दस्म दुआरे मेल मिलार। सर्ब जीआं आपे बख्शिंदे, सृष्ट सबाई पाए सार। हरिजन साचा गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा कर प्यार। एका गीत सुहागी छन्द, दो जहानां बेड़ा करया पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले वेख वखाए दर दर घर घर सच्चे दरबार। सच दरबारा मात खुल्हाया। नौ दरवाज़े भेख्या इक्क अकारा जोत टिकाया। सौ सौ वारा जन्म दवाया। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। गुरमुख साचा आत्म नेत्र खोल्ह, आपे आप वखाया। शब्द घोड़े आप चढ़ाए, जोती जोड़े मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहाया। इक्क दुआरा बंक बंक द्वारया। ना कोई जाणे राउ रंक, रंक राजान ना किसे विचारया। जन भगतां मिटाए आत्म शंक, हउमे सहिँसा रोग गंवा रिहा। शब्द सरूपी लाए तनक, दीपक जोती इक्क जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम यार हरि करतार, पंचम मेला आप मिला रिहा। पंचम मिल्या मेल, मेल गुरमतिे। शब्द सरूपी चढ़या तेल, सति सतवन्ते साचे सते एका आपणा खेले खेल, जीव जन्त सर्ब भरम भुलंते। धर्म राए दी कटे जेल, गुरमुख साचे संत सुहेले साचे धाम इक्क सुहंते। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगत बणाए मात बणते। जगत बणाए बणत आप सिक्दारया। देवे वड्याई विच जीव जन्त, देवणहार सर्ब संसारया। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म सेजा साचा संग हरिजन जाणे कन्त भतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए दया कमाए लेखा लिखे वारो वारया। लेखा लिखणहार हरि समरथया। लक्ख चुरासी पावे सार, गुरमुख साचे जाए तार, शब्द चढ़ाए साचे राथया। निर्मल जोती कर अकार, वरन गोती वसे बाहर, दुरमति मैल जाए धोती, जो जन आए द्वारया। सोहँ फड़े शब्द सोटी, ना कोई जाणे लंमी मोटी, तीर निराला एका कस्सया। चारों कुन्ट फिर फिर थक्के कोटन कोटी, कोई ना चढ़या उप्पर चोटी, भेख भिखारी
मंगदे फिरदे बोटी बोटी रोटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जना कढ्ढे मैल दुरमति वासना खोटी। दुरमति मैल गंवाए दर द्वारया। गुरमति रिहा समझाए, जोती जामा भेख बणा रिहा। सोहँ अतुट्ट रहे भण्डारया। साची रीती मात चला रिहा। मित गत आपणे हथ्थ रखाए, आपणे भाणे हरि समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम ज़ाता पंच पछाता, पंचम मेला इक्क मिला रिहा। पंचम मेला भगत दर, इक्क इकेला सज्जण सुहेला। वेख वखाणे नावें घर, नावें घर ना कोई गुर ना कोई चेला। लक्ख चुरासी रही मर, आप सुहाए अन्तिम वेला। कलिजुग चुकाए झूठा डर, धर्म राए दी कटे जेल्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां आप कराया आपणा मेला। आसा पूरत सर्ब जन, सर्ब घट भरपूर। देवे सच्चा नाम धन्न, जोत निरँजण हाज़र हज़ूर। हरिजन आत्म जाए मन्न, काया तपे ना वांग तन्दूर। जगत बेड़ा जाए बन्न, वेला नेड़े ना जाणो दूर। साचा राग सुणाए कन्न, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, जो जन मस्तक लाए चरन धूढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे भगत वर, एका रंग चढ़ाए गूढ़। रंग चढ़ाए लाल, हरि रंग रतया। फ़ल लगाए काया डाल, बीज बीजे पंज साचे वतया। गुरमुख साचे जगत दलाल, आपे दे समझावे मतया। आपे शाह आपे कंगल, आप आपणे रंग सद रतया। शब्द वजाए साचा ताल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाए कमलापतया। कमलापती धुर दरगाही, मेला लोकमात मिलाया ए। वेख वखाणे गुर गुर चेला, शब्द सुहेला इक्क बणाया ए। आपे बैठा हो हो विहला, जोत निरँजण सेवा लाया ए। अचरज खेल हरि हरि खेला, सोहँ मेवा गुरमुख खवाया ए। प्रगट होया वड देवी देवा, अलख अभेवा भेव ना किसे राया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां आप आपणा संग निभाया ए। संग निभाए सगला साथ, दयावान निध दाता। साचा लेखा लिखे मस्तक माथ, लेखा चुक्के ज़ाता पाता। मिले मेल त्रैलोकी नाथ, शब्द सुणाए साची गाथा। भगत जगत जगत भगत महिंमा कथना अकाथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, सगल वसूरा दर दुआरे लाथा। प्रभ आया सुण पुकार, भगत भगवन्तया। साचा नेत्र रिहा विचार, नेत्र खेत्र काया सुत्तया। शब्द बहाए साची धार, रुत्त वखाए इक्क बसंतया। खिड़ी नाम सच्ची गुलज़ार, सोहँ देवे सच सुगन्तया। चरन प्रीती इक्क प्यार, फूलनहार तन शृंगार पती पतवन्तया। नौ दुआरे बन्द कवाड़, दसवें खोजे खोज खुजन्तया। दर घर साचे देवे वाड़, साचा राग इक्क सुणन्तया। साचा राग बहत्तर नाड़, मृदंगा एका ढोल वजन्तया। करे बेनन्ती चरन द्वार, दिवस रैण नित्त नितया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार,
मेल मिलावा साची वार, साची थितया। प्रगट होए नर निरँकार, देवे दरस अगम्म अपार, नौ दरवाज़े तन मन जितया। सोलां करे तन शृंगार, रूप अगम्मा चलाए पवण स्वास सुवास्सया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, लेखा चुक्के बहत्तर नाड़ी ना मरे ना कदे जंम्मया। गुरमुख साचे रिहा उधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बजर कपाटी लाए पाड़। बजर कपाटी लाए पाड़ा, हरि मन्दिर आप सुहाया। पर्हे हटाए पंचम धाड़ा, साचे अन्दर खेल रचाया। आपे वेखे इक्क अखाड़ा, सुरती शब्दी घोल कराया। लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, जोत सरूपी भेख वटाया। गुरमुख साचा संत सुहेला धुर दरगाही साचा लाड़ा, साची घोड़ी रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक दुआरा, एका इक्क सुहाया। गुरमुख साचे बंक द्वार एका दर सुहाया। मेल मिलाए अनक अनक अनक बार, आत्म सहिँसा शन्क गंवाया। जोती तनक विच संसार, सहँसा बंसा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आपे फेरे मन का मनक, अजपा जाप रिहा चल्हाया। भेव चुकाए मन मनका, साचा मार्ग इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब अख्वाया। देवणहार दयाल दात अमोल्लया। शब्द कराए सच विहार, गुरमुख आत्म कदे ना डोल्लया। जोत निरँजण कर अकार, शब्द सतवन्ता आपे बोल्लया। भरया रहे भगत भण्डार, पुरख अबिनाशी पूरे तोल तोल्लया। मानस देही ना आए हार, भाग लगा काया चोल्लया। नाता तुट्टे नौ द्वार, दर घर साचे होए गोल्लया। दसवें घर सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भण्डारा एका खोल्ल्हया। आपे राम रमईआ जोत जगांयदा। प्रगट होया शाम घनईआ, लोकमाती भेख वटांयदा। नाल ल्याया साची सईआ, आपे गोपी आपे काहन अख्वांयदा। आप फड़ाए आपणी बहीआ, जगत चढ़ाए नईआ, बेड़ा पार करांयदा। नाता तुटे भैणां भईआ, धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ, लेखा आप चुकांयदा। एका एक जोत निरँजण, जुगा जुगन्तर दूसर कोए दिस ना आंयदा। नरायण नरायण नरायण हरिभगत जन जाणे, दूसर कोई भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म खोल्हे बन्द दर, एका शब्द चोट तन नगारे लांयदा। भगत प्यारे मोहे चरन दर प्यार दे। आए दुआरे जन कृष्न मुरार दे। भरे भण्डारे, धन माल सच्चे नाम दे। होए वणजारे गोपी साचे काहन दे। फूलन तन शृंगारे, उत्तों आपा आप वारदे। नेत्र खोल्हे शब्द आप जगाए, पिछला चुकाए लहिण देण रसना गाए बत्ती दन्द, लक्ख चुरासी वहिंदी झूठे वहिण। काया मन्दिर अन्दर झूठा गन्द। हरिभगत सुहेला इक्क दुहेला, कलिजुग तेरा आप सुहाए साचा वेला, लोकमात चढ़ाए साचे चन्द। गीत गोबिन्द गुण गा, नरायण निरवैरया। अट्ठे पहर रहे तन चा, मिले मेल ना लाए देरया। नित उठ उठ वेखे राह, कवण सु वेला मेरा शाम सुन्दर मोहण माधव
घर आवे पावे फेरया। साचा कुण्डल सीस रखाए, भगत सुहेला आप अख्वाए, आपे तारे कर कर मिहरया। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई जगत भुलाए कर कर हेरा फेरया। आपे मुकंद मनोहर मुरारी है। मोर मुकट सीस सुहाए, जगदीश जोत निरँकारी है। साँवल सुन्दर रूप वटाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी है। प्रेम सिँघासण इक्क विछाए एका सेजा दोवें सुत्ते, साचा कन्त सच्ची भगत नारी है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नरायण नर नर नरायण जाए मन तूही तू बलिहारी है। नैण सुहाया नेत्र अंजन रखे लाज जिउँ द्रोपती चीर, मेरे आत्म अन्दर बोल्लया। हउमे गई जगत पीड़, भाग लगाए काया चोल्लया। ना कोई हस्त ना कोई कीड़, शाह सुल्तानां आप सुणाए सच्चा ढोल्लया। कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, करे पार जिस रसना हरि हरि बोल्लया। ना कोई दीसे पीर फ़कीर, लक्ख चुरासी होई धर्म राए दी गोल्लया। गुरमुख विरला चोटी चढ़े अखीर, जिस आपणा आप घोली घोल्लया। हरि हरि बोले इक्क जैकारा, मिले मात वड्याईआ। मेटण आया धुँदूकारा, करे जोत रुशनाईआ। शब्द चलाए अपर अपारा, सोहँ धार रखाईआ। सो पुरख निरँजण हरि गिरधारा, भगती भगत भगत सुहेला कर प्यारा, साचे मार्ग रिहा चलाईआ। मंगण आए मंग दुआरा, आत्म झोली अग्गे डाहीआ। पुरख अबिनाशी भरे भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी वेखे दर, हरि हरि साचा भगत सुहेला कोटन कोट देवे एका एक एक हथ्थ आईआ। जुग जुग धरया भेख, भेख वटाया। सति पुरख निरँजण एका एक, वेस अनेक रखाया। सनक सनंदन सनातन संत कुमार बाल अधारी रहे बिबेक, आप आपणा मात उपाया। बराह रूप होए प्रभ वेख, धरत धवल दया कमाया। यगह पुरश होए विसेख, साची युगती रिहा चलाया। हाव गरीव साची टेक, वेद उप्पर धरत बाहर ल्याया। नर नरायण धारे भेख, नैण मुँधारी धाम सुहाया। कपल मुनी आपे रेख, ज्ञान गोझ भेव चुकाया। दत्तात्रै लिखे लेख, भेव किसे ना राया। रिखव देव नर नहिकेव, लोकमाती रचन रचाया। पृथू पृथ्वी लाए सेव, साची करनी रिहा कराया। कच्छुव होए अलख अभेव, उच्च पहाड़ा पिट्ठ उठाया। मोहणी धारे, भेख करे भगत सेव, सति सरोवर रिड़क वखाया। चौदां रत्न रिहा वेख, लोआं पुरीआं आप टिकाया। आपे धर धर बावन भेख, बल राजा अछल छिलाया। हँसा बंसा बार अनेक, ज्ञान गोझ आप खुल्हाया। हरी हरी हरि एका एक, गराह गज दए छुडाया। आप आपणा रंग रिहा वेख, बालक ध्रू पार कराया। जोती जामा धर धर भेख, वैद धनंतर आप अख्वाया। सतिजुग तेरी वेखे साची रेख, वार अठारां जोत जगाया। आया मात त्रेता, प्रभ साची रीत चलाईआ। आपे बणया जगत वेता, परस रामा राम समाईआ। पंडत देवे साचा नेता, साचा किरती किरत कमाईआ। घर क्षत्री साचा बेटा, राजा दसरथ हरि रघुराईआ। आपे
बणया खेवट खेटा, लंका गढ़्ह तोड़ तुड़ाईआ। मारे दुष्ट हँकारी रावण बेटा, जूठा झूठा मेघ नाथा सुरत भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, दोए दोए धारा एका वारा, लोकमाती आप जगाईआ। रामा राम भया अवतारा। पूर कराए आपणा काम, वेखे खेल कर कर पसर पसारा। भगत जनां दर साचा मेल, भबीखन सोहे बंक दुआरा। आपे बणया सज्जण सुहेल, गौतम नारी पार उतारा। चरन छुहाया उप्पर सिला, सिल उडी मार उडारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका किया भगत प्यारा। भगत अधीना हरी हरि, जुग जुग सेवा लाए। आपे होए नीकन नीका, वड मस्कीना फीकन फीका रस रसना भोग लगाए। तारे भीलनी जीअ जीअ का, नाम टिक्का मस्तक लाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सभ घट में रिहा समाए। सभ घट रमिआ आप, जोत जगंनया। सृष्ट सबाई माई बाप, दिस ना आए आत्म अन्न्हया आपे जाणे आपणा वड प्रताप, जन भगतां आत्म मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्तर भेख धर, मनमुख जीवां फड़ फड़ डंनया। जुग र्तेता गया बीत, द्वापर जोत जगाईआ। वेद व्यासा होया अतीत, साचे दर वज्जी वधाईआ। सृष्ट सबाई चलाए रीत, पुराण अठारां गया लिखाईआ। चार लक्ख हज़ार सतारां लिख लिख, शब्द शलोकी रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख लिखारा आप अख्वाईआ। लिख्या लेख अपर अपारा, कलिजुग अन्त जणाईआ। प्रगट होए हरि करतारा, पिता पूत ना कोए अख्वाईआ। लिख्या लेख अपर अपारा, गौड़ ब्राह्मण गोत उज्यारा, उच्चे पर्बत आसण लाईआ। ना कोई जाणे पार किनारा, कवण कूटे बैठा आप रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भविख्ता आपे आप रिहा लिखाईआ। लिख्या लेख अगम्म अथाह, प्रगट होए मुरार। आपे होए बेपरवाह बाल अवस्था कंसी मार। जन भगतां बणे जगत मलाह, बिदर सुदामा जाए तार। जगत वखाए साचा राह, दुष्ट हँकारी दर्योध्न कर ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग द्वापर आपे जाणे, पकड़ पछाड़े राजे राणे, पांडो सुहाए इक्क दरबार। इक्क दरबारा हरि सुहाया। पूरन जोत जगाया। सोलां कल मात अख्वाया। हउमे मैं हउँ भेव चुकाया। गीता ज्ञान गोझ लिखाया। एका अर्जन आप समझाया। लक्ख चुरासी बोझ उठाया। अठारां ध्याए रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणया कृष्न रथवाहया। आपे रथ रथवाही भगत चलांयदा। सृष्ट सबाई रिहा मथ, भेव किसे ना आंयदा। दुष्ट हँकारीआं पाई नत्थ, साचा खेत्र इक्क बणांयदा। वेले अन्तिम होए सथ, अठारां अकशूणी आप खपांयदा। एका अक्षूणी अठाई लक्ख, साचा लेखा आप लिखांयदा। प्रगट होए आप प्रतक्ख, धर्म पुत्त दया कमांयदा। सिर अर्जन रक्खे हथ्थ, भगत भगवन्त पूर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
जोती जामा भेख धर, युग द्वापर अन्त मथ, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा कर्म कमाया, भगत मिली वड्याई। मानस देही जन्म दवाया, जोत टिकाई विच रघुराई। पंजां तत्तां तन बणाईआ, मन बुध मति नाल रलाई। आप आपणा वेख वखाया, दिस किसे ना आई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग धारे भेख, सृष्ट सबाई रिहा वेख, दूसर किसे दिस ना आई। वडा हरि धरया भेख, हरि बनवारया। द्वापर मिटाई रेख, कृष्न मुरारया। कलिजुग दूर दुराडा रिहा वेख, मंगे मंग प्रभ चरन द्वारया। मस्तक टिक्का ला ला साची मेख, झोली भरे जूठ झूठ लोभ मोह हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम वेख दर, कलिजुग करे खेल अपर अपारया। लछमी करे चरन प्यार, चोली लाल रंगाईआ। सुहणी सेजा सुत्ता पैर पसार, दिवस रैण करे प्यार, आलस निन्दरा मगरों लाहीआ। हरिजन करन आया सच्चा प्यार, मिले मेल ना होए जुदाईआ। फड़ फड़ बाहों जाए तार, घर साचे होए कुड़माईआ। लक्ख चुरासी उतरे पार, जम्म जम्म गेड़ा आप कटाईआ। निर्मल जोती होए उज्यार, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट्ट जाईआ। नरायण नरायण दरस तीजे नैण, मिले मेल साचे माहीआ। चोली रंग गुलाल तन मन रतया। दर घर होई साची गोली, तन मन आत्म बन्न्हे धीरज जतया। आप उठाए काया डोली, हौली हौली अन्दर बोली, वेख वखाणे पंजां तत्तां, अप तेज़ वाए पृथ्वी अकाश, हड्ड मास नाड़ी नाड़ रत रतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आप मित गतया। आए चरन द्वार तन मन रंगया। मिल्या मेल पुरख भतार, देवे दान मूंहे मंगया। सोलां करे कराए तन शृंगार, जो जन प्रेमी आत्म भुक्खा नंगया। देवणहार सदा दातार, जन भगतां कोल कदे ना सन्गया। अमृत आत्म देवे ठंडी ठार, दस्म दुआरी प्याला टंगया। झिरना झिरे अपर अपार, दर दुआरा एका मंगया। जगे जोत अगम्म अपार, वज्जे ताल शब्द मृदन्गया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण काया रंगया। रंगण आया रंग हरि ललारीआ। शब्द घोड़े कस्सया तंग, प्रगट होया निहकलंक बली वड बलकारया। नौ खण्ड पृथ्वी शब्द सरूपी वेखे जंग, जन भगतां वेखे मात इक्क अखाड़या। इक्क उडारी चढ़े पतंग, वसे बाहर नौ द्वारया। अमृत आत्म वहाई साची गंग, आपे वसे आर पारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण तन भरे शब्द भण्डारया।