२७ पोह २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
चार जुग प्रभ चाकरी, लोकमात करदा आया। कलिजुग तेरी अन्तिम वाटड़ी, भेखाधारी भेख वटाया। चारों कुन्ट अन्धेरी रातड़ी, दहि दिश अन्धेरा छाया। जूठी झूठी वा वगे तातड़ी, धर्म कर्म दिस ना आया। पापां बन्न्ही घर घर गाठड़ी, अन्तिम पार बुलाया। गुरमुख विरले मिल्या प्रभ सखड़ी, सच्चा जाम प्याया। कलिजुग काया माया आकड़ी, ना होए कोए सहाया। प्रभ आप उठाया साचा शब्द मस्त हाथड़ी, सोहँ नेजा हथ्थ फड़ाया। जन भगतां पुच्छण आया वातड़ी, आप आपणा रंग वटाया। जगत चलाए साची गाथड़ी, अकथनी कथा ना किसे गाया। आत्म चिन्ता प्रभ दर लाथड़ी, दर दुआरे दर्शन पाया। मिल्या मेल त्रैलोकी नाथड़ी, नाथ अनाथां होए सहाया। धुर दरगाही साचा साथड़ी, साचा संग निभाया। लेखा लिखे मस्तक माथड़ी, लिखणहार आप रघुराया। हथ्थ फड़े साची ताकड़ी, सोहँ कंडा नाम उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा लक्ख चुरासी रिहा वखाया। लक्ख चुरासी अनभोलीए, मात होई अन्धेरी रैणा। नौ दुआरे गोलीए, नाता तुट्टे भाई भैणा, धर्म राए दी चोलीए, ना कोई दिसे साक सैणा। अल्ल्हड़ जवानी बाल अनभोलीए, नेत्र कज्जल किसे ना रहणा। प्रभ चाढ़्हन आया डोलीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी देवे वर, भाणा पैणा सभ नूं सहिणा। सीस ताज सुल्तानया, हरि साचे शाह सुल्तान। सीस ताज मेहरबानया, हरि साचे मेहरबान। सीस ताज जिया दानया, देवे जिया दान। सीस ताज गुण निधानया, गुणवन्ता गुण रिहा पछाण। सीस ताज पुरख सुजानया, लक्ख चुरासी रिहा वखान। सीस ताज बली बलवानया, राज राजानां वेखे आन। सीस ताज नौजवानया, नौजवाना वेखे विच मैदान। सीस ताज आप टिकानया, जोत सरूप श्री भगवान। साचा तोड़ा नाम लगानया, झण्डा झुले जगत निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवण आया ब्रह्म ज्ञान। आत्म ब्रह्म ज्ञान, शब्द जणाईआ। पुरख अबिनाशी कर ध्यान, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। देवे नाम गुण निधान, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आप मिटाए जम की कान, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। माया भुल्ले जीव नादान, जूठा झूठा मोह वधाईआ। कलिजुग खाक रहे जाण, लाल अमुला हथ्थ ना आईआ। हरिभगत सुहेला उलटा मारे बाण, सोहँ चिला रसन चढ़ाईआ। आवण जावण तोड़े बाण, पतित पावन आप अख्वाईआ। पंच सँघारे रामा रावन, साची नाम कमान उठाईआ। भेखाधारी नर हरि बावन, वल छल आप कराईआ। कलिजुग वेखे कामनी कामन दिवस रैण फिरे हलकाईआ। जन भगतां होवे साचा जामन, धुर दरगाह दए गवाहीआ। आप फड़ाए आपणा दामन, ना सके कोए छुडाईआ। लेखे लाए
काया चामन, पंजां तत्तां तत्त समाईआ। इक्क कराए साचा न्हावण, साचे अमृत ताल नुहाईआ। आपे होया पतित पावन, पतित पुनीता रिहा कराईआ। नौ दुआरे बहि बहि गावण, दसवें कोए सार ना पाईआ। ना कोई बरखे मेघ सावन, कलिजुग काली घटा छाईआ। माया चमके दामनी दामन, आपणा तेज रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्धेरी रैनड़ीए, नेत्र खोल्ह उग्घाड़। कलिजुग काली रैण अन्धेरड़ीए, काला घूंगट पाड़। कलिजुग काली रैण अन्धेरड़ीए, काला सूसा देणा साड़। कलिजुग काली रैण अन्धेरड़ीए, ईसा मूसा देणे झाड़। कलिजुग काली रैण अन्धेरड़ीए, नाल उठाई मौत लाड़। कलिजुग काली रैण अन्धेरड़ीए, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे जगत वर, मनमुख झूठे देवीं साड़। काल रैण ख़ुशी मनाई, प्रभ साचे दया कमाईआ। कलिजुग तेरे घर वज्जे वधाई, हाहाकार करे लोकाईआ। लक्ख चुरासी भेव ना जाणे राई, प्रभ साचे बणत बणाईआ। अन्तिम पावण आया फाही, माया जाल इक्क विछाईआ। जूठा झूठा मात माही, माहीगीर काल रखवाईआ। आपणी कल रिहा वरताई, चारों कुन्ट रिहा भवाईआ। वल छल सभनीं थाँईं, सुरत किसे रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काली रैण दित्ता वर, होए वड वडी वड्याईआ। मनमुखां पी पी लहू रज्जण आई, आपा मुख खुल्हाया ए। अमृत धारा तजण आई, मदिरा मास हलकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाया ए। देवे मति छोटी बाली, रैण अन्धेरी बालड़ीए। चारों कुन्ट अन्धेरी छाँईं, कोई कूट ना दीसे खालड़ीए। जगत अवल्लड़ी चली चाली, ना कोई दीसे बाग़ मालड़ीए। पवण भरपूर मारे छाली, जड़्ह उखाड़े पत्त पत्त डालड़ीए। जगे जोत इक्क अकाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, दो हथ्थीं रहणा खालड़ीए। रैण अन्धेरी अरज गुजारे, किरपा कर गिरधारया। लक्ख चुरासी जीव जन्त चारों कुन्ट होए हँकारे, धरत मात रहे पुकारया। हउमे हँगता करे पसारे, कूड़ो कूड़ होई कुड़यारया। भुक्खा नंगा मार ललाकारे, फिरदा काल चार चुफेरया। कोई ना पावे सारे, रैण काली आ घेरया। आप वखाए सच दुआरे, पुरख अबिलाशी पाया फेरया। लोकमात लए अवतारे, जाणा दर ना लाईं देरया। देवे वर सच्ची सरकारे, आया घर करे मिहरया। देवणहार सर्ब संसारे, दर दुआरा नेरन नेरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपारे। काली रैण देवे मत्ता, काल रही समझाईआ। पंजां तत्तां पीती रत्ता, साचा राह रही वखाईआ। निहकलंक चरन नाता, तेरा रही जुड़ाईआ। प्रगट होया पुरख सुजाता, सार किसे ना पाईआ। देवण आया साची दाता, जो जन आए सरनाईआ। रैण अन्धेरी काली राता, दोए जोड़ सीस रही झुकाईआ। इक्ट्ठे होए भैण भ्राता, प्रभ जोड़ी रिहा
बणाईआ। सृष्ट सबाई एका खाता, दिन सत्तां दए भराईआ। इक्क बणाईए धरती माता, दूसर कोई रहण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी रहि जाए ज़ाता, वरन गोत मेट मिटाईआ। जोत निरँजण गाए गाथा, दूसर अक्खर ना कोई पढ़ाईआ। शब्द दिसे साचा राथा, तिन्नां लोकां रिहा चलाईआ। देवे दात त्रैलोकी नाथा, जाए पै सरन सरनाईआ। कलिजुग अग्गों टेके माथा, काल काले ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। काली रैण राह वखाया ए। आया काल द्वारया पुरख अबिनाशी दर दुआरे, दोए जोड़ सीस झुकाया ए। नैण मुँधारी नैण उग्घाड़े, लोचन खोल्ह वखाया ए। काल काला कढ्ढे हाढ़े, भुक्खा ढिढ्ढ वखाया ए। मैं लुट्टया गया दिन दिहाड़े, कोई तामा हथ्थ ना आया ए। मेरे दिन आए माड़े, प्रभ साचे दिलों भुलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज शांत रिहा धराया ए। काल बली बलवान, चरन निमस्कारया। पुरख अबिनाशी मार ध्यान, नेत्र रोवे करे गिरयाज़ारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अपर अपारया। नेत्र खोल्हे नैण उग्घाड़दा। काले काल प्रभ जी ताड़दा। एका रंग वखाए बत्ती धाड़ दा। संग निभाए मौत लाड़ दा। महीना वखाए जगत हाढ़ दा। लक्ख चुरासी हरि जी साड़दा। मनमुखां सीने पाड़दा। वड धावड़ी धाड़ मारदा। उच्च पहाड़ टिले ढाहवंदा। अमृत तीर चिले चढ़ावंदा। कलिजुग तेरे शिले करावंदा। इक्क सद ग्यारां दिन लिखावंदा। सत्तां दीपां वंड वंडावंदा। नौवां खण्डां रंड करावंदा। ब्रह्मण्डां विच सुणावंदा। जेरज़ अंडां मेट मिटावंदा। वरभडा दिस ना आवंदा। सोहँ खण्डा इक्क उठावंदा। नाम डण्डा लम्बा रखावंदा। आपे वंडण आया वंडां, ना कोई किसे छुडावंदा। मेट मिटाए भेख पखण्डा, साची वंडा वंड वंडावंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समावंदा। रंग समाया सत्त रंग। सत्त रंगा हरि सतवन्तया। काल दुहाई भुक्ख नंग, चारों कुन्ट ना मिले पतया। दर दुआरा रिहा लँघ, प्रभ दे समझावे मत्तया। होए सहाई अंग संग, लक्ख चुरासी करनी हत्या। इक्क फड़ाए हरि मृदंग, आप वजाए चौदां हट्टया। जून अजूनी करनी भंग, ना कोई दिसे काया मट्टया। लक्ख चुरासी काया वंग, उप्पर मारे साची सट्टया। शब्द घोड़े कसे तंग, वड जोधा सूरा मरहट्टया। सच दुआरा लैणा मल्ल, वड जट्ट जटेटे जट्टया। कलिजुग औध गई हंढ, अन्तिम वेले जाए फटयां। करे खले हरि ब्रह्मण्ड, जिउँ नाच नटूआ नटया। खाणी जाणे जेरज अंड, वेख वखाणे साचे हट्टया। अन्तिम करे खण्ड खण्ड, बाहर कढाए आन बाटयां। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले संत जन रसना नाउँ रटयां। गुरमुख एका नाउँ है, वसे हरि हरि राए। नाम सच्चा निशान है, वेखे सभ सभ थांएँ। हरि हरि थांउँ धर्म दीबाण है, दूसर कोई जाणे नाहे।
गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द पारब्रह्म ज्ञान है। पारब्रह्म ज्ञान इक्क ध्यान, हड्ड मास नाड़ी ना कोई चर्म, पिता पूत ना कोई जरम, शब्द धागा साचा सूत, पवण कर्म जोती हवन कुरान है। जोती जोत सरूप हरि, आदि आदि आदि गुर ब्रह्माद ब्रह्माद ब्रह्माद शब्द सुर जुगादि जुगादि जुगादि आदि मेहरबान है। जोती नूर नूर निरवैर ना कोई वरन गोती, ना दिसे किसे ग्राम शहर है। सर्बकला आपे भरपूर, आपे जाणे आपणी मेहर, कदे ना होवे नेड़ दूर शब्द प्याए साचा सीर, शब्द प्रेमी साची मेहर है। तज़ सुणाए साचा राग, एका लहर है। पवण देवे साची तूर, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुर गुर गुर शब्द जोती जगे नूरो नूर है। नूर जोत उजाला, गुर शब्द गुर गोपाला, सिर पवन हवन दयाला धर, जोती जोत सरूप हरि, आपे आप आपे वेखे कोटी कोट है। गुर गुर गुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रखवाला तूं गोबिन्द। गहर गहर गहर गवर गवर गवर एका मांगे मेहर मेहर मेहर निन्द निन्द निन्द चुकाए चुक्के हेर फेर मेर तेर। धार धारा अमृत सिन्ध आप प्याए कर कर कर फेर फेर फेर। आपे जाणे जगत निन्द, जुगा जुगन्तर कई कई वेर वेर वेर। सगल मिटाए सगली चिन्द, ना लाए देर देर देर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फेरा पाया दूजी वेर। मात तजाया दर घर, साचा घर साचा हरि जोत मिलाया। जोत जगाया मिल्या वर, लोकमाती फेरा पाया। शब्द भण्डारा नाल भर, पंचम कुण्डा लाहया। आप आपणी किरपा कर, साचा कर्म कमाया। धरनी धरनी धरनी धर, वरनी वरनी वरनी कर, सरनी सरनी सरनी पड़, साची सरन निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, लोकमात कलि तज्या दर, आपणा रंग वखाया। रंग रंगाया रंग रतड़े, रंग किया करतार। वस्सया दर घर साचे सुत्तड़े, पुरख पुरखोतम जोत निरँजण कर आकार। आपे आया भाग लगाया दर घर साचे वतड़े, गुरमुख साचे कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे आया घर बाहर। खोल्हे दर करे खेल अपर अपारी। सच दुआरा तज के आया, पारब्रह्म उपकारी। लोकमात विच भज्ज के आया, छड्डी देह प्यारी। जोती लाड़ा सज के आया, पूरन सिँघ मिली सच्ची नारी। आपणा पड़दा कज्ज के आया, एका पाई सोहँ फुलकारी। जगत जवानी तज के आया, जोत निरँजण कर अकारी नर निरँकारी। शब्द घोड़े सज के आया, वेखे खेल मुरारी। अमृत पी पी रज्ज के आया, भरदा रहे भण्डारी। जोती जोत सरूप हरि, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुर गुर गुर करे खेल अपारी। नारी कन्त हंढावण आया, कलिजुग दूजी वारी। साची जोत जगावण आया, सोहँ वडा बलकारी। आपणी हथ्थीं तेल चढ़ावण आया, देवण आया मात सच्ची सरदारी। राजा राणा तख्तों लाहवण आया, सीस बन्न सच्ची सरदारी। संत मनी सिँघ सोया मात उठावण आया, करे खेल अपर अपारी। चारे कुन्टां रसना गावण
आया, ना कोई जाणे जीव बेचारी। साचा धाम सुहावण आया, नौ दवारयां वस्सया बाहरी। दुष्ट हँकारी रावण रामा मारन आया, जिउँ कंसा कृष्न मुरारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वस्सया घर, प्रगट होया पहली वारी। आया संत सुहेला इक्क सुहेल्ड़ीआ। आप मिलाया आपणा मेला, गुरमुख बणाए साची चेल्ड़ीआ। कलिजुग तेरा अन्त सुहाए वेला, पुरख अबिनाशी वड वड अल्बेलड़ीआ। आपणे घर कराए मेला, ना होए वक्त दुहेला, कलिजुग वेला अन्त सुहेल्ड़ीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वस्सया घर, लोकमात हरि जोत धर, साचा मेल मेलड़ीआ। साची नारी कन्त प्यारी आपे आप सुहाउँदा ए। आपे करे साची कारी, पहला प्रेम पहली वारी आपणी गोद उठाउँदा ए। आपे बैठा भुजां पसारी, आपे मात उठाउँदा ए। आपे छुप्या अन्दर बाहरी, दिस किसे ना आउँदा ए। गुरमुखां देवे नाम ख़ुमारी, दिवस रैण एका रंग रंगाउँदा ए। संत मनी सिँघ कर विचारी, आपणी वंड वंडाउँदा ए। मिल्या मेल हरि निरँकारी, एका गुंझल पाउँदा ए। कलिजुग वेला अन्तिम भारी, आपणा हुक्म चलाउँदा ए। बिरध अवस्था दु:ख लग्गा भारी, बन्दीखाने बन्द कराउँदा ए। दोए जोड़ करे निमस्कारी, पुरी घनक सीस निवाउँदा ए। जन्म ना दिवाउँणा दूजी वारी, होर ना दु:ख उठाउँणा ए। मेरा कर्ज़ रिहा सिर भारी, तूं जोधा सूर बलकारी, मैं जावां तैथों बलिहारी, मुखों आख सुणाउँदा ए। प्रभ पूरे किरपा धारी, इक्क दित्ता सीस प्यारी, माया ममता कर न्यारी, आपणा आप जपाउँदा ए। वेखे खेल राज दरबारी, मिले मेल सच्ची सरकारी, साचा आपणा हुक्म सुणाउँदा ए। एका होवे हाहाकारी, कवण सृष्टी रिहा मारी, जूठा झूठा लेख लिखाउँदा ए। जोत निरँजण तेज कटारी, वाली हिन्द पहली मारी, ना कोई होर छुडाउँदा ए। मिले हुक्म सच्ची सरकारी, पकड़े जीव जन्त गंवारी, जो रसना तीर चलाउँदा ए। आउँणा चल सच्चे दरबारी, वेखण सिँघ पूरन केहड़ा लाई बैठा धुर दरगाही यारी, मनमुखां आई किस्मत माड़ी, संत मनी सिँघ तेरी लाज रखाए चरन छुहाई दाढ़ी, सोहणी बणत बणाउँदा ए। तेरे संग ना आई मौत लाड़ी, पुरख अबिनाशी पिछे अगाड़ी, भेव कोए ना पाउँदा ए। होए खेल सतारां हाढ़ी, प्रभ साचा लेख लिखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सरन रखाउँदा ए। जुग जुग मेला आप कर, जुग जुग मेल मिलांयदा। सज्जण सुहेला आप बण, बेड़ा बन्न्हे लांयदा। नगर खेड़ा इक्क तन खुल्हा वेहड़ा आप वखांयदा। आवण जावण गेड़ा जन, आपणा आप संग निभांयदा। आपे देवे नाम धन, पल्ले गंढ्ढ बनाँयदा। शब्द सुणाए राग कन्न, साची भिख्या इक्क वखांयदा। हरिभगत चढ़ाए साचे चन्न, जोती आपणी विच टिकांयदा। हरिजन आत्म जाए मन, नैण नैणा विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां जोड़ा इक्क दर, इक्क वखाए साचा घर, साचा तख्त सुहांयदा।
साचा तख्त जगत सुल्तान, उत्ते हरि मुरारया। साँवल सुन्दर गोपी काहन, मोर मुकट सीस दस्तारया। तिन्नां लोआं मार ध्यान, बैठा कर सोलां शृंगारया। दर दुआरे खड़ आप दरबान, ध्रू नाम अपारया। दिवस रैण रक्खे चरन ध्यान, पारब्रह्म करे उपकारया। बिप्पर सुदामा आया अञ्याण, ढहि पया द्वारया। कवण दुआरे मिलदा माण मिले मेल कृष्न मुरारया। देणा इक्क सच्चा फ़रमाण आया दर भगवन्त भगत भिखारया। अग्गों बोले दर दरबान, कवण नाता विच संसारया। बोले सुदामा लै के आया धुर फ़रमाण, मीत मीत मीत गुवारया। मिले मेल निगहबान, होए भगत पार किनारया। हुक्म सुणाया दर द्वार, आप उठाया कृष्न मुरार, विच विचोला आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम अन्त तिन्नां मेला इक्क दरबार, साचा घर वखा रिहा। साचा तख्त हरि शाहो बिराजे, वेखे रंग अपारया। भगत जनां हरि करे काजे, सृष्ट सबाई करे ख्वारया। भाग लग्गे देस माझे, जागे वड वड संत प्रभ करे परउपकारया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त गणत अगणत ना पावे कोई सारया। आपे खेले आदि अन्त, आपे मेले जुगा जुगन्त, आपे बन्न्हे साची धारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, ना होए मात ख्वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जिस जन मंगया आए वर, घर सर सच्चा चरन द्वारया। गोकल मथरा माण, मन डेरा लाया। वण तृण मौलया हरि भगवान, प्रभ दर्शन पाया। प्रभ दर्शन गुण निधान, साची उत्पत दए कराया। उत्पत होए विच बीआबान, सच महल्ला दए वसाया। किरपा कर आप भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कर्म रिहा कमाया। तन गोकल मन मथरा मान, सुरती मन कर पछाण। शब्द बणे तेरा बिन्दराबन, जोत निरँजण साचा काहन। भरम भरम भरम प्रभ देवे भन्न, शब्द वखाए इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दात गुण निधान। मन मौलया होई फुलवाड़ी, रुत्त बसंती आई। रुत्त बसंत मिल्या मेल कन्त, आत्म घर वज्जी वधाई। कोई ना दिसे होर साचा संत, भेख पखण्डा भरी लोकाई। एका ओट एका चोट एका जोत महिंमा अगणत, अकथ ना कथया जाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया कमाए दर द्वार, देवे सरन सच्ची सरनाई। सुरती बिन्दरा कर त्यार। शब्द बंधाए फूलन हार। दीपक जोती कर उज्यार। अन्दर मन्दिर वेख अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया कमाए दर द्वार। दर दुआरा दूखन दूखिआ। रोग सोग दर चिन्ता शब्द विचोला सूखन सूखिआ। पूरन जोत भगवन्त, चरन प्रीती भूखन भूखिआ। प्रेम मधा मध कन्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दान जीवां जन्तां। जाणी जीव जन्त गुणवन्त भगवान। दासी जीव चरन गुर, गुर देवणहार जहान। एका लेख लिखाए धुर,
धुरदरगाही सच फ़रमाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे देवे माण। दर दुआरा वेख दया कमांयदा। आप मिटाए पिछली रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। अन्दर बाहर गुप्त जाहिर, दिस किसे ना आंयदा। आपे जाणे आपणी मेहर, कवण सो वेले भगत सुहेले फड़ फड़ बाहों पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोचन नेत्र नैण पेखण दरस हरस मिटांयदा। पेख पेख मन बिगसाया, तन वजी वधाई। पुरख अबिनाशी दर्शन पाया, मिली जगत सरनाई। भाण्डा भौ भरम ना किसे भन्न वखाया, ना होई सच्ची रुशनाई। जोती जोत सरूप हरि, संत असंता वेख विचारे अन्दर बाहरे, जीव जन्त ना जाणे राई। क्या राजा क्या दर भिखारी। प्रभ अबिनाशी एका तुठ्ठा, शब्द ल्याए साची वंडा, वंडी जाए वड सरदारी। कोई ना दिसे भगत रुट्ठा, आप आपणी किरपा धारी। लक्ख चुरासी टंगे पुट्ठा, चारों कुन्ट होए ख्वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया साचे मन्दिर शब्द सरूपी इक्क बहारी। शब्द बहारी हरि फिराए। दुरमति मैल दूर कराए। गुरमति गुरमति गुरमति साची धार, हरि हिरदे विच समाए। दुरमति दुरमति दुरमति दर दुरकार, साचा राह इक्क वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेख धुर दी बाण, लिख मस्तक टिक्का लाए। जागे भाग गुर संगत पाईआ। गुर संगत बुझाए आग, जन सेव कमाईआ। सेवा धोए काया दाग़, अमृत फ़ल खुवाईआ। दुरमति मैल गई भाग, प्रभ साचे दया कमाईआ। जगत बुझाए तृष्ना आग, मिली शब्द वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मूल चुकाईआ। नेत्र लोचन नैण विहुणे चारों कुन्ट वखानण। भेख पखण्डा जूठे झूठे ना कोई जाणे पवण मसानण। भरमे भुल्ले बाल अंञानण। सीस निवारे होए गंवारे, लेख लिखाए काल कालन। गुरमुख विरले गुर पूरा आसा मनसा पूरे, देवे शब्द दलालन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़ल लगाए काया डालन। काया डाल फूल लगाए। फ़ल लुवाए अवल्ला, सच कन्तूहल दया कमाए। रुत्त बसंती इक्क ल्याए। आपे वेखे बैठ इकल्ला, रंग रंगीले वेख वखाए। काले कंचन सूहे पीले चिट्टे नीले लाल रिहा सजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे कर कर आपणे मेले, जगत वसीले रिहा बणाए। वेखण वेखे दिस ना आया, फ़ल जगत लगाई। प्रभ अबिनाशी भेव छुपाया, जोती जोत जगाई। देवी देव किसे हथ्थ ना आया, शिव ब्रह्मा खोज खुजाई। आप आपणे अंग समाया, शब्द करे जणाई। सच दुआरा लँघ वखाया, आप आपणी दया कमाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भेव रहे ना राई। हरि सरनाई सदा सुख, जगत सोग व्यापे। उज्जल होए जगत मुख, मेट मिटाए आप संतापे। आप मिटाए तृष्ना भुक्ख, जाप
जपाए अजपा जापे। सुफल कराए मात कुक्ख, जिस जन दर्शन देवे आपणा आपे। जोती जोत सरूप हरि, आपे होए माई बापे। दर्शन वेख मन तृप्तावे, भए शांत सरीरा। पुरख अबिनाशी घर साचे पावे, मिल्या मेल गुणी गहीरा। साचे न्हावण न्हावे, चुक्के हउमे पीड़ा। एका राग गावण गावे, चढ़े सिखर अखीरा। पुरख अबिनाशी लड़ जिस जन फड़ावे, लोकमात बन्न्हे बेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए काया जीऊड़ा। काया मन्दिर महल्ल तन उसारया। नौ दुआरे जगत चढ़ाया चन्न, वेख वखाणे कर उज्यारया। दसवें आप रखाया साचा धन्न, बन्द कराया दिस किसे ना आ रिहा। आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले आत्म जिन्दर देवे भन्न, इक्का वखाए शब्द भण्डारया। कोए ना लाए मात सन्न्ह, काया डूंघी कन्दर आपे आप लगा रिहा। ना कोई जाणे ना कोई पछाणे ना कोई तोले धड़ी सेर। मन रती रत ना किसे तुला रिहा। आपे आप गया मन, पित मात ना कोई बणा रिहा। साचे अन्दर ताणे ताण, शब्द बस्त्र इक्क उँणा रिहा। तख्त सुहागी दस्म दुआरी साचा राम बण, साची सेजा आसण ला रिहा। आपे आप जोत भगवानन, सोहँ ताज सीस टिका ल्या। आपे आप जगत विद्वाना बण, साचा राग जगत सुणा रिहा। आपे आप धर्मशाला बण, आप आपणे संग मिल रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, द्वार दर दर द्वार इक्क सुहा रिहा। सुहाए द्वार बंक, डंक वजाया। इक्क रखाए आण अंक, शंक आत्म दए मिटाया। दरस दिखाए वासी पुरी घनक, बार अनक जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाया। क्या रंग दिसे मनमुख, चोली होई पुरानी। कोई ना देवे नाम सुख, सुरती होई बौरानी। काया बूटा औखा औखम, अमृत मिले ना ठंडा पाणी। दिवस रैण सद रहे भूखम, बाल बाला कोई ना चढ़े जुवानी। प्रभ कट्टण आया चिन्ता दूखम, लोकमात रहे निशानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दात गुण निधानी। गुण निधान देवे दात, दृष्ट इष्ट वखाईआ। वेखे खेल बहु बहुभांत, नगर प्रांत किसे दिस ना आई। मिटावण आया अन्धेरी रात, चरन बंधाए साचा नात, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला रिहा सुहाईआ।