४ माघ २०१२ बिक्रमी संत कृपाल सिँघ नाल बचन होए हरिभगत द्वार जेठूवाल
संत दुआरा सति है, गुर सतिगुर भाए। नाम अधारा तत्त है, दे मति समझाए। सृष्ट सबाई एका रत है, गुरमुखां नाउँ बीज बिजाए। गुर पूरा रक्खणहारा पति है, सभ थाँईं होए सहाए। संत सुहेला जगत यति है, घर साचे मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हर घट मे रिहा समाए। संत सुहेला इक्क मीत पारब्रह्म अतीत। शब्द गाए रस रसना चीत। गुर चरन सरन सरन गुर चरन एका सच प्रीत। सृष्ट सबाई वरनी वरन, वेखे परखे नीत अनीत। आपे आप करनी करन, गाए गंवाए शब्द सुहागी गीत। बुध मति जग साची धरनी, काया रहे सीतल सीत। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वेखे खेल दर दुआरे इक्क अतीत। संत सुहेला साख्यात, सर्ब जीआं अधार। नाम वखाए पारज़ात, अमृत फ़ल अपार। ना कोई वेखे ज़ात पात, वरनां बरनां दिसे बाहर। नौ खण्ड पृथ्वी एका दात, देवणहार इक्क करतार। गुर संगत गुर शब्द शब्द गुर सच्ची करामात, आत्म जोती नूर अकार। मेट मिटाए अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा धुँदूकार। अमृत बरखे बूंद स्वांत, सीतल करे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला इक्क दर, इक्क इकेला मिले वर, जोती शब्दी साचा नात। जोती शब्दी नाता इक्क जुड़ाया ए। लेखा चुक्के वरन गोती, रूप रंग कोई दिस ना आया ए। प्रेम प्यार · धुर मस्तक लेख लिखाया ए। हरि संत नाम विचोला कोटन कोटी, लोकमाती
नज़री आया ए। शब्द सरूपी चढ़या साची चोटी, नौ दुआरे गई वासना खोटी, दसवां दर इक्क खुल्हाया ए। ना कोई हड मास ना बोटी, आपणा आप रूप वटाया ए। बली जोत इक्क इकलौती, शब्द विचोला विच रखाया ए। नाता तुटे अन्न दाना जीआं रोटी, आत्म भण्डार इक्क भराया ए। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले देवे शब्द वर वरभण्डी रिहा जगाया ए। वरभण्ड जगाए शब्द चोट, तन नगारे रिहा लगाईआ। मानस देही कढे खोट, सच वणज वणजारा इक्क कराईआ। भण्डारा भरया इक्क अतोट, तोट कदे ना आईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर जुगा जुगन्त रहे निकट, कलिजुग दूर कदे ना जाईआ। मनमुखां जड़्ह रिहा पुट्ट, तिक्खा तीर शब्द चलाईआ। गुरमुख लाहा लैण लुट्ट, जो जन रहे सरनाईआ। अमृत आत्म प्याए साचा घुट्ट, तृष्ना अग्न बुझाईआ। आप सुहाए साची रुत्त, मन्दिर अन्दर जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्दी मेल दर, पवण स्वासी विच रखाईआ। शब्द बोला जगत धर, साचा कर्म कमाया। सतिजुग साचे दीआ मात वर, पारब्रह्म चित लाया। आप आपणा कर्म कर, भाण्डा भरम भंनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संत सहार सच दर, दर घर साचा इक्क वखाया। जगत विचोला हरि संत, जीव जन्त अधारी। देवे नाम नित
नवित्त, किरपा कर अपर अपारी। महिंमा मात गणत अगणत, ना कोई जाणे जीव गंवारी। मिले वड्याई धुर दरगाही साचा मेला आदि अन्त, जोती शब्दी खेल अपारी। हरि पाया दर सुहाया मेल मिलावा साचे कन्त, जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला सच दर, साचा खेड़ा रिहा वसाया। काया नगर साचा खेड़ा, सच महल्ल बणाया ए। दिवस रैण पंचां झेड़ा, पंचां रंग वटाया ए। पंचां बन्न्हे आपे बेड़ा, पंचा दूर वखाया ए। पंचां वेखे खुल्हा वेहड़ा, पंचां दिस ना आया ए। पंचां करे हक्क निबेड़ा, पंचां राह भुलाया ए। पंचम पंच पंच प्यारा, संत सुहेला जगत वणजारा, साचा नाम एका झोली पाया ए। जीआं अन्दर सच खेत, फ़ल फुलवाड़ी लाया ए। रुत्त बसंती रहे चेत, नाम सुगंधी रिहा उपजाया ए। दरस दिखाए नेतन नेत, सच सिँघासण आसण लाया ए। गुर पूरा हाज़र हज़ूरा खेवट खेट, बेड़ा बन्न्हे लाया ए। हरि शब्द शब्द हरि गुरमुख गुर दर बेट, मात पित मीत आपणी दया कमाया ए। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला इक्क दर एका एक रखाया ए। इक्क अकेला इक्क सच महल्ल वसाया ए। आपे वसे जल थला, जल थल विच समाया ए। आपे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी डल्ला, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाया ए। गुरमुख विरले आत्म जोती दीपक बला, अन्ध अज्ञान जगत अन्धेर मिटाया ए। जीव जन्त भुलाए कर कर वला छला, वलीआं छलीआं भेद ना राया ए। आपे वसे निहचल धाम अटला, साचा धाम इक्क सुहाया ए। हरि संत आत्म दर दुआरे अग्गे खला, आप आपणा रंग वखाया ए। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर भेव देवी देव ना कोई छुपाया ए। दर दुआरा एका मल्ला, शब्द सुनेहड़ा धुर दरगाही घल्ला, दिस किसे ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला इक्क दर, इक्क पल्ला नाम सृष्ट सबाई आप फड़ाया ए। नाम पल्ला जगत फड़ाया, करे भगत कुड़माईआ। साचा राह इक्क वखाया, नौ खण्ड पृथ्वी वज्जे वधाईआ। लहिण देणा रिहा चुकाया, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द गहणा तन पहनाया, तन शृंगार इक्क कराईआ। तीजे नैणा दरस दिखाया, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। भाणा सहिणा हुक्म सुणाया, साचा धर्म सतिगुर पूरे सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी जूठे झूठ वहण वहण, ना होवे कोई सहाईआ। साचे धाम अटल अडोल हरिजन साचे संत बहिणा, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले इक्क वर, दर दुआरा रिहा सुहाईआ। नौ दुआरे तज दस्म संवारया। शब्द सिँघासण चढ़या भज्ज, गुर पूरे किरपा धारया। अमृत आत्म पीणा रज्ज, खुल्हे बन्द कवाड़या। काया काअबा कीना साचा हज्ज, मिल्या मेल परवरदिगारया। जगत तृष्ना दित्ती तज, पाया नाम अगम्म अपारया। शब्द ताल गया वज्ज, दिवस रैण रहे धुनकारया। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला शब्द वर, साचा मेला इक्क दर, आपे वेखे वेख वखा रिहा।
शब्द वज्जे साचा ताल, दिवस रैण वज्जे शहिनाईआ। अमृत भरया आत्म ताल, गुरमुखां रिहा प्याईआ। गुरमुख विरला मारे एका छाल, काग हँस हँस बण जाया। फ़ल लग्गे काया डाल्ह, साची अंस शब्द गुर शब्द अख्वाईआ। पंज दूत सँघारे जिउँ काहना कृष्ना कंस, सच कटार रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग रक्खे दुहरी धार, वेखे खेल सृष्ट सबाईआ। दूजी धार जगत दलील। शब्द विचोला संत वकील। एका तोल साचा तोला, आपे पहने बस्त्र नील। दर दुआरा एका खोल्हा, प्रगट होए छैल छबील। चार वरन सुणाए एका ढोला, ना कोई जाणे ब्रह्मण भील। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संत सुहेला इक्क दर आपे जाणे सीतल सील। साची बणत बणाए, सखी सुल्तानया। साचे संत मेल मिलाए वाली दो जहानया। आदि अन्त इक्क हो जाए, ना कोई जाणे जीव निधानया। नैणी नेत्र लोचन पेखण पाए, हथ्थी बन्न्हे शब्द गानया। मस्तक नाम मेख मेखण साची लाए, देवे नाम धुर फ़रमानया। दिल्ली दरबार वेखण जाए, अस्सू तिन्न दिवस सुहानया। संत कृपाल दयाल संग रलाए, झुलाए धर्म सच्चा निशानया। लाल गुलाल रंग चढ़ाए, कंचन धार वेख वखानया। सूही सुरती नाल भवाए चिट्टी चिट्टा अस्व हरि भगवानया। नीली धार हो अस्वार पार कराए, पीली वेखे पुरख सुजानया। कलि काली रैण मिटाए सति पुरख निरँजण सति सतिवादी। पारब्रह्म ब्रह्म शब्द बोध अगाधी। साचा संग निभाए, लेखा लिख्या आदि जुगादी। जोती जोत सरूप हरि, सच सुनेहड़ा लै के जाए संत सुहेला साची गोद बहिके जाए, मिले मेल माधव माधी। असू तिन्न तिन्न विचार। खेल करे प्रभ भिन्न भिन्न, नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार। वक्त लँघाए गिण गिण, लेख लिखाए दिल्ली दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे साचा वर, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़। राज इन्द्र इन्द्र प्रसाद। शब्द देवे प्रभ साची दाद। आत्म धुनी साचा नाद। मिले मेल हरि वड गुण गुणी, खोज खुजाए जीउ पिण्ड ब्रह्माद। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहाए इक्क दर, दिवस रैण रहे अराध। संत कृपाल किरपा कलि करी। होए दयाल, गुर पूरे आत्म लाई शब्द सावण साची झड़ी। आप उपाया साचा लाल, फ़ल लगाया काया डाल, सच वस्त आत्म जोत धरी। शब्द इकल्ला मारे इक्क उछाल, गऊ गरीब निमाणयां बणया जगत दलाल, हथ्थों लाहे धर्म राए दी झूठी कड़ी। आपे शाह आपे कंगाल, गुर सतिगुर साचा होए रखवाल। तिन्न माघ वड वडभागी। एका इच्छया जगत विजोग, धरत मात सोई जागी। धोवण आया काले दाग़, हरि संत सुहेला कलिजुग झूठा दाग़ी। गुर पूरे हथ्थ पकड़ी वाग, हरि मेला शाहो कन्त सुहागी। जीव जन्त बुझाए तृष्ना आग, इक्क उपजाए साचा रागी। जगत विछोड़ा रहे भगत वैराग, कँवल चरन चरन कँवल प्रीत गुर पूरे लागी। मस्तक लेखा धुर वडभाग, माया ममता तन त्यागी। एका
पाया कन्त सुहाग, जोती जोत सरूप हरि, संत सुहाए इक्क दर, शब्द रखाए साचा ताल। आए द्वार किरपा कर, अचरज रीत चलाईआ। वेख वखाए इक्क घर, काया मन्दिर मसीत इक्क सुहाईआ। बन्द कराए नौ दर, दसवें गीत सुहागी गाईआ। साचे मन्दिर गया चढ़, दर घर वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी लड़ ल्या फड़, गुर पूरा होए सहाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, शब्द सरूपी मेला सहिज सुभाईआ। जगे जोत बहत्तर नड़, दिवस रैण होए रुशनाईआ। पंच विकारा गया सड़, शब्द जैकारा मिली वड्याईआ। धर्म दुआरे गया खड़, सृष्ट सबाई रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले देवे वर, माघ तिन्न वेला वक्त सुहाईआ। आए दर द्वार, भाग लगन्नया। साचा मेला मीत मुरार, चिरी विछुनया। साची सेजा कन्त भतार, नैणी भर भर रुनया। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले इक्क वर, वड दात दातार शब्द गुण गुणया। साची सेजा कन्त बहाया, आत्म सेज विछाईआ। राग अनादी इक्क सुणाया, साची सेव कमाईआ। शब्द ब्रह्मादी नाल रलाया, आदि जुगादी दया कमाईआ। मोहण माधव माधी घर सच बहाया, वज्जदी रहे सदा वधाईआ। अराधन अराधी रसन रस पुरख अबिनाशी साचा पाया, जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले इक्क वार ना होए विछोड़ा ना मिले कदे जुदाईआ। वक्त सुहाए अन्त कल, मेल मिलाया आण। मिल्या मेल संत जन, चढ़या शब्द बिबाण। साची वस्त नाम धन, धन विच जहान। साचा राग सुणाए कन्न, शब्द साचा ब्रह्म ज्ञान। भाण्डा भरम देवे भन्न, हरि संत साचा चतुर सुजान। आप वसेरा छप्परी छन्न, काया मन्दिर दिसे झूठ मकान। जोती जोत सरूप हरि, वेखे शब्द सच घर, कवण बैठा ला ध्यान। कवण अबिनाशी अभ्यास कमाए। कवण वास काया विच रखाए। कवण स्वास हरि रसना गाए। कवण प्रभास प्रभ डेरा लाए। कवण निवास शब्द सिँघासण आप विछाए। कवण दुआरा रक्खे वास, आप आपणा रंग वटाए। पुरख अबिनाशी शाहो शाबास, संग सुहेला इक्क अख्वाए। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, नाम मृदंग रिहा वजए। जूठे झूठे माया लूठे होणे नास, जन भगतां अंग संग रखाए। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेला इक्क वर, सच दुआरे दरस कराए। त्रैगुण माया तत्त आप उपाया। शब्द जणाई घर साचे मति, मिली मात वड्आया। धरत मात तेरी रक्खे पत, जोती जामा भेख वटाया। गुरमुखां बीज बीजे आत्म साचे वत, सोहँ साचा हल चलाया। कलिजुग खेत गया पक्क, अन्तिम वेले वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया अंक सुहाया। त्रैगुण माया अंग भबूत हरि चढ़ाया। शब्द धागा साचा सूत, आपे आप हथ्थ वखाया। वड्डा हरि ना कोई रंग रूप, भेव ना राया। शाह सुल्ताना वड्डा भूप, प्रगट होया सति सरूप, जोत निरँजण रिहा जगाया। होए प्रकाश अन्ध कूप, अज्ञान अन्धेर रिहा मिटाया। पवण देवे साचा धूप, नाम सुगंधी
रिहा उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख वेख धुर फ़रमाण, लक्ख चुरासी रिहा सुणाया। लक्ख चुरासी आप जणाए, वड वड्डी वड्याईआ। मन उदासी आपे लाहे, वेखे खेल हरि रघुराईआ। मनमुख जीव धर्म राए दे देवे फाहे, ना सके कोए छुडाईआ। गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों पाए राहे, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। दरगाह साची देवे थांए, आप आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना रिहा रचाईआ।
१० माघ २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह हरिभगत द्वार जेठूवाल
हरि साजण जग मीत, दो जहानया। सदा सद जन रखे चीत, देवे माण भगत भगवानया। दिवस रैण परखे नीत, जीव जन्त जन्त जीव शैतानया। गुरमुख विरले काया ठण्ढी सीत, पीवे अमृत नाम निधानया। आपे करे पतित पुनीत, जिस जन बख्शे चरन ध्यानया। शब्द सुहेला रहे अतीत, मिले मेल पुरख सुजानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल गुणवन्ता गुण निधानया। जगत जीव · अधीन, नाम विसारया। ना कोई सहाए लोका तीन,
लोका तीन होए ख्वारया। हरिजन साचे काया मन्दिर आत्म ठांढा सीन, देवे दान शब्द निशानया। अक्खर वक्खर जगत कीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे पुण छाणया। पुण छाण प्रभ जगत वरोले, भेव किसे ना आईआ। एक तोल साचा तोले, शब्द कंडा रिहा लगाईआ। आदि अन्त कदे ना डोले, इक्क अडोल आप अख्वाईआ। भगत जनां हरि अन्दर बोले, मुख सहिज सहिज गुण गाईआ। भाग लगाया काया चोले, शब्द सुनेहड़ा भेज रिहा जगाईआ। आत्म पड़दे अन्तिम खोल्हे, अंग अंग मिली वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे शब्द सच्ची कुड़माईआ। जगत जुगती जाण, भगत पछाणया। साची मुक्ती विच जहान, चरन सरन सरन चरन गुर ध्यानया। काया भुगती गुण निधान, शब्द बन्न्हे हथ्थीं गानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दान जिया दानया। जीव जन्त भिखार दर द्वारया। देवणहार दातार वड संसारया। आपे पाए सार, कर्म विचारया। मानस देही आई हार, जन्म गंवा रिहा। कोई ना लावे पार, माया भरम भुला रिहा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क देवे शब्द अधार, साचा मार्ग इक्क वखा रिहा। आपे जाणे आपणी धार, मात पित हित नित नवित्त दिवस रैण आप करा रिहा। आपे जाणे वार थित्त, रुत्त माह ना भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखा रिहा। एका राह इक्क आकार, इक्क अधार रखाईआ। एका नांउँ एका थांउँ चरन प्यार रखाईआ। एका पिता एका माउँ, बत्ती धारां सीर
प्याईआ। एका हिता पकड़े बाहों, अमृत आत्म सीर मुख चुआईआ। दिवस रैण जन राखे चीत, जगत जंज़ीर गलों कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे दया कमाईआ। धूढ़ रैण ख़ाक। प्रभ चरन पाक। खुल्हे सोत बन्द ताक। लेखा जाणे भविख्त वाक्। नेत्र नीर सुगंध नाक। तन चीर शब्द धीर नाम गुर जगत साक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन धूढ़ी बख्शे ख़ाक। बुध मति मन तन चतराई। चैंचल चित प्रभ वेख वखाई। हड्ड मास नाड़ी रित, रत आप उपाई। अमृत आत्म काया सित, आपे हरया रिहा कराई। नैण मुँधारी आत्म चित तृष्ना त्याग अग्ग तन बुझाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द ताग तन बंधाई। दर दुआरा इक्क सुहाना, निर्मल जोत जगाईआ। साचा शब्द इक्क सुहाना, वरन गोती मेट मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म विच समाना, एका दूजा भेव चुकाईआ। अमृत आत्म तीर्थ साचे नहाना, अठसठ लेख दए मिटाईआ। पुरख अबिनाशी दर घर साचे पाना, मन्दिर मसीत ना कोई रखाईआ। दिवस रैण रैण दिवस सद रसना गाना, गम्भीर गहर गहर गम्भीर शब्द सहिज सुखदाईआ। एका राग जगत वैराग कन्न सुणाना, सोहँ तीर बजर कपाटी जाए चीर, अन्त अखीर जिस कराईआ। गुर शब्द भगत कुड़माई, साची रचन रचाईआ। आत्म घर वज्जी वधाई, गोबिन्द गीत सुहागी गाईआ। मिल्या मेल पारब्रह्म सरनाई, अचरज रीत मात चलाईआ। आत्म घर वज्जी वधाई, प्रभ साचे दया कमाईआ। नाता तुटा भैणां भाई, मात पित साचा हित नित नवित्त सार ना राईआ। नर नरायण हरि हरि चित, दरस पाए तीजे नैणा मेल मिलावा साचे मित, चरन प्रीत इक्क वखाईआ। नौ दुआरे रहे जित्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द सुहेला देवे वर, भगत मात वधाईआ। वडी वड वड्याई, गुरमुख नाउँ अपारया। ना होए मात जुदाई, दो जहानी पार उतारया। पार कराए फड़ फड़ बाही, लक्ख चुरासी भव जल पार उतारया। दूसर कोई दीसे नाही, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत भगत भगवन्त, शब्द रंग साचा संग, एका एक बली बलवान, साध संत रिहा जगाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, खण्ड मण्डल वरभण्ड वरभण्डी दिस ना आईआ। भेखाधारी भेख निधान, जोत अधारी हरि भगवान, साची वंडन वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत वेखे काया खेत, राज राजाना शाह सुल्तानां एका शब्द जणाईआ। शब्द जणाए हरि निरँकार, पहली चेत जणांयदा। करे खेल अपर अपार, काया खेत वेख वखांयदा। काला वेस दर दरवेश, काली धार दिस ना आंयदा। आपे होवे धारी केस, मूंड मुंडाना आप अख्वांयदा। आपे दाता नर नरेश, आपे दस दस्मेस बणांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शिव शंकर आप उपांयदा। आपे आवे जावे कर कर वेस, करोड़ तेतीसा सुरपति
राजा इन्द सेव लगांयदा। कलिजुग अन्तिम लैणा वेख, लक्ख चुरासी मिट्टदी रेख, ना कोई दीसे औलीआ पीर शेख, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जामा धरया भेख, गुरमुखां मस्तक लाए रेख, शब्द रंगण रंग चढ़ांयदा। नौ दुआरे चुक्के लेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। घर साजण पुरख अगम्मड़ा, दिवस रैण रक्खे उडीक। ना कोई वेखे चम्मी चम्मड़ा, सुरती धारी शब्द बारीक। आपे माई पित अंमड़ा, आपे बिरध बाल वड नीकन नीक। जोती जोत सरूप हरि, सुरती शब्द मेल कर, ना कोई दीसे होर शरीक। सुरत सवाणी सति गुण सति सतिवन्ता। तन नाम निरँजण तपो तन, तामस तृष्ना अग्न गगन लग्नता। मुख शब्द सगन नाम रंगण, अगण अगणता। शब्द भिखारी दर साचा मंगण, हउमे रोग तोड़े हँगता। नौ दुआरे जूठे झूठे मंगण, दसवें घर मेल साचे साची संगता। जोती जोत सरूप हरि, सुरती शब्द मेल कर, एका एक देवे शब्द सच्ची सुगंधता। शब्द सुगंधी दिवस रैण, मन्दिर तन महिकाईआ। नेत्र नैण बन्दी, दुरमति मैल आत्मा वासना गन्दी, डोरी चोरी शब्द हरि पाईआ। गाए सुभाए बत्ती दन्दी, जोती नूरी आप जगाईआ। मस्तक चढ़े साचा चन्द नौ चन्दी, आत्म अन्धी भरम गंवाईआ। शब्द गाए सुहागी छन्दी, भरमा कंधी झूठी ढाहीआ। मनमुख सुरती भागां मन्दी, परमानंदी रस ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरती शब्दी मेल कर, अनन्द अनन्द अनन्द निजानंद निज घर में रिहा उपाईआ। निज घर आत्म चार कुन्ट, दहि दिशा हरि वसेरा। नाम रस रसना हरिजन लए लुट्ट, मिटे अन्ध अन्धेरा। तीर निराला जाए छुट्ट, चुकाए मेरा तेरा। शब्द पंघूड़ा हरिजन लए झूट, प्रभ देवे दरस कर कर आपणी मेहरा। काया माटी जूठा झूठा भाण्डा जाए फुट वेले अन्त ना लाए देरा। कर्म विकारा कढ्ढे कुट्ट, इक्क वखाए सञ्झ सवेरा। हरि जन जन हरि दर घर साचे लुट्ट, शब्द सरूपी पाए घेरा। मनमुखां हथ्थ फड़ाए ठुठ, दर दर घर घर फेरी फेरा। हरिभगत विचोला एका मंगे नाम मुठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती शब्दी मेल कर, करे साचा सच निबेड़ा। रसन रस त्याग, आत्म रस पाया। आत्म तृष्ना बुझी प्यास, अमृत आत्म मुख चुआया। सोई सुरती गई जाग, हउमे चिन्ता रोग गंवाया। दर घर साचे बणया हँस काग, धुर संजोगी मेल मिलाया। हथ्थ आपणे पकड़े वाग, हरि अमोघी दरस दिखाया। चरन कँवल जन साचे लाग, जगत विजोगी फंद कटाया। मानस देही वड वडभाग, पारब्रह्म मिली सरनाया। शब्द बन्ने साचा ताग, साचा धर्म इक्क वखाया। नाम उपजाए साचा राग, नाद अनादा धुन वजाया। आप आपणा जन लए लाध, अन्दर मन्दिर दीपक जोती दए जगाया। पंचम चोरां तन मन बांध, डूंघी कन्दर दए सुटाया। नर नरायण रसन अराध, हँकारी जन्दर दए तुड़ाया।
वेख वखाणे संत साध, जोती जामा भेव वटाया। गुरमुख साचे लए लाध, रमईआ रामा मेल मिलाया। आत्म मेटे वाद विवाद, विद्या ब्रह्म इक्क सिखाया। शब्द जणाए बोध अगाध, बोध अगाधा भेव ना राया। धुर दरगाही मेला माधव माध, पुरख अबिनाशी दर घर पाया। आत्म मेला आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर मेल मिलाया। पारब्रह्म ब्रह्म विच ब्रह्माद, अन्त मंत शब्द जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां कलिजुग माया लगी बसंतर, अन्दरे अन्दर दए बुझाया। कलिजुग अग्न अथाह, जगत जलाया। ना कोई दीसे साचा राह, माया भरम भुलाया। ना कोई पकड़े अन्तिम बांह, जूठा झूठा भैण भराया। लक्ख चुरासी अन्तिम फाह, राए धर्म रिहा लटकाया। गुर पूरा जगत मलाह, शब्द बेड़े रिहा चढ़ाया। पवण स्वासी रसना साह, साचा जाप रिहा जपाया। होए सहाई सभनी थाँ, मात पित आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नित्त नवित्त कर कर हित्त, हरिजन साचे लए बचाया। जन हरि साचा दिवस रैण चरन कँवल चित लाईआ। रसन स्वासी काम धेन, अमृत आत्म मुख चुआईआ। पेखण वेखण दरसन तीजे नैण, निगाह खोल्ह वखाईआ। दर घर साचे साचा बहिण, धर्मसाला इक्क वखाईआ। आप चुकाए लैण देण, शाह कंगाला हरि रघुराईआ। मनमुख डुब्बे वहिंदे वहिण, मुख काला मात कराईआ। गुरमुख साचे संत सुहेले दर दुआरे लाहा साचा लैण, शब्द झोली हरि भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम इक्क जपाईआ। जप नाम गुरदेव, जन भीतर अन्तरा। पारब्रह्म ब्रह्म सेव, लोक तीन बुझे बसंतरा। अमृत आत्म रस साचा मेव, साचा मेला जुगा जुगन्तरा। करे कराए आप नहिकेव, सतिजुग जपाए साचा मन्त्रा। पुरख निरँजण अलख अभेव, आदि अन्त बणाए बणतरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे गगन गगनंतरा। त्रैलोक प्रभ खेल जोत जगाईआ। लोकमाती मार झाती जन भगतां कराए मेल, वरन गोत भेव ना राईआ। आत्म खोल्हे बन्द ताकी सतिगुर साचा सज्जण सुहेल, दुरमति मैल धोत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे रंग नवेल, लक्ख चुरासी दिस ना आईआ। लक्ख चुरासी तन जलाना, प्रभ साचे सार ना पाईआ। मनमुख भुल्ले जीव निधाना, रसन विकार वधाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, जिस जन आत्म बूझ बुझाईआ। हथ्थीं बन्न्हे धुर दरगाही नाम गाना, वेद पुराणां अंज़ील कुरानां भेव ना राईआ। करे खेल श्री भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेख वखाणे ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, अंज़ील कुराना भेव ना जाणा, जन भगतां वेखे आत्मक मस्तक लग्गी रेख, साचे नैण लोचन नेत्र नैण पेखण, आप आपणा रंग वटाईआ। सतिगुर सच्चा शाह सुल्ताना, दो जहानी वस्सया।
आपे वेखे जाणे गुण निधाना, जन भगतां राह साचा दस्सया। लक्ख चुरासी पुण छाणा, हरिजन बहि बहि अन्दर हस्सया। शब्द फड़ाए तीर कमाना, शब्द चिल्ला एका कस्सया। आप झुलाए धर्म निशाना, मेट मिटाए अन्धेरी रैण जन मस्सया। दाता सूरा जोधा बली बलवाना, प्रगट होए विच जहाना, जन भगतां दुआरे आए नस्सया। आपे गोपी आपे काहना, दीपक जोती जगे महाना, गुरमुख साचे माणक मोती लोकमाती करे पछाना, सभ घट वासी हिरदे अन्दर वस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा रस्सया। रसना रस रसायण, हरि जन पाया। दरस पेखे तीजे नैण, मन तन तन मन तृप्ताया। रसना किसे ना सके कहण, जूठा झूठा जन खुल्हाया। माया खाए ना डस्सनी डैण, भाण्डा भरम भन्न वखाया। मनमुख वहिंदे झूठे वहिण, आत्म धन्न ना किसे वखाया। हरिभगत चुकाए लहिण देण, शब्द साचा तन वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मिटाए अन्धेरी रैण, सोहँ साचा चन्द चढ़ाया। सोहँ शब्द प्रकाश त्रै त्रै लोकया। जोत निरँजण पुरख अबिनाश, पुरीआं लोआं इक्क सुणाए सति शलोकया। आपे रक्खे घट घट वास, ब्रह्मा चारे मुख रखाए मोखिआ। शिव शंकर जटा जूट धार करे विचार, कलिजुग अन्तिम करे धोखिआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रोवे धाहां मार, प्रभ का भाणा किसे ना रोकया। प्रगट होए हरि जगदीसा निहकलंक नरायण नर अवतार, लोकमात पुरख बिधात जन भगतां देवे अन्तिम मोखिआ। हरिभगत वड्याई जगत उपाया। आत्म बूझ बुझाई, ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म सरनाई, भरम चुकाया। मिल्या मेल साचे माही, आवण जावण जन्म कटाया। शब्द सरूपी पकड़े बांही, सोहँ साचा दामन फड़ाया। सदा सुहेला रखे ठण्ढीआं छाँई, आप आपणे अंक समाया। दूसर कोई दीसे नाही, राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां एका राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आप आपणा अंक चलाया। आप आपणा अंक चलाए, शब्द जगत अमोला। राउ रंक रंक उठाए, पुरख अबिनाशी बणया तोला। द्वार बंक बंक इक्क सुहाए, नौ दुआरे दर दर खोल्हा। जोत सरूपी तनक लगाए, शब्द सरूपी अन्दर बोला। वासी पुरी घनक अख्वाए, सम्बल नगरी साचा ढोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाग लगाए काया चोला। भाग लगाए काया चोला, रंगण गूढ़ प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम बोला, ना कोई जाणे जीवत मूढ़्ह, जीव जन्त कोई भेव ना पांयदा। गुरमुख विरला दर घर साचे मस्तक लाए चरन धूला, पड़दा उहला भेव चुकांयदा। इक्क सुणाए राग सोहला, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़ नौ दुआरे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द जणाए भगत विचोला, लक्ख चुरासी कटे जूड़, धर्म राए नेड़ ना आंयदा। धर्म राए ना मंगे लेखा, जिस जन
दया कमाईआ। आपे जाणे आपणी रेखा, दस्म दुआरी बूझ बुझाईआ। नौ दुआरे भरम भुलेखा, प्रभ अबिनाशी दिस ना आईआ। कलिजुग जीव भुल्ले रुल्ले भरम भुलेखा, मदिरा मास रसन हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे बुध विसेखा, कवण दर कवण घर कँवल नर कवण नारी कवण तरे साची तरनी रिहा तर, दर दुआरा हरि निरँकारा, जोत निरँजण कर पसारा, शब्द खोल्हे इक्क भण्डारा, चार वरनां एका सरना राउ रंक रंक राजानां शाह सुल्तानां नाम भिच्छया झोली पाईआ। आत्म झोली भर भण्डारा, होए शब्द जणाईआ। नौ दुआरे बन्द कुआड़ा, दसवें जोत टिकाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़्हा, आप आपणे रंग रंगाईआ। आपे होए पिछे अगाड़ा, साचा संग निभाईआ। भाग लगाए बहत्तर नाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीपक जोती जोत जगाईआ। निरगुण निरगुण खेल इक्क महल्लया। सरगुण सरगुण मेल गुरू गुर चेलया। निरगुण सज्जण सुहेल, शब्द चढ़ाए सरगुण तेलया। सरगुण वधे मात वेल, निरगुण अन्दरे अन्दर बोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी आत्म मौलया। लक्ख चुरासी आत्म मौले, भेव रहे ना राईआ। आपे वेखे नाभ कँवले, अमृत धारा आप वहाईआ। जीव जन्त साध संत उप्पर धवले, नौ दुआरे फिरे हलकाईआ। गुरमुख विरले आत्म भवरे, चरन प्यारा इक्क रखाईआ। मिले मेल प्रभ साँवल सँवले, साँवल सुन्दर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, काया मन्दिर अन्दर डूंघी कन्दर नौ दुआरे खोज खुजाईआ। नौ दुआरे दर दरबान, जीव जन्त हँकारी। मगर लग्गे पंच शैतान, हउमे लग्गी तन बिमारी। शब्द ना मिले सच निशान, माया ममता नाड़ नाड़ी। आत्म अन्धेरा अन्ध अज्ञान, हउमे भरी तन पटारी। साचा मन्दिर सुंञ मसाण, दीपक जोत ना होए उज्यारी। जगत विकारा पीण खाण, काम क्रोध तन शृंगारी। मिल्या मेल नर हरि भगवान, पंजां नाता तुटी यारी। दर दुआरे मूल ना भाण, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम वेखे बन्द दर, आपे आप आप मुरारी। ना कोई मंगे ना मंगण जाए, किसे हथ्थ ना आए राजे राणे सुघड़ स्याणे, गुरमुख विरला हरि घर घर हरि दर माणे, चले चलाए आपणे भाणे, शब्द फड़ाए तीर कमाने, पंजां मारे धुर दी बाणे, आप रखाए आपणी आणे, एका शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जीआं जन्तां आत्म घर ताणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं बिध आपे जाणे, तन मन्दिर सच महल्ला, इक्क इकल्ला किसे ना पाया। ना कोई फलया ना कोई फुलया, माया भरमे जगत भुल्लया, अमृत आत्म काया डुल्हिआ, भाग लग्गे ना साचे कुलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर्म धर्म धर्म कर्म आपे वेख जगांयदा। हरि शब्द गुर जणाई। गुर शब्द भगत वड्याई। भगत शब्द जन्म सुखदाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण रिहा
रंगाई। हरि शब्द शब्द अमोल। गुर शब्द किया मृदंग ढोल। भगत शब्द रस रसना बोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा हट्ट रिहा वरोल। हरि शब्द बोध अगाध। गुर शब्द भगत लाध। भगत शब्द धुनी नाद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल विच ब्रह्माद। हरि शब्द सुन्न अगम्म। गुर शब्द काया खेत पए जम्म। भगत शब्द दमा दम। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणा कम्म। हरि शब्द शब्द अथाह। गुर शब्द भगत मलाह। भगत शब्द सदा बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पकड़े घर घर जा। हरि शब्द जोत जगाई। गुर शब्द बूझ बुझाई। भगत शब्द एका दूज भउ मिटाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र तीजे वेख वखाई। गुर चरन हरि द्वार। गुरमुख साचे साचा जापा साची सरन विच संसार। काया माटी लेखे लाया, लक्ख चुरासी उतरे पार। जम की फ़ासी गल कटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चौअक्खर शब्द स्वासी, काया मण्डल साची रासी, साचा मेला इक्क इकेला मात मिलाया। मेला मेल इक्क इकल्ला, नर नरायण निरँकारा। दूजा दस्सया शब्द महल्ला, मिल्या मेल पुरख भतारा। तीजा दस्से राह सुखाला, नैण उग्घाड़े अमृत धारा। चौथा दर मेल दर वस्सया घर काया मन्दिर डूंघी डल्ला, गुरमुख साचा सुत दुलारा। पंच पाया पंच गंवाया। पंच जगाया काया खल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण दए रंगाया। छेवें घर शब्द घनघोरा, हरि साचा रिहा जणाया। सति पुरख निरजंण दर घर साचे एका बौहड़ा, एका जोती रिहा जगाया। अट्ठां तत्तां जुड़या जोड़ा, अप तेज वाए पृथ्वी आकाश मति मन बुध रखाया। नावें नौवां दरां होए विछोड़ा, शब्द घोड़े रिहा चढ़ाया। दसवें दस्म दुआरा लाया पौड़ा, सस्सा होड़ा डण्डा इक्क रखाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, चार कुन्ट दिस ना आया। अमृत आत्म रस ना कोई वेखे मिट्ठा कौड़ा, भेव पखण्ड जगत हलकाया। भगत सुहेला होया वस धुर दरगाही आया दौड़ा, जीव जहानी रंडा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोत निरँजण कर उज्यारी, शब्द फड़ हथ्थ कटारी, साची वंड रिहा वडाया। गुरमुखां वंडे वंड नाम अमोल्लया। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, आत्म दर किसे ना खोल्ल्हया। गुरमुखां देवे वड्याई विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड सुणाए सोहँ साचा ढोल्लया। मनमुख जीवां देवे अन्तिम कंड, धर्म राए दर बहालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे अन्दर वड़, शब्द अनादी एका एक बोल्लया। शब्द अनादी बोल भरम चुकाया। करे खेल आदि जुगादी, साचा धर्म मात धराया। आपे आप वड प्रताप ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म विच समाया। गुरमुख साचे संत सुहेले वस्त अमोल मात लाधी, वड कर्मी कर्म कमाया।
आप कराए आपणे मेले शब्द देवे साची दादी, आत्म झोली पाया। वेखे खेले गुरू गुर चेले काया चोली, जगत डोली अन्दर मन्दिर वेख वखाया। कवण दुआरे पंचम गोली, कवण दुआरे शब्द बोली, कवण दुआरे मिले नाम वस्त दस्त अस्त शब्द इक्क अनमोली, कवण दुआरा काया पिण्ड ब्रह्मण्ड शब्द खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर दर गुर घर अन्दर मन्दिर काया मण्डप माड़ी मठ शिवदवाला गुर गोपाला साची नाम वस्त खोज खुजाया। साचा घाड़न आपे घड़, त्रैगुण तत्त बणाईआ। नौ दुआरे उप्पर चढ़, दसवें डेरा लाईआ। ना कोई सके मात फड़, आप आपणा मुख छुपाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती शब्दी हरि रघुराईआ। एका एक जन भगत फड़ाए साचा लड़, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे आत्म दर, दर दुआरा बन्द खुल्हाईआ। आत्म दर शब्द विचार, प्रभ साचा बूझ बुझाईआ। जोत सरूपी कर अकार, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आपे वसे अन्दर बाहर, बाहर अन्दर आप हो जाईआ। इक्क अकेला मीत मुरार, भगत सुहेला आप अख्वाईआ। जगत भगत जोत निरँजण कर अकार, साचा मेला रिहा मिलाईआ। शब्द सरूपी तन शृंगार, पवणी पक्खा रिहा झुलाईआ। लेखा चुक्के नौ द्वार, एका नाता चरन बंधाईआ। गुणवन्ता गुण रिहा विचार, जीवां जन्तां भेव ना राईआ। सर्ब पुकार रिहा सुण, घट मन्दिर आसण लाईआ। हरिजन साचे मात चुण, शब्द सिँघासण इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काला वेस दर, दर दरवेश नर नरेश सहिज सुखदाईआ। कलिजुग काली धार, काली रैणया। प्रभ अबिनाशी करे विचार, लोकमात चुकाए लहिणा देणया। लक्ख चुरासी पावे सार, जन भगतां सुणाए भाणा सहणया। आदि अन्त ना जाए हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे खेल नेत्र नैणया। कलिजुग नेत्र खोल्ह, वेख वखांयदा। साचा अक्खर एका बोल, जूठा झूठा भेख मिटांयदा। नाम मृदंगा वज्जे ढोल, पूरन तोल तुलांयदा। हरिजन आत्म पड़दे रिहा खोल्ह, दरस अमोला इक्क वखांयदा। निज घर वासी सदा कोल, सोलां कल वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी रिहा रोल, दर दरवेश दिस ना आंयदा। गुरूआं पीरां साधां संतां पड़दा खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे नर निरँकारे आपे वेख वखांयदा दर दुआरा वेखे, जाए पवण सुवास्सया। नौ दुआरे भेव खुल्हाए, दसवें पुरख अबिनाशया। शब्द गुर गुर शब्द किस वसे थांए, काया करे मण्डल रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, प्रगट होए घनकपुर वास्सया। प्रगट होए नर निरँकारा, अछल अछल्ल कराया। जोत सरूपी इक्क उज्यारा, जल थल विच समाया। पहली चेत्र दिवस विचारा, राज राजानां रिहा उलटाया। आपे बन्न्हे आपणी धारा, साधां संतां रिहा
हिलाया। इक्क वखाए जगत जैकारा, सोहँ साचा नाउँ धराया। भरया नाउँ अगणत भण्डारा, तोट कदे ना आया। बणया हरि आप वरतारा, देवणहार सर्ब अख्वाया। भरमे भुले जीव गंवारा, अमृत धारा किसे हथ्थ ना आया। प्रगट होए चवीआं अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाया। वेद व्यास बणे लिखारा, चार लक्ख सतारां हज़ार अठारां पुराणां भेव खुल्हाया। गुर गोबिन्दे हरि न्यारा, वाली हिन्दे हरि दातारा, सम्बल नगरी रुत्त सुहाया। कोई ना पाए मात सारा, पारब्रह्म ब्रह्म खेल अपारा, जोत उजगरी इक्क कराया। नौ दुआरे जगत दुवारा, दसवां खोल्हे बन्द कुआड़ा, आप आपणे विच टिकाया। शब्द सरूपी साचा लाड़ा, चढ़ाए तेल सतारां हाढ़ा, सोहँ टिक्का मस्तक लाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेख अखाड़ा, लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाहड़ा, राए धर्म ख़ुशी मनाया। कोई रहण ना देवे उच्च पहाड़ा, वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, साचा रिहा कर्म कमाया। कर्म कमाए आपणा, दो जहानां वाली। एका जाप जपाए साचा जपना, तट्ट तीर्थ करे खाली। माया डस्सणी ना डस्से सप्पना, देवे शब्द नाम दलाली। जोती जोत सरूप हरि, भेव खुल्हाए आप आपणा, दीपक जोती जगे दिवाली। भेव खुल्हाए आपणा। हरि जणाई शाह संगरूर एका जाप लोकमाती जपणा। पट पटयांला हरि हज़ूर, मेट मिटाए तीनो तपना। शाह फरीद काया चोट, कलिजुग माया विच ना तपणा। जोती जोत सरूप हरि, दर दुआरे जोत धर, सिँघ ईश्र वेख जगदीसर कलिजुग माया डस्सणी डस्से सप्पणा। सिँघ रणधीर तन लथे चीर। पाया घर ना मिल्या वर, चोटी चढ़या ना अन्त अखीर। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेख वखाए गुरुदुआरा कवण अमृत आत्म सीर। सिँघ मेहर मन लैणा जित। चेत्र छे वार थित्त। कवण गुर जिस लाया नेह, कवण बणया साचा मित। काया माटी झूठा मट्ठ, ना कोई मात ना कोई पित। अमृत आत्म कवण बरसे मेह, देवे दरस नेतन नित। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा वेखण आए दर दुआरा साचा हित्त। राज अभिमान अबगत होए। दुरमति मैल ना कोई धोए। वेखे खेल संत मनी सिँघ कट्टी जेल्ह, बीज बीज्जया रसना हल्ल जोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज कपूर थल अस्गाह बेपरवाह वेखे नैण लोचन दोए। संग संग ब्यास। कवण वस्त सिँघ गुरचरन तेरे पास। गुर शब्द फड़या अस्त, कवण मण्डल वेखी रास। कवण मिल्या साचा हसत, कवण कँवल होया प्रकाश। कवण वेला रहे मस्त, मन मति बुध ना होए उदास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उठ उठ नठ्ठ नठ्ठ आए दर देवे वर, करे तरस गाउँणा गुण गुण स्वास। सिँघ तेज नौ द्वार। पुरख अबिनाशी ना पाई सार। सुखमन नाड़ी डूंघी भँवर, आपे बैठा अद्धविचकार। तन काया माटी जगत कवर, भरया काम क्रोध लोभ
मोह हँकार। मानस जन्म ना गया सवर, मिल्या मेल ना मीत मुरार। गुर पूरा ना सीस झुलाए चवर, ना गोद उठाए कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ चेत वेखे नौ दर, दसवां खुल्हा कवण किवाड़। सावण रुत्त ना तन सुहाई। काया माटी झूठा बुत, मन ममता संग रलाई। सतिजुग साचा इक्क उपजाए साचा सुत, आत्म ब्रह्म दवाए। पंजां चोरां कढ्ढे कुट, पूर्ब कर्म कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ लाभ वेखे कँवल नाभ, कवण सवेला कवण मुख रिहा उलटाए। कवण अमृत आत्म धार, प्रभ साचे आप टिकाईआ। कवण सुवेला देवे कर प्यार, भाण्डे काचे दया कमाईआ। कवण सवेला होए उज्यार, दिवस रैण अट्ठे पहर कवण रूप रंग कवण भेख वटाईआ। नौ जेठ कवण रक्खे साया हेठ, सतिगुर सावण कवण कूटे शब्द झूटे रिहा भगत दवाईआ। सावण वेखे सुरत ज्ञानी, नैण विहुणे अन्धे। कवण दुआरे शब्द निशानी, चढ़या चन्द नौ चन्दे। वज्जे तीर एका कानी, कवण गाया बत्ती दन्दे। आदि पुरख दी कवण निशानी, कवण होए मात बख्शिंदे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख धर, लोकमाती आए दर, ढाहे भरमा कंधे। सिँघ हरिनाम हरि हरि हरिजन जन जन तन जाण। कवण काम कवण चाम कवण धाम कवण दाम कवण नाम आत्म घर पछाण। कवण हरि कवण सर कवण दर कवण घर मिले वर चुक्के आवण जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे नर निरँकारे मंगे भिख एका एक नाम अगम्म अपारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग जुग आदी शब्द ब्रह्मादी प्रगट होए त्रै त्रैलोए, गुरमुख विरला जाणे कोए सच वस्त जिस जन दर घर साचे लाधी।