पहली फग्गण २०१२ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जोती जोत अकाला, हरि जगाईआ। जोती जोत ज्वाला, हरि रखाईआ। जोती जोत दीन दयाला, करे रुशनाईआ। जोती जोत भगत रखवाला, करे खेल रघुराईआ। जोती जोत गुर गुर गोबिन्द धारा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल मात निराला जाणे भेव ना राईआ। जोती जोत दिवस रात, सूरज चन्द रखाए भानया। जोती जोत अज़ात, किसे ना जाणया। जोती जोत बहु भांत, ना करे कोई पछानया। जोती जोत भगत प्रभात, एका एक हरि जाणया। जोती जोत जगत पित मात, उपजाए बाल सद अञ्याणया। जोती जोत आत्म दात, देवणहार हरि गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दो जहानया। जोती जोत अगम्म, भेव
ना राया। जोती जोत गई जम्म, मात पित ना सके जणाया। जोती जोत ना दिसे कोई चम्म, तन मन्दिर दिस ना आया। जोती जोत ना रोए छम्म छम्म, पवण स्वासा दम ना कोई आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणे विच समाया। जोती जोत अडोल, आप रखाईआ। जोती जोत अमोल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत अतोल, ना सके कोई तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा संग इक्क निभाईआ। जोती खेल अपार, संग निभाया। शब्द उपाया साची धार, सुन अगम्मी पार कराया। प्रगट हो आप दातार, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मीतड़ा ना कोई जाणे रंग मजीठड़ा, आप आपणे अंक लगाया। हरि जोती शब्द सपूत इक्क उपन्नया। वेख वखाणे दहि दिशा कूटो कूट, ना कोई सूरज ना कोई चन्नया। आप आपणा झूटा रिहा झूट, ना कोई दीसे छप्पर छन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुणी साचा मुनी शब्द साचा जम्मया। शब्द जणेपा आप कर, जोती ख़ुशी मनाईआ। सच्चखण्ड खण्ड सच रंडेपा इक्क घर, नार सुहागण सर्ब सुखदाईआ। आपणा आप आपे वर, आप आपणी सेज हंढाईआ। शब्द सपूता गोद धर, साची धारा मुख चुआईआ। ना जन्मे ना जाए मर, आदि अन्त रहे सभनीं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे वज्जी इक्क वधाईआ। घर जंम्मया सुत दुलार, होए खेल नव रग्गया। जोती करे शब्द प्यार, आप उठाए आपणे अन्गया। साचा शब्द करे प्यार, अमृत सीर एक मंगया। जोत सरूपी कर अकार, देवे धार सूरा सरबन्गया। आत्म तृष्ना शब्द निवार, रंग आपणे आपे रंगया। इक्क कराया वणज वापार, बाल अञ्याणे एह वर मंगया। कवण भूमिका होए उधार। कवण सु धामा लग्गे चंगया। जोत सरूपी कर विचार, इक्क फड़ाया सच मृदन्गया। आपे वेखां तेरी धार, आदि अन्त ना होए नंगया। सृष्ट सबाई महल्ल उसार, त्रैगुण माया नाल रलया। एका किया धर्म प्यार, नाभी कँवली डेरा मल्लया। जुग सताई एह धार, कँवल फुलया अते फलया। पारब्रह्म शब्दी धार, शब्द अधारा ब्रह्म रक्खनया। ब्रह्मा उत्पत कर आकार, आप आपणा बेड़ा बन्न्हया। शब्द दित्ता कर प्यार, वड धन धन धन्नया। सृष्ट सबाई कर त्यार, पुरख अबिनाशी बेड़ा बन्न्हया। लक्ख चुरासी ब्रह्म अपार, आपे ढाहे आपे भन्नया। धाम वखाए इक्क दरबार, नौ दुआरे आंधन अन्न्हया। दसवें खोल्ह इक्क किवाड़, विकारी हँकारी जिंदा भन्नया। वखाए महल्ल अपर अपार, शब्द साचे एह मन मन्नया। आप बिठाए कर प्यार, ना कोई लाए मात सन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द साचे देवे वर, साचा राग गुरमुख विरला जाए जाग, सुणे सुणाए एका कन्नया। शब्द सपूता एक, सदा प्रकाशया। जोती जोत रखाए
टेक, एका एक एक अबिनास्या। आपणा आप किया बिबेक, घट घट सद रक्खे वास्सया। ना ठण्ढा ना लाए सेक, एका मण्डल एका रास्या। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दिवस रैण करे हास्या। ब्रह्मे ब्रह्म करे प्रवेश, किया दासन दास्या। जोती शब्द सुत आदेस, ना आए गर्भ वास्या। लक्ख चुरासी रहे प्रवेश, किया दासन दास्या। शब्द जणाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, आपे जाणे आपणी रास्या। जोती सुत शब्द वर दर दरवेश, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे चरन भरवास्या। जोती सुत शब्द बलवान, जगत जैकारया। आपणा फड़या तीर कमान, वेख वखाणे चारों कुन्ट सर्ब हंकारया। मारे मार पंज शैतान, नौ दुआरे पावे सारया। चढ़ा चिल्हा इक्क जहान, ढाहवे झूठा किल्हा जो उसारया। खोल्हे नाम बन्द दुकान, बजर कपाटी लावे पाड़या। इक्क झुलाए सच निशान, आपे वेखे धर्म अखाड़या। जोती वेखे मार ध्यान, साचा सुत चढ़या घोड़े साचा लाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सुत सुहाए रुत्त दर घर साचे आपे वाड़या। साचा लाड़ा आया घर, जोत मात ख़ुशी मनाईआ। बजर कपाटी लाए पाड़ टुट्टा गढ़्ह, अन्धेरी रात रहण ना पाईआ। साचे अन्दर जाणा वड़, अमृत धारे साचा पाणी निझर धारा इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दुलारे कर प्यारे, आप आपणा धाम वखाईआ। शब्द दुलारा वेख घर, चरनी सीस निवाउँदा ए। मात सुलखणी किरपा कर, एका मंग मंगाउँदा ए। नौ दुआरे आवे डर, दसवां रंग रंगाउँदा ए। छाती तेरी लवां चड़, अमृत सीर साचा पाउँदा ए। करां दरस नित्त अग्गे खड़्ह, एह मेरे मन भाउँदा ए। एका अक्खर तेरी साची सिख्या लई पढ़, जुगा जुग लँघाउँदा ए। ना कोई सीस ना कोई धड़, सभ दे अन्दर डेरा लाउँदा ए। राज राजाना शाह सुल्ताना ना कोई सके फड़, तीर कटार ना कोई चलाउँदा ए। लोआं पुरीआं रिहा लड़, आप आपणा हथ्थ वखाउँदा ए। जन भगतां तोड़े किल्हा हँकारी गढ़्ह, एका एक हथौड़ा लाउँदा ए। सच महल्ले उत्ते चढ़, आपणा राग सुणाउँदा ए। जोती माता लए बाहों फड़, जगत सुतीला नाता तोड़ वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती शब्दी मेल कर, एका घर वसाउँदा ए। एका घर वसंदड़ा, प्रभ साचे बणत बणाईआ। जोती मेल मिलंदड़ा, शब्द घोरी रिहा उठाईआ। ना कोई वेख वखंदड़ा, दिस किसे ना आईआ। सर्ब जीआं बख्शंदड़ा, हर घट में रिहा समाईआ। लक्ख चुरासी घर घर करदी निन्दड़ा, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। ना जाणे जीव पिण्ड पिण्डड़ा, ब्रह्मण्ड खोज ना राईआ। धरया भेख हरि घविंडड़ा, ना जाणे जीव गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना आप रचाईआ। रचन रचाई आपणी, करया खेल अगम्मा। ना कोई जपाए जाप जापनी, आपे वेख वखाणे काया चम्म चम्मा। मेट मिटाए तीनो तापनी, दो जहानी बणे
साचा थम्म्हा। नेड़ ना आयण पापन पापनी, आप कराए आपणा कम्मा। जोत सरूपी वड प्रतापनी, शब्द पूत सपूता सच्चा जम्मा। सृष्ट सबाई अन्तिम कापनी, लक्ख चुरासी रोवे छम्म छम्मा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सीआं सभ ने नापनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखे लाए ना किसे चम्मा। हरि जोती आप जगाई, शब्द चलाई धारा ए। लक्ख चुरासी भेव ना राई, प्रगट होया नर निरँकारा ए। कलि भुल्ली मात लोकाई, घट वेखे वेखणहारा ए। अन्तिम होई सर्ब जुदाई, ना कोई दीसे मीत मुरार ए। गुरमुखां करे सच कुड़माई, गल पाए फूलनहारा ए। देवे नाम जगत वड्याई, सोहँ सो अपर अपारा ए। आपे धोवे पिछली छाही, अमृत देवे साची धारा ए। शब्द बणाए नैण नाई, गुरमुख साचा बणया लाड़ा ए। आपे धी आपे जवाई, आपे घर करे कुड़माई, पलँघ रंगीला इक्क विछाई, करे खेल अपर अपारा ए। छब्बी पोह वज्जे वधाई, पंचम मीता रिहा जगाई, मेट मिटाए धुँदूकारा ए। राज राजानां रिहा जगाई, साधां संतां रिहा सुणाई, पहली चेत्र करे विहारा ए। शाह संगरूर हिलाए फड़ फड़ बांही, लेखा मंगे थांउँ थाँईं, ना करे कोई उधारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करया शब्द इक्क प्यारा ए। इक्क शब्द उजागर हरि करांयदा। आपे बणे भगत सुदागर, साचा वणज इक्क रखांयदा। आप टिकाए काया गागर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। जीउ पिण्ड मरयाद है, सुणे विच ब्रह्माद। नौ दुआरे जिस जन याद है, प्रभ देवे साची दाद। काया नगर करे आबाद है, हरिजन साचे लए लाध। मेल मिलावा माधव माध है, शब्द वजाए साचा नाद। होए जणाई बोध अगाध है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साची दाद। मंगी मंग अमोल, दर दर रुनया। प्रभ साचा शब्द विरोल, देवे दान वड गुण गुणया। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, मेल मिलावे चिरी विछुन्नया। वज्जे नाद अनादा सच्चा ढोल, संत सुहेला साचा चुनया। नर निरँकारा दिसे कोल, राग अपारा एका सुणया। दस्म दुआरी करे चोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत सुहेले लोकमात चाढ़्हे चन्नया। सुरत जगाए शब्द चोट हरि साचा आप लगांयदा। हरिजन वरोले कोटी कोट, मानस देही वेख वखांयदा। शब्द भण्डारा भरे अतोट, बेपरवाही दया कमांयदा। जगत तृष्ना भरे पोट, साँवल सुन्दर रूप वखांयदा। नौ दुआरे कन्ढ्ढे खोट, नाम मुन्दर एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे साचा वर, तन मन्दिर इक्क सुहांयदा। तन मन्दिर आप सुहाए, दीपक जोत जगाईआ। अन्दरे अन्दर दया कमाए, वरन गोत भेव मिटाईआ। दूई द्वैती जन्दर तोड़ वखाए, दुरमति मैल रहे ना राईआ। साढे तिन्न करोड़ सोत खुल्हाए, रागण राग रिहा उपजाईआ। जोती शब्दी मेल मिलाए, जगत
विछोड़ा रिहा मिटाईआ। शब्दी जोती खेल खिलाए, नाम घोड़ा रिहा दुड़ाईआ। साचे घोड़े आप चढ़ाए, प्रेम वागां हथ्थ फड़ाईआ। साचा राह इक्क वखाए, धुर दरगाही साचा माहीआ। दस्म दुआरी कुण्डा लाहे, शब्द सिँघासण दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, संत सुहेले साचे धाम आप बहाईआ। गुरमुख वसणा सच घर, निज घर होए वसेरा। नौ दुआरे बन्द दर, मिटे अन्ध अन्धेरा। आप नुहाए साचे सर, लक्ख चुरासी कटाए गेड़ा। आप आपणे जिहा कर, इक्क वखाए खुल्हा वेहड़ा। ना जन्मे ना जाए मर, पंचां नाता तुट्टे झेड़ा। शब्द भण्डारा मिले वर, काया वसदा रहे खेड़ा। साची तरनी जाणा तर, प्रभ बन्न्हण वाला बेड़ा। हरनी फरनी खुल्हे दर, घर साचे हक्क निबेड़ा। धर्म राए दर चुक्के डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, संत सुहेले इक्क इकेले, दर घर साचे साचे मेले, जगे जोत बहत्तर नाड़ा। नाड़ बहत्तर नाता जोड़ा, प्रभ जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। शब्द चढ़ाए साचे घोड़ा, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दरगाही आए दौड़ा, दिस किसे ना आईआ। लोआं पुरीआं पुरीआं लोआं ना कोई पैंडा जाणे लभ्मा चौड़ा, फिर फिर थक्की जगत लोकाईआ। शब्द घोड़ा चुक्के पौड़ा, जीउ पिण्ड बाहर कराईआ। नीकन नीका राह दिसे सौड़ा, गुर पूरा वेख वखाईआ। किल्हे कोट तन मन्दिर अन्दर हरि हरि साचा बौहड़ा, आप आपणा दरस दिखाईआ। दस्म दुआरी लाए एका पौड़ा, साचा डण्डा इक्क वखाईआ। आपे जाणे रस मिट्ठा कौड़ा, नौ दस भेव मिटाईआ। भगत सुहेला जाए बौहड़, नस्स नस्स मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राह साचा दस्स, सुरत सवाणी करे वस, हस्स हस्स आपणे अंग लगाईआ। अंग लगाए आप प्रभ, जगत निमाणी भगत अधीन। लेखा लेख चुकाए आप सभ, देवे दात शब्द प्रबीन। प्रगट जोत दरस दिखाए झब्ब, शब्द घोड़े पाए ज़ीन। उलटी करे कँवल नभ, अमृत झिरना इक्क झिराए ठांढा होए सीन। पंचां चोरां लए दब्ब, पंच पंचाइनी लए छीन। गुरमुख साचे संत सुहेले लोकमात प्रभ लए लभ्भ, जुगां जुगन्त रहे अधीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि संत सुहेले देवे वर, मिले वड्याई लोकां तीन। लोक तीन प्रभ चरन द्वार, घर साचे सच वसेरा। लोआं पुरीआं प्रभ रिहा छीन, कलिजुग तेरी अन्तिम वेरा। ब्रह्मा शिव खड़े मस्कीन, करोड़ तेतीसे ढठ्ठा डेरा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, लक्ख चुरासी करे निबेड़ा। लक्ख चुरासी लेख आप लिखावणा। करोड़ तेतीसा रिहा वेख, ना भेव किसे छुपावणा। आप वस्सया सद विसेख, ब्रह्मे मुखड़ा मुख छुपावणा। शिव शंकर लए वेख, अजपा जाप इक्क जपावणा। ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ रिहा वेख, दिस किसे ना आवणा। गुरमुख विरला नेत्र लोचन लए पेख, चरन ध्यान इक्क
लगावणा। मस्तक लेखा लिखे रेख, ब्रह्म ज्ञान इक्क दवावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज राजानां शाह सुल्तानां साधां संतां जीआं जन्तां एका राह वखावणा। एका राह जगत वखाए, प्रभ साचे जोत जगाईआ। राज राजानां रिहा समझाए, वरन गोती भेव मिटाईआ। साध संत संत साध भाण्डा भरम भन्नाए, दर दुआरा वेख विखाईआ। निहकरमी कर्म कमाए, साचा धर्मी धर्म चलाए, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।
पहली फग्गण २०१२ हरिभगत द्वार जेठूवाल महाराजयां अते संतां नूं शब्द संदेस भेज्जया
कि पहली चेत तों आप दे पास शब्दी लिख्त मुताबिक आउँणा है
पूरन जोत होए प्रकाश, हरि शब्द जगत जैकारा। प्रगट होए हरि अबिनाश, करे मात सच विहारा। भगत जनां हरि दासन दास, शब्द घोड़ अस्वारा। निज्ज घर आत्म रक्खे वास, काया कन्दर चार दिवारा। वेखण आए मण्डल रास, नगर खेड़ा शहर अपारा। राज राजानां मेला शाहो शाबास, साधां संतां वणज वपारा। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, एका एक एकँकारा। लक्ख चुरासी होणी नास, मारे शब्द तेज कटारा। पहली चेत चेतन्न चित रक्खणा याद, दिवस दिहाड़ा। शब्द भरपूर जोत आधारी। वेखे दर दरबार, राज राजानां वारो वारी। पहली चेत आए दर, शाह संगरूर कर त्यारी। दूजी चेत मीत मुरार, शाह पटियाला करे उधारी। तीजे चेत नाम आधार, कोट फरीद ख़बरदारी। चेत्र चार खेल अपार, सिँघ ईश्र रहणा ख़बरदारी। पंचम चेत नेतन नेत सिँघ रणधीर वेखे तन बस्त्र चीर लथ्थे अपर अपारी। छे चेत वेखे काया खेत, सिँघ मेहर फड़ शब्द कटारी। चेत सत्त प्रभ वेखे पति, थल कपूर कर कर्म विचारी। चेत अट्ठ दर घर इक्ट्ठ शब्द घोड़े नठ्ठ, सिँघ गुरचरन तेरी आई वारी। चेत नौ दहि दिशां वेखणीआं भौं, चार कुन्ट महल्ल अपारी। सिँघ तेजा बांह दे सरहाणे ना रहण सौं, वेखे खेल दस्म दुआरी मेल हरि गिरधारी। सिँघ लाभ कवण विचोला विच दो आब, कवण तेज झुल्ले ताब किस मिले द्वारी। सिँघ हरनाम गुर गोबिन्दे कवण चरन घोड़े दिसे रकाब, कवण कूटे करे अस्वारी। चेत दस जोती शब्द एका घर गए वस ना जायण नस्स, काया महल्ल चार दिवारी। कवण दुआरे मिले प्रकाश रवि ससि, कवण मेला मेल मिलाए दस्म दुआरी। कवण गुर कवण चेला, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, राज राजानां साधन संतां दर दरवेसा काला वेसा वेखण आए बंक द्वारी। संत जगाए सति पुरख, जुग जुग साची धारा। एका एक वखाए
नाम परख, तृष्ना तृख मिटाए जगत धुँदूकारा। पंच पंचायण रही हरख, माया ममता पाए वैण नैण विहूणी करे हाहाकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द बोले आत्म बोला, खोल्हे जगत भण्डारा। जगत भण्डारा खोल्ह, भगत जगाया। नाम चहु अक्खर बोल, कर्म कमाया। आपे वेखे काया सथ्थर, अथ्थर नेत्र नीर वहाया। बन्द कवाड़ा कपाटी पत्थर, अमृत सीर दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत दुआरा इक्क विखाया। जगत दुआरा भगत जणाई, प्रभ साचा आप करांयदा। देवे नाम शब्द अपारा, दर घर साचे वजे वधाई, साचा मेल मिलांयदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, नाद वजाए अनहद धारा, साची तार हिलांयदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, महल्ल अचल इक्क उसारा, दिस किसे ना आंयदा। शब्द सरूपी चार दिवारा, शाहो भूपी सुत्ता पैर पसारा, दिस किसे ना आंयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, शब्द महल्ला जोत अधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां करे नाम प्यारा, आत्म झोली पांयदा। आत्म झोली आप भराए, हरि हरि नाम अमोला। काया चोली नाम रंगाए, दर दुआरा एका खोल्हा। साची डोली आप उठाए, इक्क सुणाए शब्द सच्चा ढोला। हौली हौली अन्दर बोला। आप चुकाए पड़दा उहला। तन शृंगार कराए सोलां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत बणाया दर घर गोला। सोलां तन शृंगार, नौ सत्त वंडया। सोलां इच्छया कर विचार, मेला मिले हरि वरभण्डया। दहि दिशा पावे सार, वेख वखाणे ब्रहिमंडया। साची भिच्छया नाम अपार, पार कराए जेरज अंडया। करे रक्खया विच संसार, भगत जगत जगत भगत तन मन सदा रक्खे ठंढिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल ब्यास किनारा पार आर कंढ्ढया। बेआस बेआस मनमुख मन मती दए दुहाईआ। सदा सदा तन रहे दुःख, वा तत्ती अग्न जलाईआ। आवे जावे गर्भ उलटा रुख़, नाम रती हथ्थ ना आईआ। जगत तृष्ना रहे भुक्ख, धीरज यती ना कोई दवाईआ। कलिजुग कालख काला होया मुख, चरन नीती ना कोई बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल ब्यास किनारा पार आर कंढिआ, जन भगतां दे समझावे मती, एका नाम रसना भोग, राग रागणी छत्ती लेखा दए चुकाईआ। जो जन गाए दन्द बत्ती, सुरत सवाणी होए सती, सतिगुर साचा पंचां चिखा आप बणाए लोक विकारा रिहा जलाया। साची चिखा कर त्यार, अचरज खेल रचाया। माया ममता कर प्यार, दोहां मेल मिलाया। अगम्म अगम्मा करे ख्वार, जूठा झूठा तेल चढ़ाया। कलिजुग वेख अन्तिम वार, खाली ठूठा लक्ख चुरासी हथ्थ फड़ाया। गुरमुख साचे संत दुलार देवे नाम एका मुठा, शब्द झोली रिहा भराया। भरया रहे भगत भण्डार, नर नरायण साचा तुठ्ठा, तोट रहे ना राया। जगत कराए वणज वापार लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठा,
वेख वखाणे अन्दर बाहर संत सुहेला जो जन रुट्ठा, जुगां जुगां दा विछड़यां यार,।मेल मिलाए दर दरबार, जगत भगत प्रीती सच विहार, आप आपणा कर्म कमाया। आपे जाणे जोग जुगत, जोग जुगीशर आप। आपे जाणे मोख मुक्त, तप तपीश्र आप। आपे जाणे सच भगत, मुन मुनीश्र आप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा वड प्रताप। वड प्रताप करे रघुराई। लेखा रिहा बाकी साल ढाई। नाता तुटे धी जुवाई। लाड़ी मौत करे कुड़माई। धर्म राए घर वज्जी वधाई। चौंसठ चौंसठ पायण वेल, इक्क रुत्त वेखण काया बुत्त माई कालका आई। दर दर घर घर नौ दुआरे दिसे दुःख, महल्ल अटारी तृष्ना भुक्ख, जीव जन्त गंवारे सार ना पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, लोकमात ना होए जुदाई। एका ढईआ शब्द नईआ, प्रभ सच्चा रिहा चलाईआ। चित्रगुप्त साचा सईआ, धर्म राहे कढ्ढे वहीआ, भैणां भईआ ना कोई सहाईआ। कलिजुग वहिण एका वहईआ, गुरमुख विरला मात रहईआ, लक्ख चुरासी दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां देवे नाम वडी वड्याईआ। ढईआ ढाहे गढ़्ह कोट किल्हा महल्ल अटल उच्च मुनार। एका वजे शब्द चोट, निरँकार निरँकार अपर अपार। मेट मिटाए कोटन कोट, गुरमुख विरला उधरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, वेखे परखे परखणहार। जग ढईआ ढहि ढहि होए ढेरा। ना कोई दीसे सञ्झ सवेरा। सृष्ट सबाई आप भुलाई, करे कराए हेरा फेरा। कलिजुग पाए काल दुहाई, चारों कुन्ट पाए घेरा। दीन दयाल दया कमाई, जन भगत उधारे कर कर हेरा फेरा आपणी मेहरा। आप आपणा दरस दिखाई, सदा सद वसे नेरन नेरा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख कर, करे कराए सच निबेड़ा। करे निबेड़ा हक्क, नूर जलालया। दर दुआरा रिहा तक्क, जोत निरँजण इक्क अकालया। लक्ख चुरासी फ़ल गया पक्क, ना कोई जगत दलालया। साध संत बैठे विच शक़, प्रगट होए गोबिन्द गोबिन्द गुर गोपालया। वेले अन्तिम अगे लाए सारे हक्क, काया मन्दिर इक्क दवाल्या। कोई ना सके किसे मात रक्ख, जोती जगत बुझे जुवाल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द वजाए साचा ताल, दो जहानां एका तालया। दो जहानी वज्जे ताल, शब्द नगारा वजदा ए। गुरमुख विरला साचा वेखे लाल, मनमुख दर दुआरा तजदा ए। हरि पकड़ उठाए काल महांकाल, लक्ख चुरासी खा खा मूल ना रज्जदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां करे सदा सदा प्रितपाल, धर्म दुआरे बहि बहि सजदा ए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क झुलाए शब्द निशान, जन भगतां पड़दे कज्जदा ए।