पुस्तकालयभाग ५

२८ पोह २०१२ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे गृह पिण्ड बलोवाल ज़िला गुरदासपुर

सगल पसारा आप मात कराया। आपे वेखे पुन्न पाप, जप तप खेल रचाया। सृष्ट सबाई माई बाप, प्रगट होए नेत्र पेखे जोत जगाया। कवण पछाणे आपा आप, पारब्रह्म प्रभ रिहा वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, प्रगट धुन रिहा समाया। घट घट मन्दिर जोत अकार, माया पड़दा पाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग काला कफ्न पाया। गुरमुख विरले मिले, मेल प्रभ कन्त भतार शृंगार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखाया। आपे वेखे नेत्र खोल्हे, दिस किसे ना आंयदा। घट घट अन्दर हरि जी बोले, मनमुख मूल ना भांयदा। गुरमुख साचे तोल तोले, शब्द कंडे आप चढ़ांयदा। आप रगाए काया चोले, रंग बसंती इक्क वखांयदा। आत्म गट्ठड़ी रिहा फोले, शब्द भण्डारा इक्क वखांयदा। आदि अन्त कदे ना डोले, भगत जनां सद वसे कोले, मनमुखां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम सुखा, जगत मिटाए तृष्ना भुक्खा, हउमे रोग गुवांयदा। हउमे रोग गंवाए, दया कमांयदा। सच वस्त प्रभ झोली पाए, शब्द दस्तार इक्क रखांयदा। गुरमुख विरले संत सुहेले फड़ फड़ बाहों आप उठांयदा। आप कराए आपणे मेले, आपे गुर आपे चेले, दूजा दर ना कोई वखांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेले, धर्म राए दी कटे जेले, जो जन आए चरनी सीस निवांयदा। शब्द सरूपी चाढ़्हे तेले, काया रंगे रंग नवेले, रंगण आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले संत वरोले आप आपणी गोद उठांयदा। संत वरोले आप हरि, साची दया कमांयदा। गुरमुख विरला भगत जन, प्रभ साचा मेल मिलांयदा। एका राग सुणाए कन्न, भाण्डा भरम भनांयदा। जोत जगाए साचे तन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। गुरमुख आत्म जाए मन, प्रभ दरसी दरस दिखांयदा। आप वसाए साचे घर, छप्परी छन्न ना कोई रखांयदा। ना मरे ना जाए जम्म, एका धाम सुहांयदा। ना कोई रक्खे पल्ले दम, नाम वस्त इक्क लिआंयदा। ना नेत्र रोवे छम्म छम्म, हन्झू नीर ना कोई वहांयदा। पवण स्वासी लए ना दम, सद अडोल टिकांयदा। आपे जाणे आपणा कम्म, लक्ख चुरासी भरमे भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले दर घर साचे मेल मिलांयदा। दर घर साचा इक्क पछाणा, गुर पूरे जोत जगाईआ। मिल्या मेल पुरख निधाना, गीत सुहागी गाईआ। चरन प्रीती सच्चा नाता, ना होए कदे जुदाईआ। देवे नाम शब्द सुगाता, प्रभ साचा धुर दरगाहीआ। अन्तिम वेले पुच्छे वाता, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। रंग रंगीला हरि रंग, प्रभ नर हरि रतया। जन भगतां निभाए आपणा संग, दे दे समझाए मतिया। अमृत आत्म धार वहाए गंग, जूठा झूठा कढ्ढे पाणी तत्तया। चले चाल इक्क बिहंग, बीजे बीज साचे वतया। नाम वजाए साचा मृदंग, पंजां चोरां करे हत्या। अमृत वहाए साची गंग, साची धार साची सतया। शब्द डोरी चढ़े पतंग, गुरमुख

साचा आत्म धीरज सति संतोखी रक्खे जतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे आत्म दर, रंगण नाउँ नाम रंग रतया। रंगण नाम अपार, गुर पूरे तन चढ़ाईआ। दर घर मंगण हरि द्वार, प्रभ भिच्छया साची पाईआ। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, रसन फिरे हलकाईआ। भरमे भुल्ले ना पावण सार, हउमे तृष्ना जगत वधाईआ। हरिजन साचे पुरख अबिनाशी चरन प्यार, आत्म वज्जदी रहे वधाईआ। आपे पुरख आपे नार, आपे कन्त भतारा मीत मुरार, आपणी सेजा रिहा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत दुलारे, जन्म कर्म प्रभ मात विचारे, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लहिणा देणा देवण आया, कर किरपा गिरधारी। चरन प्रीती बन्न्हण आया, बख्शे नाम ख़ुमारी। दूई द्वैती जन कट्टण आया, हउमे कटे बिमारी। अमृत आत्म नाम प्यावण आया, काया सीतल करे ठंडी ठारी। आपणा आप दामन फड़ावण आया, कर किरपा हरि गिरधारी। धुर दरगाही साचा जामन आप अख्वावण आया, हरि जोत जोत निरँकारी। अमृत मेघ सावण बरसावण आया, करे बसंत बहारी। मनमुखां आत्म धुआवण आया, मारे तेज कटारी। गुरमुखां वक्त सुहावण आया, गाए गीत सुहागी नारी। हरिजन सोए मात जगावण आया, शब्द फुकारा रिहा मारी। फड़ फड़ बाहों राहे पावण आया, देवे नाम ख़ुमारी। आप आपणे रंग रंगावण आया, प्रभ बणया सच लिलारी। हरि हिरदे विच वसावण आया, जोती जामा भेख न्यारी। दुरमति मैल गंवावण आया, एका बख्शे चरन प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक चरन टेक, देवे शब्द अधारी। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, संत सुहेले आए मात। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, प्रभ देवण आया दात। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, मिले मेल कन्त सुहाग। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, प्रभ धोवण आया दाग़। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, प्रभ दीपक जोती आप जगाए चिराग। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, नर नरायण पकड़े तेरी वाग। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, गुरमुख बणन लग्गे हँस काग। उठ जाग भिन्नी रैनड़ीए, चरन कँवल कँवल चरन पुरख अबिनाशी लाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मजन इक्क कराए चरन धूढ़ी साचा माघ। भिन्नी रैण दे सलाह, प्रभ सोई मात जगाईआ। कवण आया जगत मलाह, फड़ फड़ उठाए बाहींआ। जन भगतां जपाए साचा नां, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। गुर पूरे सद बलि बलि जां, साची बणत बणाईआ। आपे पिता आपे माँ, भैणां भईआ साक सैणा साचा सज्जण आप अख्वाईआ। शब्द सुहेला देवे ठंडी छाँ, एथे ओथे होए सहाईआ। नित नैण उग्घाड़े मैं खड़ी उडीकां राह, कवण कूटे हरि प्रभ साचे जोत जगाईआ। मनमुख जीव अन्तिम सुक्क गए बूटे, फ़ल काया रहण ना पाईआ। गुरमुखां देवे शब्द झूटे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म सर साचे ताल रिहा

नुहाईआ। अमृत आत्म ताल सुहाया, गुरमुख लाए तारी। पार किनारा किसे दिस ना आया, कोई वेखे नां जीव गंवारी। साचे धाम आप टिकाया, हरिजन विरले पाए सारी। पुरख अबिनाशी राह वखाया, नाता तोड़े नौ द्वारी। दर घर साचा इक्क सुहाया, मन्दिर अन्दर ब्रह्मचारी। अमृत साचा ताल भराया, निझर झिरना झिरे अपारी। कवण सस्सा उप्पर टिकाया, ताल भरे शब्द भारी। किल्हा कोट प्रभ आप बणाया, शब्द सरूपी चार दिवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा तारी। तारे तारनहार, प्रभ हथ्थ वड्याईआ। लोकमात ना होए ख्वार, गुर पूरे संग निभाईआ। पूर्ब कर्म रिहा विचार, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। लहिणा देणा देवे कर प्यार, देवणहार आप अख्वाईआ। भाणा सहिणा विच संसार, साचा रिहा हुक्म सुणाईआ। अट्ठे पहर रहणा ख़बरदार, जूठे झूठे जीव गंवार, चुगली निन्दया मुख रखाया। गुरमुख विरले चरन अधार, दिवस रैण करे प्यार, शब्द सरूपी देवे धार, अमृत आत्म मुख रिहा चुआईआ। हरि जन मेला कन्त भतार, आत्म सेजा कर त्यार, वेख वखाए पहली वार, फूलन बरखा लाईआ। निरँजण जोत कर अकार, शब्द सरूपी बण भिखार, शाहो भूपी वड सिक्दार, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। आपे जाणे आपणी कार, ना कोई जाणे जन्त गंवार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपे निरँकार, आप आपणे रंग समाईआ। सृष्ट सबाई करे विहार, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां रिहा वड्याईआ। ब्रह्मे रहणा ख़बरदार, मारे शब्द तीर कटार, चारे मुखां रिहा भुवाईआ। शिव शंकर तेरी अन्तिम वार, मिले जोत पुरख भतार, अन्तिम मेला आप कराईआ। इन्द इन्द्रासण आई हार, शब्द सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशन घट घट वासन साची सेजा मात बणाईआ। भगत जनां होए दासी दासन, जो जन तजाए मदिरा मासन, शब्द चलाए स्वास स्वासन, मानस जन्म करे रहिरासन, साची सेव लगाईआ। जगे जोत पृथ्वी अकाशन, मनमुख जीव अन्त विनाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटाईआ। आप आपणा रंग वटाए, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख समझाए आपा, मात हुक्म सुणांयदा। शब्द पल्ला फड़ाए आपा, शब्दी मेल मिलांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा, मानस देही जन्म दवाया अन्तिम लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा संत सुहेला आप आपणे संग रलांयदा। धुर दरगाही धुर दी बाणा, धुर फ़रमाणा गाया ए। भगत जनां देवे नाम निशाना, हथ्थीं बन्न्हे शब्द गाना, दूसर किसे हथ्थ ना आया ए। रसना चिल्ला तीर कमाना, अट्ठे पहर बली बलवाना, सृष्ट सबाई इक्क निशाना आपे रिहा लगाया ए। ना कोई दिसे राजा राणा, तख्तों लाहे शाह सुल्ताना, गरीब निमाणा गले लगाया ए। आपे गोपी आपे काहना, आपे जोत सरूपी भगवाना, वरन गोत मेट मिटाया ए। आपे बीना आपे दाना, आपे पीणा आप

खाणा, आपे तृष्ना भुक्ख वधाया ए। आपे मरना आपे जीणा, आपे पाटा आपे सीणा, आपे खाए खाणा, अन्तिम अन्त अन्त कलि ना होए कोई सहाया ए। प्रगट होए हरि प्रबीना, जन भगत कराए ठांडा सीना, अमृत साचा जाम प्याया ए। होए विछोड़ा जिउँ जल मीना, मेल मिलाए लोकां तीनां, सच खण्डी धाम सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, साची रंगण रिहा चढ़ाया ए। सतिजुग साचा सति सरूप, सांतक विच समाया। सांतक वरते सच भूप, रूप रंग वटाया। रूप रंग प्रभ सदा अनूप, गुरमख विरले पाया। सृष्ट सबाई अन्धकूप, दिस किसे ना आया। दर दर घर घर गुर दर मन्दिर देवण धूप, दीनां नाथ दिस किसे ना आया। भेखाधारी वड संसारी फिरदे कर कर बहु रूप, रूपां वाला किसे हथ्थ ना आया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां लभ्भदे फिरदे मस्तक रेख, जोत सरूपी भगत दलाली, शब्द सवाली सार ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमखां पूर कराए घालण घाली, साची सेवा अमृत आत्म मेवा, वड देवी देवा लेखे लाया। लेखा लिखण आया, बण बण लिखारी। साची सिख्या देवण आया, प्रभ साचा शब्द भण्डारी। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुरमुखां दर इक्क सुहावण आया, प्रगट जोत निरँकारी। औलीए पीर शेख़ मिटावण आया, संग मुहम्मद चार यारी। कलिजुग तेरा मस्तक लहिणा अन्तिम वेखण आया, चारों कुन्ट जूठ झूठ मात पसारी। शब्द गीता गुरमुख तेरी रसना मति बुध मन एका देवण आया, कर कर कर कर कर कर सच्ची हितकारी। चरन प्रीती एका टेक धीरज धीर धरावण आया, वड जोधा दाता सूरबीर बलकारी। अमृत नामा ठांडा सीर नीर प्यावण आया, हउमे तृष्ना जगत निवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम गुर गुर नाम अधारी। नाम अधारा आप जन, प्रभ रंगण रंग रंगाता। हरिजन देवे नाम धन्न, उत्तम होई ज़ाता। धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी इक्क पछाता। साचा राग सुणाए कन्न, चरन प्रीती बन्न्हे नाता। अन्तिम बेड़ा जाए बन्न, सर्ब जीआं प्रभ एका दाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए ब्रह्म ज्ञाता। पारब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। ज्ञानी ध्यानी सार ना पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। विद्वानी रहे दु:ख दाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दया कमाईआ। भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आपे जाणे भगत कर्म, धर्म धरती उप्पर रखाईआ। मेट मिटाए दूई द्वैती जूठा झूठा वरम, साची सरन इक्क तकाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोचन नैणा दरस दिखाईआ। हरिजन साचा तरनी तरन, प्रभ दर मिली वड्याईआ। आप चुकाए मरन डरन, शब्द चोली तन पहनाईआ। दर घर आया वरनी वरन, दर घर साचा माहीआ। आपे होए करनी करन, करन करावणहर आप अख्वाईआ। आप आपणी देवे सरन सरनाई, आत्म दर वज्जी वधाई, मंगलाचार सहिज सुभाई, पंचम सुत्तयां संग

मिलाई, ढोल मृदंगा नाम वजाई, नाम मृदंगा नाल रलाई, एका संगा सहिज सुखदाई, किरपा करे आप रघुराई, दिवस रैण ना होए जुदाई, मिल्या मेल साचे माही, गले लगाए फड़ फड़ बांहीं, जोती जोत सरूप हरि, साचे थाँ साची सेजा इक्क विछाईआ। साचे धाम वसणा तेरा हरि हरि मीत, हरि जाणे साचे मीत, हरिजन साचे पार करंदड़ा। आपे परखे नीत, जुग जुग बख्शिंदड़ा। बैठा रहे अतीत, मनमुख निन्दक दुष्ट दुराचार दिवस रैण कर निन्दड़ा। होए नीत अनीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर गुणी गहिंदड़ा। गुणी गहिंदड़ा गहर प्रभ, गुणवन्ता गुण निधान। ज्ञान ध्यान कँवल नभ, उलटी होए बिधनान। बिध नाता प्रभ आपे ज़ाता, गुरमुख साचा लए लभ्भ, लोकमाती कर प्रगट जोत जगाए झब्ब, मनमुख निन्दक लए दब्ब, करे खेल अन्त महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान। शब्द जणाई, आत्म होए उज्यारया। चरन ध्यान मिले वड्याई, दर साचा इक्क सुहा रिहा। रसना गाया सर्ब सुखदाई, राम रमईआ राम मिला रिहा। दर घर साचे देवे माण होए सहाई, अमृत आत्म जाम पिला रिहा। वेख वखाणे जंगल जूह पहाड़ उजाड़ बीआबान, सागर गहर ना कोई भेव छुपा रिहा। शब्द निशाना चले एका बाण, नगर खेड़ा शहर ना कोई वसा ल्या। लक्ख चुरासी आपणा कीता आपे पाण, पुरख अबिनाशी कहर वरता रिहा। जूठे झूठे सोहले घर घर गाण, गावण गीत नीत कन्त सुहागी किसे नार ना पा ल्या। अट्ठे पहर ना आवे चीत, जूठे झूठे फिरदे मन्दिर मसीत, माया भरमे भरम भुला रिहा। सदी चौधवीं रही बीत, प्रगट होए इक्क अतीत, लक्ख चुरासी परखे नीत, आत्म अन्दर साची सेजा बैठ वेख वखा ल्या। गुरमुख विरला राखे चीत, मानस देही जाए जीत, काया होए ठंडी सीत, प्रभ अबिनाशी दर्शन पा ल्या। चरन प्रीती साची रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आप मिला रिहा। गुरमुख पाए नाम रंग, प्रभ साचे चरन कँवलारे। प्रभ साचा शब्द घोड़े कसे तंग, करे खेल उप्पर धवलारे। सोहँ नाम वज्जे मृदंग, चारों कुंट होए ख़बरदारे। शब्द अस्त्र पहने साचे अंग, ना कोई जाणे जीव गंवारे। गऊ गरीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, देवे नाम अधारे। भगत सुहेला साचा संग, भरमे भुल्ले जीव गंवारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दान भगत भगवान शब्द अपारे। शब्द दान महान भगत भगवानया। चरन धूढ़ इशनान जीआं दानया। शब्द तीर कमान नौजवानया। लक्ख चुरासी एका आण, आपणी आण रखानया। एका गीत राग विच जहान, लक्ख चुरासी करे बौरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वेखे आत्म दर, दर दुआरा इक्क पछानया। आत्म दर द्वार हरि खुल्हाया। किरपा कर अपार, मन्दिर अन्दर डेरा लाया। आपे वेखे डूंघी गार, सागर गहर

जगत हरि वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरि जन देवे शब्द वर, दूजा दर ना कोई वखाया। दर दरवाज़ा खोल्ह, आपे बोल्लया। शब्द वजाए साचा ढोल, अनहद रागां पड़दा खोल्ल्हया। आप बणाए हँस कागा, जोत सरूपी पकड़े वागा, जो जन चरन प्रीती घोल घोल्लया। धोवे दुरमति मैल दाग़ा, आप बुझाए तृष्ना आगा, हरिजन होए वड वडभागया। मिल्या मेल कन्त सुहागा, भाण्डा भरम भउ भन्ना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, जन्म मरन मरन जन्म आवण जावण पतित पावण गेड़ कटा रिहा। आवण जावण मिटे गेड़ा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आपे बन्न्हे लाए बेड़ा, शब्द मुहाणा वंञ इक्क लगाईआ। काया वसे नगर खेड़ा ना कोई दिसे सवेर सञ्झ, पुरख निरँजण साची जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी नार बंझ, साचा पूत जगत सपूता ना कोई जन्म दवाईआ। मायाधारी रोवण नीर वहायण हंञ, कारू गंज रहण ना पाईआ। नाता तुट्टे भैण भाई संग, माता पिता पूत हित ना दीसे कोई सहाईआ। जगत ताल रिहा वज्ज, कलिजुग काल रिहा भज्ज, धर्म दुआरा रिहा सज्ज, लाड़ी मौत लहू पीए रज्ज, अन्तिम वेला आईआ। जन भगतां पड़दे लए कज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, जगत भगत भगत जगत गुर मंत संत अन्त होए सहाई गुर शब्द कुड़माईआ। गुर शब्द होए कुड़माई, मुख साचा सगन लगाया। घर साचे वज्जे वधाई, पुरख अबिनाशी वेखण आया। पंचम मिल मिल मंगल गाई, साचा ढोलक रिहा वजाया। आपे नैण आपे नाई, आपे वट्टणा हथ्थीं लाया आपे पाणी वारन आई, मात सवाणी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, शब्द शृंगार तन अपारा, साचा लाड़ा रिहा सुहाया। साचा लाड़ा शब्द शृंगार फूलन सेहरा लाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपे वेखे कर विचार, मूलन मूल चुकाया। आत्म जामा एका धार, पवण उनन्जा छत्र झुलार सुरत भरजाई नेत्र कज्जल नाम पाया। वाग गुंदे कर प्यार, नेत्र मूंदे होए शर्मसार, आत्म ख़ुशी अपर अपार, बुध निमाणी भैण प्यारी साचा सीस गुंदाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपे जाणे सच विहार, गिरवर तेरा गिर गिरधार, गृह मन्दिर अन्दर साचे तन साचा रंग रंगाया। साचा रंग रंगाए लाड लडन्नया। साचा गाना हथ्थ बन्न्हाए, पंडत पांधा कोई ना मन्नया। चरन धूढ़ इशनान इक्क कराए, दुरमति मैल करे खंन खंनया। चन्नण चौंकी साची डाहे, नाम रती रत्न जड़ाउ अंगण लाए अन्गया। गुरमुख शौका नाल हंढाए, प्रभ दे समझावे मत्तया। आपे वेखण मात आए, पाए नक्क सुहागी नथ्थया। मुखों कहि कहि ख़ुशी मनाए, सुहणा मुखड़ा हरि समरथया। हउमे दुक्खां रोग गंवाए, आप आपणा दरस दिखाए, सगल वसूरा अन्तिम लथ्थया। तन मन्दिर भाग लगाए, दीपक जोती

इक्क जगाए, दिवस रैण होए रुशनाए, आप चढ़ाए साचे रथया। रथ रथवाही आप अख्वाएं, नौ दुआरे बाहर कढाए, पंजे चोर रहे कुरलाए। अंक सहेल्ड़ीआं रो रो वैण पाए, आसा तृष्ना दए दुहाए। सुहरे पईए जोड़ जुड़ाए। इक्क विछोड़ा जीऊ पिण्ड, ब्रह्मण्ड पिण्ड वसाए। शब्द घोड़ा गुरमुख साचे देवे मृगिन्द, बाहों पकड़ चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत प्रीती साची रीती रिहा मात सुणाए। सति सवरनी कर त्यार, सोभावन्ती नार सुहाईआ। प्रेम प्यार तन शृंगार, हथ्थीं मैहन्दी लाईआ। नैणीं कज्जल तिक्खी धार, सोहँ कंगण हथ्थ पहनाईआ। प्रेम प्यारी होई मुटियार, गुर पूरा वेख वखाईआ। आपे करे भगत विहार, साची भगत नार व्याहीआ। आत्म शक्ती देत अधार, बूंद रक्ती लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां देवे इक्क वर, साचा घर सुहाईआ। दर पाया घर साचड़े, सच मिली वड्याई। जीउ पिण्ड पिण्ड काचड़े, अन्त रहण ना पाई। पंज चोर दिवस रात नाचड़े, जगत विकारा रहे वधाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द वखाए इक्क दर, धुर दरगाही साचे साकड़े। घर वसाया इक्क एका सेज विछाईआ। शब्द सुनेहड़ा एका भेज, साची नारी आप बणाईआ। आपे वेखे दर दहिलीज, दस्म दुआरी बैठा राह तकाईआ। दिवस रैण नेत्र खोल्ह लाई रक्खे रीझ, आलस निन्दरा मगरों लाहीआ। तन मन सीतल होया सीत, सुख सांतक सहिज सुभाईआ। अनहद बाणी साचा राग गाउँदा रहे गोबिन्द दे गीत, मीत प्यारा रिहा रिझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। साचा धाम इक्क सुहंना, ऊँच अटल महल्लया। गुरमुख लाड़े आत्म मन्ना, प्रभ वेखे खेल इक्क इकल्लया। देवे दात नाम धन्ना, वड धन्न धंनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे फलया आपे फुल्लया। फ़ल फुल्ल फुल्लवाड़ी गई मवल, रुत्त बसंती आईआ। उलटी नभी खिड़या कँवल प्रभ अमृत धारा आप वहाईआ। मिले वड्याई उप्पर धवल, गिरधारा गिरवर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर्म धर्म जरम लेखे रिहा लगाईआ। लेखे लाए कर्म, सदा बख्शंदड़ा। नाता तोड़े दूई द्वैती वरम, इक्क उपजाए परमानंदड़ा। मानस देही साचा जरम, प्रभ साचा रंग रंगन्दड़ा। लक्ख चुरासी भुल्ली भरम, ना कोई तोड़े आत्म जिंदड़ा। गुरमुख साचे संत दुलारे प्रभ फड़ फड़ बाहों जाए तार, आप आपणे घर वसंदड़ा। हरि घर अपार, चार दरवाज्या। शब्द सरूपी एका धार, अनहद वाज्जया। जोत निरँजण इक्क अकार, साजन साज्जया। ना कोई दीवा बाती तेल दी धार, धूप दीप ना कोई राखिआ। पवण उनन्जा छत्र झुलार, एका आपणा साजन साज्जया। आपे बैठ सच्ची सरकार, आत्म सेजा इक्क सुहाए तख्त ताज्जया। गुरमुख साचे करे प्यार, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया।

मिल्या मेल सच्ची सरकार, आपे आप संवारे जगत काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गऊ गरीबां देवे वर, धुर दरगाही आपे भाज्जया। धुर दरगाही आया दौड़, जन भगतां होए सहाईआ। चढ़के आया शब्द घोड़, दिस किसे ना आईआ। आपे वेखे मिट्ठे कौड़, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपे आप साचा संग निभाईआ। कलिजुग झूठा ताज, तख्त सुहाया। कलिजुग झूठा राज, राजन राज कमाया। कलिजुग झूठा काज, कुकर्मी काजी काज बण काज कमाया। कलिजुग झूठा हाजी हाज हज्ज कराया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, लाजी लाज रक्खण आया। कलिजुग झूठा शाहो शाह प्रधानयां। कलिजुग झूठा राज झूठ मुहानया। कलिजुग झूठा दर घर साचे एका रूठा, पारब्रह्म ब्रह्म पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हथ्थीं बन्न्हण आया गानया। हथ्थीं बन्न्हे गाना लक्ख चुरासीआ। मिटे नाम निशाना, मदिरा मासीआ। वज्जे तीर निशाना, पंडत काशीआ। झुले शब्द इक्क निशाना, पुरख अबिनाशीआ। करे खेल वाली दो जहाना, सृष्ट सबाई वेख तमाशया। गुरमुख विरले आपे करे पछाना, मानस जन्म करे रहिरास्सया। मनमुख भुल्ले जीव निधाना, दर दर घर घर करन हास्सया। लाड़ी मौत गाए तराना, गावे एका सच्चा गाना, सभ दे वसे आस पास्सया। माण तोड़े सर्ब अभिमाना, करे दासन दास्सया। वेखे खेल श्री भगवाना, गुरमुख विरला जाणे शब्द स्वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रहे सच तख्त बहे, आदि पुरख अपरम्पर करता जगत मीत अबिनाशया। एका रसना नांओ, सृष्ट सबाईआ। दूसर नाही कोए थांउँ, चारों कुन्ट होए दुहाईआ। घर घर अन्तिम उडे काउँ, लाड़ी मौत पाए फाहीआ। आप पकड़ उठाए बांहों, कोई ना देवे किसे ठंडीआं छाईआ। कलिजुग काला मस्तक टिक्का लाए छाही, गुरमुख साचे बलि बलि जाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जिस रसना चाउ, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कांउँ, एका देवे सच्चा नांउँ, जोत निरँजण रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे दर, सृष्ट सबाई बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी वेखण आया, जोत सरूपी जामा धारे। औलीए पीर शेख़ मिटावण आया, अल्ला राणी हाहाकारे। गुरमुख साचे शब्द लपेटण आया, नाम कराए जै जैकारे। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां साढे तिन्न हथ्थ सीआं मनमुख जीआं बेचण आया, नाम कराए जै जैकारे। अन्तिम आपणी वंड वंडाईआ। सतिजुग तेरी साची रक्खण आया नीआ, कलिजुग अन्तिम जड़्ह उखड़ाईआ। गुरमुख साचे अन्तिम सच साचा हीआ, अमृत निधान आत्म एका पिया, प्रभ साचा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा किया हीआ, जीआं जन्तां

भेव ना राईआ। जीव जन्त ना जाणे कोए, माया भरम भुलाया ए। साधां संतां जूठा मोह, आदि अन्त दिस ना आया ए। कर्म दुआरे बैठे रहे रो, मानस जन्म ना किसे लेखे लाया ए। कलिजुग काला दाग़ जूठे झूठे मस्तक टिक्के सके ना धो, मन चैंचलहारा ए। नौ दुआरे दहि दिशा चारों कुन्ट रिहा फिराया ए। गुरमुख साचे पुरख अबिनाशी जोत निरँजण दस्म दुआरे अग्गे हो, जाप जपाए सोहँ सो, सतिजुग साचा सति धरत मात तेरी धर्मी गोद आपे आप बिठाया ए। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त, तेरी आप सुहाए साची रुत्त, सति सतिवादी शब्द अनादी बोध अगाधी साचा मार्ग लाया ए। देवे दात वड करामाती, गुरमुख विरले आत्म लाथी, पंजां चोरां तन मन बाधी, सूखम काया आपणी साधी, सतिगुर साचा पाया ए। दिवस रैण रहे अराधी, मिल्या मेल माधव माधी, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी धारे भेख, सृष्ट सबाई रिहा वेख, लक्ख चुरासी तेरी रेख, आपणी रेखा रिहा छुपाया ए। आपे वेखे वेखण आया, आपणा आप छुपाए। संत सुहेले परखण आया, गुरमुख साचे सोए मात जगाए। लज पति लाजा लाज रक्खण आया, आप संवारे आपणा काजा, प्रगट होए देस माझा, सृष्ट सबाई साजन साजा, गरीब निवाजा दया कमाए। भगत जनां हरि मारे अवाजा, शब्द रखाए सीस ताजा, चिट्टे अस्व साजन साजा, नीली छत्ते पाड़ा लाए। धरत मात रचाए तेरा काजा, अनहद वज्जे साचा वाजा, सोहँ देवे साचा दाजा, धुर दरगाही लै के आए। दूर दुराडा आया भाजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची रिहा बणत बणाए। सतिजुग सोया मात जगाए, भगत जगावण आया। आप आपणी रुत्त सुहाए, गुरमुखां मुख सुहावण आया। मनमुखां अन्तिम अन्त कराए, कोई भेव ना पाए राया। जूठा झूठा माया लूठा साध संत कोई रहण ना पाए, खाली ठूठा हथ्थ फड़ाया। भगत सुहेला जुगां जुगां दा रूठा, आप आपणा मेल मिलाया। आदिन अन्ता आपे तुठ्ठा, लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठा, नेत्र खोल्हे शब्दी बोले पवण झकोले त्रलोआं रिहा वेख वखाया। भाग लगाए काया चोले, रंगे रंग इक्क अमोले, बजर कपाटी पड़दे खोल्हे, आप आपणा अंक वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, दस्म दुआरी दरस दिखाया। दस्म दुआरी खोल्ह दरस दिखांयदा। राग अनादा बोल, भरम चुकांयदा। माधव माधा दिसे अडोल, साचा धाम सुहांयदा। भगत जनां सद वसे कोल, आपणे रंग समांयदा। साचे मन्दिर रिहा मौल, शब्द सुगंधी इक्क वखांयदा। साचा तोलण रिहा तोल, परमानंद विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां कढ्ढे वासना गन्दी, नौ चन्दी चन्द चढ़ांयदा। आत्म कढ्ढे वासना गन्दी, रसना हरि हरि नाउँ। जो जन

गाए बत्ती दन्दी, दरगाह साची देवे थांउँ। धर्म राए ना पाए बन्दी, चित्रगुप्त ना करे न्यांओ। सृष्ट सबाई आत्म अन्धी, जूठे झूठे उडाए काउँ। गुरमुख विरला रस जाणे परमानंदी, प्रभ मेला सहिज सुभाउ। माया राणी झूठी तन्दी, मनमुखां पाए गल क्वाओ। आपे आप सदा बख्शंदी, वेख वखाणे थाँईं थांउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई वेख दर, करे खेल अगम्म अथाहो। अगम्म अगम्म अगम्म अथाहो, अथाह बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई हरि मलाहो, शब्द बेड़ा रिहा बन्न्हाईआ। हरिजन पकड़ बहाए बाहों, साचा नाउँ रिहा जपाईआ। दर घर देवे ठंडी छाउँ। अमृत आत्म सहार प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज धीर रिहा धराईआ। आत्म धीरज सति संतोख, गुर मन्त्र जग माण। अन्तर मोख आत्म ब्रह्म ज्ञान। राह दिसे सोख, शब्द सरूपी ब्रह्म पछान। आप मिटाए तृष्ना भोख, हरि वडा शाहो भूपी तख्त बिराजे हरि सुल्तान। सुफल कराए मात कुक्ख, गुणवन्ता हरि गुण निधान। उलटा वास ना होए गर्भ रुख़, लक्ख चुरासी फंद कटान। मानस देही मिली मानुख, प्रभ पूरा जप भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे जिया दान। जीअ जन्त प्रभ देवणहारा। आपे रहे सदा अडोल, साध संत हरि परखणहारा। शब्द चोह अक्खर रसना बोल, भगत जनां हरि रक्खणहारा। शब्द वस्त अनमोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क कराए साचा वणज वापारा। साचा वणज कराए नाम धन, गुरमुख जगत खज़ीनया। लोकमात ना लाए कोई संन्ह, ना सके कोई छीनया। एका राग सुणाए कन्न, वड दाता सूरा सूर बीनया। जोती नूर चढ़े चन्न, उपजे राग साचा कन्न, सांतक सीतल सीनया। हरिजन कहे धन धन, मिले मेल प्रभ दाने बीनया। नौ खण्ड पृथ्वी खंन खंन, कलि अन्तिम वक्ख वक्ख कीनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत सरूपी वेखे दर रूसा चीनया। रूसा चीना मार ध्यान। ईसा मूसा होए हैरान। काला सूसा तन तन शैतान। शाह अबनूसा बेईमान। कुरान हदीसा विच जहान। बीस इक्कीसा मेट मिटान। राग छत्तीसा होए वैरान। दन्द बतीसा जगत गान। बीस इक्कीसा ना सके कोई पछान, वेद पुराणी आई विचार, शब्द निशानी हरि करतार, ब्रह्म ज्ञानी ना पाए सार, विद्वानी कलि होए ख्वार। गुण ज्ञानी रोवे धाहां मार। चतुर सुजानी डुब्बा विच मँञधार। हरिजन जनहरि एका ओट प्रभ चरन ध्यानी, दो जहानी लावे पार। शब्द सुणाए धुर दी बाणी, धुर दरगाही अन्त सहार। चरन सरन चरन प्रीती कलि कुरबानी, लग्गे सीस तेज़ शब्द कटार। आपे वेखे जेरज खाणी, कवण दीपक होए उज्यार। निशअक्खर वक्खर एका बोले बाणी, पर्हा पसंती कर विचार। शब्द मिले जिस जन साचा हाणी, सो सुहञ्जणी सोभावन्ती नार। अमृत देवे ठंडा पाणी, आत्म सेजा बहे सवाणी, सोलां करे तन शृंगार।

आपे जाणे जाण जाणी, हरि दाता वड शाह सुल्तानी। तख्त बिराजे गुण निधानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, हथ्थ फड़ाए शब्द मधानी। शब्द मधाणा हथ्थ फड़ाया, मति वरोले तन। दोहां हथ्थां गेड़ लगाया, विच चलाया मन। सुरत शब्द मेल मिलाया, प्रभ राग सुणाया कन्न। सोहँ साचा तेल चढ़ाया, मस्तक टिक्का लाया चन्न। आप आपणा मेल मिलाया, भाण्डा भरम प्रभ झूठा भन्न। हउमे चिन्ता रोग गंवाया, हरिजन आत्म गया मन्न। शब्द सरूपी ज्ञान दवाया, जोत सरूपी विच समाया, दूसर किसे दिस ना आए तन। सर्बकला हरि आप अख्वाया, अटल अटलया इक्क धाम सुहाया, किसे दिस ना आया छप्पर छन्न। गुरमुख साचे संग रखाया। शब्द घोड़े तंग कसाया। सोहँ सच्चा मृदंग वजाया। नौ दुआरे पार लँघाया। दसवें आसण हरि हरि लाया। शब्द स्वास रसन चलाया। मात पाताल आकाश अकाशन, गगन गगनंतर हरि रिहा सुहाया। ढोल मृदंगा ताल वजन्तर, साची बणतर रिहा बणाया। राग रागनी कन्न सुणंतर, शब्द बणाए साची बणतर, गावत सुनत सुनत गावत पावत ध्यावत आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेला सहिज सुभावत, पूर्ब लहिणा झोली पाया। लहिणा देणा देवणहार, दो जहानी दाता। गुरमुख साचा सेवणहार, पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता। आप आपणा लेवणहार, चरन प्रीती बन्न्हे नाता। जन्म कर्म धर्म प्रभ रिहा विचार, ना कोई वेखे ज़ाता पाता। शब्द सरूपी कर शृंगार, जोत सरूपी तन आकार, साचा धाम इक्क सुहाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, मेट मिटाए अन्धेरी राता। अकाल मूर्त सभ तों प्यारी ए। दीन दयाल करी चरन भिखारी ए। करे प्रितपाल कलिजुग तेरी अन्तिम वारी ए। अनमुल्लड़ा एह लाल, एहदी खलड़ी काली ए। दीपक जगे मस्तक थाल, सृष्टी दंमड़ी सारी ए। प्रभ चले नाल नाल, माता अम्मड़ी विसारी ए। फ़ल लग्गे काया डाल्ह, रुत्त फ़ल फुली फुलवाड़ी ए। मारे शब्द उछाल, वा मिटे तत्ती हाढ़ी ए। सोहे अमृत ताल, नेड़ आए ना मौत लाड़ी ए। भया प्रभ दयाल, कलि काल रिहा तन साड़ी ए। अनमुल्लड़ा एह लाल, एहदी शब्द सच्ची वाड़ी ए। प्रभ भया कृपाल, लाज रक्खे एहदी दाढ़ी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घोड़े रिहा चाढ़्ही ए। जन भगत तेरी वड्याईआ। गुर चरनी चित लाया, लोक लज्जया भगत तजाया। दर घर साचा हरि हरि पाया, आत्म घर वज्जी वधाईआ। गुर संगत मिले साची सखीआं, साचा मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गरीब निमाणा जगत निताणा बेमुहाणा फड़ बाहों बन्न्हे लाईआ। जिस दा कोई मात ना वाली ए। प्रभ बणदा आप रखवाली ए। फ़ल लगाए काया डाल्ही ए। जगे जोत इक्क अकाली ए। एह धुर दी अवल्लड़ी चाली ए। गुरमुख साचे

जोड़ी जुड़दी, लिखी रेख ना कदे मुड़दी, सृष्ट सबाई जांदी रुड़दी, ना मिलदा कोई पाली ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवण आया एका नाम सच्चा धन सच सच्चा धन माली ए। नाम ख़ज़ाना वंडण आया, हरि वडा शाह सुल्ताना। बेमुखां कलि फंडण आया, फड़ सोहँ तीर कमाना। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां चण्ड प्रचण्डन घर घर रंडन करन आया, लाड़ी मौत बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगत जनां दर देवे वर, ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ पाए वंड जेरज अंड जूठे झूठे भाण्डे भन्नण आया। मंगी नाम इक्क भिख, प्रभ चरन द्वार। साची रेख प्रभ दए लिख, बण बण लेख लिखार। जगत मिटाए तृष्ना तृख, शब्द भरे भण्डार। अन्तिम लाहे माया विख, कर्म धर्म विचार। गुरमुख गुरसिख साचा सिक्ख, सिक्खी सिख्या सर्ब प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म देवे ठण्ढी धार। अमृत पिया जगत जिया मिल्या पिया बीज बीजे बीआ, ना कोई जड़्ह सके उखाड़। नेत्र लोचन तीजा दीआ, आत्म जोती जगया दीआ, आप आपणे जिहा कीआ, भरम भुलेखा दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला करे प्यार, चरन दासी चरन प्यार। तूं तूं कर पुकारदी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, तूं तूं वाजा मारदी। आपणी जोत आत्म धर, मेरी काया औगुण हार दी। शब्द भण्डारा भर, मैं दुहागण नार संसार दी। चरन वणजारा बण कर, मंगी एका सिक्क तेरे दीदार दी। जन्म कर्म पार उतारा कर, गुण अवगुण मन मती ना विचारदी। साचा शब्द साचे घर अधारा कर, रक्खे लाज चरन प्यार दी। साचे घर शब्द जैकारा कर, मिट्टे रैण अन्धेरी धुँदूकार दी। आपणा दीप उज्यारा घर साचे हरि कर, किरपा कर स्वच्छ सरूपी दरस अपार दी। फड़ फड़ खड़ खड़ बहि बहि गई थक्क, अमृत फ़ल ना गया पक्क, दूर दुराडी नौ द्वार आपे पई विचारदी। करे निबेड़ा अन्तिम हक्क, चढ़ां पौड़ी सच्ची सरकार दी। आपणी गोदी लए चक्क, होवे मेहर तेरे सच्चे दरबार दी। शब्द पाईं नकेल नक्क, कुंजी देवीं दस्म दुआर दी। भरम ना रहे कोई शक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दासी होई रासी बन्द खुलासी, पार उतारा चरन प्यारा, इक्क वणजारा दोहरी धारा, आपे डोबे आपे तारदी। तारन आया तारनहार, गुरमुख चरन द्वार। मानस जन्म संवारन आया देवे शब्द उडार। साचा घर इक्क वसावण आया, खोल्हे बन्द किवाड़। अमृत मेघ बरसावण आया, सीतल करे बहत्तर नाड़। आपणा दामन आप फड़ावण आया, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह। धुर दरगाही जामन आपे होए सहाया, जंगल जूह उजाड़ पहाड़। मस्तक टिक्का लाहवण आया, बिधना लिखी रेख, चरन पीती जो जन कमाया, आपे होया पिछे अगाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

आप सजाए धुर दरगाही साचा लाड़। जग करता प्रभ आप, करन करावण जोग। वख करता प्रभ आप, लेखा लिखे धुर संयोग। नाम धरता प्रभ आप, आत्म रसना देवे भोग। घट घट दाता आप, ना होए कदे विजोग। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्तर जोत धर, जन भगतां मेला धुर संजोग। भगत मिलाए मेल, कलि जोती नूर उपाया। शब्द दुआरा वेख, घर नादी नाद वजाया। पंजां चोरां चूर कर, शब्द अगाधी झोली पाईआ। सर्बकला भरपूर हरि, बोध अगाधी नाम रखाया। आसा मनसा पूर दर, दर दरवेशा जो जन आया। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण घट घट प्रवेशा, दिस किसे ना आया। ना दीसे ना दिसण योग, सच महल्ल वसेरा ए। सृष्ट सबाई रसना रस रही भोग, आत्म रस किसे ना पाया ए। हउमे तृष्ना लग्गा रोग, नैण मुँधारा साँवल कृष्ना दिस किसे ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया ए। रंग रतड़ा लाल, प्रभ साचा भेख वटाउँदा ए। दो जहानी जगत जलाल, प्रभ साचा संग निभाउँदा ए। संत सुहेले भाल, प्रभ अमृत जाम प्याउँदा ए। दीपक जोती धर मस्तक थाल, प्रभ अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। सर्ब जीआं दर कंगाल, प्रभ तन मन्दिर अलख जगाउँदा ए। पूर्ब कर्मां कर विचार, प्रभ नाम भिच्छया पाउँदा ए। मानस देही जन्म संवार, प्रभ हँस आप बणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखी भेख वखाउँदा ए। भेखी भेख अवल्लड़ा, भेव किसे ना पाया। आपे वसे इक्क इकल्लड़ा, जोती नूर करे रुशनाया। साचा धाम सच दुआरा पुरख अबिनाशी एका मल्लड़ा, सच सिँघासण आसण लाया। त्रैगुण माया कोई ना दिसे पल्लड़ा, असुत्ते प्रकाश कराया। शब्द सुनेहड़ा एका एक घल्लड़ा, त्रै लोआं धार बंधाया। आप फड़ाए आपणा पल्लड़ा, जोती देवे जगत सबाया। दर दुआरे अग्गे खलड़ा, दिस किसे ना आया। पंचां चोरां कीता हल्लड़ा, मनमुखां सार ना पाया। आपे सुट्टे डूंघी डल्लड़ा, अन्ध अन्धेर रखाया। गुरमुख विरले संत जन संत सुहेले मीत हरि दर दुआरा एका मलड़ा, पुरख अबिनाशी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलि भेखी भेख वटाया। कलिजुग धारे भेख, जोत निरंकारया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, प्रभ आप दिस किसे ना आ रिहा। नौ दुआरे लिखी जगत रेख, कलिजुग साचा कर्म कमा रिहा। गुरमुख साचे आत्म बुध रहे बिबेक, चरन प्रीती इक्क रखा रिहा। शब्द रखाए साची टेक, आत्म अतीती हरि हिरदे विच वसा रिहा। जगत माया ना लाए सेक, काया सीतल सीती अमृत धार मुख चुआ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, भेख पखण्डा चारों कुन्ट दिसा रिहा। कलिजुग भेख पखण्ड, घर घर वस्सया। कलिजुग जीव नार दुहागण रंड, प्रभ मेला किसे ना दस्सया। प्रभ अबिनाशी वेख वखाए खोज

खुजाए विच ब्रह्मण्ड, पुरीआं लोआं फिरे नस्सया। खाणी वेखे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज बहि बहि हस्सया। आपे करे आपणी वंड, सोहँ तीर निराला कस्सया। सोहँ फड़े चण्ड प्रचण्ड, मेट मिटाए कलिजुग रैण अन्धेरी मस्सया। सृष्ट सबाई खण्ड खण्ड, माया नागणी सभ जग डस्सया। मनमुख जीवां देवे दंड, जन भगतां हिरदे अन्दर वस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, करे जोत प्रकाश कोटन कोट रवि सस्सया। रवि ससि भान तेज, जगत जवाया। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, साची करनी किरत कमाया। शब्द सिँघासण बैठा साची सेज, साचा धाम हरि सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे पृथ्वी आकाश, आकाश अकाशां विच समाया। पृथ्वी आकाश अकाश अकाशा। पारब्रह्म प्रभ पुरख अबिनाशा। ना मरे ना पए जम्म, आपे जाणे आपणी रासा। जुगां जुगन्तर करे कम्म, वेखण आए जगत तमाशा। जीव गंवारी आत्म हँकारी जूठे झूठे भाण्डे देवे भन्न, किसे हथ्थ ना दिसे माया कासा। जन भगतां देवे नाम धन, चरन प्रीती धुर भरवासा। एका राग सुणाए कन्न, रती ना उब्बल मासा। दो जहानी बेड़ा जाए बन्न, हरि हरि साचा शाहो शाबासा। धर्म राए ना देवे डन्न, चित्रगुप्त होए दासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, किसे दिस ना आए, आपे जाणे जाण पछाणे जन हरि हरि हरिभगत करे जन्म रहिरासा। हरिजन हरि घट वेख, घट घट मौलया। नेत्र लोचन साचे पेख, उलटी नभी नाभ कवलया। आपे लेखा लिखे रेख, देवे माण उप्पर धवलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, किसे दिस ना आए सुन्दर साँवलया। साँवल सुन्दर मीत मुरारा, नैण मूंदन सद रहिंदा ए। इक्क कराए वणज वापारा, साचे तख्त बहिंदा ए। भगत जनां हरि कर्म विचारा, लहिणा देणा दहिंदा ए। धर्म कराए शब्द जैकारा, कूड़ कुड़यारा ढहिंदा ए। पारब्रह्म ब्रह्म खेल अपारा, सच सुनेहड़ा देंदा ए। जगे जोत अगम्म अपारा, सृष्ट सबाई वज्जे वधाई पावण आया नेंदा ए। करे कराए आपणी कारा, नौ खण्ड पृथ्वी आप भवाए गेंदा ए। मारे डण्डा शब्द करारा ए। वेख वखाणे सागर सिन्धा, उच्चे पर्बत ढाहे किनारा ए। ना कुछ खाए ना कुछ पींदा, सृष्ट सबाई देवणहारा ए। जोत अधारी आपे जींदा, अट्ठे पहर रहे उज्यारा ए। लक्ख चुरासी बीज बींदा, ब्रह्मा लाए सच फुलवाड़ा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वेखण आया इक्क अखाड़ा ए। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे अखाड़ा, प्रभ साची बणत बणाउँदा ए। वक्त सुहाए सतारां हाढ़ा, जीव जन्त साध संत सर्ब कुरलाउँदा ए। जगे जोत बहत्तर नाड़ा, ना कोई मात बुझाउँदा ए। काल चबाए आपणी दाढ़ा, लाड़ी मौत नाल रलाउँदा ए। धर्म राए दा भरे वाड़ा, राजा जनक खाली कराउँदा ए। चारों कुन्ट फिरे अगम्मी

धाड़ा, जीव जन्त सभ कढ्ढे हाढ़ा, ना पल्लू कोई फड़ाउँदा ए। लुट्टया जाए माल धन्न दिन दिहाड़ा, अग्गे हो ना कोई छुडाउँदा ए गुरमुख साचा साचा लाड़ा, प्रभ शब्द घोड़े आप चढ़ाउँदा ए। आपे होए पिच्छे अगाड़ा, दिवस रैण तरस कमाउँदा ए। बजर कपाटी लाए पाड़ा, औखी घाटी आप चढ़ाउँदा ए। शब्द वखाए साची हाटी, चौदां हट्टां फोल वखाउँदा ए। दुरमति मैल रिहा काटी, जो दर आए सीस झुकाउँदा ए। जोत जगाए मस्तक लिलाटी, सति प्रकाश कराउँदा ए। अमृत आत्म देवे काया बाटी, दस्म दुआरी ताल सुहाउँदा ए। हरिजन साचा निझर रस रिहा चाटी, निजानंद समाउँदा ए। दूसर ना कोई तीर्थ ताटी, अट्ठ सट्ठ वेख वखाउँदा ए। अमृत आत्म काया माटी, प्रभ साचा जाम प्याउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख दर, आप आपणे रंग रंगाउँदा ए। रंग वटाए जगत प्रभ, वेखे सर्ब लोकाई। संग निभाए भगत प्रभ, होए मात रुशनाई। आत्म देवे शक्त प्रभ, सोहँ साच जाप जपाई। लेखे लाए बूंद रक्त प्रभ, हड मास नाड़ी दया कमाई। होए सहाई वेखे वक्त प्रभ, कलिजुग रैण अन्धेरी छाँईं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, शब्द सुणाए राग कन्ना, देवण आया सच सच्ची वधाई। मिले वधाई सच घर, हरि प्रभ साचा पाया। होए जुदाई नौ दर, तृष्ना भुक्ख ग्वाया। अमृत नुहाए सच सर, भरमा मैल गंवाया। पंजां चोरां चुक्के डर, प्रभ शब्द ताज सीस पहनाया। करनी किरत धरनी धिरत जन रिहा भर, सच सीरत मुख चुआया। लक्ख चुरासी पीड़े पीड़त, धर्म राए गल फाँसी पाया। ना कोई जाणे हस्त कीड़त, जोत निरँजण जोत जगाया। भगत जनां हरि बन्न्हे बीड़त, वरन गोत ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, जगत विचोला बण के आया। शब्द विचोला जगत कर, लेखा धुर दरगाही दा। सोहँ बोला मात धर, सोहँ साचा मात वड्याई दा। कलिजुग तोला आप हरि, लेखा आपणे हथ्थ रखाई दा। काया चोला वेख सभ, भोले भाउ गोबिन्द मिलाई दा। नाम झूला दए सभ, पार किनारा आप कराई दा। प्रगट जोत जोत झब्ब, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाई दा। उलटी करे कँवल नभ, अमृत आत्म मुख चुआई दा। हरि संत सुहेले लए लभ्भ, तन मन्दिर खोज खुजाई दा। धन्न माल माल धन्न घर साचे देवे दब्ब, कुंजी आपणे हथ्थ रखांयदा। वड दाता सूरा सरबग, दयावान दयानिध आप अख्वांयदा। मनमुख पकड़ पछाड़े शाहरग, रामा रावण जिउँ खपांयदा। जूठा झूठा तोड़े तग, कृष्ना कंसा आप मिटांयदा। गुरमुख विरला चरन प्रभ जाए लग्ग, पाए दरस रघुपत रघुराई दा। जगत बुझाए तृष्ना अग्ग, हरि हरि रसन साचा गाई दा। शब्द ताल तन जाए वज्ज, मुन सुन आप तुड़ाई दा। आपदा पड़दा लए कज्ज, शब्द सुरती हज्ज कराई दा। आपे रक्खे

घर साचे लज्ज, नौ दुआरे बन्द रखाई दा। शब्द सिँघासण चढ़ना भज्ज, गुरमुख साचे राह वखाई दा। लोक लज्जया देणी तज, पति पतिवन्ता साचा कन्ता पुरख अबिनाशी साचा माही फिर पाई दा। सच दुआरे बहिणा सज, लेखा चुक्के मक्का काअबा हाजन हज्ज, अंज़ील कुराना वेद पुराणां खाणी बाणी राग अनादा बोध अगाधा दिवस रैण प्रभ मन्दिर साचे गाई दा। जगत तृष्ना देवे तज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, इक्क वखाए साचा घर, आत्म सेजा शब्द शृंगार। फूलन बरखा प्रेम प्यार, अमृत धार ठण्ढी ठार। पवण उनन्जा छत्र झुलार। जोत निरँजण इक्क आकार, मिले मेल कन्त सुहागी नार। रैण सबाई वज्जदी रहे वधाई, साचा मंगल गाई दा। अट्ठे पहर ना होए जुदाई, प्रभ पूरे करे मात कुड़माई, जोती जोत मिलाई दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख दर, साचा संग निभाई दा। साचा संग निभावण आया, हथ्थीं बन्न्हे गाना। नाम रंग चढ़ावण आया, सोहँ बणे निशाना। वड दाता सूरा सरबग अख्वावण आया, वेख वखाया राजा राणा। शब्द घोड़े कस तंग चारों कुन्ट दुड़ावण आया, नाम वजाए सच मृदंग। दहि दिशा आप सुणावण आया, जोती जोत सरूप हरि, गढ़्ह हँकारी तोड़न आया, गुरमुख विछड़े जुगो जुग जोड़ी जुड़ावण आया, सच दुआरा जिस जन ल्या मंग। मांगण को एका भगवान, देवे सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई जिया दान, भेव ना जाणे राईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा विच जहान, भेव ना पाए राईआ। पढ़ पढ़ थक्के चारे वेदा, चारे मुख ब्रह्मा गाईआ। वेद व्यासा लिखे क्तेबा, पराण अठारां रिहा समझाईआ। कथनी कथा कर कर थक्की जिह्वा, भगवन्त अन्त संत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, जुगा जुगन्तर खेल रचाईआ। जुगा जुगन्तर खेल साची कारा, जुग जुग करदा आईआ। लोकमात लए अवतारा, भेव किसे ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल अपारा, बाई वारां जोत जगाईआ। बोध अगाधा आप करतारा, कलिजुग रचन रचाईआ। अन्तिम वेखे धुँदूकारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। संग मुहम्मद चार यारां, मिल्या वर अपर अपारा, अल्ला राणी वेल वधाईआ। मूसा ईसा कर त्यारा, दन्द बतीसा करे विचारा, सच हदीसा ना कदे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लए मात अवतारा। निहकलंक नरायण नर, लए मात अवतार चौबीसा। रसना किसे ना सके कहण दर, ना कोई गाए दन्द बतीसा। जेरज खाणी आत्म सतया गई हर, लेखा चुक्के राग छत्तीसा। चारों कुन्ट आउँणा डर, अल्ला राणी विच उनीसा। पए स्यापा घर घर, सम्मत अठारां खाली खीसा। माई बापा ना मिले वर, करे कराए बीस इक्कीसा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका छत्र झुलाए जगत पित जगदीस आपणे सीसा। जगत पित जगदीस, छत्र झुलावणा। लेखा चुक्के बीस इक्कीस, आप आपणा रंग वखावणा। कवण करे प्रभ तेरी रीस, भेव किसे ना पावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे बन्द दर, दे मति शब्द तत्त जगत भगत भगत जगत आप समझावणा। हरिसंगत हरि रंग माणया। हरि दुआरे होई मंगत, आपणा आप पछाणया। कटे जगत दुआरे भुक्ख नंगत, देवे माण निमाणया। दर दुआरे साची पंगत, साचा देवे नाम खाणया। मेट मिटाए रोग हँगत, मारे सोहँ तीर सच्चा बाणया। मान देही ना होए भंगत, आप चुकाए झूठी काणया। इक्क चढ़ाए नाम रंगत, ना कोई सके जीव पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे इक्क वर, धुर दरगाही गुणवन्ता गुण निधानया। नाम धन्न वर लै के जाणा, प्रभ साचा दया कमांयदा। दो जहानी बहि के खाणा, आवण जावण गेड़ कटांयदा। गुर संगत साची बहि के जाणा, रंगण रंग मजीठ चढ़ांयदा। धन्न धन्न धन्न गुरदेव रसना लाई शब्द सेव, हरि हरि रसना कहि के जाणा, जोत निरँजण अलख अभेव, वड दाता देवी देव, देवा देव आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, गुरमुख साचे विदा करांयदा। दीर्घ रोग जगत है, आत्म तृष्ना अग्ग। धर्म संजोग गुरू भगत है, हरिजन जाए लग्ग। लेखे लाए बूंद रक्त है, हँस बणाए कग। आत्म जोती देवे शक्त है, दरस दिखाए उप्पर शाहरग। जोती जोत सरूप हरि, आपे आप वड दाता सूरा सरबग। जगत विकारा रसना भोग है, मन तन हरया जित। गुरद्वार सदा विजोग है, पंच खेले नित नवित्त। गुरमुख विरले धुर संजोग है, प्रभ साचा मिल्या मित्त। देवे दरस अमोघ है, ना कोई जाणे वार थित्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे तारे कर कर हित्त। जगत विकारी अन्ध है, अन्ध अन्धेर अज्ञान। पापां आत्म गन्द है, जूठ झूठ निशान। माया मती धन है, शब्द भुल्लया गुण निधान। जगत जंजाला हथ्थकड़ी कीता बन्द है, तुटयां माण ताण। रसन विकारा मास गन्द है, मनमुख मैले खाण। शब्द स्वास वरोले गुरमुख बत्ती दन्द है, आप जणाए जाणी जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे ब्रह्म ज्ञान। जगत विकारा तत्त है, तत्त दुआरे नीत। गुर की राह सति है, करे कराए चरन प्रीत। चरन प्रीती साचा नत्त है, ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत। आत्म धीरज सति संतोखी यति है, सदा सद राखो चीत। वेले अन्तिम रक्खे पति है, मानस देही जाणा जीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क गाए सुहागी गीत। जगत विकारा कर्म, जन कमांयदा। शब्द जैकारा धन्न, गुरमुख दुआरा मात वखांयदा। चार वरन दुआरा इक्क मिटाए भरम, पुरख अबिनाशी आप मिटांयदा। लक्ख

चुरासी एका ब्रह्म, ब्रह्म रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगांयदा। हरि साजन सुखवन्त है, जीव जन्त अधार। दर राज राजन भगत है, पारब्रह्म पुरख अपार। हरिजन साचा संत है, सोहे गुर गोबिन्द गुर चरन द्वार। अन्तिम वेला जीव जन्त है, मस्तक धूढ़ ख़ाक मिले जगत प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे देवणहार दातार। चरनोदक चरन धूढ़ हरि जन अमृत पी। अमृत आत्म साचा सर, सदा सदा ठण्ढा थी। इक्क वसाए आपणा घर, लोकमात रखाए नींह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आत्म बीज साचा बी। आत्म बीज बोए, शब्द भगवानया। तन मन हरया होए, उपजे ब्रह्म ज्ञानया। खेल खेल साची सोए, भुल्ले जगत निशानया। अवर ना दीसे हरि बिन कोए, गोबिन्द गुर गोबिन्द एका धाम रखानया। नूर उजाला आत्म होए, अज्ञान अन्धेरा दूर करानया। करनी किरत करे जो होए, ना जाणे जीव निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस कर तरस मेहरवानया। मेहरवान मेहरवान गुर मीत। दयावान दयावान जगत प्रीत। सदा सदा सदा अटल, ऊँचां नीचां ठांढा सीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आत्म देवे अमृत पतित पुनीत।

पहली माघ २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर नवित्त हरिभगत द्वार जेठूवाल

पुरख अगम्म अपार अपर अपारया। आपे आप खसम खसम नर निरंकारया। जोती नारी पिरम प्यारी पावे आपे सारया। तन शृंगारी फूलनहारी खेल घर बाहरी, भेव कोई ना पा रिहा। दोहां मेल दर दरबारी, सति संतोखी सच विहारी, दूसर ना कोई संग रखा रिहा। साची सेजा अपर अपारी, पुरख अगम्मा साचा कन्त जोत निरँजण साची नारी, एका धाम सुहा रिहा। ब्रह्म पार हरि करतार निरविकार आप आपणा आप उपा ल्या। जोती कन्ती कन्त बेअन्ती, एका धाम सुहंती, एका रंग रंगा रिहा। अंक अंक अंक पुरख पुरख पुरख जोती जोती नारी सुहाया द्वार बंक, ना कोई जाणे ब्रह्म विचारी। आप आपणी खेल करे अंक, हरि नर नरायण निरँजण निज़ घर पसर पसारी। जोती जोत सरूप हरि, सति पुरख निरँजण भेव ना राया, आपे जाणे आपणी धारी। जोती पुरखा मेल मिलाया। पुरखा जोती अंक सुहाया। अंका जोती तन कमाया। पुरख अबिनाशी दया कर, साचा सुत इक्क उपजाया। अगाध बोध बोध अगाधा नाउँ रखाया। जोती माता ख़ुशी मनाई। सुत सुत साचा शब्द गोद उठाई। साचा शब्द प्रगट होया, मिली मात वधाई। आदि पुरख निरँजण स्वामी आपणी रचना आप रचाई। शब्द पूत होया बलवान। लोआं पुरीआं इक्क ध्यान। कोई ना दीसे किसे निशान। कोई ना दीसे खाणी बाणी,

कोई ना दीसे ज़िमी असमान। कोई ना दीसे राजा राणा, कोई ना दीसे शाह सुल्तान। कोई ना दीसे जीव जहानी, कोई ना दीसे पीण खाण। एका एक पुरख पुरखोतम चरन दासी जोती नार। साचा शब्द साचा सुत दर दिवस रैण करे प्यार। आप आपणी रचन रचाई, शब्द सुत करे निमस्कार। माता जोती देत अधार, पित पुरखोतम प्रभ पावे सार। एका देवे बाल अधार। जोती जोत सरूप हरि, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी पाए वंड, आपे रक्खे तेरा अधार। साचा सुत सीस निवाए। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाए। माता जोती ख़ुशी मनाए। साची रुत्त मस्तक टिक्का साचा लाए। जोती पुरखा एका कर्मा एका धर्मा एका सुत एका ब्रह्मा ब्रह्मण्ड विच समाए। शब्द सुत करी विचार। एका मंगां साची मंग, प्रभ अबिनाशी देवे तार। ना कोई दीसे दूजा संगा, दो जहानां मीत मुरार। जोती पुरखा अंगा संगा, एका बख्शे चरन प्यार। पुरख अगम्मा सुण पुकार, शब्द सच्ची जणाई। साचे सुत कर अकार, प्रभ साचा रिहा तकाई। त्रैगुण माया कर त्यार, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाई। सुत शब्द करे वापार, नौ निध बणत बणाई। जोती जामा करे निमस्कार, मात शक्ती वज्जे वधाई। त्रैगुण माया सच्चा तत्त विचार, चरन धूढ़ दए मस्तक लाई। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आपणी बणत रिहा बणाई। शब्द सुत भया वैराग। त्रैगुण माया कवण लगाए जाग। दूसर कोए दिस ना आया, कवण पकड़े मेरी वाग। जोती पुरखा सुत ना जाया, कोई ना दूसर दीसे राग। जोती माता देवे मति। त्रैगुण माया प्रभ चरनी नत्त। प्रभ चरन धूढ़ जोती रत। जोती रत उपजे साचा सुत। साचा सुत मेरे अन्दरे तत्त। पिता पूत पुरखा एका एक यति। पुरखा जोती जोती पुरखा एका बद्धा सच्चा नत। माता सिख्या सच दिलाई। साचे सुत सेव कमाई। पुरख अगम्मा चरन धूढ़ मस्तक लाई। मस्तक धूढ़ साची शाही माता जोती दए लगाई। माता जोती ख़ुशी मनाई। साचा सुत लए उपजाई। साचा सुत पारब्रह्म अचुत आपे रिहा बणाई। ना कोई जाणे अदभुत, कँवल नाभी बाहर कराई। आप सुहाए आपणी रुत्त, ब्रह्मा पुत्त जोती जाई। जोती पुरखा आदि आदि आदी आदि रिहा बणत बणाई। त्रैगुण माया कर्म कमाया। ब्रह्मा सुत जोती जाया। शब्द पुत्त ख़ुशी मनाया। पारब्रह्म अचुत्त दे मति रिहा समझाया। साचा मेला एका घर, साचे शब्द सुणाया। आप खुल्हाया आपणी हथ्थीं दर साचे मन्दिर आप बहाया। ब्रह्मा भेव ना पावे सार, कवण बिध प्रभ रिहा कराया। शब्द सुत गया अन्दर वड़, भाईआ भाईआ मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी वेखे खड़, साची रचना रिहा रचाया। जोती पुरखा कन्ता नारी, सुत असुत वेख विचारी, शब्द प्रकाश रिहा कराया। शब्द सुत प्रभ दए जणाए। हरि शब्द लोआं पुरीआं दए मिटाए। ब्रह्मा वेखे खुल्हा वेहड़ा, चारे मुख अट्ठे नेत्र दूसर कोई दीसे नाहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे हिसे

रिहा पाए। शब्द सुत रसना गा उचारे। चारे वेद ब्रह्मा उपजाए, चारे जुगा रखाए। सतिजुग त्रेता द्वापर जाए। कलिजुग अन्तिम नेड़े आए। प्रभ अबिनाशी जामा पाए। जगत झेड़े रिहा मिटाए। नगर खेड़े रिहा ढाहे। भगत बेड़े बन्न वखाए। सृष्ट सबाई उलटे गेड़े कलिजुग लठ रिहा गिढ़ाए। राज राजानां लए फड़, शाह सुल्तानां भट्ठ कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम नठ्ठ नठ्ठ, घट घट अन्दर वेख वखाए। वेखे चार दिवारी, चारे जुग आपा किल्हा बणाया ए। जूठी झूठी चार यारी, काली रैण अन्ध अंध्यारी, सच सुच्च नज़र ना आया ए। माया राणी दए बहारी, सृष्ट सबाई वहिंदी धारी, कोई ना जाणे नर अवतारी, प्रभ साचे भेव ना पाया ए। वेले अन्तिम होए ख्वारी, ना कोई दिसे शाह सवारी, हाहाकार जगत कराया ए। भगत जनां प्रभ पाए सारी, दया कमाए वारो वारी, जोत निरँजण कर उज्यारी, शब्द सरूपी रिहा जगाया ए। संत सुहेला मीत मुरारी, कलिजुग मेला अन्तिम वारी, गुर चेला आप अख्वाया ए। उव्चे मन्दिर ढाहे अटारी, ना कोई दीसे बंक द्वारी, महल्ल अटारी नज़र ना आया ए। जीव जहाना होए विभचारी, नार दुहागण कन्त विसारी, साध संत जूए बाजी हारी, साची दाद किसे हथ्थ ना आया ए। जगे जोत अगम्म अपारी, जगत मुदारी कलिजुग तेरी काली धारी, काला दाग़ किसे ना लाहया ए। नर नरायण खेल अपार, लहिणा देणा विच संसार, भाणा सहिणा गुर चरन द्वार, साचा हुक्म सुणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे जुग चार दिवारी आपे ढाहया ए। चार जुग प्रभ चाकरी, जुग जुग करदा आया। कलिजुग धारे भेख रेख वेख कर्म धर्म बिरद आपणा रक्खदा आया। सृष्ट सबाई वेख वेख, मानस देही भगत जनां दे मति समझावण आया। अपणी किरपा आपे करदा, जीव जन्त सर्ब दोषी धरदा, बैठा रहे सद ख़ामोशी, सृष्ट सबाई बुलावण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुनेहड़ा साचा गुर धुर दरगाही लै के आया। धुर फ़रमाणा प्रभ साचा मात ल्याया ए। आप मिटाए राजा राणा, पड़दा उहला रहण ना पाया ए। पकड़ उठाए चतुर सुजाना, साधां संतां रिहा सुणाया ए। प्रगट जोत वाली दो जहानां, ब्रह्म रिहा मिलाया ए। मारे तीर इक्क निशाना, शिव शंकर सीस झुकाया ए। जोती जगे हरि बलवाना, सुरपति राजे इन्द तख्त तजाया ए। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, हर घट में रिहा समाया ए। आपे जाणे आपणा भाणा, भाणे अन्दर लोक सबाया ए। आपे जाणे पीणा खाणा, खाणा पीणा आप बणाया ए। आपे जाणे मरना जीणा, जीणा मरना रचन रचाया ए। आपे जाणे लोकां तीनां, तीनां लोका आप अपनाया ए। आपे जाणे राम रुमीका, अवणा गवणा भेव ना राया ए। आपे जाणे पातालां भूमिका, भूमी भरता आप अख्वाया ए। आप जाणे जोती नूर नूरका, नूरी नूर उपाया

ए। आपे जाणे शब्द तूर तूरका, शब्द अधारी आप अख्वाया ए। आपे होए आसा मनसा पूरना, दयावान सुखदाया ए। आपे आप प्रभ कला भरपूरका, भरमा भरम मिटाया ए। आपे आप नेड़े दूरका दूरों नेड़े नेड़ आया ए। आपे होए जोधा सूरका, सूरबीर आप अख्वाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुनेहड़ा धुर दरगाही अन्तिम मात लै के आया ए। शब्द सुनेहड़ा लै के आया, देवे राज राजाना नूं। धुर दरगाही कहि के आया, मेटां जगत निशानां नूं। सोलां कलां कलि लै के आया, चार भुजां बली बलवाना नूं। साचे तख्त सिँघासण बहि के आया, आपे जाणे आपणे कामा नूं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जाणे आपणी शानां नूं। राज राजानां दए जगाए, प्रभ फेरा मात पाया ए। शाह सुल्तानां दए उठाए, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया ए। पहली चेत्र ख़ुशी मनाए, संगरूरीं चरन छुहाउँणा ए। दूजी चेत्र धर्म कमाए, शाह पटियाल हिलाउँणा ए। तीजी चेत्र जोत जगाए, फरीदकोट हिलाउँणा ए। चौथी चेत्र खेल रचाए, सिँघ ईश्र फड़ जगाउँणा ए। पंचम चेत्र भरम मिटाए, सिँघ रणधीर भरम मिटाउँणा ए। छेवें चेत्र कर्म कमाए, सिँघ मेहर प्रभ काया खेत्र फोल फुलाउँणा ए। सत्तवें चेत्र सति पुरख निरँजण, कपूरथला वक्त सुहाउँणा ए। अठवेेंं चेत्र वेखे नेत्र, तट्ट ब्यासा मेट मिटाउँणा ए। नावें चेत्र लाए चित, सिँघ तेजा लाभ उठाना ए। सैद पुरे दी लाहे विस्स, प्रभ साचे कर्म कमाणा ए। दसवें चेत्र दहि दिश धार, दास हरनाम तेरी पावे सार, सिँघ हरनाम आप हिलाणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचाणा ए। पहली अस्सू आस रखाउँणी, सिँघ प्रताप सुरत जगाउँणी। दूजी अस्सू शब्द जगाउँणी, सिँघ कृपाल ख़ुशी मनाउँणी। तीजी अस्सू दरस अपार, चरन छुहाए दिल्ली दरबार। आप आपणी जाणे सार। पंचम सिक्ख करे प्यार। छेवां लेखणी लिखणहार। सत्तवां रक्खे सांझा यार। दूसर ना कोई मीत मुरार। ना कोई सका सुहेला नारी नार। सर्ब जीआं प्रभ आपे दाता, देवणहार सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा धार। दयावान दयावान दयावान सर्ब सुखदाईआ। भगवान भगवान भगवान हरि अख्वाईआ। जिया दान जिया दान जिया दान सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रीती आपणे हथ्थ रखाईआ। सर्बकला समरथ हरि रघुबंस्सया। आप बणाए साचा बंसा, विष्नूं वंस जगत सरबंसा, दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंसा, भगत अधारे विच सहँसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल गुणवन्त गुणवन्तया। असू तिन्न धर्म द्वार, प्रभ साचा दया कमाए। शब्द सीस जगदीस प्रभ कर त्यार, वाली हिन्द फड़ाए। सोहँ ताज नौ खण्ड पृथ्वी राज सच निशान रखाए। कर्म अवाज़ रक्खे लाज, सति सतवन्त कराए। प्रगट जोती देस माझ, सृष्ट

सबाई संवारे राज, सृष्ट सबाई डोरी आपणे हथ्थ रखाए। भारत खण्ड तेरी रक्खे लाज, निहकलंक जोत जगाए। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग हरिभगत दे मति आप समझाए। सोहँ ताज हरि बणाउँणा। अक्खर वक्खर चार, साचा काज आप कराउँणा। जाए दिल्ली दरबार, जगत सांझ इक्क वखाउँणा। चार वरन इक्क प्यार, जोती जोत सरूप हरि, साचा राज इक्क कराउँणा। ऊँचां नीचां भेव निवार, वरन गोत जाति पाती भरम मिटाणा। इक्क कराउँणा जै जैकार, धुर दरगाही धुर फ़रमाणा। करे कराए ख़बरदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल नर निरँकार। दूसर वस्त इक्क अमोल, पुरख अबिनाशी रक्खे कोल। सोहँ शब्द सदा अडोल। दो जहानी रिहा पड़दे खोल्ह। भगत सुहेले दस्से बोल। इक्क इकेले पड़दे खोल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे तोले पूरे तोल, हरि निशाना हरि बणाउँणा। सोहँ उप्पर लेख लिखाउँणा। काली धार नाल जुड़ाउँणा। चिट्टा अक्खर आपे पाउँणा। कर कर वक्खर, लोकमाती विच रखाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वखाउँणा। किरपा करे तीजी वार। जोत सरूपी अपर अपार। चिट्टा जोड़ा हरि दातार। ना मिट्ठा ना दिसे कौड़ा, सर्ब जीआं दा सांझा यार। धुर दरगाही एका पौड़ा, ऊँचां नीचां दए निवार। धुर दरगाही आए दौड़ा, वेखे खेल अपर अपार। प्रगट होए ब्राह्मण गौड़ा, निहकलंका नर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस इक्कीसा हरि जगदीसा चरन छुहाए दया कमाए, जोत सरूपी जामा धार। चौथा रंग रंग कराए। शब्द मृदंग इक्क वजाए गऊ गरीब निमाणया भुक्ख नंग कट्ट वखाए। आप जणाए शाह सुल्तानां, राजे राणया सृष्ट सबाई संग रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द घोड़े तंग कसाए। शब्द घोड़ा कर त्यार। सोहँ डण्डा फड़े हथ्थ सरकार। नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंडां, खिच्ची जाए वारो वार। वेख वखाए जेरज अंडा, कोई ना करे मात उधार। मेट मिटाए भेख पखण्डा, वरनां बरनां वसे बाहर। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, वाली हिन्द करे ख़बरदार। इक्क वखाए साची वंडा, शब्द डण्डा दिल्ली दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे घर चार दिवार। पंचम पंचां लेख लिखाउँणा। शब्द कमान इक्क वखाउँणा। जीव जहानी भेव ना पाउँणा। राज राजानां मुख छुपाउँणा। शाह सुल्तानां दु:ख उठाउँणा। आप आपणी जोत धर, उज्जल मुख जगत कराउँणा। भगत जनां हरि देवणहार, देवे मात वड्याईआ। एह बणाए शब्द शृंगार, साचा लेख रिहा लिखाईआ। त्रै कुन्ट वेखे वेख विचार, चौथी नाभ आप रखाईआ। उप्पर रखे सोहँ धार, अचरज बणत बणाईआ। आपे वसे अद्धविचकार, विष्नूं रूप वटाईआ। भगवन जोती नर निरँकार, जोत सरूप आप अख्वाईआ। वरन गोती वसे बाहर, साचा लेखा रिहा लिखाईआ।

कंचन अक्खर कर त्यार, पुरख अबिनाशी पहली वार दिल्ली दरबार भेंट चढ़ाईआ। प्रगट होवे नर निरँकार, बीस इक्कीसा पावे सार हरि रघुराईआ। छत्र झुलाए अपर अपार, माणक मोती जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख सोहे चरन द्वार, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। राउ रंक ना कोई विचार, राजा राणा कोई दिस ना आईआ। जोत निरँजण इक्क अकार, सर्ब निमाणा जीव अख्वाईआ। तन पहनाए शब्द कटार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज रीत मात चलाईआ। देवे वस्त घर साचे दात, रखणी मात संभाल। बीस इक्कीसा पुच्छे वात, सृष्ट सबाई खाए काल। प्रगट होए कमलापात, तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी चाल। जगत कराए काज देस माज्झया। जन भगत लगाए अवाज़, सोहँ साजन साज्जया। लोकमात रखाए लाज, प्रगट होए सीस शब्द रखाए साचा ताज्जया। वेले अन्तिम रक्खे लाज, सृष्ट सबाई पए भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द सच्चा दाज दाज्जया। काज रचाया जगत प्रभ, सोहँ तेल चढ़ाउँदा ए। राज राजानां लाहे ताज, प्रभ धर्म राए जेल वखाउँदा ए। कोई ना रक्खे किसे लाज, कलिजुग काली रेख वखाउँदा ए। आप भुलाए कर वल छल, अछल अछलीआ आप अख्वाउँदा ए। वेख वखाए जल थल, जलां थलां विच समाउँदा ए। फल ना दिसे किसे डाल्ह, काया सिंमल नज़री आउँदा ए। गुरमुख विरला सोहे साचे धाम, प्रभ अबिनाशी रसना गाउँदा ए। साचा राग सुणे कान, भाण्डा भरम भन्नाउँदा ए। अन्तिम लेखा चुक्के जन, साचा धन प्रभ झोली पाउँदा ए। आपणा बेड़ा लए बन्न, मानस देही लेखे लाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरा रच्चया काज, जूठा झूठा लक्ख चुरासी अन्त मिटाउँदा ए। लक्ख चुरासी चुक्कणा भार, वेला अन्तिम आया ए। नाता तुट्टे मीत मुरार, ना कोई दीसे सांझा यार, चारों कुन्ट दिसे पासा हार, लहिणा देणा ना कोए रिहा चुकाया ए। मात पित ना कोए सहार, सगला साथ प्रभ तजाया ए। अन्तिम रोणा धाहां मार, पुरख अबिनाशी दिस ना आया ए। गुरमुखां करे हरि प्यार, शब्द गोदी आप उठाया ए। सोलां करे तन शृंगार, आप आपणा रंग रंगाया ए। वेखे परखे परखणहार, मनमुख गुरमुख थांउँ थाँईं बहाया ए। आपे रक्खे रक्खणहार, जिस जन चरन कँवल चित लाया ए। पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपार, उप्पर धवली जोत जगाया ए। कलिजुग तेरा अन्तिम कर्म विचार, किशना सँवला रूप वटाया ए। शब्द फड़े प्रभ हथ्थ कटार, नाभी कँवली रिहा भुवाया ए। अमृत देवे ठंडी धार, गुरमुखां मुख चुआया ए। साचा करे शब्द प्यार, दस्म दुआरी राह वखाया ए। सच द्वारी महल्ल अपार, चारों कुन्ट होए रुशनाया ए। दीपक जोती इक्क उज्यार, तेल बाती ना कोई टिकाया ए। धूप दीप ना कर विचार, सुगंधी

सोहँ सो पाया ए। पवण धूंआँ साची धार, सीस छत्र झुलाया ए। शब्द सिँघासण बैठ दातार, आपणा रूप वटाया ए। अगम्म अगम्मी करे कार, हड्ड मास नाड़ी चम्मी डेरा लाया ए। जोत निरँजण कदे मरी ना कदे जम्मी, कपाल घाट एका आपणा राह वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर अन्दर वेखे चौदां हाट, साचा हट्ट इक्क रखाया ए। साचा हट्ट शब्द वणजारा, गुर पूरा आप करांयदा। आप कराए इक्क वापारा, मोल अमोला झोली पांयदा। अन्दर बाहर दए सहारा, गुप्त जाहरा अंक समांयदा। सच झकोला दए हुलारा, अवण गवण पार करांयदा। सोहँ बोला सतिजुग तेरा जै जैकारा, चार वरनां इक्क करांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, दूसर कोई ना संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ा संग रखांयदा। शब्द घोड़ा हरि दातार, चारों कुन्ट दुड़ांयदा। शब्द फड़ हथ्थ तीर कटार, दो धारां आप करांयदा। गुरमुखां मेला मीत मुरार, मनमुखां अन्त मिटांयदा। एका साचा सुखा, अमृत आत्म धार, हउमे रोग गवांयदा। उज्जल होए मात मुखा, चिन्ता सोग मिटांयदा। मात गर्भ ना उलटा रुख़ा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। कँवल चरन चरन कँवल जो जन भुक्खा, प्रभ नेतन नेत काया खेत तीजे लोचन दर्शन पांयदा। सुफल कराए मात कुक्खा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चेतन्न चेत आप अख्वांयदा। हरि सच्चा शाह सुल्तान, शब्द जणाईआ। प्रगट होया हरि मेहरवान, दे मति रिहा समझाईआ। इक्क बणाए धर्म निशान, सत्तां दीपां नाउँ लिखाईआ। वेखे खेल वाली दो जहान, नौ खण्डां वंड वंडाईआ। प्रगट होए साचा काहन, ब्रह्मण्डां ताज सुहाईआ। शब्द फड़े तीर कमान, सोहँ डण्डा हथ्थ उठाईआ। चिट्टा जोड़ा नौजवान, शब्द घोड़ा वाग उठाईआ। पंचम बौहड़ा गुण निधान, पंचम टिक्का मस्तक लाईआ। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, राज राजान शाह सुल्तान वड दाता बेपरवाहीआ। पंचम निशाना हरि गोबिन्द, आपणे रंग रखाया ए। विच जहानां साची बिन्द, हरिभगत रिहा उपाया ए। शब्द वहाए धार सागर सिन्ध, ना कोई सके धीर धराया ए। हरि जोधा सूरा हरि मृगिन्द, साचा तीर रिहा चलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, मेल मिलावे वाली हिन्द, साचा मेला आप मिलाया ए। साचा मेला आप कराया, वाली हिन्द शब्द जणाए करे खेल बहु रंगी, आप आपणा अंक दिखाए। हुक्म सुणाए शाह फरंगी, द्वार बंक इक्क सुहाए। सोहँ कटार करे नंगी, राउ रंक रिहा जगाए। नाम वस्त शब्द दस्त किसे हथ्थ ना आए मंगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल वड दाता सूरा सरबंगी। वाली हिन्द धुर फ़रमाणा, प्रभ साचे आप सुणाउँणा ए। ना कोई दीसे राजा राणा, तख्त निवासी दिस ना आउँणा ए। अन्तिम मेटे सुघड़ स्याणा, शाह शाहाना सीस ताज

ना किसे मात रखाउँणा ए। चार वरना एका आणा, सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञाना, जोत निरँजण तीर निशाना एका एक लगाउँणा ए। प्रगट होया हरि भगवाना, धर्म झुलाए इक्क निशाना, कर्म कमाए जीव निधाना, जन्म अजन्मा भेव ना पाउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन ब्रह्म ब्रह्म भेव खुल्हाउँणा ए। पंच वस्त अमोल, प्रभ पंचम संग मिलांयदा। शब्द सरूपी कुण्डा खोल्ह, साचे मन्दिर आप टिकांयदा। शब्द चौह अक्खर एका बोल, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। सृष्ट सबाई कर कर वक्खर, ढोल मृदंग इक्क वजांयदा। कवण दुआरे माटी पत्थर, कवण सथ्थर हेठ विछांयदा। सृष्ट सबाई अन्त वरोले नेत्र नैणी अत्थर, वाली हिन्द आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत दलाली भगत रखवाली आपे आप करांयदा। जगत दलाला हरि हरी, आपे आप अख्वाया। गुर गोपाला किरपा मात करी, दे मति समझावण आया। वाली हिन्द ना अन्त डरीं, प्रभ आपणा लड़ फड़ाया। चारों कुन्ट ना कोई दीसे घर घरी, कलिजुग वंडां वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा कर्म रिहा कमाया। आप आपणा कर्म कमाए, पल्ला नाम फड़ाया ए। धरत मात तेरा धर्म रखाए, शब्द हल्ला इक्क कराया ए। गुरमुखां मानस देही जन्म लेखे लाए, अमृत आत्म इक्क प्याया ए। पवण स्वासी दम दमा जाप जपाए, सोहँ मम्मा मुख रखाया ए। आप संवारे आपणा कम्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटाया ए। रंग वटाया भेख धर, जगत पखण्ड मिटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वेख दर, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। आपणी करनी रिहा कर, ब्रह्मण्डां वंड वंडांयदा। लोआं पुरीआं करे सर, जेरज अंडां चरनी निवांयदा। हरिभगत सुहेला देवे वर, अन्तिम कन्ढ्ढा कलिजुग पार करांयदा। बीस इक्कीसे चुक्के डर, वरभण्डी भंड मिटांयदा। इक्क सुहाए साचा दर, नौ खण्डी राह वखांयदा। अमृत भण्डारा देवे भर, साची डण्डी मार्ग पांयदा। भरम भुलेखे कढ्ढे नारी नर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्डी ब्रह्मण्ड समांयदा। नौ सत्त चार दिवार, सोहँ ताज बणाउँणा ए। शब्द रक्खे पहरेदार, साचा कर्म कमाउँणा ए। आपे बैठे अद्धविचकार, उप्पर मुख रखाउँणा ए। चारे दिशा कर्म विचार, साचा हिस्सा आप वंडाउँणा ए। बीस इक्कीस नर निरँकार, नर नरेशा आप जगाउँणा ए। करे खेल अपर अपार, दर दरवेशा भेव किसे ना आउँणा ए। देवे वर दिल्ली दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, वेसाधारी वेस वटाउँणा ए। शब्द ताज अपर अपार, साची जड़त जड़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां संग रलांयदा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, कोए दोए भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैलोए रचन रचांयदा। शब्द ताज अमोल, हरि बणाईआ। सृष्ट सबाई रही डोल, इक्क अडोल आप

रहि जाईआ। वाली हिन्द सुणाए अक्खर वक्खर बोल, सोहँ बोली भगत वधाईआ। एका वजे मृदंगा ढोल, नौ खण्ड शब्द लड़ाईआ। शब्द खण्डा रक्खे कोल, दिस किसे ना आईआ। पाए वंडां ना रहे अनभोल, कलिजुग कन्ढ्ढा अन्तिम वखाईआ। अन्तिम पड़दे रिहा फोल, ब्रह्मण्डां हरि समाईआ। लक्ख चुरासी देवे रोल, जम की फाँसी इक्क लगाईआ। मदिरा मासी खेले होल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। गुरमुख विरला संत सुहेला पुरख अबिनाशी वसे कोल, आप आपणा संग निभाईआ। शब्द ताज जगत अपारा, पंचम धारा नाल सिवाउँदा ए। सूई चले तिक्खी आल्हा, नाम धागा इक्क रखाउँदा ए। भारत खण्डी वसे इक्क महल्ला, वाली हिन्द आप जगाउँदा ए। सोहँ फड़े प्रभ तिक्खा भल्ला, डूंघी डल्ला वेख वखाउँदा ए। रसन कमानी चढ़या चिल्ला, कलिजुग शिला आप कमाउँदा ए। लेख लिखाए बूरा कक्का बिला, संग मुहम्मद नाल रलाउँदा ए। ईसा मूसा ढाहे टिल्ला, पाताली किला ना कोई लगाउँदा ए। रूसा चीना आत्म हिल्ला, शाह प्रबीना आप हिलाउँदा ए। वाली हिन्द ठांडा सीना, प्रभ साची दया कमाउँदा ए। नाथ त्रैलोकी वाली लोक तीना, इक्क अधीना भगत रखाउँदा ए। आपे जल आपे मीना, अमृत आत्म देवे भीन्ना, सांतक सति वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नाम देवे वर, साचा कर्म आप कमाउँदा ए। शब्द ताज कर त्यार, पंचम धार चलांयदा। पंचम मेला मीत मुरार, सवा हथ्थ हरि समरथ, एका कार कमांयदा। दस उंगली रक्खे चौड़ा, आत्म गिरहा साचा पौड़ा, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, साची वंड वंडांयदा। अक्खर वक्खर सस्से होड़ा, हाहे टिप्पी जोड़ जोड़ा, साची बणत बणांयदा। काली धार हेठ दौड़ा, चिट्टा दौड़े शब्द घोड़ा, गुरमुखां मस्तक लेख लिखांयदा। बीस इक्कीसा आपे बौहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर फ़रमाणा हरि भगवाना एका एक जणांयदा। पंचम धारी पंच प्रमुख। कर्म विचारी देवे सुख। धर्म संसारी सर्ब मनुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे उज्यारी बीस इक्कीसा उज्जल मुख। उज्जल मुख जीव जहान। मिले सुख चरन भगवान। मिटे दु:ख दे जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीजा देवे भगत निशान। भगत निशाना अपर अपार। सोहँ डण्डा विच संसार। आर पार ना दीसे कन्ढ्ढा, बैठा रहे तन विचकार। आवे जावे विच ब्रह्मण्डां, जीउ पिण्ड जन डूंघी गार। वेखे खेल विच वरभण्डा, वरभण्डी कर्म रिहा विचार। सोहँ शब्द साचा डण्डा, रखे हथ्थ सच्ची सरकार। वाली हिन्द वंडाई वंडा, प्रभ आपे देवे किरपा धार। अन्तिम अन्त ना होए रंडा, एका बख्शे चरन प्यार। माण ताण तोड़ जगत घमंडा, चरन कँवल उप्पर धवल इक्क अधार। मेट मिटाए भेख पखण्डा, सोहँ खण्डा साची धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे विच संसार। चौथा जोड़ा

जोड़ जुड़ाया। चिट्टा रंगण रंग रंगाया। सतिजुग साचा आया मंगण, प्रभ अबिनाशी चरन छुहाया। आप आपणे रक्खे अंगण, आप आपणी गोद उठाया। शब्द घोड़े कसे तंगन, शाह अस्वारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम जैकारा इक्क कराया। चिट्टा जोड़ा चरन द्वार। ना होए विछोड़ा विच संसार। मिट्ठा कौड़ा जीव गंवार। ब्राह्मण गौड़ा बन्न्हे धार। सोहँ पौड़ा अपर अपार। धुर दरगाही आया दौड़ा, आपे देवे कर प्यार। पन्दरां सोलां लभ्मा चौड़ा, चरनी नाता मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त साचे दस्त दर दिल्ली दरबार। पंच निशाना पंच हरि, सप्तम रंग रंगाए। सति पुरख निरँजण हथ्थ फड़, नव खण्डी लड़ बन्हाए। किल्हे हँकारी उप्पर चढ़, आपे लए छुडाए। जीव शैतानी मात फड़, आपे मेट मिटाए। पुरीआं लोआं आप लड़, दिस किसे ना आए। शब्द अक्खर एका पढ़, सृष्ट सबाई रिहा पढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेख लिख्त भविख्त आपणा आप लिखाए। पंचम निशाना सत्त रंग सत्त दीप जगाईआ। सतिजुग मंगी साची मंग, प्रभ साचे दया कमाईआ। कलिजुग धारा होई भुक्ख नंग, काली हेठां आप रखाईआ। सतिजुग साचे अंग संग, लाल भूषन तन पहनाईआ। शब्द वजाए नाम मृदंग, कंचन रंग चढ़ाईआ। जगत दुआरा जाए लँघ, पीला रंग वटाईआ। आप निभाए आपणा संग, चिट्टा अस्व चिट्टा रंग, चिट्टे घर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रिहा बणत बणाईआ। नीला काला नीला रंग, सूहा आप चढ़ांयदा। शब्द घोड़े कसे तंग, धर्म बूहा आप खुल्हांयदा। शब्द दुआरे जाए लँघ, नाम सूहा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रिहा किरपा कर, भगत भगवान आप झुलांयदा। प्रभ साचा कर्म कमावणा। काला सूसा तन छुहावणा। दर दरवेश आप अख्वावणा। किसे ना चले कोई पेश, प्रभ साचे पकड़ उठावणा। फड़ फड़ उठाए नर नरेश, प्रगट होया धुरदरगाही जामना। जोती जोत सरूप हरि, भेखाधारी बल दुआरे बावना। भेखाधारी भेख वटाया ए। जोती जामा हरि जी पाया ए। सृष्ट सबाई रही सोती, दिस किसे ना आया ए। शब्द फड़ी हरि साची सोटी, इक्क सहार बणाया ए। शब्दी पवणी रलया जोती, पहली चेत्र वक्त सुहाया ए। राज राजानां तेड़ लंगोटी, एका एक चीर सुहाया ए। साध संत वेखे विच्चों कोटन कोटी, जूठा झूठा झेड़ मिटाया ए। लक्ख चुरासी बोटी बोटी, ना होए कोई सहाया ए। जीवां जन्तां किस्मत खोटी, कलिजुग माया छाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया ए। प्रभ साचा रंग रंगांयदा। दिस किसे ना आंयदा। साधां संतां भरम चुकांयदा। लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जीवां जन्तां कर्म बणांयदा। जो जन आए सीस झुकांयदा। महिंमा अगणत गणी ना जांयदा। माया पाई

जगत अगणत, आप आपणा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वखांयदा। रंग वखाए लालड़ा, रंग रता रंगीला। कलिजुग तोड़े जगत जंजाला, शब्द सरूपी कर कर हीला। जन भगतां गल पाए सोहँ सच्ची मालड़ा, नाउँ रखाए कंठ नीला। प्रगट होए धुर दरगाही हरि सच्चा दलालड़ा, संत जनां दा सति वसीला। मनमुखां मुख करे कालड़ा, माया अग्नी लाए कलिजुग तीला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल नीलम नीला। नीली धार भेव ना राया। पुरख अबिनाशी शाह सवार, आपे आप बाहर आया। लक्ख चुरासी कर्म विचार, जोती जामा भेख वटाया। शब्द फड़े हथ्थ कटार, शब्द खण्डा नाउँ धराया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, शब्द बेड़ा रिहा बचाया। प्रगट होया नर निरँकार, देवण आया मात सजाया। ना कोई दीसे मुहम्मदी यार, ईसा मूसा रहण ना पाया। खाणी बाणी कर विचार, जेरज डेरा रिहा ढाहया। अगम्म अगम्मड़ी मारे मार, देव किसे हथ्थ ना आया। दीपां लोआं करे ख्वार, खण्ड मण्डल प्रभ रिहा हिलाया। दर दरवेशा नर नरेशा हाहाकार, शाह सुल्तानां रिहा मिटाया। करे खेल अपर अपार, नौ दुआरे सुरत सजाया। गुरमुख विरला प्रभ अबिनाशी पाए सार, दस्म दुआरी बूझ बुझाया। जगत तृष्ना दए निवार, शब्द डंक प्रभ रिहा वजाया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, जोत सरूपी दीप जगाया। कलि मन्दिर वेख अपार, अज्ञान अन्धेरा रिहा मिटाया। जोत सरूपी पसर पसार, गुरमुख हिरदे विच समाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धार, आप आपणा रंग वटाया। रंग रंगाया जगत भेख, भेव कोई ना पांयदा। सृष्ट सबाई लिखे लेखा लेख, लिखणहार दिस किसे ना आंयदा। हरिजन साचा संत सुहेला दर दुआरे नेत्र नैण लोचन लए पेख, दर दुआरे दरस दिखांयदा। लक्ख चुरासी मेटण आया रेख, ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़, आप आपणे रंग रंगांयदा। ना कोई जाणे धारी केस, चार वरनां एका सरना, साची सरन हरि लिखांयदा। किसे हथ्थ ना आए श्री दस्मेश, दहि दिशा वेख वखांयदा। पंडत पांधे रहे वेख, गौड़ ब्राह्मण कवण चोटी आसण लांयदा। सम्बल नगरी केहड़ी रेख, साचा राह किसे दिस ना आंयदा। जोती जामा धरया भेख, सृष्ट सबाई रिहा वेख, साचा माही दिस ना आंयदा। सम्बल नगरी सच टिकाणा, प्रभ साचे जोत जगाईआ। शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, चारों कुन्ट रिहा उडाईआ। सच तख्त प्रभ आप सुहाना, शब्द सिँघासण नाउँ रखाईआ। नौ दुआरे मुख रखाणा, साची बणत बणाईआ। दसवें अन्दर हरि समाना, साचा खेड़ा रिहा वसाईआ। करे खेल श्री भगवाना, जोती शब्दी मेल मेले, पवण स्वासी रिहा चलाईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधाना, चतर्भुज गुण निधाना, दो जहानी रचन रचाईआ। आपे वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं मार ध्यान, शब्द

सरूपी मेहरवान, दया नंद आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी शब्द टिकाणा, जोती जोत जगाईआ। सम्बल नगरी हरि समाया। साचे आसण डेरा लाया। साची धारा रिहा वहाया। अमृत आत्म साचा जल एका नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर आप सुहाया। साचा मन्दिर आप सुहांयदा। जोती जगे अन्दरे अन्दर, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। लग्गा भाग डूंघी कन्दर, गुर गोबिन्दा आसण लांयदा। आप तुड़ाया वज्जा जन्दर, साचा कुण्डा आप खुल्हांयदा। आपे गुर आपे गोबिन्दा, आपे जोती शब्दी आपे बिन्दा, आपे सुत मात पित आप अख्वांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अबिनाशी अचुत्त, आप सुहाई आपणी रुत्त, फ़ल फुलवाड़ी मात लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। सम्बल नगरी चार दिवारी ए। प्रभ साचे करी त्यार, नौ द्वारी नाल शृंगारी ए। आप आपणा किया प्यार, जंम्मया शब्द सुत दुलार, जोती बणी माँ प्यारी ए। अट्ठे पहर देवे गोद हुलार, पारब्रह्म प्रभ साची कार, दो जहानां वारो वारी ए। पूर्ब लहिणा कर विचार, दर्शन नैणा खेल अपार, वेखे रंग अपर अपारी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्बल नगरी सच टिकाणा बैठा दस्म दुआरी ए। सम्बल नगरी दस्म दुआरी, साचा खेड़ा आप बणाया ए। पारब्रह्म ब्रह्म जोत अकारी, लोकमाती झेड़ा आप चुकाया ए। शब्द रक्खी प्रभ सच पटारी, सृष्ट सबाई देवणहार आप अख्वाया ए। वेंहदा जाए वारो वारी, गुरमुख साचे रिहा जगाया ए। गोबिन्द गोबिन्द तेरी साची धारी, धर्म सपूता आप बणाया ए। नर नरायण प्रभ पाए सारी, सच विष्नूं नाम टिकाया ए। आपे जाणे आपणी कारी, भेव किसे ना आया ए। इक्क सुहाया बंक द्वारी, घर साचा इक्क वसाया ए। जोत निरँजण कर अकारी, साचा खेल करे रघुराया ए। नौ दुआरे महल्ल उसारी, जगत भुलेखा पाया ए। दसवें घर शब्द उडारी, सच सिँघासण डेरा लाया ए। सम्बल नगरी अपर अपारी, कंचन गढ़्ह ना कोई तोड़े ना सके मात तुड़ाया ए। कंचन गढ़्ह हरि बणांयदा। पुरख अबिनाशी उप्पर चढ़, साचा तख्त सुहांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती नूर रखांयदा। ना कोई विद्या जाए पढ़, एका अक्खर सर्ब पढ़ांयदा। साचे घाड़न आपे घड़, घड़नहार आप अख्वांयदा। शब्द बिबाणे जाए चढ़, दिस किसे ना आंयदा। संत सुहेले मात फड़, सोए आप जगांयदा। आप फड़ाए आपणा लड़, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। जोत जगाए बहत्तर नड़, किल्हा हँकार कोट गढ़्ह तुड़ांयदा। पंच विकारी जाए सड़, जोती अग्नी एका लांयदा। दर घर साचे वड़, गुरमुखां साचा राह वखांयदा। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़, फड़ बाहों पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पार उतारा आप करांयदा।