पुस्तकालयभाग ५

२६ पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल पंजां प्यारयां दे नवित्त

शब्द कराया वेस, कलिजुग काला रंगया। शब्द बणाया दर दरवेश, मुहम्मद मंगी साची मंगया। आपे वेखे धर धर

भेस, सच दुआरे आपे लँघया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल विच वरभण्डया। मंगी मंग इक्क अपार, मुहम्मद दीन अलाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, बणना सच मलाहीआ। कलिजुग अन्तिम होणा छार, झूठी लग्गणी मस्तक छाहीआ। चार यारां आउँणी हार, चारों कुन्टां पए दुहाईआ। सोहँ शब्द करे ख़बरदार, पीर फकीरां रिहा जगाईआ। जोती जामा धर करतार, आप आपणा रंग वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी बणत बणाईआ। प्रभ साचा दर दरवेश, जगत मौलाणा ए। जोती जामा हरि प्रवेश, वेख वखाणे राजा राणा ए। माझे धरया हरि हरि भेस, शब्द सिँघासण सच टिकाणा ए। ना कोई जाणे धारी केस, गुणवन्ता गुण निधाना ए। दर दर घर घर लभदे फिरन श्री दस्मेश, वरते आपणा भाणा ए। प्रगट होया नर नरेश, तन पाया काला बाणा ए। कोई ना चले किसे पेश, तख्तों लाहे शाह सुल्तानां ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दो जहाना ए। दो जहानी काज हरि रचाया। भाग लग्गे देस माझ, प्रभ साचे समां सुहाया। धुर दरगाही तेरा साचा राज, लोकमात शब्द निशाना दए झुलाया। बीस इक्कीसा सिर सोहे साचा ताज, काज आपणा आप रचाया। जन भगतां रक्खण आया लाज, आप आपणे अंक समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाणा सहिणा हुक्म सुणाया। हरि भाणा बलवान, किसे ना रोकया। प्रगट होया नौजवान, शब्द उठाए इक्क निशान, अनाथ अनाथां नाथ त्रैलोकीआ। आप उडाए धर्म बिबाण, लोआं पुरीआं पुण छाण, सोहँ सो सच सुणाए जगत शलोकीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, गुरमुख खोजे तन बैरागीआ। काया मन्दिर धुँदूकारा ए। विरले सुरती शब्द जागी, वज्जे ताल अपारा ए। कोई ना जाणे जगत त्यागी, घर घर धुंदूकारा ए। नुहावण नुहाया साचा माघी, प्रभ चरन सच्ची निमस्कारा ए। दर दुआरे धोया दाग़ी, मिल्या मेल पुरख भतारा ए। धुर दरगाही आया वागी, हथ्थ फड़या शब्द कटारा ए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आपे वेखे पहरेदारा ए। चौहां यारां कर प्यार, संग रलाया ए। नीली रक्ख सीस दस्तार, मस्तक टिक्का लाया ए। गल चोली अपर अपार, पंजां तत्तां बन्द कराया ए। तीजे करे आप प्यार, आपणी भुजा नाल सजाया ए। चौथे बख्शे चरन प्यार, रंगण रंग रंगाया ए। आपे वसे हो हो बाहर, दिस किसे ना आया ए। अहिमद मुहम्मद एका धार, एका मात पित अख्वाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा दित्ता वर, वेले अन्तिम तोड़ निभाया ए। तोड़ निभावण आया वेले अन्त, भेखाधारी भेख वटाईआ। महिंमा रक्खे अगणत, अन्त कोई भेव ना पाईआ। ना कोई जाणे जहान कवण दुआरे सुत्ता जन्त, चारे कुन्टां मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द निशाना इक्क वखाईआ। शब्द निशाना इक्क

वखांयदा। पहली चेत्र लेख लिखाउँणा, राजा राणा पकड़ उठांयदा। आप आपणे चरन लगाउँणा, भाणा सहिणा हुक्म सुणांयदा। सोहँ साचा शब्द गाउँणा, सतिजुग साचा राह वखांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउँणा, अगे हो ना कोई छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। चार यार साचा मीता, पुरख निरँजण आया ए। आपे जाणे आपणी रीता, इक्क वखाए सच मसीता, काया मन्दिर इक्क सुहाया ए। वज़ू कराए पाक पुनीता, बरदा दर दा इक्क बणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज खेल रचाया ए। खेल रचाए जगत जग, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चारों कुन्ट लग्गे अग्ग, वेखे खेल ख़ुदी ख़ुदाईआ। किसे सीस अन्तिम ना दिसे पग, चारों कुन्ट वाहो दाहीआ। प्रगट होया शाह सूरा सरबग, दीन मुहम्मद देवण आया धुर दरगाही सच्ची इक्क सलाहीआ। धुर दरगाही सच सलाह, देवण आया जगत नवाब। आपे होए भगत मलाह, चरन घोड़े दए रकाब। दए रकाब। किसे लैण ना देवे उच्चा साह, मुख रखाए काली नकाब। वेख वखाणे थाओ थाँ, किसे हथ्थ ना आवे बे बेआब। ना कोई दिसे पिता माँ, वरते खेल हक्क ज़नाब। जगत निशाना उडे ना, मेट मिटाए मक्का काअब। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल कन्त कन्तूहल अन्त शिताब। खेलणहार खिलावण आया, उम्मत नबी रसूल दी। फड़ फड़ बाहों राहे पावण आया, एका हज्ज साचा जो कबूलदी। दे मति जगत समझावण आया, तिक्खी धार शब्द त्रसूल दी। भेखाधारी बावन आया, कलिजुग तोड़े जगत सिँघासण भन्ने पावे चूल दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल कन्त कन्तूहल दी। चार यार देण दुहाई, वेला अन्तिम आया ए। प्रगट होया धुर दरगाही, दिस किसे ना आया ए। मस्तक टिक्का दर दर वेखे लग्गी छाही, भरम भुल्लया दीन सबाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार यारी रिहा मिटाया ए। चार यारी जाए मुक्क, वेला अन्त कराउँणा ए। चारों कुन्ट पए मुख थुक्क, ना कोई किसे छुडाउँणा ए। रसना तीर कमानो जाए छुट्ट, एका चिला नाम चढ़ाउँणा ए। वेला नेड़े आया ढुक्क, बूरा कक्का बिला नाल हिलाउँणा ए। अल्ला राणी तेरा बूटा जाए सुक्क, फड़ जड़्ह आप हिलाउँणा ए। कलिजुग काला आपणा भार लए चुक, संग मुहम्मद साचा यार मिलाउँणा ए। धरत मात दी खाली होवे कुक्ख, जूठा झूठा नष्ट कराउँणा ए। सतिजुग साचा सुखणा रिहा सुक्ख, प्रगट होए जेठा पुत्त, प्रभ आपणी हथ्थीं गोद उठाउँणा ए। आप प्रगटाए दया कमाए प्रभ अबिनाशी पारब्रह्म अचुत, साची सेव कमाउँणा ए। सतिजुग तेरी आप सुहाए साची रुत्त, फल फुलवाड़ी मात लगाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बणत बणाउँणा ए। साची बणत बणाए दया कमांयदा। नौ दुआरे वेख, भगत तरांयदा। दसवें वसे एका एक,

दिस किसे ना आंयदा। गुरमुखां करे बुध बिबेक, आत्म इक्क पिआंयदा। चरन प्रीती देवे एका टेक, गीत सुहागी इक्क सुणांयदा। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़, मुलां काज़ी भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साचा मार्ग लांयदा। कलिजुग अन्त करावण आया, निहकलंक अवतारा ए। साध संत जगावण आया, देवे शब्द हुलारा ए। गुरमुख सोए मात उठावण आया, जन भगत सुहाए चरन दुआरा ए। अमृत जाम प्यावण आया, धुर दरगाही नाम भण्डारा ए। अमृत मेघ सवण सावण बरसावण आया, सावण साँवल सुन्दर रूप अपारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे जगत विहारा ए। जगत विहारा रीत, हरि चलांयदा। सदी बीसवीं रही बीत, बीस इक्कीसा बणत बणांयदा। ना कोई गाए राग छतीस, रागां नादां वक्त चुकांयदा। ना कोई पढ़े कुरान हदीस, अंज़ील कुरानां मुख भवांयदा। वेद पुराणां रिहा पीस, सीस किसे दिस ना आंयदा। लक्ख चुरासी रही पीस, माया राणी चक्की इक्क चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस कर, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। भरमे भुल्ली लक्ख चुरासी जोती भेव अवल्लड़ा। धर्म राए दर देवे फाँसी, प्रगट होए इक्क इकल्लड़ा। कोए ना दीसे मदिरा मासी, कलिजुग अन्तिम होए खाली पल्लड़ा। गुरमुख विरले वेख वखाणे शब्द स्वासी, पार कराए काया चम्मड़ा। मानस जन्म होए रहिरासी, मिले मेल साचे शब्द अम्मड़ी अम्मड़ा। किसे हथ्थ ना आए पंडत कांशी, दर दर घर घर मंगदे फिरदे दमड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण मात प्रकाशी, करे खेल अगम्मड़ा। पुरख अगम्म अथाह, खेल बेपरवाहीआ। दो जहानी बण मलाह, लोकमाती जोत जगाईआ। तिन्नां लोकां एका राह, रिहा बणत बणाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा तका, चारों मुख चारे दिशा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थांउँ थाँईंआ। नेत्र खोल्हे उठ उठ बोले, चार कुंट उज्यारा ए। जगत सिँघासण सारा डोले, प्रगट होए नर निरँकारा ए। शिव शंकर अन्दर कुण्डा खोल्हे, वेखे मन्दिर इक्क अपारा ए। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द साचा तोल तोले, कराए वणज सच्चा वपारा ए। नाथ त्रैलोकी करे खेल काया चोले, ना कोई जाणे जन्त गंवारा ए। आपे वसे पड़दे ओहले, सच महल्ले पसर पसारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी बन्न्हण आया साची धारा ए। सतिजुग साची धार बन्हाए, साचा राह चलाउँणा ए। चार वरन इक्क थाँ बहाए, ऊँचां नीचां भेव मिटाउँणा ए। दर घर साचे एका नाम जपाए, सोहँ साचा नाउँ रखाउँणा ए। तीनो ताप मार वखाए, पुंन पाप ना कोई जणाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा आप लिखाउँणा ए। लेखा लिखणहार जगत स्वामी, जोत जगांयदा। जन भगतां

पकड़े दामन दानी, निहकामी निहकर्म कमांयदा। कलिजुग तेरी मिटे अन्धेरी शामी, शाम शामा रंग वटांयदा। सर्ब घटां हरि अन्तरजामी, अन्दर बाहर वेख वखांयदा। गुरमुख विरला पल्ले बन्न्हे नाम दामी, लक्ख चुरासी खाली हथ्थ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप चलाए साची बानी, चार वरनां एका राह वखांयदा। एका बाणी एका खाणी, जेरज भाग लगाईआ। कलिजुग तणदा साची ताणी, सुरत सवाणी नाल रलाईआ। दिवस रैण तन भरदी पाणी, पीसण पीसे सेव कमाईआ। शब्द मिल गया साचा हाणी, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। लेखे लग्गी जगत जवानी, साचा कन्त इक्क प्रनाईआ। आपे होए जाण जाणी जाणी जाण रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल वड वडी वड्याईआ। निरवैर निरवैर निरवैर निरंकारया। निरवैर निरवैर निरवैर सर्ब घट घट घट पसर पसारया। निरवैर निरवैर निरवैर तीर्थ तट्ट जमन गंग किनारया। निरवैर निरवैर निरवैर अंग संग संग अंग सर्ब संसारया। निरवैर निरवैर निरवैर आप आपणे वसे संग, रंग रंगीला माधव माध आपणी धारा आप चला रिहा। आप चलाए आपणी धार, जोती नूर उपाईआ। जोती नूर अपर अपार, साचे घर करे रुशनाईआ। साचा घर इक्क द्वार, दूसर कोए दिस ना आईआ। पवण पवणी ना पाए सार, शब्द सुरत ना कोए गाईआ। ना कोई राग नाद वज्जे तूरत, मृदंग ढोल ना कोई रखाईआ। एका एक अकाल मूर्त, साचे घर डगमगाईआ। दूजे दर वेख वखाए, शब्द सरूपी वज्जे ताला ए। तीजे घर चरन छुहाए, पवण स्वासी चले नाला ए। चौथे घर मेल मिलाए, साचा मेला गुर गोपाला ए। पंचम जोड़ा आप मुरारे, चले अवल्लड़ी चाला ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, संग रखाए काल महांकाला ए। सच सिँघासण हरि जी सोया, जोत निरँजण कर अकार। शब्द सरूपी साचा ढोया, देवण आया विच संसार। मनमुख जीव ना जानण कोआ, गुरमुख विरला पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम करे विचार। कलिजुग कर विचार, कर्म कमाया। प्रगट हो विच संसार, भरम भुलेखा रिहा गंवाया। लक्ख चुरासी वहिंदी धार, अन्तिम लेखा रिहा मुकाया। ना कोई दिसे नर नार, एका धक्का रिहा लगाया। नौ खण्ड पृथ्वी होए ख्वार, सत्तां दीपां रिहा भवाया। शब्द फड़ तेज कटार, सुहणा तन शृंगार कराया। शब्द घोड़ा हरि दातार, चारों कुन्टां रिहा भवाया। मिल्या जोड़ा पहली वार, निहकलंकी डंक वजाया। साचा पौड़ा अपर अपार, राउ रंकां इक्क वखाया। प्रगट होए ब्राह्मण गौड़ा, वेख वखाणे ऊँचां पौड़ा, वेद व्यासा गया लिखाया। धुर दरगाही आया दौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वक्त सुहाया। अन्त सुहाए अन्त अन्त करंनया। हरिजन साचे आप जगाए संत, फड़ फड़ बेड़ा बन्न्हया। शब्द जणाए मणीआ मंत, एका राग साचा कन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, लक्ख चुरासी देवण आया डंनया। लक्ख चुरासी देवे डन्न, होए मात जुदाईआ। जूठे झूठे भाण्डे देवे भन्न, ना सके कोई छुडाईआ। ना कोई दिसे छप्परी छन्न, उच्चे मन्दिर रिहा ढाहीआ। दर भगतां देवे एका माल धन, ना सके कोई छुडाईआ। सुक्का हरया करे तन, अमृत आत्म सिंच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रिहा बणत बणाईआ। साची बणत बणाए वड बलकारया। सतिजुग साचा मात उपजाए, प्रगट होए विच संसारया। साची वस्त झोली पाए, सोहँ शब्द सच्चा जैकारया। ज़ात पात मेट मिटाए, इक्क द्वार आप खुल्हा रिहा। अन्धेरी रात दिस ना आए, जोत उज्यारा आप वखा रिहा। मार झात सर्ब जगाए, गुरमुख साचे वेख वखा रिहा। बैठ इकांत दया कमाए, लोकमात अन्त सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा मुख छुपा रिहा। मुख छपाया काली धार, रैण अन्धेरी छाईआ। वेख वखाणे चार यार, सांझा यार आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणी कार, दूजी धार रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचे चढ़या चाअ, प्रभ पल्ला आप फड़ाया। धुर दरगाही मिल्या सच मलाह, चप्पू नाम लगाया। जन भगतां तुट्टे लक्ख चुरासी कलिजुग फाह, प्रभ आपणे लड़ बंधाया। बेमुखां दिसे ना कोई राह, नौ द्वार फिरे हलकाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भ्राता साक तजाया। बिन गुर पूरे कोई ना पकड़े बांह, जूठा झूठा मोह वधाया। अन्तिम देवण आया ठंडी छाँ, जुगां जुगां दे विछड़े दर साचे मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, आप आपणा संग निभाया। कर जोत अकार, वेख वखाया। पहला दर जगत ख्वार, साचा घर दिस ना आया। दूजे किसे ना मिले वर, माया तृष्ना होई हलकाया। तीजे नौ अठारां पावे डर, वेस आपणा आप वटाया। चौथे घर मिले हरि, गुरमुख विरले मात पाया। पंचम जोती नूर कर, सच दुआरा इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर राह वखाया। नौ दुआरे खोल्ह, आत्म झाकी लाईआ। शब्द सरूपी अन्दर बोल गुरमुखां देवण आया बाकी, साचा रिहा ढोल सुणाईआ। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, माया रोल रुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पंचम घर आपे वसे ना जाणे जगत लोकाईआ। निरगुण अपार दिस किसे ना आईआ। घर सत्तवें कर अकार, आपणे संग समाया। प्रगट होया आप निरँकार, ओंकारा देस सुहाया। ओंकार साची धार, जोती शब्द जणाया। छेवें घर लग्गी बहार, शब्द चले बेपरवाहया। पंचम वेख सच्ची सरकार, पवण स्वासी रिहा रुलाया। तिन्नां मेला इक्क द्वार, जोत निरँजण नाउँ रखाया। पवणी शब्दी एका धार, जोत सरूपी विच समाया। आप आपणी कर विचार, लक्ख चुरासी रिहा उपाया। चरन उठाए सच्ची

सरकार, घर चौथे आप टिकाया। त्रैगुण माया वेख विचार, आपे बणत बणाया। आत्म अन्दर रिहा पसार, महिंमा अगणत गणी ना राया। आपे कन्त सुहागी नार, कँवल फूला इक्क उपजाया। आप झुलाए आपणा झूला, साची रचना रिहा रचाया। बाहर आया फलया फूला, ब्रह्म नाउँ रखाया। मुख चार रखाए कन्त कन्तूहला, साचा शब्द जणाया। शब्द जणाए दूल्हो दूल्हा, चारे वेदां रिहा लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे होए भेद अभेद, भेव किसे ना राया। ब्रह्मा चारे वेद लिखाए, प्रभ आत्म शब्द जणाईआ। अट्ठे पहर रसना गाए, वज्जदी रहे वधाईआ। ना कोई पिता ना कोई माए, भाई भैणा ना कोई अख्वाईआ। हरि हरि वेखे सभनीं थांए, मात पाताल अकाश दिस ना आईआ। आपे आप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, इक्क प्रकाश आदि अन्त ना जाए विनास, सद्द रक्खे बेपरवाहीआ। पंचम मेला मेल, बणत बणाईआ। घर चौथे चढ़या तेल, लक्ख चुरासी आप उपाईआ। आपे होया सज्जण सुहेल, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। आपे खेले साचा खेल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे जुग मात उपाए, छोटे वडे वडे छोटे भाईआ। चारे जुग मात धराए, सतिजुग सांतक सत्तया। आप आपणा विच टिकाए, प्रभ दे समझावे मत्तया। धीरज यति इक्क वखाए, आत्म होए किसे ना तत्तया। नीली छत्त पलँघ रंगीला एका डाहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे सच दर, लक्ख चुरासी तेरा अन्तिम वत्तया। पंचम बोले हरि निरँकार, पंचम पंच जणाईआ। पंचम रहणा ख़बरदार, मिले मेल मात वड्याईआ। पंचम होणा मात ख्वार, शब्द कटारा रिहा चलाईआ। पंचम मेला धुर दरबार, कलिजुग अन्तिम रुत्त सुहाईआ। मिल्या मेल कन्त भतार, छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे सच दर, साची रंगण रिहा चढ़ाईआ। रंगण चाढ़्हे रंग आप, प्रभ साचा रंगणहारा। मारन आया तीनो ताप, तन करे शब्द शृंगारा। सोहँ सो जपाया साचा जाप, दिन लँघाए इक्क सौ ग्यारां। आपे बणे माई बाप, शब्द गोदी दए हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख उठाए साचा लाल दुलारा। साचे लाल उठ उठ जाग, प्रभ साचे दया कमाईआ। प्रभ साचे चरन लाग, घर साचे वज्जे वधाईआ। कलिजुग माया धो दाग़, होए तन रुशनाईआ। दीपक जोती जगे चिराग, प्रभ सोहँ बत्ती लाईआ। चरन धूढ़ी साचे माघ, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सिँघ दया तेरी वड वड्याईआ। आप आपणे हथ्थ पकड़े वाग, मानस देही मात उपजाईआ। अट्ठे पहर रहे वैराग, गुर गोबिन्द होए सहाईआ। आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत आत्म रिहा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मेला रिहा मिलाईआ। पंचम मेल मिलावण आया, पंचां दर दरबारीए। पंचां मात उठावण आया, पंचां दर दुरकारीए।

पंचां शब्द पढ़ावण आया, पंचां तेज कटारीए। पंचां लड़ फड़ावण आया, पंचां दर दुरकारीए। पंचां गढ़्ह तुड़ावण आया, पंचां संग हँकारीए। पंचां घाड़ घड़ावण आया, पंचां ढाहे महल्ल अटारीए। पंचां धार बन्न्हण आया, पंचां रिहा साड़ीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी अक्ख उग्घाड़ीए। सतिजुग तेरी उग्घड़ी अक्ख , धरत मात ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे कीने वख, पीसण पीसे जूठी झूठी सर्ब लोकाईआ। फड़ फड़ बाहों करे वक्ख, प्रगट होया हरि रघुराईआ। करे खेल हरि प्रतक्ख, भरम भुलेखा रिहा गवाईआ। सज्जण सुहेला साचा सिक्ख, अलक्खना अलख जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला रिहा मिलाईआ। पंचम पंच प्रधान आप जगाया। पंचम मारे हरि शैतान, तीर निराला इक्क चलाया। पंचां देवे ब्रह्म ज्ञान, शब्द रंगण इक्क चढ़ाया। पंचां दिसे झूठ मकान, पंचां रिहा वसाया। पंचां लाहुण आया मकाण, निहकलंका नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाया। गुरमुख साचे उठ, प्रभ साचा बूझ बुझन्तया। वेले अन्तिम गया तुठ, हरि साचे फुल्ल बसंतया। जुगां जुगां दे विछड़े जो गए रुठ, मेल मिलाए साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा पन्थया। पन्थ बणाए नर नरायण, ज़ात पात ना राई। लक्ख चुरासी वेखे एका नैण, दूसर कोई दीसे नाही। चार वरनां एका नाता भाई भैण, बरन अठारां दिसे नाही। आप चुकाए लहिण देण, सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाँईंं। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे आप उठाए, शब्द सरूपी फड़ फड़ बाहीं। शब्द सरूपी फड़े बांह, गुरमुखां रिहा जगाईआ। सिँघ बिशन ना करे नांह, अग्गे होए सीस झुकाईआ। सच दुआरे साचे थाँ, सन्मुख रिहा बहाईआ। आपे पिता आपे माँ, आपे गोद रिहा उठाईआ। आपे जपाया साचा नां, साची सेवा लाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कां, माणक मोती चोग चुगाईआ। भाग लगाए गुरू गरां, गुड़गावां आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली वेर मेट मिटाए पंजे चोर, शब्द सरूपी बन्न्हे डोर, आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द डोरी कर त्यार, प्रभ साचा लड़ बंधाईआ। अन्ध घोरी पावे सार, हराम खोरी नेड़ ना आईआ। वेख वखाए काया गोहरी, गवरी रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा वड्याईआ। गुरमुख साचा आप उठाया, दिसे साचा धामा। साचा हुक्म हरि जणाया, पूर कराए कलिजुग कामा। रैण अन्धेरी मेट मिटाया, ना कोई दिसे शामन शामा। सञ्झ सवेर इक्क कराए, शब्द वजाए सच दमामा। कलिजुग अन्तिम फेरी पाए, निहकलंक बली बलवाना। गुरमुख चेरी आप बणाए, आपे गोपी आपे काहना। सिँघ शेर शेर दलेरी इक्क वखाए, लक्ख चुरासी देवे ताअना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां हथ्थीं

बन्न्हण आया गाना। हथ्थीं बन्न्हे गाना, लाल दुलारया। देवे शब्द निशाना, इन्द्र सिँघ प्यारया। तुट्टे माण जगत अभिमाना, आप सुहाए बंक द्वारया। मिल्या नाम तीर निशाना, सोहँ चिले आप चढ़ा रिहा। एका एक भगत बिबाणा, फड़ फड़ बाहों राह वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, एक देवे सच्चा दाना, दानी दान आप अख्वा रिहा। देवे दान वणज करांयदा। चरन धूढ़ मात इशनान, मस्तक लहिणा आप चुकांयदा। मेला होए दो जहान, भाणा सहिणा हुक्म सुणांयदा। आपे करे जाण पछाण, भाण्डा भरम हरि भन्नांयदा। देवे दात गुण निधान, साची भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप वड्आंयदा। आप वड्याए जुगो जुग पैज रखांयदा। जुग जुग धरे भेख, वेख गुरमुख सोए उठाया। आपे लिखे मस्तक रेख, बिधना लेख मिटांयदा। साचे लोचन रिहा वेख, दोए लोइण बन्द करांयदा। जोती जामा धरया भेख, भरमां कंध मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ प्रीतम माण दवांयदा। सिँघ प्रीतम सच सुल्तानां, साचा मेल मिलाया। भगत सुदामा जगत निधाना, रसना हरि गुण गाया। लेखे लाए काया चामा, पुरख अबिनाशी पाया। पूर कराए आपणा कामा, राम रामा दया कमाया। कलिजुग अन्तिम पाया जामा, निहकलंकी भेख वटाया। नाल रलाया भगत सुदामा, आत्म तृखा भुक्ख रिहा वधाया। जोत निरँजण कृष्ना काहना, ब्रह्मा विष्ना भेव ना राया। शब्द देवे साची सिखना, हरि हरि लेखा साचा लिखणा, ना सके कोई मिटाया। दर दुआरे मंगे भिखना, आत्म लाहे झूठी विसना, हरि भाण्डा आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर इक्क सुहाया। काया मन्दिर मार झाकी, आपणा कर्म कमांयदा। द्वापर लहिणा देवे बाकी, कलिजुग अन्त चुकांयदा। आपे बणे साचा साकी, अमृत जाम पिआंयदा। बन्द कुआड़े खोल्हे ताकी, जोत निरँजण विच टिकांयदा। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। आप बणाए पाकन पाकी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलांयदा। जगत सुणाए भविख्त वाक्ी, लेखा लिख्त लिखांयदा। शब्द चढ़े साचे राकी, बीस इक्कीसा आप दुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला कर कर मेला साचा जोड़ जुड़ांयदा। जुड़ाया जोड़ हरि बनवारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। एका कन्त एका नारी। एका संत इक्क प्यारी। दर दुआरे बणी बणत, मिल्या मेल मेल गिरधारी। ना कोई जाणे जीव जन्त, लोकमात मिली सच्ची सिक्दारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां करे पहरेदारी। पंचम पंच पंच अख्वाउँणा, सर्ब घट में आप समाया ए। ना मरया ना कदे जम्मा, ना कोई मुम्मा मूंह रखाया ए। ना कोई निन्दरा आलस तम्हा, जगत कम्मां मूल ना भाया ए। ना कोई पवण स्वासी दमा, बिन थम्म्हां गगन रहाया ए। सृष्ट सबाई आप भुलाए हरि हरि भरमा, भरमे

अन्दर माया ए। गुरमुखां मानस देही लेखे लाए जरमा, जरम चण्डूल, अख्वाया ए। आपे देवे आपणी सरना, नेत्र खोल्हे हरना फरना, करनी करना रिहा कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नीत अनीता वेख वखाया ए। पंच दूत चण्डाल, जगत चमयारड़ा। मनमुखां दिसे दिसे कंगाल, प्रभ साचे करे प्यारड़ा। आपे बणे मात दलाल, करे वणज सच्चा वपारड़ा। गंगा माता होई निहाल, लाड लडाया साचे बालड़ा। फ़ल लगाया काया डाल्ह, गाया गीत गोबिन्द सुखालड़ा। साचे अमृत मारी छाल, तन सुहाया एका दुशालड़ा। आप चलाया नाल नाल, जोत सरूपी इक्क अकालड़ा। वेले अन्तिम होया दयाल, गुरमुख साचे भालड़ा। नेड़ ना आए कलिजुग काल, आपे पाए शब्द दुशालड़ा। काया मन्दिर इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, दीपक जोती साचा बालड़ा। साचे मन्दिर सुहाए ताल, तोड़े जगत जंज़ालड़ा। आपे मारे इक्क उछाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चले मात अवल्लड़ी चालड़ा। रविदास रवि आस्सया, आसा पूरन नांओ। रसन स्वास गरास्सया, दिवस रैण सच चाउ। लेखे लगे दस दस मास्सया, मिले मेल अगम्म अथाहो। उडे उडाए विच अकास्सया, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्माओ। पंच विकारा करे नास्सया, आप बहाए साचे थांउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ गुरमुख देवे साचा वर, सदा सुहेला बलि बलि जाओ। बलि बलि जाए हरि बलिहार। अछल अछल्ल विच संसार। वेख वखाणे जूहां थल, जूह उच्च पहाड़। प्रभ का भाणा रिहा चल, धाड़ा मारे धाड़वी धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे साचे लाड़। आपे वेख वखाए, जुग जुग साची कारा ए। डाके मारे दिन दिहाड़े, लुट्टया माल करारा ए। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, प्रभ पाया अगम्म अपारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे शब्द नाम अधारा ए। नाम शब्द अधार हरि कराया। प्रभ अबिनाशी हो दयाल, सिँघ पाल पाल तराया। आपे परखे साचे लाल, शब्द जौहरी नाल ल्याया। दर दुआरा कवण कंगाल, शाह सुल्ताना कवण अख्वाया। फ़ल वेखे काया डाल्ह, नाम हलूणा एका लाया। पंचां वज्जे शब्द ताल, ताल तलवाड़ा रिहा वजाया। पंचम पंचां रहे पाल, धर्म अखाड़ा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम पंचां मेल मिलाया। पंचम मेला धुर दरबार, होए कुड़माईआ। · दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। सोलां करे तन शृंगार, सोलां कलां जोत जगाईआ। नौ

खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां रचन रचाईआ। आपे वसे हो हो बाहर, पुरीआं लोआं धार वहाईआ। करोड़ तेतीसा करे प्यार, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। शिव शंकर कर रिहा विचार, ब्रह्मा नेत्र रिहा उठाईआ। होणी अन्त जुदाईआ। शब्द चले तीर काड़, लक्ख चुरासी रिहा उठाईआ। गुरमुखां साची करे वाड़, शब्द सरूपी रचन रचाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, पंचां देवे मात वड्याईआ। पंचम सुण पुकार, पंच जगाया। पंचम बण सच्ची सरकार, पंचम राह वखाया। पंचम तन पहनाए शब्द कटार, सोहँ साचा नाउँ रखाया। किसे हथ्थ ना आए जीव गंवार, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाया। पुरख अगम्मड़े अगम्मड़ी कार, कोई दमड़ा मात ना लाया। गुरमुख साचे तेरी काया माटी उत्तम चम्मड़ा, जोती भरया शब्द भण्डार। सच दुआरा एका मलड़ा, खिड़ी बसंत बहार। प्रगट होया इक्क अगम्मड़ा, निहकलंक नर अवतार। सच दुआरा एका मलड़ा, लक्ख चुरासी नौ कवाड़। आपे करे भारा पलड़ा, मनमुख जीवां राए धर्म करे ख्वार। सोहँ हथ्थ एका वार कराए हलड़ा, लोआं पुरीआं हाहाकार। धुर दरगाही इक्क सुनेहड़ा। दर दर घर घर घलड़ा, छोटे बाले कर त्यार। सच सिँघासण आपे मलड़ा, ना कोई जाणे जीव गंवार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम पंच पंचायण सतिजुग तेरी आप बणाए सच्ची सरकार। सच्चा शाह सुल्तान हरि रघुराईआ। आपे उठया नौजवान, साचा नाउँ नां रखाईआ। नाल रलाए पंच जवान, शब्द कटार तन पहनाईआ। गरीब निमाणयां पहरेदार, पुरख अबिनाशी आप अख्वाईआ। तोड़े गढ़्ह किल्हा हँकार, तेज कटारा रिहा चलाईआ। गुरमुखां करे तन शृंगार, कलिजुग वारी अन्तिम आईआ। बैठ दर सच्चे दरबार, जन भगतां दए वड्याईआ। गल पाए फूलनहार, वज्जे नाद शनवाईआ। जगत तृष्ना दए निवार, आपे हरस मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, अमृत मेघ देवे बरस, सोहँ सति कराईआ। पंच पंचां चोटन चोटी, प्रभ साचा आप चढ़ाईआ। वेख वखाणे कोटन कोटी, गुरमुख विरला नज़री आईआ। शब्द फड़ाए साची सोटी, सोहँ नेजा नाउँ रखाईआ। पंचां करे बोटी बोटी, पंचां होए सहाईआ। पंचां मिले भण्डारा अतोटी, पंच करे हलकाईआ। पंचां जगे आत्म जोती, अन्धेर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवण आया मात वड्याईआ। पंचम पंचम पंचम यार, हरि साचा आप अख्वाया ए। देवण आया नाम अधार, जगत प्यार वधाया ए। कर्म कराए इक्क करतार, साचा धर्म धराया ए। ऊँचां नीचां भेव निवार, रंक राजानां एका धाम वसाया ए। शाह सुल्तानां कर ख्वार, चरन द्वार इक्क समझाया ए। लक्ख चुरासी पैणी मार, नर हरि साचा हुक्म सुणाया ए। पंचां देवे शब्द दस्तार, साचे सीस सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस इक्कीसा हो हो आया ए। पंचां सिर दस्तार, हरि टिकाईआ। पहलां कीता सच प्यार, अस्सू तिन्न ख़ुशी मनाईआ। किल्हा लाल दिल्ली दरबार, संत मनी सिँघ वज्जी वधाईआ। आपे जाणे आपणी कार, जीव जन्त ना जाणे राईआ। साची थित्त वार विचार, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। देह तजाई जोत अकार, आप आपणी बणत बणाईआ। नाता छुट्टा नौ द्वार, दसवें आसण लाईआ। पुरी घनक कर ख्वार, आर पार डेरा लाईआ।

जोती तनक इक्क अपार, प्रभ साचे आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे जगत वड्याईआ। हरि हरि हरिभगत जलाद, हरि अख्वाया। दूसर कोई ना देवे दाद, साक सैण वेख वखाया। साचा संत ना जाए लाध, फिर फिर वेखे जगत सबाया। साचा मेला माधव माध, बोध अगाधा हरि घर पाया। हरि घर पाया नाम वर, मस्तक तिलक लिलाटी। जगत चुकाया झूठा डर, आप चढ़ाए औखी घाटी। साची तरनी जाणा तर, चरन दुआरा साचा तीर्थ ताटी। साची मरनी जाणा मर, सौदा लैणा साची हाटी। आपणी किरपा रिहा कर, जन भगतां दुरमति मैल काटी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगाए काया माटी। शब्द खण्डा हथ्थ कटार, प्रभ साचे आप उठाईआ। ताणा तणया नौ द्वार, गुरमुख दसवें आप बहाईआ। दस्म घर सच सरकार, सच विहारा इक्क उपजाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपार, जोत अबिनाश रिहा जगाईआ। पृथ्वी अकाश पावे सार, शब्द स्वास वेख वखाईआ। हरिजन साचे संत दुलार, साची बणत बणाईआ। खिच्च ल्याए चरन द्वार, संत मनी सिँघ लेख लिखाईआ। आपे वसे हो हो बाहर, गुप्त ज़ाहिर रचन रचाईआ। करे कराए करावणहार कार, करनी कलिजुग आईआ। शब्द वहाए साची धार, मारे मार हरि रघुराईआ। होए आत्म आर पार, सीस धड़ रिहा कटाईआ। लाल चोला तन शृंगार, वहिंदी धार इक्क वखाईआ। बहत्तर नाड़ां कर प्यार, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे मात वड्याईआ। शब्द कटारी हथ्थ, मात भगत उधारया। आप चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। शब्द सरूपी पाए नत्थ, जोत सरूपी तनक लगा रिहा। पंच पंचायणी रिहा मथ, द्वार बंक इक्क सुहा रिहा। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, आवण जावण लेखे ला रिहा। मिल्या मेल पुरख समरथ, पतित पावन पार करा रिहा। मिले शब्द नाम सच वत्थ, साचा दामन आप फड़ा रिहा। महिंमा जगत चले अकथ, सतिजुग साचा समां सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला इक्क मिला रिहा। पंचम मेला पंच प्यारा, पंचां रंग समाईआ। पंचां देवे शब्द धारा, पंचम जोती नूर उज्यारा, पंचम वज्जे वधाईआ। पंचम मेटे धुँदूकारा, पंचम पंचां ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे अगम्म अपारा, शब्द अस्वारा इक्क अख्वाईआ। प्रगट होया नर निरँकारा, निहकलंक डंक वजाईआ। इक्क सुहाए मात दुआरा, नौ दुआरे वेख वखाईआ। साचे घर करे पसारा, आप आपणा रंग वटाईआ। लाल गुलाला अपर अपारा, असुत्ते प्रकाश कराईआ। गुरमुखां देवे जोती धारा, चिट्टी धारा दूण सवाईआ। दस्म दुआरी खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेल मिलाईआ। शब्द रत्न अपार, नाम जणाया। गुरमुख आत्म जाए मन्न, सीस धड़ लेखे लाया। साचा राग साचा कन्न, अन्दर चढ़

ढोल वजाया। दर दुआरे अग्गे खड़्ह, सोहँ साचा शब्द पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेल मिलाईआ। अन्दर वस्सया अन्ध कूप, दिवस रैण रंग राता। जोत निरँजण सति सरूप, गुरमुख विरले मात पछाता। दर दर घर घर देंदे धूप, किसे ना दिसे इक्क इकांता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेले अन्तिम पुच्छे वाता। रसना चिला इक्क चढ़ाया। सस्सा किल्हा जगत वखाया। होड़ा अग्गे एका लाया। साचा घोड़ा शब्द दुड़ाया। पहला पौड़ा आप लगाया। निरगुण सरगुण विच समाया। सरगुण आपे बाहर कढाया। शब्दी रूप इक्क बणाया। शाहो भूप दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्ध अन्धकूप, आप आपणा भेख वटाया। कमर कस जगत त्यारी, प्रभ साचे आप कराईआ। गुरमुखां हिरदे जाए वस करे शृंगारी, साची बणत बणाईआ। सतिजुग साचा राह जाए दस्स वड संसारी, साची दया कमाईआ। सिँघ बिशन प्रभ पहली वारी, हरि सीस जगदीस इक्क दस्तार टिकाईआ। लेखा चुक्के बीस इक्कीस, बणे सच सच्ची सरकारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लाई मात सच्ची फुलवाड़ीआ। फल फुलवाड़ी गई मवल। भाग लग्गा उप्पर धवल। नाभी उलटी खुल्हया कँवल। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल सँवल। आप आपणी रचन रचाई, तन मन अन्दर रच्चया ए। गुरमुख साचे बचन सुणाई, सच विहारा साचे सुज्झया ए। काया झूठी कच्च कंचन बणाई, राह एका एक दस्सया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दरगाही आया सईआ ए। धुर दरगाही आया दौड़। गुरमुखां अन्तिम गया बौहड़। आत्म दर साचे घर इक्क लगाया सोहँ सच्चा पौड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मिलाया साचा जोड़। साचा जोड़ आप जुड़ाया। गुरमुख गुरमुखां पाया। सिँघ इन्द्र प्रभ दए वड्आया। लाधा लाधा लाधा नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन मन गुर शब्द बाधा, ना सके कोई छुडाया। धुर दरगाही देवे साची दादा, पल्ले गंढ्ढ बंधाया। मिल्या मेल माधव माधा, आत्म सीने ठण्ढ रखाया। शब्द जणाए बोध अगाधा, बीस इक्कीसे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जगदीशे शब्द ताज, धुर दरगाही साचा राज, एका छत्र साचे सीस टिकाया। सखा सहाई साजण मीत, साचा वक्त सुहाउँदा ए। अट्ठे पहर गाउँणा गीत, गोबिन्द गोबिन्द गाउँदा ए। काया बणाई मन्दिर मसीत, गुरदुआरा कोई दिस ना आउँदा ए। पुरख अबिनाशी तेरी वेखे अचरज रीत, साची बणत बणाउँदा ए। मानस देही जाणा जीत, साचा हुक्म सुणाउँदा ए। सिँघ प्रीतम सदा अतीत, चरन प्रीत निभाउँदा ए। एका गाए सुहागी गीत, प्रभ सोहँ शब्द फड़ाउँदा ए। सदी बीसवी रही बीत, प्रभ साचा सीस बन्न दस्तार आपे आप टिकाउँदा ए। नाम भण्डारा

वंडण आया, साचा हट्ट खुल्हाउँदा ए। गुरमुखां टुट्टी गंढ्ढण आया, साचा जोड़ जुड़ाउँदा ए। वरभण्डी हरि भंडण आया, आपणी रीत चलाउँदा ए। बेमुखां कंडी वंढण आया, शब्द कटारा उठाउँदा ए। भेख पखण्डा दंडण आया, दो धारा शब्द चलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच विहारा मात कराउँदा ए। सच विहारा सच सुल्तान, सच विहार कराया। प्रगट होया हरि मेहरवान, साची धारा रिहा चलाया। गुरमुख साचा नौजवान, सोया मात उठाया। आप बिठाए शब्द बिबाण, इक्क हुलारा रिहा दवाया। दहि दिशा वेखे मार ध्यान, तिन्नां लोकां बूझ बुझाया। झुलदा जाए शब्द निशान, सोहँ लेख लिखाया। सत्तां दीपां मार ध्यान, नौ खण्डां रिहा जगाया। गुरमुख साचा चतुर सुजान, गुर पूरे आप बणाया। गुर मन्त्र दित्ता नाम निधान, निझ घर वासा आप रखाया। चरन धूढ़ सच्चा इशनान, धुर भरवासा मात धराया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे जगत तमाशा, दिस किसे ना आया। जगत किसे ना दिसे, दूरन दूर किनारा। लक्ख चुरासी पीसण पीसे, प्रभ धारे भेख न्यारा। सच वणजारे खाली खीसे, जूठा झूठा भरया भण्डारा, वेखे खेल बीस बीसे, निहकलंक नरायण नर अवतारा, गुरमुखां पढ़ाए एका शब्द हदीसे, सोहँ शब्द सच्चा जैकारा। ना कोई करे मात रीसे, जोती जोत सरूप हरि, सिँघ गुरमुख मुख गुर आप बन्न्हे दस्तारा। सिँघ पाल करे प्रितपाल दीन दयालया। दीपक जोती दए बाल, मारे शब्द उछालया। आप बणाए शाह कंगाल, दित्ता नाल सच्चा धन्न मालया। फ़ल लगाए काया डाल्ह, अमृत सुहाए साचा तालया। इक्क लवाई साची छाल, धुर दरगाही बण दलालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम वजाए साचा तालया। नाम वज्जे तलवाड़ा हरि रंग रतया। साचा शब्द रहे अखाड़ा, लगे वा ना तत्तया। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, शब्द रखाए साचा जपया। आप बणाए साचा लाड़ा, मौली गाना साची अट्टीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाग लगाए काया मट्टया। काया मट्ट अपार हट्ट खुल्हाया। जोत जगाए लट्ट लट्ट, अज्ञान अन्धेर मिटाया। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, तीर्थ तट्टां भेव मिटाया। दर दुआरे आया नठ्ठ, होए सद सहाया। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, दे मति हरि समझाया। सच दुआरे एका इक्ट्ठ, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म जणाया। जोती अग्नी डाहे मट्ठ, शब्द रिहा जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच तीर चलाया। पंचम तीर चलाए, पंचम मारया। पंचम पार कराए, पंच शृंगारया। पंचम मार मिटाए, पंचम जिवा रिहा। पंचम दिस ना आए पंचम उज्यारया। पंचम विच समाए, पंच भुल्ला रिहा। पंचम दया कमाए, पंचम दिस ना आ रिहा। साचा कन्त इक्क अख्वाए, साची नारी आप प्रना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत विहारी आप करा रिहा। भगत अधारी खेल खेला, धुर संजोगी मेला

ए। सच दुआरा एका खुल्हा, शब्द गुरू गुर चेला ए। कोए ना लाए हरि हरि मुल्ला, कलिजुग अन्तिम वक्त दुहेला ए। पंचम नाता पुरख बिधाता पंचम उत्तम होए ज़ाता, पंचम भरम भुलाया ए। पंचम भुल्ला पंचम माया अन्दर रुल्ला, पंच बणाए पारज़ाता ए। पंचम तोल साचे तुला, चरन प्रीती घोल घुला, पंचम मिटे अंघेरी राता ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम सच धन माल सच सुगाता ए। सच सुगाती दीन दयाल, देवे नाम एका दाती। दिवस रैण होए रखवाल, अट्ठे पहर रहे प्रभाती। मिल्या मेला हरि दलाल, अमृत देवे बूंद स्वांती। काया सिंचे झूठी खाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम सच्चा धन माल। नाम खजाना वंडण आया, हरि हरि दीन दयाल। पंजां चोरां खण्डन आया, पंच करे हरि प्रितपाल। पंचां अन्तिम दंडण आया, पंचम अन्तिम फ़ल लगाए काया डाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर कर किरपा पार उतारे, हरिजन साचा सिँघ पाल। सिँघ पाल पाल शब्द अस्वार। पुरख अबिनाशी होए दयाल, दयाल दयाल गुर करतार। गुरमुख साचा वेखे लाल, लाल लाल रत्न अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम देवे नाम वर, सोहँ शब्द सीस जगदीस सच्ची दस्तार। पंचां सीस दस्तार हरि टिकाईआ। लेखा लिखे बीस इक्कीस, भेव ना राईआ। वेखे खेल हरि हरि नर नर जग जग जगदीस, साचा तेल चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचां करे जोत शब्द कुड़माईआ। छब्बी पोह दिवस दिहाड़ा, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। भिन्नड़ी रैण धर्म अखाड़ा, पंचम मेला धुर दरगाहीआ। शब्द सरूपी करे वाड़ा, ना कोई सके जड़्ह उखड़ाईआ। नेड़ ना आए जगत धाड़ा, फड़ उठाए आपे बाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सहाई थांउँ थाँईंआ। पंचम कर त्यार, पंच संवारया। पंचम मारे मार, शब्द उडारया। पंचां देवे तार, नर निरंकारया। तन पहनाए साचा हार, साची बरखा मेघ बरसा रिहा। मानस देही काज संवार, जगत हरस आप मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई बणत बणा रिहा। सृष्ट सबाई बणत बणाए, एका राह वखाया। गुरमुख साचे संत जगाए, साचा शब्द सुणाया। साचे शब्द मिली वड्याई, हरि हिरदे नाम वसाया। छब्बी पोह होई कुड़माई, पंचां नाता जोड़ जुड़ाया। ऊँचां नीचां भैणां भईआ भाई भैणा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच दुआरा इक्क सुहाया। पंचां सोहे ताज, सीस टिकांयदा। करया काज देस माझ, साची बणत बणांयदा। साचे साजन रिहा साज, संत असंत वेख वखांयदा। वेले अन्तिम रक्खण आया लाज, कलि विछड़े मेल मिलांयदा। सोहँ शब्द उडाया साचा बाज, चारों कुन्ट आप फिरांयदा। शब्द सरूपी मारे अवाज़, जन हरि सोए मात जगांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मेला इक्क इकेला आपे आप करांयदा। पंचम मेला इक्क द्वार। शब्द मेला जोती निरँकार। पवण सुहेला धुर दरबार। चौथे जुग साची वेल, लग्गे फ़ल काया डाल। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, कन्त सुहागी वर भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा कीता मेला, पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपार। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। इक्क वखाया साचा धर्म, धरनी धरन आप अख्वाया। जन भगतां वेखे मात कर्म, कर्मी कर्म कर्म लिखाया। दूई द्वैती मेटे वरम, एका मार्ग एक दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच द्वार बंक सुहाया। पूरन सेवा घाल घाल, दर द्वार कराईआ। आत्म मेवा काया डाल, अमृत फ़ल खवाईआ। सुरती रहे हाल बेहाल, दीन दयाल सेवा लाईआ। दिवस रैण एका चाल, सिँघ दरसन दर्शन हरि हरि पाया, दिवस रैण कलम चलाईआ। पुरख अबिनाशी तरस कमाया, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। अमृत मेघ बरस वखाया, छुट्टे जगत जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात देवे वड्याईआ। मिले मात वड्याई, चरन द्वारया। मस्तक मिट्टे झूठी छाही, मानस देही काज संवारया। शब्द सरूपी पाई फ़ाही, खिच ल्याए चरन द्वारया। गोझ ज्ञाना भेव खुल्हाई, धर्म निशाना इक्क झुल्ला रिहा। नाम तराना इक्क वजाई, राग स्याना आप जणा रिहा। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना मात कराई, सीतल धारा आप वहा रिहा। दिवस रैण सेव कमाई, लेखा लिखणहार आप अख्वा रिहा। आत्म दर वज्जे वधाई, प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, शब्द सरूपी मेल मिलाई, सिँघ दर्शन सीस

प्रभ देस माझ रच भगतां काज, आपे आप करा रिहा। चाकर सेवा चाकरी, दिवस रैण प्रभात। अन्तिम नेड़े आई वाटड़ी, प्रभ देवे सच्ची दात। नाम लभ्भे साची गाठड़ी, सोहँ शब्द सच्ची करामात। हथ्थ फड़ाए साची लाठड़ी, इक्क कराए दिवस रात। शब्द हठीला साचा हाठड़ी, चरन कँवल सच्चा नात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम काया चाम सच्ची दात। नाम दात दर वंडण आया, ठाकर ठाकर वेसा। गुरमुख साचे काया चोली रंगण आया, कर कर वेस अनेका। चरन प्रीती साची मंगण आया, करे बुध बिबेका। शब्द कंगण तन वेखण आया, कलिजुग माया ना लाए सेका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, सदा रहे बिबेका। ठाकर सेवा सिँघ ठाकर जागे। अमृत मेवा आत्म मांगे। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, चरन प्रीती एका लागे। प्रगट होए घनकपुर वासी, जोत सरूपी शाहो शाबासी जगत बुझाए तृष्ना आगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क उपजाए शब्द वैरागे। शब्द वैराग रहे तन अन्दर, मन अन्दर दए दुहाईआ। जोती जगे साचे अन्दर, डूंघी कन्दर होए रुशनाईआ। आपे तोड़े वज्जा जन्दर, तीजे नैण जाए बीनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे भगत जगत वड्याईआ।

भगत भण्डारा भरपूर भरम भउ लथ्थया। पुरख अबिनाशी आसा मनसा पूर, लेखा देवे हथ्थो हथया। आपे नेड़े आपे दूर, आपे वेखे मस्तक साचे मथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी देवे तूर, जोत सरूपी साचा नूर, सगल वसूरा दर घर साचे लथ्थया। सगल वसूरा जाए लथ्थ, मिल्या मेल पुरख भतारा। पंचां चोरां पाए नत्थ, शब्द फड़ाए हथ्थ कटारा। जगत चलाए साची गत्थ, सोहँ शब्द भगत जैकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग चिन्त विजोग मथ, सीस बन्हाए शब्द सच्चा दस्तारा। लड़ फड़ाए आपणा, हरि लाड लडाए। इक्क जपाया साचा जापना, एका अक्खर मात पढ़ाए। मेट मिटाए तीनो तापना, साची दात हरि झोली पाए। आप बुझाए भेव आपणा, अज्ञान अन्धेरा रिहा मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दुआरा नर निरँकारा एका एक वखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घट घट में रिहा समाए। त्रैगुण माया तत्त कर परधानया। आप बणाए पंचम रत, साचा मेल मिलानया। बीजे बीजे काया साचे वत, उलटा बिरख आप उगानया। लहू मिझ बणाए हड्ड मास नाड़ी रत, बणत बणाए श्री भगवानया। विच रखाए साचा तत्त, पवण स्वासी वेख वखाणया। ना कोई कथनी सके कथ, कवण दुआरे आए जाए श्री भगवानया। नौ अठारां मिली वत्थ, देवणहार हरि समरथ साची दया कमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे धीर सरीर इक्क तरानया। माया कुक्ख ना लग्गे दुःख, उलटी नभी वासा ए। मिट्टी रहे तृष्ना भुक्ख, मिल्या मेल पुरख अबिनाशा ए। साची सुक्खणा रिहा सुक्ख, वेखे अन्दर पृथ्वी अकासा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे कीता अन्दर वासा ए। आपे अन्दर वस जोत जगाया। आपे रवि ससि, अज्ञान अन्धेरा रिहा मिटाया। आपे आए बाहर नस्स, पूत सपूता नाउँ धराया। माया राणी दए झस्स, भरमे भरम भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, करे कर्म लेखा इक्क लिखाया। लिख्या लेखा चुक्के मात, वेला अन्तिम आए। ना कोई जाणे दिवस रात, सुबह शाम ना कोई समझाए। अट्ठे पहर वेखे मार झात, आपे मेटे मेट मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि रघुराए। अन्तिम वेला औखा घाट, सार कोई ना राया। काया पिंजर आन बाट, प्रभ माया पड़दा पाया। आत्म जोती खिच्चे लिलाट, उप्परों नेड़े आया। आपे पाड़े पाल कपाट, आपणा राह वखाया। शब्द मारे साची चाट, जोती लाट दए बुझाया। लेखा चुक्के साचे हाट, रोम रोमी बाहर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैलोकी धारा मस्तक पारा आपे रिहा वखाया। होए मन वैरागी चरन द्वारया। चरन प्रीती जिस जन लागी, नाता तुट्टे नौ द्वारया। बुझी जगत तृष्ना आगी, साचा मेला कन्त भतारया। आपे बण जाए हरि सरबागी, देवे शब्द सच तत्त सहारया। सोई सुरती जिस जन जागी,

मिले वस्त अपर अपारया। दर दुआरे एका एक वड वडभागी, जोती शब्दी मेल मिला रिहा। मन चंचल करे चतराईआ। सुरत सवाणी रोवे धाहां मार, हरि हरि शब्द तेरी वड्याईआ। कर किरपा पार उतार, ना होए कदे जुदाईआ। दिवस रैण रैण दिवस एका चरन प्यार, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। मेल मिलावा डूंघी गार, ना कोई धी पुत्त जणाईआ। एका शब्द सच्ची कुड़माईआ। सुती नारी कन्त व्याहीआ। खिच्च ल्याए दर सच दरबार, फूलन सेजा इक्क विछाईआ। जोती नूर करे अकार, नाद धुन सच्ची उपजाईआ। चारों कुन्ट ढोल मृदंग रिहा वजाईआ। दोहां मेला कन्त भतार, साची सेजा एका सुत्ते सुत्तया ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सुरती सुरत सवाणी मेल मिलाए शब्द हाणी, एका नाता पुरख बिधाता दोहां जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ जुड़ाया सच दरबार, प्रभ साचे मेल मिलाया। शब्द घोड़ा कर त्यार, सुरत सवाणी लए चढ़ाया। आपे होए पहरेदार, गुर पूरा जिस नाम रखाया। दिवस रैण रैण दिवस करे उज्यार, अन्ध अन्धेरा रहण ना पाया। सोलां कलीआं तन शृंगार, नाम टिक्का मस्तक लाया। वलीआ छलीआ हरि करतार, जोत सरूपी भेख वटाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सुहणा हार गल पहनाया। करे खेल अपर अपार, चुरासी कलीआं आपणे लड़ बन्न्हाया। सुरत कमाउँणी सेव, प्रभ जणांयदा। मिले मेल घर साचे देव, साचा राह वखांयदा। आत्म देवे साचा मेव, अमृत फ़ल खुवांयदा। वड गुणी गुण रसना जिह्व, जोती जोत सरूप हरि, जो जन रसना गांयदा। सतिगुर भाए सहिज सुभाए, सखीआं मंगल गाया ए। जोत सरूपी दरस दिखाए, माया संगल कटाया ए। जगत तृष्ना हरस मिटाए, दर दुआरा जो जन मंगण आया ए। चरन प्रीती तरस कमाए, आत्म झोली भिच्छया पाया ए। आत्म मेघ बरस वखाए, गुरमुख तेरी इच्छया पूर कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाया ए। दर मंगे मंग भिखार, चतुर सुजाना। प्रभ खोल्हे बन्द किवाड़, नेड़ ना आए पंच शैताना। पंचम मेटे धाड़, मारे तीर इक्क निशाना। चारों कुन्ट शब्द सरूपी आपे करे वाड़, गुर पूरा जिस पछाना। नौ अठारां आप चबाए आपणी दाढ़, गुणवन्त गुण निधाना। वा ना लगे तत्ती हाढ़्ह, अमृत देवे ठंडा खान पाना। मनमुखा काया लई साड़, बाल बिरध विच जवाना। गुरमुख उपजाए साचे लाल, जिन्हां लेखा मस्तक आप लिखाना। धुर दरगाही मात निशानया। साचा लेखा आप चुकाया, प्रभ कर कर वड मेहरबानया। चरन प्रीती आप बंधाया, देवे धूढ़ सच्चा इशनानया। काया नार जती जगत रखाया, माया मूढ़्ह चतुर सुजानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे दान सच्चा नाम दानया, देवणहार दातार सृष्ट सबाईआ। आदि अन्त ना जाए हार, एका रंग रिहा समाईआ। सति पुरख निरँजण अपर अपार, सार कोई ना पाईआ। गुरमुख नेत्र अंजन

शब्द शृंगार, साची बणता रिहा बणाईआ। मानस देही कज्जल धार, साचे नेत्र पाईआ। नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। बजर कपाटी पत्थर पाड़, साची हाटी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर चेला दर घर साचे साचा मेला एका धाम सुहाईआ। गुर चेला सच घर वस्सया, गुर पूरे दया कमाई। दर साचा मात दस्सया, मिली जगत वड्याई। अस्थिल मन्दिर बहि बहि हस्सया, दिवस रैण होए रुशनाई। अमृत मेघ एका वस्सया, सावण बरखा हरि हरि लाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां अन्दर रिहा जोत जगाई। पहली चेत्र चेतन्न चित, प्रभ चेता मात कराया। करे खेल नित्त नवित्त, भगतां हित जोती जामा पाया। वेख वखाणे काया खेत, आत्म साचा बीज बिजाया। लग्गी धुप महीना जेठ, साचा फ़ल पकाया। सतारां हाढ़ी करे साया हेठ, जोती साया शब्द वधाया। लेखे लाए कौड़े रेठ, अमृत आत्म जाम प्याया। चाढ़्हे एका रंग मजीठ, काया चोली रंग वखाया। हरि हरि साचा जिस जन ल्या डीठ, आप आपणा भरम मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म सिंच भण्डारा दर दुआरे इक्क वरताया। अमृत साचा कर त्यार, सोहँ सो समाया। सोहँ वेखे साची धार, निझर धारा रिहा वहाया। निझर धारा अपर अपार, नौ दुआरे बन्द कराया। नौ दुआरे बन्द किवाड़, शब्द अखाड़ा इक्क बणाया। शब्द उठाए दर दरबार, हाढ़ सतारां ताल वजाया। वजे ताल भगत अधार, फड़ फड़ बेड़ा पार कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जूठा झूठा झेड़ा रिहा मिटाया। प्रगट होए नर निरँकार, बीस इक्कीसा भेव छुपाया। छब्बी पोह दिवस विचार, काया माटी देह तजाया। जगी जोत अगम्म अपार, जोती जामा भेख वटाया। गुरमुखां करे मात प्यार, आत्म तृष्ना रिहा बुझाया। पंचम प्यारे शब्द दुलार, नाम वणजारा इक्क कराया। आपे बख्शे चरन प्यार, चरनी नाता इक्क वखाया। इक्क सद ग्यारां कर विचार, नौवां सत्तां वंड वंडाया। सोहँ सो शब्द जैकार, प्रभ अबिनाशी आपणा आप कराया। साची रसना गाए हरि निरँकार, जीवां जन्तां लेखे लाया। किरपा कर अपर अपार, साची सेवा रिहा लगाया। अमृत हरि भरे भण्डार, अचरज रीती रिहा चलाया। जन भगतां बन्न्हे आप दस्तार, लहिणा देणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाया। अमृत जल आत्म धारा, साची गंग वहाईआ। जन भगतां देवे कर प्यारा, रंगण रंग रिहा चढ़ाईआ। दर दुआरे इक्क वणजारा, हरिजन साचा आप बणाईआ। आपे बणे मात वरतारा, दोवें धारा रिहा चलाईआ। जोती जामा भेख न्यारा, मोहणी रूप हरि वटाईआ। देवत देवी देव देवे धारा, अमृत कलश हथ्थ उठाईआ। मनमुखां किया मध प्यारा, भरम भुलेखे आप भुलाईआ। सतिजुग तेरा सच विहारा, एका राह सुहाईआ। एका नर सच्चा निरँकारा, एका जोती रिहा जगाईआ।

एका दरस दुआरा, दूजा दर रहण ना पाईआ। अमृत देवे ठंडी धारा, शांतक सीतल सति वरताईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सारा, पूरन आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द स्वास रसना भगत जणाईआ। अमृत आत्म पिरम प्याला, प्रभ साचे आप बणाया। देवणहार दीन दयाला गुर संगत रिहा वरताया। फ़ल लगाए काया डाल्हा, आप आपणा रंग चढ़ाया। होए सदा सदा रखवाला, सखी सज्जण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दृष्टी दृष्ट आपणी पाया। कलिजुग वणज वहाज्जया, दु:ख भुक्ख कुड़माई। कोई ना रक्खे किसे लाज्जया, चारों कुन्ट पई दुहाई। जो जन आए दर घर भाज्जया, देवे शब्द सच्ची सरनाई। आप आपणा साजन साज्जया, जोत निरँजण मात जगाई। रच्चया काज देस माज्झया, गुरमुखां देवे मात वड्याई। रक्खण आया लाजन लाज्जया, पल्ला रिहा नाम फड़ाई। शब्द घोड़े साचे ताज्जया, फड़ फड़ बाहों रिहा चढ़ाई। आप उठाए दर घर जाए शब्द सरूपी मारे वाज्या, गुरमुख सोया रहण ना पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे मेल मिलाई। दु:ख रोग संताप, जगत सताया। कलिजुग तेरा वध्या पाप, जूठा झूठा ताप चढ़ाया। ना कोई जाणे आपा आप, गुर पूरा नज़र नां आया। एका भुल्लया सच्चा बाप, हउमे हँगता ताप चढ़ाया। गुरमुख विरला गुर दर मेटे जगत संताप, एका ओट रिहा रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नगारे लाए चोट, काया ताल सुहाया। काया नगारा वज्जे ताल, शब्द चोट लगाईआ। सुरत निमाणी होए बेहाल, ना दर्शन पिया पाईआ। बाहों फड़ लए उठाल, आप आपणे रंग रंगाईआ। दर दुआरा इक्क वखाल, आप आपणे विच समाईआ। आत्म जाम इक्क प्याल, दिवस रैण रिहा रंग लाईआ। प्रगट होए दीन दयाल, दीनां बंधू आप अख्वाईआ। हरिजन साचे जगत कंगाल, नाम खज़ाना रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहार सर्ब सुखदाईआ। देवणहार हरि साची जुगता, मुक्ती मुक्त दवाईआ। मानस देही आप संवारे तेरी भुगता, साची जुगता शब्द सुणाईआ। एका अक्खर साचा नुक्ता, प्रभ अबिनाशी रिहा लगाईआ। आपे बैठा बण के मुक्ता, दूजा डण्डा नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे मात वड्याईआ। उपज्या मन वैराग, सोया जागया। गुर पूरे लाया भाग, धोया दाग़िआ। आप बुझाए जगत तृष्ना आग, दीपक जोती जगे चिरागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे सच वर, सरन सरनाई जो जन लागया। गुरमुख तत्त पछाण आपा जाणया। गुरमति जगत प्रधान, भरम चुकानया। नाम चढ़ाए इक्क बिबान, लेखा चुक्के जेरज खाणीआ। देवे दरस गुण निधान, लक्ख चुरासी पार करानया। गावत गावत गावत नर हरि साचा रसना गावत, कर किरपा पार

उतारया। गुरमुख रंग लाल रंग लालड़ा। गुरमुख तोले पूरे तोल, इक्क वखाए सच महल्लड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द फड़ाए साचा पलड़ा। निशअक्खर वक्खर रिहा बोल, दीपक जोती एका बलड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चाल अवल्लड़ी जगत चलड़ा। जगत अवल्लड़ी चाल, भेव ना राया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां कर्म विचार, दिस किसे ना आया। लोआं पुरीआं इक्क जैकार, शब्द कराए हरि गिरधार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सोहँ साचा जाप जपाया। पवण उनन्जा छत्र झुलार, साल बवन्जा खेल अपार खेले खेल जिउँ शतरंज। लक्ख चुरासी तेरी अन्तिम वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म रिहा विचार। गुरमुख मंगे मंग दर घर मंगया, पुरख अबिनाशी चाढ़्हे साचा रंग, अमृत आत्म वहाए साची गन्गया। नौ दुआरे जाए लँघ, दसवें वेखे शब्द रंगीला पलँघया। सुरती डोरी शब्द पतंग, आप आपणे रक्खे अंग, चले चाल इक्क बिहंग, चिट्टे घोड़े कसे तन्गया। डूंघी कन्दर जाए लँघ, दर घर साचे दहि दिशा भरम निवारे वजा जंद, जगे जोत रवि रवि सस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप सुहाए काया मन्दिर, गुरमुखां राह साचा दस्सया। काया मन्दिर हरि रघुनाथ, आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारया। सृष्ट सबाई सगला साथ, दिस किसे ना आ रिहा। गुरमुखां मस्तक लेखा लिखे माथ, धुर दरगाही मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुहेला आप अख्वा रिहा। शब्द सुहेला संग सखाई, नर नरायण निरवैरा। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, गुरमुख साचे कर कर मेहरा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, कलिजुग अन्त ना लाए देरा। दिवस रैण देवे ठंडीआं छाँईं, माया भरमां ढाहे डेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वखाए एका घर सञ्झ सवेरा। एका घर इक्क उजाला, दिवस रैण रुशनाईआ। जोती जगे गुर गोपाला, अन्ध अन्धेर रहण ना पाईआ। शब्द भूषण रंग लाला, असुते प्रकाश कराईआ। सति पुरख निरँजण सति बणाए धर्मसाला, आप आपणा विच टिकाया। आप चले अवल्लड़ी चाला, भेव किसे ना राईआ। जोत निरँजण इक्क अकाला, घट घट में रिहा समाईआ। लक्ख चुरासी वेखे काया मस्तक दीपक थाला, माणक मोती कवण टिकाईआ। मन्दिर अन्दर वेखे धर्मसाला, मस्जिद काअबा कुण्डा लाहीआ। बजर कपाटी तोड़े ताला, शब्द हथ्थौड़ा इक्को लाईआ। वेखे फ़ल काया डाल्हा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। गुरमुख विरले मिल्या हरि हरि शब्द दलाला, गुर पूरे रिहा मिलाईआ। शब्द सरूपी उप्पर देवे नाम दुशाला, काया चोली पड़दा पाईआ। सतिजुग दस्से राह सुखाला, सोहँ सो साचा जाप जपाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाला, जो जन रसना रिहा गाईआ। ना कोई जाणे हनाल स्याला, बारां तीस एका रंग समाईआ। जगत अवल्लड़ी चले चाला,

राग छतीस भेव ना पाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द खेल निराला, वेद पुराणां रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अंज़ील कुराना विच जहानां दिस किसे ना आईआ। ना दीसे वेखणहार, हर घट समाया। शब्द झुलाए साचा सीसे ताज बाज इक्क उडाया। इक्क चलाए शब्द हदीसे, सोहँ सच अवाज़ लगाया। खाणी बाणी खाली खीसे, माया राणी पन्ध मुकाया। लेखा चुक्के दन्द बतीसे, नर नरायणा रसना गाया। मेल मिलाए बीस इक्कीसे, आप आपणी दया कमाया। एका छत्र झुले सीस जगत जगदीसे, दूसर कोई रहण ना पाया। काला सूसा ईसे मूसे, विच उनीसे दए मिटाया। पकड़ उठाए शाह अबनूसे, अट्ठ अठारां होए हलकाया। लेखा मंगे चीने रूसे, सम्मत सतारां भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म वेख दर, साची रंगण रिहा रंगाया। रंग अमोला चाढ़्ह, काया चोली हरि रंगाईआ। पर्हे हटाई पंचम धाड़, सुरत शब्दी मेल मिलाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, साचा धाम इक्क वखाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, जोती शब्दी सेव कमाईआ। हरि हरि रमिआ नाड़ नाड़, नाड़ बहत्तर जोड़ जुड़ाईआ। पंच पंचायणी देवे झाड़, शब्द डण्डा रिहा उठाईआ। गुरमुख साचा साचा लाड़, शब्द घोड़े रिहा चढ़ाईआ। ना कोई जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत पार कराईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, सीतल धारा अमृत आत्म आप प्याईआ। जगत तृष्ना देवे साड़, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख दर, साचे घर वज्जे वधाईआ। आत्म घर वजे वधाई, पुरख अबिनाशी पाया। दिवस रैण ना होए जुदाई, सोहँ मंगल साचा गाया। कलिजुग मेटे अन्तिम छाही, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाया। हरिभगत उठाए फड़ फड़ बाहीं, अन्दरे अन्दर रिहा मिलाया। मनमुख रोंदे मारन धांही, गुर गोबिन्द नज़र ना आया। गुरमुख दर्शन पायण चांईं चांईं, छब्बी पोह शब्द दिहाड़ा आप बणाया। पौण सुनेहड़ा देवे जादे राही, गुर पूरे सेवा लाया। पुरीआं लोआं वेख वखाई, पल्लू एका एक फड़ाया। दूसर कोए जाणे नाही, पुरख अबिनाशी आपणा भेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख दर, पूर्ब लहिणा मात दवाया। पूर्ब लहिणा मात दवाए, लेखा जगत चुकाया ए। शब्द गहणा तन पहनाए, भाण्डा भरम भन्नाया ए। भाणा सहिणा हुक्म सुणाए, तीजा लोयण खुल्हाया ए। दर घर साचे एका बहिणा, गुर संगत मेल मिलाया ए। झूठे वहिण मात ना वहिणा, ऊँचां नीचां भेव चुकाया ए। पुरख अबिनाशी एका रहणा, कलिजुग वेला अन्तिम आया ए। लक्ख चुरासी लेखा देणा पैणा, धर्म राए हुक्म सुणाया ए। गुरमुख साचा नेत्र वेखे प्रभ अबिनाशी साचे नैणा, आप आपणी गोद उठाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर मन्त्र शब्द पढ़ाया ए। गुर मन्त्र शब्द अमोल,

हरि पढ़नया। लक्ख चुरासी रिहा तोल, जन भगतां बेड़ा बन्न्हया। काया गगरी लए फोल, दिस ना आए मात आत्म अन्न्हया। गुरमुख विरले भाग लगाए काया चोल, शब्द सुणाए साचा बोल, किसे हथ्थ ना आए छप्पर छन्नया। नाम मृदंगा वजे ढोल, माया पड़दे देवे खोल्ह, जूठा झूठा भन्ने भाण्डा जो जन काची वँगया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख हरि, नौ द्वार आपे लँघया। नौ दुआरे छड, दया कमांयदा। नाता तुट्टा मास नाड़ी हड्ड, जोत निरँजण दया कमांयदा। डूंघी भवरे सुरती कढ्ढ, शब्दी मेल मिलांयदा। पंजां चोरां देवे वढ्ढ, शब्द खण्डा इक्क चलांयदा। गुरमुखां आप लडाए लड, आप आपणी गोद उठांयदा। जोधा सूरा हरि वड वड, रण साचा जित्त वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख दर, काया चोले भाग लगांयदा। काया चोला फ़ल अपारा, पुरख अबिनाशी जोत जगाईआ। गुरमुख ना जाणे आला भोला, प्रभ साचे दया कमाईआ। प्रगट होया कला सोला, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम खेडण आया होला, लक्ख चुरासी रंग गुलाला रिहा चढ़ाईआ। पूरा तोल अन्तिम तोला, सोहँ अक्खर एका बोला, गुरमुख विरला तोल तुलाईआ। लक्ख चुरासी तन मन फोला, धर्म राए दे दिसण गोला, साचा नाम किसे दर दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां आत्म वेख दर, आप आपणा रंग वखांयदा। आप आपणा रंग वखाए, हरि रंग प्रभ राता। भगत सुहेला संग निवाए, गुरमुख साचे पारज़ाता। अंग संग संग अंग आप हो जाए, मेट मिटाए अन्धेरी राता। शब्द घोड़े तंग कसाए, चारों कुन्ट रिहा दौड़ाए, पुरीआं लोआं पार कराए नेड़े आए कलिजुग अन्तिम वाटा। सतिजुग साचे रिहा जगाए, धरत मात दी गोद बिठाए, मस्तक टिक्का लाए लिलाटा। गुरमुख साचे संग रलाए, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाए, भैणां भईआ इक्क बणाए, लेखा चुक्के ज़ातां पातां। साचा सईआ मंगल गाए, जगत नईआ इक्क चलाए, जन भगतां देवे नाम सुगाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख हरि, देवे दरस बहु बहु भांता। बहु भांती बहु भांत हरि भतारया। आपे बैठा दिसे इकांत, आपे घट घट रिहा पसारया। आपे रैण अन्धेरी रात, आपे जोत करे उज्यारया। आपे पिता आपे मात, आपे पूत सपूता करे प्यारया। आपे गोती वरन ज़ात, आपे वसे सभ तों बाहरया। आपे शब्दी दाता वड करामात, आपे दिस किसे ना आ रिहा। आपे अमृत वेला सच प्रभात, आपे सन्धया संख वजा रिहा आपे जोती कमलापात, आपे हवन करा रिहा। आपे होए उत्तम ज़ात, आपे नीचो नीच अख्वा रिहा। आपे होए साची दात, आपे खाली हथ्थ वखा रिहा। आपे गाए साची गाथ, आपे मुख भुवा रिहा। आपे आप त्रैलोकी नाथ, आपे साथ तजा रिहा। आपे मस्तक लेखा लिखे माथ, आपे लेख

मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख आत्म वेख दर, साचा साथ आप निभा रिहा। आपे चतुर सुजान, आपे मूढ़या। आपे ब्रह्म ज्ञान, आपे कूड़या। आपे शब्द निशान, आपे दिसे दूरया। आपे गोपी साचा काहन, जन भगतां दिसे हाज़र हज़ूरया। आपे शब्दी फड़े तीर कमान, लक्ख चुरासी करे चूरया। आपे जोधा बली बलवान, प्रभ सर्बकला भरपूरया। आपे देवे पीण खाण, जोधा दाता सच्चा सूरया। आपे मेटे जम की कान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां आत्म वेख वर, आशा मनसा पूरया। आसा मनसा पूर, सगली चिन्त मिटांयदा। एका बख्शे चरन धूढ़, महिंमा अगणत गणी ना जांयदा। सृष्ट सबाई दिसे कूड़ो कूड़, गुरमुख विरले साचे संत बूझ बुझांयदा। मनमुख ना जाणे जगत मूढ़्ह, मनमती विच समांयदा। गुरमुख विरले रंग चढ़ाए काया गूढ़, नाम रती विच टिकांयदा। धर्म राए प्रभ कटे जूड़, एका पट्टी शब्द पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख दर, साची वट्टी सोहँ नाउँ साचे दीपक विच टिकांयदा। सस्सा दीपक कर त्यार, होड़े वट्टी लाईआ। प्रेम प्याला तेल अपार, चौदां हट्टी वेख वखाईआ। सज्जण सुहेल आप करतार, दोवें धारा रिहा कटी, कोई भेव ना जाणे राईआ। आप टिकाए काया मटी निरगुण सरगुण खेल कराईआ। गुरमुख विरले लाहा जाण खट्टी, जो जन रसना रहे गाईआ। किसे हथ्थ ना आवे तीर्थ तट्टी, अट्ठ सट्ठ भौंदी फिरे लोकाईआ। नौ दुआरे ना कोए वखाए नाम हट्टी, साची वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। जन भगतां दुरमति मैल प्रभ साचे कटी, सोहँ साचा जाप जपाईआ। आत्म जोत जगे लट लटी, दिवस रैण करे रुशनाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्टी, प्रभ साची पट्टी लाईआ। दन्द बतीसे वटी वटी, रसना वट चढ़ाईआ। हाहे टिप्पी प्रभ लाए सिप्पी दोवें पासे कटी, तिक्खे मूंह रखाईआ। धारा बत्ती रक्खे निक्की, उप्पर जोत जगाईआ। बले तेल आवे खिची, सुरती सुरत बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सस्सा होड़ा हाहा टिप्पी काया मन्दिर अन्दर इक्क टिकाईआ। हाहा डण्डा रिहा वक्ख, नौ दुआरे अन्तिम कन्ढ्ढा, प्रभ अबिनाशी ल्या रख। पिण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ पाई वंडा, दोहां कीना वक्ख वक्ख। हाहे मोड़ा सुखमन नाड़ी जोड़ा, कोई ना रसना सके लक्ख। अग्गे जाए अद्धविचकारे जोड़ा, भेव कोए ना पाए। सतिगुर साचा प्रगट होए फिर आए बौहड़ा, सो पुरख निरँजण दया कमाए। इक्क लगाए साचा पौड़ा, दर घर साचा धाम सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म वेख दर, मिट्ठा कौड़ा आप जणाए।